☘️ «حقوقِ بشر» علیه بشر
✍️ #محمدمهدی_اردبیلی - #احمدرضا_آزمون
🔅رویدادهای اخیر میانمار، و سرکوب وحشیانۀ سیستماتیکِ اقلیت مسلمانِ روهینجا توسط ارتش و نیروهای نظامیِ رسمی، بازنماییکنندۀ حقیقت تلخی است که تاکنون تلاش میشد در پس رنگها و طعمدهندههای مختلفِ رسانهای شیرین و جذاب نشان داده شود. بهانۀ این «کشتارِ سیستماتیک»، مطابق آنچه اینک دیگر به کلیشه پهلو میزند، «تروریسم اسلامی» است. دولتِ میانمار، به بهانۀ مقابله با شورشیانِ مسلمانی که هیچ نامونشان مشخصی ندارند، اقدامهایی هدفمند به منظور «تغییر آرایش جمعیتی» و «پاکسازی نژادی و مذهبی» را ساماندهی میکند. آنسانگ سوچی، رهبر معنویِ صاحبنام میانمار، که پیشتر برندۀ جایزۀ نوبل صلح شده است، عملاً اثرگذارترین شخصیت سیاسی میانمار است که در توجیه و حتی ترغیبِ این «اقدام سیستماتیک» از سهم ویژهای برخوردار است. عکسها، فیلمها و خبرهایی که از ابعاد پیدا و ناپیدای این «نسلکشی سیستماتیک» در دسترس است، به طرز حیرت انگیزی بازنمای بحران در سه سطحِ پشتِ پردۀ ماجراست:
🔅یکم، آئین بودایی، به عنوان ایدئولوژی حاکم بر گفتمان سیاسی مسلط در دولت میانمار، تقریباً در نیم قرن اخیر به میانجی تبلیغات رنگارنگ رسانههای غربی و شرقی، بدل به مهمترین «ایدۀ دینیِ غیرابراهیمی» شده است که میتواند، «اخلاق»، خاصه «حقوق بشر» را با بالاترین کیفیت نمایندگی کند. دالاییلاما نماد صلح و آشتی و نفی خشونت معرفی شد و آیین بودایی با صورتها و آرایشهای مختلف، به عنوان منادی صلح و آشتی به سرتاسر جهان صادر شد. حال با دولتی بودایی طرف هستیم که برای پیشبرد آرمانهای رهایی بخشِ بودایی از اسرائیل سلاح خریداری می کند و آنها را آشکارا علیه انسان های بی دفاع و غیرمسلح به کار می گیرد. آیا خشونت و «ترور دولتی»، تا این پایه دهشتناک و غیرانسانی، چیزی جز امکانهای تاکنون برملانشدۀ خود آیین بودائی نیستند که در لوای قسمی «فیگور اخلاقی» و «ژست عرفانی» سربسته مانده بود؟
🔅 دوم، آنسانگ سوچی، مهمترین چهرۀ سیاسیِ گفتمان مسلطِ دولت میانمار، که پیشتر توسط غرب، با لقب گاندیِ دوران، به عنوان «مصداق» تمامنمایِ «ایدۀ حقوق بشر» معرفی شده بود، اینک به تجلیِ «حقیقی» درونمایۀ «ایدۀ حقوق بشر» و مهمتر از آن، «کارگروه تعیین مصادیقِ» آن، یعنی متولیّان سیاست در غرب بدل شده است. دستِ رو شدۀ آنگسانسوچی ابداً مسئلهای مربوط به یک شخص یا حتی تصمیم اخلاقی نیست، بلکه عیناً و اتفاقاً نشانۀ «کذبِ» خود ژست توخالیِ «حقوقِ بشر» در دو سطحِ «مبنا» و «مصداق» است. البته روشن است که نقد ایدۀ حقوق بشر نباید به دستاویزی برای توجیه سرکوب مردم در سطح جهان بدل شود، اما مبادا خود همین ملاحظه، بدل به اهرم فشاری علیه انتقاداتِ وارد بر ضد ناکارآمدیِ محتوا و شیوۀ عرضۀ «اعلامیۀ جهانی حقوق بشر» شود.
🔅 سوم، بحث اصلی میتواند، مضاف بر خودِ ایدۀ «حقوق بشر»، متوجه غرب، امپراتوری رسانهایاش و «کارگروهِ» مزبور از رهگذر ارزیابیِ دستاوردهای «واقعی» آن در طول تاریخ باشد. به نظر میرسد، «حقوق بشر»، در پسِ چهرۀ زرین خود، از آن رو که جز از قسمی کلیات فراتر نرفته است، مستعد امکانهایی هیولایی است که میتواند آن ایدۀ «نیک» را به واقعیترین شکل ممکن، به ضد خود، یعنی «شر» مطلق بدل سازد. نگاهی گذرا به رویدادهای سالیان اخیر، و پارادوکسهایی از قبیل «توجیه جنگ با هدف صلح»، «توجیه شکنجه با هدف امنیت»، «توجیه خفقان با هدف آزادی» و این مورد اخیر «توجیهِ نسلکشی با هدف دفاع از حقوق بشر»، میتواند مؤید این نظر باشد که «مبارزه با تروریسم»، «اسلام افراطی» و ایدههایی مشابه که جملگی ذیل ایدۀ «بازدارندگی» توجیه میشود، بیش از آنکه سویۀ «نیکِ» مندرج در مفاد «حقوق بشر» را بازنمایی کند، آن را به نوعی دستاویز برای «یکدستسازی» و «جهانیسازی» منویات یک «کارگروهِ مافیایی» در غرب بدل ساخته است که هر آیینه این امکان را زنده نگه میدارد: امکان برآمدنِ «شر مطلق» از درون ایده « نیک مطلق».
🔅در نهایت، رسالت امروز ما از یک سو، نقد بیقید وشرطِ هر شکلی از سرکوبِ هویتگرایانه (اعم از نژادی، قومی، مذهبی، جنسیتی، زبانی و ...) و رسواسازیِ ژستهای انساندوستانه و اشک تمساح های مسئولیتگریزانۀ متولیان و نهادهای بینالمللی، و از سوی دیگر، دفاع از حقِ بشر در برابر «حقوق بشر» است. این دفاع صرفاً با نقد درونیِ خود ایدۀ حقوق بشر از طریق نقد و بازسازیِ دو دقیقۀ کلیدیِ «بشر» و «حق» در بستر نوع نوینی از مناسبات، و در عین حال نفیِ ایدۀ فعلیِ ناکارآمد و پوچِ «حقوق بشر» با هدف حفظ و رستگارسازیِ عناصر حقیقی و نجاتبخشِ آن است.
🌾 @Sedanet | @PhilosophicalHalt
✍️ #محمدمهدی_اردبیلی - #احمدرضا_آزمون
🔅رویدادهای اخیر میانمار، و سرکوب وحشیانۀ سیستماتیکِ اقلیت مسلمانِ روهینجا توسط ارتش و نیروهای نظامیِ رسمی، بازنماییکنندۀ حقیقت تلخی است که تاکنون تلاش میشد در پس رنگها و طعمدهندههای مختلفِ رسانهای شیرین و جذاب نشان داده شود. بهانۀ این «کشتارِ سیستماتیک»، مطابق آنچه اینک دیگر به کلیشه پهلو میزند، «تروریسم اسلامی» است. دولتِ میانمار، به بهانۀ مقابله با شورشیانِ مسلمانی که هیچ نامونشان مشخصی ندارند، اقدامهایی هدفمند به منظور «تغییر آرایش جمعیتی» و «پاکسازی نژادی و مذهبی» را ساماندهی میکند. آنسانگ سوچی، رهبر معنویِ صاحبنام میانمار، که پیشتر برندۀ جایزۀ نوبل صلح شده است، عملاً اثرگذارترین شخصیت سیاسی میانمار است که در توجیه و حتی ترغیبِ این «اقدام سیستماتیک» از سهم ویژهای برخوردار است. عکسها، فیلمها و خبرهایی که از ابعاد پیدا و ناپیدای این «نسلکشی سیستماتیک» در دسترس است، به طرز حیرت انگیزی بازنمای بحران در سه سطحِ پشتِ پردۀ ماجراست:
🔅یکم، آئین بودایی، به عنوان ایدئولوژی حاکم بر گفتمان سیاسی مسلط در دولت میانمار، تقریباً در نیم قرن اخیر به میانجی تبلیغات رنگارنگ رسانههای غربی و شرقی، بدل به مهمترین «ایدۀ دینیِ غیرابراهیمی» شده است که میتواند، «اخلاق»، خاصه «حقوق بشر» را با بالاترین کیفیت نمایندگی کند. دالاییلاما نماد صلح و آشتی و نفی خشونت معرفی شد و آیین بودایی با صورتها و آرایشهای مختلف، به عنوان منادی صلح و آشتی به سرتاسر جهان صادر شد. حال با دولتی بودایی طرف هستیم که برای پیشبرد آرمانهای رهایی بخشِ بودایی از اسرائیل سلاح خریداری می کند و آنها را آشکارا علیه انسان های بی دفاع و غیرمسلح به کار می گیرد. آیا خشونت و «ترور دولتی»، تا این پایه دهشتناک و غیرانسانی، چیزی جز امکانهای تاکنون برملانشدۀ خود آیین بودائی نیستند که در لوای قسمی «فیگور اخلاقی» و «ژست عرفانی» سربسته مانده بود؟
🔅 دوم، آنسانگ سوچی، مهمترین چهرۀ سیاسیِ گفتمان مسلطِ دولت میانمار، که پیشتر توسط غرب، با لقب گاندیِ دوران، به عنوان «مصداق» تمامنمایِ «ایدۀ حقوق بشر» معرفی شده بود، اینک به تجلیِ «حقیقی» درونمایۀ «ایدۀ حقوق بشر» و مهمتر از آن، «کارگروه تعیین مصادیقِ» آن، یعنی متولیّان سیاست در غرب بدل شده است. دستِ رو شدۀ آنگسانسوچی ابداً مسئلهای مربوط به یک شخص یا حتی تصمیم اخلاقی نیست، بلکه عیناً و اتفاقاً نشانۀ «کذبِ» خود ژست توخالیِ «حقوقِ بشر» در دو سطحِ «مبنا» و «مصداق» است. البته روشن است که نقد ایدۀ حقوق بشر نباید به دستاویزی برای توجیه سرکوب مردم در سطح جهان بدل شود، اما مبادا خود همین ملاحظه، بدل به اهرم فشاری علیه انتقاداتِ وارد بر ضد ناکارآمدیِ محتوا و شیوۀ عرضۀ «اعلامیۀ جهانی حقوق بشر» شود.
🔅 سوم، بحث اصلی میتواند، مضاف بر خودِ ایدۀ «حقوق بشر»، متوجه غرب، امپراتوری رسانهایاش و «کارگروهِ» مزبور از رهگذر ارزیابیِ دستاوردهای «واقعی» آن در طول تاریخ باشد. به نظر میرسد، «حقوق بشر»، در پسِ چهرۀ زرین خود، از آن رو که جز از قسمی کلیات فراتر نرفته است، مستعد امکانهایی هیولایی است که میتواند آن ایدۀ «نیک» را به واقعیترین شکل ممکن، به ضد خود، یعنی «شر» مطلق بدل سازد. نگاهی گذرا به رویدادهای سالیان اخیر، و پارادوکسهایی از قبیل «توجیه جنگ با هدف صلح»، «توجیه شکنجه با هدف امنیت»، «توجیه خفقان با هدف آزادی» و این مورد اخیر «توجیهِ نسلکشی با هدف دفاع از حقوق بشر»، میتواند مؤید این نظر باشد که «مبارزه با تروریسم»، «اسلام افراطی» و ایدههایی مشابه که جملگی ذیل ایدۀ «بازدارندگی» توجیه میشود، بیش از آنکه سویۀ «نیکِ» مندرج در مفاد «حقوق بشر» را بازنمایی کند، آن را به نوعی دستاویز برای «یکدستسازی» و «جهانیسازی» منویات یک «کارگروهِ مافیایی» در غرب بدل ساخته است که هر آیینه این امکان را زنده نگه میدارد: امکان برآمدنِ «شر مطلق» از درون ایده « نیک مطلق».
🔅در نهایت، رسالت امروز ما از یک سو، نقد بیقید وشرطِ هر شکلی از سرکوبِ هویتگرایانه (اعم از نژادی، قومی، مذهبی، جنسیتی، زبانی و ...) و رسواسازیِ ژستهای انساندوستانه و اشک تمساح های مسئولیتگریزانۀ متولیان و نهادهای بینالمللی، و از سوی دیگر، دفاع از حقِ بشر در برابر «حقوق بشر» است. این دفاع صرفاً با نقد درونیِ خود ایدۀ حقوق بشر از طریق نقد و بازسازیِ دو دقیقۀ کلیدیِ «بشر» و «حق» در بستر نوع نوینی از مناسبات، و در عین حال نفیِ ایدۀ فعلیِ ناکارآمد و پوچِ «حقوق بشر» با هدف حفظ و رستگارسازیِ عناصر حقیقی و نجاتبخشِ آن است.
🌾 @Sedanet | @PhilosophicalHalt
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 #سیدحسن_آقامیری : جهنم رفتن کار سختیه!
لطف و بخشش خداوند و فرصت توبه برای گناهکاران
🌾 @Sedanet | @bidarBash1
لطف و بخشش خداوند و فرصت توبه برای گناهکاران
🌾 @Sedanet | @bidarBash1
وبسایت فرهنگی صدانت
🎥 #سیدحسن_آقامیری : جهنم رفتن کار سختیه! لطف و بخشش خداوند و فرصت توبه برای گناهکاران 🌾 @Sedanet | @bidarBash1
☘️ طلبه ای که پایه تحصیلی چندانی ندارد در سخنرانی ها طوری صحبت می کند که گویا خدا یزید و صدام را می بخشد
✍️محمدجواد فاضل لنکرانی
🔅اخیرا یکی از طلابی که پایه تحصیلی چندانی نیز ندارد، سخنرانی هایی می کند و به گونه ای از جهنم و عذاب و سزای عمل سخن می گوید که تمام روایات کثیری که در این باب وجود دارد را کاملا نادیده می گیرد و گویی که هیچ چیزی در این خصوص وجود ندارد؛ سخنان وی به گونه ای که گویا چیزی به نام جهنم وجود ندارد و افرادی مثل یزید و صدام را می بخشد؛ اگر کسی قرآن بخواند هیچگاه چنین مسایلی را بیان نمی کند.
🔅در این مدت اخیر سوالات بسیاری از بنده صورت گرفته است که چندی است چنین مباحثی از سوی این افراد و این فرد خاص مطرح می شود، آیا این مباحث درست است یا خیر؟
🔅هر کسی نباید با ادعای علم و فضل هر سخنی که دوست داشت به زبان بیاورد؛ نباید این گونه فکر کرد که به بهانه جذب جوانان هر حرف نادرستی را به دین ببندیم و بیان کنیم.
🌾 @Sedanet | @namehayehawzavi
✍️محمدجواد فاضل لنکرانی
🔅اخیرا یکی از طلابی که پایه تحصیلی چندانی نیز ندارد، سخنرانی هایی می کند و به گونه ای از جهنم و عذاب و سزای عمل سخن می گوید که تمام روایات کثیری که در این باب وجود دارد را کاملا نادیده می گیرد و گویی که هیچ چیزی در این خصوص وجود ندارد؛ سخنان وی به گونه ای که گویا چیزی به نام جهنم وجود ندارد و افرادی مثل یزید و صدام را می بخشد؛ اگر کسی قرآن بخواند هیچگاه چنین مسایلی را بیان نمی کند.
🔅در این مدت اخیر سوالات بسیاری از بنده صورت گرفته است که چندی است چنین مباحثی از سوی این افراد و این فرد خاص مطرح می شود، آیا این مباحث درست است یا خیر؟
🔅هر کسی نباید با ادعای علم و فضل هر سخنی که دوست داشت به زبان بیاورد؛ نباید این گونه فکر کرد که به بهانه جذب جوانان هر حرف نادرستی را به دین ببندیم و بیان کنیم.
🌾 @Sedanet | @namehayehawzavi
☘️ سخنرانی دکتر #حسن_محدثی با عنوان «نقد اجتماعی دین و ضرورت آن»
🔅یکی از دغدغه هایی که مدت ها بنده را درگیر کرده نقد دین است، در تجربه های گذشته دیدیم که مواجهه خوبی با منتقدان در گذشته و امروز صورت نمی گیرد؛ من در این بحث دو دغدغه شخصی دارم. ابتدا مساله انسان گرایانه یا اومانیستی در باب مسئولیتی که همه ما در مقابل انسان های دیگر و جامعه خودمان داریم. دغدغه دیگر هم انگیزه و علاقه دینی، چون خود را دیندار می بینم به همین جهت مساله نقد دین برای من از اهمیت ویژه ای برخوردار است و اینکه از موضع دینی چه وظایفی در مقابل منتقدان دین داریم و چگونه باید با آنها مواجه شویم.
🔅کسی ممکن است در مقام کشف حقیقت، در مقام ارزیابی عملکرد دینداران به نقد دین بپردازد اما کار منتقد دین، دین ستیزی نیست. دین ستیزان معمولا با اشکالی از نفرت و به طور عملی به مقابله با دین می پردازند...
صوت و متن👇
✨ → 3danet.ir/I9yys
🌾 @Sedanet
🔅یکی از دغدغه هایی که مدت ها بنده را درگیر کرده نقد دین است، در تجربه های گذشته دیدیم که مواجهه خوبی با منتقدان در گذشته و امروز صورت نمی گیرد؛ من در این بحث دو دغدغه شخصی دارم. ابتدا مساله انسان گرایانه یا اومانیستی در باب مسئولیتی که همه ما در مقابل انسان های دیگر و جامعه خودمان داریم. دغدغه دیگر هم انگیزه و علاقه دینی، چون خود را دیندار می بینم به همین جهت مساله نقد دین برای من از اهمیت ویژه ای برخوردار است و اینکه از موضع دینی چه وظایفی در مقابل منتقدان دین داریم و چگونه باید با آنها مواجه شویم.
🔅کسی ممکن است در مقام کشف حقیقت، در مقام ارزیابی عملکرد دینداران به نقد دین بپردازد اما کار منتقد دین، دین ستیزی نیست. دین ستیزان معمولا با اشکالی از نفرت و به طور عملی به مقابله با دین می پردازند...
صوت و متن👇
✨ → 3danet.ir/I9yys
🌾 @Sedanet
صدانت
سخنرانی دکتر حسن محدثی با موضوع نقد دین • صدانت
دکتر حسن محدثی : نقد دین به لحاظ دینی و انسانی ارزشمند است و باید توجه کرد که این نحوه برخورد با ناقدان دین بسیار نامطلوب است. پس خود ما باید به نقد دین ...
☘️ نشست نقد و بررسي كتاب «درآمدی به فلسفه ذهن» با حضور محمد سعیدیمهر، حسین شیخرضایی، مهدی ذاکری (مترجم اثر) | ۱۸ خرداد ۱۳۸۹
صوت این نشست👇
✨ → 3danet.ir/7nH8q
🌾 @Sedanet
صوت این نشست👇
✨ → 3danet.ir/7nH8q
🌾 @Sedanet
🔅یکم ما هیچ راهی جز چرخیدن بر محور و مدار فایده و لذت و شادمانی و خرسندی و رضایت نداریم. اگرچه امن عیش در این جهان فراهم نیست ما محکوم به عشرتیم. برای هر چیز دیگری، علیالعموم، نه انگیزه داریم و نه توجیه؛ برای اینیک لااقل انگیزه هست ولذا سَبَق میبرد. در انتخاب بین امور هم چیزی را برمیگزینیم که موجب افزایش شادی و خرسندی و کاهش غم و نارضایتی ما است؛ و در این انتخاب هیچ مذمتی روا نیست، چون بدیلی عامگرا درکار نیست.
🔅دوم شادمانی و خشنودی به درجات است برای حصول آن وجود چیزهائی بنیادیتر است، همچون آبوهوا و سلامت و امنیت و سدّجوع و استراحت که بیشتر نیاز است تا لذت؛ و سپس چیزهائی که گرچه نیاز است اما مصداق لذت در آن چگالتر است، همچون خوردنیهای مشتهی و نوشیدنیهای گوارا و عشق و آمیزش و مأوای دلپذیر و تفرج و تفریح؛ سطح دیگری از مطلوبات که پس از اینها است بیشتر دغدغة کسانی است که مرحلة قبل را پشت سر گذاشتهاند، همچون قدرت و ملکیت و ماجراجوئی و غرور و شهرت و رقابت و برتری.
🔅سوم چیزهائی مهمی هم هست که به مطلوبات اخلاقی و معنوی مشهور است؛ اینها یا ابزارهائی است که محمل بهتری برای تعمیق و توسعه و تداوم و کلاً بهینهسازیِ رفع نیازها و جلب لذاتی است که در بند بالا اشاره شد، همچون اخلاق و علم؛ یا در حکم تنوع و سرگرمی است و ارزش آن به مطلوبیت متفاوت آن و قدرت تغییر در ذائقه و فرار از یکنواختی است، همچون فرهنگ و هنر؛ یا محصول نوعی برتریطلبی است که از برخی گفتمانها بیرون میآید، همچون مجاهده در دو معنا. درهرحال برتری این مطلوباتْ عینی و حقیقی و ناشی از ذات متعالی آنها نیست. میل به تعالی هم میل به تنوع و حتی ماجراجوئی است؛ هیچکدام از این انگیزهها ارزش و اهمیت اخلاق و معنویت را کاهش نمیدهد، بلکه افزایش میدهد.
🔅چهارم فرار از رنج شاید اصیلتر از جستجوی لذت باشد؛ اولی انگیزه و توجیه کمتری نیاز دارد. همین است که جستجوی سرگرمی اعم از پیگیری لذت میشود. زندگی جز سرگرمی نیست: سرگرمی برای فرار از سؤالات بیپاسخ و رنج بیمعنائی؛ و برای تحمل فراق و ناکامی و ترس و تحقیرشدگی؛ هر چیزی در این جهان، از شغل تا ازدواج و از ورزش تا هنر و از علم تا فلسفه و حتی معنویت، در تحلیل نهائی، از حیث سرگرمکننده بودنش برای ما مطلوب است؛ تا بهیاد ماهیت بیمعنا و وجود رنجآلود زندگی کمتر بیفتیم. پس سرگرمی بیشتر زندگی بهتر.
🔅پنجم همه چیز در این جهان به فرد و خودخواهیهای او راجع است؛ برای نادیده گرفتنِ اصولیِ این واقعیت نه امکانی هست و نه ایجابی: ایجابی نیست چون هرچه به مأموریت نقض اصل خودخواهی برمیخیزد، یا عملاً و در واقع امر، در کار تقویت آن است، یا متکی به مقدمات و مفروضاتی است که بهشدت مبهم و مشکوک و مورد اختلاف است؛ اما امکانی نیست چون ظاهراً این وصف چنان با ذات انسان درآمیخته است که مفرِّ از آن سخت تنگ و فرار از آن جز بهندرت یا اندک دست نمیدهد. برهمینمبنا، در این جهان تحقق روابطی کاملاً یا غالباً دوستانه و همدلانه بعید است.
🔅ششم علیرغم این، اجتماع مهم است، دیگران مهماند؛ هم از این وجه که دیگران گاه محبوب من هستند و این دایره میتواند شعاع بزرگتری بیابد تا من از حظّ دیگران هم محظوظ شوم؛ هم از این وجه که لذت من و لذت دیگران در هم پیوسته است و در جهان آینده پیوستهتر هم میشود. رکن اخلاق هم همین است: که لذت فرد با لذت اجتماع قرین باشد، و اگر منطبق نیست، باری کمتر متضاد باشد. این اخلاق، که بسیار مهم است، در جوامع مرفهتر و آموختهتر، فارغ از فرهنگ و نژاد و آئین، مرسومتر است و زمان و مکانی که رفاه و آموزش در آن روبهرشد باشد از چنین اخلاقی برخوردارتر خواهد بود. از این جهت، پیشرفتِ فرهنگ و فضای لیبرالی و اخلاق مدارا و حتی مقادیری از اخلاقِ مروتْ سرنوشتِ تدریجی همة جوامع است و این، درحدی که این جهان اصلاً استعداد خوب شدن دارد، امیدبخش است.
🔅هفتم سیاستمداران و قانونگذاران و برنامهریزان و مدیران هیچ مأموریت و مسئولیتی جز تلاش برای افزایش لذت و شادکامی و کاهش درد و رنج مردم ندارند. هر حزب یا ایدئولوژی یا آئینی که بخواهد بهضربِ زور انسانها را متعالی کند، کمترین عیبش این است که میخواهد خدائی کند؛ یا ضعف و نسیان خدا را جبران کند؛ دنیا یک مصیبت است و مدیران آن تنها مسؤلیتشان کاستن از غم سوکواران است. برهمیناساس، شعار بیشترین شادی و خرسندی برای بیشترین عده هم مبنای اخلاق است هم مبنای سیاست و قانون و مدیریت؛ تعارضها و ابهامها و معضلات آن در پرتو اجماع اغلبی و عقل اکثری، که سیال هم هست، قابلرفع است.
📘 جان استوارت میل، فایدهگرایی، ترجمۀ مرتضی مردیها، نشر نی، افزودۀ مترجم(#مرتضی_مردیها)؛ سخن آخر، صفحۀ 250 تا 252
🌾 @sedanet | @mardihamorteza
🔅دوم شادمانی و خشنودی به درجات است برای حصول آن وجود چیزهائی بنیادیتر است، همچون آبوهوا و سلامت و امنیت و سدّجوع و استراحت که بیشتر نیاز است تا لذت؛ و سپس چیزهائی که گرچه نیاز است اما مصداق لذت در آن چگالتر است، همچون خوردنیهای مشتهی و نوشیدنیهای گوارا و عشق و آمیزش و مأوای دلپذیر و تفرج و تفریح؛ سطح دیگری از مطلوبات که پس از اینها است بیشتر دغدغة کسانی است که مرحلة قبل را پشت سر گذاشتهاند، همچون قدرت و ملکیت و ماجراجوئی و غرور و شهرت و رقابت و برتری.
🔅سوم چیزهائی مهمی هم هست که به مطلوبات اخلاقی و معنوی مشهور است؛ اینها یا ابزارهائی است که محمل بهتری برای تعمیق و توسعه و تداوم و کلاً بهینهسازیِ رفع نیازها و جلب لذاتی است که در بند بالا اشاره شد، همچون اخلاق و علم؛ یا در حکم تنوع و سرگرمی است و ارزش آن به مطلوبیت متفاوت آن و قدرت تغییر در ذائقه و فرار از یکنواختی است، همچون فرهنگ و هنر؛ یا محصول نوعی برتریطلبی است که از برخی گفتمانها بیرون میآید، همچون مجاهده در دو معنا. درهرحال برتری این مطلوباتْ عینی و حقیقی و ناشی از ذات متعالی آنها نیست. میل به تعالی هم میل به تنوع و حتی ماجراجوئی است؛ هیچکدام از این انگیزهها ارزش و اهمیت اخلاق و معنویت را کاهش نمیدهد، بلکه افزایش میدهد.
🔅چهارم فرار از رنج شاید اصیلتر از جستجوی لذت باشد؛ اولی انگیزه و توجیه کمتری نیاز دارد. همین است که جستجوی سرگرمی اعم از پیگیری لذت میشود. زندگی جز سرگرمی نیست: سرگرمی برای فرار از سؤالات بیپاسخ و رنج بیمعنائی؛ و برای تحمل فراق و ناکامی و ترس و تحقیرشدگی؛ هر چیزی در این جهان، از شغل تا ازدواج و از ورزش تا هنر و از علم تا فلسفه و حتی معنویت، در تحلیل نهائی، از حیث سرگرمکننده بودنش برای ما مطلوب است؛ تا بهیاد ماهیت بیمعنا و وجود رنجآلود زندگی کمتر بیفتیم. پس سرگرمی بیشتر زندگی بهتر.
🔅پنجم همه چیز در این جهان به فرد و خودخواهیهای او راجع است؛ برای نادیده گرفتنِ اصولیِ این واقعیت نه امکانی هست و نه ایجابی: ایجابی نیست چون هرچه به مأموریت نقض اصل خودخواهی برمیخیزد، یا عملاً و در واقع امر، در کار تقویت آن است، یا متکی به مقدمات و مفروضاتی است که بهشدت مبهم و مشکوک و مورد اختلاف است؛ اما امکانی نیست چون ظاهراً این وصف چنان با ذات انسان درآمیخته است که مفرِّ از آن سخت تنگ و فرار از آن جز بهندرت یا اندک دست نمیدهد. برهمینمبنا، در این جهان تحقق روابطی کاملاً یا غالباً دوستانه و همدلانه بعید است.
🔅ششم علیرغم این، اجتماع مهم است، دیگران مهماند؛ هم از این وجه که دیگران گاه محبوب من هستند و این دایره میتواند شعاع بزرگتری بیابد تا من از حظّ دیگران هم محظوظ شوم؛ هم از این وجه که لذت من و لذت دیگران در هم پیوسته است و در جهان آینده پیوستهتر هم میشود. رکن اخلاق هم همین است: که لذت فرد با لذت اجتماع قرین باشد، و اگر منطبق نیست، باری کمتر متضاد باشد. این اخلاق، که بسیار مهم است، در جوامع مرفهتر و آموختهتر، فارغ از فرهنگ و نژاد و آئین، مرسومتر است و زمان و مکانی که رفاه و آموزش در آن روبهرشد باشد از چنین اخلاقی برخوردارتر خواهد بود. از این جهت، پیشرفتِ فرهنگ و فضای لیبرالی و اخلاق مدارا و حتی مقادیری از اخلاقِ مروتْ سرنوشتِ تدریجی همة جوامع است و این، درحدی که این جهان اصلاً استعداد خوب شدن دارد، امیدبخش است.
🔅هفتم سیاستمداران و قانونگذاران و برنامهریزان و مدیران هیچ مأموریت و مسئولیتی جز تلاش برای افزایش لذت و شادکامی و کاهش درد و رنج مردم ندارند. هر حزب یا ایدئولوژی یا آئینی که بخواهد بهضربِ زور انسانها را متعالی کند، کمترین عیبش این است که میخواهد خدائی کند؛ یا ضعف و نسیان خدا را جبران کند؛ دنیا یک مصیبت است و مدیران آن تنها مسؤلیتشان کاستن از غم سوکواران است. برهمیناساس، شعار بیشترین شادی و خرسندی برای بیشترین عده هم مبنای اخلاق است هم مبنای سیاست و قانون و مدیریت؛ تعارضها و ابهامها و معضلات آن در پرتو اجماع اغلبی و عقل اکثری، که سیال هم هست، قابلرفع است.
📘 جان استوارت میل، فایدهگرایی، ترجمۀ مرتضی مردیها، نشر نی، افزودۀ مترجم(#مرتضی_مردیها)؛ سخن آخر، صفحۀ 250 تا 252
🌾 @sedanet | @mardihamorteza
Telegram
attach 📎
☘️ درباره مفهوم دیالکتیک در گفتگو با #بابک_احمدی
🔅بسیارند کسانی که هگل را آغازگر برداشتی تازه و مدرن از دیالکتیک میشناسند و این را یکی از مهمترین دستاوردهای کار فلسفی او و حتی یکی از رهاوردهای مهم تاریخ فلسفه میدانند. اما ظاهراً خود هگل چنین اهمیتی برای بحثاش دربارهی دیالکتیک قائل نبود. هیچجا در آثار یا نامههای او نخواندهام که کشف یا آغاز بحث تازه از دیالکتیک را دستاورد مهمی در کار فلسفی خود معرفی کند. در واقع، این یکی از دهها نوآوری فلسفی او بود که در بخش نخست دانشنامهی علوم فلسفی مطرح شده بود و چنین مینماید که اهمیت یا ویژگی خاصی دستکم از نظر خود او نداشت.
🔅واژهی یونانیdialektik از لفظdialegesthai بهمعنای گفتوگو میآید. در مکالمههای افلاطون این لفظ در توضیح روش خاص سقراط در پیشبرد بحث به کار میرفت. سقراط از مخاطب خود میخواست تا حکمی اثباتی در تعریف یا توضیح مفهومی (به طور معمول مفهومی کلی) ارائه کند، سپس با طرح پرسشهایی دربارهی برآیندهای این نظر اثباتی مخاطب را به ورطهی تناقضگویی میکشاند، و با تاکید بر تناقضها او را وادار میکرد تا با تعریف یا توضیح خود سقراط که به تدریج در همان پرسشهای دقیق عنوان و مطرح میشدند همرای شود. پیش از سقراط “زنون ایلیایی” (Zenon of Elea) نیز در مباحث فلسفی روشی از یک نظر مشابه روش او را دنبال میکرد. زنون با نمایش تناقضهای ناشی از حکم فلسفی پذیرش امکان حرکت، دلیل میآورد که حرکت، ممکن نیست. به همین دلیل، در سدهی نوزدهم زنون را بنیانگذار دیالکتیک میشناختند.
متن کامل این گفتگو👇
✨ → 3danet.ir/Z7GjL
🌾 @sedanet | @Babak_Ahmadi_Author
🔅بسیارند کسانی که هگل را آغازگر برداشتی تازه و مدرن از دیالکتیک میشناسند و این را یکی از مهمترین دستاوردهای کار فلسفی او و حتی یکی از رهاوردهای مهم تاریخ فلسفه میدانند. اما ظاهراً خود هگل چنین اهمیتی برای بحثاش دربارهی دیالکتیک قائل نبود. هیچجا در آثار یا نامههای او نخواندهام که کشف یا آغاز بحث تازه از دیالکتیک را دستاورد مهمی در کار فلسفی خود معرفی کند. در واقع، این یکی از دهها نوآوری فلسفی او بود که در بخش نخست دانشنامهی علوم فلسفی مطرح شده بود و چنین مینماید که اهمیت یا ویژگی خاصی دستکم از نظر خود او نداشت.
🔅واژهی یونانیdialektik از لفظdialegesthai بهمعنای گفتوگو میآید. در مکالمههای افلاطون این لفظ در توضیح روش خاص سقراط در پیشبرد بحث به کار میرفت. سقراط از مخاطب خود میخواست تا حکمی اثباتی در تعریف یا توضیح مفهومی (به طور معمول مفهومی کلی) ارائه کند، سپس با طرح پرسشهایی دربارهی برآیندهای این نظر اثباتی مخاطب را به ورطهی تناقضگویی میکشاند، و با تاکید بر تناقضها او را وادار میکرد تا با تعریف یا توضیح خود سقراط که به تدریج در همان پرسشهای دقیق عنوان و مطرح میشدند همرای شود. پیش از سقراط “زنون ایلیایی” (Zenon of Elea) نیز در مباحث فلسفی روشی از یک نظر مشابه روش او را دنبال میکرد. زنون با نمایش تناقضهای ناشی از حکم فلسفی پذیرش امکان حرکت، دلیل میآورد که حرکت، ممکن نیست. به همین دلیل، در سدهی نوزدهم زنون را بنیانگذار دیالکتیک میشناختند.
متن کامل این گفتگو👇
✨ → 3danet.ir/Z7GjL
🌾 @sedanet | @Babak_Ahmadi_Author
☘️ برونگرایی و معرفت پیشینی به محتوای حالات ذهنی
سخنرانی #محمود_مروارید | ۷ مهر ماه ۱۳۸۸
کارگاه زبان، شناخت و واقعیت
صوت این سخنرانی👇
✨ → 3danet.ir/TPmMy
🌾 @sedanet
سخنرانی #محمود_مروارید | ۷ مهر ماه ۱۳۸۸
کارگاه زبان، شناخت و واقعیت
صوت این سخنرانی👇
✨ → 3danet.ir/TPmMy
🌾 @sedanet
🎥 چگونه علم مسیر آینده را پیش بینی می کند و مسیر نادرست سنت گرایان را افشاء می کند.
.
بخشی از کلاس درس دکتر #محمدرضا_اجتهادی در دانشگاه صنعتی شریف؛ که بعد از پرداختن به بحث نسبیت خاص، مختصری هم در خصوص انرژی هستهای صحبت میکند...
🌾 @Sedanet
.
بخشی از کلاس درس دکتر #محمدرضا_اجتهادی در دانشگاه صنعتی شریف؛ که بعد از پرداختن به بحث نسبیت خاص، مختصری هم در خصوص انرژی هستهای صحبت میکند...
🌾 @Sedanet
Telegram
attach 📎
☘️ آتوریته معرفتی باور دینی
✍️ #لیندا_زاگزبسکی
تلخیص و ترجمه: علی کلانی طهرانی - نعیمه پورمحمدی
🔅 آتوریته در عمل (یا آتوریته اخلاقی و سیاسی) و آتوریته در باور (یا آتوریته معرفتی) دو نوع مهم آتوریته است. از میان این دو نوع آتوریته فقط آتوریته در عمل است که در فلسفه اخلاق و فلسفه سیاسی بحث و بررسی میشود. حتی معرفتشناسان نیز از پرداختن به موضوع آتوریته در باور (یا آتوریته معرفتی) امتناع میکنند. نپرداختن به موضوع آتوریته معرفتی بیشتر به دنبال نوعی بدگمانی به این مفهوم است که خود ناشی از ناسازگاری ظاهریِ مفهوم آتوریته با مفهوم خودتابعی است. از منظر بروندینی، شخص در پذیرش آتوریته معرفتیِ دین توجیه معقولی ندارد. زاگزبسکی در کتاب آتوریته معرفتی میکوشد از این نوع آتوریته دفاع کند. در این مقاله، که فصلی از همین کتاب است، به تفصیل از دیدگاه او درباره جواز معرفتی آتوریته دینی آگاه میشویم.
متن کامل این مقاله 👇
✨ → 3danet.ir/s1Pl2
🌾 @Sedanet
✍️ #لیندا_زاگزبسکی
تلخیص و ترجمه: علی کلانی طهرانی - نعیمه پورمحمدی
🔅 آتوریته در عمل (یا آتوریته اخلاقی و سیاسی) و آتوریته در باور (یا آتوریته معرفتی) دو نوع مهم آتوریته است. از میان این دو نوع آتوریته فقط آتوریته در عمل است که در فلسفه اخلاق و فلسفه سیاسی بحث و بررسی میشود. حتی معرفتشناسان نیز از پرداختن به موضوع آتوریته در باور (یا آتوریته معرفتی) امتناع میکنند. نپرداختن به موضوع آتوریته معرفتی بیشتر به دنبال نوعی بدگمانی به این مفهوم است که خود ناشی از ناسازگاری ظاهریِ مفهوم آتوریته با مفهوم خودتابعی است. از منظر بروندینی، شخص در پذیرش آتوریته معرفتیِ دین توجیه معقولی ندارد. زاگزبسکی در کتاب آتوریته معرفتی میکوشد از این نوع آتوریته دفاع کند. در این مقاله، که فصلی از همین کتاب است، به تفصیل از دیدگاه او درباره جواز معرفتی آتوریته دینی آگاه میشویم.
متن کامل این مقاله 👇
✨ → 3danet.ir/s1Pl2
🌾 @Sedanet
صدانت
آتوریته معرفتی باور دینی • صدانت
آتوریته در عمل (یا آتوریته اخلاقی و سیاسی) و آتوریته در باور (یا آتوریته معرفتی) دو نوع مهم آتوریته است. از میان این دو نوع آتوریته فقط آتوریته در عمل است
🌱 كودكى كه يادگرفته بزرگترها سزاوار احترام بی قید و شرط هستند، در برخورد با متجاوز خود را مقصر میداند.
🌾 @Sedanet
🌾 @Sedanet
☘️ پیتر سینگر و اخلاق فقر
✍️ #پیتر_سینگر
مترجم : ابراهیم اسکافی
🔅 پیتر سینگر استاد فلسفه در دانشگاه سیدنی و صاحب تالیفاتی بسیار در حوزه فلسفه هگل و مارکس است. او مشهور است که اندیشههای پیچیده هگل را بهسادهترین شکل ممکن در کتابهایی که نوشته، بیان کرده است. در این مقاله او از راه دقت به مقولههایی مثل وجدان اخلاقی و ارزش پولی کوشیده است تا نظریهای ساده در باب رفع فقر را ترسیم کند. شیوه او همان شیوه آشنای والتر بنیامین در مقالهنویسی است؛ آوردن مثالها، نقلقولها و مصداقها؛ گونهای آیین حکایتگری. پرداختن به مقوله «فقر» از این راه خود ارزش تدقیق و مطالعه را خواهد داشت .
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/tPzCq
🌾 @Sedanet
✍️ #پیتر_سینگر
مترجم : ابراهیم اسکافی
🔅 پیتر سینگر استاد فلسفه در دانشگاه سیدنی و صاحب تالیفاتی بسیار در حوزه فلسفه هگل و مارکس است. او مشهور است که اندیشههای پیچیده هگل را بهسادهترین شکل ممکن در کتابهایی که نوشته، بیان کرده است. در این مقاله او از راه دقت به مقولههایی مثل وجدان اخلاقی و ارزش پولی کوشیده است تا نظریهای ساده در باب رفع فقر را ترسیم کند. شیوه او همان شیوه آشنای والتر بنیامین در مقالهنویسی است؛ آوردن مثالها، نقلقولها و مصداقها؛ گونهای آیین حکایتگری. پرداختن به مقوله «فقر» از این راه خود ارزش تدقیق و مطالعه را خواهد داشت .
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/tPzCq
🌾 @Sedanet
☘️ سخنرانی رهایى از بنیادگرایی دینى از #مصطفی_ملکیان
میبد یزد – ٩۴/٩/١٢ - مجموعه فرهنگى امام صادق(ع)
🔅 من هرگز باور نمی کنم روسیه یا چین سر سوزنی از رشد بنیادگرایی اسلامی مشوش باشند دل نگران باشند چرا؟ زیرا کسی مثل پوتین معتقد است که بنیادگرایی اسلامی نوک تیز حمله اش غرب است و چون یک رژیمی مثل پوتین و چین اختلاف ایدئولوژیک با غرب دارند اینها جلودار حمله به غرب هستند بگذار تلفاتش را مسلمانها بدهند. ز هرطرف که کشته شوند سود ماست. این است که من باور نمی کنم چین و روسیه و رژیم های تابع چین و روسیه هیچوقت بنیادگرایی اسلامی را گمان کنند به ضررشان است...
صوت و متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/OgY3z
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
میبد یزد – ٩۴/٩/١٢ - مجموعه فرهنگى امام صادق(ع)
🔅 من هرگز باور نمی کنم روسیه یا چین سر سوزنی از رشد بنیادگرایی اسلامی مشوش باشند دل نگران باشند چرا؟ زیرا کسی مثل پوتین معتقد است که بنیادگرایی اسلامی نوک تیز حمله اش غرب است و چون یک رژیمی مثل پوتین و چین اختلاف ایدئولوژیک با غرب دارند اینها جلودار حمله به غرب هستند بگذار تلفاتش را مسلمانها بدهند. ز هرطرف که کشته شوند سود ماست. این است که من باور نمی کنم چین و روسیه و رژیم های تابع چین و روسیه هیچوقت بنیادگرایی اسلامی را گمان کنند به ضررشان است...
صوت و متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/OgY3z
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
صدانت
سخنرانی رهایى از بنیادگرایی دينى از مصطفی ملکیان • صدانت
مصطفی ملکیان | رهایى از بنیادگرایی دينى | پنجشنبه ٩٤/٩/١٢ | یزد - میبد - مجموعه فرهنگى امام صادق(ع)
☘️ تأمّلی دربارهٔ «جهاد اکبر» و پیوند آن با «اندیشهٔ انتقادی»
✍️ مسعود #زنجانی
خودت را بهتر کن! - این است همهٔ کاری که برای بهتر کردن جهان میتوانی بکنی - انقلابی واقعی کسی است که بتواند خود را منقلب کند.
(ویتگنشتاین)
🔅اگر «جهادِ اکبر»، نزد پیامبر اسلام و بسیاری از عالمان و عارفان مسلمان، «جهاد با نفس» دانسته شده، دامنه و گسترهٔ این جهاد و تٲثیرات آن، در یک ذهنیتِ فردی و شخصی محدود نگشته، بلکه ضرورتاً با یک عینیتِ بیرونی و اجتماعی نیز همراه است.
🔅مهمترین جلوه و سنجهٔ عینی و بیرونیِ «جهاد با نفس»، دور شدن از روحیه و منشِ خودمحورانه و دیکتاتورمآبانه، و دفاعِ تمامقد از «حقوق و آزادیِ دیگران»، یعنی آزادی یکانیکان انسانها، است؛ انسانهایی که لزوماً با تو همعقیده نیستند و با ارزشهایی متفاوت، حتّی متضاد، با ارزشهای تو زندگی میکنند.
🔅آنکس که حقیقتاً به جهاد با نفس پرداخته باشد و خویش را محدود و مغلوب ساخته باشد، هرگز، به سانِ «داعش»، به خود جرأت نخواهد داد که جای «خدا» بنشیند و هفتاد و دو ملّت را به جنگ فرابخواند. باری، بارزترین جلوهٔ ایمان ایجاد امنیت برای دیگران است و مؤمن راستین، بیش و پیش از هر چیز، دغدغهٔ امنیتِ انسانهای دیگر را دارد و برای تحقّقِ آن میکوشد. در این افق تعبیری، مؤمن کسی است که زندگی میکند و میگذارد که دیگران هم زندگی کنند.
🔅از سوی دیگر، کسی که به جهاد با خویش نپرداخته باشد، هماره مُستعدِ آن است که به جبرانِ جاهلی و کاهلی خود، به جهاد با جهان و جهانیان بپردازد. در واقع، او به این «احتمال» دل میبندد که «با بهبودِ اوضاعِ جهان، احوالِ ما نیز بهبود خواهد یافت»، به جای آنکه به این «ضرورت» چشم بدوزد که «با بهتر شدن افکار ما، اوضاع جهان بهتر خواهد شد».
🔅تواناییِ تردید، پرسشگری و سنجشگری، تنها، پادزهر اندیشههای ویرانگر و تنها امکانِ بشری برای برداشتن نقاب از عقاید سادهلوحانه و سبکسرانه است. از این نظرگاه، «داعش» نتیجهٔ ضعف و ناتوانی در اندیشهٔ انتقادی، یعنی، ناتوانی در پرسش کردن و تردید افکندن در عقاید خویش است.
🔅این واقعیتِ تلخ در تاریخِ جوامعِ بشری، بسیار تأمّلبرانگیز است: مسمومترین و مخرّبترین اندیشهها٬ همواره، همان «بدیهیترین» و «معصومانهترینِ» آنها بوده است. بنابراین، گزاف نیست چنانچه گفته شود که «اندیشهٔ انتقادی» ضروریترین فعالیتِ انسانی است؛ چراکه اندیشهٔ انتقادی، در درجهٔ نخست، «خودانتقادی» است، یعنی، معطوف به «خود» و «خودیها» است.
تَرکِ خویش و تَرکِ خویشان میکنیم
هرچه خویشِ ما کنون اغیارِ ماست
(مولانا)
🔅این آموزهٔ عارفان که «جلّادِ طبع خویش باش!» را نباید با کژفهمیِ بیمارگونه به معنای ستیز با طبایع و غرایز انسانی و سرکوبِ ابعاد حسّی و جسمی خویش دانست. در واقع، معنای ارجمند و موجّه این آموزه، نوعی «خودانتقادیِ ریشهای» است؛ چنانکه لازمهٔ «مبارزه با نفس»، نه فاصلهگیری فیزیکی از مردمان و پناه بردن به کوه و بیابان، بلکه فاصلهگیری از خودمداریها و خودخواهیهای نهفتهٔ خویش است که در همان اعتقادات و اندیشههای «بدیهی» و «معصومانه»، یعنی جزمیاتِ نقّادینشدهٔ آدمی، ریشه دارند.
🔅آدمی هماره از مسئولیتِ به عهده گرفتنِ خویش که توٲم با رنجِ تفرّدِ انضمامی و تفکّرِ انتقادی است سَر بازمیزند و ترجیح میدهد که راحتطلبانه زندگانی را با پذیرش و پیرویِ مطلق از نزدیکترین الگوهای محیط خویش به سَر بَرد. البته آنگاه که همان الگوها، او را با چالشها و پرسشهایی بنیادی و فوق طاقتش درگیر کردند، ترجیح میدهد به جای نقّادی و پرسشگری، به ضدّیت و ستیزِ مطلق با آنها بپردازد و اینگونه با نمایشِ مضحکِ آزادی، به نحو جدّیتری، به ازخودبیگانگی و خودفریبیِ خویش، ادامه دهد.
🔅تلاشها و خیزشهای انقلابی اگر همراه کنشی انتقادی (خلّاقانه و متٲمّلانه) نباشند، تنها یک تقلّای مذبوحانه خواهند بود که عاقبت هم عِرض انقلابیون را میبَرند و هم نسلهای متمادی زحمتِ دیگران میدارند. به عبارت دیگر، «ضدّیت» با یک ایده یا پدیده، نهایتاً به نقضِ غرضِ خویش منتهی میشود و به جایِ فراروی از آن، به آغشتگی و همهویتی با آن مبتلا میگردد! خصومتِ انفعالی و غیرانتقادی با هر «خصمی»، در واقع٬ تثبیت و تأییدِ پنهانِ آن است. به قول لیشنتنبرگ: «ضدّ چیزی بودن تقلید از آن است»
🔅هر عزم و عملِ انقلابی برای تغییرِ عالَم، پیش از تغییری رادیکال در تعبیرِ فاعلِ آن از عالَم و آدم، تنها به تثبیت و تحکیمِ وضعیت موجود و حتّی بازتولید آن در سطحی پایدارتر و مخرّبتر میگردد. ارادههای آهنی و جوشنپوش، در خلٲ ایدههای نورانی و روشنبخش، اگر با هزار نیّتِ خیر همراه باشند، نه تنها به هیچ دهی راه نخواهند بُرد، بلکه تنها راههای جهنّم را سنگفرش خواهند کرد.
✨ → 3danet.ir/JzMR0
🌾 @sedanet | @vivaphilosophy
✍️ مسعود #زنجانی
خودت را بهتر کن! - این است همهٔ کاری که برای بهتر کردن جهان میتوانی بکنی - انقلابی واقعی کسی است که بتواند خود را منقلب کند.
(ویتگنشتاین)
🔅اگر «جهادِ اکبر»، نزد پیامبر اسلام و بسیاری از عالمان و عارفان مسلمان، «جهاد با نفس» دانسته شده، دامنه و گسترهٔ این جهاد و تٲثیرات آن، در یک ذهنیتِ فردی و شخصی محدود نگشته، بلکه ضرورتاً با یک عینیتِ بیرونی و اجتماعی نیز همراه است.
🔅مهمترین جلوه و سنجهٔ عینی و بیرونیِ «جهاد با نفس»، دور شدن از روحیه و منشِ خودمحورانه و دیکتاتورمآبانه، و دفاعِ تمامقد از «حقوق و آزادیِ دیگران»، یعنی آزادی یکانیکان انسانها، است؛ انسانهایی که لزوماً با تو همعقیده نیستند و با ارزشهایی متفاوت، حتّی متضاد، با ارزشهای تو زندگی میکنند.
🔅آنکس که حقیقتاً به جهاد با نفس پرداخته باشد و خویش را محدود و مغلوب ساخته باشد، هرگز، به سانِ «داعش»، به خود جرأت نخواهد داد که جای «خدا» بنشیند و هفتاد و دو ملّت را به جنگ فرابخواند. باری، بارزترین جلوهٔ ایمان ایجاد امنیت برای دیگران است و مؤمن راستین، بیش و پیش از هر چیز، دغدغهٔ امنیتِ انسانهای دیگر را دارد و برای تحقّقِ آن میکوشد. در این افق تعبیری، مؤمن کسی است که زندگی میکند و میگذارد که دیگران هم زندگی کنند.
🔅از سوی دیگر، کسی که به جهاد با خویش نپرداخته باشد، هماره مُستعدِ آن است که به جبرانِ جاهلی و کاهلی خود، به جهاد با جهان و جهانیان بپردازد. در واقع، او به این «احتمال» دل میبندد که «با بهبودِ اوضاعِ جهان، احوالِ ما نیز بهبود خواهد یافت»، به جای آنکه به این «ضرورت» چشم بدوزد که «با بهتر شدن افکار ما، اوضاع جهان بهتر خواهد شد».
🔅تواناییِ تردید، پرسشگری و سنجشگری، تنها، پادزهر اندیشههای ویرانگر و تنها امکانِ بشری برای برداشتن نقاب از عقاید سادهلوحانه و سبکسرانه است. از این نظرگاه، «داعش» نتیجهٔ ضعف و ناتوانی در اندیشهٔ انتقادی، یعنی، ناتوانی در پرسش کردن و تردید افکندن در عقاید خویش است.
🔅این واقعیتِ تلخ در تاریخِ جوامعِ بشری، بسیار تأمّلبرانگیز است: مسمومترین و مخرّبترین اندیشهها٬ همواره، همان «بدیهیترین» و «معصومانهترینِ» آنها بوده است. بنابراین، گزاف نیست چنانچه گفته شود که «اندیشهٔ انتقادی» ضروریترین فعالیتِ انسانی است؛ چراکه اندیشهٔ انتقادی، در درجهٔ نخست، «خودانتقادی» است، یعنی، معطوف به «خود» و «خودیها» است.
تَرکِ خویش و تَرکِ خویشان میکنیم
هرچه خویشِ ما کنون اغیارِ ماست
(مولانا)
🔅این آموزهٔ عارفان که «جلّادِ طبع خویش باش!» را نباید با کژفهمیِ بیمارگونه به معنای ستیز با طبایع و غرایز انسانی و سرکوبِ ابعاد حسّی و جسمی خویش دانست. در واقع، معنای ارجمند و موجّه این آموزه، نوعی «خودانتقادیِ ریشهای» است؛ چنانکه لازمهٔ «مبارزه با نفس»، نه فاصلهگیری فیزیکی از مردمان و پناه بردن به کوه و بیابان، بلکه فاصلهگیری از خودمداریها و خودخواهیهای نهفتهٔ خویش است که در همان اعتقادات و اندیشههای «بدیهی» و «معصومانه»، یعنی جزمیاتِ نقّادینشدهٔ آدمی، ریشه دارند.
🔅آدمی هماره از مسئولیتِ به عهده گرفتنِ خویش که توٲم با رنجِ تفرّدِ انضمامی و تفکّرِ انتقادی است سَر بازمیزند و ترجیح میدهد که راحتطلبانه زندگانی را با پذیرش و پیرویِ مطلق از نزدیکترین الگوهای محیط خویش به سَر بَرد. البته آنگاه که همان الگوها، او را با چالشها و پرسشهایی بنیادی و فوق طاقتش درگیر کردند، ترجیح میدهد به جای نقّادی و پرسشگری، به ضدّیت و ستیزِ مطلق با آنها بپردازد و اینگونه با نمایشِ مضحکِ آزادی، به نحو جدّیتری، به ازخودبیگانگی و خودفریبیِ خویش، ادامه دهد.
🔅تلاشها و خیزشهای انقلابی اگر همراه کنشی انتقادی (خلّاقانه و متٲمّلانه) نباشند، تنها یک تقلّای مذبوحانه خواهند بود که عاقبت هم عِرض انقلابیون را میبَرند و هم نسلهای متمادی زحمتِ دیگران میدارند. به عبارت دیگر، «ضدّیت» با یک ایده یا پدیده، نهایتاً به نقضِ غرضِ خویش منتهی میشود و به جایِ فراروی از آن، به آغشتگی و همهویتی با آن مبتلا میگردد! خصومتِ انفعالی و غیرانتقادی با هر «خصمی»، در واقع٬ تثبیت و تأییدِ پنهانِ آن است. به قول لیشنتنبرگ: «ضدّ چیزی بودن تقلید از آن است»
🔅هر عزم و عملِ انقلابی برای تغییرِ عالَم، پیش از تغییری رادیکال در تعبیرِ فاعلِ آن از عالَم و آدم، تنها به تثبیت و تحکیمِ وضعیت موجود و حتّی بازتولید آن در سطحی پایدارتر و مخرّبتر میگردد. ارادههای آهنی و جوشنپوش، در خلٲ ایدههای نورانی و روشنبخش، اگر با هزار نیّتِ خیر همراه باشند، نه تنها به هیچ دهی راه نخواهند بُرد، بلکه تنها راههای جهنّم را سنگفرش خواهند کرد.
✨ → 3danet.ir/JzMR0
🌾 @sedanet | @vivaphilosophy
☘️ میزگرد برنامه پرگار با عنوان :
«میتوان به علم و تکنولوژی امیدوار بود؟»
مهمانهای برنامه:
عرفان کسرایی، پژوهشگر مطالعات علم
سعید پیوندی، جامعهشناس
حسین دباغ، پژوهشگر فلسفهی اخلاق
صوت و فیلم👇
✨ → 3danet.ir/bvW3h
🌾 @Sedanet
🌾 @Hossein_dabbagh
🌾 @wissenschaftsphilosophie
«میتوان به علم و تکنولوژی امیدوار بود؟»
مهمانهای برنامه:
عرفان کسرایی، پژوهشگر مطالعات علم
سعید پیوندی، جامعهشناس
حسین دباغ، پژوهشگر فلسفهی اخلاق
صوت و فیلم👇
✨ → 3danet.ir/bvW3h
🌾 @Sedanet
🌾 @Hossein_dabbagh
🌾 @wissenschaftsphilosophie
صدانت
میزگرد پرگار با عنوان «میتوان به علم و تکنولوژی امیدوار بود؟» • صدانت
هر روز خبرهای ناگوار از جنگ و زوال محیط زیست و بحران های دیگر می شنویم ولی هر روز خبری از حوزهی علم و تکنولوژی به ما قوت قلب میدهد. آیا میتوان...
☘️ میانمار و چالش تصویر رومانتیک از مکاتب
✍️ #میثم_سفیدخوش
آنچه امروز در میانمار میگذرد بیش از هر چیز خوشبینی نسبت به مواضعمان از هر دست که باشند را به چالش میگیرد. ما عادت داریم راهکارهای بزرگی برای حل مسائل بشری پیشنهاد کنیم و برای این کار با اتکا به نیروی خیالمان تصویرهای رؤیایی بسازیم. جنگها و جنایتها در شکستن این تصویرهای رؤیایی بهترین خدمت را به ما میکنند. تازه به اینجا هم که رسید با تفکیک ذات مکتب از رفتار پیروان صورت مسئله را پاک میکنیم، در حالی که خود مکاتب، هرچه که باشند، نیازمند نقادی هستند. همین اتفاق برای بودیسم و تصویر معنویتگرایانهاش از قدرت و سیاست رخ داده است.کسانی که میگویند هیچ کاری به سیاست ندارند در پهنهی سیاسی خطرات زیادی در دامن خود میپرورانند. دلیل اصلیاش این است که انسان بهمثابه موجودی ذاتاً مدنی اگر به تمرین سیاست در چهارچوبهای مدنیِ دموکراتیک نپردازد به سادگی دستخوش رفتارهای سیاسی غریزی و وحشیانه یا سیاستبازی سیاستمداران میشود. ولی افزون بر این، تصویرسازیهای رومانتیک از سنت، از مدرنیته، از معنویت، از شرق و غرب، از ملیت و مانند آنها هم بیتأثیر نیست. برای نمونه، از سده-ی نوزدهم به بعد ادیان شرقی مرهم خشونت و سختی و قفس آهنینِ زندگی انسان مدرن معرفی شدند. ما از بوداییها با صلحطلبی، پرهیز از آزار جانداران، لبخند راهبانه، مراقبه و سکوت و آرامش سخن گفتیم و شنیدیم. این تصویر خیالین بهرهای از حقیقت دارد، ولی نابسندگیهای زیادی هم دارد که نگفتیم و نشنیدیم. نه خودِ بودیستها را جدا از این تصویر رؤیایی بررسی تاریخی و انسانی کردیم و نه بودیسم را زیر تیغ نقادی خود بردیم. دهها کتاب با رویکرد غیرنقادانه و سانتیمانتالیستی دربارهی بودیسم در همین کشور خودمان وجود دارد و نقدهایی هم که هست یا بد و بیراهگویی سیاسی است یا برای اثبات شکلهای دیگری از معنویتگراییِ رقیب است. گاهی وقتی به نقد مکاتب میپردازیم بیخودی مکتب بدیلی را بری از مشکلات اساسی می-پنداریم. روشنگران سدهی هجدهم چه راحت تمدن سدههای میانه را تاریکاندیش خواندند و تاریکهای دیدگاه جدید را نادیده گرفتند. پیروان برتری سنت بر تجدد هم کم چنین نکردهاند. چشممان را به جملات و معارفی که انبار مهمات خطرند میبندیم و جملات دیگری را برجسته میکنیم. این تصویرسازیها خودِ بوداییها را هم حتماً متوهم کرده که به راستی نیازی به نقادی خود ندارند چون هر چه دربارهی خود شنیده-اند صلح و صفا بوده است. حتی اگر اکثر بودیستها به راستی هم میخواستند با این روایتِ رؤیایی و "فراانسانی" اهل صلح و صفا باشند طبیعی بود که بعد از مدتی احساس کنند از دنیا عقب ماندهاند و باید از خود جدیتی نشان دهند و حقِ فرضی خود را بگیرند: آن گزاره که میگوید "هرکه زور دارد حق دارد" را به نظر من آدمهای ضعیف هم میتوانند بسازند و ساختهاند. آدمهای ضعیف در مقایسهی خود با قدرتمندان این گزاره را به سطح خودآگاه میرسانند و بعد با همین پرچم تلاش میکنند خود را به وضع آدمهای قدرتمند برسانند. فراموش نکنیم که این جنایتکارانِ میانماری آدمهای ضعیفی هستند که رهبرشان تا همین دیروز در حصر نظامیها بود. آنها احساس عقبماندگی میکنند و اکنون باید جبران کنند و البته دستشان به ضعیفتر از خود میرسد و به نظرم موفق هم میشوند. اینکه خانم سوچی حاضر نیست این اتفاقات را محکوم کند از این روست که میداند تنها از همین راه میتواند قدرت بیشتری در میانمار برای مردم فرودستِ پیروش فراهم کند...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/jqaxb
🌾 @Sedanet
✍️ #میثم_سفیدخوش
آنچه امروز در میانمار میگذرد بیش از هر چیز خوشبینی نسبت به مواضعمان از هر دست که باشند را به چالش میگیرد. ما عادت داریم راهکارهای بزرگی برای حل مسائل بشری پیشنهاد کنیم و برای این کار با اتکا به نیروی خیالمان تصویرهای رؤیایی بسازیم. جنگها و جنایتها در شکستن این تصویرهای رؤیایی بهترین خدمت را به ما میکنند. تازه به اینجا هم که رسید با تفکیک ذات مکتب از رفتار پیروان صورت مسئله را پاک میکنیم، در حالی که خود مکاتب، هرچه که باشند، نیازمند نقادی هستند. همین اتفاق برای بودیسم و تصویر معنویتگرایانهاش از قدرت و سیاست رخ داده است.کسانی که میگویند هیچ کاری به سیاست ندارند در پهنهی سیاسی خطرات زیادی در دامن خود میپرورانند. دلیل اصلیاش این است که انسان بهمثابه موجودی ذاتاً مدنی اگر به تمرین سیاست در چهارچوبهای مدنیِ دموکراتیک نپردازد به سادگی دستخوش رفتارهای سیاسی غریزی و وحشیانه یا سیاستبازی سیاستمداران میشود. ولی افزون بر این، تصویرسازیهای رومانتیک از سنت، از مدرنیته، از معنویت، از شرق و غرب، از ملیت و مانند آنها هم بیتأثیر نیست. برای نمونه، از سده-ی نوزدهم به بعد ادیان شرقی مرهم خشونت و سختی و قفس آهنینِ زندگی انسان مدرن معرفی شدند. ما از بوداییها با صلحطلبی، پرهیز از آزار جانداران، لبخند راهبانه، مراقبه و سکوت و آرامش سخن گفتیم و شنیدیم. این تصویر خیالین بهرهای از حقیقت دارد، ولی نابسندگیهای زیادی هم دارد که نگفتیم و نشنیدیم. نه خودِ بودیستها را جدا از این تصویر رؤیایی بررسی تاریخی و انسانی کردیم و نه بودیسم را زیر تیغ نقادی خود بردیم. دهها کتاب با رویکرد غیرنقادانه و سانتیمانتالیستی دربارهی بودیسم در همین کشور خودمان وجود دارد و نقدهایی هم که هست یا بد و بیراهگویی سیاسی است یا برای اثبات شکلهای دیگری از معنویتگراییِ رقیب است. گاهی وقتی به نقد مکاتب میپردازیم بیخودی مکتب بدیلی را بری از مشکلات اساسی می-پنداریم. روشنگران سدهی هجدهم چه راحت تمدن سدههای میانه را تاریکاندیش خواندند و تاریکهای دیدگاه جدید را نادیده گرفتند. پیروان برتری سنت بر تجدد هم کم چنین نکردهاند. چشممان را به جملات و معارفی که انبار مهمات خطرند میبندیم و جملات دیگری را برجسته میکنیم. این تصویرسازیها خودِ بوداییها را هم حتماً متوهم کرده که به راستی نیازی به نقادی خود ندارند چون هر چه دربارهی خود شنیده-اند صلح و صفا بوده است. حتی اگر اکثر بودیستها به راستی هم میخواستند با این روایتِ رؤیایی و "فراانسانی" اهل صلح و صفا باشند طبیعی بود که بعد از مدتی احساس کنند از دنیا عقب ماندهاند و باید از خود جدیتی نشان دهند و حقِ فرضی خود را بگیرند: آن گزاره که میگوید "هرکه زور دارد حق دارد" را به نظر من آدمهای ضعیف هم میتوانند بسازند و ساختهاند. آدمهای ضعیف در مقایسهی خود با قدرتمندان این گزاره را به سطح خودآگاه میرسانند و بعد با همین پرچم تلاش میکنند خود را به وضع آدمهای قدرتمند برسانند. فراموش نکنیم که این جنایتکارانِ میانماری آدمهای ضعیفی هستند که رهبرشان تا همین دیروز در حصر نظامیها بود. آنها احساس عقبماندگی میکنند و اکنون باید جبران کنند و البته دستشان به ضعیفتر از خود میرسد و به نظرم موفق هم میشوند. اینکه خانم سوچی حاضر نیست این اتفاقات را محکوم کند از این روست که میداند تنها از همین راه میتواند قدرت بیشتری در میانمار برای مردم فرودستِ پیروش فراهم کند...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/jqaxb
🌾 @Sedanet
صدانت
میانمار و چالش تصویر رومانتیک از مکاتب • صدانت
آنچه امروز در میانمار میگذرد بیش از هر چیز خوشبینی نسبت به مواضعمان از هر دست که باشند را به چالش میگیرد. ما عادت داریم راهکارهای بزرگی برای حل...
☘️ گفتوگو با #مصطفی_ملکیان در باب «معنویت و عقلانیت»
مصاحبه کننده: نغمه پروان
🔅 گفتگوی حاضر در پی روشن شدن این مدعا که رابطۀ بین معنویت و عقلانیت رابطهای علی معلولی است، پیش میرود. بدین معنا که گام نهادن در مسیر معنویت یقیناً انسان را به عقلانیت سوق خواهد داد و، برعکس، در پرتو عقلانیت نیز لاجرم معنویت حاصل خواهد آمد. جمع بین عقلانیت و معنویت همیشه جمع بین لازم و ملزوم است. درصورت ملزوم بودن عقلانیت، معنویت لازمهی آن و در صورت ملزوم بودن معنویت عقلانیت لازمۀآن است و انسان فارغ از آن که کدام یک را در ابتدا برگزیند، بهطور قطع و یقین دیگری را نیز در دست خواهد داشت. بهتعبیر فلسفی، جمع بین عقلانیت و معنویت جمع میان علت و معلول است. معنویت علت برای عقلانیت و همچنین عقلانیت نیز علت است برای معنویت، اما درواقع این رابطۀ علی معلولی، رابطهای دو سویه یا دیالکتیکی است،همان رابطهای که قدما آن را علیت لبنی مینامیدند...
منبع: ماهنامۀ علمیتخصصی اطلاعات حکمت و معرفت، اردیبهشت ۹۳
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/785UW
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
مصاحبه کننده: نغمه پروان
🔅 گفتگوی حاضر در پی روشن شدن این مدعا که رابطۀ بین معنویت و عقلانیت رابطهای علی معلولی است، پیش میرود. بدین معنا که گام نهادن در مسیر معنویت یقیناً انسان را به عقلانیت سوق خواهد داد و، برعکس، در پرتو عقلانیت نیز لاجرم معنویت حاصل خواهد آمد. جمع بین عقلانیت و معنویت همیشه جمع بین لازم و ملزوم است. درصورت ملزوم بودن عقلانیت، معنویت لازمهی آن و در صورت ملزوم بودن معنویت عقلانیت لازمۀآن است و انسان فارغ از آن که کدام یک را در ابتدا برگزیند، بهطور قطع و یقین دیگری را نیز در دست خواهد داشت. بهتعبیر فلسفی، جمع بین عقلانیت و معنویت جمع میان علت و معلول است. معنویت علت برای عقلانیت و همچنین عقلانیت نیز علت است برای معنویت، اما درواقع این رابطۀ علی معلولی، رابطهای دو سویه یا دیالکتیکی است،همان رابطهای که قدما آن را علیت لبنی مینامیدند...
منبع: ماهنامۀ علمیتخصصی اطلاعات حکمت و معرفت، اردیبهشت ۹۳
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/785UW
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
☘️ من دلم سخت گرفتهست
من دلم سخت گرفتهست ... همی (همین) !
"ابرهای همه عالم، در دلم می گریند!"
کاش می شد که مرا گریه ای بگذارند
همچو باران بهاری . . .
تا که پاکم سازد
وآنگهام دفن کنند
چون در آن گریه
همه جان من از چشمهی چشم
به زمین خواهد ریخت
وآنگهام دفن کنند، در گِلآبی که در آنام
تا بیاسایم و با خود گویم:
به زمین نآمده بودم هرگز !
🗣 شعری از #مصطفی_ملکیان
7 تیرماه 1394
🌾 @sedanet
🌾 @jalaeipour
🌾 @mostafamalekian
من دلم سخت گرفتهست ... همی (همین) !
"ابرهای همه عالم، در دلم می گریند!"
کاش می شد که مرا گریه ای بگذارند
همچو باران بهاری . . .
تا که پاکم سازد
وآنگهام دفن کنند
چون در آن گریه
همه جان من از چشمهی چشم
به زمین خواهد ریخت
وآنگهام دفن کنند، در گِلآبی که در آنام
تا بیاسایم و با خود گویم:
به زمین نآمده بودم هرگز !
🗣 شعری از #مصطفی_ملکیان
7 تیرماه 1394
🌾 @sedanet
🌾 @jalaeipour
🌾 @mostafamalekian
Telegram
attach 📎
☘️ دانشگاه بازاری و بازار دانشگاهی
✍️ #علی_غزالیفر
🔅در نیمه دوم شهریور، شبح پایاننامه مثل بختک به جان دانشجویان میافتد. در روزهای داغ تابستان نیز بازار رساله و پایاننامه حسابی گرم است. آن روز که در خیابان انقلاب غوغا بود. کارتها و اطلاعیهها و تابلوها و تبلیغات و چه و چه فراوان و گسترده بود. در طول مسیر افرادی به صف ایستاده بودند و رو به رهگذران نعره میکشیدند و مشتری تور میکردند. علیرغم اینکه از آنها فرار میکردم اما بالغ بر ده نفر جلوی مرا گرفتند و گفتند: «مگر پایاننامه نداری؟ در یک هفته برایت انجام میدهیم»! با گفتن اینکه من اصلا دانشجو نیستم از دست آنها خلاص میشدم. یک هفته؟!پناه بر خدا از یک هفته! اما به نظر میرسد این بازار مکاره روزبهروز رونق بیشتری خواهد گرفت.
🔅البته سال گذشته یکی از مسئولان کشور فرمودند که تحقیقات دقیق و گسترده آنها منجر به کشف این واقعیت شده است که دستهای پنهان برخی از کشورهای بیگانه و عوامل پشتپردهی بعضی از دشمنان خارجی باعث و بانی این وضعیت اسفناک و خطرناک شده است. هدف آنان نیز مانعتراشی برای رشد و پیشرفت علمی کشور است تا اجازه ندهند به قلههای علم و حقیقت دست پیدا کنیم. هر چند که من از وضعیت همه علوم و رشتههای دانشگاهی باخبر نیستم، اما خدا را شکر که دانشگاههای کشور در زمینه علوم انسانی، و بهویژه فلسفه، هیچ رشد و پیشرفتی نکردهاند و بدین وسیله بهخوبی توانستهاند دستهای آلوده این میکربها و هیولاها را از دامان علم کشور قطع کنند. سایر علوم و فنون نیز باید در این زمینه علوم انسانی را الگوی خود قرار دهند تا بتوانند ایادی مستکبرین را از دستبرد به علم و حقیقت دانشگاهها ناکام بگذارند. علوم انسانی درس عبرتهای فراوانی برای همگان دارند و حقیقتا پیشرو هستند. باز گردیم به خیابان انقلاب. واقعیت در خیابان است....
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/5ToD6
🌾 @sedanet | @philosophicalmeditation
✍️ #علی_غزالیفر
🔅در نیمه دوم شهریور، شبح پایاننامه مثل بختک به جان دانشجویان میافتد. در روزهای داغ تابستان نیز بازار رساله و پایاننامه حسابی گرم است. آن روز که در خیابان انقلاب غوغا بود. کارتها و اطلاعیهها و تابلوها و تبلیغات و چه و چه فراوان و گسترده بود. در طول مسیر افرادی به صف ایستاده بودند و رو به رهگذران نعره میکشیدند و مشتری تور میکردند. علیرغم اینکه از آنها فرار میکردم اما بالغ بر ده نفر جلوی مرا گرفتند و گفتند: «مگر پایاننامه نداری؟ در یک هفته برایت انجام میدهیم»! با گفتن اینکه من اصلا دانشجو نیستم از دست آنها خلاص میشدم. یک هفته؟!پناه بر خدا از یک هفته! اما به نظر میرسد این بازار مکاره روزبهروز رونق بیشتری خواهد گرفت.
🔅البته سال گذشته یکی از مسئولان کشور فرمودند که تحقیقات دقیق و گسترده آنها منجر به کشف این واقعیت شده است که دستهای پنهان برخی از کشورهای بیگانه و عوامل پشتپردهی بعضی از دشمنان خارجی باعث و بانی این وضعیت اسفناک و خطرناک شده است. هدف آنان نیز مانعتراشی برای رشد و پیشرفت علمی کشور است تا اجازه ندهند به قلههای علم و حقیقت دست پیدا کنیم. هر چند که من از وضعیت همه علوم و رشتههای دانشگاهی باخبر نیستم، اما خدا را شکر که دانشگاههای کشور در زمینه علوم انسانی، و بهویژه فلسفه، هیچ رشد و پیشرفتی نکردهاند و بدین وسیله بهخوبی توانستهاند دستهای آلوده این میکربها و هیولاها را از دامان علم کشور قطع کنند. سایر علوم و فنون نیز باید در این زمینه علوم انسانی را الگوی خود قرار دهند تا بتوانند ایادی مستکبرین را از دستبرد به علم و حقیقت دانشگاهها ناکام بگذارند. علوم انسانی درس عبرتهای فراوانی برای همگان دارند و حقیقتا پیشرو هستند. باز گردیم به خیابان انقلاب. واقعیت در خیابان است....
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/5ToD6
🌾 @sedanet | @philosophicalmeditation
صدانت
دانشگاه بازاری و بازار دانشگاهی • صدانت
در نیمه دوم شهریور، شبح پایاننامه مثل بختک به جان دانشجویان میافتد. در روزهای داغ تابستان نیز بازار رساله و پایاننامه حسابی گرم است. آن روز که در ...