وبسایت فرهنگی صدانت
21.5K subscribers
784 photos
361 videos
75 files
2.51K links
صدانت؛ صدای اندیشه

آدرس وبسایت:
3danet.net

اینستاگرام صدانت:
instagram.com/3danet

کانال رسمی صدانت:
@Sedanet

صدانت تی‌وی:
@Sedanettv

بایگانی صدانت:
@sedanet1

آگاهی از نشست‌های فرهنگی:
@News_sedanet
Download Telegram
☘️ برون‌گرایی و معرفت پیشینی به محتوای حالات ذهنی
سخنرانی #محمود_مروارید | ۷ مهر ماه ۱۳۸۸
کارگاه زبان، شناخت و واقعیت

صوت این سخنرانی👇
✨ → 3danet.ir/TPmMy
🌾 @sedanet
‍ 🎥 چگونه علم مسیر آینده را پیش بینی می کند و مسیر نادرست سنت گرایان را افشاء می کند.
.
بخشی از کلاس درس دکتر #محمدرضا_اجتهادی در دانشگاه صنعتی شریف؛ که بعد از پرداختن به بحث نسبیت خاص، مختصری هم در خصوص انرژی هسته‌ای صحبت میکند...

🌾 @Sedanet
☘️ آتوریته معرفتی باور دینی
✍️ #لیندا_زاگزبسکی
تلخیص و ترجمه: علی کلانی طهرانی - نعیمه پورمحمدی

🔅 آتوریته در عمل (یا آتوریته اخلاقی و سیاسی) و آتوریته در باور (یا آتوریته معرفتی) دو نوع مهم آتوریته است. از میان این دو نوع آتوریته فقط آتوریته در عمل است که در فلسفه اخلاق و فلسفه سیاسی بحث و بررسی می‌شود. حتی معرفت‌شناسان نیز از پرداختن به موضوع آتوریته در باور (یا آتوریته معرفتی) امتناع می‌کنند. نپرداختن به موضوع آتوریته معرفتی بیشتر به دنبال نوعی بدگمانی به این مفهوم است که خود ناشی از ناسازگاری ظاهریِ مفهوم آتوریته با مفهوم خودتابعی است. از منظر برون‌دینی، شخص در پذیرش آتوریته معرفتیِ دین توجیه معقولی ندارد. زاگزبسکی در کتاب آتوریته معرفتی می‌کوشد از این نوع آتوریته دفاع کند. در این مقاله، که فصلی از همین کتاب است، به تفصیل از دیدگاه او درباره جواز معرفتی آتوریته دینی آگاه می‌شویم.

متن کامل این مقاله 👇
✨ → 3danet.ir/s1Pl2
🌾 @Sedanet
🌱 كودكى كه يادگرفته بزرگترها سزاوار احترام بی قید و شرط هستند، در برخورد با متجاوز خود را مقصر می‌داند.
🌾 @Sedanet
☘️ پیتر سینگر و اخلاق فقر
✍️ #پیتر_سینگر
مترجم : ابراهیم اسکافی

🔅 پیتر سینگر استاد فلسفه در دانشگاه سیدنی و صاحب تالیفاتی بسیار در حوزه فلسفه هگل و مارکس است. او مشهور است که اندیشه‌های پیچیده هگل را به‌ساده‌ترین شکل ممکن در کتاب‌هایی که نوشته، بیان کرده است. در این مقاله او از راه دقت به مقوله‌هایی مثل وجدان اخلاقی و ارزش پولی کوشیده است تا نظریه‌ای ساده در باب رفع فقر را ترسیم کند. شیوه او همان شیوه آشنای والتر بنیامین در مقاله‌نویسی است؛ آوردن مثال‌ها، نقل‌قول‌ها و مصداق‌ها؛ گونه‌ای آیین حکایت‌گری. پرداختن به مقوله «فقر» از این راه خود ارزش تدقیق و مطالعه را خواهد داشت .

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/tPzCq
🌾 @Sedanet
☘️ سخنرانی رهایى از بنیادگرایی دینى از #مصطفی_ملکیان
میبد یزد – ٩۴/٩/١٢ - مجموعه فرهنگى امام صادق(ع)

🔅 من هرگز باور نمی کنم روسیه یا چین سر سوزنی از رشد بنیادگرایی اسلامی مشوش باشند دل نگران باشند چرا؟ زیرا کسی مثل پوتین معتقد است که بنیادگرایی اسلامی نوک تیز حمله اش غرب است و چون یک رژیمی مثل پوتین و چین اختلاف ایدئولوژیک با غرب دارند اینها جلودار حمله به غرب هستند بگذار تلفاتش را مسلمانها بدهند. ز هرطرف که کشته شوند سود ماست. این است که من باور نمی کنم چین و روسیه و رژیم های تابع چین و روسیه هیچوقت بنیادگرایی اسلامی را گمان کنند به ضررشان است...

صوت و متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/OgY3z
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
☘️ تأمّلی دربارهٔ «جهاد اکبر» و پیوند آن با «اندیشهٔ انتقادی»
✍️ مسعود #زنجانی

خودت را بهتر کن! - این است همهٔ کاری که برای بهتر کردن جهان می‌توانی بکنی - انقلابی واقعی کسی است که بتواند خود را منقلب کند.
(ویتگنشتاین)

🔅اگر «جهادِ اکبر»، نزد پیامبر اسلام و بسیاری از عالمان و عارفان مسلمان، «جهاد با نفس» دانسته شده، دامنه و گسترهٔ این جهاد و تٲثیرات آن، در یک ذهنیتِ فردی و شخصی محدود نگشته، بلکه ضرورتاً با یک عینیتِ بیرونی و اجتماعی نیز همراه است.

🔅مهمترین جلوه و سنجهٔ عینی و بیرونیِ «جهاد با نفس»، دور شدن از روحیه و منشِ خودمحورانه و دیکتاتورمآبانه، و دفاعِ تمام‌قد از «حقوق و آزادیِ دیگران»، یعنی آزادی یکان‌یکان انسانها، است؛ انسانهایی که لزوماً با تو هم‌عقیده نیستند و با ارزش‌هایی متفاوت، حت‍ّی متضاد، با ارزش‌های تو زندگی می‌کنند.

🔅آن‌کس که حقیقتاً به جهاد با نفس پرداخته باشد و خویش را محدود و مغلوب ساخته باشد، هرگز، به سانِ «داعش»، به خود جرأت نخواهد داد که جای «خدا» بنشیند و هفتاد و دو ملّت را به جنگ فرابخواند. باری، بارزترین جلوهٔ ایمان ایجاد امنیت برای دیگران است و مؤمن راستین، بیش و پیش از هر چیز، دغدغهٔ امنیتِ انسانهای دیگر را دارد و برای تحقّقِ آن می‌کوشد. در این افق تعبیری، مؤمن کسی است که زندگی می‌کند و می‌گذارد که دیگران هم زندگی کنند.

🔅از سوی دیگر، کسی که به جهاد با خویش نپرداخته ‌باشد، هماره مُستعدِ آن است که به جبرانِ جاهلی و کاهلی خود، به جهاد با جهان و جهانیان بپردازد. در واقع، او به این «احتمال» دل می‌بندد که «با بهبودِ اوضاعِ جهان، احوالِ ما نیز بهبود خواهد یافت»، به جای آنکه به این «ضرورت» چشم بدوزد که «با بهتر شدن افکار ما، اوضاع جهان بهتر خواهد شد».

🔅تواناییِ تردید، پرسش‌گری و سنجش‌گری، تنها، پادزهر اندیشه‌های ویرانگر و تنها امکانِ بشری برای برداشتن نقاب از عقاید ساده‌لوحانه و سبک‌سرانه است. از این نظرگاه، «داعش» نتیجهٔ ضعف و ناتوانی در اندیشهٔ انتقادی، یعنی، ناتوانی در پرسش کردن و تردید افکندن در عقاید خویش است.

🔅این واقعیتِ تلخ در تاریخِ جوامعِ بشری، بسیار تأمّل‌برانگیز است: مسموم‌ترین و مخرّب‌ترین اندیشه‌ها٬ همواره، همان «بدیهی‌ترین» و «معصومانه‌ترینِ» آنها بوده ‌است. بنابراین، گزاف نیست چنانچه گفته شود که «اندیشهٔ انتقادی» ضروری‌ترین فعالیتِ انسانی است؛ چراکه اندیشهٔ انتقادی، در درجهٔ نخست،‌ «خودانتقادی» است، یعنی، معطوف به «خود» و «خودی‌ها» است.

تَرکِ خویش و تَرکِ خویشان می‌کنیم
هرچه خویشِ ما کنون اغیارِ ماست
(مولانا)

🔅این آموزهٔ عارفان که «جلّادِ طبع خویش باش!» را نباید با کژفهمیِ بیمارگونه به معنای ستیز با طبایع و غرایز انسانی و سرکوبِ ابعاد حسّی و جسمی خویش دانست. در واقع، معنای ارجمند و موجّه این آموزه، نوعی «خودانتقادیِ ریشه‌ای» است؛ چنانکه لازمهٔ «مبارزه با نفس»، نه فاصله‌گیری فیزیکی از مردمان و پناه ‌بردن به کوه و بیابان، بلکه فاصله‌گیری از خودمداری‌ها و خودخواهی‌های نهفتهٔ خویش است که در همان اعتقادات و اندیشه‌های «بدیهی» و «معصومانه‌»، یعنی جزمیاتِ نقّادی‌نشدهٔ آدمی، ریشه دارند.

🔅آدمی هماره از مسئولیتِ به عهده گرفتنِ خویش که توٲم با رنجِ تفرّدِ انضمامی و تفکّرِ انتقادی است سَر باز‌می‌زند و ترجیح می‌دهد که راحت‌طلبانه زندگانی را با پذیرش و پیرویِ مطلق از نزدیکترین الگوهای محیط خویش ‌به سَر ‌بَرد. البته آنگاه که همان الگوها، او را با چالش‌ها و پرسش‌هایی بنیادی و فوق طاقتش درگیر کردند، ترجیح می‌دهد به جای نقّادی و پرسشگری، به ضدّیت و ستیزِ مطلق با آنها بپردازد و این‌گونه با نمایشِ مضحکِ آزادی، به نحو جدّی‌تری، به ازخودبیگانگی و خود‌فریبیِ خویش، ادامه ‌دهد.

🔅تلاش‌ها و خیزش‌های انقلابی اگر همراه کنشی انتقادی (خلّاقانه و متٲمّلانه) نباشند، تنها یک تقلّای مذبوحانه خواهند بود که عاقبت هم عِرض انقلابیون را می‌بَرند و هم نسل‌های متمادی زحمتِ دیگران می‌دارند. به عبارت دیگر، «ضدّیت» با یک ایده یا پدیده، نهایتاً به نقضِ غرضِ خویش منتهی می‌شود و به جایِ فراروی از آن، به آغشتگی و هم‌هویتی با آن مبتلا می‌گردد! خصومتِ انفعالی و غیرانتقادی با هر «خصمی»، در واقع٬ تثبیت و تأییدِ پنهانِ آن است. به قول لیشنتنبرگ: «ضدّ چیزی بودن تقلید از آن است»

🔅هر عزم و عملِ انقلابی برای تغییرِ عالَم، پیش از تغییری رادیکال در تعبیرِ فاعلِ آن از عالَم و آدم، تنها به تثبیت و تحکیمِ وضعیت موجود و حتّی بازتولید آن در سطحی پایدارتر و مخرّب‌تر می‌گردد. اراده‌های آهنی و جوشن‌پوش، در خلٲ ایده‌های نورانی و روشن‌بخش، اگر با هزار نیّتِ خیر همراه باشند، نه تنها به هیچ دهی راه نخواهند بُرد، بلکه تنها راه‌های جهنّم را سنگفرش خواهند کرد.

✨ → 3danet.ir/JzMR0
🌾 @sedanet | @vivaphilosophy
👤 10 سپتامبر روز جهانی پیشگیری از خودکشی
🌾 @sedanet
☘️ میزگرد برنامه پرگار با عنوان :
«می‌توان به علم و تکنولوژی امیدوار بود؟»

مهمان‌های برنامه:

عرفان کسرایی، پژوهشگر مطالعات علم
سعید پیوندی، جامعه‌شناس
حسین دباغ، پژوهشگر فلسفه‌ی اخلاق

صوت و فیلم👇
✨ → 3danet.ir/bvW3h
🌾 @Sedanet
🌾 @Hossein_dabbagh
🌾 @wissenschaftsphilosophie
☘️ میانمار و چالش تصویر رومانتیک از مکاتب
✍️ #میثم_سفیدخوش

آنچه امروز در میانمار می‌‌گذرد بیش از هر چیز خوشبینی نسبت به مواضعمان از هر دست که باشند را به چالش می‌‌گیرد. ما عادت داریم راه‌‌کارهای بزرگی برای حل مسائل بشری پیشنهاد کنیم و برای این کار با اتکا به نیروی خیالمان تصویرهای رؤیایی بسازیم. جنگ‌‌ها و جنایت‌‌ها در شکستن این تصویرهای رؤیایی بهترین خدمت را به ما می‌‌کنند. تازه به اینجا هم که رسید با تفکیک ذات مکتب از رفتار پیروان صورت مسئله را پاک می‌‌کنیم، در حالی که خود مکاتب، هرچه که باشند، نیازمند نقادی هستند. همین اتفاق برای بودیسم و تصویر معنویت‌‌گرایانه‌‌اش از قدرت و سیاست رخ داده است.کسانی که می‌‌گویند هیچ کاری به سیاست ندارند در پهنه‌‌ی سیاسی خطرات زیادی در دامن خود می‌‌پرورانند. دلیل اصلی‌‌اش این است که انسان به‌‌مثابه موجودی ذاتاً مدنی اگر به تمرین سیاست در چهارچوب‌‌های مدنیِ دموکراتیک نپردازد به سادگی دستخوش رفتارهای سیاسی غریزی و وحشیانه یا سیاست‌‌بازی سیاستمداران می‌‌شود. ولی افزون بر این، تصویرسازی‌‌های رومانتیک از سنت، از مدرنیته، از معنویت، از شرق و غرب، از ملیت و مانند آنها هم بی‌‌تأثیر نیست. برای نمونه، از سده-ی نوزدهم به بعد ادیان شرقی مرهم خشونت و سختی و قفس آهنینِ زندگی انسان مدرن معرفی شدند. ما از بودایی‌‌ها با صلح‌‌طلبی، پرهیز از آزار جانداران، لبخند راهبانه، مراقبه و سکوت و آرامش سخن گفتیم و شنیدیم. این تصویر خیالین بهره‌‌ای از حقیقت دارد، ولی نابسندگی‌‌های زیادی هم دارد که نگفتیم و نشنیدیم. نه خودِ بودیست‌‌ها را جدا از این تصویر رؤیایی بررسی تاریخی و انسانی کردیم و نه بودیسم را زیر تیغ نقادی خود بردیم. ده‌‌ها کتاب با رویکرد غیرنقادانه و سانتیمانتالیستی درباره‌‌ی بودیسم در همین کشور خودمان وجود دارد و نقدهایی هم که هست یا بد و بیراه‌‌گویی سیاسی است یا برای اثبات شکل‌‌های دیگری از معنویت‌‌گراییِ رقیب است. گاهی وقتی به نقد مکاتب می‌‌پردازیم بی‌‌خودی مکتب بدیلی را بری از مشکلات اساسی می-پنداریم. روشنگران سده‌‌ی هجدهم چه راحت تمدن سده‌‌های میانه را تاریک‌‌اندیش خواندند و تاریک‌‌های دیدگاه جدید را نادیده گرفتند. پیروان برتری سنت بر تجدد هم کم چنین نکرده‌‌اند. چشممان را به جملات و معارفی که انبار مهمات خطرند می‌‌بندیم و جملات دیگری را برجسته می‌‌کنیم. این تصویرسازی‌‌ها خودِ بودایی‌‌ها را هم حتماً متوهم کرده که به راستی نیازی به نقادی خود ندارند چون هر چه درباره‌‌ی خود شنیده-اند صلح و صفا بوده است. حتی اگر اکثر بودیست‌‌ها به راستی هم می‌‌خواستند با این روایتِ رؤیایی و "فراانسانی" اهل صلح و صفا باشند طبیعی بود که بعد از مدتی احساس کنند از دنیا عقب مانده‌‌اند و باید از خود جدیتی نشان دهند و حقِ فرضی خود را بگیرند: آن گزاره که می‌‌گوید "هرکه زور دارد حق دارد" را به نظر من آدم‌‌های ضعیف هم می‌‌توانند بسازند و ساخته‌‌اند. آدم‌‌های ضعیف در مقایسه‌‌ی خود با قدرتمندان این گزاره را به سطح خودآگاه می‌‌رسانند و بعد با همین پرچم تلاش می‌‌کنند خود را به وضع آدم‌‌های قدرتمند برسانند. فراموش نکنیم که این جنایتکارانِ میانماری آدم‌‌های ضعیفی هستند که رهبرشان تا همین دیروز در حصر نظامی‌‌ها بود. آنها احساس عقب‌‌ماندگی می‌‌کنند و اکنون باید جبران کنند و البته دستشان به ضعیف‌‌تر از خود می‌‌رسد و به نظرم موفق هم می‌‌شوند. اینکه خانم سوچی حاضر نیست این اتفاقات را محکوم کند از این روست که می‌‌داند تنها از همین راه می‌‌تواند قدرت بیشتری در میانمار برای مردم فرودستِ پیروش فراهم کند...

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/jqaxb
🌾 @Sedanet
☘️ گفت‌وگو با #مصطفی_ملکیان در باب «معنویت و عقلانیت»
مصاحبه کننده: نغمه پروان

🔅 گفتگوی حاضر در پی روشن شدن این مدعا که رابطۀ بین معنویت و عقلانیت رابطه‌ای علی معلولی است، پیش می‌رود. بدین معنا که گام نهادن در مسیر معنویت یقیناً انسان را به عقلانیت سوق خواهد داد و، برعکس، در پرتو عقلانیت نیز لاجرم معنویت حاصل خواهد آمد. جمع بین عقلانیت و معنویت همیشه جمع بین لازم و ملزوم است. درصورت ملزوم بودن عقلانیت، معنویت لازمه‌ی آن و در صورت ملزوم بودن معنویت عقلانیت لازمۀآن است و انسان فارغ از آن که کدام یک را در ابتدا برگزیند، به‌طور قطع و یقین دیگری را نیز در دست خواهد داشت. به‌تعبیر فلسفی، جمع بین عقلانیت و معنویت جمع میان علت و معلول است. معنویت علت برای عقلانیت و همچنین عقلانیت نیز علت است برای معنویت، اما درواقع این رابطۀ علی معلولی، رابطه‌ای دو سویه یا دیالکتیکی است،همان رابطه‌ای که قدما آن را علیت لبنی می‌نامیدند...

منبع: ماهنامۀ علمی‌تخصصی اطلاعات حکمت و معرفت، اردیبهشت ۹۳

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/785UW
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
‍ ☘️ من دلم سخت گرفته‌ست

من دلم سخت گرفته‌ست ... همی (همین) !
"ابرهای همه عالم، در دلم می گریند!"
کاش می شد که مرا گریه ای بگذارند
همچو باران بهاری . . .
تا که پاکم سازد
وآنگه‌ام دفن کنند
چون در آن گریه
همه جان من از چشمه‌ی چشم
به زمین خواهد ریخت
وآنگه‌ام دفن کنند، در گِل‌آبی که در آن‌ام
تا بیاسایم و با خود گویم:
به زمین نآمده بودم هرگز !

🗣 شعری از #مصطفی_ملکیان
7 تیرماه 1394

🌾 @sedanet
🌾 @jalaeipour
🌾 @mostafamalekian
☘️ دانشگاه بازاری و بازار دانشگاهی
✍️ #علی_غزالی‌فر

🔅در نیمه دوم شهریور، شبح پایان‌نامه مثل بختک به جان دانشجویان می‌افتد. در روزهای داغ تابستان نیز بازار رساله و پایان‌نامه حسابی گرم است. آن روز که در خیابان انقلاب غوغا بود. کارت‌ها و اطلاعیه‌ها و تابلوها و تبلیغات و چه و چه فراوان و گسترده بود. در طول مسیر افرادی به صف ایستاده بودند و رو به رهگذران نعره می‌کشیدند و مشتری تور می‌کردند. علی‌رغم این‌که از آنها فرار می‌کردم اما بالغ بر ده نفر جلوی مرا گرفتند و گفتند: «مگر پایان‌نامه نداری؟ در یک هفته برایت انجام می‌دهیم»! با گفتن این‌که من اصلا دانشجو نیستم از دست آنها خلاص می‌شدم. یک هفته؟!پناه بر خدا از یک هفته! اما به نظر می‌رسد این بازار مکاره روز‌به‌روز رونق بیشتری خواهد گرفت.

🔅البته سال گذشته یکی از مسئولان کشور فرمودند که تحقیقات دقیق و گسترده آنها منجر به کشف این واقعیت شده است که دست‌های پنهان برخی از کشورهای بیگانه و عوامل پشت‌پرده‌ی بعضی از دشمنان خارجی باعث و بانی این وضعیت اسفناک و خطرناک شده است. هدف آنان نیز مانع‌تراشی برای رشد و پیشرفت علمی کشور است تا اجازه ندهند به قله‌های علم و حقیقت دست پیدا کنیم. هر چند که من از وضعیت همه علوم و رشته‌های دانشگاهی باخبر نیستم، اما خدا را شکر که دانشگاه‌های کشور در زمینه علوم انسانی، و به‌ویژه فلسفه، هیچ رشد و پیشرفتی نکرده‌اند و بدین وسیله به‌خوبی توانسته‌اند دست‌های آلوده این میکرب‌ها و هیولاها را از دامان علم کشور قطع کنند. سایر علوم و فنون نیز باید در این زمینه علوم انسانی را الگوی خود قرار دهند تا بتوانند ایادی مستکبرین را از دستبرد به علم و حقیقت دانشگاه‌ها ناکام بگذارند. علوم انسانی درس عبرت‌های فراوانی برای همگان دارند و حقیقتا پیشرو هستند. باز گردیم به خیابان انقلاب. واقعیت در خیابان است....

متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/5ToD6
🌾 @sedanet | @philosophicalmeditation
☘️ ماهنامه سیاسی اجتماعی رستاک
شماره دهم | مرداد و شهریور 96

🔅رستاک در فصل سیاست با پرونده‌ی ماه، به تحلیل مهمترین اتفاقات در سیاست داخلی و خارجی پرداخته و همینطور بستری را فراهم نموده تا کارشناسان حوزه‌های مختلف با آسیب‌شناسی وضع موجود، مطالبات اقشار مختلف را از دولت دوازدهم بیان نمایند.

🔅فصل شهر نیز که با «چشم اسفندیار مدیریت شهری» آغاز می‌شود، با تحلیل عملکرد مدیریت‌شهری از چشم‌اندازهای گوناگون همراه است و در ادامه، «هنر و شهر» رابطه‌ی میان هنر و شهر را مورد واکاوی قرار داده و نظرگاه‌های انتقادی، حوزه‌ی زیباسازی و مبلمان شهری تا گرافیتی را به چالش کشیده است.

🔅فصل فرهنگ نیز با میزگردی فرهنگی با موضوعیتِ: «پرولتاریای علم، علم نیابتی و ابتذال فرهنگی» واکاوی روند شکل‌گیری مطالبات فرهنگی و چالش‌های تحقق آن را پی گرفته است.

🔅همینطور پرونده‌ی ویژه‌ای در رابطه با «مشروطه و سرهای پرسودا که آزادی‌خواهان باختند» را در این شماره خواهید خواند.

🔅سینمای «امیر نادری» نیز در رستاک شهریورماه مورد نقد و بررسی قرار گرفته است. و نقد شعر را هم با نگاه به دفتر شعر "دوچرخه‌ی آبی" اثر "حسن عالیزاده" خواهید خواند.


☀️مقاله
میل جمعی و وجود نیرومند یک «ما»: سه صدا و یک فرصت

☀️گفت‌وگو
گفت‌وگوی رستاک با رضا بابایی: مرجعیت‌های بازمانده از تاریخ

☀️میزگرد
پرولتاریای علم، علم نیابتی و ابتذال فرهنگی؛ سه گانه‌ی بیگانه

🌱 رضا بابایی، عباس نعیمی جورشری، سعدی گلبیانی، علی غریب دوست، علی شهبازی، مهدی قاصد، مهران صولتی، محمدرضا کلاهی، علیرضا کفایی، فرشاد فرخزاد، حافظ موسوی، فرانک سعیدی فرد، روح الله عظیمی، اردشیر بهرامی، میثم هاشمخانی، محمد زینالی اُناری، امین حامی خواه، محمدرضا پویافر، حسین نبوی، خسرو صادقی بروجنی، محمدمهدی اردبیلی، محمدجواد غلامرضا کاشی، محمدحسین غیاثی، سهند ایرانمهر، ناصر فکوهی، موسی غنی نژاد، محمد فاضلی، ابراهیم متقی، هیوا بالاکار، امین نور، میثم ربیع پور، سپیده برنجی، سمیرا مهدی پور، الهه نصیری، نیلوفر قربانی، فائزه بهرامی، یحیی عبدالهی، نعمت الله فاضلی، محمدرضا معادیخواه، سارا آذرصفا، آرش الحاقی و... از همکاران این شماره‌ی رستاک می‌باشند.

🌾 @sedanet
🌾 @soorema
🔎 khabar31.ir

🌅 s8.picofile.com/file/8306310526/rastak.jpg
☘️ درس‌گفتار «فلسفه هنر هگل» از #حامد_صفاریان
8 جلسه تا کنون - ادامه دارد...

گفتار نخست: مقدمه
گفتار دوم: باومگارتن
گفتار سوم: کانت
گفتار چهارم: شیلر
گفتار پنجم: هگل (بخش نخست)
گفتار ششم: هگل (بخش دوم)
گفتار هفتم: هگل (بخش سوم)
گفتار هشتم: هگل (بخش چهارم)

صوت جلسات👇
✨ → 3danet.ir/tLwA6
🌾 @sedanet | @DeutscherIdealismus
☘️ «اهل ذمّه»ی بودائیان
✍️ آرشام زاده عبداللهی

🔅در این روزها توجّه به مصائب مسلمانان میانمار افزایش یافته است. این افزایش توجّه، امری مطلوب است که باید با اقدامات عملی، در جهت امحاء تبعیضها و اجحاف‌هایی که در حقّ ایشان اعمال می شود، همراه گردد.

🔅نگارنده ی این سطور، ذرّه ای در قبح مظالمی که بر مسلمانان میانمار می رود، تردید ندارد. نیز تردید ندارد در این که هر کاری را که می توان، باید انجام داد تا جلوی ادامه و پیشروی یک ظلم، از جمله ظلم به مظلومان میانماری، گرفته شود. «ظلم» قبیح است، در حقّ هر کسی.

🔅من در این یادداشت می کوشم که توجّه خواننده را به جنبه ی دیگری از این مسئله ی دردناک معطوف کنم. آنچه این روزها می شنویم، این است که اجحاف‌هایی که در حقّ مسلمانان میانماری اتّفاق می افتد، به خاطر باورهای دینی ایشان است. چون آنها باورهای دینی متفاوتی از اکثریّت بودایی دارند، اینچنین مورد ستم قرار می گیرند.

🔅جان کلام همین جاست. آیا تبعیض دینی و مذهبی، اخلاقاً موجه است؟ آیا می توان بعضی از انسانها را به خاطر باورهای دینیشان، از حقوق اساسی و شهروندی خود، محروم کرد؟

🔅وقتی که اهل هر دینی، با محرومیّت همدینان خود از این حقوق، به خاطر داشتن دینی خاص، مواجه می شوند، به راحتی تصدیق می کنند که باورهای دینی و مذهبی نباید دستمایه ی تبعیض شود؛ چون خودشان هم اهل همان دین هستند و درد همدینان خویش را درد خود می یابند.

🔅امّا آیا اهل هر دین (مثلاً مسلمانان) نسبت به تبعیضهای دینی و مذهبی در قبال غیر اهل دین خود (مثلاً غیرمسلمانان) و بی دینان نیز همین قدر حسّاسند؟...

متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/xYKSR
🌾 @sedanet
☘️ خصایص زندگی عاریتی از منظر هایدگر
✍️ #مصطفی_ملکیان

🔅1_ خصیصه اول: ما به وراجّی و یاوه‏گویی مبتلا شده‏ایم. وراجّی چه نوع سخنی است؟ سخنی است که در آن خود سخن گفتن مهم است نه محتوای سخن. اینکه می‏گویند در شب‏نشینی‏ها وراجّی می‏کنیم، یعنی چه؟ یعنی اصلاً مهم نیست چه می‏گوییم، مهم این است که داریم چیزی می‏گوییم. به تعبیری، خود حرف زدن موضوعیت پیدا کرده با اینکه باید طریقت داشته باشد و از طریق سخن گفتن چیزی انتقال یابد. در واقع، ما دائماً در زندگی خودمان جمله‏ها، گزاره‏ها و باورهایی را از دسته‏ای می‏گیریم و به دسته دیگری انتقال می‏دهیم (انتقال اطلاعات ناآزموده از دیگران به من و از من به دیگران)در این صورت یاوه‏گویی همه زندگی من و شما را تشکیل داده است.

🔅2_ خصیصه دوم: ما از مرحله یاوه‏گویی و وراجّی به مرحل‍ه سرک کشیدن، بوالفضولی و ناخنک زدن می‏رسیم. بوالفضولی یعنی به محض اینکه چیزی را شنیدم و وارد ذهنم شدــ‏چون بنا بر این نبود که آن را بیازمایم ــ فوراً می‏گویم چه چیز دیگری دارید؟ یعنی با وجود اینکه هنوز مطلب اول را دریافت نکرده‏ام و وارد هاضمه و فهم من نشده باز دنبال چیز جدید می‏گردم. از این نظر است که همه ما به زبان حال و قال می‏گوییم: «تازه چه خبر؟» و یکی نیست به ما بگوید با کهنه‏هایش چه کرده‏اید که دنبال تازه می‏گردید؛ مگر کهنه‏ها چه هنری برای شما داشتند که حالا باز هم طالب تازه‏ها هستید؟ پس سرک کشیدن یعنی عاشق نو بودن. مثلاً، شما کتابی نوشته‏اید و من با خواندن آن باورهای شما را به خود انتقال می‏دهم، اصلاً هم دقت نمی‏کنم آیا درست است یا نه اما تا به شما می‏رسم می‏گویم: آقا اخیراً کتاب جدیدی منتشر نکرده‏اید؟ یکی نیست بگوید: خوب، کتابهای قبلی را که خواندی کدامش حق بود و کدامش باطل؟!

🔅3_ خصیصه سوم: سردرگمی و گیجی است یعنی نمی‏دانم در چه جهانی به سر می‏برم. مثلاً نمی‏دانم آیا جهان هدفدار است یا بی‏هدف؛ نمی‏دانم در جهان با خدا به سر می‏برم یا بی‏خدا؛ نمی‏دانم جنگ بهتر است یا صلح؛ اما در عین حال می‏دانم که درباره هر یک از این پرسشها اقوال زیادی هست و می‏توانم همه را برای شما توضیح دهم. در واقع، ما از نظر فکری تلوتلو می‏خوریم. چرا؟ چون در مورد هیچ چیز خودمان تصمیم نگرفته‏ایم و تنها وسیله‏ای برای انتقال نظریات بوده‏ایم. به تعبیر دیگر، باورها همین‏طور به ما می‏رسند و از ما به دیگران انتقال می‏یابند و چون ما شهوت شنیدن و گفتن داریم، در اثر اعمال این شهوت به گیجی فرورفته‏ایم؛ یعنی هیچ رأی شخصی قابل دفاعی نداریم.

متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/LbOqK
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
وبسایت فرهنگی صدانت
☘️ «حقوقِ بشر» علیه بشر ✍️ #محمدمهدی_اردبیلی - #احمدرضا_آزمون 🔅رویدادهای اخیر میانمار، و سرکوب وحشیانۀ سیستماتیکِ اقلیت مسلمانِ روهینجا توسط ارتش و نیروهای نظامیِ رسمی، بازنمایی‌کنندۀ حقیقت تلخی است که تاکنون تلاش می‌شد در پس رنگ‌ها و طعم‌دهنده‌های مختلفِ…
☘️ نسل‌کشی در میانمار و پارادوکس «حقوق بشر»
✍️ #حسام_سلامت

🔅کشتار اقلیت مسلمان روهینگا و محروم‌سازی سیستماتیک و تاریخی آنان از پایه‌ای‌ترین حقوق انسانی‌شان به دست دولت قانونی و «مشروع» میانمار با تأخیری فاجعه‌بار بازتاب جهانی نسبتاً چشمگیری یافته و توجه افکار عمومی و برخی نهادهای بین‌المللی را کم و بیش به ابعاد گسترده‌ی این نسل‌کشی جلب کرده است.

🔅فارغ از سویه‌‌های انسانی فاجعه که در نهایت تنها موضوعی است که اهمیت دارد آنچه در این واقعه عمیقاً مسئله‌دار شده گفتار جهانی «حقوق بشر» است. اینکه این نسل‌کشی به دست دولتی انجام می‌گیرد که بر رأس‌ ارکان اجرایی‌اش چهره‌ای تا پیش از این محبوب تکیه زده که جایزه‌ی صلح نوبل را در کارنامه دارد و تا چندی پیش به مثابه‌ی تمثال نمادین «حقوق بشر» و مبارزه‌ی گاندی‌وار غیرخشونت‌آمیز تکریم می‌شده است خودِ «حقوق بشر» و تمامیت گفتارِ حقوق بشری و نهادها و سازمان‌های مربوط به آن را زیر سئوال برده است. با این اوصاف بحران اخیر میانمار در عین حال بحران گفتار «حقوق بشر» هم هست. بیخود نیست که کمیته‌ی جایزه‌ی صلح نوبل و بسیاری از فعالان حقوق بشر در روزهای اخیر به این صرافت افتاده‌اند که جایزه‌ی آنگ سان سوچی را از او پس بگیرند و از این راه اعتبار از دست رفته‌ی «حقوق بشر» و «صلح جهانی» را بدان بازگردانند. اینکه در همه‌ی این سالها کسی به این فکر نیافتاد که جایزه‌ی صلح نوبل را از هنری کسینجر یا مناخیم بگین یا باراک اوباما پس بگیرد خودش موضوع جالبی است!

🔅از این که بگذریم، از با-دُم-گردو-شکستن دولت‌ها و گروه‌های ارتجاعی از رسوایی گفتار جهانی «حقوق بشر» نمی‌شود به سهولت گذشت. گویی شاهد از غیب رسید و یکبار برای همیشه حقانیت دعاوی آنان به نمایشی‌بودن «حقوق بشر» را اثبات کرد و نشان داد که اساساً به این گفتار می‌بایست از بیخ و بُن شک کرد و آن را به مثابه‌ی ابزاری برای پیشبرد مطامع و منافع دولت‌‌های «غربی» از ریشه زد. دولت‌ها و گروه‌های ضدمدرنِ آنتی‌دموکراتیک به برکت این رسوایی سر را بالا می‌گیرند و برای ما از اینکه همه‌ی گزارش‌های مجامع بین‌المللی از موارد عدیده‌ی نقض آشکار «حقوق بشر» به دست آنها صرفاً تبلیغات دشمنان سیاسی آنان برای سیاه‌نمایی بوده است و ماتحت خودِ «غرب» از حقوق بشرستیزی قهوه‌ای است وراجی می‌کنند. دقیقاً در متن چنین مناقشه‌ای است که می‌بایست تمام‌قد از «ایده»ی «حقوق بشر» دفاع کرد و آن را از شر دوستان ظاهری و از دست دشمنان قسم‌خورده‌اش، هر دو، نجات داد.

🔅هر چه باشد «حقوق بشر» حقوقِ همان بشری است که اساساً حقی ندارد و همه‌ی حقوق‌اش از وی سلب شده است. برای افرادی که پیشاپیش به مثابه‌ی شهروند به رسمیت شناخته شده‌اند و به این اعتبار از حقوقی مصرح و مشخص برخوردارند «حقوق بشر» اساساً موضوعیتی ندارد. «حقوق بشر» بیش از هر چیز در حق محروم‌ترین‌، فرودست‌ترین و طردشده‌ترین مردمان است که براستی معنا پیدا می‌کند. از این حیث، همان کسی به «حقوق بشر» متوسل می‌شود – یک فرد، یک گروه، یک اقلیت – که به دست دولت یا هر گروه فرادستی پاک بی‌حق‌وحقوق شده باشد. «حقوق بشر» حقوق بی‌چیزهاست، حقوق فقرا، حقوق آوارگان، حقوق مردمان بی‌دولت. با این وصف تا جایی که به مورد اخیر میانمار – و دیگر موارد مشابه – مربوط می‌شود دقیقاً به اتکای گفتار «حقوق بشر» و خوانش رادیکال آن به مثابه‌ی حقوق نا-شهروندان است که می‌توان نسل‌کشی سیستماتیک دولت را محکوم کرد.

🔅«ایده»ی «حقوق بشر» ارزش‌اش را دارد که، به رغم رنگ‌ورورفتگی‌ تاریخی‌اش، به اتکای قسمی بازفعال‌سازی سیاسی بازیابی شود. پاپس‌کشیدن از آن به واسطه‌ی نقدهای مارکسیستی یا پسااستعماری نه فقط جاده را برای ارتجاع همواره می‌کند که دستان مردمِ‌ بی‌چیز را در دادخواهی علیه سازوکارهای طردکننده‌ی دولت‌‌ها و گروه‌های دموکراسی‌ستیز خالی می‌گذارد.

🌾 @sedanet | @prolegomena
‍ ☘️ ویراست دوم کتاب: اسپینوزا که می اندیشید...؟
✍️ اهورا پارسا

🔅نسحه ی pdf کتابی که در اختیار دارید، یکی از کاملترین کتاب هایی است که زندگی و شخصیت اسپینوزا و همچنین آرای او در کتاب اخلاق به دقت بررسی کرده است. امیدوارم بتوانم نظرات سیاسی او در رساله ی سیاست و رساله ی الهی سیاسی او را در تألیف بعدی نیز بیاورم.

🔅کتابی که در دست دارید هم در صفحه ی دوم و هم آخرین صفحه ی کتاب، توضیح کافی داده شده است که عواید حاصله از خرید این کتاب به موسسه ی محک داده خواهد شد. قیمت 5 هزار، قیمت منصفانه ای است که بر آن گذاشتم. تصمیم به خرید این کتاب به وجدان انسانی و وسع مالی و در نهایت انتخاب نهایی هر شخص محول می شود.
شخصی که کتاب را میخرد قبل از خرید، کتاب را در اختیار دارد و خودش تصمیم میگیرد که چه کند...

پیشاپیش از خوانندگان و انتشاردهندگان این کتاب سپاسگزاری میکنم 🌷

لینک خرید:
✨ → payping.ir/d/hftH?preview=true

نسخه ی pdf کتاب 👇👇👇
☘️ آنچه در کودکی جا گذاشته‌ایم!
✍️ #صدیق_قطبی

🔅شاعران می‌گویند: «رؤیای بزرگ‌تر شدن خوب نبود / ای کاش تمام عُمر کودک بودیم». و می‌گویند: «بیا ساده مثل چکاوک شویم / بیا بازگردیم و کودک شویم»، اما آیا بازگشت به کودکی ممکن است؟ بازگشت به کودکی یعنی چه؟ بازیابی و بازپروری چه روحیاتی می‌تواند ما را دوباره کودک کند؟ و اساساً بازیابی تمام روحیات کودکانه‌، خوب است؟

🔅البته که کودکان احوال و روحیاتی دارند که بهتر است از آن عبور کنند و ما نیز بهتر است به آن باز نگردیم. از باب مثل می‌توان به خودگزینی کودکان اشاره کرد. کودکان همه چیز را برای خود می‌خواهند و باید به مرور یاد بگیرند که در مواقعی، بهتر است دیگری را بر خود ترجیح دهند. یا اینکه کودکان اغلب کفّ نفس ندارند و نمی‌توانند با عاقبت‌اندیشی و دورنگری، از برخی خوشایندها و لذت‌ها صَرف‌ِ‌نظر کنند. کودکان نوعی لذت‌گرایی ناسنجیده دارند که اگر مراقبت بزرگ‌سالان و والدین نبود، چه بسا این لذت‌گرایی ناسنجیده، زندگی‌شان را تباه می‌کرد.

🔅روشن است که مقصود از بازگشت به احوال کودکی، بازگشت به آن ناخویشتن‌داری، فقدان کفّ‌نفس، خودگزینی و لذت‌‌گروی ناسنجیده نیست.

🔅با این‌همه، چه احوالِ مبارک و عزیزی در اغلبِ کودکان هست که فرزانگان توصیه می‌کنند خود را به آن بیاراییم؟

متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/a9WAE
🌾 @sedanet | @sedigh_63