☘️ مروری بر کتاب «ساختار انقلاب های علمی»
🗣 #مهدی_نسرین
🔅کتاب ساختار انقلاب های علمی نوشته توماس اس. کوهن در سال ۱۹۶۲ میلادی است که در آن به ارائه معیارهایی برای تشخیص انقلاب علمی میپردازد. این کتاب به عنوان پرنفوذترین کتاب فلسفه در نیمه دوم قرن بیستم، آغاز پایان تجربهگرایی منطقی را رقم زد. کتاب چهار بار به فارسی ترجمه شدهاست. احمد آرام، تهران، نشر سروش، ۱۳۶۹؛ عباس طاهری، نشر قصه، ۱۳۸۳؛ سعید زیباکلام، نشر سمت، ۱۳۸۹؛ علی جوادزاده، نشر نو، ۱۳۹۵. این کتاب یکی از پراستنادترین کتب آکادمیک است.
صوت سخنرانی👇
✨ → 3danet.ir/C6FGR
🌾 @sedanet
🗣 #مهدی_نسرین
🔅کتاب ساختار انقلاب های علمی نوشته توماس اس. کوهن در سال ۱۹۶۲ میلادی است که در آن به ارائه معیارهایی برای تشخیص انقلاب علمی میپردازد. این کتاب به عنوان پرنفوذترین کتاب فلسفه در نیمه دوم قرن بیستم، آغاز پایان تجربهگرایی منطقی را رقم زد. کتاب چهار بار به فارسی ترجمه شدهاست. احمد آرام، تهران، نشر سروش، ۱۳۶۹؛ عباس طاهری، نشر قصه، ۱۳۸۳؛ سعید زیباکلام، نشر سمت، ۱۳۸۹؛ علی جوادزاده، نشر نو، ۱۳۹۵. این کتاب یکی از پراستنادترین کتب آکادمیک است.
صوت سخنرانی👇
✨ → 3danet.ir/C6FGR
🌾 @sedanet
صدانت
سخنرانی مهدی نسرین با عنوان «مروری بر کتاب «ساختار انقلاب های علمی»» • صدانت
کتاب ساختار انقلاب های علمی نوشته توماس اس. کوهن در سال 1962 میلادی است که در آن به ارائه معیارهایی برای تشخیص انقلاب علمی میپردازد. این کتاب...
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
پیشرفت تکنولوژی در خدمت حفاظت از محیط زیست
🌾 @sedanet
🌾 @sedanet
☘️ هنوز ۹۵% از احکام تُندِ فقهی، فرصت ظهور پیدا نکرده!!!
✍️ #امیر_ترکاشوند
🔅یکی از محققان با تأسف فراوان از جنایات داعش، امّا اعمال و رفتار آنان را برگرفته از متون به ظاهر اسلامی (و در واقع تحریفی و جعلی) میدانست.
او گفت آنچه تاکنون توسط چنین گروهها، نظامات و تشکیلاتی پیاده شده، فقط پنج درصدِ احکام به ظاهر اسلامی است و هنوز نود و پنج درصدِ دیگر از این احکام در راه است و فرصت ظهور و پیادهشدن پیدا نکرده است!
🔅من نیز پس از شنیدن این عبارت تکاندهنده تصمیم گرفتم و فایلی با نام ۹۵% باز کردم تا این نوع احکام را شناسایی و استخراج کنم و به مرور با شما خوانندگان در میان گذارم تا معلوم شود اگر فرصت به دست این نوع قبایل افتد به کجا میبرندمان؟
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/lu2Rx
🌾 @sedanet | @baznegari
✍️ #امیر_ترکاشوند
🔅یکی از محققان با تأسف فراوان از جنایات داعش، امّا اعمال و رفتار آنان را برگرفته از متون به ظاهر اسلامی (و در واقع تحریفی و جعلی) میدانست.
او گفت آنچه تاکنون توسط چنین گروهها، نظامات و تشکیلاتی پیاده شده، فقط پنج درصدِ احکام به ظاهر اسلامی است و هنوز نود و پنج درصدِ دیگر از این احکام در راه است و فرصت ظهور و پیادهشدن پیدا نکرده است!
🔅من نیز پس از شنیدن این عبارت تکاندهنده تصمیم گرفتم و فایلی با نام ۹۵% باز کردم تا این نوع احکام را شناسایی و استخراج کنم و به مرور با شما خوانندگان در میان گذارم تا معلوم شود اگر فرصت به دست این نوع قبایل افتد به کجا میبرندمان؟
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/lu2Rx
🌾 @sedanet | @baznegari
صدانت
داعشیّات • صدانت
امیرحسین ترکاشوند: در چند ماه گذشته، هرازگاه خبری از اقدامات شگفت و گاه تنفرآمیز داعش به گوش میرسد و متأسفانه این اقدامات را خود آنها، برگرفته از متون دینی
☘️ کرون در باب ارجاع، دیویدسون در باب محتوا
🗣 #مرتضی_صداقت
🔅نظریه ارجاع کریپکی حاوی اشکالات چندی من جمله عدم تعین علی است. وارد کردن هرگونه وصف در جهت رفع این عدم تعین اما ما را با ایرادات کریپکی بر نظریه وصفی ارجاع روبرو میکند. یک راه حل به زعم بنده بهرهگیری از مفهوم “کاربست” در نظریه علی ارجاع جهت رفع این عدم تعین است.
🔅راهکاری که به زعم بنده دیویدسون در تز مثلثبندی خود برای رفع عدم تعین محتوای ذهنی به کار گرفته است. شبیه همین استراتژی در نظریه علی ارجاع لازم است به کار گرفته شود که به زعم بنده نظریه جواز معرفتی کرون در باب ارجاع تلاشی اولیه در همین راستاست. هدف بنده در این سخنرانی شرح فعالیتهای مذکور به همراه تدقیقی بر آنهاست با این هدف که بتوان طرحی اولیه از یک نظریه علی-کاربستی در باب ارجاع ارایه داد.
صوت سخنرانی👇
✨ → 3danet.ir/Y1Hg9
🌾 @sedanet
🗣 #مرتضی_صداقت
🔅نظریه ارجاع کریپکی حاوی اشکالات چندی من جمله عدم تعین علی است. وارد کردن هرگونه وصف در جهت رفع این عدم تعین اما ما را با ایرادات کریپکی بر نظریه وصفی ارجاع روبرو میکند. یک راه حل به زعم بنده بهرهگیری از مفهوم “کاربست” در نظریه علی ارجاع جهت رفع این عدم تعین است.
🔅راهکاری که به زعم بنده دیویدسون در تز مثلثبندی خود برای رفع عدم تعین محتوای ذهنی به کار گرفته است. شبیه همین استراتژی در نظریه علی ارجاع لازم است به کار گرفته شود که به زعم بنده نظریه جواز معرفتی کرون در باب ارجاع تلاشی اولیه در همین راستاست. هدف بنده در این سخنرانی شرح فعالیتهای مذکور به همراه تدقیقی بر آنهاست با این هدف که بتوان طرحی اولیه از یک نظریه علی-کاربستی در باب ارجاع ارایه داد.
صوت سخنرانی👇
✨ → 3danet.ir/Y1Hg9
🌾 @sedanet
صدانت
سخنرانی مرتضی صداقت با عنوان «کرون در باب ارجاع، دیویدسون در باب محتوا» • صدانت
راهکاری که به زعم بنده دیویدسون در تز مثلثبندی خود برای رفع عدم تعین محتوای ذهنی به کار گرفته است. شبیه همین استراتژی در نظریه علی ارجاع لازم است به...
☘️ گفتگوی نیگل واربرتون فیلسوف بریتانیایی با پروفسور #تامس_هورکا فیلسوف کانادایی پیرامون «شادی و درد»
مترجم: علی كلانی طهرانی
🔅پرسش ازمعنا و نقشی که لذت در زندگی انسان دارد، در طول قرن های متمادی ذهن و قلم بسیاری ازفیلسوفان و نظریه پردازان را معطوف به خود کرده است. شاخه های متفاوت فلسفه معاصر نیزهر یک به نوبه خود در تلاش هستند تا به پاسخی مناسب درباره مسایل و پرسشهای مرتبط با لذت و مفهوم مقابل آن یعنی درد دست یابند. از همین روی نظریه پردازی ها و مصداق شناسی های بدیعی پیرامون این مفاهیم اساسی ارائه کرده اند. پرفسور تامس هورکا (1952) فیلسوف کانادایی، یکی از اعضای برگزیده جامعه سلطنتی کانادا که از سال 2002 کرسی ممتاز مطالعات فلسفی دانشگاه ترنتو را به خود اختصاص داده است و پیش از آن نیز به مدت بیست سال استاد فلسفه در دانشگاه کالگری (Calgary) بوده است تلاش می کند تا به پرسشهایی که نیگل واربرتون فیلسوف شهیر بریتانیایی درباره معنا و مفهوم لذت ، انواع لذت و ارتباط آن با دیگر مفاهیم ارزشمند در زندگی مانند هنر و معرفت مطرح می کند، پاسخ دهد.
🔅حوزه اصلی مطالعات و پژوهشهای تامس هورکا فلسفه سیاسی و فلسفه اخلاق خصوصا اخلاق هنجاری است. بیشترین آثاری که از وی منتشر شده درباره نظریه های اخلاقی مطلق گراست. از هورکا همچنین مقالاتی درباره قضاوت اخلاقی، تنبیه، ملی گرایی، دوستی و اخلاق جنگ منتشر شده است. اثر جذاب و غیر آکادمیک هورکا که شاید علت اصلی دعوت نیگل واربرتون از اوست با نام "بهترین چیزهای زندگی" (the best things in life) در سال 2011 منتشر شد در این کتاب هورکا به بررسی موضوعاتی مانند لذت، معرفت، موفقیت، فضیلت و عشق می پردازد.
منبع: شماره ۱۱۴ ماهنامۀ علمی تخصصی اطلاعات حکمت و معرفت
متن کامل این مصاحبه👇
✨ → 3danet.ir/vdf5S
🌾 @sedanet | @Doostanehekmatmarefat
مترجم: علی كلانی طهرانی
🔅پرسش ازمعنا و نقشی که لذت در زندگی انسان دارد، در طول قرن های متمادی ذهن و قلم بسیاری ازفیلسوفان و نظریه پردازان را معطوف به خود کرده است. شاخه های متفاوت فلسفه معاصر نیزهر یک به نوبه خود در تلاش هستند تا به پاسخی مناسب درباره مسایل و پرسشهای مرتبط با لذت و مفهوم مقابل آن یعنی درد دست یابند. از همین روی نظریه پردازی ها و مصداق شناسی های بدیعی پیرامون این مفاهیم اساسی ارائه کرده اند. پرفسور تامس هورکا (1952) فیلسوف کانادایی، یکی از اعضای برگزیده جامعه سلطنتی کانادا که از سال 2002 کرسی ممتاز مطالعات فلسفی دانشگاه ترنتو را به خود اختصاص داده است و پیش از آن نیز به مدت بیست سال استاد فلسفه در دانشگاه کالگری (Calgary) بوده است تلاش می کند تا به پرسشهایی که نیگل واربرتون فیلسوف شهیر بریتانیایی درباره معنا و مفهوم لذت ، انواع لذت و ارتباط آن با دیگر مفاهیم ارزشمند در زندگی مانند هنر و معرفت مطرح می کند، پاسخ دهد.
🔅حوزه اصلی مطالعات و پژوهشهای تامس هورکا فلسفه سیاسی و فلسفه اخلاق خصوصا اخلاق هنجاری است. بیشترین آثاری که از وی منتشر شده درباره نظریه های اخلاقی مطلق گراست. از هورکا همچنین مقالاتی درباره قضاوت اخلاقی، تنبیه، ملی گرایی، دوستی و اخلاق جنگ منتشر شده است. اثر جذاب و غیر آکادمیک هورکا که شاید علت اصلی دعوت نیگل واربرتون از اوست با نام "بهترین چیزهای زندگی" (the best things in life) در سال 2011 منتشر شد در این کتاب هورکا به بررسی موضوعاتی مانند لذت، معرفت، موفقیت، فضیلت و عشق می پردازد.
منبع: شماره ۱۱۴ ماهنامۀ علمی تخصصی اطلاعات حکمت و معرفت
متن کامل این مصاحبه👇
✨ → 3danet.ir/vdf5S
🌾 @sedanet | @Doostanehekmatmarefat
صدانت
گفتگوی نیگل واربرتون با تامس هورکا پیرامون «شادی و درد» • صدانت
پرفسور تامس هورکا (1952) فیلسوف کانادایی، یکی از اعضای برگزیده جامعه سلطنتی کانادا که از سال 2002 کرسی ممتاز مطالعات فلسفی دانشگاه ترنتو را به خود اختصاص...
☘️ خودشناسی چیست؟
🗣 #ساسان_حبیب_وند
🔅ساسان حبیب وند نویسنده، پژوهشگر و مدرس علوم انسانی است. حبیب وند به پژوھش در حوزه ھای عرفان، روانشناسی و فلسفه اشتغال داشته و حیطه خاص علاقۀ او خودشناسی است. او در پژوھش ھای خود تلاش دارد تا ارتباط فرھنگ و محیط رشد انسان را با اعتماد به نفس و شادمانی او روشن کند و به گره گشایی از مشکلات فکری، عاطفی و رفتاری انسان بپردازد.
🔅نظریۀ “خودشناسی خردگرا” که نخستین بار در دو کتاب «بندباز» و «از رنج تا رهایی» از این نویسنده تشریح شده، حاصل این تلاش است. از ویژ گی ھای کار این پژوھشگر، تلفیق یافته های علوم مدرن با ژرفای نگاه عرفانی است.
🔅سخنرانی زیر با عنوان «خودشناسی چیست؟» در ماه اوت سال ۲۰۱۶ در انجمن فرهنگ و ادب شهر سیدنی ایراد شده است. در این گفتار، حبیب وند بطور فشرده به معرفی نظریه نوین خود در زمینه خودشناسی پرداخته و اصول، مفاهیم و نتایج آن را تشریح کرده است.
صوت سخنرانی (22 دقیقه)👇
✨ → 3danet.ir/DTwH5
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
🗣 #ساسان_حبیب_وند
🔅ساسان حبیب وند نویسنده، پژوهشگر و مدرس علوم انسانی است. حبیب وند به پژوھش در حوزه ھای عرفان، روانشناسی و فلسفه اشتغال داشته و حیطه خاص علاقۀ او خودشناسی است. او در پژوھش ھای خود تلاش دارد تا ارتباط فرھنگ و محیط رشد انسان را با اعتماد به نفس و شادمانی او روشن کند و به گره گشایی از مشکلات فکری، عاطفی و رفتاری انسان بپردازد.
🔅نظریۀ “خودشناسی خردگرا” که نخستین بار در دو کتاب «بندباز» و «از رنج تا رهایی» از این نویسنده تشریح شده، حاصل این تلاش است. از ویژ گی ھای کار این پژوھشگر، تلفیق یافته های علوم مدرن با ژرفای نگاه عرفانی است.
🔅سخنرانی زیر با عنوان «خودشناسی چیست؟» در ماه اوت سال ۲۰۱۶ در انجمن فرهنگ و ادب شهر سیدنی ایراد شده است. در این گفتار، حبیب وند بطور فشرده به معرفی نظریه نوین خود در زمینه خودشناسی پرداخته و اصول، مفاهیم و نتایج آن را تشریح کرده است.
صوت سخنرانی (22 دقیقه)👇
✨ → 3danet.ir/DTwH5
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
☘️ فهم تجربه وحیانی در بستر جهان مدرن
🗣 #آرش_نراقی
بنیاد توحید | ۲۶ شهریور ۱۳۹۶
فیلم و صوت سخنرانی👇
✨ → 3danet.ir/zAXR1
🌾 @sedanet | @arash_naraghi
🗣 #آرش_نراقی
بنیاد توحید | ۲۶ شهریور ۱۳۹۶
فیلم و صوت سخنرانی👇
✨ → 3danet.ir/zAXR1
🌾 @sedanet | @arash_naraghi
☘️ درسگفتار کربنشناسی از #انشالله_رحمتی
11 جلسه تا کنون👇
درسگفتارهاى کربنشناسی از مردادماه ١٣٩٥ آغاز شده است. هدف اين درسگفتارها بازخوانی نظام مند و به تصوير كشيدن وجوه مختلف اندیشه کربن و بهره گیری از آنها برای فهم موثر و معاصرانه از فلسفه و عرفان در سنت اسلام ایرانی است.
دریافت صوت👇
✨ → 3danet.ir/xp8sW
🌾 @sedanet | @Doostanehekmatmarefat
11 جلسه تا کنون👇
درسگفتارهاى کربنشناسی از مردادماه ١٣٩٥ آغاز شده است. هدف اين درسگفتارها بازخوانی نظام مند و به تصوير كشيدن وجوه مختلف اندیشه کربن و بهره گیری از آنها برای فهم موثر و معاصرانه از فلسفه و عرفان در سنت اسلام ایرانی است.
دریافت صوت👇
✨ → 3danet.ir/xp8sW
🌾 @sedanet | @Doostanehekmatmarefat
☘️ معرفی جدیدترین شماره «اطلاعات حکمت و معرفت»
شماره ۱۳۷ نشریه اطلاعات حکمت و معرفت با موضوع «اخلاق فضیلت» مشتمل بر شش نوشتار مطلب است:
🔅نخستین نوشتار با عنوان «فضیلتهای سبز» گفتگوی زینب صالحی با سیدحسن اسلامی اردکانی است. محور این نوشتار «اخلاق زیستمحیطی» به عنوان یکی از حوزههای مهم و پرمخاطب اخلاق است...
🔅دومین نوشتار با عنوان «اخلاق فضیلت» به قلم روزالین هرست هاوس است که هاشم قربانی به فارسی برگردانده است. روزالین هرستهاوس در این نوشتار رویکرد نوارسطویی را که یکی از رهیافتها در اخلاق فضیلت جدید است بررسی میکند ...
🔅سومین نوشتار این مجموعه با عنوان «اسکیزوفرنی نظریههای اخلاقی مدرن» را مایکل استاکر نوشته و ندا زمان فشمی به فارسی ترجمه کرده است. مایکل استاکر در این مقاله میکوشد تا دو کار وابسته به هم را انجام دهد؛ او برخی قیدوبندهایی را نشان دهد که انگیزه بر نظریه اخلاقی و زندگی اخلاقی وارد میکند و درک خود از رابطه بین دلیل و انگیزه گسترش میدهد...
🔅«اخلاق فضیلت و توجیه تکلیفگرایی» عنوان چهارمین مقاله این پرونده به قلم مایکل اسلوت و با ترجمه سید علیرضا صالحی است. اسلوت در مقدمه مقالهاش چنین نوشته است: «من فیلسوف اخلاق فضیلت از نوع احساسگرای آن هستم. موضوع این مقاله مشکل یا مجموعهای از مشکلات است که همه نظریههای اصلی اخلاق با آن دستبهگریباناند: مشکل تکلیفگرایی...»
🔅نوشتار پنجم به قلم «قانون، اخلاق و فضیلت» پیتر کالر و با ترجمه انسیه مدنی است. در این مقاله، پیتر کالر بر آن است که اهمیت فضایل در عمل اخلاقی را با توجه به رابطه قانون، اخلاق و فضیلت بهاثبات برساند...
🔅آخرین نوشتار بخش دفتر ماه گزارش کتاب در زمینه «اخلاق فضیلت» است.
🔻بخش دوم نشریه با نام «ادب و هنر» مشتمل بر یک مقاله به قلم سعید رحیمیان است که چنین نامیده شده است: «مقایسه آراء عرفانی بیدل دهلوی و ابن عربی»
🔻سومین بخش نشریه «اندیشه و نظر» نام دارد و در برگیرنده دو مقاله است: نخستین مقاله با عنوان «پرسش از ذات وجود» به قلم مارتین هایدگر است که انشاءالله رحمتی به فارسی ترجمه کرده است. مقاله دوم نیز «بحران تصویر شکنی» نوشته پاتریسیا بریل و با ترجمه محمد جواد محمدی است.
🔻بخش چهارم نشریه کتاب نام دارد. نخستین نوشتار این بخش مقالهای با عنوان «ریشههای هندی و سنسکریت در داستانهای حکایی ایرانی» به قلم سیدمسعود رضوی است. سپس در ادامه منیره پنج تنی، دبیر بخش کتاب نشریه، مقالهای با عنوان «زیبا زشت است و زشت زیباست؟» نگاشته است.
🔻بخش پایانی نشریه به دبیری منوچهر دین پرست به گزارش مهمترین وقایع یک ماه اخیر حوزه اندیشه اختصاص دارد.
شماره ۱۳۷ نشریه #اطلاعات_حکمت_و_معرفت با موضوع «اخلاق فضیلت ۳» به سردبیری و مدیر مسئولی #انشالله_رحمتی با بهای ۵۰۰۰ تومان در اختیار علاقهمندان قرار گرفته است.
عکس روی جلد و فهرست نشریه👇
✨ → s8.picofile.com/file/8307063026/he137.jpg
معرفی کامل نشریه در صدانت👇
✨ → 3danet.ir/3mTwz
کانال نشریه در تلگرام👇
✨ → @Doostanehekmatmarefat
شماره ۱۳۷ نشریه اطلاعات حکمت و معرفت با موضوع «اخلاق فضیلت» مشتمل بر شش نوشتار مطلب است:
🔅نخستین نوشتار با عنوان «فضیلتهای سبز» گفتگوی زینب صالحی با سیدحسن اسلامی اردکانی است. محور این نوشتار «اخلاق زیستمحیطی» به عنوان یکی از حوزههای مهم و پرمخاطب اخلاق است...
🔅دومین نوشتار با عنوان «اخلاق فضیلت» به قلم روزالین هرست هاوس است که هاشم قربانی به فارسی برگردانده است. روزالین هرستهاوس در این نوشتار رویکرد نوارسطویی را که یکی از رهیافتها در اخلاق فضیلت جدید است بررسی میکند ...
🔅سومین نوشتار این مجموعه با عنوان «اسکیزوفرنی نظریههای اخلاقی مدرن» را مایکل استاکر نوشته و ندا زمان فشمی به فارسی ترجمه کرده است. مایکل استاکر در این مقاله میکوشد تا دو کار وابسته به هم را انجام دهد؛ او برخی قیدوبندهایی را نشان دهد که انگیزه بر نظریه اخلاقی و زندگی اخلاقی وارد میکند و درک خود از رابطه بین دلیل و انگیزه گسترش میدهد...
🔅«اخلاق فضیلت و توجیه تکلیفگرایی» عنوان چهارمین مقاله این پرونده به قلم مایکل اسلوت و با ترجمه سید علیرضا صالحی است. اسلوت در مقدمه مقالهاش چنین نوشته است: «من فیلسوف اخلاق فضیلت از نوع احساسگرای آن هستم. موضوع این مقاله مشکل یا مجموعهای از مشکلات است که همه نظریههای اصلی اخلاق با آن دستبهگریباناند: مشکل تکلیفگرایی...»
🔅نوشتار پنجم به قلم «قانون، اخلاق و فضیلت» پیتر کالر و با ترجمه انسیه مدنی است. در این مقاله، پیتر کالر بر آن است که اهمیت فضایل در عمل اخلاقی را با توجه به رابطه قانون، اخلاق و فضیلت بهاثبات برساند...
🔅آخرین نوشتار بخش دفتر ماه گزارش کتاب در زمینه «اخلاق فضیلت» است.
🔻بخش دوم نشریه با نام «ادب و هنر» مشتمل بر یک مقاله به قلم سعید رحیمیان است که چنین نامیده شده است: «مقایسه آراء عرفانی بیدل دهلوی و ابن عربی»
🔻سومین بخش نشریه «اندیشه و نظر» نام دارد و در برگیرنده دو مقاله است: نخستین مقاله با عنوان «پرسش از ذات وجود» به قلم مارتین هایدگر است که انشاءالله رحمتی به فارسی ترجمه کرده است. مقاله دوم نیز «بحران تصویر شکنی» نوشته پاتریسیا بریل و با ترجمه محمد جواد محمدی است.
🔻بخش چهارم نشریه کتاب نام دارد. نخستین نوشتار این بخش مقالهای با عنوان «ریشههای هندی و سنسکریت در داستانهای حکایی ایرانی» به قلم سیدمسعود رضوی است. سپس در ادامه منیره پنج تنی، دبیر بخش کتاب نشریه، مقالهای با عنوان «زیبا زشت است و زشت زیباست؟» نگاشته است.
🔻بخش پایانی نشریه به دبیری منوچهر دین پرست به گزارش مهمترین وقایع یک ماه اخیر حوزه اندیشه اختصاص دارد.
شماره ۱۳۷ نشریه #اطلاعات_حکمت_و_معرفت با موضوع «اخلاق فضیلت ۳» به سردبیری و مدیر مسئولی #انشالله_رحمتی با بهای ۵۰۰۰ تومان در اختیار علاقهمندان قرار گرفته است.
عکس روی جلد و فهرست نشریه👇
✨ → s8.picofile.com/file/8307063026/he137.jpg
معرفی کامل نشریه در صدانت👇
✨ → 3danet.ir/3mTwz
کانال نشریه در تلگرام👇
✨ → @Doostanehekmatmarefat
☘️ قلمرو ریا در ادبیات
✍️ #محمدعلی_اسلامی_ندوشن
🔅بنا به دلایلی از عصر غزنویان به این سو، مدیحهسرایی و تملق در شعر و زبان فارسی پررنگ و تا حدی محور سخن شد و هرچه پیش رفت، غلیظتر و غلیظتر شد و در سدههای بعدی به انحطاط اخلاقی انجامید و یا شاید انحطاط اخلاقی را آینهگری کرد. عنوان اصلی این نوشتار «قلمرو ریا در زمینه اجتماع و سیاست» است که استاد اسلامی با توجه به زمینههای اجتماعی و روانی موضوع، به بررسی آن پرداختهاند. برای استاد که دیرزمانی است دور از میهن به سر میبرند، آرزوی تندرستی و بازگشت هرچه سریعتر میکنیم.
🔅در هیچ یک از کتابهایی که راجع به ایران نوشتهاند، چه خود ایرانیها و چه خارجیها، تاکنون متذکر این معنی نشده و روشن نکردهاند که ریا و تزویر از چه زمانی وارد تاریخ ایران شده است، چرا آمده است و کم و کیف آن چیست؟ ریا و زرق، تزویر، تلبیس، سالوس و مرادفهای دیگرش عبارت است از: تغییر رنگ؛ خود بودن و دیگر بودن، دو سیمائی بودن، و این به منظور کسب قدرت یا منفعتی است در زمینه مادی یا معنوی، (مال، جاه، مقام، وجاهت ملی) و یا دفع مضرتی که شخص را از بلائی در امان نگاه دارد.
🔅آیا این یک عارضه شرقی است؟ گمان میکنم که در شرق بیشتر از غرب دیده شده است، و در ایران قدری بیشتر از جاهای دیگر. در ادب فرانسه ما یک شخصیت «تارتوف» میشناسیم (قهرمان نمایشنامه مولیر به همین نام) که مردی است حقهباز و خود را مقدس و مؤمن نشان میدهد تا دختر جوان و متمکن خانواده سادهدلی را تصاحب کند و سرانجام مچش باز میشود؛ اما در ادب فارسی، بهخصوص از قرن پنجم به این سو هیچ کتاب معتبری در زمینه فکر و اجتماع نیست که بگشاییم و نشانهای یا اشارهای یا شکایتی از ریا در آن نبینیم، و آنچه عجیب است، آن است که در میان همه این فوج مزوّرها، کم بودهاند کسانی که چهره واقعی آنها رسوا شود، کم و بیش همه آنان کامیاب میمیرند!
🔅ریا بیشتر در دو زمینه سیاست و دین مجال خودنمایی داشته است؛ یعنی آنکه کسی خود را خدمتگزار مردم یا دیندار قلمداد کند، و از این راه جلب اعتماد نماید و بر خر مراد خود سوار بماند، و این البته نوع بدی از تقلب است؛ زیرا از سادگی و خوشباوری مردم سوءاستفاده میشود، مانند کسانی که صدای بلدرچین درمیآورند تا او را شکار کنند...
🗞 روزنامه اطلاعات، چهارشنبه ۲۹ شهریور
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/RiQ7R
🌾 @sedanet
✍️ #محمدعلی_اسلامی_ندوشن
🔅بنا به دلایلی از عصر غزنویان به این سو، مدیحهسرایی و تملق در شعر و زبان فارسی پررنگ و تا حدی محور سخن شد و هرچه پیش رفت، غلیظتر و غلیظتر شد و در سدههای بعدی به انحطاط اخلاقی انجامید و یا شاید انحطاط اخلاقی را آینهگری کرد. عنوان اصلی این نوشتار «قلمرو ریا در زمینه اجتماع و سیاست» است که استاد اسلامی با توجه به زمینههای اجتماعی و روانی موضوع، به بررسی آن پرداختهاند. برای استاد که دیرزمانی است دور از میهن به سر میبرند، آرزوی تندرستی و بازگشت هرچه سریعتر میکنیم.
🔅در هیچ یک از کتابهایی که راجع به ایران نوشتهاند، چه خود ایرانیها و چه خارجیها، تاکنون متذکر این معنی نشده و روشن نکردهاند که ریا و تزویر از چه زمانی وارد تاریخ ایران شده است، چرا آمده است و کم و کیف آن چیست؟ ریا و زرق، تزویر، تلبیس، سالوس و مرادفهای دیگرش عبارت است از: تغییر رنگ؛ خود بودن و دیگر بودن، دو سیمائی بودن، و این به منظور کسب قدرت یا منفعتی است در زمینه مادی یا معنوی، (مال، جاه، مقام، وجاهت ملی) و یا دفع مضرتی که شخص را از بلائی در امان نگاه دارد.
🔅آیا این یک عارضه شرقی است؟ گمان میکنم که در شرق بیشتر از غرب دیده شده است، و در ایران قدری بیشتر از جاهای دیگر. در ادب فرانسه ما یک شخصیت «تارتوف» میشناسیم (قهرمان نمایشنامه مولیر به همین نام) که مردی است حقهباز و خود را مقدس و مؤمن نشان میدهد تا دختر جوان و متمکن خانواده سادهدلی را تصاحب کند و سرانجام مچش باز میشود؛ اما در ادب فارسی، بهخصوص از قرن پنجم به این سو هیچ کتاب معتبری در زمینه فکر و اجتماع نیست که بگشاییم و نشانهای یا اشارهای یا شکایتی از ریا در آن نبینیم، و آنچه عجیب است، آن است که در میان همه این فوج مزوّرها، کم بودهاند کسانی که چهره واقعی آنها رسوا شود، کم و بیش همه آنان کامیاب میمیرند!
🔅ریا بیشتر در دو زمینه سیاست و دین مجال خودنمایی داشته است؛ یعنی آنکه کسی خود را خدمتگزار مردم یا دیندار قلمداد کند، و از این راه جلب اعتماد نماید و بر خر مراد خود سوار بماند، و این البته نوع بدی از تقلب است؛ زیرا از سادگی و خوشباوری مردم سوءاستفاده میشود، مانند کسانی که صدای بلدرچین درمیآورند تا او را شکار کنند...
🗞 روزنامه اطلاعات، چهارشنبه ۲۹ شهریور
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/RiQ7R
🌾 @sedanet
☘️ نقدی بر مواضع توطئهاندیشانه در آسیبشناسی عزاداری
✍️ محسن حسام مظاهری
🔅«انگلوفوبیا» (Anglophobia) اصطلاحاً به نوعی مواجههی روانی ـ ذهنی مبتنی بر ترس از انگلستان، سیاستها و مردمش گفته میشود؛ برداشتی ذهنی که انگلیسیها را بهمثابهی هدایتکنندگان اصلی و پشت پردهی جهان تصور میکند و در بسیاری از وقایع اجتماعی و فرهنگی و سیاسی دنبال ردپای دخالت آنهاست.
🔅در کشورهایی که روزگاری مستعمرهی بریتانیا بودهاند (نظیر عراق) این تفکر زمینهی قبول و رواج بالایی دارد. در ایران نیز گرچه سابقهی مستعمراتی نداشته، اما دخالتهای دولت انگلیس در سیاست این کشور بهویژه از عهد قاجار به بعد، زمینهساز شکلگیری و رشد فرهنگ انگلوفوبیا شده است. فرهنگی که هم در بین عوام و هم در بین نخبگان هنوز هم هوادارانی دارد.
🔅یک شاخه از «انگلوفوبیای ایرانی» را باید شاخهی حوزوی و روحانیتیِ آن دانست. ردپای انگلیسیهراسی از اواخر دورهی قاجار به این سو در مواضع برخی روحانیون و علمای شیعه کاملاً مشهود است. ادبیات ضداستعماری اصلاحگران دینی بهویژه سیدجمال اسدآبادی و در مقاطع بعد دکتر علی شریعتی را میتوان از عوامل ظهور و رشد این رویکرد در بین روحانیت شیعی دانست. ایشان در مقام دعوت مسلمانان به «بازگشت به خویشتن» و بیان عوامل عقبماندگی و انحطاط جوامع اسلامی، ضریب ویژهای به عامل «استعمار» قدرتهای خارجی میدادند و ریشهی بسیاری از نابسامانیها و انحرافات را دخالت و توطئهی اجانب و در رأس ایشان «روباه پیر استعمار» یعنی بریتانیا میدانستند.
🔅«انگلوفوبیای روحانیت» را باید به دو شاخه تقسیم کرد: یکی سنتی و دیگری سیاسی. مضمون اصلیِ انگلوفوبیای روحانیتِ سنتی، بهتبع «دیگری»بودنِ اهلسنت در گفتمان تشیع سنتی، بیشتر حول محور عاملیت بریتانیا در ظهور وهابیت شکل گرفته است. اما در انگلوفوبیای روحانیت سیاسی، دامنهی شمول فراتر است و دست پشتپردهی انگلیس در بسیاری از امور که در گفتمان تشیع سیاسی، «آسیب» محسوب میشوند، دیده میشود.
🔅یکی از مصادیق مشهور این دخالت و نفوذ، انحرافات در آیین عزاداری عاشورا است. بهباور انگلوفوبیای روحانیت سیاسی، یکی از اهداف دشمنان اسلام و تشیع و در رأس آنها قدرتهای استعمارگر یعنی انگلیس و آمریکا، ناکارآمدساختن شعایر مذهبی نظیر عزاداری از طریق به انحراف کشاندن آنهاست. این مضمونی است که تقریباً از بدو پیدایش گفتمان نقد عزاداریها به تلویح و تصریح در مواضع علمای منتقد برخی رسوم عزاداری و قایل به آسیبشناسی و اصلاحات آیینی وجود داشته است...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/9ujw3
🌾 @sedanet | @baznegari
✍️ محسن حسام مظاهری
🔅«انگلوفوبیا» (Anglophobia) اصطلاحاً به نوعی مواجههی روانی ـ ذهنی مبتنی بر ترس از انگلستان، سیاستها و مردمش گفته میشود؛ برداشتی ذهنی که انگلیسیها را بهمثابهی هدایتکنندگان اصلی و پشت پردهی جهان تصور میکند و در بسیاری از وقایع اجتماعی و فرهنگی و سیاسی دنبال ردپای دخالت آنهاست.
🔅در کشورهایی که روزگاری مستعمرهی بریتانیا بودهاند (نظیر عراق) این تفکر زمینهی قبول و رواج بالایی دارد. در ایران نیز گرچه سابقهی مستعمراتی نداشته، اما دخالتهای دولت انگلیس در سیاست این کشور بهویژه از عهد قاجار به بعد، زمینهساز شکلگیری و رشد فرهنگ انگلوفوبیا شده است. فرهنگی که هم در بین عوام و هم در بین نخبگان هنوز هم هوادارانی دارد.
🔅یک شاخه از «انگلوفوبیای ایرانی» را باید شاخهی حوزوی و روحانیتیِ آن دانست. ردپای انگلیسیهراسی از اواخر دورهی قاجار به این سو در مواضع برخی روحانیون و علمای شیعه کاملاً مشهود است. ادبیات ضداستعماری اصلاحگران دینی بهویژه سیدجمال اسدآبادی و در مقاطع بعد دکتر علی شریعتی را میتوان از عوامل ظهور و رشد این رویکرد در بین روحانیت شیعی دانست. ایشان در مقام دعوت مسلمانان به «بازگشت به خویشتن» و بیان عوامل عقبماندگی و انحطاط جوامع اسلامی، ضریب ویژهای به عامل «استعمار» قدرتهای خارجی میدادند و ریشهی بسیاری از نابسامانیها و انحرافات را دخالت و توطئهی اجانب و در رأس ایشان «روباه پیر استعمار» یعنی بریتانیا میدانستند.
🔅«انگلوفوبیای روحانیت» را باید به دو شاخه تقسیم کرد: یکی سنتی و دیگری سیاسی. مضمون اصلیِ انگلوفوبیای روحانیتِ سنتی، بهتبع «دیگری»بودنِ اهلسنت در گفتمان تشیع سنتی، بیشتر حول محور عاملیت بریتانیا در ظهور وهابیت شکل گرفته است. اما در انگلوفوبیای روحانیت سیاسی، دامنهی شمول فراتر است و دست پشتپردهی انگلیس در بسیاری از امور که در گفتمان تشیع سیاسی، «آسیب» محسوب میشوند، دیده میشود.
🔅یکی از مصادیق مشهور این دخالت و نفوذ، انحرافات در آیین عزاداری عاشورا است. بهباور انگلوفوبیای روحانیت سیاسی، یکی از اهداف دشمنان اسلام و تشیع و در رأس آنها قدرتهای استعمارگر یعنی انگلیس و آمریکا، ناکارآمدساختن شعایر مذهبی نظیر عزاداری از طریق به انحراف کشاندن آنهاست. این مضمونی است که تقریباً از بدو پیدایش گفتمان نقد عزاداریها به تلویح و تصریح در مواضع علمای منتقد برخی رسوم عزاداری و قایل به آسیبشناسی و اصلاحات آیینی وجود داشته است...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/9ujw3
🌾 @sedanet | @baznegari
صدانت
نقدی بر مواضع توطئهاندیشانه در آسیبشناسی عزاداری • صدانت
یکی از مصادیق مشهور این دخالت و نفوذ، انحرافات در آیین عزاداری عاشورا است. بهباور انگلوفوبیای روحانیت سیاسی، یکی از اهداف دشمنان اسلام و تشیع و در رأس ...
🍂 جدایی
✍️ #مینا_اورنگ
🔅ترک کردن یکی از جذابترین کارهایی است که آدمیزاد میتواند برای کشف خودش انجام دهد. عالی است، بینظیر است، درد دارد، بیقراری دارد اما بهترین موقعیت برای شناخت ذهن و بازیهایش است. ساختمان ذهن آدم خوب خانهتکانی میشود. فقط باید شاهدی زیرک ماند. خوب نگاه کرد. ذهن شروع به بازی میکند، به تکرار و وسواس و خودزنی میافتد. حفرههایی در وجود آدم دهان باز میکند و با فشار میخواهد همه چیز را توی خودش ببلعد. ذهن دربهدر دنبال مخدر، دنبال مسکنهای قدیمی میگردد تا حفرهها را پر کند، مدام آدم را اغوا میکند به محل جنایت بازگردد، مدام توجیه و تفسیر و خواهش و تمنا و التماس و بیقراری و سرگردانی و وعده و وعید که فقط یک بار دیگر، فقط یک بار... ذهن بینظیر است، خدای فریب، خدای وهم، خدای تار و تار و تار بافتن!
🔅 ترک کردن عملی کاملا ساختارشکنانه است، بنیاد ذهن را به لرزه میاندازد اگر به اندازۀ کافی صبور باشی؛ ناگهان، ناگهان در یک لحظۀ شگفت ذهن فرومیریزد، یک لایه از ذهن میافتد، حفرهها پیدایشان میشود؛ آنقدر بزرگ، آنقدر خالی که با چشم دیده میشوند، چه حفرههای نفسگیری! من اسمشان را میگذارم حفرههای آزادی! هرچقدر حفرههای ذهن بیشتر شود، هرچقدر حفرهها وسیعتر شوند، هر چقدر حفرهها بیشتر تاب آورده شوند، ذهن آزادتر میشود. راه آزاد ساختن ذهن، ترک کردن است. حتی دلم میخواهد بگویم ترک کردن تنها عمل مقدس، تنها عمل آزادیبخش است و از ترک اعتیادهای کوچک روزمره شروع میشود تا ترک خانمان برانداز آن چیز که بیشتر از همه دَرَش لانه کردهایم!
🌅 s9.picofile.com/file/8307217426/pA3.jpg
🌾 @sedanet | @storyofmind
✍️ #مینا_اورنگ
🔅ترک کردن یکی از جذابترین کارهایی است که آدمیزاد میتواند برای کشف خودش انجام دهد. عالی است، بینظیر است، درد دارد، بیقراری دارد اما بهترین موقعیت برای شناخت ذهن و بازیهایش است. ساختمان ذهن آدم خوب خانهتکانی میشود. فقط باید شاهدی زیرک ماند. خوب نگاه کرد. ذهن شروع به بازی میکند، به تکرار و وسواس و خودزنی میافتد. حفرههایی در وجود آدم دهان باز میکند و با فشار میخواهد همه چیز را توی خودش ببلعد. ذهن دربهدر دنبال مخدر، دنبال مسکنهای قدیمی میگردد تا حفرهها را پر کند، مدام آدم را اغوا میکند به محل جنایت بازگردد، مدام توجیه و تفسیر و خواهش و تمنا و التماس و بیقراری و سرگردانی و وعده و وعید که فقط یک بار دیگر، فقط یک بار... ذهن بینظیر است، خدای فریب، خدای وهم، خدای تار و تار و تار بافتن!
🔅 ترک کردن عملی کاملا ساختارشکنانه است، بنیاد ذهن را به لرزه میاندازد اگر به اندازۀ کافی صبور باشی؛ ناگهان، ناگهان در یک لحظۀ شگفت ذهن فرومیریزد، یک لایه از ذهن میافتد، حفرهها پیدایشان میشود؛ آنقدر بزرگ، آنقدر خالی که با چشم دیده میشوند، چه حفرههای نفسگیری! من اسمشان را میگذارم حفرههای آزادی! هرچقدر حفرههای ذهن بیشتر شود، هرچقدر حفرهها وسیعتر شوند، هر چقدر حفرهها بیشتر تاب آورده شوند، ذهن آزادتر میشود. راه آزاد ساختن ذهن، ترک کردن است. حتی دلم میخواهد بگویم ترک کردن تنها عمل مقدس، تنها عمل آزادیبخش است و از ترک اعتیادهای کوچک روزمره شروع میشود تا ترک خانمان برانداز آن چیز که بیشتر از همه دَرَش لانه کردهایم!
🌅 s9.picofile.com/file/8307217426/pA3.jpg
🌾 @sedanet | @storyofmind
🍂 درسگفتارهایی از #احمد_پاکتچی با عنوان «بایسته های جدید در پژوهش های رجالی»
6جلسه - صوت 👇
✨ → goo.gl/xr3JZF
🌾 @sedanet
6جلسه - صوت 👇
✨ → goo.gl/xr3JZF
🌾 @sedanet
🍂 گریزی به آموزشوپرورش، در آستانۀ «مهر»ی دیگر
✍️ #اردشیر_منصوری
🔅مهمترین رخداد فرهنگیِ مقارن با آغاز پاییز، در تاریخ فرهنگی ایران معاصر، بازگشایی مدارس در یکم ماه مهر است؛ مدارسی که ذیل نهاد «آموزشوپرورش»، هدایت میشوند. نهادی که میتوانست نقشی بسیار مهم و زیربنایی در توسعه داشته باشد، اما به دلیل ضعفهای بنیادی و ساختاری از ایفای نقش حیاتی خود باز مانده است.
🔅ریشۀ اصلی ظهور این ضعفها را باید در هدفگذاری و سیاستگذاری کلان نهاد آموزش و پرورش، سراغ گرفت که در خردهنظامهای: «جذب و تربیت معلم»، «تألیف کتابهای درسی»، «سبک مدیریت مدارس» و «روشهای تدریس» بروز و ظهور مییابند.
🔅نهاد آموزشوپروش، طی دهههای اخیر با روندی رو به تزاید، زیر بار نهاد سیاست کمر خم کرده است و از رسالت اصلی خود که تربیت شهروندی با بینش و دانش و مهارتهای پایه برای زیستنی بهتر است، دور شده است. اکنون خروجیهای آموزشوپروش، شهروندانیاند که نه با گذشتۀ تاریخی و فرهنگی خود چنانکه بایسته است آشنایند، نه با حقوق و تکالیف شهروندی، نه واقعیت دنیای جدید، نه مهارتهای پایۀ زندگی (مانند مهارتهای یادگیری، تفکر نقاد، همدلی، خودشناسی و عزت نفس، کنترل خشم)، نه با مسائل مهم محیطزیست و نه حتی آگاه و پایبند به همان آرمانهایی هستند که بیشترین هدفگذاری و بودجهگذاری و امکانات آموزش و پرورش صرف آنها میشود، یعنی ارزشهای دینی-ایدئولوژیک.
🔅به عنوان شهروندی که ۳۰ سال پیش به عالَمِ معلمی وارد شد، و اگر چه بیش از ۱۲ سالِ نخست دوران کاری مستقیماً در آن کسوت نبود، اما در طول این ۳۰ سال هرگز ارتباطش با مدرسه و نهاد تعلیموتربیت و بخشهای گوناگون آموزشوپرورش قطع نشد، دغدغههایی را برای جامعۀ معلمان عزیز قابل تقدیم میدانم...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/G4h6h
🌾 @sedanet | @ardeshirmansouri
✍️ #اردشیر_منصوری
🔅مهمترین رخداد فرهنگیِ مقارن با آغاز پاییز، در تاریخ فرهنگی ایران معاصر، بازگشایی مدارس در یکم ماه مهر است؛ مدارسی که ذیل نهاد «آموزشوپرورش»، هدایت میشوند. نهادی که میتوانست نقشی بسیار مهم و زیربنایی در توسعه داشته باشد، اما به دلیل ضعفهای بنیادی و ساختاری از ایفای نقش حیاتی خود باز مانده است.
🔅ریشۀ اصلی ظهور این ضعفها را باید در هدفگذاری و سیاستگذاری کلان نهاد آموزش و پرورش، سراغ گرفت که در خردهنظامهای: «جذب و تربیت معلم»، «تألیف کتابهای درسی»، «سبک مدیریت مدارس» و «روشهای تدریس» بروز و ظهور مییابند.
🔅نهاد آموزشوپروش، طی دهههای اخیر با روندی رو به تزاید، زیر بار نهاد سیاست کمر خم کرده است و از رسالت اصلی خود که تربیت شهروندی با بینش و دانش و مهارتهای پایه برای زیستنی بهتر است، دور شده است. اکنون خروجیهای آموزشوپروش، شهروندانیاند که نه با گذشتۀ تاریخی و فرهنگی خود چنانکه بایسته است آشنایند، نه با حقوق و تکالیف شهروندی، نه واقعیت دنیای جدید، نه مهارتهای پایۀ زندگی (مانند مهارتهای یادگیری، تفکر نقاد، همدلی، خودشناسی و عزت نفس، کنترل خشم)، نه با مسائل مهم محیطزیست و نه حتی آگاه و پایبند به همان آرمانهایی هستند که بیشترین هدفگذاری و بودجهگذاری و امکانات آموزش و پرورش صرف آنها میشود، یعنی ارزشهای دینی-ایدئولوژیک.
🔅به عنوان شهروندی که ۳۰ سال پیش به عالَمِ معلمی وارد شد، و اگر چه بیش از ۱۲ سالِ نخست دوران کاری مستقیماً در آن کسوت نبود، اما در طول این ۳۰ سال هرگز ارتباطش با مدرسه و نهاد تعلیموتربیت و بخشهای گوناگون آموزشوپرورش قطع نشد، دغدغههایی را برای جامعۀ معلمان عزیز قابل تقدیم میدانم...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/G4h6h
🌾 @sedanet | @ardeshirmansouri
صدانت
گریزی به آموزشوپرورش، در آستانۀ «مهر»ی دیگر • صدانت
مهمترین رخداد فرهنگیِ مقارن با آغاز پاییز، در تاریخ فرهنگی ایران معاصر، بازگشایی مدارس در یکم ماه مهر است؛ مدارسی که ذیل نهاد «آموزشوپرورش»، هدایت ...
🍂تأمّلی دربارهٔ «شاعرانگی» و نسبت «خداوند» و «سکوت»
✍️ مسعود #زنجانی
🔅 شبیهترین چیز به خداوند سکوت است.
مایستر اکهارت
🔅این سخن مایستر اکهارت، عارف بزرگ مسیحی (قرن ۱۳و۱۴ م) که «شبیهترین چیز به خداوند سکوت است»، گرچه در لفظ و عبارت، بسیار کوتاه، اما از حیث معنا و اشارت، بسیار بلند است. یک تعبیر و تفسیر ممکن از آن، در یک افق تأمّل و تحلیل فلسفی، میتواند چنین باشد:
۱) ساختارِ «زبان» ساختاری «جدایشگر» است و بنابراین، هماره، خصلتی «تجزیهکننده» و «تمایزگذارنده» دارد. به عبارت دیگر، نهادِ زبان از برای «فصلکردن» است، و نه از برای «وصلکردن»!
۲) «تعیّن» و «تمایز» پدیدهها تنها در پرتو «زمان» و «مکان»، ممکن است. دو چیز که هم زمان و هم مکان یکسانی داشته باشند، دیگر، نه دو چیز بلکه یک چیز خواهند بود. بنابراین، «جهانمند» بودن همیشه به معنای «زمانمند بودن» و «مکانمند بودن» است. به تعبیر شوپنهاور در تفسیر کانت: «زمان و مکان اصولِ تفرّد (تمایز) در جهان هستند.»
۳) فرض و نسبتِ «زبانمندی» برای یک پدیده، هماره، مستلزمِ فرض و نسبتِ «زمانمندی» و «مکانمندی» برای آن است. زیرا تمایزگذاریهای زبانی نیز توسط نوعی تمایزهای زمانی و مکانی («همنشینی» و «جانشینی») ممکن است. بنابراین، تنها پدیدهای که جهانمند، یعنی زمانمند و مکانمند است، میتواند در محدودهٔ زبان قرار گیرد. «جهانمند بودن» شرط «زبانمند شدن» است.
۴) اگر زبانمند شدن مستلزمِ جهانمند شدن است، بدین معنا است که زبان متناسب با جهان فیزیکی و خاصِ پدیدههای «اینجهانی» است. بنابراین، چنانچه پدیدهای لازمان و لامکان باشد و سرشتی فراجهانی و متافیزیکی داشته باشد، ضرورتاً، «بیزبان»، یعنی، «سکوتمند» خواهد بود. با این تفاصیل، خداوند، به اقتضای سرشت فراجهانی خود، ورای حدِّ زبان و سکوتمند است.
۵) آدمی آنگاه که سکوت میکند و از بندِ زبان رها میشود و به قول مولانا «خاموشِ پرگفتار» میشود، یک «هستیِ فراجهانی»، «خدا» در تعبیر الاهیاتی ـ عرفانی، را تجربه میکند. تجربهٔ سکوت، برای عارف، نوعی خارقالعادگی و خدایگونگی دارد. در واقع، مایستر اکهارت، نیز در این سخن ژرف و شگرف خود که «شبیهترین چیز به خداوند سکوت است» از این تجربه پرده برمیدارد. (بایزید: روشنتر از خاموشی چراغی ندیدم، و سخنی بِه از بیسخنی نشنیدم، ساکن سرای سکوت شدم)
۶) مقصود از سکوت، سکوت به معنای متداول یا همان «سکوت لفظی و فیزیکی» نیست. در واقع، سکوتی که در متون مختلف عرفانی و فلسفی در شرق و غرب از آن سخن میرود، یک مقولهٔ «ارزشی» است. سکوتِ لفظی (بیرونی | فیزیکی) ناشی از ناتوانی و فرومانیِ انسان از ساحتِ سخن و زبان، در نتیجهٔ انواعِ معلولیت جسمی و محرومیت ذهنی و زبانی، و یا، محدودیت عملی و مشغولیت درونی و بیرونی، است. اما سکوت فلسفی و عرفانی (درونی | متافیزیکی) ناشی از توانایی و فراروی انسان از مرزهای مسلّط و متداولِ زبان و بیان است، همانطور که از تعبیر زیبای «خاموشِ پُرگفتار» (ناطقِ اَخْرَس) مولانا بر میآید و یا از این سخن هایدگر که «برای سکوت کردن، باید سخنی مهم برای گفتن داشت».
۷) «شعر»، در تعبیر فلسفی خود، فُرمِ ایدئالِ سکوت است و از این رو است که عارف هر گاه که به سوی زبان میآید جانبِ شعر را میگیرد. در تلقّی عارفان «زبان»، به مثابهٔ «زندان»، مایهٔ جدایی و فصل آدمی از خداوند، و در تعبیری فلسفی، «گناه ذاتی» او است، اما «شعر» میتواند گریزگاهی برای او از این زندان و به مثابهٔ یک «آشیان» موجب پیوند و وصل او با خداوند باشد.
۸- «سکوت»، در معنای ارجمند خود، به معنای «نگفتن» نیست. میتوان گفت انسان هماره بیانمند است و بدین معنا، «نگفتن»، برای آدمی، اگر مطلوب هم باشد، ممکن نیست. از این منظر، شعر، نه بیبیانی و لالمانی، بلکه گونهٔ خاصی از بیان است؛ شعر بیانِ سکوتمند است؛ بیانِ بیپایان است.
۹- همانگونه که مراد از «سکوت»، در این زمینهٔ تأمّلی، امری ظاهری و بیرونی نیست و خصلتی «درونی» دارد، شعر نیز، در این زمینه، فقط یک سبک و استیل ادبی و بیانی نیست و خصلتی «وجودی» دارد. میتوان گفت، شعر، در این زمینه، یک «شیوهٔ بودن» (زیستن) است؛ چنانکه برای هولدرلین، شاعر - فیلسوف آلمانی (قرن ۱۸ م)، شاعرانگی شیوهٔ زیستنِ عاشقانه در جهان و شعر زبان عاشقان است. بدین معنا، میبایست از سکوت ظاهرانه و زاهدانه فراتر رفت و سکوتِ شاعرانه و عاشقانه پیشهکرد.
انسان شاعرانه میزید بر روی این زمین
(هولدرلین)
۱۰- امیدوارم در مجالی دیگر، بتوان بیشتر با مولانا و هایدگر همسخن شد، چراکه برای مولانا، «بیانِ سکوتمند» یا «شاعرانگی»، ایدئالی بود که او برای تحقّقش بالاترین مرزهای زبان را درنوردید؛ چنانکه برای هایدگر ایدهای بود که او در تعمّقش نابترین اندیشهها را پرورید.
✨ → 3danet.ir/d6YdC
🌾 @vivaphilosophy | @sedanet
✍️ مسعود #زنجانی
🔅 شبیهترین چیز به خداوند سکوت است.
مایستر اکهارت
🔅این سخن مایستر اکهارت، عارف بزرگ مسیحی (قرن ۱۳و۱۴ م) که «شبیهترین چیز به خداوند سکوت است»، گرچه در لفظ و عبارت، بسیار کوتاه، اما از حیث معنا و اشارت، بسیار بلند است. یک تعبیر و تفسیر ممکن از آن، در یک افق تأمّل و تحلیل فلسفی، میتواند چنین باشد:
۱) ساختارِ «زبان» ساختاری «جدایشگر» است و بنابراین، هماره، خصلتی «تجزیهکننده» و «تمایزگذارنده» دارد. به عبارت دیگر، نهادِ زبان از برای «فصلکردن» است، و نه از برای «وصلکردن»!
۲) «تعیّن» و «تمایز» پدیدهها تنها در پرتو «زمان» و «مکان»، ممکن است. دو چیز که هم زمان و هم مکان یکسانی داشته باشند، دیگر، نه دو چیز بلکه یک چیز خواهند بود. بنابراین، «جهانمند» بودن همیشه به معنای «زمانمند بودن» و «مکانمند بودن» است. به تعبیر شوپنهاور در تفسیر کانت: «زمان و مکان اصولِ تفرّد (تمایز) در جهان هستند.»
۳) فرض و نسبتِ «زبانمندی» برای یک پدیده، هماره، مستلزمِ فرض و نسبتِ «زمانمندی» و «مکانمندی» برای آن است. زیرا تمایزگذاریهای زبانی نیز توسط نوعی تمایزهای زمانی و مکانی («همنشینی» و «جانشینی») ممکن است. بنابراین، تنها پدیدهای که جهانمند، یعنی زمانمند و مکانمند است، میتواند در محدودهٔ زبان قرار گیرد. «جهانمند بودن» شرط «زبانمند شدن» است.
۴) اگر زبانمند شدن مستلزمِ جهانمند شدن است، بدین معنا است که زبان متناسب با جهان فیزیکی و خاصِ پدیدههای «اینجهانی» است. بنابراین، چنانچه پدیدهای لازمان و لامکان باشد و سرشتی فراجهانی و متافیزیکی داشته باشد، ضرورتاً، «بیزبان»، یعنی، «سکوتمند» خواهد بود. با این تفاصیل، خداوند، به اقتضای سرشت فراجهانی خود، ورای حدِّ زبان و سکوتمند است.
۵) آدمی آنگاه که سکوت میکند و از بندِ زبان رها میشود و به قول مولانا «خاموشِ پرگفتار» میشود، یک «هستیِ فراجهانی»، «خدا» در تعبیر الاهیاتی ـ عرفانی، را تجربه میکند. تجربهٔ سکوت، برای عارف، نوعی خارقالعادگی و خدایگونگی دارد. در واقع، مایستر اکهارت، نیز در این سخن ژرف و شگرف خود که «شبیهترین چیز به خداوند سکوت است» از این تجربه پرده برمیدارد. (بایزید: روشنتر از خاموشی چراغی ندیدم، و سخنی بِه از بیسخنی نشنیدم، ساکن سرای سکوت شدم)
۶) مقصود از سکوت، سکوت به معنای متداول یا همان «سکوت لفظی و فیزیکی» نیست. در واقع، سکوتی که در متون مختلف عرفانی و فلسفی در شرق و غرب از آن سخن میرود، یک مقولهٔ «ارزشی» است. سکوتِ لفظی (بیرونی | فیزیکی) ناشی از ناتوانی و فرومانیِ انسان از ساحتِ سخن و زبان، در نتیجهٔ انواعِ معلولیت جسمی و محرومیت ذهنی و زبانی، و یا، محدودیت عملی و مشغولیت درونی و بیرونی، است. اما سکوت فلسفی و عرفانی (درونی | متافیزیکی) ناشی از توانایی و فراروی انسان از مرزهای مسلّط و متداولِ زبان و بیان است، همانطور که از تعبیر زیبای «خاموشِ پُرگفتار» (ناطقِ اَخْرَس) مولانا بر میآید و یا از این سخن هایدگر که «برای سکوت کردن، باید سخنی مهم برای گفتن داشت».
۷) «شعر»، در تعبیر فلسفی خود، فُرمِ ایدئالِ سکوت است و از این رو است که عارف هر گاه که به سوی زبان میآید جانبِ شعر را میگیرد. در تلقّی عارفان «زبان»، به مثابهٔ «زندان»، مایهٔ جدایی و فصل آدمی از خداوند، و در تعبیری فلسفی، «گناه ذاتی» او است، اما «شعر» میتواند گریزگاهی برای او از این زندان و به مثابهٔ یک «آشیان» موجب پیوند و وصل او با خداوند باشد.
۸- «سکوت»، در معنای ارجمند خود، به معنای «نگفتن» نیست. میتوان گفت انسان هماره بیانمند است و بدین معنا، «نگفتن»، برای آدمی، اگر مطلوب هم باشد، ممکن نیست. از این منظر، شعر، نه بیبیانی و لالمانی، بلکه گونهٔ خاصی از بیان است؛ شعر بیانِ سکوتمند است؛ بیانِ بیپایان است.
۹- همانگونه که مراد از «سکوت»، در این زمینهٔ تأمّلی، امری ظاهری و بیرونی نیست و خصلتی «درونی» دارد، شعر نیز، در این زمینه، فقط یک سبک و استیل ادبی و بیانی نیست و خصلتی «وجودی» دارد. میتوان گفت، شعر، در این زمینه، یک «شیوهٔ بودن» (زیستن) است؛ چنانکه برای هولدرلین، شاعر - فیلسوف آلمانی (قرن ۱۸ م)، شاعرانگی شیوهٔ زیستنِ عاشقانه در جهان و شعر زبان عاشقان است. بدین معنا، میبایست از سکوت ظاهرانه و زاهدانه فراتر رفت و سکوتِ شاعرانه و عاشقانه پیشهکرد.
انسان شاعرانه میزید بر روی این زمین
(هولدرلین)
۱۰- امیدوارم در مجالی دیگر، بتوان بیشتر با مولانا و هایدگر همسخن شد، چراکه برای مولانا، «بیانِ سکوتمند» یا «شاعرانگی»، ایدئالی بود که او برای تحقّقش بالاترین مرزهای زبان را درنوردید؛ چنانکه برای هایدگر ایدهای بود که او در تعمّقش نابترین اندیشهها را پرورید.
✨ → 3danet.ir/d6YdC
🌾 @vivaphilosophy | @sedanet
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 وقتی انسانها همدیگر را دوست داشته باشند، همدیگر را میبخشند. اما وقتی دائما مجبور به این کار شوند، از دوست داشتن دست برمیدارند.
🌾 @sedanet | @TehranBookGarden
🌾 @sedanet | @TehranBookGarden
🍂 ایجاد آرمانشهر حقی از حقوق بشر است (قسمت اول)
✍️ #احمد_فعال
🔅اندیشهها نیز مانند کالاهای اجتماعی تحت تآثیر مُد قرار میگیرند. توماس کوهن از واژه «مُد» استفاده نمیکند، اما تفسیری که از مفهوم «پارادایم» به دست میدهد، به نظر همان معنای «مُد ِاجتماعی» را در ذهن متبادر میکند. از نظر کوهن یک نظریه، یا یک الگو ، نمونه و یا یک مدل اندیشه، تحت تأثیر زمانه خود دچار فراز و فرود میشود. پارادایم یک نظریه یا یک نمونه است، اما همه نظریهها و نمونهها پارادایم نیستند. یک نظریه وقتی به پارادایم تبدیل میشود که در جامعه نقش فراگیر، مورد پذیرش عمومی، و به زبان قدرت، نقش هژمونی (مسلط) پیدا کند. کوهن در آغاز تفسیر خود از پارادایم، از «علم هنجاری» یاد میکند. از نظر کوهن علم هنجاری: «به معنی پژوهشی است که به صورتی مستحکم بر شالودهای از یک یا چند دستاورد علمی بنا شده است و جامعه علمی خاصی در مدتی از زمان به آن دستاوردها معتقد است و آنها را اساس عمل آینده خود قرار میدهد».
🔅کوهن از دو ویژگی علم هنجاری یاد میکند. یکی اینکه، گروه با دوامی از هواداران از این علم پشتیبانی میکنند، دوم اینکه، پارادایمها دارای توانایی حل کردن مسائل هستند. یک نظریه یا یک نمونه زمانی به علم هنجاری و یا پارادایم تبدیل میشود که قادر باشد به حل کردن مسائل زمانه خود بپردازد. مُدهای اجتماعی هم تقریباً دارای همین ویژگی هستند. یعنی از یک طرف از سوی گروه کثیری هواداری میشوند و از طرف دیگر از دید هوادارن مسائل آنها حل میشود. ویژگی سومی که کوهن در بخشهای بعدی کتاب خود اشاره میکند، توانایی پاسخ گفتن به نقدهای رقیب است. یک نظریه زمانی به پارادایم و علم هنجاری تبدیل میشود که بتواند از پس نقدهای منتقدین جان سالم به در برد. اما یک تفاوت اساسی میان نظریه به عنوان «مُدهای اجتماعی» با نظریه به عنوان «پارادایم» وجود دارد، و آن اینکه، مُدهای اجتماعی معمولا مثل کالاهای اجتماعی نه با دوام هستند و نه انگیزههای پایداری برای دفاع از آنها وجود دارد.
🔅با این تفسیر خواننده در متنی که پیشاروی خود دارد، درخواهد یافت که آیا ایده «پایان آرمانگرایی» همانگونه که توماس کوهن در کتاب ارزشمند خود شرح میدهد یک پارادایم و علم هنجاری است و یا آنچنانکه نویسنده این سطور باور دارد، ایده پایان آرمانگرایی تنها به مثابه یک «مُداجتماعی» مطرح است که تحت تأثیر حوادث و با فروکش کردن پارهای از مدهای دیگر، مانند «اصلاحات» و «مصلحت اندیشی» و… دیر یا زود اعتبار خود را از دست خواهد داد.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/vAWhk
🌾 @Sedanet | @BayaneAzadi
✍️ #احمد_فعال
🔅اندیشهها نیز مانند کالاهای اجتماعی تحت تآثیر مُد قرار میگیرند. توماس کوهن از واژه «مُد» استفاده نمیکند، اما تفسیری که از مفهوم «پارادایم» به دست میدهد، به نظر همان معنای «مُد ِاجتماعی» را در ذهن متبادر میکند. از نظر کوهن یک نظریه، یا یک الگو ، نمونه و یا یک مدل اندیشه، تحت تأثیر زمانه خود دچار فراز و فرود میشود. پارادایم یک نظریه یا یک نمونه است، اما همه نظریهها و نمونهها پارادایم نیستند. یک نظریه وقتی به پارادایم تبدیل میشود که در جامعه نقش فراگیر، مورد پذیرش عمومی، و به زبان قدرت، نقش هژمونی (مسلط) پیدا کند. کوهن در آغاز تفسیر خود از پارادایم، از «علم هنجاری» یاد میکند. از نظر کوهن علم هنجاری: «به معنی پژوهشی است که به صورتی مستحکم بر شالودهای از یک یا چند دستاورد علمی بنا شده است و جامعه علمی خاصی در مدتی از زمان به آن دستاوردها معتقد است و آنها را اساس عمل آینده خود قرار میدهد».
🔅کوهن از دو ویژگی علم هنجاری یاد میکند. یکی اینکه، گروه با دوامی از هواداران از این علم پشتیبانی میکنند، دوم اینکه، پارادایمها دارای توانایی حل کردن مسائل هستند. یک نظریه یا یک نمونه زمانی به علم هنجاری و یا پارادایم تبدیل میشود که قادر باشد به حل کردن مسائل زمانه خود بپردازد. مُدهای اجتماعی هم تقریباً دارای همین ویژگی هستند. یعنی از یک طرف از سوی گروه کثیری هواداری میشوند و از طرف دیگر از دید هوادارن مسائل آنها حل میشود. ویژگی سومی که کوهن در بخشهای بعدی کتاب خود اشاره میکند، توانایی پاسخ گفتن به نقدهای رقیب است. یک نظریه زمانی به پارادایم و علم هنجاری تبدیل میشود که بتواند از پس نقدهای منتقدین جان سالم به در برد. اما یک تفاوت اساسی میان نظریه به عنوان «مُدهای اجتماعی» با نظریه به عنوان «پارادایم» وجود دارد، و آن اینکه، مُدهای اجتماعی معمولا مثل کالاهای اجتماعی نه با دوام هستند و نه انگیزههای پایداری برای دفاع از آنها وجود دارد.
🔅با این تفسیر خواننده در متنی که پیشاروی خود دارد، درخواهد یافت که آیا ایده «پایان آرمانگرایی» همانگونه که توماس کوهن در کتاب ارزشمند خود شرح میدهد یک پارادایم و علم هنجاری است و یا آنچنانکه نویسنده این سطور باور دارد، ایده پایان آرمانگرایی تنها به مثابه یک «مُداجتماعی» مطرح است که تحت تأثیر حوادث و با فروکش کردن پارهای از مدهای دیگر، مانند «اصلاحات» و «مصلحت اندیشی» و… دیر یا زود اعتبار خود را از دست خواهد داد.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/vAWhk
🌾 @Sedanet | @BayaneAzadi
صدانت
ایجاد آرمانشهر حقی از حقوق بشر است (قسمت اول) • صدانت
اندیشهها نیز مانند کالاهای اجتماعی تحت تآثیر مُد قرار ميگیرند. توماس کوهن از واژه «مُد» استفاده نميکند، اما تفسیری که از مفهوم «پارادایم» به دست ميدهد..