🍂 جدایی
✍️ #مینا_اورنگ
🔅ترک کردن یکی از جذابترین کارهایی است که آدمیزاد میتواند برای کشف خودش انجام دهد. عالی است، بینظیر است، درد دارد، بیقراری دارد اما بهترین موقعیت برای شناخت ذهن و بازیهایش است. ساختمان ذهن آدم خوب خانهتکانی میشود. فقط باید شاهدی زیرک ماند. خوب نگاه کرد. ذهن شروع به بازی میکند، به تکرار و وسواس و خودزنی میافتد. حفرههایی در وجود آدم دهان باز میکند و با فشار میخواهد همه چیز را توی خودش ببلعد. ذهن دربهدر دنبال مخدر، دنبال مسکنهای قدیمی میگردد تا حفرهها را پر کند، مدام آدم را اغوا میکند به محل جنایت بازگردد، مدام توجیه و تفسیر و خواهش و تمنا و التماس و بیقراری و سرگردانی و وعده و وعید که فقط یک بار دیگر، فقط یک بار... ذهن بینظیر است، خدای فریب، خدای وهم، خدای تار و تار و تار بافتن!
🔅 ترک کردن عملی کاملا ساختارشکنانه است، بنیاد ذهن را به لرزه میاندازد اگر به اندازۀ کافی صبور باشی؛ ناگهان، ناگهان در یک لحظۀ شگفت ذهن فرومیریزد، یک لایه از ذهن میافتد، حفرهها پیدایشان میشود؛ آنقدر بزرگ، آنقدر خالی که با چشم دیده میشوند، چه حفرههای نفسگیری! من اسمشان را میگذارم حفرههای آزادی! هرچقدر حفرههای ذهن بیشتر شود، هرچقدر حفرهها وسیعتر شوند، هر چقدر حفرهها بیشتر تاب آورده شوند، ذهن آزادتر میشود. راه آزاد ساختن ذهن، ترک کردن است. حتی دلم میخواهد بگویم ترک کردن تنها عمل مقدس، تنها عمل آزادیبخش است و از ترک اعتیادهای کوچک روزمره شروع میشود تا ترک خانمان برانداز آن چیز که بیشتر از همه دَرَش لانه کردهایم!
🌅 s9.picofile.com/file/8307217426/pA3.jpg
🌾 @sedanet | @storyofmind
✍️ #مینا_اورنگ
🔅ترک کردن یکی از جذابترین کارهایی است که آدمیزاد میتواند برای کشف خودش انجام دهد. عالی است، بینظیر است، درد دارد، بیقراری دارد اما بهترین موقعیت برای شناخت ذهن و بازیهایش است. ساختمان ذهن آدم خوب خانهتکانی میشود. فقط باید شاهدی زیرک ماند. خوب نگاه کرد. ذهن شروع به بازی میکند، به تکرار و وسواس و خودزنی میافتد. حفرههایی در وجود آدم دهان باز میکند و با فشار میخواهد همه چیز را توی خودش ببلعد. ذهن دربهدر دنبال مخدر، دنبال مسکنهای قدیمی میگردد تا حفرهها را پر کند، مدام آدم را اغوا میکند به محل جنایت بازگردد، مدام توجیه و تفسیر و خواهش و تمنا و التماس و بیقراری و سرگردانی و وعده و وعید که فقط یک بار دیگر، فقط یک بار... ذهن بینظیر است، خدای فریب، خدای وهم، خدای تار و تار و تار بافتن!
🔅 ترک کردن عملی کاملا ساختارشکنانه است، بنیاد ذهن را به لرزه میاندازد اگر به اندازۀ کافی صبور باشی؛ ناگهان، ناگهان در یک لحظۀ شگفت ذهن فرومیریزد، یک لایه از ذهن میافتد، حفرهها پیدایشان میشود؛ آنقدر بزرگ، آنقدر خالی که با چشم دیده میشوند، چه حفرههای نفسگیری! من اسمشان را میگذارم حفرههای آزادی! هرچقدر حفرههای ذهن بیشتر شود، هرچقدر حفرهها وسیعتر شوند، هر چقدر حفرهها بیشتر تاب آورده شوند، ذهن آزادتر میشود. راه آزاد ساختن ذهن، ترک کردن است. حتی دلم میخواهد بگویم ترک کردن تنها عمل مقدس، تنها عمل آزادیبخش است و از ترک اعتیادهای کوچک روزمره شروع میشود تا ترک خانمان برانداز آن چیز که بیشتر از همه دَرَش لانه کردهایم!
🌅 s9.picofile.com/file/8307217426/pA3.jpg
🌾 @sedanet | @storyofmind
🍂 درسگفتارهایی از #احمد_پاکتچی با عنوان «بایسته های جدید در پژوهش های رجالی»
6جلسه - صوت 👇
✨ → goo.gl/xr3JZF
🌾 @sedanet
6جلسه - صوت 👇
✨ → goo.gl/xr3JZF
🌾 @sedanet
🍂 گریزی به آموزشوپرورش، در آستانۀ «مهر»ی دیگر
✍️ #اردشیر_منصوری
🔅مهمترین رخداد فرهنگیِ مقارن با آغاز پاییز، در تاریخ فرهنگی ایران معاصر، بازگشایی مدارس در یکم ماه مهر است؛ مدارسی که ذیل نهاد «آموزشوپرورش»، هدایت میشوند. نهادی که میتوانست نقشی بسیار مهم و زیربنایی در توسعه داشته باشد، اما به دلیل ضعفهای بنیادی و ساختاری از ایفای نقش حیاتی خود باز مانده است.
🔅ریشۀ اصلی ظهور این ضعفها را باید در هدفگذاری و سیاستگذاری کلان نهاد آموزش و پرورش، سراغ گرفت که در خردهنظامهای: «جذب و تربیت معلم»، «تألیف کتابهای درسی»، «سبک مدیریت مدارس» و «روشهای تدریس» بروز و ظهور مییابند.
🔅نهاد آموزشوپروش، طی دهههای اخیر با روندی رو به تزاید، زیر بار نهاد سیاست کمر خم کرده است و از رسالت اصلی خود که تربیت شهروندی با بینش و دانش و مهارتهای پایه برای زیستنی بهتر است، دور شده است. اکنون خروجیهای آموزشوپروش، شهروندانیاند که نه با گذشتۀ تاریخی و فرهنگی خود چنانکه بایسته است آشنایند، نه با حقوق و تکالیف شهروندی، نه واقعیت دنیای جدید، نه مهارتهای پایۀ زندگی (مانند مهارتهای یادگیری، تفکر نقاد، همدلی، خودشناسی و عزت نفس، کنترل خشم)، نه با مسائل مهم محیطزیست و نه حتی آگاه و پایبند به همان آرمانهایی هستند که بیشترین هدفگذاری و بودجهگذاری و امکانات آموزش و پرورش صرف آنها میشود، یعنی ارزشهای دینی-ایدئولوژیک.
🔅به عنوان شهروندی که ۳۰ سال پیش به عالَمِ معلمی وارد شد، و اگر چه بیش از ۱۲ سالِ نخست دوران کاری مستقیماً در آن کسوت نبود، اما در طول این ۳۰ سال هرگز ارتباطش با مدرسه و نهاد تعلیموتربیت و بخشهای گوناگون آموزشوپرورش قطع نشد، دغدغههایی را برای جامعۀ معلمان عزیز قابل تقدیم میدانم...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/G4h6h
🌾 @sedanet | @ardeshirmansouri
✍️ #اردشیر_منصوری
🔅مهمترین رخداد فرهنگیِ مقارن با آغاز پاییز، در تاریخ فرهنگی ایران معاصر، بازگشایی مدارس در یکم ماه مهر است؛ مدارسی که ذیل نهاد «آموزشوپرورش»، هدایت میشوند. نهادی که میتوانست نقشی بسیار مهم و زیربنایی در توسعه داشته باشد، اما به دلیل ضعفهای بنیادی و ساختاری از ایفای نقش حیاتی خود باز مانده است.
🔅ریشۀ اصلی ظهور این ضعفها را باید در هدفگذاری و سیاستگذاری کلان نهاد آموزش و پرورش، سراغ گرفت که در خردهنظامهای: «جذب و تربیت معلم»، «تألیف کتابهای درسی»، «سبک مدیریت مدارس» و «روشهای تدریس» بروز و ظهور مییابند.
🔅نهاد آموزشوپروش، طی دهههای اخیر با روندی رو به تزاید، زیر بار نهاد سیاست کمر خم کرده است و از رسالت اصلی خود که تربیت شهروندی با بینش و دانش و مهارتهای پایه برای زیستنی بهتر است، دور شده است. اکنون خروجیهای آموزشوپروش، شهروندانیاند که نه با گذشتۀ تاریخی و فرهنگی خود چنانکه بایسته است آشنایند، نه با حقوق و تکالیف شهروندی، نه واقعیت دنیای جدید، نه مهارتهای پایۀ زندگی (مانند مهارتهای یادگیری، تفکر نقاد، همدلی، خودشناسی و عزت نفس، کنترل خشم)، نه با مسائل مهم محیطزیست و نه حتی آگاه و پایبند به همان آرمانهایی هستند که بیشترین هدفگذاری و بودجهگذاری و امکانات آموزش و پرورش صرف آنها میشود، یعنی ارزشهای دینی-ایدئولوژیک.
🔅به عنوان شهروندی که ۳۰ سال پیش به عالَمِ معلمی وارد شد، و اگر چه بیش از ۱۲ سالِ نخست دوران کاری مستقیماً در آن کسوت نبود، اما در طول این ۳۰ سال هرگز ارتباطش با مدرسه و نهاد تعلیموتربیت و بخشهای گوناگون آموزشوپرورش قطع نشد، دغدغههایی را برای جامعۀ معلمان عزیز قابل تقدیم میدانم...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/G4h6h
🌾 @sedanet | @ardeshirmansouri
صدانت
گریزی به آموزشوپرورش، در آستانۀ «مهر»ی دیگر • صدانت
مهمترین رخداد فرهنگیِ مقارن با آغاز پاییز، در تاریخ فرهنگی ایران معاصر، بازگشایی مدارس در یکم ماه مهر است؛ مدارسی که ذیل نهاد «آموزشوپرورش»، هدایت ...
🍂تأمّلی دربارهٔ «شاعرانگی» و نسبت «خداوند» و «سکوت»
✍️ مسعود #زنجانی
🔅 شبیهترین چیز به خداوند سکوت است.
مایستر اکهارت
🔅این سخن مایستر اکهارت، عارف بزرگ مسیحی (قرن ۱۳و۱۴ م) که «شبیهترین چیز به خداوند سکوت است»، گرچه در لفظ و عبارت، بسیار کوتاه، اما از حیث معنا و اشارت، بسیار بلند است. یک تعبیر و تفسیر ممکن از آن، در یک افق تأمّل و تحلیل فلسفی، میتواند چنین باشد:
۱) ساختارِ «زبان» ساختاری «جدایشگر» است و بنابراین، هماره، خصلتی «تجزیهکننده» و «تمایزگذارنده» دارد. به عبارت دیگر، نهادِ زبان از برای «فصلکردن» است، و نه از برای «وصلکردن»!
۲) «تعیّن» و «تمایز» پدیدهها تنها در پرتو «زمان» و «مکان»، ممکن است. دو چیز که هم زمان و هم مکان یکسانی داشته باشند، دیگر، نه دو چیز بلکه یک چیز خواهند بود. بنابراین، «جهانمند» بودن همیشه به معنای «زمانمند بودن» و «مکانمند بودن» است. به تعبیر شوپنهاور در تفسیر کانت: «زمان و مکان اصولِ تفرّد (تمایز) در جهان هستند.»
۳) فرض و نسبتِ «زبانمندی» برای یک پدیده، هماره، مستلزمِ فرض و نسبتِ «زمانمندی» و «مکانمندی» برای آن است. زیرا تمایزگذاریهای زبانی نیز توسط نوعی تمایزهای زمانی و مکانی («همنشینی» و «جانشینی») ممکن است. بنابراین، تنها پدیدهای که جهانمند، یعنی زمانمند و مکانمند است، میتواند در محدودهٔ زبان قرار گیرد. «جهانمند بودن» شرط «زبانمند شدن» است.
۴) اگر زبانمند شدن مستلزمِ جهانمند شدن است، بدین معنا است که زبان متناسب با جهان فیزیکی و خاصِ پدیدههای «اینجهانی» است. بنابراین، چنانچه پدیدهای لازمان و لامکان باشد و سرشتی فراجهانی و متافیزیکی داشته باشد، ضرورتاً، «بیزبان»، یعنی، «سکوتمند» خواهد بود. با این تفاصیل، خداوند، به اقتضای سرشت فراجهانی خود، ورای حدِّ زبان و سکوتمند است.
۵) آدمی آنگاه که سکوت میکند و از بندِ زبان رها میشود و به قول مولانا «خاموشِ پرگفتار» میشود، یک «هستیِ فراجهانی»، «خدا» در تعبیر الاهیاتی ـ عرفانی، را تجربه میکند. تجربهٔ سکوت، برای عارف، نوعی خارقالعادگی و خدایگونگی دارد. در واقع، مایستر اکهارت، نیز در این سخن ژرف و شگرف خود که «شبیهترین چیز به خداوند سکوت است» از این تجربه پرده برمیدارد. (بایزید: روشنتر از خاموشی چراغی ندیدم، و سخنی بِه از بیسخنی نشنیدم، ساکن سرای سکوت شدم)
۶) مقصود از سکوت، سکوت به معنای متداول یا همان «سکوت لفظی و فیزیکی» نیست. در واقع، سکوتی که در متون مختلف عرفانی و فلسفی در شرق و غرب از آن سخن میرود، یک مقولهٔ «ارزشی» است. سکوتِ لفظی (بیرونی | فیزیکی) ناشی از ناتوانی و فرومانیِ انسان از ساحتِ سخن و زبان، در نتیجهٔ انواعِ معلولیت جسمی و محرومیت ذهنی و زبانی، و یا، محدودیت عملی و مشغولیت درونی و بیرونی، است. اما سکوت فلسفی و عرفانی (درونی | متافیزیکی) ناشی از توانایی و فراروی انسان از مرزهای مسلّط و متداولِ زبان و بیان است، همانطور که از تعبیر زیبای «خاموشِ پُرگفتار» (ناطقِ اَخْرَس) مولانا بر میآید و یا از این سخن هایدگر که «برای سکوت کردن، باید سخنی مهم برای گفتن داشت».
۷) «شعر»، در تعبیر فلسفی خود، فُرمِ ایدئالِ سکوت است و از این رو است که عارف هر گاه که به سوی زبان میآید جانبِ شعر را میگیرد. در تلقّی عارفان «زبان»، به مثابهٔ «زندان»، مایهٔ جدایی و فصل آدمی از خداوند، و در تعبیری فلسفی، «گناه ذاتی» او است، اما «شعر» میتواند گریزگاهی برای او از این زندان و به مثابهٔ یک «آشیان» موجب پیوند و وصل او با خداوند باشد.
۸- «سکوت»، در معنای ارجمند خود، به معنای «نگفتن» نیست. میتوان گفت انسان هماره بیانمند است و بدین معنا، «نگفتن»، برای آدمی، اگر مطلوب هم باشد، ممکن نیست. از این منظر، شعر، نه بیبیانی و لالمانی، بلکه گونهٔ خاصی از بیان است؛ شعر بیانِ سکوتمند است؛ بیانِ بیپایان است.
۹- همانگونه که مراد از «سکوت»، در این زمینهٔ تأمّلی، امری ظاهری و بیرونی نیست و خصلتی «درونی» دارد، شعر نیز، در این زمینه، فقط یک سبک و استیل ادبی و بیانی نیست و خصلتی «وجودی» دارد. میتوان گفت، شعر، در این زمینه، یک «شیوهٔ بودن» (زیستن) است؛ چنانکه برای هولدرلین، شاعر - فیلسوف آلمانی (قرن ۱۸ م)، شاعرانگی شیوهٔ زیستنِ عاشقانه در جهان و شعر زبان عاشقان است. بدین معنا، میبایست از سکوت ظاهرانه و زاهدانه فراتر رفت و سکوتِ شاعرانه و عاشقانه پیشهکرد.
انسان شاعرانه میزید بر روی این زمین
(هولدرلین)
۱۰- امیدوارم در مجالی دیگر، بتوان بیشتر با مولانا و هایدگر همسخن شد، چراکه برای مولانا، «بیانِ سکوتمند» یا «شاعرانگی»، ایدئالی بود که او برای تحقّقش بالاترین مرزهای زبان را درنوردید؛ چنانکه برای هایدگر ایدهای بود که او در تعمّقش نابترین اندیشهها را پرورید.
✨ → 3danet.ir/d6YdC
🌾 @vivaphilosophy | @sedanet
✍️ مسعود #زنجانی
🔅 شبیهترین چیز به خداوند سکوت است.
مایستر اکهارت
🔅این سخن مایستر اکهارت، عارف بزرگ مسیحی (قرن ۱۳و۱۴ م) که «شبیهترین چیز به خداوند سکوت است»، گرچه در لفظ و عبارت، بسیار کوتاه، اما از حیث معنا و اشارت، بسیار بلند است. یک تعبیر و تفسیر ممکن از آن، در یک افق تأمّل و تحلیل فلسفی، میتواند چنین باشد:
۱) ساختارِ «زبان» ساختاری «جدایشگر» است و بنابراین، هماره، خصلتی «تجزیهکننده» و «تمایزگذارنده» دارد. به عبارت دیگر، نهادِ زبان از برای «فصلکردن» است، و نه از برای «وصلکردن»!
۲) «تعیّن» و «تمایز» پدیدهها تنها در پرتو «زمان» و «مکان»، ممکن است. دو چیز که هم زمان و هم مکان یکسانی داشته باشند، دیگر، نه دو چیز بلکه یک چیز خواهند بود. بنابراین، «جهانمند» بودن همیشه به معنای «زمانمند بودن» و «مکانمند بودن» است. به تعبیر شوپنهاور در تفسیر کانت: «زمان و مکان اصولِ تفرّد (تمایز) در جهان هستند.»
۳) فرض و نسبتِ «زبانمندی» برای یک پدیده، هماره، مستلزمِ فرض و نسبتِ «زمانمندی» و «مکانمندی» برای آن است. زیرا تمایزگذاریهای زبانی نیز توسط نوعی تمایزهای زمانی و مکانی («همنشینی» و «جانشینی») ممکن است. بنابراین، تنها پدیدهای که جهانمند، یعنی زمانمند و مکانمند است، میتواند در محدودهٔ زبان قرار گیرد. «جهانمند بودن» شرط «زبانمند شدن» است.
۴) اگر زبانمند شدن مستلزمِ جهانمند شدن است، بدین معنا است که زبان متناسب با جهان فیزیکی و خاصِ پدیدههای «اینجهانی» است. بنابراین، چنانچه پدیدهای لازمان و لامکان باشد و سرشتی فراجهانی و متافیزیکی داشته باشد، ضرورتاً، «بیزبان»، یعنی، «سکوتمند» خواهد بود. با این تفاصیل، خداوند، به اقتضای سرشت فراجهانی خود، ورای حدِّ زبان و سکوتمند است.
۵) آدمی آنگاه که سکوت میکند و از بندِ زبان رها میشود و به قول مولانا «خاموشِ پرگفتار» میشود، یک «هستیِ فراجهانی»، «خدا» در تعبیر الاهیاتی ـ عرفانی، را تجربه میکند. تجربهٔ سکوت، برای عارف، نوعی خارقالعادگی و خدایگونگی دارد. در واقع، مایستر اکهارت، نیز در این سخن ژرف و شگرف خود که «شبیهترین چیز به خداوند سکوت است» از این تجربه پرده برمیدارد. (بایزید: روشنتر از خاموشی چراغی ندیدم، و سخنی بِه از بیسخنی نشنیدم، ساکن سرای سکوت شدم)
۶) مقصود از سکوت، سکوت به معنای متداول یا همان «سکوت لفظی و فیزیکی» نیست. در واقع، سکوتی که در متون مختلف عرفانی و فلسفی در شرق و غرب از آن سخن میرود، یک مقولهٔ «ارزشی» است. سکوتِ لفظی (بیرونی | فیزیکی) ناشی از ناتوانی و فرومانیِ انسان از ساحتِ سخن و زبان، در نتیجهٔ انواعِ معلولیت جسمی و محرومیت ذهنی و زبانی، و یا، محدودیت عملی و مشغولیت درونی و بیرونی، است. اما سکوت فلسفی و عرفانی (درونی | متافیزیکی) ناشی از توانایی و فراروی انسان از مرزهای مسلّط و متداولِ زبان و بیان است، همانطور که از تعبیر زیبای «خاموشِ پُرگفتار» (ناطقِ اَخْرَس) مولانا بر میآید و یا از این سخن هایدگر که «برای سکوت کردن، باید سخنی مهم برای گفتن داشت».
۷) «شعر»، در تعبیر فلسفی خود، فُرمِ ایدئالِ سکوت است و از این رو است که عارف هر گاه که به سوی زبان میآید جانبِ شعر را میگیرد. در تلقّی عارفان «زبان»، به مثابهٔ «زندان»، مایهٔ جدایی و فصل آدمی از خداوند، و در تعبیری فلسفی، «گناه ذاتی» او است، اما «شعر» میتواند گریزگاهی برای او از این زندان و به مثابهٔ یک «آشیان» موجب پیوند و وصل او با خداوند باشد.
۸- «سکوت»، در معنای ارجمند خود، به معنای «نگفتن» نیست. میتوان گفت انسان هماره بیانمند است و بدین معنا، «نگفتن»، برای آدمی، اگر مطلوب هم باشد، ممکن نیست. از این منظر، شعر، نه بیبیانی و لالمانی، بلکه گونهٔ خاصی از بیان است؛ شعر بیانِ سکوتمند است؛ بیانِ بیپایان است.
۹- همانگونه که مراد از «سکوت»، در این زمینهٔ تأمّلی، امری ظاهری و بیرونی نیست و خصلتی «درونی» دارد، شعر نیز، در این زمینه، فقط یک سبک و استیل ادبی و بیانی نیست و خصلتی «وجودی» دارد. میتوان گفت، شعر، در این زمینه، یک «شیوهٔ بودن» (زیستن) است؛ چنانکه برای هولدرلین، شاعر - فیلسوف آلمانی (قرن ۱۸ م)، شاعرانگی شیوهٔ زیستنِ عاشقانه در جهان و شعر زبان عاشقان است. بدین معنا، میبایست از سکوت ظاهرانه و زاهدانه فراتر رفت و سکوتِ شاعرانه و عاشقانه پیشهکرد.
انسان شاعرانه میزید بر روی این زمین
(هولدرلین)
۱۰- امیدوارم در مجالی دیگر، بتوان بیشتر با مولانا و هایدگر همسخن شد، چراکه برای مولانا، «بیانِ سکوتمند» یا «شاعرانگی»، ایدئالی بود که او برای تحقّقش بالاترین مرزهای زبان را درنوردید؛ چنانکه برای هایدگر ایدهای بود که او در تعمّقش نابترین اندیشهها را پرورید.
✨ → 3danet.ir/d6YdC
🌾 @vivaphilosophy | @sedanet
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 وقتی انسانها همدیگر را دوست داشته باشند، همدیگر را میبخشند. اما وقتی دائما مجبور به این کار شوند، از دوست داشتن دست برمیدارند.
🌾 @sedanet | @TehranBookGarden
🌾 @sedanet | @TehranBookGarden
🍂 ایجاد آرمانشهر حقی از حقوق بشر است (قسمت اول)
✍️ #احمد_فعال
🔅اندیشهها نیز مانند کالاهای اجتماعی تحت تآثیر مُد قرار میگیرند. توماس کوهن از واژه «مُد» استفاده نمیکند، اما تفسیری که از مفهوم «پارادایم» به دست میدهد، به نظر همان معنای «مُد ِاجتماعی» را در ذهن متبادر میکند. از نظر کوهن یک نظریه، یا یک الگو ، نمونه و یا یک مدل اندیشه، تحت تأثیر زمانه خود دچار فراز و فرود میشود. پارادایم یک نظریه یا یک نمونه است، اما همه نظریهها و نمونهها پارادایم نیستند. یک نظریه وقتی به پارادایم تبدیل میشود که در جامعه نقش فراگیر، مورد پذیرش عمومی، و به زبان قدرت، نقش هژمونی (مسلط) پیدا کند. کوهن در آغاز تفسیر خود از پارادایم، از «علم هنجاری» یاد میکند. از نظر کوهن علم هنجاری: «به معنی پژوهشی است که به صورتی مستحکم بر شالودهای از یک یا چند دستاورد علمی بنا شده است و جامعه علمی خاصی در مدتی از زمان به آن دستاوردها معتقد است و آنها را اساس عمل آینده خود قرار میدهد».
🔅کوهن از دو ویژگی علم هنجاری یاد میکند. یکی اینکه، گروه با دوامی از هواداران از این علم پشتیبانی میکنند، دوم اینکه، پارادایمها دارای توانایی حل کردن مسائل هستند. یک نظریه یا یک نمونه زمانی به علم هنجاری و یا پارادایم تبدیل میشود که قادر باشد به حل کردن مسائل زمانه خود بپردازد. مُدهای اجتماعی هم تقریباً دارای همین ویژگی هستند. یعنی از یک طرف از سوی گروه کثیری هواداری میشوند و از طرف دیگر از دید هوادارن مسائل آنها حل میشود. ویژگی سومی که کوهن در بخشهای بعدی کتاب خود اشاره میکند، توانایی پاسخ گفتن به نقدهای رقیب است. یک نظریه زمانی به پارادایم و علم هنجاری تبدیل میشود که بتواند از پس نقدهای منتقدین جان سالم به در برد. اما یک تفاوت اساسی میان نظریه به عنوان «مُدهای اجتماعی» با نظریه به عنوان «پارادایم» وجود دارد، و آن اینکه، مُدهای اجتماعی معمولا مثل کالاهای اجتماعی نه با دوام هستند و نه انگیزههای پایداری برای دفاع از آنها وجود دارد.
🔅با این تفسیر خواننده در متنی که پیشاروی خود دارد، درخواهد یافت که آیا ایده «پایان آرمانگرایی» همانگونه که توماس کوهن در کتاب ارزشمند خود شرح میدهد یک پارادایم و علم هنجاری است و یا آنچنانکه نویسنده این سطور باور دارد، ایده پایان آرمانگرایی تنها به مثابه یک «مُداجتماعی» مطرح است که تحت تأثیر حوادث و با فروکش کردن پارهای از مدهای دیگر، مانند «اصلاحات» و «مصلحت اندیشی» و… دیر یا زود اعتبار خود را از دست خواهد داد.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/vAWhk
🌾 @Sedanet | @BayaneAzadi
✍️ #احمد_فعال
🔅اندیشهها نیز مانند کالاهای اجتماعی تحت تآثیر مُد قرار میگیرند. توماس کوهن از واژه «مُد» استفاده نمیکند، اما تفسیری که از مفهوم «پارادایم» به دست میدهد، به نظر همان معنای «مُد ِاجتماعی» را در ذهن متبادر میکند. از نظر کوهن یک نظریه، یا یک الگو ، نمونه و یا یک مدل اندیشه، تحت تأثیر زمانه خود دچار فراز و فرود میشود. پارادایم یک نظریه یا یک نمونه است، اما همه نظریهها و نمونهها پارادایم نیستند. یک نظریه وقتی به پارادایم تبدیل میشود که در جامعه نقش فراگیر، مورد پذیرش عمومی، و به زبان قدرت، نقش هژمونی (مسلط) پیدا کند. کوهن در آغاز تفسیر خود از پارادایم، از «علم هنجاری» یاد میکند. از نظر کوهن علم هنجاری: «به معنی پژوهشی است که به صورتی مستحکم بر شالودهای از یک یا چند دستاورد علمی بنا شده است و جامعه علمی خاصی در مدتی از زمان به آن دستاوردها معتقد است و آنها را اساس عمل آینده خود قرار میدهد».
🔅کوهن از دو ویژگی علم هنجاری یاد میکند. یکی اینکه، گروه با دوامی از هواداران از این علم پشتیبانی میکنند، دوم اینکه، پارادایمها دارای توانایی حل کردن مسائل هستند. یک نظریه یا یک نمونه زمانی به علم هنجاری و یا پارادایم تبدیل میشود که قادر باشد به حل کردن مسائل زمانه خود بپردازد. مُدهای اجتماعی هم تقریباً دارای همین ویژگی هستند. یعنی از یک طرف از سوی گروه کثیری هواداری میشوند و از طرف دیگر از دید هوادارن مسائل آنها حل میشود. ویژگی سومی که کوهن در بخشهای بعدی کتاب خود اشاره میکند، توانایی پاسخ گفتن به نقدهای رقیب است. یک نظریه زمانی به پارادایم و علم هنجاری تبدیل میشود که بتواند از پس نقدهای منتقدین جان سالم به در برد. اما یک تفاوت اساسی میان نظریه به عنوان «مُدهای اجتماعی» با نظریه به عنوان «پارادایم» وجود دارد، و آن اینکه، مُدهای اجتماعی معمولا مثل کالاهای اجتماعی نه با دوام هستند و نه انگیزههای پایداری برای دفاع از آنها وجود دارد.
🔅با این تفسیر خواننده در متنی که پیشاروی خود دارد، درخواهد یافت که آیا ایده «پایان آرمانگرایی» همانگونه که توماس کوهن در کتاب ارزشمند خود شرح میدهد یک پارادایم و علم هنجاری است و یا آنچنانکه نویسنده این سطور باور دارد، ایده پایان آرمانگرایی تنها به مثابه یک «مُداجتماعی» مطرح است که تحت تأثیر حوادث و با فروکش کردن پارهای از مدهای دیگر، مانند «اصلاحات» و «مصلحت اندیشی» و… دیر یا زود اعتبار خود را از دست خواهد داد.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/vAWhk
🌾 @Sedanet | @BayaneAzadi
صدانت
ایجاد آرمانشهر حقی از حقوق بشر است (قسمت اول) • صدانت
اندیشهها نیز مانند کالاهای اجتماعی تحت تآثیر مُد قرار ميگیرند. توماس کوهن از واژه «مُد» استفاده نميکند، اما تفسیری که از مفهوم «پارادایم» به دست ميدهد..
🍂 چگونه بازماندگان شما را فریب میدهند؟
✍️ #فرزاد_مینویی
🔅در خلال جنگ جهانی دوم، نیروی هوایی انگلستان و آمریکا به دنبال کاهش تلفات بمب افکن های خود بودند. رهبران نظامی به این نتیجه رسیده بودند که باید زره تقویتی بیشتری به هواپیماهای خود اضافه کنند تا آنها را در برابر آتش ضدهوایی و جنگندهها حفاظت کند؛ اما افزودن زره به همه قسمتهای هواپیما امکانپذیر نبود و سرعت آن را کم میکرد؛ بنابراین آنان باید تصمیم میگرفتند که به کدام قسمتهای هواپیما زره بیفزایند.
🔅برای این منظور آنان شروع به جمع آوری داده کردند. پس از هر مأموریت هواپیماهایی را که بازگشته بودند بهدقت بررسی می کردند و تعداد آسیبهای ناشی از ترکشها و گلولهها و جای آنها را روی هواپیما مشخص می کردند. بهتدریج معلوم شد الگوی خاصی در توزیع آسیبها روی هواپیما وجود دارد. بیشتر آسیبها روی ناحیه بال و بدنه هواپیما بود. بر این اساس کارشناسان نظامی نتیجهگیری کردند ازآنجاکه بیشترین گلولهها به نواحی بال و بدنه هواپیما اصابت کرده پس این قسمتها نیازمند زره حفاظتی بیشتر هستند. در نگاه اول این نتیجهگیری درست به نظر میرسد.
🔅آبراهام والد با این نتیجهگیری کاملاً مخالف بود. او جزء ریاضیدانی بود که در جنگ جهانی دوم برای ارتش آمریکا کار میکرد. والد نشان داد که خطای مهمی در تحلیلها صورت گرفته چراکه نتیجهگیری تنها بر اساس دادههای هواپیماهایی است که از مأموریت بازگشتهاند؛ اما در مورد هواپیماهایی که در طول مأموریت سقوط کردند، چه میدانیم؟ او نشان داد که دقیقاً برعکس، آن قسمتهایی از هواپیما نیاز به حفاظت دارند که کمترین اصابت را داشتهاند. درواقع نقاط آسیب در هواپیماهای بازگشتی بیانگر آن است که اگر هواپیما در این نقاط هدف قرار داده شود، با احتمال بیشتری میتواند سالم بازگردد. پیشنهادهای والد در عمل به بهبود نرخ برگشت هواپیماها کمک کرد.
🔅سوگیری بازماندگی (Survival Bias) یک خطا در استدلال است و زمانی پیش میآید که تنها بر روی افراد یا چیزهایی که از یک فرآیند انتخاب گذشتهاند، تمرکز کنید و آنهایی را که نتوانستند عبور کنند، عمدتاً به این خاطر که دیگر قابلمشاهده نیستند، نادیده بگیرید.
🔅می خواهید استیو جابز بعدی باشید؟ از دانشگاه انصراف بدهید و با یکی از رفقای خود در گاراژ خانه پدری یک کسب و کار راه بیندازید! اما چند نفر مدل استیو جابز را جلو رفتند و شکست خوردند؟ کسی نمی داند، درباره آنها کتابی نوشته نمی شود کسی آنها را نمی بیند. اما براساس اتحادیه سرمایه گذاران خطرپذیر آمریکا تنها 13 درصد استارتاپ ها به مرحله عرضه سهام خود در بورس می رسند یا می توانند آن را بفروش برسانند.
🔅من در مقاله زیر نشان می دهم چطور کتاب های موفقیت مانند "از خوب به عالی" جیم کالینز به طور سیستماتیک دارای خطا هستند...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/eNWno
🌾 @sedanet | @Analica
✍️ #فرزاد_مینویی
🔅در خلال جنگ جهانی دوم، نیروی هوایی انگلستان و آمریکا به دنبال کاهش تلفات بمب افکن های خود بودند. رهبران نظامی به این نتیجه رسیده بودند که باید زره تقویتی بیشتری به هواپیماهای خود اضافه کنند تا آنها را در برابر آتش ضدهوایی و جنگندهها حفاظت کند؛ اما افزودن زره به همه قسمتهای هواپیما امکانپذیر نبود و سرعت آن را کم میکرد؛ بنابراین آنان باید تصمیم میگرفتند که به کدام قسمتهای هواپیما زره بیفزایند.
🔅برای این منظور آنان شروع به جمع آوری داده کردند. پس از هر مأموریت هواپیماهایی را که بازگشته بودند بهدقت بررسی می کردند و تعداد آسیبهای ناشی از ترکشها و گلولهها و جای آنها را روی هواپیما مشخص می کردند. بهتدریج معلوم شد الگوی خاصی در توزیع آسیبها روی هواپیما وجود دارد. بیشتر آسیبها روی ناحیه بال و بدنه هواپیما بود. بر این اساس کارشناسان نظامی نتیجهگیری کردند ازآنجاکه بیشترین گلولهها به نواحی بال و بدنه هواپیما اصابت کرده پس این قسمتها نیازمند زره حفاظتی بیشتر هستند. در نگاه اول این نتیجهگیری درست به نظر میرسد.
🔅آبراهام والد با این نتیجهگیری کاملاً مخالف بود. او جزء ریاضیدانی بود که در جنگ جهانی دوم برای ارتش آمریکا کار میکرد. والد نشان داد که خطای مهمی در تحلیلها صورت گرفته چراکه نتیجهگیری تنها بر اساس دادههای هواپیماهایی است که از مأموریت بازگشتهاند؛ اما در مورد هواپیماهایی که در طول مأموریت سقوط کردند، چه میدانیم؟ او نشان داد که دقیقاً برعکس، آن قسمتهایی از هواپیما نیاز به حفاظت دارند که کمترین اصابت را داشتهاند. درواقع نقاط آسیب در هواپیماهای بازگشتی بیانگر آن است که اگر هواپیما در این نقاط هدف قرار داده شود، با احتمال بیشتری میتواند سالم بازگردد. پیشنهادهای والد در عمل به بهبود نرخ برگشت هواپیماها کمک کرد.
🔅سوگیری بازماندگی (Survival Bias) یک خطا در استدلال است و زمانی پیش میآید که تنها بر روی افراد یا چیزهایی که از یک فرآیند انتخاب گذشتهاند، تمرکز کنید و آنهایی را که نتوانستند عبور کنند، عمدتاً به این خاطر که دیگر قابلمشاهده نیستند، نادیده بگیرید.
🔅می خواهید استیو جابز بعدی باشید؟ از دانشگاه انصراف بدهید و با یکی از رفقای خود در گاراژ خانه پدری یک کسب و کار راه بیندازید! اما چند نفر مدل استیو جابز را جلو رفتند و شکست خوردند؟ کسی نمی داند، درباره آنها کتابی نوشته نمی شود کسی آنها را نمی بیند. اما براساس اتحادیه سرمایه گذاران خطرپذیر آمریکا تنها 13 درصد استارتاپ ها به مرحله عرضه سهام خود در بورس می رسند یا می توانند آن را بفروش برسانند.
🔅من در مقاله زیر نشان می دهم چطور کتاب های موفقیت مانند "از خوب به عالی" جیم کالینز به طور سیستماتیک دارای خطا هستند...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/eNWno
🌾 @sedanet | @Analica
🍂 نگاهی به میراث دکتر علی شریعتی
✍️ #صادق_قیصری
🔅به تازگی یاداشتی از علی مطهری نماینده مجلس دهم، در فضای مجازی دست به دست میشود که به طور واضح به واکاوی تاثیرات عملی نوشتارهای علی شریعتی میپردازد.وی معتقد است که گروه فرقان وامدار تز «اسلام منهای روحانیت» علی شریعتی بود. مطهری نقل میکند که گروه فرقان از فرط تعصب نسبت به آثار دکتر شریعتی، در جلوی منزل مهدی بازرگان بمبی صوتی کار میاندازند، آن هم بدین خاطر که بازرگان و مطهری به نوشته ها و کتابهای علی شریعتی انتقاد داشتند و با نوشتن اعلامیه ای برخی از اشتباهات علی شریعتی را متذکر شدند.
🔅در دوران معاصر جریانات روشنفکری تاثیر زیادی بر واقعیت عرصه سیاسی کشور ما داشته اند. صاحب کتاب « خودسازی انقلابی» از جمله نویسندگانی بود که با استفاده از تاریخنگاری تخیلی و با به کارگیری استعاره های مذهبی توانست، تاثیر زیادی بر جوانان بگذارد. وی توانست تفسیر جهادگرایانه خود از اسلام را علی رغم وجود نهادهای علمی و مذهبی، به عنوان برداشتی حقیقی و ابوذرگونه فراگیر کند و از این طریق دین را به میان پیکارهای سیاسی بکشاند.شریعتی با پس زدن تفاسیر عارفانه و عاقلانه از اسلام و با تاکید بر نقش مذهب به عنوان راهنما و چه بسا ابزار مبارزه، در روی آوردن گروههای مارکسیست به مذهب و آفرینش گروهای مسلح شبه مذهبی تاثیر زیادی داشته باشد. به عبارت دیگر شریعتی با کنار زدن تاریخیت امر دینی و فراخواندن دین اسلاف برای رفع نیازهای مبارزاتی، به ساخت ایدئولوژی شبه مذهبی نائل آمد که بنا به گفته تعداد زیادی از متفکران به طور مستقیم راهنمای عمل گروههای مسلح شد.
🔅ارتباط دکتر علی شریعتی با احزاب مسلحی چون مجاهدین خلق و فرقان نیازمند یک بررسی عمیق تاریخ است ولی اینکه وی نه به صراحت، اما به طور استعاری،مجاهدین خلق را مورد حمایت و ستایش قرار میداد و سرمش روشنفکران متعهد و مسئول و مسلمان میدانست، شکی نیست. تبیین مولفههای موثر در شکلگیری فرهنگ مقاومت در نزد گروههای مسلحی چون مجاهدین خلق و فرقان بدون بررسی نقش و تاثیر آموزههای علی شریعتی، به وضوح ناقص و ناکافی است.
🔅مرتضی کاظمیان در کتاب بحران نظام سلطنتی، هژمونی و اقتدار چنین مینویسد«شریعتی که استاد تحریک احساسات نسل جوان بود، اکنون(در ابتدای دهه50)خود از اقدامات چریکهای مبارز بر سر شوق آمده بود. او هر دو نیروی انقلابی( مجاهدین خلق و فدائیان مارکسیست) را مورد حمایت تلویحی و استعاری قرار میداد»( مرتضی کاظمیان، 131384،ص162) استاد شریعتی در جایی گفت که جنگ اصلی،نه میان مسلمان و غیرمسلمان که میان مسلمانان و زورگویان است،شریعتی همچنین تصریح کرد کسانی که مبارزین راه قسط و عدل {منظور مارکسیستها} را میکشند، ملحد و کافر و محارب هستند.شیعه (مجموعه آثار7)علی، تهران، سحاب کتاب،1358
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/knIJY
🌾 @sedanet
✍️ #صادق_قیصری
🔅به تازگی یاداشتی از علی مطهری نماینده مجلس دهم، در فضای مجازی دست به دست میشود که به طور واضح به واکاوی تاثیرات عملی نوشتارهای علی شریعتی میپردازد.وی معتقد است که گروه فرقان وامدار تز «اسلام منهای روحانیت» علی شریعتی بود. مطهری نقل میکند که گروه فرقان از فرط تعصب نسبت به آثار دکتر شریعتی، در جلوی منزل مهدی بازرگان بمبی صوتی کار میاندازند، آن هم بدین خاطر که بازرگان و مطهری به نوشته ها و کتابهای علی شریعتی انتقاد داشتند و با نوشتن اعلامیه ای برخی از اشتباهات علی شریعتی را متذکر شدند.
🔅در دوران معاصر جریانات روشنفکری تاثیر زیادی بر واقعیت عرصه سیاسی کشور ما داشته اند. صاحب کتاب « خودسازی انقلابی» از جمله نویسندگانی بود که با استفاده از تاریخنگاری تخیلی و با به کارگیری استعاره های مذهبی توانست، تاثیر زیادی بر جوانان بگذارد. وی توانست تفسیر جهادگرایانه خود از اسلام را علی رغم وجود نهادهای علمی و مذهبی، به عنوان برداشتی حقیقی و ابوذرگونه فراگیر کند و از این طریق دین را به میان پیکارهای سیاسی بکشاند.شریعتی با پس زدن تفاسیر عارفانه و عاقلانه از اسلام و با تاکید بر نقش مذهب به عنوان راهنما و چه بسا ابزار مبارزه، در روی آوردن گروههای مارکسیست به مذهب و آفرینش گروهای مسلح شبه مذهبی تاثیر زیادی داشته باشد. به عبارت دیگر شریعتی با کنار زدن تاریخیت امر دینی و فراخواندن دین اسلاف برای رفع نیازهای مبارزاتی، به ساخت ایدئولوژی شبه مذهبی نائل آمد که بنا به گفته تعداد زیادی از متفکران به طور مستقیم راهنمای عمل گروههای مسلح شد.
🔅ارتباط دکتر علی شریعتی با احزاب مسلحی چون مجاهدین خلق و فرقان نیازمند یک بررسی عمیق تاریخ است ولی اینکه وی نه به صراحت، اما به طور استعاری،مجاهدین خلق را مورد حمایت و ستایش قرار میداد و سرمش روشنفکران متعهد و مسئول و مسلمان میدانست، شکی نیست. تبیین مولفههای موثر در شکلگیری فرهنگ مقاومت در نزد گروههای مسلحی چون مجاهدین خلق و فرقان بدون بررسی نقش و تاثیر آموزههای علی شریعتی، به وضوح ناقص و ناکافی است.
🔅مرتضی کاظمیان در کتاب بحران نظام سلطنتی، هژمونی و اقتدار چنین مینویسد«شریعتی که استاد تحریک احساسات نسل جوان بود، اکنون(در ابتدای دهه50)خود از اقدامات چریکهای مبارز بر سر شوق آمده بود. او هر دو نیروی انقلابی( مجاهدین خلق و فدائیان مارکسیست) را مورد حمایت تلویحی و استعاری قرار میداد»( مرتضی کاظمیان، 131384،ص162) استاد شریعتی در جایی گفت که جنگ اصلی،نه میان مسلمان و غیرمسلمان که میان مسلمانان و زورگویان است،شریعتی همچنین تصریح کرد کسانی که مبارزین راه قسط و عدل {منظور مارکسیستها} را میکشند، ملحد و کافر و محارب هستند.شیعه (مجموعه آثار7)علی، تهران، سحاب کتاب،1358
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/knIJY
🌾 @sedanet
صدانت
نگاهی به میراث دکتر علی شریعتی • صدانت
ارتباط دکتر علی شریعتی با احزاب مسلحی چون مجاهدین خلق و فرقان نیازمند یک بررسی عمیق تاریخ است ولی اینکه وی نه به صراحت، اما به طور استعاری،مجاهدین خلق را ...
🍂 نیچه علیه منطق: چگونه «مهملات» نسبی گرایانهی پستمدرن ریشهای بس «منطقی» دارند
✍️ #بعثت_علمی
🔅از همان ابتدا، سیاق فلسفه ورزی نیچه نسبی گرایی او را مستعد کژفهمی و وازنش کرده است؛ کلام شاعرانه و حماسی نیچه گهگاه عظمت استدلال های «منطقی» بنیان براندازانه اش را فرو می پوشاند. اینگونه است که فیلسوفی تحلیلی در مواجهه با شطحیات منطقی نیچه به ندرت خود را در معرض اقناعی استدلالی می یابد؛ هر چه هست صور خیال است و نبوغ ادبی انسانی که لحن «پتک وار» کلامش خواننده ی مستعد را مرعوب و در نتیجه مسحور می کند. اینکه به عنوان مثال «انسان نمی تواند زیست مگر با اعتبار دادن به افسانه های منطقی» (نیچه، ۱۳۹۴، ص ۳۵) و «در پس تمامی منطق و حکومت مطلق ظاهری آن بر جنبش [-ِ اندیشه] ارزشگذاری ها ایستاده است، و یا روشن تر بگویم، نیازهای فیزولوژیک برایِ نگه داشتِ نوعی خاص از زندگی» (همان، ص ۳۴) و یا «منطق چگونه در سر ِ انسان پدید آمد؟ به راستی که از [امری] غیر منطقی»(Nietzsche 1974: 171) نزد فیلسوف تحلیلیِ عقل گرا صرفا ادعاهایی گستاخانه اند که بر پیش فرض ها ی مستتر ناسنجیده استوارند؛ اگر همین مدعاها در قالب استدلال هایی قیاسی و پیش فرض هایش به وضوح نگاشته شوند، ماهیت تناقض آمیز و «غیر منطقی» آنها عیان خواهد شد. اینگونه است که «اندیشه های بس ژرف » نیچه غالبا نه به عنوان دستاوردی منطقی-فلسفی که اثر ادبی ای سترگ پنداشته می شوند.
🔅این چنین ایجازشاعرانه ،بدیهی پنداری و بی پروایی در استدلال است که نسبی گرایی نیچه را مطرود و منفور فضای «تحلیلی» حاکم بر فلسفه ی آنگلوساکسن ساخته است: فیلسوفان و اصحاب تئوری «پست مدرن»–دریدا، رورتی…– به تاسی از نیچه چنان یقینی از «برساخته بودن» واقعیت، حقیقت و منطق سخن می گویند که گویی اصلی بدیهی است و نیاز به اثبات عقلی ندارد. بدین ترتیب، در بسیاری موارد امکان مفاهمه بین نسبی گرایی قاره ای و عقل گرایی آنگلوساکسن به طریق پیشینی منتفی پنداشته می شود. با این همه، نوشته های نیچه در باب «خاستگاه منطق» و در ادامه چشم اندازباوری/نسبی گرایی حاوی اشارت های بسیار باریک بینانه ی «منطقی» است، اشارت هایی که پس از تشریح و ایضاح، ژرفای حملات نیچه علیه منطق و «افسانه» نامیدن آن را آشکار می کنند.
🔅هدف از این نوشته بازتوان بخشی (Rehabilitate) «تحلیلی» اخگر های استدلالی نیچه (به سود نسبی گرایی) و تشریح پیش فرض های نهفته ی او در حمله به نهاد منطق است، به گونه ای که ،در نهایت، شطحیات،تناقض گویی ها و احیانا «مزخرفات» روبنایی نیچه و اخلاف پست مدرن او درباره ی «برساخته بودن حقیقت» (برای تحلیلی اندیشان و عقلیون) فهم پذیرتر و «منطقی»تر گردد. در این راستا، پس از ایضاح مفهومی تلقی نیچه از «افسانه» بودن منطق—این سترگ ترین، گرامی داشته ترین و کهن ترین حَکَم «حقیقت» نزد ما انسان ها– به بررسی سه ردیّه (Refutation) و انتقاد وارد بر این دیدگاه و پاسخگویی بدانها خواهم پرداخت.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/9MDrh
🌾 @sedanet
✍️ #بعثت_علمی
🔅از همان ابتدا، سیاق فلسفه ورزی نیچه نسبی گرایی او را مستعد کژفهمی و وازنش کرده است؛ کلام شاعرانه و حماسی نیچه گهگاه عظمت استدلال های «منطقی» بنیان براندازانه اش را فرو می پوشاند. اینگونه است که فیلسوفی تحلیلی در مواجهه با شطحیات منطقی نیچه به ندرت خود را در معرض اقناعی استدلالی می یابد؛ هر چه هست صور خیال است و نبوغ ادبی انسانی که لحن «پتک وار» کلامش خواننده ی مستعد را مرعوب و در نتیجه مسحور می کند. اینکه به عنوان مثال «انسان نمی تواند زیست مگر با اعتبار دادن به افسانه های منطقی» (نیچه، ۱۳۹۴، ص ۳۵) و «در پس تمامی منطق و حکومت مطلق ظاهری آن بر جنبش [-ِ اندیشه] ارزشگذاری ها ایستاده است، و یا روشن تر بگویم، نیازهای فیزولوژیک برایِ نگه داشتِ نوعی خاص از زندگی» (همان، ص ۳۴) و یا «منطق چگونه در سر ِ انسان پدید آمد؟ به راستی که از [امری] غیر منطقی»(Nietzsche 1974: 171) نزد فیلسوف تحلیلیِ عقل گرا صرفا ادعاهایی گستاخانه اند که بر پیش فرض ها ی مستتر ناسنجیده استوارند؛ اگر همین مدعاها در قالب استدلال هایی قیاسی و پیش فرض هایش به وضوح نگاشته شوند، ماهیت تناقض آمیز و «غیر منطقی» آنها عیان خواهد شد. اینگونه است که «اندیشه های بس ژرف » نیچه غالبا نه به عنوان دستاوردی منطقی-فلسفی که اثر ادبی ای سترگ پنداشته می شوند.
🔅این چنین ایجازشاعرانه ،بدیهی پنداری و بی پروایی در استدلال است که نسبی گرایی نیچه را مطرود و منفور فضای «تحلیلی» حاکم بر فلسفه ی آنگلوساکسن ساخته است: فیلسوفان و اصحاب تئوری «پست مدرن»–دریدا، رورتی…– به تاسی از نیچه چنان یقینی از «برساخته بودن» واقعیت، حقیقت و منطق سخن می گویند که گویی اصلی بدیهی است و نیاز به اثبات عقلی ندارد. بدین ترتیب، در بسیاری موارد امکان مفاهمه بین نسبی گرایی قاره ای و عقل گرایی آنگلوساکسن به طریق پیشینی منتفی پنداشته می شود. با این همه، نوشته های نیچه در باب «خاستگاه منطق» و در ادامه چشم اندازباوری/نسبی گرایی حاوی اشارت های بسیار باریک بینانه ی «منطقی» است، اشارت هایی که پس از تشریح و ایضاح، ژرفای حملات نیچه علیه منطق و «افسانه» نامیدن آن را آشکار می کنند.
🔅هدف از این نوشته بازتوان بخشی (Rehabilitate) «تحلیلی» اخگر های استدلالی نیچه (به سود نسبی گرایی) و تشریح پیش فرض های نهفته ی او در حمله به نهاد منطق است، به گونه ای که ،در نهایت، شطحیات،تناقض گویی ها و احیانا «مزخرفات» روبنایی نیچه و اخلاف پست مدرن او درباره ی «برساخته بودن حقیقت» (برای تحلیلی اندیشان و عقلیون) فهم پذیرتر و «منطقی»تر گردد. در این راستا، پس از ایضاح مفهومی تلقی نیچه از «افسانه» بودن منطق—این سترگ ترین، گرامی داشته ترین و کهن ترین حَکَم «حقیقت» نزد ما انسان ها– به بررسی سه ردیّه (Refutation) و انتقاد وارد بر این دیدگاه و پاسخگویی بدانها خواهم پرداخت.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/9MDrh
🌾 @sedanet
صدانت
نیچه علیه منطق: چگونه «مهملات» نسبی گرایانهی پستمدرن ریشهای «منطقی» دارند • صدانت
نوشته های نیچه در باب «خاستگاه منطق» حاوی اشارت های بسیار باریک بینانه ی «منطقی» است، اشارت هایی که پس از تشریح و ایضاح، ژرفای حملات نیچه علیه منطق ...
🍂 #مصطفی_ملکیان : آنچه در استاد موحد بیشتر از هر چیز مرا مجذوب خود میکند، آثار منتشر شده او نیست، بلکه زندگی اوست. اگر سوء تعبیر نشود، میخواهم بگویم من زیباییهای یک اثر هنری به نام محمدعلی موحد را در او دیدهام. درواقع او خود یک اثر هنری است. ما در طول زندگیهای خودمان قاعدهای را به کرات آزمودهایم و آن این است که هر چه به یک انسان به لحاظ فیزیکی و جسمانی نزدیک تر میشویم، از لحاظ عاطفی، دوری ما از او بیشتر میشود؛ بسیار نادرند کسانی که هر چه به لحاظ فیزیکی به آنها نزدیک تر میشوید، به لحاظ عاطفی هم به آنها نزدیک شوید. من این خصیصه را در چهار تن دیدهام و بزرگترین آنها، دکتر موحد است. موحد اثری هنری است که به دست خودش ساخته شده است، زیباییهای موحد منحصر به آنهایی نیست که من دیدهام. فروتنی و تواضع، ادب به معنای پاسداشت حضور، وفاداری در عالم دوستی، انصاف، میانهروی، دوراندیشی، حسن نیت، حقیقتطلبی، واقعیتپذیری و حقگذاری نسبت به هستی، از جمله وجوه زیبایی موحد است.
📘 منبع متن: سخنان مصطفی ملکیان در مراسم اعطای بیست و دومین جایزه ادبی و تاریخی بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار یزدی | دوازدهم اردیبهشت ۱۳۹۴
📒 عکس: همایش شب مولوی پژوهان ،مجله بخارا | شنبه یکم مهرماه 96
🌾 @sedanet
🌾 @movahed1302
🌾 @mostafamalekian
🌅 s8.picofile.com/file/8307427200/M_M.jpg
📘 منبع متن: سخنان مصطفی ملکیان در مراسم اعطای بیست و دومین جایزه ادبی و تاریخی بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار یزدی | دوازدهم اردیبهشت ۱۳۹۴
📒 عکس: همایش شب مولوی پژوهان ،مجله بخارا | شنبه یکم مهرماه 96
🌾 @sedanet
🌾 @movahed1302
🌾 @mostafamalekian
🌅 s8.picofile.com/file/8307427200/M_M.jpg
☘️ مطالبی در بابِ حیوانات
🔻➖پیتر سینگر➖
🔹آیا حیوانات احساس رنج میکنند؟
بخشی از کتاب کتاب رهاسازی حیوانات با ترجمه داود قرجالو
✨ → 3danet.ir/If1JB
🔹فیلم گفتگوی پیتر سینگر و ریچارد داوکینز درباره خوردن حیوانات (همراه با زیرنویس فارسی)
✨ → 3danet.ir/If1JB
🔹اخلاق خورد و خوراک
نوشته ای از پیتر سینگر با ترجمه بهنام خداپناه
✨ → 3danet.ir/XdlhN
🔹گفتوگو نایجل واربرتن با پیتر سینگر در باب حیوانات
از کتاب philosophy Bites با ترجمه روح الله محمودی
✨ → 3danet.ir/N6wCI
🔹همهی حیوانات برابرند
نوشته ای از پیتر سینگر با ترجمه بهنام خداپناه
✨ → 3danet.ir/N6wCI
🔹آزادی حیوانات: موانع و پیشرفتها
پیشگفتار کتاب آزادی حیوانات با ترجمه بهنام خداپناه
✨ → 3danet.ir/PUAAQ
🔹برداشت انسان ها از درد و رنج حیوان ها
سخنرانی پیتر سینگر به مناسبت چهلمین سال انتشار کتابش «آزادی حیوانات» با ترجمه و مقدمه هیر باقری نوع پرست
✨ → 3danet.ir/EO0cs
🔻➖گیاهخواری➖
🔸فضیلت گیاهخواری
نوشتاری از آرش نراقی
✨ → 3danet.ir/Bk0oM
🔸کتاب فواید گیاهخواری اثر صادق هدایت
✨ → 3danet.ir/IbtAo
🔻➖نوشتارهایی پیرامون حیوانات➖
🔹آیا حیوانات خودآگاهی دارند؟
نوشتاری از حمید پرنیان
✨ → 3danet.ir/iNDy5
🔹قربانی کردن و چند پرسش
✨ → 3danet.ir/swFy4
🔹سنگدلیهای معصومانه
فقر فرهنگ رفتار با حیوانات
نوشتاری از سیدحسن اسلامی
✨ → 3danet.ir/kKC4q
🔹حق همسایگی و دیدار با حیوانات
نوشتاری از سیدحسن اسلامی
✨ → 3danet.ir/cZykH
🔻➖متفرقه (در بابِ حیوانات)➖
🔸نظر مصطفی ملکیان پیرامون محشور شدن بعضی از انسانها به صورت حیوانات
✨ → 3danet.ir/HxO84
🔸دانلود مستند گونهگرایی (با زیرنویس فارسی)
✨ → 3danet.ir/gcKYf
🔻➖پیتر سینگر➖
🔹آیا حیوانات احساس رنج میکنند؟
بخشی از کتاب کتاب رهاسازی حیوانات با ترجمه داود قرجالو
✨ → 3danet.ir/If1JB
🔹فیلم گفتگوی پیتر سینگر و ریچارد داوکینز درباره خوردن حیوانات (همراه با زیرنویس فارسی)
✨ → 3danet.ir/If1JB
🔹اخلاق خورد و خوراک
نوشته ای از پیتر سینگر با ترجمه بهنام خداپناه
✨ → 3danet.ir/XdlhN
🔹گفتوگو نایجل واربرتن با پیتر سینگر در باب حیوانات
از کتاب philosophy Bites با ترجمه روح الله محمودی
✨ → 3danet.ir/N6wCI
🔹همهی حیوانات برابرند
نوشته ای از پیتر سینگر با ترجمه بهنام خداپناه
✨ → 3danet.ir/N6wCI
🔹آزادی حیوانات: موانع و پیشرفتها
پیشگفتار کتاب آزادی حیوانات با ترجمه بهنام خداپناه
✨ → 3danet.ir/PUAAQ
🔹برداشت انسان ها از درد و رنج حیوان ها
سخنرانی پیتر سینگر به مناسبت چهلمین سال انتشار کتابش «آزادی حیوانات» با ترجمه و مقدمه هیر باقری نوع پرست
✨ → 3danet.ir/EO0cs
🔻➖گیاهخواری➖
🔸فضیلت گیاهخواری
نوشتاری از آرش نراقی
✨ → 3danet.ir/Bk0oM
🔸کتاب فواید گیاهخواری اثر صادق هدایت
✨ → 3danet.ir/IbtAo
🔻➖نوشتارهایی پیرامون حیوانات➖
🔹آیا حیوانات خودآگاهی دارند؟
نوشتاری از حمید پرنیان
✨ → 3danet.ir/iNDy5
🔹قربانی کردن و چند پرسش
✨ → 3danet.ir/swFy4
🔹سنگدلیهای معصومانه
فقر فرهنگ رفتار با حیوانات
نوشتاری از سیدحسن اسلامی
✨ → 3danet.ir/kKC4q
🔹حق همسایگی و دیدار با حیوانات
نوشتاری از سیدحسن اسلامی
✨ → 3danet.ir/cZykH
🔻➖متفرقه (در بابِ حیوانات)➖
🔸نظر مصطفی ملکیان پیرامون محشور شدن بعضی از انسانها به صورت حیوانات
✨ → 3danet.ir/HxO84
🔸دانلود مستند گونهگرایی (با زیرنویس فارسی)
✨ → 3danet.ir/gcKYf
🎙 درسگفتار «کلام جدید» از #عبدالکریم_سروش
سه جلسهای که در ادامه قرار میگیرد بخشی از درسگفتار کلام جدید است که توسط عبدالکریم در مشهد ایراد شده است . هر سه جلسه به بررسی مسئله " تعارض علم و دین" اختصاص دارد و ابعاد مختلفی از این مسئله را موردکاوش قرار میدهد . از آن جمله بررسی اعتبار معرفتشناختی تجربه و استقرا ء نزد حکمای مسلمان و مقایسه آن با میزان اعتباری است که جامعه علمی برای استقراء قائل است. در همین رابطه مقایسهای صورت میگیرد بین معیارها و ضوابط استقرا در فلسفه اسلامی و تفاوت آن با معیارهای سختگیرانه علم جدید . پیگیری برای تاریخ دقیق ایراد این درسگفتارها قرین به توفیق نبود، اما تاریخ تقریبی آن بین سالهای 60-65 است .
صوت جلسات👇👇
🌾 @sedanet
سه جلسهای که در ادامه قرار میگیرد بخشی از درسگفتار کلام جدید است که توسط عبدالکریم در مشهد ایراد شده است . هر سه جلسه به بررسی مسئله " تعارض علم و دین" اختصاص دارد و ابعاد مختلفی از این مسئله را موردکاوش قرار میدهد . از آن جمله بررسی اعتبار معرفتشناختی تجربه و استقرا ء نزد حکمای مسلمان و مقایسه آن با میزان اعتباری است که جامعه علمی برای استقراء قائل است. در همین رابطه مقایسهای صورت میگیرد بین معیارها و ضوابط استقرا در فلسفه اسلامی و تفاوت آن با معیارهای سختگیرانه علم جدید . پیگیری برای تاریخ دقیق ایراد این درسگفتارها قرین به توفیق نبود، اما تاریخ تقریبی آن بین سالهای 60-65 است .
صوت جلسات👇👇
🌾 @sedanet
🍂 عشق، تباهی است
گفتوگوی امید روحانی با عباس کیارستمی دربارهی مثلِ یک عاشق
ماهنامه تجربه، شماره ۱۴ مرداد ۱۳۹۱
🍁 در چند موردی که با موضوع عشق در روابط عاطفی زن و مرد کار کردهای همیشه آن را در بحران مطرح کردهای، از «گزارش» بگیریم تا همین فیلم اخیر. از «گزارش» که حتماً به تجربهی شخصی در آن سالها برمیگردد، در «زیر درختان زیتون» با آغاز یک عشق سروکار داریم که از ابتدا در سوءتفاهم و بحران است، تا «کپی برابر اصل» که انگار زن و مردی میکوشند دوباره بر بحران قبلی فائق بیایند و نمیتوانند تا همین فیلم «مثل یک عاشق» که اصلاً دو نوع عشق و ارتباط و هر دو در بحران… انگار این دغدغهی ذهنی است؟
🔅همهاش بحرانی است چون بحران بخشی از عشق است. نمیتوانیم فکر کنیم که دو انسان که به کلی با هم متفاوتاند در کنار همدیگر زندگی عاشقانه داشته باشند و سالها ادامه بدهند. البته موارد استثنایی هم داریم. بگذار از آخرین فیلم عاشقانهای که دیدم مثال بزنم. فیلم «عشق» میشل هانکه. پیرمردی ۸۰ وچند ساله، با گفتن دهها قصهی عاشقانه همسرش را خفه میکند. این برای من یک تراژدی تکاندهنده بود. اول از پرسوناژ خوشم نیامد اما بعد فکر کردم شاید حقیقتی در آن است و این سوال که آیا این نوع زندگی به آدم تحمیل نمیشود؟ یا این واقعیت دارد که وقتی مجوز میگیری میتوانی همراه زندگیت را که ادعای عاشق بودن بر او را داری در این شکل مخوف از بین ببری؟ این نتیجهی خشم انباشته شدهی سالیان نیست؟ خشمی که کسی یارای ابراز و جرأت بیانش را ندارد. من هرچه میشنوم همه دارند از هم مینالند پس ناگزیرم نتیجه بگیرم که ذات کار ایراد دارد. خود رابطه اشکال دارد. نمیدانم این جملهی درخشان را چه کسی گفته ولی درخشان است که عشق نتیجهی یک سوءتفاهم است و وقتی به تفاهم میرسیم عشق کم میشود. احساس خیانت چرا به کسی دست میدهد؟ ناشی از همین سوءتفاهم است. مثل این است که پای برهنهات را روی یک میخ یا پونز بگذاری و بعد بگویی عجب پونز بدی بود. پونز خوب وجود ندارد. یعنی نمیتوانی بگویی پس از چند سال، که همراه زندگی من همراه بدی بود. این قیمت عشق است.
🔅عشق هم زمانی دارد. مهلتی که تمام میشود. نشئگی دائمی نیست. در فیلم «مثل یک عاشق» پسر جوان دیگری عکسی از دختر را به عاشق دختر نشان میدهد که مرد را به هم میریزد و پیرمرد فرهیختهی ما جملهای به او میگوید که در واقع تعریف و مصداق یک مصراع زیبای خودمان است که «جگر شیر نداری سفر عشق مکن.» پسر جوان عاشق فیلم از پیرمرد میپرسد چطور باور کنم که او نتوانسته باشد یک شارژر برای شارژ موبایلش پیدا کند و پیرمرد میگوید که الان موقع ازدواج تو نیست، وقتی میتوانی ازدواج کنی که اولاً سوال نکنی و اگر کردی باید با هر جوابی قانع بشوی. پسر میپرسد چگونه میشود با جواب دروغ قانع شد و پیرمرد پاسخ میدهد نمیگویم که قانع شو بلکه نشان بده که قانع شدهای. اگر این کار را بتوانی بکنی برای همهی عمرت میتوانی عنوان یک عاشق را یدک بکشی.
🍁 همهی پرسش من این است که دغدغهات بحران در روابط عاطفی است؟
🔅زمان عشق زمان کوتاهی است. طلوع و غروب خورشید فقط زیبا نیستند بلکه تو را در نور امنی میبرند ولی ظل آفتاب توان تو را میگیرد و عشق ظل آفتاب است. وقتی طلوع آفتاب را ستایش میکنی باید یاد ظل آفتاب هم باشی. عشق ثابت نیست، در یک وضعیت نمیماند. مدام در حال تغییر است. واقعیت این است که عشق را نمیشود مدیریت کرد. نمیتوانی آن را از آن خود کنی. پیرمرد فیلم من یک قاعدهی دشوار مدیریت عشق را به پسر میگوید ولی باز واقعیت این است که دستکم پسر این توانایی را ندارد و سنگی که در انتهای فیلم، از زور حسادت پسر به شیشهی آپارتمان پیرمرد میخورد همین را میگوید که اینجا، این مورد هم شکست خورده است. قابل مدیریت نبود، یعنی جوان عاشق از نوع و جنس آدمی به پختگی پیرمرد نیست.
🍁 به نظر میرسد، از ابتدای فیلم که پیرمرد درگذشته زندگی عاشقانهای داشته و حالا دارد در وجود این دختر همان عشق گذشته را میجوید؟
🔅بله. همین است. با همهی خردی که دارد چیزی در دستش نمانده. عاشق باید بداند که در انتها، دستُ خالی خواهد بود، یا لااقل فقط خاطرهای باقی خواهد ماند. میدانم که این گفتوگو کلی دشمن جدید برایم خواهد تراشید ولی از همهی دشمنان جدید میخواهم که دو سه سالی صبر کنند. بعد با هم صحبت میکنیم.
متن کامل این گفتوگو👇
✨ → 3danet.ir/udUp5
🌾 @sedanet
گفتوگوی امید روحانی با عباس کیارستمی دربارهی مثلِ یک عاشق
ماهنامه تجربه، شماره ۱۴ مرداد ۱۳۹۱
🍁 در چند موردی که با موضوع عشق در روابط عاطفی زن و مرد کار کردهای همیشه آن را در بحران مطرح کردهای، از «گزارش» بگیریم تا همین فیلم اخیر. از «گزارش» که حتماً به تجربهی شخصی در آن سالها برمیگردد، در «زیر درختان زیتون» با آغاز یک عشق سروکار داریم که از ابتدا در سوءتفاهم و بحران است، تا «کپی برابر اصل» که انگار زن و مردی میکوشند دوباره بر بحران قبلی فائق بیایند و نمیتوانند تا همین فیلم «مثل یک عاشق» که اصلاً دو نوع عشق و ارتباط و هر دو در بحران… انگار این دغدغهی ذهنی است؟
🔅همهاش بحرانی است چون بحران بخشی از عشق است. نمیتوانیم فکر کنیم که دو انسان که به کلی با هم متفاوتاند در کنار همدیگر زندگی عاشقانه داشته باشند و سالها ادامه بدهند. البته موارد استثنایی هم داریم. بگذار از آخرین فیلم عاشقانهای که دیدم مثال بزنم. فیلم «عشق» میشل هانکه. پیرمردی ۸۰ وچند ساله، با گفتن دهها قصهی عاشقانه همسرش را خفه میکند. این برای من یک تراژدی تکاندهنده بود. اول از پرسوناژ خوشم نیامد اما بعد فکر کردم شاید حقیقتی در آن است و این سوال که آیا این نوع زندگی به آدم تحمیل نمیشود؟ یا این واقعیت دارد که وقتی مجوز میگیری میتوانی همراه زندگیت را که ادعای عاشق بودن بر او را داری در این شکل مخوف از بین ببری؟ این نتیجهی خشم انباشته شدهی سالیان نیست؟ خشمی که کسی یارای ابراز و جرأت بیانش را ندارد. من هرچه میشنوم همه دارند از هم مینالند پس ناگزیرم نتیجه بگیرم که ذات کار ایراد دارد. خود رابطه اشکال دارد. نمیدانم این جملهی درخشان را چه کسی گفته ولی درخشان است که عشق نتیجهی یک سوءتفاهم است و وقتی به تفاهم میرسیم عشق کم میشود. احساس خیانت چرا به کسی دست میدهد؟ ناشی از همین سوءتفاهم است. مثل این است که پای برهنهات را روی یک میخ یا پونز بگذاری و بعد بگویی عجب پونز بدی بود. پونز خوب وجود ندارد. یعنی نمیتوانی بگویی پس از چند سال، که همراه زندگی من همراه بدی بود. این قیمت عشق است.
🔅عشق هم زمانی دارد. مهلتی که تمام میشود. نشئگی دائمی نیست. در فیلم «مثل یک عاشق» پسر جوان دیگری عکسی از دختر را به عاشق دختر نشان میدهد که مرد را به هم میریزد و پیرمرد فرهیختهی ما جملهای به او میگوید که در واقع تعریف و مصداق یک مصراع زیبای خودمان است که «جگر شیر نداری سفر عشق مکن.» پسر جوان عاشق فیلم از پیرمرد میپرسد چطور باور کنم که او نتوانسته باشد یک شارژر برای شارژ موبایلش پیدا کند و پیرمرد میگوید که الان موقع ازدواج تو نیست، وقتی میتوانی ازدواج کنی که اولاً سوال نکنی و اگر کردی باید با هر جوابی قانع بشوی. پسر میپرسد چگونه میشود با جواب دروغ قانع شد و پیرمرد پاسخ میدهد نمیگویم که قانع شو بلکه نشان بده که قانع شدهای. اگر این کار را بتوانی بکنی برای همهی عمرت میتوانی عنوان یک عاشق را یدک بکشی.
🍁 همهی پرسش من این است که دغدغهات بحران در روابط عاطفی است؟
🔅زمان عشق زمان کوتاهی است. طلوع و غروب خورشید فقط زیبا نیستند بلکه تو را در نور امنی میبرند ولی ظل آفتاب توان تو را میگیرد و عشق ظل آفتاب است. وقتی طلوع آفتاب را ستایش میکنی باید یاد ظل آفتاب هم باشی. عشق ثابت نیست، در یک وضعیت نمیماند. مدام در حال تغییر است. واقعیت این است که عشق را نمیشود مدیریت کرد. نمیتوانی آن را از آن خود کنی. پیرمرد فیلم من یک قاعدهی دشوار مدیریت عشق را به پسر میگوید ولی باز واقعیت این است که دستکم پسر این توانایی را ندارد و سنگی که در انتهای فیلم، از زور حسادت پسر به شیشهی آپارتمان پیرمرد میخورد همین را میگوید که اینجا، این مورد هم شکست خورده است. قابل مدیریت نبود، یعنی جوان عاشق از نوع و جنس آدمی به پختگی پیرمرد نیست.
🍁 به نظر میرسد، از ابتدای فیلم که پیرمرد درگذشته زندگی عاشقانهای داشته و حالا دارد در وجود این دختر همان عشق گذشته را میجوید؟
🔅بله. همین است. با همهی خردی که دارد چیزی در دستش نمانده. عاشق باید بداند که در انتها، دستُ خالی خواهد بود، یا لااقل فقط خاطرهای باقی خواهد ماند. میدانم که این گفتوگو کلی دشمن جدید برایم خواهد تراشید ولی از همهی دشمنان جدید میخواهم که دو سه سالی صبر کنند. بعد با هم صحبت میکنیم.
متن کامل این گفتوگو👇
✨ → 3danet.ir/udUp5
🌾 @sedanet
☘️ وقتی یالوم گریست!
✍️ جردن میشل اسمیت
🔅نام یالوم برای کتابخوانهای ایرانی آشناست، روانشناسی که کتابهایش گاهی با چند ترجمۀ مختلف به چاپ رسیده و رمانهایش نهفقط میان روانشناسان بلکه میان آنهایی که علاقهمند به حوزۀ روانشناسی و فلسفه هستند طرفدار دارد. از مسائل مهمی که یالوم در خلال زندگی حرفهای و خصوصاً داستانهایش به آن پرداخته مسئلۀ مرگ است؛ او همچنین به انسانهای زیادی که در آستانۀ مرگ بودهاند کمکهای روانشناسانه داده. حالا در بستر بیماری است و دارد خودش را آمادۀ مرگ میکند. میشل اسمیت به ملاقاتش رفته است.
🔅در یکی از صبحهای ماه مه، اروین یالوم، رواندرمانگرِ اگزیستانسیال، دوران نقاهتش را در اتاقی رو به آفتاب در طبقۀ همکف بیمارستان پالو آلتو در کالیفرنیا سپری میکند. بلوزی سبز با شلواری سفید به تن کرده، البته نه لباس فرم بیمارستان. همان اول اشاره میکند حالش طوری نیست که بخواهد زیاد به بیمارستان بیاید و تحت مداوا باشد. با خنده میگوید: «نمیخواهم [نوشتهای که قرار است بنویسی] مراجعهکنندههایم را بترساند». تا پیش از ماه گذشته، که زانویش را عمل جراحی کند، روزی دو یا سه مراجع میدید، بعضی را در مطبش در سنفرانسیسکو و بقیه را در محل زندگیاش، پالو آلتو. اما، بعد از عمل جراحی، احساس سرگیجه میکند و نمیتواند خیلی خوب تمرکز کند. با صدایی کلفت اما آرام به من میگوید: «اینها فکر میکنند مسئله مسئلۀ مغزی است اما نمیدانند ماجرا دقیقاً از چه قرار است». با همۀ این اوصاف، یالوم امیدوار است خیلی زود به خانه برگردد؛ او ژوئن امسال ۸۶ساله شده و مشتاقانه منتظر است تا جدیدترین کتابش، من شدن۱، در ماه اکتبر منتشر شود.
🔅چند نسخه از تایمز لیترری ساپلیمنت و مجلۀ نیویورک تایمز بوک ریویو روی تخت یالوم است، کنار یک آی.پد. در بیمارستان وقتش را با تماشای فیلمهای وودی آلن و خواندن رمانهای نویسندۀ کانادایی، رابرتسون دیویس، گذرانده. صحبت از مرگِ خود آسان است برای کسی که در حلقۀ روانشناسی آمریکا این ایده را رواج داد که تعارضات انسان میتواند نتیجۀ دوراهیهای حلنشدۀ وجودیاش باشد، که یکی از آنها ترس از مرگ است.
🔅یالوم دربارۀ ترسش میگوید، ترسی که از وضعیت سلامتش دارد: «ترس بر من غلبه نکرده». از دیگر ایدههای مختص یالوم، که در کتابهایش ازجمله خیره به خورشید۲ و مخلوقات فانی۳ مطرح کرده، این است که ما میتوانیم ترس از مردن را در خودمان کم کنیم، از این طریق که بدون افسوس و حسرت زندگی کنیم،
🔅به تأثیرمان روی نسلهای آینده فکر کنیم، و اضطرابمان از مرگ را با نزدیکانمان در میان بگذاریم. از یالوم پرسیدم دلمشغولی همیشگیاش در مورد مرگ آیا باعث آرامترشدن فکر و خیالش شده، فکر و خیال اینکه ممکن است بهزودی از دنیا برود. در جواب گفت: «به نظرم این دلمشغولی کار را راحتتر میکند».
متن کامل 👇
✨ → 3danet.ir/NgpcA
🌾 @sedanet
✍️ جردن میشل اسمیت
🔅نام یالوم برای کتابخوانهای ایرانی آشناست، روانشناسی که کتابهایش گاهی با چند ترجمۀ مختلف به چاپ رسیده و رمانهایش نهفقط میان روانشناسان بلکه میان آنهایی که علاقهمند به حوزۀ روانشناسی و فلسفه هستند طرفدار دارد. از مسائل مهمی که یالوم در خلال زندگی حرفهای و خصوصاً داستانهایش به آن پرداخته مسئلۀ مرگ است؛ او همچنین به انسانهای زیادی که در آستانۀ مرگ بودهاند کمکهای روانشناسانه داده. حالا در بستر بیماری است و دارد خودش را آمادۀ مرگ میکند. میشل اسمیت به ملاقاتش رفته است.
🔅در یکی از صبحهای ماه مه، اروین یالوم، رواندرمانگرِ اگزیستانسیال، دوران نقاهتش را در اتاقی رو به آفتاب در طبقۀ همکف بیمارستان پالو آلتو در کالیفرنیا سپری میکند. بلوزی سبز با شلواری سفید به تن کرده، البته نه لباس فرم بیمارستان. همان اول اشاره میکند حالش طوری نیست که بخواهد زیاد به بیمارستان بیاید و تحت مداوا باشد. با خنده میگوید: «نمیخواهم [نوشتهای که قرار است بنویسی] مراجعهکنندههایم را بترساند». تا پیش از ماه گذشته، که زانویش را عمل جراحی کند، روزی دو یا سه مراجع میدید، بعضی را در مطبش در سنفرانسیسکو و بقیه را در محل زندگیاش، پالو آلتو. اما، بعد از عمل جراحی، احساس سرگیجه میکند و نمیتواند خیلی خوب تمرکز کند. با صدایی کلفت اما آرام به من میگوید: «اینها فکر میکنند مسئله مسئلۀ مغزی است اما نمیدانند ماجرا دقیقاً از چه قرار است». با همۀ این اوصاف، یالوم امیدوار است خیلی زود به خانه برگردد؛ او ژوئن امسال ۸۶ساله شده و مشتاقانه منتظر است تا جدیدترین کتابش، من شدن۱، در ماه اکتبر منتشر شود.
🔅چند نسخه از تایمز لیترری ساپلیمنت و مجلۀ نیویورک تایمز بوک ریویو روی تخت یالوم است، کنار یک آی.پد. در بیمارستان وقتش را با تماشای فیلمهای وودی آلن و خواندن رمانهای نویسندۀ کانادایی، رابرتسون دیویس، گذرانده. صحبت از مرگِ خود آسان است برای کسی که در حلقۀ روانشناسی آمریکا این ایده را رواج داد که تعارضات انسان میتواند نتیجۀ دوراهیهای حلنشدۀ وجودیاش باشد، که یکی از آنها ترس از مرگ است.
🔅یالوم دربارۀ ترسش میگوید، ترسی که از وضعیت سلامتش دارد: «ترس بر من غلبه نکرده». از دیگر ایدههای مختص یالوم، که در کتابهایش ازجمله خیره به خورشید۲ و مخلوقات فانی۳ مطرح کرده، این است که ما میتوانیم ترس از مردن را در خودمان کم کنیم، از این طریق که بدون افسوس و حسرت زندگی کنیم،
🔅به تأثیرمان روی نسلهای آینده فکر کنیم، و اضطرابمان از مرگ را با نزدیکانمان در میان بگذاریم. از یالوم پرسیدم دلمشغولی همیشگیاش در مورد مرگ آیا باعث آرامترشدن فکر و خیالش شده، فکر و خیال اینکه ممکن است بهزودی از دنیا برود. در جواب گفت: «به نظرم این دلمشغولی کار را راحتتر میکند».
متن کامل 👇
✨ → 3danet.ir/NgpcA
🌾 @sedanet