Audio
🎙 تیپ شخصیتی حسین بن علی و وضع جامعه شناختی جامعه اسلامی با تأکید بر شهر کوفه
🗣 #مقصود_فراستخواه
انجمن اسلامی مهندسین، شب عاشورای 1396
🌾 @sedanet
🗣 #مقصود_فراستخواه
انجمن اسلامی مهندسین، شب عاشورای 1396
🌾 @sedanet
🍂 معرفی و بررسی کتاب مشرکی در خانواده پیامبر
جلسه 15 سلسله نشست های گفتار و اندیشه
صوت و متن سخنان #حسن_محدثی و نقد های #مهدی_کمپانی 👇
✨ → 3danet.ir/XdJ87
🌾 @sedanet | @Goftar_Andisheh
جلسه 15 سلسله نشست های گفتار و اندیشه
صوت و متن سخنان #حسن_محدثی و نقد های #مهدی_کمپانی 👇
✨ → 3danet.ir/XdJ87
🌾 @sedanet | @Goftar_Andisheh
🍂 تفکرِ نقاد و اخبار تاریخی
✍️ محمدرضا #سرگلزایی
🔅وظیفه تفکر نقّاد این است که ما را در مقابل دروغ و فریب حفظ نماید. در دنیایی که اخبار چون باران بر سر ما فرو می بارند بهره مندی از تفکر نقّاد به ما کمک می کند که دارای "هویت" ، "استقلال فکری" و "حق رأی" باشیم، در غیر این صورت هویّت ما را روزنامه ای که در دست داریم تعیین می کند و حق رأی ما را سریالی که تماشا می کنیم غصب می نماید!
یکی از ابزارهای نقد این است که تضاد و تعارض را در اخباری که به ما می رسد کشف کنیم. مثلا اگر در اخباری به ما گفته می شود که فلان کس دزدی بزرگی کرده است و در همان حال هیچ پرونده قضایی برای او تشکیل نمی شود ما حق داریم این خبر را در فهرست اخباری قرار دهیم که باید مورد تشکیک و تدقیق بیشتر قرار گیرند.
🔅در اخبار تاریخی نیز ما با گزاره های متضاد زیادی سر و کار داریم. از آنجا که بسیاری از اخبار تاریخی مستند به عکس، صدا و فیلم نیستند اگر دارای تفکر نقّاد نباشیم به راحتی فریب می خوریم. همیشه هم آن کسی که اخبار دروغ تاریخی را به خورد ما می دهد فردی دروغگو یا فریبکار نیست بلکه ممکن است او دارد با نهایت صداقت دروغ می گوید! زیرا او تفکر نقّاد ضعیفی داشته و خبر دروغی را باور کرده است و دارد باور خودش را با کمال صداقت به اشتراک می گذارد!
🔅در این مقاله می خواهم با عینک نقد به یک خبر تاریخی نگاه کنم.
اغلب در کتاب های درسی فرزندان مان و نیز در کتبی که راجع به عظمت تمدن اسلام سخن می گویند فتح آندلس (جنوب اسپانیا) توسط مسلمانان را به عنوان یکی از مفاخر و افتخارات اقتدار اسلام مثال می زنند.
🔅اما این افتخار برای اسلام در چه زمانی به دست آمده است؟ طارق بن زیاد سردار بربر که جنوب اسپانیا (شبه جزیره اریبا) را به تصرف خود در آورد از افسران موسی بن نصیر فرمانروای اموی شمال آفریقا بود. این سردار مسلمان با فرمان خلیفه اموی وقت یعنی ولید ابن عبدالملک در سال 710 میلادی به اروپا حمله کرد. ولید ابن عبدالملک همان کسی است که امام سجاد (امام چهارم شیعیان) را با زهر مسموم کرد و به شهادت رساند! اگر این امویان غاصب خلافت و مردمانی عیاش و غیرمتدین و ظالم بودند آیا کشور گشایی که با فرمان خلیفه اموی غاصب جائر صورت گرفته جای افتخار دارد؟! و آیا اساسأ خلیفه ای که خود غاصب است و حکومت او فاقد مشروعیت است می تواند حکم جهاد صادر کند و برای ترویج و گسترش اسلام جنگ به راه بیاندازد؟!
🔅تفکر نقّاد می گوید یا گزاره بد بودن و غاصب بودن و جائر بودن امویان را حذف کنید یا به کشورگشایی امویان افتخار نکنید!
🔅نکته جالب دیگر در خصوص این ولید ابن عبدالملک این است که مسجد جامع اموی دمشق به دستور او ساخته شده است. زمانی که سوریه صحنه زورآزمایی قدرت های خارجی نشده بود و زائران ایرانی برای زیارت مرقد حضرت زینب به دمشق برده می شدند یکی از اماکن زیارتی آنها "مقام رأس الحسین" بود. مقام رأس الحسین گوشه ای از مسجد اموی بود که ادعا می شد سر امام حسین در آن جا دفن شده است. از آن جا که ساخت مسجد اموی حدود ده سال بعد از واقعه ی عاشورا آغاز شده است چگونه می توان باور کرد که یک خلیفه اموی دستور ساخت بزرگترین مسجد دنیای اسلام را در جایی بدهد که "سند جنایت امویان" در آن جا دفن شده است و همان خلیفه دستور قتل فرزند امام حسین را صادر کند؟!
جالب این جاست که حتی این که حضرت زینب هم در زینبیه دمشق دفن شده باشد محل تردید است. دکتر عطاءالله مهاجرانی در کتاب پیام آور عاشورا می نویسد که درباره محل دفن حضرت زینب سه روایت تاریخی وجود دارد: مصر، سوریه و مدینه که از بین آن ها معتبرترین اخبار به نفع این هستند که مصر مدفن حضرت زینب است.
🔅برای من جالب است که ده ها هزار زائر ایرانی در طی ده ها سال به سوریه سفر می کردند بدون این که این سوالات ذهن آن ها را درگیر کند!
گرچه این اخبار تاریخی مربوط به قرن ها پیش هستند اما بی گمان در شکل گیری "طرحواره های ما" تأثیر عمیقی دارند.
🔅تصمیم گیری های "این جا و اکنون" ما بر اساس "طرحواره هایمان" شکل می گیرند، طرحواره هایی که روایات و اخبار تاریخی چارچوب های جمعی آن را می سازند. بسیاری از دوستی ها و دشمنی های جمعی ما بر اساس همین اخبار تاریخی صورت گرفته اند و ما برای این دوستی ها و دشمنی ها هزینه های هنگفتی می پردازیم!
🌾 @sedanet | @drsargolzaei
✍️ محمدرضا #سرگلزایی
🔅وظیفه تفکر نقّاد این است که ما را در مقابل دروغ و فریب حفظ نماید. در دنیایی که اخبار چون باران بر سر ما فرو می بارند بهره مندی از تفکر نقّاد به ما کمک می کند که دارای "هویت" ، "استقلال فکری" و "حق رأی" باشیم، در غیر این صورت هویّت ما را روزنامه ای که در دست داریم تعیین می کند و حق رأی ما را سریالی که تماشا می کنیم غصب می نماید!
یکی از ابزارهای نقد این است که تضاد و تعارض را در اخباری که به ما می رسد کشف کنیم. مثلا اگر در اخباری به ما گفته می شود که فلان کس دزدی بزرگی کرده است و در همان حال هیچ پرونده قضایی برای او تشکیل نمی شود ما حق داریم این خبر را در فهرست اخباری قرار دهیم که باید مورد تشکیک و تدقیق بیشتر قرار گیرند.
🔅در اخبار تاریخی نیز ما با گزاره های متضاد زیادی سر و کار داریم. از آنجا که بسیاری از اخبار تاریخی مستند به عکس، صدا و فیلم نیستند اگر دارای تفکر نقّاد نباشیم به راحتی فریب می خوریم. همیشه هم آن کسی که اخبار دروغ تاریخی را به خورد ما می دهد فردی دروغگو یا فریبکار نیست بلکه ممکن است او دارد با نهایت صداقت دروغ می گوید! زیرا او تفکر نقّاد ضعیفی داشته و خبر دروغی را باور کرده است و دارد باور خودش را با کمال صداقت به اشتراک می گذارد!
🔅در این مقاله می خواهم با عینک نقد به یک خبر تاریخی نگاه کنم.
اغلب در کتاب های درسی فرزندان مان و نیز در کتبی که راجع به عظمت تمدن اسلام سخن می گویند فتح آندلس (جنوب اسپانیا) توسط مسلمانان را به عنوان یکی از مفاخر و افتخارات اقتدار اسلام مثال می زنند.
🔅اما این افتخار برای اسلام در چه زمانی به دست آمده است؟ طارق بن زیاد سردار بربر که جنوب اسپانیا (شبه جزیره اریبا) را به تصرف خود در آورد از افسران موسی بن نصیر فرمانروای اموی شمال آفریقا بود. این سردار مسلمان با فرمان خلیفه اموی وقت یعنی ولید ابن عبدالملک در سال 710 میلادی به اروپا حمله کرد. ولید ابن عبدالملک همان کسی است که امام سجاد (امام چهارم شیعیان) را با زهر مسموم کرد و به شهادت رساند! اگر این امویان غاصب خلافت و مردمانی عیاش و غیرمتدین و ظالم بودند آیا کشور گشایی که با فرمان خلیفه اموی غاصب جائر صورت گرفته جای افتخار دارد؟! و آیا اساسأ خلیفه ای که خود غاصب است و حکومت او فاقد مشروعیت است می تواند حکم جهاد صادر کند و برای ترویج و گسترش اسلام جنگ به راه بیاندازد؟!
🔅تفکر نقّاد می گوید یا گزاره بد بودن و غاصب بودن و جائر بودن امویان را حذف کنید یا به کشورگشایی امویان افتخار نکنید!
🔅نکته جالب دیگر در خصوص این ولید ابن عبدالملک این است که مسجد جامع اموی دمشق به دستور او ساخته شده است. زمانی که سوریه صحنه زورآزمایی قدرت های خارجی نشده بود و زائران ایرانی برای زیارت مرقد حضرت زینب به دمشق برده می شدند یکی از اماکن زیارتی آنها "مقام رأس الحسین" بود. مقام رأس الحسین گوشه ای از مسجد اموی بود که ادعا می شد سر امام حسین در آن جا دفن شده است. از آن جا که ساخت مسجد اموی حدود ده سال بعد از واقعه ی عاشورا آغاز شده است چگونه می توان باور کرد که یک خلیفه اموی دستور ساخت بزرگترین مسجد دنیای اسلام را در جایی بدهد که "سند جنایت امویان" در آن جا دفن شده است و همان خلیفه دستور قتل فرزند امام حسین را صادر کند؟!
جالب این جاست که حتی این که حضرت زینب هم در زینبیه دمشق دفن شده باشد محل تردید است. دکتر عطاءالله مهاجرانی در کتاب پیام آور عاشورا می نویسد که درباره محل دفن حضرت زینب سه روایت تاریخی وجود دارد: مصر، سوریه و مدینه که از بین آن ها معتبرترین اخبار به نفع این هستند که مصر مدفن حضرت زینب است.
🔅برای من جالب است که ده ها هزار زائر ایرانی در طی ده ها سال به سوریه سفر می کردند بدون این که این سوالات ذهن آن ها را درگیر کند!
گرچه این اخبار تاریخی مربوط به قرن ها پیش هستند اما بی گمان در شکل گیری "طرحواره های ما" تأثیر عمیقی دارند.
🔅تصمیم گیری های "این جا و اکنون" ما بر اساس "طرحواره هایمان" شکل می گیرند، طرحواره هایی که روایات و اخبار تاریخی چارچوب های جمعی آن را می سازند. بسیاری از دوستی ها و دشمنی های جمعی ما بر اساس همین اخبار تاریخی صورت گرفته اند و ما برای این دوستی ها و دشمنی ها هزینه های هنگفتی می پردازیم!
🌾 @sedanet | @drsargolzaei
🍂 درسگفتار آشنایی با میشل فوکو از #سید_جمال_سامع
4 جلسه - صوت👇
✨ → 3danet.ir/ae5F0
🌾 @sedanet | @nedayeandishe
4 جلسه - صوت👇
✨ → 3danet.ir/ae5F0
🌾 @sedanet | @nedayeandishe
🍂 معرفی کتاب «تسلی بخشی های فلسفه»
✍️ مجتبی اعتمادی نیا
🔅«تسلی بخشی های فلسفه» (Consolations of Philosophy) اثر الن دو باتن، فیلسوف معاصر سوئیسی، کتابی خوشخوان و دلنشین است که مطالعه آن، لحظات دلپذیری را برای شما رقم خواهد زد. برای مطالعه این اثر که شما را با جهانِ شش تن از فیلسوفان بزرگ تاریخ آشنا خواهد کرد، نیازمند هیچ گونه اطلاعات پیشینی در باب فلسفه نخواهید بود.
🔅در این کتاب:
🔺از «سقراط» میآموزیم که عدم محبوبیت را نادیده انگاریم.
🔺«سنکا» به ما کمک میکند تا بر احساس یأس و ناامیدی غلبه کنیم.
🔺«اپیکور» بیپولی ما را چاره میکند.
🔺«مونتنی» راهنمای مناسبی برای درمان ناکارآییهای ماست.
🔺عشاق دلشکسته میتوانند با خواندن آثار «شوپنهاور» تسلیخاطر یابند.
🔺و بالاخره کسانی که در زندگی با سختیهای زیادی روبرو هستند، با «نیچه» همذاتپنداری خواهند کرد.
🔅در بخشی از این کتاب از قول نیچه می خوانیم:
«لذت و رنج چنان به هم وابسته اند که اگر کسی قصد حداکثر بهره مندی از لذت را داشته باشد ناگزیر است بیش ترین مقدار ممکن از رنج را بچشد. انتخاب با شماست: یا کم ترین رنج ممکن و به عبارت دیگر، نداشتن درد و غم... یا بیش ترین رنج ممکن به عنوان تاوان خوشی ها و شادی های مفرط که تا امروز به ندرت کسی لذت آن را چشیده است! اگر راه اول را انتخاب می کنید؛ یعنی اگر می خواهید رنج های انسانی را کاهش دهید، بسیار خوب! باید همین طور توان شادمانی خود را هم کاهش دهید!»
🔅«تسلی بخشی های فلسفه» (Consolations of Philosophy) اثر الن دو باتن/ نشر ققنوس.
🌾 @Sedanet | @m_etemadinia
🌅 s8.picofile.com/file/8308000750/IU.jpg
✍️ مجتبی اعتمادی نیا
🔅«تسلی بخشی های فلسفه» (Consolations of Philosophy) اثر الن دو باتن، فیلسوف معاصر سوئیسی، کتابی خوشخوان و دلنشین است که مطالعه آن، لحظات دلپذیری را برای شما رقم خواهد زد. برای مطالعه این اثر که شما را با جهانِ شش تن از فیلسوفان بزرگ تاریخ آشنا خواهد کرد، نیازمند هیچ گونه اطلاعات پیشینی در باب فلسفه نخواهید بود.
🔅در این کتاب:
🔺از «سقراط» میآموزیم که عدم محبوبیت را نادیده انگاریم.
🔺«سنکا» به ما کمک میکند تا بر احساس یأس و ناامیدی غلبه کنیم.
🔺«اپیکور» بیپولی ما را چاره میکند.
🔺«مونتنی» راهنمای مناسبی برای درمان ناکارآییهای ماست.
🔺عشاق دلشکسته میتوانند با خواندن آثار «شوپنهاور» تسلیخاطر یابند.
🔺و بالاخره کسانی که در زندگی با سختیهای زیادی روبرو هستند، با «نیچه» همذاتپنداری خواهند کرد.
🔅در بخشی از این کتاب از قول نیچه می خوانیم:
«لذت و رنج چنان به هم وابسته اند که اگر کسی قصد حداکثر بهره مندی از لذت را داشته باشد ناگزیر است بیش ترین مقدار ممکن از رنج را بچشد. انتخاب با شماست: یا کم ترین رنج ممکن و به عبارت دیگر، نداشتن درد و غم... یا بیش ترین رنج ممکن به عنوان تاوان خوشی ها و شادی های مفرط که تا امروز به ندرت کسی لذت آن را چشیده است! اگر راه اول را انتخاب می کنید؛ یعنی اگر می خواهید رنج های انسانی را کاهش دهید، بسیار خوب! باید همین طور توان شادمانی خود را هم کاهش دهید!»
🔅«تسلی بخشی های فلسفه» (Consolations of Philosophy) اثر الن دو باتن/ نشر ققنوس.
🌾 @Sedanet | @m_etemadinia
🌅 s8.picofile.com/file/8308000750/IU.jpg
🍂 فراتر از اجتهاد در اصول و فروع
✍️ #محمدمهدی_مجاهدی
🔅زادروز دکتر #محمد_مجتهد_شبستری فرصتی است مغتنم برای یادآوری و حقگزاری یک عمر حیات فکری مبارک این استاد گرامی و کمنظیر. چنان که حیات مادی ما از جمله در گرو ضربان قلب و تداوم دم و بازدم است، حیات معنوی و فکری ما هم در گرو روانیِ مدامِ روح و روان و ذهن و فکر است، ضربانی مستلزمِ نوشدنِ مستمرِ پرسشهای حیاتی و روشنتر شدنِ دامنهی مسألههای بنیادین. اندیشهوران پیشرو و هنرمندان مبدع و سالکان پایا و پویای وادی معرفت رکنِ کانونیِ تداومِ ضربانِ روح و روان و ذهن و فکر اند، نه تنها در مقیاس فردی، بلکه در مقیاس اجتماعی و نسلی. به این معنا، اندیشهورانِ پیشگام بر گردن جامعه حق حیات دارند. محمد مجتهد شبستری از جملهی چنین اندیشمندانی است.
🔅کارنامهی فکری محمد مجتهد شبستری در نیم قرن اخیر بخشی برجسته و چشمگیر از کارنامهی بازاندیشی بیدریغ در دین و اجتهاد بیزنهار در فقه و اصول در جهان اسلام معاصر است، بازاندیشی و اجتهادی که دامنهی آن گسترهای گسترده از اصول دین گرفته تا اصول فقه و حقوق دینبنیاد را فرا میگیرد، و تیغ بیدریغ آن تا اعماق پرسش از پدیدار وحی و مواجههی بشر و خدا و نیز تا امکان و امتناع فقه و اصول در دنیای مدرن متأخر را ژرف میکاود. با دامنهای چنین گسترده و اعماقی چنین ژرف، اجتهادی که مجتهد شبستری نماینده و بلکه پیشگام آن است، از او متفکری اصیل ساخته است که نهتنها دامنهی پاسخهای قابل تصور به پرسشهای الهیاتی و مسائل معطوف به دیانت را گسترش داده است، بلکه مهمتر از آن، افقهایی نو از پرسشهای دقیق و مسألههایی دشوار را فرا روی زیستِ اندیشیده و سنجیدهی مسلمانی و الهیاتِ فلسفی و کلام و فقه و اصول گشوده است.
🔅این همه پرواز بلند در آسمانِ اندیشیدن به خداوند و شناگری در ژرفای دریای زیست دینی حاصل تجربهی امیدوارانه و سنجیده و آزمودهی او ست، تجربهی سر نهادن در پی آوای «حقیقت دینی» و «بانگ جرسی» که همچنان به گوش او میرسد، همان بانگ و نوایی که در این عصر یخبندان روح و شام غیبت الوهی و خاموشی آسمان و سکوت کر کنندهی کویر بیسایبان هستی و غربت بشری در مصاف توفان تکنولوژی و همهمهی تودههای مسخشدهی روان در پی پیامبران پرگوی و پرخاشجوی عصر پساحقیقت، به کمتر گوشی و دلی (خوش) مینشیند و کمتر افق امیدی را نوید میدهد.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/4iJov
🌾 @sedanet | @MMojahedi
✍️ #محمدمهدی_مجاهدی
🔅زادروز دکتر #محمد_مجتهد_شبستری فرصتی است مغتنم برای یادآوری و حقگزاری یک عمر حیات فکری مبارک این استاد گرامی و کمنظیر. چنان که حیات مادی ما از جمله در گرو ضربان قلب و تداوم دم و بازدم است، حیات معنوی و فکری ما هم در گرو روانیِ مدامِ روح و روان و ذهن و فکر است، ضربانی مستلزمِ نوشدنِ مستمرِ پرسشهای حیاتی و روشنتر شدنِ دامنهی مسألههای بنیادین. اندیشهوران پیشرو و هنرمندان مبدع و سالکان پایا و پویای وادی معرفت رکنِ کانونیِ تداومِ ضربانِ روح و روان و ذهن و فکر اند، نه تنها در مقیاس فردی، بلکه در مقیاس اجتماعی و نسلی. به این معنا، اندیشهورانِ پیشگام بر گردن جامعه حق حیات دارند. محمد مجتهد شبستری از جملهی چنین اندیشمندانی است.
🔅کارنامهی فکری محمد مجتهد شبستری در نیم قرن اخیر بخشی برجسته و چشمگیر از کارنامهی بازاندیشی بیدریغ در دین و اجتهاد بیزنهار در فقه و اصول در جهان اسلام معاصر است، بازاندیشی و اجتهادی که دامنهی آن گسترهای گسترده از اصول دین گرفته تا اصول فقه و حقوق دینبنیاد را فرا میگیرد، و تیغ بیدریغ آن تا اعماق پرسش از پدیدار وحی و مواجههی بشر و خدا و نیز تا امکان و امتناع فقه و اصول در دنیای مدرن متأخر را ژرف میکاود. با دامنهای چنین گسترده و اعماقی چنین ژرف، اجتهادی که مجتهد شبستری نماینده و بلکه پیشگام آن است، از او متفکری اصیل ساخته است که نهتنها دامنهی پاسخهای قابل تصور به پرسشهای الهیاتی و مسائل معطوف به دیانت را گسترش داده است، بلکه مهمتر از آن، افقهایی نو از پرسشهای دقیق و مسألههایی دشوار را فرا روی زیستِ اندیشیده و سنجیدهی مسلمانی و الهیاتِ فلسفی و کلام و فقه و اصول گشوده است.
🔅این همه پرواز بلند در آسمانِ اندیشیدن به خداوند و شناگری در ژرفای دریای زیست دینی حاصل تجربهی امیدوارانه و سنجیده و آزمودهی او ست، تجربهی سر نهادن در پی آوای «حقیقت دینی» و «بانگ جرسی» که همچنان به گوش او میرسد، همان بانگ و نوایی که در این عصر یخبندان روح و شام غیبت الوهی و خاموشی آسمان و سکوت کر کنندهی کویر بیسایبان هستی و غربت بشری در مصاف توفان تکنولوژی و همهمهی تودههای مسخشدهی روان در پی پیامبران پرگوی و پرخاشجوی عصر پساحقیقت، به کمتر گوشی و دلی (خوش) مینشیند و کمتر افق امیدی را نوید میدهد.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/4iJov
🌾 @sedanet | @MMojahedi
🍂 پیشدرآمدی به «الاهیاتِ تعزیت»
✍️ #یاسر_میردامادی
🔅در این نوشته میکوشم پس از تعیین مراد از «الاهیات تعزیت» (theology of lament/lamentation) به دو پرسش مهم از میان پرسشهای فراوانی اشاره کنم که مناسب است الاهیات تعزیت به آنها بپردازد؛ هدف نهایی این نوشتار، گشودن، و یا باز نگاه داشتنِ، باب تأملِ سنجشگرانهی الاهیاتی دربارهی سوگواری است.
🔅 ...پروراندن الاهیات تعزیتی که در آن خداوند در غم آدمیان شریک است و با آنها اشک میریزد، به ویژه پس از فاجعهی هولوکاست (۱۹۴۵-۱۹۴۱ میلادی) در الاهیات یهودی اتفاق افتاد. حادثهی هولوکاست برای قوم یهود که در طول تاریخ خود (تا قبل از تشکیل دولت اسراییل) تقریباً همیشه قومی مظلوم و سرکوبشده بود، حادثهای با پیامدهای الاهیاتی سهمگین بود: «هنگامی که میلیونها یهودی در هولوکاست رنج میکشیدند، خدا دقیقاً کجا ایستاده بود؟ چرا به داد انسانهای رنجکشیده نرسید؟» الاهیات تعزیت (به معنای خدای عزادار و اشکریزان) یکی از رایجترین پاسخهای الاهیات یهودی به فاجعهی هولوکاست بود: «خدا هم آن گوشه ایستاده بود و اشک میریخت». با این حال، مسألهی غیبت یا اختفای خداوند پرسش دیگری است که در اینجا بی درنگ سر بلند میکند: «پس چرا ما اشکهای او را نمیبینیم و نالههایش را نمیشنویم؟ او اگر نمیخواست دخالت کند، دست کم اشکهایش را نمایان میکرد تا تسلای دلمان باشد. آیا این کار نیز از او بر نمیآمد؟»...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/bzfId
🌾 @sedanet
✍️ #یاسر_میردامادی
🔅در این نوشته میکوشم پس از تعیین مراد از «الاهیات تعزیت» (theology of lament/lamentation) به دو پرسش مهم از میان پرسشهای فراوانی اشاره کنم که مناسب است الاهیات تعزیت به آنها بپردازد؛ هدف نهایی این نوشتار، گشودن، و یا باز نگاه داشتنِ، باب تأملِ سنجشگرانهی الاهیاتی دربارهی سوگواری است.
🔅 ...پروراندن الاهیات تعزیتی که در آن خداوند در غم آدمیان شریک است و با آنها اشک میریزد، به ویژه پس از فاجعهی هولوکاست (۱۹۴۵-۱۹۴۱ میلادی) در الاهیات یهودی اتفاق افتاد. حادثهی هولوکاست برای قوم یهود که در طول تاریخ خود (تا قبل از تشکیل دولت اسراییل) تقریباً همیشه قومی مظلوم و سرکوبشده بود، حادثهای با پیامدهای الاهیاتی سهمگین بود: «هنگامی که میلیونها یهودی در هولوکاست رنج میکشیدند، خدا دقیقاً کجا ایستاده بود؟ چرا به داد انسانهای رنجکشیده نرسید؟» الاهیات تعزیت (به معنای خدای عزادار و اشکریزان) یکی از رایجترین پاسخهای الاهیات یهودی به فاجعهی هولوکاست بود: «خدا هم آن گوشه ایستاده بود و اشک میریخت». با این حال، مسألهی غیبت یا اختفای خداوند پرسش دیگری است که در اینجا بی درنگ سر بلند میکند: «پس چرا ما اشکهای او را نمیبینیم و نالههایش را نمیشنویم؟ او اگر نمیخواست دخالت کند، دست کم اشکهایش را نمایان میکرد تا تسلای دلمان باشد. آیا این کار نیز از او بر نمیآمد؟»...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/bzfId
🌾 @sedanet
صدانت
پیشدرآمدی به «الاهیاتِ تعزیت» • صدانت
در این نوشته میکوشم پس از تعیین مراد از «الاهیات تعزیت» (theology of lament/lamentation) به دو پرسش مهم از میان پرسشهای فراوانی اشاره کنم که مناسب ...
Audio
🎙 سخنرانى #عبدالکریم_سروش بهمناسبتِ عاشورا تحت عنوان «ادب شهادت و اخلاق مقاومت» | محرم 96
🌾 @sedanet | @DrSoroush
🌾 @sedanet | @DrSoroush
🌱 درسگفتار های بهروز شده صدانت
💫 درسگفتارهای فلسفه علم از دکتر مهدی نسرین
صوت و متن - 10 جلسه - 🔺پایان یافت👇
✨→ 3danet.ir/yX1PU
💫 درسگفتار آشنایی با میشل فوکو از سید جمال سامع
صوت - 4 جلسه - 🔺پایان یافت 👇
✨→ 3danet.ir/ae5F0
💫 درسگفتارهای «جبر و اختیار» از کاوه بهبهانی
صوت - 3 جلسه تا کنون - ادامه دارد... 👇
✨→ 3danet.ir/VwWCd
💫 درسگفتارهای کربنشناسی از انشالله رحمتی
صوت - 14 جلسه تا کنون - ادامه دارد... 👇
✨→ 3danet.ir/xp8sW
💫 درسگفتارهای «فلسفه هنر هگل» از حامد صفاریان
صوت - 10 جلسه تا کنون - ادامه دارد... 👇
✨ → 3danet.ir/tLwA6
💫 درسگفتارهای فلسفه علم از دکتر مهدی نسرین
صوت و متن - 10 جلسه - 🔺پایان یافت👇
✨→ 3danet.ir/yX1PU
💫 درسگفتار آشنایی با میشل فوکو از سید جمال سامع
صوت - 4 جلسه - 🔺پایان یافت 👇
✨→ 3danet.ir/ae5F0
💫 درسگفتارهای «جبر و اختیار» از کاوه بهبهانی
صوت - 3 جلسه تا کنون - ادامه دارد... 👇
✨→ 3danet.ir/VwWCd
💫 درسگفتارهای کربنشناسی از انشالله رحمتی
صوت - 14 جلسه تا کنون - ادامه دارد... 👇
✨→ 3danet.ir/xp8sW
💫 درسگفتارهای «فلسفه هنر هگل» از حامد صفاریان
صوت - 10 جلسه تا کنون - ادامه دارد... 👇
✨ → 3danet.ir/tLwA6
وبسایت فرهنگی صدانت
🍂 ایجاد آرمانشهر حقی از حقوق بشر است (قسمت اول) ✍️ #احمد_فعال 🔅اندیشهها نیز مانند کالاهای اجتماعی تحت تآثیر مُد قرار میگیرند. توماس کوهن از واژه «مُد» استفاده نمیکند، اما تفسیری که از مفهوم «پارادایم» به دست میدهد، به نظر همان معنای «مُد ِاجتماعی» را…
🍂 ایجاد آرمانشهر حقی از حقوق بشر است (قسمت دوم)
✍️ #احمد_فعال
🔅پایان آرمانشهر نتایج بسیار مهمی به بار آورد. مهترین نتیجه پایان آرمانشهر یا یوتوپیا، دگرگونی اساسی در زبان و ادبیات است. مفاهیمی مانند «عدالت اقتصادی»، «برابری»، «مقاومت»، «مبارزه»، «فداکاری و گذشت»، «کیفیتگرایی»، «رادیکالیزم»، «بشریت»، «انسانیت»، «حقیقت»، «حقوق ملی»، «وجدان عمومی»، «اهتمام دستجمعی»، «رویارویی حق و ناحق»، «اخلاق متعالی»، «امر متعالی»، «امر سیاسی»، «اصالتگرایی»، «پایبندی به اصول»، «تنزهگرایی»، «مسئولیتپذیری»، «ازخودبیگانگی»، «امتناع از قدرت»، «عدم هژمونی»، «انساندوستی»، «رادیکالیزم» و «رفراندم» از حوزه زبان و ادبیات سیاسی و حتی از حوزه علوم اجتماعی رخت میبندند.
🔅هرگونه استفاده از این مفاهیم تحت عنوان «رمانتیسیسم انقلابی» و یا «فانتزیای دست نیافتنی» تفسیر میشود. این تغییر از حوزه زبان و ادبیات، به سطوح تحلیلی و نظریهسازیها در علوم سیاسی و علوم اجتماعی تسرّی پیدا میکنند. نظام بوروکراسی و علوم کاربردی اهمیت پیدا میکنند و این رشته تغییرات سایه سنگینی بر نظم اجتماعی میگستراند. به ظاهر تلاش میشود از واژهها و مفاهیم «قداستزدایی» شود، اما در پرتو قداستزدایی از واژهها حرمت واژههایی که محصول آزادی و تعالی بشری هستند، از میان میروند و در ارائه دوگانهسازی و ثنویتگرایی، مکمّل رفتارها و اندیشههای توتالیتاریستی میشوند.
🔅نیک میدانیم یکی از ویژگیهای جنبشهای توتالیتر ایجاد دوگانهسازی و مطلق کردن دوگانهها و ثنویتها در جامعه است: خودی و غیرخودی، حق و باطل، دوست و دشمن، خیر و شر، اینها رشتهای از دوگانهسازیهای توتالیتاریستی است. باورمندان به پایان یوتوپیا نیز از همین ویژگی توتالیتاریستی بهره میبرند. استفاده از دوگانههایی مانند: «اخلاق نتیجه» در برابر «اخلاق وظیفه»، مصلحت در برابر حقیقت، واقعیت در برابر آرمان، اصلاحات در برابر انقلاب، تسلیم شدن در برابر مقاومت کردن، نسبی در برابر مطلق، «حداقلگرایی» در برابر «حداکثرگرایی»، قانونگرایی در برابر ساختارشکنی، امنیت در برابر آزادی، استقلال در برابر آزادی و توسعه اقتصادی در برابر توسعه سیاسی مجموعه دوگانههایی هستند که باورمندان به پایان یوتوپیا از آنها بهره میبرند. استفاده از مفاهیمی که پیشتر در قاموس «یوتوپیاگرایی» از آن یاد کردم، تابویی نابخشودنی است که بکاربرنده را به «رمانتیسیسم انقلابی» و دور بودن از واقعیت محکوم میکند.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/guCOu
🌾 @Sedanet | @BayaneAzadi
✍️ #احمد_فعال
🔅پایان آرمانشهر نتایج بسیار مهمی به بار آورد. مهترین نتیجه پایان آرمانشهر یا یوتوپیا، دگرگونی اساسی در زبان و ادبیات است. مفاهیمی مانند «عدالت اقتصادی»، «برابری»، «مقاومت»، «مبارزه»، «فداکاری و گذشت»، «کیفیتگرایی»، «رادیکالیزم»، «بشریت»، «انسانیت»، «حقیقت»، «حقوق ملی»، «وجدان عمومی»، «اهتمام دستجمعی»، «رویارویی حق و ناحق»، «اخلاق متعالی»، «امر متعالی»، «امر سیاسی»، «اصالتگرایی»، «پایبندی به اصول»، «تنزهگرایی»، «مسئولیتپذیری»، «ازخودبیگانگی»، «امتناع از قدرت»، «عدم هژمونی»، «انساندوستی»، «رادیکالیزم» و «رفراندم» از حوزه زبان و ادبیات سیاسی و حتی از حوزه علوم اجتماعی رخت میبندند.
🔅هرگونه استفاده از این مفاهیم تحت عنوان «رمانتیسیسم انقلابی» و یا «فانتزیای دست نیافتنی» تفسیر میشود. این تغییر از حوزه زبان و ادبیات، به سطوح تحلیلی و نظریهسازیها در علوم سیاسی و علوم اجتماعی تسرّی پیدا میکنند. نظام بوروکراسی و علوم کاربردی اهمیت پیدا میکنند و این رشته تغییرات سایه سنگینی بر نظم اجتماعی میگستراند. به ظاهر تلاش میشود از واژهها و مفاهیم «قداستزدایی» شود، اما در پرتو قداستزدایی از واژهها حرمت واژههایی که محصول آزادی و تعالی بشری هستند، از میان میروند و در ارائه دوگانهسازی و ثنویتگرایی، مکمّل رفتارها و اندیشههای توتالیتاریستی میشوند.
🔅نیک میدانیم یکی از ویژگیهای جنبشهای توتالیتر ایجاد دوگانهسازی و مطلق کردن دوگانهها و ثنویتها در جامعه است: خودی و غیرخودی، حق و باطل، دوست و دشمن، خیر و شر، اینها رشتهای از دوگانهسازیهای توتالیتاریستی است. باورمندان به پایان یوتوپیا نیز از همین ویژگی توتالیتاریستی بهره میبرند. استفاده از دوگانههایی مانند: «اخلاق نتیجه» در برابر «اخلاق وظیفه»، مصلحت در برابر حقیقت، واقعیت در برابر آرمان، اصلاحات در برابر انقلاب، تسلیم شدن در برابر مقاومت کردن، نسبی در برابر مطلق، «حداقلگرایی» در برابر «حداکثرگرایی»، قانونگرایی در برابر ساختارشکنی، امنیت در برابر آزادی، استقلال در برابر آزادی و توسعه اقتصادی در برابر توسعه سیاسی مجموعه دوگانههایی هستند که باورمندان به پایان یوتوپیا از آنها بهره میبرند. استفاده از مفاهیمی که پیشتر در قاموس «یوتوپیاگرایی» از آن یاد کردم، تابویی نابخشودنی است که بکاربرنده را به «رمانتیسیسم انقلابی» و دور بودن از واقعیت محکوم میکند.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/guCOu
🌾 @Sedanet | @BayaneAzadi
صدانت
ایجاد آرمانشهر حقی از حقوق بشر است (قسمت دوم) • صدانت
پایان آرمانشهر نتایج بسیار مهمی به بار آورد. مهترین نتیجه پایان آرمانشهر یا یوتوپیا، دگرگونی اساسی در زبان و ادبیات است. مفاهیمی مانند «عدالت اقتصادی»...
Audio
🎥 گزیدهای از سخنان #سیدحسن_آقامیری
صنعت خودرو، دستفروشی، بانک، عذاب بیحجابی، جهنم، داعش، اصول دین و تقلید
🌾 @Sedanet | @bidarBash1
صنعت خودرو، دستفروشی، بانک، عذاب بیحجابی، جهنم، داعش، اصول دین و تقلید
🌾 @Sedanet | @bidarBash1
🍂 تفکر نقادانه؛ پرسشها و پاسخهای بنیادین
✍️ ریچارد پاول
مترجم: خدیجه حسینی
🔅در این مصاحبه که در مجلهی تفکر (شمارهی ماه آوریل، سال ۱۹۹۲) منتشر شده است، ریچارد پاول تفکر نقادانه و موضوعات پیرامون آن را به اختصار شرح میدهد. تعریف تفکر نقادانه، اشتباهات رایج در ارزیابی آن، رابطهی آن با مهارتهای ارتباطی، اعتماد به نفس، یادگیری گروهی، ایجاد انگیزه، کنجکاوی، مهارتهای شغلی برای آینده و …
❔پرسش: تفکر نقادانه برای یادگیری مؤثر و داشتن زندگی پربار ضروری است. ممکن است لطفاً تعریف خودتان از تفکر نقادانه را ارائه دهید؟
🔅پاول: اولاً از آنجا که تفکر نقادانه را میتوان بهگونههای مختلف و البته سازگار با هم تعریف کرد، نباید برای هیچکدام از این تعاریف وزن و اعتبار زیادی قائل شد. تعاریف در بهترین حالت نقش داربست را برای ذهن ایفا میکنند. در این صورت، این تعریف میتواند تا حدودی چارچوبی ذهنی به دست ما دهد: تفکر نقادانه عبارت است از فکر کردن درباره تفکر (هنگامی که تفکر میورزید) با این هدف که تفکر خود را بهبود بخشید و کیفیت آن را ارتقاء دهید. دو نکته در اینجا حیاتی است:
۱) تفکر نقادانه، تفکر تنها نیست، بلکه تفکری است که پیشرفت و تکامل اندیشهورزی آدمی را در پی دارد.
۲) این پیشرفت و تکامل محصول مهارت در استفاده از معیارهایی است که شخص به وسیله آنها باورها و عقاید مختلف را به نحوی شایسته مورد سنجش و ارزیابی قرار میدهد. بهطور خلاصه، تفکر نقادانه عبارت است از اصلاح و تکامل اندیشهورزی از طریق به کار بستن اصول و قواعد سنجش باورها.
🔅خوب اندیشیدن عبارت است از بکار بستن اصول و قواعدی در اندیشهورزیمان تا تفکر خود را به سطح عالی یا دستکم فراتر از تفکر عوامانهای که در آن خبری از قواعد و ضوابط عقلانی نیست- ارتقاء دهیم. گسترهی تفکر نقادانه مطابق تلقی حداقلی آن عبارت است از «معیارهای عقلانی».
🔅بیشتر معلمان نیاموختهاند که چگونه باید افکار و اندیشهها را با استفاده از معیارهایی ارزیابی کرد؛ در واقع طرز تفکر خودِ معلمان اغلب بیقاعده و ناسنجیده است، و حکایت از آن دارد که معیارهای عقلانی هنوز ملکهی ذهنشان نشده است...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/gmrvL
🌾 @Sedanet
✍️ ریچارد پاول
مترجم: خدیجه حسینی
🔅در این مصاحبه که در مجلهی تفکر (شمارهی ماه آوریل، سال ۱۹۹۲) منتشر شده است، ریچارد پاول تفکر نقادانه و موضوعات پیرامون آن را به اختصار شرح میدهد. تعریف تفکر نقادانه، اشتباهات رایج در ارزیابی آن، رابطهی آن با مهارتهای ارتباطی، اعتماد به نفس، یادگیری گروهی، ایجاد انگیزه، کنجکاوی، مهارتهای شغلی برای آینده و …
❔پرسش: تفکر نقادانه برای یادگیری مؤثر و داشتن زندگی پربار ضروری است. ممکن است لطفاً تعریف خودتان از تفکر نقادانه را ارائه دهید؟
🔅پاول: اولاً از آنجا که تفکر نقادانه را میتوان بهگونههای مختلف و البته سازگار با هم تعریف کرد، نباید برای هیچکدام از این تعاریف وزن و اعتبار زیادی قائل شد. تعاریف در بهترین حالت نقش داربست را برای ذهن ایفا میکنند. در این صورت، این تعریف میتواند تا حدودی چارچوبی ذهنی به دست ما دهد: تفکر نقادانه عبارت است از فکر کردن درباره تفکر (هنگامی که تفکر میورزید) با این هدف که تفکر خود را بهبود بخشید و کیفیت آن را ارتقاء دهید. دو نکته در اینجا حیاتی است:
۱) تفکر نقادانه، تفکر تنها نیست، بلکه تفکری است که پیشرفت و تکامل اندیشهورزی آدمی را در پی دارد.
۲) این پیشرفت و تکامل محصول مهارت در استفاده از معیارهایی است که شخص به وسیله آنها باورها و عقاید مختلف را به نحوی شایسته مورد سنجش و ارزیابی قرار میدهد. بهطور خلاصه، تفکر نقادانه عبارت است از اصلاح و تکامل اندیشهورزی از طریق به کار بستن اصول و قواعد سنجش باورها.
🔅خوب اندیشیدن عبارت است از بکار بستن اصول و قواعدی در اندیشهورزیمان تا تفکر خود را به سطح عالی یا دستکم فراتر از تفکر عوامانهای که در آن خبری از قواعد و ضوابط عقلانی نیست- ارتقاء دهیم. گسترهی تفکر نقادانه مطابق تلقی حداقلی آن عبارت است از «معیارهای عقلانی».
🔅بیشتر معلمان نیاموختهاند که چگونه باید افکار و اندیشهها را با استفاده از معیارهایی ارزیابی کرد؛ در واقع طرز تفکر خودِ معلمان اغلب بیقاعده و ناسنجیده است، و حکایت از آن دارد که معیارهای عقلانی هنوز ملکهی ذهنشان نشده است...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/gmrvL
🌾 @Sedanet
صدانت
گفتگو با ریچارد پاول؛ «تفکر نقادانه؛ پرسشها و پاسخهای بنیادین» • صدانت
در این مصاحبه که در مجلهی تفکر (شمارهی ماه آوریل، سال 1992) منتشر شده است، ریچارد پاول تفکر نقادانه و موضوعات پیرامون آن را به اختصار شرح میدهد...
🍂 آموزش هنر زندگی به کودکان
🗣 #مصطفی_ملکیان
انتشارات آسمان خیال | ۱۰ اسفند ۹۵
صوت و متن👇
✨ → 3danet.ir/IvVTA
🌾 @Sedanet | @mostafamalekian
🗣 #مصطفی_ملکیان
انتشارات آسمان خیال | ۱۰ اسفند ۹۵
صوت و متن👇
✨ → 3danet.ir/IvVTA
🌾 @Sedanet | @mostafamalekian
🍂 نظر هر کسی محترم است؟ اصلاً و ابداً
✍️ پاتریک استوکس
مترجم: علی کوچکی
🔅هر سال میکوشم دستکم یک بار، دو چیز را روی دانشجویانم امتحان کنم. نخست آنکه آنان را «فیلسوف!» خطاب میکنم؛ تعبیری که چندان جدی نیست، اما امیدوارم باعث تشویق آنان به فراگیری فعال شود.
🔅دوم، این بحث را پیش میکشم: «مطمئناً این عبارت را شنیدهاید که ’هرکسی حق دارد نظری داشته باشد و اظهارش کند‘. شاید حتی خودتان نیز این تعبیر را به کار برده باشید و چه بسا برای جلوگیری از یک استدلال یا در بنبست قرار دادن کسی، این کار را کرده باشید. خب، به محض اینکه به این کلاس وارد میشوید، دیگر آن حق را ندارید. شما حق ندارید نظر خودتان را داشته باشید. فقط حق چیزی را دارید که بتوانید استدلالی بر آن بیاورید.»
🔅شاید کمی تند باشد؛ اما آموزگاران فلسفه این را به دانشجویانمان بدهکارند که به آنها بیاموزند چگونه استدلال کنند و چگونه از استدلالشان دفاع کنند؛ و وقتی به باوری دفاعناپذیر میرسند، آن را تشخیص دهند.
🔅مشکل تعبیر «من حق دارم نظر خودم را داشته باشم» این است که این عبارت در غالب موارد، برای محافظت از باورهایی است که باید کنارشان بگذاریم. این عبارت، صورتی کوتاهشده از این گزاره است که «من میتوانم هر چه دلم بخواهد، بگویم و یا هر طور دلم بخواهد، بیاندیشم»؛ و با تعمیم این معنا، ادامۀ استدلال علیه گوینده تا حدی بیاحترامی خواهد بود. به نظر من، این نگرش به برابری کاذب میان متخصصان و غیرمتخصصان منجر میشود و این یکی از ویژگیهای زیانبار گفتمان عمومی ماست که در حال گسترش است...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/sRU7Q
🌾 @Sedanet | @tarjomaanweb
✍️ پاتریک استوکس
مترجم: علی کوچکی
🔅هر سال میکوشم دستکم یک بار، دو چیز را روی دانشجویانم امتحان کنم. نخست آنکه آنان را «فیلسوف!» خطاب میکنم؛ تعبیری که چندان جدی نیست، اما امیدوارم باعث تشویق آنان به فراگیری فعال شود.
🔅دوم، این بحث را پیش میکشم: «مطمئناً این عبارت را شنیدهاید که ’هرکسی حق دارد نظری داشته باشد و اظهارش کند‘. شاید حتی خودتان نیز این تعبیر را به کار برده باشید و چه بسا برای جلوگیری از یک استدلال یا در بنبست قرار دادن کسی، این کار را کرده باشید. خب، به محض اینکه به این کلاس وارد میشوید، دیگر آن حق را ندارید. شما حق ندارید نظر خودتان را داشته باشید. فقط حق چیزی را دارید که بتوانید استدلالی بر آن بیاورید.»
🔅شاید کمی تند باشد؛ اما آموزگاران فلسفه این را به دانشجویانمان بدهکارند که به آنها بیاموزند چگونه استدلال کنند و چگونه از استدلالشان دفاع کنند؛ و وقتی به باوری دفاعناپذیر میرسند، آن را تشخیص دهند.
🔅مشکل تعبیر «من حق دارم نظر خودم را داشته باشم» این است که این عبارت در غالب موارد، برای محافظت از باورهایی است که باید کنارشان بگذاریم. این عبارت، صورتی کوتاهشده از این گزاره است که «من میتوانم هر چه دلم بخواهد، بگویم و یا هر طور دلم بخواهد، بیاندیشم»؛ و با تعمیم این معنا، ادامۀ استدلال علیه گوینده تا حدی بیاحترامی خواهد بود. به نظر من، این نگرش به برابری کاذب میان متخصصان و غیرمتخصصان منجر میشود و این یکی از ویژگیهای زیانبار گفتمان عمومی ماست که در حال گسترش است...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/sRU7Q
🌾 @Sedanet | @tarjomaanweb
🍂 زنان برای سیاستی «دیگر»
نگاهی جامعهشناختی به «مشارکت زنان در مدیریت شهری»
✍️ #ناصر_فکوهی
🔅حضور زنانه در بدنه دولت و سیاست، در ایران، همچون همه نقاط دیگر جهان، میتواند شمشیری دو لبه باشد؛ این حضور ممکن است جنبه «نمایشی» داشته باشد و صرفاً با این هدف انجام گیرد که «زنان هم حضور دارند» که در این صورت، نه فقط ما را به پیشرفتی نمیرساند بلکه نوعی پسرفت و انحراف اجتماعی را تجربه خواهیم کرد که در گامهای بعدی برایمان به مشکل تبدیل خواهد شد. برعکس، این حضور میتواند نوع دیگری از سیاستورزی، نوع دیگری از نگاه به مسائل و مشکلات و راهحلها را که میتوان به آن «نگاه و رویکرد زنانه» گفت، به وجود آورد که در این صورت گام بسیار مهمی در جامعه برداشتهایم.
زنستیزی همواره مهمترین پایه استبداد و رویکردهای خشونتآمیز و آمرانه بوده است و از اینرو حضور زنان اگر با رویکرد زنانه همراه باشد، میتواند استبداد و آمریت را نیز عقبرانده و ساختارهای دموکراسی را تقویت کند.
🔅«پییر بوردیو» در تحلیل خود از دولت از «دو دست دولت» سخن میگوید؛ یک دست آمرانه، خشن، سرکوبگر، که آن را «دست مذکر» مینامد و از لحاظ تاریخی نیز آن را «دست راست» نام میدهد؛ این رویکرد بشدت «نخبهگرا» است: همیشه به دنبال طبقهبندی کردن، سلسلهمراتبی کردن، تعیین بهترین و بدترینها، بالا و پایین کردن افراد است در این رویکرد، اقلیتها محکومند.
🔅در برابر دست آمرانه دولت، بوردیو از یک «دست محبتآمیز، مادرانه، حمایتگر» نیز سخن میگوید که در تعبیر جنسیتی، آن را «دست زنانه» و در تعبیر سیاسی- تاریخی آن را «دست چپ» مینامد.
🔅دولتها یا شهرهایی که امروز در جهان رویکردی «زنانه» و «چپ» را دنبال میکنند، لزوماً نه به وسیله زنان اداره میشوند و نه کسانی که به احزاب چپ تعلق دارند.
«سیاستورزی زنانه» نگاهی خشونتآمیز نیست، نگاهی سلسلهمراتبکننده و طبقهبندیکننده نیست و در آن تلاش نمیشود که «داروینیسم اجتماعی» تشویق شود؛ بلکه نگاهی حمایتگر است.
🔅اگر ما بتوانیم در ساختارهای دولتی و شهری خود «نگاه و رویکرد زنانه» را تقویت کنیم، بیشک توانستهایم گامی ارزشمند به سوی دموکراتیزهکردن جامعهمان برداریم...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/pkXKR
🌾 @Sedanet
نگاهی جامعهشناختی به «مشارکت زنان در مدیریت شهری»
✍️ #ناصر_فکوهی
🔅حضور زنانه در بدنه دولت و سیاست، در ایران، همچون همه نقاط دیگر جهان، میتواند شمشیری دو لبه باشد؛ این حضور ممکن است جنبه «نمایشی» داشته باشد و صرفاً با این هدف انجام گیرد که «زنان هم حضور دارند» که در این صورت، نه فقط ما را به پیشرفتی نمیرساند بلکه نوعی پسرفت و انحراف اجتماعی را تجربه خواهیم کرد که در گامهای بعدی برایمان به مشکل تبدیل خواهد شد. برعکس، این حضور میتواند نوع دیگری از سیاستورزی، نوع دیگری از نگاه به مسائل و مشکلات و راهحلها را که میتوان به آن «نگاه و رویکرد زنانه» گفت، به وجود آورد که در این صورت گام بسیار مهمی در جامعه برداشتهایم.
زنستیزی همواره مهمترین پایه استبداد و رویکردهای خشونتآمیز و آمرانه بوده است و از اینرو حضور زنان اگر با رویکرد زنانه همراه باشد، میتواند استبداد و آمریت را نیز عقبرانده و ساختارهای دموکراسی را تقویت کند.
🔅«پییر بوردیو» در تحلیل خود از دولت از «دو دست دولت» سخن میگوید؛ یک دست آمرانه، خشن، سرکوبگر، که آن را «دست مذکر» مینامد و از لحاظ تاریخی نیز آن را «دست راست» نام میدهد؛ این رویکرد بشدت «نخبهگرا» است: همیشه به دنبال طبقهبندی کردن، سلسلهمراتبی کردن، تعیین بهترین و بدترینها، بالا و پایین کردن افراد است در این رویکرد، اقلیتها محکومند.
🔅در برابر دست آمرانه دولت، بوردیو از یک «دست محبتآمیز، مادرانه، حمایتگر» نیز سخن میگوید که در تعبیر جنسیتی، آن را «دست زنانه» و در تعبیر سیاسی- تاریخی آن را «دست چپ» مینامد.
🔅دولتها یا شهرهایی که امروز در جهان رویکردی «زنانه» و «چپ» را دنبال میکنند، لزوماً نه به وسیله زنان اداره میشوند و نه کسانی که به احزاب چپ تعلق دارند.
«سیاستورزی زنانه» نگاهی خشونتآمیز نیست، نگاهی سلسلهمراتبکننده و طبقهبندیکننده نیست و در آن تلاش نمیشود که «داروینیسم اجتماعی» تشویق شود؛ بلکه نگاهی حمایتگر است.
🔅اگر ما بتوانیم در ساختارهای دولتی و شهری خود «نگاه و رویکرد زنانه» را تقویت کنیم، بیشک توانستهایم گامی ارزشمند به سوی دموکراتیزهکردن جامعهمان برداریم...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/pkXKR
🌾 @Sedanet
صدانت
زنان برای سیاستی «دیگر»؛ نگاهی جامعهشناختی به «مشارکت زنان در مدیریت شهری» • صدانت
حضور زنانه در بدنه دولت و سیاست، در ایران، همچون همه نقاط دیگر جهان، میتواند شمشیری دو لبه باشد؛ این حضور ممکن است جنبه «نمایشی» داشته باشد و صرفاً با...
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 مستندی دربارهی زندگی عجیب یک چوپان صحرانشین شهرضایی | اگر ناخوشاحوال هستید 26 دقیقه برای تماشای این مستند وقت بگذارید
🌾 @Sedanet
🌾 @Sedanet
🍂 دورهی دربارهی ذهن
🗣 با تدریس امیرحسین حاجی شمسایی
صوت - 6 جلسه تا کنون - ادامه دارد👇
✨ → 3danet.ir/bflMC
🌾 @Sedanet | @ShenakhtPajouh
🗣 با تدریس امیرحسین حاجی شمسایی
صوت - 6 جلسه تا کنون - ادامه دارد👇
✨ → 3danet.ir/bflMC
🌾 @Sedanet | @ShenakhtPajouh
🍂 سهراب سپهری و اقبال لاهوری، آنیما و آنیموس
✍️ #صدیق_قطبی
🔅اقبال، شاعر تغییر و جنبش است و مانندِ شریعتی میخواهد از هر ظرفیّتی برای نهضتسازی بهره بگیرد. در منابع حدیثی آمده است که پیامبر اسلام روزی علیبنابیطالب را میبیند که در مسجد خوابیده است و در اثرِ کنار رفتنِ ردایش کمی خاکآلود شده است. میگوید: «قُمْ أَبَا التُّرَابِ»
🔅اقبال دست به تأویلی ایدئولوژیک میزند. میگوید مُراد از «تُراب»، اقلیم تن است و از این رو پیامبر به علی مرتضی «ابوتراب» میگوید که او فاتح اقلیم تن است:
مرتضی کز تیغ او حق روشن است
«بوتراب» از فتح اقلیم تن است
🔅بعد میگوید نباید مغلوب خاک بود، بلکه خوب است فاتح خاک و پدرِ آن باشیم. میگوید خاکگَشتن مذهب پروانههاست، تو باید قوی و مانند سنگ باشی:
خاک گشتن مذهب پروانگیست
خاک را «أب» شو که این مردانگیست
سنگ شو ای همچو گل نازک بدن
تا شوی بنیاد دیوار چمن
🔅طبیعی است وقتی دلمشغولِ تغییر دنیا یا به تعبیر اقبال، تعمیرِ دنیا باشیم، صلابتِ سنگ به کار میآید و نه نازکیِ گل. مخالفت شدید اقبال با افلاطون و حافظ، از همینروست. در منظر او، نگاه حافظانه واجدِ نوعی تسلیم و پذیرش است که با آنچه اقبال «جنگآزمایی با آسمان» میخواند سازگار نیست.
🔅اینسو اما شاعری را داریم که در کارِ تماشاست. شاعری که نامش سهراب سپهری است:
🔅«زندگی را جور دیگر نمیخواهم. چنان سرشار است که دیوانهام میکند. دست به پیرایش جهان نزنیم. دیروز باغبان آمد، و درخت را هَرَس کرد. و من چیزی در نیافتم. به همسایه گفتم: بیش و کمی نیست. و او در نیافت... کار من تماشاست و تماشا گواراست... همه چیز چنان است که می باید. آموختهام که خُرده نگیرم. شکفتگی را دوست دارم. و پژمردگی را هم.»(هنوز در سفرم، سهراب سپهری، تهران، ۲ اردیبهشت ۴۲)
🔅این نامه در سال ۴۲ نوشته شده، درست در کوران هیجانهای انقلابی و شورِ معماریِ جهان. در کشاکش جبههبندیهای رنگین و شیداییهای انقلابی، شاعری پاها را به آب سپرده و آرزو میکند قایقی داشته باشد تا از این خاکِ غریب، به شهری پُشت دریاها برود. به شهری که «درآن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است / شاعران وارث آب و خرد و روشنیاند.»
🔅شاعری دلشدهی باران و پنجره که فکر میکند به جای زادن و پروردنِ مردانی که به سیاست روی میآورند، بهتر است درختی بنشانیم تا هوا تازه شود؛ و آنکه دل به سیاست میدهد، خالی از زندگی است:
«جای مردان سیاست بنشانید درخت / تا هوا تازه شود»
«من قطاری ديدم كه سياست میبُرد / و چه خالی ميرفت»
🔅دو نگاه متفاوت است. نگاه اقبال لاهوری و سهراب سپهری. یکی نمایندهی عنصرِ مردانه(آنیموس) آدمی و دیگری الگوی عنصرِ زنانه(آنیمای) ما.
طبیعتاً در روزگاری که آرمانخواهی و یوتوپیاگرایی تضعیف شده است، نگاهِ سهراب سپهری حضور چشمگیرتری پیدا میکند.
🔅کسانی مانند دکتر شفیعی کدکنی در خصوص سرسپردگی به نگاه شاعرانهی سُهراب، چنین نگرانیای دارند:
«... در عصر خودِ ما نیز، نسلی که به سپهری چنان هجوم برده که گویی از نظر ایشان، سپهری شاعری بزرگتر از سعدی و خیام و مولوی است، به همین دلیل است؛ این نسل، نسلی است که از هرگونه نظام خردگرایانهای بیزار است و میکوشد خِرد خویش را، با هر وسیلهای که در دسترس دارد، زیر پا بگذارد و یکی از این نردبانها، شعر سپهری است و اگر سپهری کم آمد، کریشنا مورتی و کاستاندا را هم ضمیمه میکند وگرنه چگونه امکان دارد که جوانی، یک مصراع از سعدی و حافظ و فردوسی و مولوی و از معاصرانِ خود امثال اخوان و فروغ و نیما به یاد نداشته باشد و مسحور هشتکتاب سپهری باشد. آیا این جز نشانههای آسیبشناسانه همان بیماری است؛ بیماریِ نسلی که دلش نمیخواهد پایش را روی نقطه اتّکایی خردپذیر استوار کند و ترجیح میدهد در میان ابرها و در مِهِ خیال، «وضو با تپش پنجرهها» بگیرد و «تنها» باشد و از هر سازمان و گروه و حزب و جمعیّتی بیزار است. سپهری شاعری تنهاست.»(با چراغ و آینه، شفیعی کدکنی)
🔅سهراب، شاعرِ تنهایی و تماشاست و طبیعی است که مسحور او شدن میتواند برای کسانی که دغدغههای اجتماعی دارند، نگرانکننده باشد.
با اینکه همهی این نگرانیها و تذکرها، چیزی از شأن یگانهی سهراب نخواهد کاست، اما نباید در لحظههای انجذاب و خیالاتِ سبک، از یاد ببریم که مسؤولیت اجتماعی ما، توجه به عالَم سیاست و نقد عقلانی ابعاد زندگی فردی و جمعی را میطَلبَد و در کنارِ بُعدِ پذیرا، زنانه و تماشاگر(سهرابوارگی)، نیازمندِ مقادیری روحیهی آرمانشهرگرایی، خصلتِ مردانه و معمارگر(اقبالوارگی) هستیم.
🔅گر چه، کار اصلی ما همچنان، شناور شدن در افسون گل سرخ است.
🌾 @Sedanet | @sedigh_63
✍️ #صدیق_قطبی
🔅اقبال، شاعر تغییر و جنبش است و مانندِ شریعتی میخواهد از هر ظرفیّتی برای نهضتسازی بهره بگیرد. در منابع حدیثی آمده است که پیامبر اسلام روزی علیبنابیطالب را میبیند که در مسجد خوابیده است و در اثرِ کنار رفتنِ ردایش کمی خاکآلود شده است. میگوید: «قُمْ أَبَا التُّرَابِ»
🔅اقبال دست به تأویلی ایدئولوژیک میزند. میگوید مُراد از «تُراب»، اقلیم تن است و از این رو پیامبر به علی مرتضی «ابوتراب» میگوید که او فاتح اقلیم تن است:
مرتضی کز تیغ او حق روشن است
«بوتراب» از فتح اقلیم تن است
🔅بعد میگوید نباید مغلوب خاک بود، بلکه خوب است فاتح خاک و پدرِ آن باشیم. میگوید خاکگَشتن مذهب پروانههاست، تو باید قوی و مانند سنگ باشی:
خاک گشتن مذهب پروانگیست
خاک را «أب» شو که این مردانگیست
سنگ شو ای همچو گل نازک بدن
تا شوی بنیاد دیوار چمن
🔅طبیعی است وقتی دلمشغولِ تغییر دنیا یا به تعبیر اقبال، تعمیرِ دنیا باشیم، صلابتِ سنگ به کار میآید و نه نازکیِ گل. مخالفت شدید اقبال با افلاطون و حافظ، از همینروست. در منظر او، نگاه حافظانه واجدِ نوعی تسلیم و پذیرش است که با آنچه اقبال «جنگآزمایی با آسمان» میخواند سازگار نیست.
🔅اینسو اما شاعری را داریم که در کارِ تماشاست. شاعری که نامش سهراب سپهری است:
🔅«زندگی را جور دیگر نمیخواهم. چنان سرشار است که دیوانهام میکند. دست به پیرایش جهان نزنیم. دیروز باغبان آمد، و درخت را هَرَس کرد. و من چیزی در نیافتم. به همسایه گفتم: بیش و کمی نیست. و او در نیافت... کار من تماشاست و تماشا گواراست... همه چیز چنان است که می باید. آموختهام که خُرده نگیرم. شکفتگی را دوست دارم. و پژمردگی را هم.»(هنوز در سفرم، سهراب سپهری، تهران، ۲ اردیبهشت ۴۲)
🔅این نامه در سال ۴۲ نوشته شده، درست در کوران هیجانهای انقلابی و شورِ معماریِ جهان. در کشاکش جبههبندیهای رنگین و شیداییهای انقلابی، شاعری پاها را به آب سپرده و آرزو میکند قایقی داشته باشد تا از این خاکِ غریب، به شهری پُشت دریاها برود. به شهری که «درآن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است / شاعران وارث آب و خرد و روشنیاند.»
🔅شاعری دلشدهی باران و پنجره که فکر میکند به جای زادن و پروردنِ مردانی که به سیاست روی میآورند، بهتر است درختی بنشانیم تا هوا تازه شود؛ و آنکه دل به سیاست میدهد، خالی از زندگی است:
«جای مردان سیاست بنشانید درخت / تا هوا تازه شود»
«من قطاری ديدم كه سياست میبُرد / و چه خالی ميرفت»
🔅دو نگاه متفاوت است. نگاه اقبال لاهوری و سهراب سپهری. یکی نمایندهی عنصرِ مردانه(آنیموس) آدمی و دیگری الگوی عنصرِ زنانه(آنیمای) ما.
طبیعتاً در روزگاری که آرمانخواهی و یوتوپیاگرایی تضعیف شده است، نگاهِ سهراب سپهری حضور چشمگیرتری پیدا میکند.
🔅کسانی مانند دکتر شفیعی کدکنی در خصوص سرسپردگی به نگاه شاعرانهی سُهراب، چنین نگرانیای دارند:
«... در عصر خودِ ما نیز، نسلی که به سپهری چنان هجوم برده که گویی از نظر ایشان، سپهری شاعری بزرگتر از سعدی و خیام و مولوی است، به همین دلیل است؛ این نسل، نسلی است که از هرگونه نظام خردگرایانهای بیزار است و میکوشد خِرد خویش را، با هر وسیلهای که در دسترس دارد، زیر پا بگذارد و یکی از این نردبانها، شعر سپهری است و اگر سپهری کم آمد، کریشنا مورتی و کاستاندا را هم ضمیمه میکند وگرنه چگونه امکان دارد که جوانی، یک مصراع از سعدی و حافظ و فردوسی و مولوی و از معاصرانِ خود امثال اخوان و فروغ و نیما به یاد نداشته باشد و مسحور هشتکتاب سپهری باشد. آیا این جز نشانههای آسیبشناسانه همان بیماری است؛ بیماریِ نسلی که دلش نمیخواهد پایش را روی نقطه اتّکایی خردپذیر استوار کند و ترجیح میدهد در میان ابرها و در مِهِ خیال، «وضو با تپش پنجرهها» بگیرد و «تنها» باشد و از هر سازمان و گروه و حزب و جمعیّتی بیزار است. سپهری شاعری تنهاست.»(با چراغ و آینه، شفیعی کدکنی)
🔅سهراب، شاعرِ تنهایی و تماشاست و طبیعی است که مسحور او شدن میتواند برای کسانی که دغدغههای اجتماعی دارند، نگرانکننده باشد.
با اینکه همهی این نگرانیها و تذکرها، چیزی از شأن یگانهی سهراب نخواهد کاست، اما نباید در لحظههای انجذاب و خیالاتِ سبک، از یاد ببریم که مسؤولیت اجتماعی ما، توجه به عالَم سیاست و نقد عقلانی ابعاد زندگی فردی و جمعی را میطَلبَد و در کنارِ بُعدِ پذیرا، زنانه و تماشاگر(سهرابوارگی)، نیازمندِ مقادیری روحیهی آرمانشهرگرایی، خصلتِ مردانه و معمارگر(اقبالوارگی) هستیم.
🔅گر چه، کار اصلی ما همچنان، شناور شدن در افسون گل سرخ است.
🌾 @Sedanet | @sedigh_63
Audio
🎙 سخنرانى #جواد_طباطبایی در نشست اندیشه و تمدن ایرانشهری |11 مهر 96 | خانه گفتمان شهر و معماری
🌾 @sedanet | @javadtabatabai
🌾 @sedanet | @javadtabatabai
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 سرنوشت رابطه پس از پايان عشق...
آيا پس از جدايى مى توانيم "دوست معمولى" باشيم؟
ترجمه و صدا : ايمان فانى
🌾 @Sedanet
آيا پس از جدايى مى توانيم "دوست معمولى" باشيم؟
ترجمه و صدا : ايمان فانى
🌾 @Sedanet