🎬 #معرفی_فیلم ویل هانتینگ نابغه (Good Will Hunting)
🔅اگر قرار باشد درباره فیلمهایی که با مضمون نوابغ پنهانِ له شده زیر فضای قالب اجتماعی سخن گفت، در کنار ذهن زیبا، «ویل هانتینگ نابغه» به عنوان برجستهترین آثار سینما، از فیلمهایی است که به خوبی بر این موضوع تمرکز کرده و نشان داده، چه اشخاصی در چه موقعیت اجتماعی میتوانند تا چه میزان تغییر وضعیت دهند و به چالشی جدی برای پیش داوریها بدل شوند.
🔅ویل هانتینگ نابغه که با بودجه ۱۰ میلیون دلاری ساخته شده بود، در اکران ایالات متحده حدود ۱۴۰ میلیون دلار و در سطح جهانی ۲۲۵ میلیون دلار فروش کرد.
🔅همچنین فیلم موفق به کسب جوایز قابل توجهی شد: اسکار بهترین فیلم نامه غیراقتباسی برای مت دیمون و بن افلک، اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل برای رابین ویلیامز و جایزه «گلدن گلاب» برای بهترین فیلم نامه و بهترین فیلم.
🔅همچنین ویل هانتینگ نابغه نامزد جوایز مهمی هم بود: اسکار بهترین فیلم، بهترین بازیگر نقش اول، بهترین بازیگر زن نقش مکمل، بهترین کارگردانی، بهترین آواز، بهترین موسیقی و بهترین تدوین و جایزهٔ «گلدن گلاب» در رشتههای بهترین فیلم درام، بهترین بازیگر مرد نقش اول درام و بهترین بازیگر نقش مکمل درام. به علاوه اتحادیه کارگردانان و اتحادیه فیلم نامه نویسان ایالات متحده آمریکا، فیلم را در رشتههای بهترین کارگردانی و بهترین فیلم نامه نامزد کردند.
🔅بر پایه داستان این فیلم، در دانشکده ریاضیات دانشگاهی در بوستون، پروفسور جرالد لامبو استاد ریاضیات دانشکده، یک مسأله بسیار غامض ریاضی را روی تخته برای دانشجویان طرح کرد. بر خلاف انتظارِ پروفسور، مسأله غافلگیرکننده توسط یکی از دانشجویان حل شد؛ دانشجویی ناشناس که خودش را معرفی نمیکند. پروفسور برای نشان دادن ضرب شست به آن دانشجو ناشناس، مسألهای بسیار پیچیدهتر روی تخته طرح میکند و دانشجو ناشناس را به هماوردی میطلبد...
🌾 @sedanet
🌅 s9.picofile.com/file/8311337950/hunting.jpg
🔅اگر قرار باشد درباره فیلمهایی که با مضمون نوابغ پنهانِ له شده زیر فضای قالب اجتماعی سخن گفت، در کنار ذهن زیبا، «ویل هانتینگ نابغه» به عنوان برجستهترین آثار سینما، از فیلمهایی است که به خوبی بر این موضوع تمرکز کرده و نشان داده، چه اشخاصی در چه موقعیت اجتماعی میتوانند تا چه میزان تغییر وضعیت دهند و به چالشی جدی برای پیش داوریها بدل شوند.
🔅ویل هانتینگ نابغه که با بودجه ۱۰ میلیون دلاری ساخته شده بود، در اکران ایالات متحده حدود ۱۴۰ میلیون دلار و در سطح جهانی ۲۲۵ میلیون دلار فروش کرد.
🔅همچنین فیلم موفق به کسب جوایز قابل توجهی شد: اسکار بهترین فیلم نامه غیراقتباسی برای مت دیمون و بن افلک، اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل برای رابین ویلیامز و جایزه «گلدن گلاب» برای بهترین فیلم نامه و بهترین فیلم.
🔅همچنین ویل هانتینگ نابغه نامزد جوایز مهمی هم بود: اسکار بهترین فیلم، بهترین بازیگر نقش اول، بهترین بازیگر زن نقش مکمل، بهترین کارگردانی، بهترین آواز، بهترین موسیقی و بهترین تدوین و جایزهٔ «گلدن گلاب» در رشتههای بهترین فیلم درام، بهترین بازیگر مرد نقش اول درام و بهترین بازیگر نقش مکمل درام. به علاوه اتحادیه کارگردانان و اتحادیه فیلم نامه نویسان ایالات متحده آمریکا، فیلم را در رشتههای بهترین کارگردانی و بهترین فیلم نامه نامزد کردند.
🔅بر پایه داستان این فیلم، در دانشکده ریاضیات دانشگاهی در بوستون، پروفسور جرالد لامبو استاد ریاضیات دانشکده، یک مسأله بسیار غامض ریاضی را روی تخته برای دانشجویان طرح کرد. بر خلاف انتظارِ پروفسور، مسأله غافلگیرکننده توسط یکی از دانشجویان حل شد؛ دانشجویی ناشناس که خودش را معرفی نمیکند. پروفسور برای نشان دادن ضرب شست به آن دانشجو ناشناس، مسألهای بسیار پیچیدهتر روی تخته طرح میکند و دانشجو ناشناس را به هماوردی میطلبد...
🌾 @sedanet
🌅 s9.picofile.com/file/8311337950/hunting.jpg
🍂کثرتگرایی: زمینههای فلسفی و پیامدهای اجتماعی
#محمد_مهدی_اردبیلی - #مهدی_پارسا - #غلامرضا_ذکیانی
۱۶ آبان ۱۳۹۶
صوت این نشست👇
✨ → 3danet.ir/G3V0g
🌾 @sedanet | @PhilosophicalHalt
#محمد_مهدی_اردبیلی - #مهدی_پارسا - #غلامرضا_ذکیانی
۱۶ آبان ۱۳۹۶
صوت این نشست👇
✨ → 3danet.ir/G3V0g
🌾 @sedanet | @PhilosophicalHalt
🍂 سخنرانی حکمت
🗣 #مصطفی_ملکیان
مشهد ، سال ۱۳۸۸
صوت و متن👇
✨→ 3danet.ir/VVq05
🌾 @Sedanet | @mostafamalekian
🗣 #مصطفی_ملکیان
مشهد ، سال ۱۳۸۸
صوت و متن👇
✨→ 3danet.ir/VVq05
🌾 @Sedanet | @mostafamalekian
▪️گور شد گهواره، آری بنگرید اینک زمین را
این دهان واکرده غُرّان اژدهای سهمگین را
قریه خواب و کوه بیدارست و هنگام شبیخون
تا بکوبد بر بساطش صخره های خشم و کین را
مرگ من یا توست بیشک، آن ستون، آن سقف، آنک!
کاینچنین از ظلمت شب، بهره میگیرد کمین را
▪️مادری آنک به سجده در نماز وحشت خود
خسته میساید به خاک کودکان خود جبین را
دخترک خاموش ، بهتش برده از تنهایی خود
میکشد بر چشمهای بینگاهی آستین را
نوعروسی، خیره در آفاق خونآلوده، در چنگ
میفشارد جامهی خونین جفت نازنین را
«باز میپرسی کهها مردند؟ میگویم: که زندهست؟!»
پیرمرد انگار با خود، زیر لب، میموید این را
دیگری سر میدهد غمنالهی شکر و شکایت:
تا کجا میآزمایی ای خدا، این سرزمین را؟
کودکان، از خواب این افسانه، بیداری ندارند
با که خواهد گفت مادر، قصههای دلنشین را؟
از تمام قریه، یک تن مانده و دیگر کسی نیست
تا کشد دست تسلا بر سر، آن تنهاترین را
▪️مرده چوپان و نیاش افتاده، خون آلود، جایی.
خسته در وی مینوازد باد آهنگی حزین را
👤حسین منزوی
⚫️ عرض تسلیت خدمت هممیهنان عزیز، خصوصا مردم کرمانشاه
این دهان واکرده غُرّان اژدهای سهمگین را
قریه خواب و کوه بیدارست و هنگام شبیخون
تا بکوبد بر بساطش صخره های خشم و کین را
مرگ من یا توست بیشک، آن ستون، آن سقف، آنک!
کاینچنین از ظلمت شب، بهره میگیرد کمین را
▪️مادری آنک به سجده در نماز وحشت خود
خسته میساید به خاک کودکان خود جبین را
دخترک خاموش ، بهتش برده از تنهایی خود
میکشد بر چشمهای بینگاهی آستین را
نوعروسی، خیره در آفاق خونآلوده، در چنگ
میفشارد جامهی خونین جفت نازنین را
«باز میپرسی کهها مردند؟ میگویم: که زندهست؟!»
پیرمرد انگار با خود، زیر لب، میموید این را
دیگری سر میدهد غمنالهی شکر و شکایت:
تا کجا میآزمایی ای خدا، این سرزمین را؟
کودکان، از خواب این افسانه، بیداری ندارند
با که خواهد گفت مادر، قصههای دلنشین را؟
از تمام قریه، یک تن مانده و دیگر کسی نیست
تا کشد دست تسلا بر سر، آن تنهاترین را
▪️مرده چوپان و نیاش افتاده، خون آلود، جایی.
خسته در وی مینوازد باد آهنگی حزین را
👤حسین منزوی
⚫️ عرض تسلیت خدمت هممیهنان عزیز، خصوصا مردم کرمانشاه
🍂 نقد و بررسی کتاب فقه و حکمرانی حزبی
#محمدمهدی_مجاهدی
#داود_فیرحی
#مهدی_براتعلی_پور
#سید_رضا_حسینی
21 آبان 96
صوت👇
✨→ 3danet.ir/SbBJX
🌾 @Feirahi
🌾 @Sedanet
🌾 @mmojahedi
🌾 @Nedaye_siyasat
#محمدمهدی_مجاهدی
#داود_فیرحی
#مهدی_براتعلی_پور
#سید_رضا_حسینی
21 آبان 96
صوت👇
✨→ 3danet.ir/SbBJX
🌾 @Feirahi
🌾 @Sedanet
🌾 @mmojahedi
🌾 @Nedaye_siyasat
🍂 10 نکته در مورد زلزله در غرب کشور
✍️ #احسان_محمدی
می دانم درست وقتی که هنوز برخی از هموطنان مان زیر آوار دارند با مرگ می جنگند وقت خوبی برای «نکته» نوشتن نیست اما کار من «آموختن» و به اشتراک گذاشتن چیزهایی است که آموخته ام. بخشی از این نکات را زمان آتش سوزی پلاسکو هم نوشتم و دردناک است که عیناً در رویارویی با یک فاجعه دیگر بازنشر می کنم. بدون نیاز به هیچ تغییری!
1️⃣ می دانم حوصله ندارید ولی باور کنید از41 حادثه طبیعی ثبت شده در جهان، بیش از 30 مورد آن در ایران سابقه وقوع دارند و طبق گزارش پایگاه «دادههای بینالمللی بلایای طبیعی» در یک قرن گذشته بالغ بر 200 حادثه طبیعی بزرگ پرخسارت در ایران رخ داده که بیش از 300 هزار کشته و زخمی دربر داشته و حدود نیم میلیون ایرانی بی خانمان شده اند. پس این زلزله کاملاً طبیعی است.
2️⃣ پلاسکو نشان مان داد ما در زمینه آموزش مدیریت بحران موفق نیستیم اما انصافا" مدال طلای سوگواری برازنده همه مان است. ما در این سرزمین حق «شعر» را ادا کرده ایم اما حق «خرد» را نه.
مانورهای زلزله و بحران در مدارس معمولا" شوخی و خنده است و کسی جدی اش نمی گیرد و بیشتر اوقات برای پر کردن فرم های اداری است تا اثرگذاری واقعی و آماده کردن بچه ها برای لحظه فاجعه.
این اتفاقات نشان می دهد که نه مسئولان آماده اند، نه ماموران و نه حتی رسانه ها. نگوییم «غافلگیر شدیم». بلایای طبیعی به کسی زنگ نمی زنند که آماده باشید ما تشریف می آوریم.
3️⃣وقتی پلاسکو فرو ریخت. کام مان تلخ شد اما عبرتی نگرفتیم و یادمان رفت. درست مثل منا، مثل تصادف قطار سمنان، مثل کشته شدن سربازها، مثل فروریختن ساختمان سعادتآباد که هفده کارگر دفن شدند، مثل آتش سوزی خیابان جمهوری که دو زن پائین پریدند و مُردند. یادمان می رود، چون ما به زخم خو کرده ایم. مرگ کسب و کار ماست. یک اتفاق تازه رخ می دهد و این زلزله را می شورد می برد!
4️⃣ ساختمان های مسکن مهر را نگاه کنید. بیمارستان ها را پس از زلزله ببینید. تقریباً ویران شده اند. چه کسی آنها را ساخته است؟ ترامپ؟ نتانیاهو؟ آل سعود؟...نه! خودمان ساخته ایم. با بی مسئولیتی. با بی فکری. با «حاجی سخت نگیر بابا!»، با « آقا امضا کن بره،انشالله اتفاقی نمی افته»، با مصالح درجه چندم، با طمع، با سودجویی، بی آنکه فکر کنیم که ممکن است روی سر هموطن مان خراب شود...
5️⃣ ما گرفتار بحران مدیریت در این کشوریم. تا دلتان بخواهد حجت السلام دکتر خلبان ملوان داریم اما مدیر چطور؟ چرا مثل مربی فوتبال، مدیر وارد نمی کنیم؟ چند نفرمان کُشته بشود تا مدیران ما قبول کنند «مدیریت بحران» نمی دانند؟ یک باران، یک سیل کوچک، یک آتش سوزی در این کشور جنازه تولید می کند. باور کنید خدا ما را بغل کرده است، اگر این زلزله در تهران رخ داده بود الان...! بگذریم.
6️⃣ بی اعتمادی در این کشور ترسناکتر از زلزله و آتش سوزی است. مردم ما به اخبار تلویزیون اعتماد ندارند، به توصیه مسئولین که آقا نیایید برای تماشا اعتماد ندارند، به حرف مسئولان که ساختمان را ترک کنید اعتماد ندارند،ب ه آمبولانسی که پشت سرشان آژیر می کشد اعتماد ندارند. دیشب در حساس ترین حتی تلویزیون استانی فیلم و سریال پخش می کرد انگار هیچ اتفاقی رخ نداده و امروز به ظهر نرسیده 200 جنازه از زیر آوار بیرون آمده است... اعتماد مردم را جلب کنید لطفاً.
7️⃣ در ایران مسابقه پرطرفدار "کی از همه بدبخت تره" هر روز برگزار می شود که تقریبا" همه مان شانس کسب مدال در آن را داریم. اینکه پیش هر کسی درددل کنی تا ثابت نکند حالش از تو بدتر است ول کن نیست. برای درآوردن اشک هم، با شعر سوزناک و کلیپ جگرخراش و عکس های وحشتناک مسابقه ندهیم، اسم این کار را نگذاریم همدردی! لزوماً هر کس بیشتر گریه کند و اشک در بیاورد انسان بهتری نیست.
8️⃣ در چنین مواقعی نیروهای امدادی و نهادهایی چون هلال احمر و حتی نظامی و انتظامی سرزنش می شوند اما منصفانه نیست. بسیاری از آنها بیش از توان شان کار می کنند اما امکانات کافی ندارند. انشالله آموزش کافی و به روز شده برای رویارویی با بحران را دیده اند اما سوپرمن نیستند. دق دل مان را سر دیوار کوتاه آنها خالی نکنیم.
9️⃣ چندنفر از ما که فحش و تز می دهیم بلدیم با کپسول آتش نشانی کار کنیم؟ تنفس مصنوعی بلدیم؟ بلدیم بچه مان پاک کن قورت داد نجاتش بدهیم؟ برای فاجعه بعدی آماده شویم. آموزش ببینیم. لطفاً به ما آموزش بدهید. به بچه های ما در مدارس همانقدر که مهندسی راه و آسمان یاد می دهید، روش های زنده ماندن را هم یاد بدهید. خدا مدیر بحران ما نیست.
🔟 خدایا! ما مواظب خودمان نیستیم. تو بیشتر مواظب مان باش. کسی از نزدیکان من در این حادثه کشته نشد اما هر کس که جان باخت یا صدمه دید هموطن من است.
🌾 @sedanet
🌅 s8.picofile.com/file/8311793618/p_E.jpg
✍️ #احسان_محمدی
می دانم درست وقتی که هنوز برخی از هموطنان مان زیر آوار دارند با مرگ می جنگند وقت خوبی برای «نکته» نوشتن نیست اما کار من «آموختن» و به اشتراک گذاشتن چیزهایی است که آموخته ام. بخشی از این نکات را زمان آتش سوزی پلاسکو هم نوشتم و دردناک است که عیناً در رویارویی با یک فاجعه دیگر بازنشر می کنم. بدون نیاز به هیچ تغییری!
1️⃣ می دانم حوصله ندارید ولی باور کنید از41 حادثه طبیعی ثبت شده در جهان، بیش از 30 مورد آن در ایران سابقه وقوع دارند و طبق گزارش پایگاه «دادههای بینالمللی بلایای طبیعی» در یک قرن گذشته بالغ بر 200 حادثه طبیعی بزرگ پرخسارت در ایران رخ داده که بیش از 300 هزار کشته و زخمی دربر داشته و حدود نیم میلیون ایرانی بی خانمان شده اند. پس این زلزله کاملاً طبیعی است.
2️⃣ پلاسکو نشان مان داد ما در زمینه آموزش مدیریت بحران موفق نیستیم اما انصافا" مدال طلای سوگواری برازنده همه مان است. ما در این سرزمین حق «شعر» را ادا کرده ایم اما حق «خرد» را نه.
مانورهای زلزله و بحران در مدارس معمولا" شوخی و خنده است و کسی جدی اش نمی گیرد و بیشتر اوقات برای پر کردن فرم های اداری است تا اثرگذاری واقعی و آماده کردن بچه ها برای لحظه فاجعه.
این اتفاقات نشان می دهد که نه مسئولان آماده اند، نه ماموران و نه حتی رسانه ها. نگوییم «غافلگیر شدیم». بلایای طبیعی به کسی زنگ نمی زنند که آماده باشید ما تشریف می آوریم.
3️⃣وقتی پلاسکو فرو ریخت. کام مان تلخ شد اما عبرتی نگرفتیم و یادمان رفت. درست مثل منا، مثل تصادف قطار سمنان، مثل کشته شدن سربازها، مثل فروریختن ساختمان سعادتآباد که هفده کارگر دفن شدند، مثل آتش سوزی خیابان جمهوری که دو زن پائین پریدند و مُردند. یادمان می رود، چون ما به زخم خو کرده ایم. مرگ کسب و کار ماست. یک اتفاق تازه رخ می دهد و این زلزله را می شورد می برد!
4️⃣ ساختمان های مسکن مهر را نگاه کنید. بیمارستان ها را پس از زلزله ببینید. تقریباً ویران شده اند. چه کسی آنها را ساخته است؟ ترامپ؟ نتانیاهو؟ آل سعود؟...نه! خودمان ساخته ایم. با بی مسئولیتی. با بی فکری. با «حاجی سخت نگیر بابا!»، با « آقا امضا کن بره،انشالله اتفاقی نمی افته»، با مصالح درجه چندم، با طمع، با سودجویی، بی آنکه فکر کنیم که ممکن است روی سر هموطن مان خراب شود...
5️⃣ ما گرفتار بحران مدیریت در این کشوریم. تا دلتان بخواهد حجت السلام دکتر خلبان ملوان داریم اما مدیر چطور؟ چرا مثل مربی فوتبال، مدیر وارد نمی کنیم؟ چند نفرمان کُشته بشود تا مدیران ما قبول کنند «مدیریت بحران» نمی دانند؟ یک باران، یک سیل کوچک، یک آتش سوزی در این کشور جنازه تولید می کند. باور کنید خدا ما را بغل کرده است، اگر این زلزله در تهران رخ داده بود الان...! بگذریم.
6️⃣ بی اعتمادی در این کشور ترسناکتر از زلزله و آتش سوزی است. مردم ما به اخبار تلویزیون اعتماد ندارند، به توصیه مسئولین که آقا نیایید برای تماشا اعتماد ندارند، به حرف مسئولان که ساختمان را ترک کنید اعتماد ندارند،ب ه آمبولانسی که پشت سرشان آژیر می کشد اعتماد ندارند. دیشب در حساس ترین حتی تلویزیون استانی فیلم و سریال پخش می کرد انگار هیچ اتفاقی رخ نداده و امروز به ظهر نرسیده 200 جنازه از زیر آوار بیرون آمده است... اعتماد مردم را جلب کنید لطفاً.
7️⃣ در ایران مسابقه پرطرفدار "کی از همه بدبخت تره" هر روز برگزار می شود که تقریبا" همه مان شانس کسب مدال در آن را داریم. اینکه پیش هر کسی درددل کنی تا ثابت نکند حالش از تو بدتر است ول کن نیست. برای درآوردن اشک هم، با شعر سوزناک و کلیپ جگرخراش و عکس های وحشتناک مسابقه ندهیم، اسم این کار را نگذاریم همدردی! لزوماً هر کس بیشتر گریه کند و اشک در بیاورد انسان بهتری نیست.
8️⃣ در چنین مواقعی نیروهای امدادی و نهادهایی چون هلال احمر و حتی نظامی و انتظامی سرزنش می شوند اما منصفانه نیست. بسیاری از آنها بیش از توان شان کار می کنند اما امکانات کافی ندارند. انشالله آموزش کافی و به روز شده برای رویارویی با بحران را دیده اند اما سوپرمن نیستند. دق دل مان را سر دیوار کوتاه آنها خالی نکنیم.
9️⃣ چندنفر از ما که فحش و تز می دهیم بلدیم با کپسول آتش نشانی کار کنیم؟ تنفس مصنوعی بلدیم؟ بلدیم بچه مان پاک کن قورت داد نجاتش بدهیم؟ برای فاجعه بعدی آماده شویم. آموزش ببینیم. لطفاً به ما آموزش بدهید. به بچه های ما در مدارس همانقدر که مهندسی راه و آسمان یاد می دهید، روش های زنده ماندن را هم یاد بدهید. خدا مدیر بحران ما نیست.
🔟 خدایا! ما مواظب خودمان نیستیم. تو بیشتر مواظب مان باش. کسی از نزدیکان من در این حادثه کشته نشد اما هر کس که جان باخت یا صدمه دید هموطن من است.
🌾 @sedanet
🌅 s8.picofile.com/file/8311793618/p_E.jpg
🍂 اختلال استرس پس از سانحه
✍️ #آفرین_رجایی (روانشناس)
🔅حوادث ناگوار و ناگهانی ای مثل زلزله، اضطراب، اندوه و سوگواری عظیمی بدنبال خود دارد. همه ما، حتی كسانی كه در محل حادثه نبودند، میتوانیم علائمی چون كابوس های شبانه، فلش بك، اجتناب از هرمحركی كه حادثه را یاداوری می كند، اضطراب، و افسردگی را تجربه كنیم. كمك كردن به خودمان و دیگران همیشه خوب است اما در چنین مواردی "اولویت" است. ما، از روش های مختلفی می توانیم مفید باشیم:
1️⃣ كمك های نقدی و غیرنقدی به سازمان ها و گروه هایی كه با محل زلزله زده در تماس هستند. مثلا برای زلزله اخیر: جمعیت امام علی، هلال احمر و ... .
2️⃣ اهدا خون در خواست شده (گروه O برای زلزله اخیر) در سازمان های انتقال خون.
3️⃣ برنامه ریزی و طراحی مراسمی برای جمع آوری پول و كمك های مردمی برای زلزله زدگان (fundraising )؛ مثلا مراسمی در مدرسه ها، خیریه ها و نهادهای مردمی.
4️⃣ در صورت امكان، سفر پزشكان، پرستاران، روانشناسان و... به محل زلزله زده برای كمك.
5️⃣ همدلی: اگر با زلزله زدگان در تماس هستید، سعی كنید منبع آرامش و همدلی مناسبی برای آن ها باشید. معمولا با تكرار جملاتی چون "تو خیلی قوی هستی"، "می فهمم چه می كشی"، "همیشه حكمتی در كار است" و... كمكی به كسی نخواهید كرد. همدلی صادقانه داشته باشید؛ اگر چنین تجربه ای نداشته اید، بهتر است بگویید: «من واقعا نمیتوانم خودم را جای تو بگذارم و نمی فهمم چه دردی داری؛ اما باید خیلی سختتر از تصور من باشد.» و بعد طرف مقابلتان را مطمئن كنید كه تنها نیست و شما هوایش را دارید (اگر واقعا دارید!). گاهی، یك جمله، رفتار و حمایت شما، همه ی آن چیزی است كه یك نفر در یك لحظه به آن نیاز دارد؛ فراموش نكنید.
🌾 @sedanet
✍️ #آفرین_رجایی (روانشناس)
🔅حوادث ناگوار و ناگهانی ای مثل زلزله، اضطراب، اندوه و سوگواری عظیمی بدنبال خود دارد. همه ما، حتی كسانی كه در محل حادثه نبودند، میتوانیم علائمی چون كابوس های شبانه، فلش بك، اجتناب از هرمحركی كه حادثه را یاداوری می كند، اضطراب، و افسردگی را تجربه كنیم. كمك كردن به خودمان و دیگران همیشه خوب است اما در چنین مواردی "اولویت" است. ما، از روش های مختلفی می توانیم مفید باشیم:
1️⃣ كمك های نقدی و غیرنقدی به سازمان ها و گروه هایی كه با محل زلزله زده در تماس هستند. مثلا برای زلزله اخیر: جمعیت امام علی، هلال احمر و ... .
2️⃣ اهدا خون در خواست شده (گروه O برای زلزله اخیر) در سازمان های انتقال خون.
3️⃣ برنامه ریزی و طراحی مراسمی برای جمع آوری پول و كمك های مردمی برای زلزله زدگان (fundraising )؛ مثلا مراسمی در مدرسه ها، خیریه ها و نهادهای مردمی.
4️⃣ در صورت امكان، سفر پزشكان، پرستاران، روانشناسان و... به محل زلزله زده برای كمك.
5️⃣ همدلی: اگر با زلزله زدگان در تماس هستید، سعی كنید منبع آرامش و همدلی مناسبی برای آن ها باشید. معمولا با تكرار جملاتی چون "تو خیلی قوی هستی"، "می فهمم چه می كشی"، "همیشه حكمتی در كار است" و... كمكی به كسی نخواهید كرد. همدلی صادقانه داشته باشید؛ اگر چنین تجربه ای نداشته اید، بهتر است بگویید: «من واقعا نمیتوانم خودم را جای تو بگذارم و نمی فهمم چه دردی داری؛ اما باید خیلی سختتر از تصور من باشد.» و بعد طرف مقابلتان را مطمئن كنید كه تنها نیست و شما هوایش را دارید (اگر واقعا دارید!). گاهی، یك جمله، رفتار و حمایت شما، همه ی آن چیزی است كه یك نفر در یك لحظه به آن نیاز دارد؛ فراموش نكنید.
🌾 @sedanet
🍂 گزارش تفصیلی زلزله آذربایجان شرقی
🔅 #محمدمهدی_اردبیلی : وقتی مردم به همۀ نهادها، حتی بخش اعظم نهادهای مدنی و خیریه، بیاعتماد میشوند، تنها میتوان به خود «مردم» اعتماد کرد. اینجا مردم فقدان کاراییِ نهادهای فَشَل و فاسد را با توانِ خودشان جبران میکنند. سیلِ فعالیتهای شخصی، اعم از کرایه کردن وانت، انتشار شمارهحسابهای شخصی، و نمونههای مشابه شواهدیاند بر این مدعا. در وضعیت انسداد و اختلال نهادها، تنها به شرطی میتوان به آینده این مردم امید بست که هنوز چنین توانی برایشان باقی مانده باشد. توانِ بدل کردن انفعالِ ناشی از مواجهه با ناکارآمدی نهادی، به فعالیتهای فردی یا جمعیِ کوچک
🔅اما مسئلۀ اصلی این است که غالباً کسانی که میخواهند کاری بکنند، راه انجام آن را به درستی نمیدانند. اشتیاق زایدالوصف عمومی (حالا به هر دلیل، که تحلیل انتقادی فوراناش در حال حاضر ضرورتی ندارد) برای کمکرسانی به آسیبدیدگان و بازماندگان عمدتاً با بیدرایتی و ناشیگری و فقدان تحلیل و شناخت درست از منطقه، نه تنها به هدر میرود، بلکه حتی بعضاً به زیان مردمآسیب دیده منجر میشود. رویکرد گداپروریِ حاکم بر کمکرسانی، یعنی دادنِ غذا به جای امکانات تهیۀ آن، دادن نان به جای آرد، دادن آبمعدنی به جای بردن تانکرِ آب، دادن کنسرو به جای ایجاد شرایط امکان آشپزی، ارسال لباسهای دست دوم و غیره، همه نه تنها پس از یک هفته میتواند یک روستای کوچک را به آشغالدانیِ ظروف پلاستیکی و قوطی کنسرو بدل کند، بلکه شخصیت مردم آن روستا را به نحوی درهم میشکند که در بلندمدت به نابودی روستا و مهاجرت به شهرهای بزرگ منجر میشود. شاید اضطراریِ بودنِ کمکها برای ۳-۴ روز اول قابل توجیه باشد، اما فاجعۀ اصلی نه گرسنگی و تشنگی و بیسرپناهی مردمانِ این مناطق، بلکه نابودی کل آن منطقه از حیث زیستی در بلندمدت است. به زودی جوّ عمومی کمکرسانی خواهد خوابید و با آغاز سرما، تازه مردمان این مناطق با اصل فاجعه مواجه خواهند شد.
🔅مهمتر از مسئلۀ توزیع و مدیریت اقلام مصرفی، مسئلۀ توزیع و مدیریت میل به کمکرسانی و اشتیاق عاطفی مردم است که به واسطۀ فقدان نهادهای کارآمد و بیاعتمادی عمومیِ حاصل از شکاف دولت-ملت، به بیهودهکاریها و حتی خرابکاریهایی با نیت خیر منجر میشود. راه انداختن عجولانه کاروانِ وانتها در میان آوارگان، علاوه بر تخریب شخصیت افراد و فرهنگ منطقه، و ایجاد فضا برای سوءاستفاده کنندگان، به توزیع نامتوازن اقلام منتهی خواهد شد. درضمن نباید فراموش کرد که تصور پایتختنشینان یا مرکزنشینان از مردم مناطق محروم، عمدتاً موهوم و خیالی است و همین امر باعث آسیبرسانی به مردم محلی و خود مناطق زندگی شان می شود.
🔅فایل زیر، گزارش تفصیلی پروژهای است که با همت گروهی پژوهشی با مدیریت دوست عزیزم #بهرنگ_محمدی از زلزله آذربایجان تهیه شده است، که بیتردید بخش قابل توجهی از تحلیل و نتایجش با زلزله حاضر و زلزلههای احتمالیِ آینده مشترک است. مطالعه این تحقیق برای همه افرادی که مشتاق کمک به مردمِ آسیبدیده هستند ضروری است. حتی اگر فرصت مطالعه کل آن را ندارید، حتما فصل چهارم و پنجم (بررسی یافتهها و راهکارها و نتایج) را مطالعه کنید. اشتیاق زایدالوصف ما و فقدان نهادهای معتمد، نباید به فعالیتهای کور و اختراع مجدد چرخ منجر شود. شورِ رمانتیک و انساندوستانه اگر با شعور و درایت همراه نشود، میتواند به نیرویی مخرب حاصل از جهل بدل شود.
فایل pdf این گزارش👇
✨ → 3danet.ir/O4W1r
🌾 @sedanet | @PhilosophicalHalt
🔅 #محمدمهدی_اردبیلی : وقتی مردم به همۀ نهادها، حتی بخش اعظم نهادهای مدنی و خیریه، بیاعتماد میشوند، تنها میتوان به خود «مردم» اعتماد کرد. اینجا مردم فقدان کاراییِ نهادهای فَشَل و فاسد را با توانِ خودشان جبران میکنند. سیلِ فعالیتهای شخصی، اعم از کرایه کردن وانت، انتشار شمارهحسابهای شخصی، و نمونههای مشابه شواهدیاند بر این مدعا. در وضعیت انسداد و اختلال نهادها، تنها به شرطی میتوان به آینده این مردم امید بست که هنوز چنین توانی برایشان باقی مانده باشد. توانِ بدل کردن انفعالِ ناشی از مواجهه با ناکارآمدی نهادی، به فعالیتهای فردی یا جمعیِ کوچک
🔅اما مسئلۀ اصلی این است که غالباً کسانی که میخواهند کاری بکنند، راه انجام آن را به درستی نمیدانند. اشتیاق زایدالوصف عمومی (حالا به هر دلیل، که تحلیل انتقادی فوراناش در حال حاضر ضرورتی ندارد) برای کمکرسانی به آسیبدیدگان و بازماندگان عمدتاً با بیدرایتی و ناشیگری و فقدان تحلیل و شناخت درست از منطقه، نه تنها به هدر میرود، بلکه حتی بعضاً به زیان مردمآسیب دیده منجر میشود. رویکرد گداپروریِ حاکم بر کمکرسانی، یعنی دادنِ غذا به جای امکانات تهیۀ آن، دادن نان به جای آرد، دادن آبمعدنی به جای بردن تانکرِ آب، دادن کنسرو به جای ایجاد شرایط امکان آشپزی، ارسال لباسهای دست دوم و غیره، همه نه تنها پس از یک هفته میتواند یک روستای کوچک را به آشغالدانیِ ظروف پلاستیکی و قوطی کنسرو بدل کند، بلکه شخصیت مردم آن روستا را به نحوی درهم میشکند که در بلندمدت به نابودی روستا و مهاجرت به شهرهای بزرگ منجر میشود. شاید اضطراریِ بودنِ کمکها برای ۳-۴ روز اول قابل توجیه باشد، اما فاجعۀ اصلی نه گرسنگی و تشنگی و بیسرپناهی مردمانِ این مناطق، بلکه نابودی کل آن منطقه از حیث زیستی در بلندمدت است. به زودی جوّ عمومی کمکرسانی خواهد خوابید و با آغاز سرما، تازه مردمان این مناطق با اصل فاجعه مواجه خواهند شد.
🔅مهمتر از مسئلۀ توزیع و مدیریت اقلام مصرفی، مسئلۀ توزیع و مدیریت میل به کمکرسانی و اشتیاق عاطفی مردم است که به واسطۀ فقدان نهادهای کارآمد و بیاعتمادی عمومیِ حاصل از شکاف دولت-ملت، به بیهودهکاریها و حتی خرابکاریهایی با نیت خیر منجر میشود. راه انداختن عجولانه کاروانِ وانتها در میان آوارگان، علاوه بر تخریب شخصیت افراد و فرهنگ منطقه، و ایجاد فضا برای سوءاستفاده کنندگان، به توزیع نامتوازن اقلام منتهی خواهد شد. درضمن نباید فراموش کرد که تصور پایتختنشینان یا مرکزنشینان از مردم مناطق محروم، عمدتاً موهوم و خیالی است و همین امر باعث آسیبرسانی به مردم محلی و خود مناطق زندگی شان می شود.
🔅فایل زیر، گزارش تفصیلی پروژهای است که با همت گروهی پژوهشی با مدیریت دوست عزیزم #بهرنگ_محمدی از زلزله آذربایجان تهیه شده است، که بیتردید بخش قابل توجهی از تحلیل و نتایجش با زلزله حاضر و زلزلههای احتمالیِ آینده مشترک است. مطالعه این تحقیق برای همه افرادی که مشتاق کمک به مردمِ آسیبدیده هستند ضروری است. حتی اگر فرصت مطالعه کل آن را ندارید، حتما فصل چهارم و پنجم (بررسی یافتهها و راهکارها و نتایج) را مطالعه کنید. اشتیاق زایدالوصف ما و فقدان نهادهای معتمد، نباید به فعالیتهای کور و اختراع مجدد چرخ منجر شود. شورِ رمانتیک و انساندوستانه اگر با شعور و درایت همراه نشود، میتواند به نیرویی مخرب حاصل از جهل بدل شود.
فایل pdf این گزارش👇
✨ → 3danet.ir/O4W1r
🌾 @sedanet | @PhilosophicalHalt
صدانت
گزارش تفصیلی زلزله آذربایجان شرقی • صدانت
محمدمهدی اردبیلی: وقتی مردم به همۀ نهادها، حتی بخش اعظم نهادهای مدنی و خیریه، بیاعتماد میشوند، تنها میتوان به خود «مردم» اعتماد کرد. اینجا مردم فقدان ...
🔅ما شرقیها همه «گذشتهپرستیم»، نه «گذشتهگرا» که برای ما صفت بیرمقی است. و آنچه ما احساس میکنیم با آنچه اروپايیها کلاسیسیم مینامند یکی نیست؛ از این است که همواره «دوران طلايی» همه ملتهای ما در گذشته قرار دارد.
🔅کجای گذشته ؟ در دورترین اقصای تاریخ، آنجا که جز افسانه و اساطیر از آن خاطرهای نداریم و جز خیال را بدانسو راه نیست. در آنسوی شرق، چین، عصر طلايیش دوران شاهان فوسه یانگ است که حتی کنفسیوس از آن به حسرت یاد میکند؛ کتیبههای مردم سومر و بابل ـ در آن دوران که از همه ملتهای دیگر جهان و از همه اعصار تاریخی خویش تمدن و اقتداری درخشانتر و زرینتر داشتند ـ از عصر طلايی خود به حسرت یاد میکنند، عصری که، با طوفان نوح، در زیر لایههای ضخیم رسوب آن سیل عالمگیر، برای همیشه مدفون گردید!
🔅و ما خود، همیشه، حتی در اوج تمدن اسلام و عظمت دوران داریوش و کورش، از عصر طلايی جمشید یاد میکنیم که: روزگاری بود پر از عصمت و خوشبختی و داد، عصر روشنايی و مهر، که حسرت نوروزش و جام جهاننمایش همواره ما را وسوسه میکند و حال را و آینده را از چشممان انداخته است. این فلسفه تاریخ در روح همه ملتهای شرق است و بهگونهای، همه ملتهای جهان، روح انسان: حسرت از گذشته، بیزاری از حال و انتظار مسیحی در آینده.
👤 #علی_شریعتی
📚 هبوط در كوير | کتبی | صفحه 14,15 از 40
🌾 @sedanet
🏞 s9.picofile.com/file/8311973050/O_5.jpg
🔅کجای گذشته ؟ در دورترین اقصای تاریخ، آنجا که جز افسانه و اساطیر از آن خاطرهای نداریم و جز خیال را بدانسو راه نیست. در آنسوی شرق، چین، عصر طلايیش دوران شاهان فوسه یانگ است که حتی کنفسیوس از آن به حسرت یاد میکند؛ کتیبههای مردم سومر و بابل ـ در آن دوران که از همه ملتهای دیگر جهان و از همه اعصار تاریخی خویش تمدن و اقتداری درخشانتر و زرینتر داشتند ـ از عصر طلايی خود به حسرت یاد میکنند، عصری که، با طوفان نوح، در زیر لایههای ضخیم رسوب آن سیل عالمگیر، برای همیشه مدفون گردید!
🔅و ما خود، همیشه، حتی در اوج تمدن اسلام و عظمت دوران داریوش و کورش، از عصر طلايی جمشید یاد میکنیم که: روزگاری بود پر از عصمت و خوشبختی و داد، عصر روشنايی و مهر، که حسرت نوروزش و جام جهاننمایش همواره ما را وسوسه میکند و حال را و آینده را از چشممان انداخته است. این فلسفه تاریخ در روح همه ملتهای شرق است و بهگونهای، همه ملتهای جهان، روح انسان: حسرت از گذشته، بیزاری از حال و انتظار مسیحی در آینده.
👤 #علی_شریعتی
📚 هبوط در كوير | کتبی | صفحه 14,15 از 40
🌾 @sedanet
🏞 s9.picofile.com/file/8311973050/O_5.jpg
🔅دنیای مجازی سربار است از انتقاد در ارتباط با نسبت سیاست و زلزله و مدیریت بحران. از جمله دیدم نوشته اند کاروانی از کمکهای مردمی از سوی راهزنان ربوده شد. بعد زیر خبر نوشته بود: پلیس بی کفایت!
🔅برای من توجه برانگیز است که کمتر کسی به این فکر میکند که ما بنی بشر چنان موجوداتی هستیم که در میانمان کسانی پیدا میشوند که زلزله برایشان موقعیتی مناسب برای غارت است. فقط بیکفایتی پلیس برایمان جالب توجه و مهم است. خب، همان دنیایی که آن راهزن را ساخته آن پلیس و من و توی منتقد را هم ساخته است. به گمان من کاروانهای خبرهای زلزله هم گاهی مورد دستبرد راهزنان است. کسانی که زلزله برایشان موقعیتی مناسب برای برپاسازی طوفان انتقاد سیاسی است.
🔅انتقاد که به این نظام فراوان وارد است؛ فراوان و بنیادین. ولی به ما انتقادی وارد نیست؟ مثلا در همین مواجهه ما با مواجهه مدیران و مقامات سیاسی با زلزله یا چیزهای شبیه آن؟ چه میزان از آسیبهای زلزله و دیگر مشکلات ما ناشی از بدی مدیریت و برنامه ریزی است؟ قطعاً زیاد است ولی چقدر؟ . طبیعت و مردم (از راهزنان کمکهای مردمی تا عمله و بنا و مهندسان مسکن مهر) در کنار مدیران و مسئولان در مشکلات نقش دارند. زلزله برای هر انسان سالمی در اصل دو اقتضا دارد: همدردی و کمک. اگر به جای این دو و اگر "بیش از این دو" آن را موقعیتی برای طوفان انتقادهای درست و غلط میدانید کمی در اصابت خود شک کنید.
🔅زلزله دردآور است در اصل به این دلیل که دنیای سنگی سیاه کروکور، جان و روح و جسم انسانها را چه آسان له میکند؛ سپس دردآور است چون میبینیم کسانی چنین وضعیتی را فرصتی نه برای کمک و همدردی بلکه برای غارت میبینند. و پس از این دردآور است به اینجهت که کسانی از خود ما وظیفه خود را در هر موقعیتی که به نوعی مربوط به این ماجراست خوب انجام نداده یا نمیدهیم. البته پس از اینها یا در کنار اینها نوبت ناراحتی از مدیران و برنامه ریزانی هم هست که در این خصوص خوب عمل نکرده یا نمیکنند. همچنانکه میشود از شور و شعور ودلسوزی مردم و البته برخی دست اندر کاران از سطوح مختلف قدردان و بلکه مغرور بود. این تصور که مردم همه خوبند و مدیران همه بد٬ و ستایش شورمند و شعفناک یکی و نکوهش حماسی و مبارزاتی دیگری، یا خودپسندی و بی انصافی است یا حقه بازی و سو استفاده از فرصت.
🔅ممکن است از من یا از خود بپرسید که گیرم که چنین، این حساسیت خود من چه توجیهی دارد. این مسئولان با این کارنامه نیاز به چنین دلسوزی و حمایتی دارند؟ حتی اگر مردم و طبیعت هم عامل مشکل باشند؟
🔅پاسخم این است: میدانید یکی از علل اصلی (در حوزه علل فکری و ارادی) انقلاب چه بود؟
همینکه به قدری از مسئولان (راست یا دروغ) بد گفتند و اغراق کردند که نتیجه اش این میشد که برخیزید و براندازید همه چیز درست میشود. (عجالتاً در مقام مقایسه میزان و سنخ بدی آن مسئولان و اینان نیستم!) فرض کنید روزی روزگاری در این مملکت هم مدیریت سیاسی همچون دنیای دمکراتیک شد؛ لابد منتظریم که زلزله نیاید یا اگر آمد جایی خراب نشود یا اگر شد کمکها در اسرع وقت برسد و خیلی خوب هم توزیع شود؟ چنین نخواهد شد، هرچند قطعا بهتر این خواهد بود. اما (و چه امای مهمی)، به درجاتی! چون عنصر طبیعت و بدسگالیهایش در هر دو حاضر است؛ و چون میزان پیشرفتگی و توان کشور احتمالا موضوع یک معجزه نخواهد شد (از جمله در مدیریت مسائل زلزله یا چیزهای دیگر مثلاً قابل مقایسه با ژاپن نیستیم و این معلوم نیست ربط خیلی زیادی به مسئولان و نظام سیاسی داشته باشد؛ همه کشورهای دمکراتیک به یک اندازه پیشرفته نیستند)؛ و چون مردم هم متعالی نیستند؛ و چون به احتمال زیاد نه آن مدیران و سیاستمداران آینده آنقدر خوب و توانایند که ممکن است تخیل کنیم و نه اینها که الان هستند، در همه سطوح، "اینقدر" شرور و خیانتکار و نابلدند که برخی از ما اینک تبلیغ میکنیم.
✍️ #مرتضی_مردیها
🌾 @sedanet | @mardihamorteza
🏞 s9.picofile.com/file/8311999826/E_k.jpg
🔅برای من توجه برانگیز است که کمتر کسی به این فکر میکند که ما بنی بشر چنان موجوداتی هستیم که در میانمان کسانی پیدا میشوند که زلزله برایشان موقعیتی مناسب برای غارت است. فقط بیکفایتی پلیس برایمان جالب توجه و مهم است. خب، همان دنیایی که آن راهزن را ساخته آن پلیس و من و توی منتقد را هم ساخته است. به گمان من کاروانهای خبرهای زلزله هم گاهی مورد دستبرد راهزنان است. کسانی که زلزله برایشان موقعیتی مناسب برای برپاسازی طوفان انتقاد سیاسی است.
🔅انتقاد که به این نظام فراوان وارد است؛ فراوان و بنیادین. ولی به ما انتقادی وارد نیست؟ مثلا در همین مواجهه ما با مواجهه مدیران و مقامات سیاسی با زلزله یا چیزهای شبیه آن؟ چه میزان از آسیبهای زلزله و دیگر مشکلات ما ناشی از بدی مدیریت و برنامه ریزی است؟ قطعاً زیاد است ولی چقدر؟ . طبیعت و مردم (از راهزنان کمکهای مردمی تا عمله و بنا و مهندسان مسکن مهر) در کنار مدیران و مسئولان در مشکلات نقش دارند. زلزله برای هر انسان سالمی در اصل دو اقتضا دارد: همدردی و کمک. اگر به جای این دو و اگر "بیش از این دو" آن را موقعیتی برای طوفان انتقادهای درست و غلط میدانید کمی در اصابت خود شک کنید.
🔅زلزله دردآور است در اصل به این دلیل که دنیای سنگی سیاه کروکور، جان و روح و جسم انسانها را چه آسان له میکند؛ سپس دردآور است چون میبینیم کسانی چنین وضعیتی را فرصتی نه برای کمک و همدردی بلکه برای غارت میبینند. و پس از این دردآور است به اینجهت که کسانی از خود ما وظیفه خود را در هر موقعیتی که به نوعی مربوط به این ماجراست خوب انجام نداده یا نمیدهیم. البته پس از اینها یا در کنار اینها نوبت ناراحتی از مدیران و برنامه ریزانی هم هست که در این خصوص خوب عمل نکرده یا نمیکنند. همچنانکه میشود از شور و شعور ودلسوزی مردم و البته برخی دست اندر کاران از سطوح مختلف قدردان و بلکه مغرور بود. این تصور که مردم همه خوبند و مدیران همه بد٬ و ستایش شورمند و شعفناک یکی و نکوهش حماسی و مبارزاتی دیگری، یا خودپسندی و بی انصافی است یا حقه بازی و سو استفاده از فرصت.
🔅ممکن است از من یا از خود بپرسید که گیرم که چنین، این حساسیت خود من چه توجیهی دارد. این مسئولان با این کارنامه نیاز به چنین دلسوزی و حمایتی دارند؟ حتی اگر مردم و طبیعت هم عامل مشکل باشند؟
🔅پاسخم این است: میدانید یکی از علل اصلی (در حوزه علل فکری و ارادی) انقلاب چه بود؟
همینکه به قدری از مسئولان (راست یا دروغ) بد گفتند و اغراق کردند که نتیجه اش این میشد که برخیزید و براندازید همه چیز درست میشود. (عجالتاً در مقام مقایسه میزان و سنخ بدی آن مسئولان و اینان نیستم!) فرض کنید روزی روزگاری در این مملکت هم مدیریت سیاسی همچون دنیای دمکراتیک شد؛ لابد منتظریم که زلزله نیاید یا اگر آمد جایی خراب نشود یا اگر شد کمکها در اسرع وقت برسد و خیلی خوب هم توزیع شود؟ چنین نخواهد شد، هرچند قطعا بهتر این خواهد بود. اما (و چه امای مهمی)، به درجاتی! چون عنصر طبیعت و بدسگالیهایش در هر دو حاضر است؛ و چون میزان پیشرفتگی و توان کشور احتمالا موضوع یک معجزه نخواهد شد (از جمله در مدیریت مسائل زلزله یا چیزهای دیگر مثلاً قابل مقایسه با ژاپن نیستیم و این معلوم نیست ربط خیلی زیادی به مسئولان و نظام سیاسی داشته باشد؛ همه کشورهای دمکراتیک به یک اندازه پیشرفته نیستند)؛ و چون مردم هم متعالی نیستند؛ و چون به احتمال زیاد نه آن مدیران و سیاستمداران آینده آنقدر خوب و توانایند که ممکن است تخیل کنیم و نه اینها که الان هستند، در همه سطوح، "اینقدر" شرور و خیانتکار و نابلدند که برخی از ما اینک تبلیغ میکنیم.
✍️ #مرتضی_مردیها
🌾 @sedanet | @mardihamorteza
🏞 s9.picofile.com/file/8311999826/E_k.jpg
🍂 راههای مطمئن کمک به زلزلهزدگانِ زلزله اخیر:
🔷 جمعیت هلال احمر
پرداخت آنلاین:
✨ → goo.gl/QgNgmY
شمارهگیری:
▪️*3#
[ستاره سه مربع]
▪️*724#
[ستاره 724 مربع]
🔷 سازمان بهزیستی
پرداخت آنلاین:
✨ → goo.gl/Rn87ZV
حسابهای مشارکتهای مردمی بهزیستی - بانک ملت:
▪️2345363800
▪️90190
🔷 جمعیت خیریه دانشجویی امام علی:
▪️6104-3379-0532-4602
@Imamalisociety
🔷 بنیاد زینب کبری
▪️5022-2910-1598-7314
@ZeynabKF
🔷 کمیته امداد استان کرمانشاه
شماره حساب - بانک ملی
▪️ 0109390939009
🔷 کانون خیریه دانشگاه علامه طباطبایی
نام ايمان كرمي دره نارنجي - بانك تجارت:
▪️5859831056199283
@Atucharity
🔷 نرگس کلباسی اشتری - بانک صادرات:
▪️6037-6974-3606-0922
▪️ 0111299490000
@NargesKalbasi
🔷صادق زیباکلام منفرد - بانک ملی:
▪️ 0104114978000
▪️ 6037-9913-5096-2498
@SadeghZibakalam
🔷 محمدمهدی اردبیلی - بانک ملی
▪️ 6037-9918-6246-0791
@PhilosophicalHalt
🔷 علی دایی
به نام مهدیه شیشهگر و شیرین مجیدی
▪️ 6036-9917-5231-4991
▪️ 6037-9917-5231-5014
🔷 نیکی کریمی - بانک پاسارگاد
برای ایجاد مرکز حمایت از کودکان
▪️ 5022-2910-6792-7754
☘️صدانت پیشنهاد میکند کمکهابه سازمانها و خیریهها واریز شود.
🔷 جمعیت هلال احمر
پرداخت آنلاین:
✨ → goo.gl/QgNgmY
شمارهگیری:
▪️*3#
[ستاره سه مربع]
▪️*724#
[ستاره 724 مربع]
🔷 سازمان بهزیستی
پرداخت آنلاین:
✨ → goo.gl/Rn87ZV
حسابهای مشارکتهای مردمی بهزیستی - بانک ملت:
▪️2345363800
▪️90190
🔷 جمعیت خیریه دانشجویی امام علی:
▪️6104-3379-0532-4602
@Imamalisociety
🔷 بنیاد زینب کبری
▪️5022-2910-1598-7314
@ZeynabKF
🔷 کمیته امداد استان کرمانشاه
شماره حساب - بانک ملی
▪️ 0109390939009
🔷 کانون خیریه دانشگاه علامه طباطبایی
نام ايمان كرمي دره نارنجي - بانك تجارت:
▪️5859831056199283
@Atucharity
🔷 نرگس کلباسی اشتری - بانک صادرات:
▪️6037-6974-3606-0922
▪️ 0111299490000
@NargesKalbasi
🔷صادق زیباکلام منفرد - بانک ملی:
▪️ 0104114978000
▪️ 6037-9913-5096-2498
@SadeghZibakalam
🔷 محمدمهدی اردبیلی - بانک ملی
▪️ 6037-9918-6246-0791
@PhilosophicalHalt
🔷 علی دایی
به نام مهدیه شیشهگر و شیرین مجیدی
▪️ 6036-9917-5231-4991
▪️ 6037-9917-5231-5014
🔷 نیکی کریمی - بانک پاسارگاد
برای ایجاد مرکز حمایت از کودکان
▪️ 5022-2910-6792-7754
☘️صدانت پیشنهاد میکند کمکهابه سازمانها و خیریهها واریز شود.
🍂 معنای زندگی نزد سهراب سپهری
✍️ #صدیق_قطبی
🔅آیا زندگی خالی از معنا است؟ پاسخ سهراب سپهری منفی است: «زندگی خالی نیست». اما چه چیزهایی زندگی را برای او سرشار میکند؟ «در این جهان ظلمانی، در این روزگار سرشار از فجایع، در این دنیای پر از کینه»، چه آویزگاههای استواری به چشم میخورد که شاعر را مجاب میکند «دلخوشیها کم نیست»؟
🔅پاسخهای سپهری سادهاند: «سیب هست»، «شقایق هست»، «مهربانی هست»، «مثلاً این خورشید»، «کودک پسفردا»، «کفتر آن هفته». اما این عناصر به ظاهر ساده که در منظر همگان است، واجد چه مایه از معناست که رستگاری را برای شاعر، چنین نزدیک و در دسترس میکنند: «رستگاری نزدیک. لای گلهای حیاط». آیا این سادهاندیشی نیست که بگوییم: «زندگی یعنی یک سار پرید»، «زندگی سیبی است گاز باید زد با پوست» و «زندگی شستن یک بشقاب است». این سادگی نیست که بگوییم «من به سیبی خوشنودم و به بوییدن یک بوتهی بابونه» یا «زندگی دیدن یک باغچه از شیشه مسدود هواپیماست»؟
🔅چه چیزی همهی این عناصر در دسترس و عادی و اتفاقات جاری را چنین درخشان و معناساز میکند؟ شاعر دارای چه روحیه و نگرشی است که میتواند اینچنین راضی و خشنود، زندگی را آکنده از معنا ببیند؟
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/G5IRG
🌾 @sedanet | @sedigh_63
✍️ #صدیق_قطبی
🔅آیا زندگی خالی از معنا است؟ پاسخ سهراب سپهری منفی است: «زندگی خالی نیست». اما چه چیزهایی زندگی را برای او سرشار میکند؟ «در این جهان ظلمانی، در این روزگار سرشار از فجایع، در این دنیای پر از کینه»، چه آویزگاههای استواری به چشم میخورد که شاعر را مجاب میکند «دلخوشیها کم نیست»؟
🔅پاسخهای سپهری سادهاند: «سیب هست»، «شقایق هست»، «مهربانی هست»، «مثلاً این خورشید»، «کودک پسفردا»، «کفتر آن هفته». اما این عناصر به ظاهر ساده که در منظر همگان است، واجد چه مایه از معناست که رستگاری را برای شاعر، چنین نزدیک و در دسترس میکنند: «رستگاری نزدیک. لای گلهای حیاط». آیا این سادهاندیشی نیست که بگوییم: «زندگی یعنی یک سار پرید»، «زندگی سیبی است گاز باید زد با پوست» و «زندگی شستن یک بشقاب است». این سادگی نیست که بگوییم «من به سیبی خوشنودم و به بوییدن یک بوتهی بابونه» یا «زندگی دیدن یک باغچه از شیشه مسدود هواپیماست»؟
🔅چه چیزی همهی این عناصر در دسترس و عادی و اتفاقات جاری را چنین درخشان و معناساز میکند؟ شاعر دارای چه روحیه و نگرشی است که میتواند اینچنین راضی و خشنود، زندگی را آکنده از معنا ببیند؟
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/G5IRG
🌾 @sedanet | @sedigh_63
🍂 چرا سواد رسانهای؟
✍️ سوگند خزائیان
🔅برخورد انتقادی با رسانهها از ملزومات زندگی آگاهانه در جهان جدید است. این مهم از راه آشنایی با مباحث سواد رسانهای محقق میشود. در این یادداشت با مختصری از تاریخچه، اهداف و کلیت مباحث سواد رسانهای آشنا خواهیم شد...
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/l89rY
🌾 @sedanet
✍️ سوگند خزائیان
🔅برخورد انتقادی با رسانهها از ملزومات زندگی آگاهانه در جهان جدید است. این مهم از راه آشنایی با مباحث سواد رسانهای محقق میشود. در این یادداشت با مختصری از تاریخچه، اهداف و کلیت مباحث سواد رسانهای آشنا خواهیم شد...
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/l89rY
🌾 @sedanet
صدانت
چرا سواد رسانهای؟ • صدانت
برخلاف تصور عموم سواد تنها به سواد خواندن و نوشتن - سواد از راه نظام آموزش و پرورش - و داشتن مدرک تحصیلی محدود نمی شود. انسان باسواد در دنیای امروز
🍂 استدلال علیه واقعیت
✍️ دونالد .اچ هافمن (استاد علوم شناختی دانشگاه کالیفرنیا)
مترجم: بعثت علمی
🔅ما در زندگی هر روزه ی خود تمایل داریم فرض کنیم که ادراکات ما—[از] دیده ها، اصوات، بافت ها، مزه ها—بازنمود بسنده ای از جهان واقعی هستند. البته که وقتی درنگ می کنیم و در این باره می اندیشیم—و یا وقتی خود را فریفته ی یک خطای بصری می یابیم—با تعجب در می یابیم که آنچه که ما ادراک می کنیم هیچ گاه به طور مستقیم جهان [واقع] نیست، بلکه بهترین گمانه زنی مغز ماست درباره ی آنچه که جهان به آن شبیه است، نوعی شبیه سازی درونی از یک واقعیت خارجی. با این همه، ما به این واقعیت که شبیه سازی ما به طرز معقولی بسنده است اتکا می کنیم. اگر اینگونه نبود، آیا تکامل تا کنون ما را از بین نبرده بود؟ بعید نیست که واقعیتِ راستین [فی نفسه] برای همیشه فراسوی دسترس ما باشد، اما مطمئنا حواس ما حداقل تتمّه ای از واقعیتِ راستین را بر ما عرضه می کنند.
دونالد .اچ هافمن، استاد علوم شناختی در دانشگاه کالیفرنیا، ایرواین، می گوید که اینگونه نیست. هافمن در سه دهه ی گذشته به مطالعه ی ادراک حسی، هوش مصنوعی، نظریه ی بازی تکاملی و مغز پرداخته است و نتیجه گیری او بسیار شگف آور است: جهانی که از طریق ادارکات حسیِ ما بر ما نُمایانده می شود به هیچ وجه شبیه واقعیت نیست. در ادامه، هافمن می گوید که [باید] سپاس گذار تکامل باشیم که این چنین توهم باشکوهی را به ما عرضه کرده است، زیرا که [این توهم] با به انقراض راندن حقیقت، تطابق تکاملی را [در ما] بیشینه می کند.
🔅پرداختن به پرسش هایی درباره ی ماهیت واقعیت، و تمیز دادن مشاهده گر از امر مورد مشاهده، پروژه ای است که مرزها ی علوم عصب شناختی و فیزیک بنیادی را در می نوردد. در یک سو، محققان متحیّری را خواهیم یافت که در تلاش اند بفهمند چگونه توده ای سه-پوندی از ماده ی خاکستری که از هیچ چیزی به جز قوانین معمول فیزیک پیروی نمی کند، می تواند موجب بروز تجربه ی آگاهِ اول-شخص گردد. این [ همان مسئله ای] است که ،به طرزی در خور، « مسئله ی دشوار» نامیده شده است.
🔅در دیگر سو، فیزیکدانان کوانتوم قرار دارند که بر این واقعیت عجیب که سیستم های کوانتومی ظاهراً اشیاء متعیَن و متحیّز ی [مکانمند] در فضا نیستند مگر اینکه ما به مشاهده ی آنها بپردازیم، با تحیّر می نگرند. آزمایش از پی آزمایش نشان داده است—[آزمایش هایی] که خرد عرفی را به چالش می کشند— که اگر فرض بگیریم که ذرات سازنده ی اشیاء معمول، وجودی عینی و مستقل از [ذهن] مشاهده گر دارند، با پاسخ هایی نادرست مواجه می شویم. درس اصلی فیزیک کوانتوم روشن است: هیچ شیء همگانی ای وجود ندارد که آن بیرون در فضایی از-پیش-موجود قرار داشته باشد. همانطور که جان ویلر فیزیک دان تصریح می کند «با وجود اینکه گفتن اینکه جهان «آن بیرون» مستقل از ما وجود دارد ،در شرایط معمول، سودمند است، اما دیگر نمی توان به چنین دیدگاهی باور داشت.»
🔅بنابراین در حالی که دانشمندان علوم اعصاب در تلاش اند بفهمند که چگونه چیزی همچون واقعیتِ اول-شخص می تواند وجود داشته باشد، فیزیک دانان کوانتوم با این [مسئله ی] رازآمیز درگیرند که چگونه ممکن است چیزی به جز واقعیتِ اول-شخص وجود داشته باشد. خلاصه اینکه، همه ی راه ها به مشاهده گر (observer) ختم می شوند. و اینجاست که می توانید هافمن را بیابید—[دانشمندی] که مرزها را در می نوردد، سعی در به دست دادن مدلی ریاضی از [ذهن] مشاهده گر دارد، و در تلاش است تا به واقعیتِ در پسِ توهم دست یازد. Quanta Magazine در پی دیداری با او سعی در فهم بیشتر [مسئله] داشته است.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/dDkMe
🌾 @sedanet
✍️ دونالد .اچ هافمن (استاد علوم شناختی دانشگاه کالیفرنیا)
مترجم: بعثت علمی
🔅ما در زندگی هر روزه ی خود تمایل داریم فرض کنیم که ادراکات ما—[از] دیده ها، اصوات، بافت ها، مزه ها—بازنمود بسنده ای از جهان واقعی هستند. البته که وقتی درنگ می کنیم و در این باره می اندیشیم—و یا وقتی خود را فریفته ی یک خطای بصری می یابیم—با تعجب در می یابیم که آنچه که ما ادراک می کنیم هیچ گاه به طور مستقیم جهان [واقع] نیست، بلکه بهترین گمانه زنی مغز ماست درباره ی آنچه که جهان به آن شبیه است، نوعی شبیه سازی درونی از یک واقعیت خارجی. با این همه، ما به این واقعیت که شبیه سازی ما به طرز معقولی بسنده است اتکا می کنیم. اگر اینگونه نبود، آیا تکامل تا کنون ما را از بین نبرده بود؟ بعید نیست که واقعیتِ راستین [فی نفسه] برای همیشه فراسوی دسترس ما باشد، اما مطمئنا حواس ما حداقل تتمّه ای از واقعیتِ راستین را بر ما عرضه می کنند.
دونالد .اچ هافمن، استاد علوم شناختی در دانشگاه کالیفرنیا، ایرواین، می گوید که اینگونه نیست. هافمن در سه دهه ی گذشته به مطالعه ی ادراک حسی، هوش مصنوعی، نظریه ی بازی تکاملی و مغز پرداخته است و نتیجه گیری او بسیار شگف آور است: جهانی که از طریق ادارکات حسیِ ما بر ما نُمایانده می شود به هیچ وجه شبیه واقعیت نیست. در ادامه، هافمن می گوید که [باید] سپاس گذار تکامل باشیم که این چنین توهم باشکوهی را به ما عرضه کرده است، زیرا که [این توهم] با به انقراض راندن حقیقت، تطابق تکاملی را [در ما] بیشینه می کند.
🔅پرداختن به پرسش هایی درباره ی ماهیت واقعیت، و تمیز دادن مشاهده گر از امر مورد مشاهده، پروژه ای است که مرزها ی علوم عصب شناختی و فیزیک بنیادی را در می نوردد. در یک سو، محققان متحیّری را خواهیم یافت که در تلاش اند بفهمند چگونه توده ای سه-پوندی از ماده ی خاکستری که از هیچ چیزی به جز قوانین معمول فیزیک پیروی نمی کند، می تواند موجب بروز تجربه ی آگاهِ اول-شخص گردد. این [ همان مسئله ای] است که ،به طرزی در خور، « مسئله ی دشوار» نامیده شده است.
🔅در دیگر سو، فیزیکدانان کوانتوم قرار دارند که بر این واقعیت عجیب که سیستم های کوانتومی ظاهراً اشیاء متعیَن و متحیّز ی [مکانمند] در فضا نیستند مگر اینکه ما به مشاهده ی آنها بپردازیم، با تحیّر می نگرند. آزمایش از پی آزمایش نشان داده است—[آزمایش هایی] که خرد عرفی را به چالش می کشند— که اگر فرض بگیریم که ذرات سازنده ی اشیاء معمول، وجودی عینی و مستقل از [ذهن] مشاهده گر دارند، با پاسخ هایی نادرست مواجه می شویم. درس اصلی فیزیک کوانتوم روشن است: هیچ شیء همگانی ای وجود ندارد که آن بیرون در فضایی از-پیش-موجود قرار داشته باشد. همانطور که جان ویلر فیزیک دان تصریح می کند «با وجود اینکه گفتن اینکه جهان «آن بیرون» مستقل از ما وجود دارد ،در شرایط معمول، سودمند است، اما دیگر نمی توان به چنین دیدگاهی باور داشت.»
🔅بنابراین در حالی که دانشمندان علوم اعصاب در تلاش اند بفهمند که چگونه چیزی همچون واقعیتِ اول-شخص می تواند وجود داشته باشد، فیزیک دانان کوانتوم با این [مسئله ی] رازآمیز درگیرند که چگونه ممکن است چیزی به جز واقعیتِ اول-شخص وجود داشته باشد. خلاصه اینکه، همه ی راه ها به مشاهده گر (observer) ختم می شوند. و اینجاست که می توانید هافمن را بیابید—[دانشمندی] که مرزها را در می نوردد، سعی در به دست دادن مدلی ریاضی از [ذهن] مشاهده گر دارد، و در تلاش است تا به واقعیتِ در پسِ توهم دست یازد. Quanta Magazine در پی دیداری با او سعی در فهم بیشتر [مسئله] داشته است.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/dDkMe
🌾 @sedanet
🍂 ساز و کار روانی کمک به فقرا
🗣 #مصطفی_ملکیان
نشست فرهنگی دارالاکرام
21 اسفندماه 95
صوت و متن👇
✨→ 3danet.ir/WoUMI
🌾 @Sedanet | @mostafamalekian
🗣 #مصطفی_ملکیان
نشست فرهنگی دارالاکرام
21 اسفندماه 95
صوت و متن👇
✨→ 3danet.ir/WoUMI
🌾 @Sedanet | @mostafamalekian
🍂 فلسفه و فلسفهورزی در زندگی به چه کار آید؟ 🍂
اندر باب فایده و ضرورت “فلسفهورزی در زندگی”
به مناسبت روز جهانی فلسفه
✍️ مسعود #زنجانی
🔅تلقّیِ غالبِ زمانهٔ ما از «فلسفه»، بیشتر، یک رشتهٔ دانشگاهی است که میتواند به مثابهٔ یک «گزینه» فرارُویِ افرادی باشد که قصد فراگیری یک دانش، یا به اصطلاح، گذران آموزش عالی را دارند. اما، به واقع، آیا فلسفه یک رشتهٔ دانشگاهی و اساساً یک «انتخاب» است؟ آیا نمیتوان گفت فلسفه، فراتر از یک «انتخاب» که صرفاً منحصر به برخی نخبگان باشد، یک «ضرورت» جدی و حیاتی برای همگان است؟ آیا نمیبایست گفت اگرچه همگان لزومی ندارد که پزشک، مهندس، نویسنده، عکاس، نجار، یا نانوا باشند، اما همگان میبایست فیلسوف باشند و فلسفه بورزند آنچنانکه مثلاً همگان باید ورزش کنند و تغذیهٔ خوب داشته باشند؟
🔅ما به درستی از همگان توقّع نداریم که طبیب، یعنی یک سلامتشناس حرفهای، باشند، اما، در عین حال، از یکانیکان آنها توقّع داریم که به سلامت جسم خود بیاعتنا نباشند و یک شیوهٔ زندگی متناسب برای داشتن جسمی سالم، نیرومند و شاداب برگزینند. آیا با همین منطق، نمیتوان گفت اگرچه از همگان نمیتوان و نمیبایست انتظار داشت که فیلسوف حرفهای یا به اصطلاح «پرفسور» فلسفه باشند، اما از همه میتوان و میبایست انتظار داشت که فلسفه بورزند و فیلسوف باشند؟
🔅بدیهی است این پرسش زمانی میتواند یک پاسخ قاطعانه مثبت داشته باشد که فلسفه فایده و ضرورتی مثلاً از سنخ فایده و ضرورت ورزش و یک رژیم غذایی برای سلامت جسم داشته باشد. اگر عجالتاً تلقّی رایج از فلسفه، بهمثابهٔ فعالیتی تئوریک و آکادمیک را کنار بگذاریم و به خاستگاهِ تاریخی و جایگاه فرهنگی آن در دورهٔ باستانی نظر بیفکنیم، خواهیم دید که فلسفه دقیقاً فایده و ضرورتی مشابه ورزش و رژیم غذایی داشته، البته نه در ارتباط با «جسم»، بلکه در ارتباط با «روان» آدمی.
🔅همانطور که مونتنی میگوید، «روح ما زودتر از جسم ما چروک بر میدارد»، اما چون چروکهای روح به راحتی جسم دیده نمیشود، از آن غفلت میورزیم. آیا انسانهای امروزی یکصدم زمان و میزانی که تنها برای زیبایی پوست خود میاندیشند و میکوشند، برای نیرومندی، شادابی، زیبایی، و جوانماندن روحشان، میاندیشند و میکوشند؟ و آیا اساساً نزد آنها اندکی ایده و ارادهٔ مشابهی مشاهده میگردد که نشانگر نگرانی جدی آنها نسبت به زیبایی روحشان باشد؟ بهراستی، چرا همانگونه که نزد همگان این نکته بداهت دارد که چنانچه جسم مدتی طولانی بیغذا، کم غذا، یا بدغذا بماند و یا دچار رخوت و سستی شود از پا درمیآید، این حقیقت نزدشان بدیهی نیست که روح هم نیازهایی مشابه دارد و اگر با بیغذایی، کمغذایی، بدغذایی، بیتحرّکی و عدم پویایی مواجه شود، پژمرده، افسرده و فرسوده خواهد شد؟
🔅یونانیان فلسفه را نوعی «رژیم غذایی» مفید و ضروری برای «سلامتِ روان» میدانستهاند؛ چنانکه آن را «ژیمناستیک روح» نیز میخواندهاند. فلسفه برای آنها، نه مجموعهای از «آموزه»های ساخته و پرداخته، و نه صرفاً یک «شیوهٔ دانستن»، و نه یک فعالیت نظری مختص به نخبگان، بلکه یک «شیوهٔ زیستن» ضروری برای «زندگی سعادتمندانه» بوده است.
🔅یکی از بحرانهای فرهنگی جدی عصر جدید «بحران فلسفه» است؛ فلسفهای که گویی رسالت تاریخیاش «بحرانزدایی» فرهنگی بوده، خود «بحرانزده» شده؛ از آن خاستگاه اصیل تاریخی و جایگاه رفیع فرهنگی خود دورگشته؛ نیروی روشنگر و درمانگرش را از دست داده؛ و از فروکاسته شدنش به یک «فعالیت نظری»، یا یک «رشتهٔ دانشگاهی»، و یا یک «جلوهٔ روشنفکری» رنج میبَرد. باری، «امروزه پرفسورهای فلسفه داریم، اما فیلسوف نداریم!»*
🔅فلسفه، به تعبیر فلاسفهٔ باستانی، «هنر خوب زندگی کردن» و «هنر خوب مردن» است و هدفش نیز چیزی کمتر از «خوشبختی» انسان نیست. به عبارت دیگر، «فلسفه» چیزی نیست جز «خردورزی ضروری آدمی برای خوشبختی خویش». از این منظر، تاریخ فلسفه را میتوان تاریخ کوششهای فکری و نظری برای دفاع از «زندگی» و بهبود عملی آن، و نهایتاً کمک به «خوشبختی» آدمی دانست؛ چنانکه میتوان هر فیلسوف را نیز یک «طبیب فرهنگی» خواند که به شیوه و به نوبهٔ خود، میکوشد تا «خوشبختی» را برای عصر خویش ارمغان آورَد. بنابراین، «خوشبختی»، به یک معنا، چیزی نیست، جز «فلسفهورزی»؛ یعنی همین «گفتوگویِ دوستانه و جُستوجویِ خردورزانه دربارهٔ خوشبختی».
بس بگفتم کو وصال و کو نجاح
بُرد این کو کو، مرا در کوی تو
(مولانا)
٭ “امروزه پرفسورهای فلسفه داریم، اما فیلسوف نداریم!” جملهٔ تٲملبرانگیزی است که پییِر آدو، فیلسوف یونانیشناس فرانسوی قرن بیستم، کراراً، به نقل از دیوید ثورو، فیلسوف عارفمسلک امریکایی قرن نوزدهم، در کتابها و کلاسهایش، گوشزد میکرده است.
✨→ 3danet.ir/hzrwq
🌾 @sedanet | @vivaphilosophy
اندر باب فایده و ضرورت “فلسفهورزی در زندگی”
به مناسبت روز جهانی فلسفه
✍️ مسعود #زنجانی
🔅تلقّیِ غالبِ زمانهٔ ما از «فلسفه»، بیشتر، یک رشتهٔ دانشگاهی است که میتواند به مثابهٔ یک «گزینه» فرارُویِ افرادی باشد که قصد فراگیری یک دانش، یا به اصطلاح، گذران آموزش عالی را دارند. اما، به واقع، آیا فلسفه یک رشتهٔ دانشگاهی و اساساً یک «انتخاب» است؟ آیا نمیتوان گفت فلسفه، فراتر از یک «انتخاب» که صرفاً منحصر به برخی نخبگان باشد، یک «ضرورت» جدی و حیاتی برای همگان است؟ آیا نمیبایست گفت اگرچه همگان لزومی ندارد که پزشک، مهندس، نویسنده، عکاس، نجار، یا نانوا باشند، اما همگان میبایست فیلسوف باشند و فلسفه بورزند آنچنانکه مثلاً همگان باید ورزش کنند و تغذیهٔ خوب داشته باشند؟
🔅ما به درستی از همگان توقّع نداریم که طبیب، یعنی یک سلامتشناس حرفهای، باشند، اما، در عین حال، از یکانیکان آنها توقّع داریم که به سلامت جسم خود بیاعتنا نباشند و یک شیوهٔ زندگی متناسب برای داشتن جسمی سالم، نیرومند و شاداب برگزینند. آیا با همین منطق، نمیتوان گفت اگرچه از همگان نمیتوان و نمیبایست انتظار داشت که فیلسوف حرفهای یا به اصطلاح «پرفسور» فلسفه باشند، اما از همه میتوان و میبایست انتظار داشت که فلسفه بورزند و فیلسوف باشند؟
🔅بدیهی است این پرسش زمانی میتواند یک پاسخ قاطعانه مثبت داشته باشد که فلسفه فایده و ضرورتی مثلاً از سنخ فایده و ضرورت ورزش و یک رژیم غذایی برای سلامت جسم داشته باشد. اگر عجالتاً تلقّی رایج از فلسفه، بهمثابهٔ فعالیتی تئوریک و آکادمیک را کنار بگذاریم و به خاستگاهِ تاریخی و جایگاه فرهنگی آن در دورهٔ باستانی نظر بیفکنیم، خواهیم دید که فلسفه دقیقاً فایده و ضرورتی مشابه ورزش و رژیم غذایی داشته، البته نه در ارتباط با «جسم»، بلکه در ارتباط با «روان» آدمی.
🔅همانطور که مونتنی میگوید، «روح ما زودتر از جسم ما چروک بر میدارد»، اما چون چروکهای روح به راحتی جسم دیده نمیشود، از آن غفلت میورزیم. آیا انسانهای امروزی یکصدم زمان و میزانی که تنها برای زیبایی پوست خود میاندیشند و میکوشند، برای نیرومندی، شادابی، زیبایی، و جوانماندن روحشان، میاندیشند و میکوشند؟ و آیا اساساً نزد آنها اندکی ایده و ارادهٔ مشابهی مشاهده میگردد که نشانگر نگرانی جدی آنها نسبت به زیبایی روحشان باشد؟ بهراستی، چرا همانگونه که نزد همگان این نکته بداهت دارد که چنانچه جسم مدتی طولانی بیغذا، کم غذا، یا بدغذا بماند و یا دچار رخوت و سستی شود از پا درمیآید، این حقیقت نزدشان بدیهی نیست که روح هم نیازهایی مشابه دارد و اگر با بیغذایی، کمغذایی، بدغذایی، بیتحرّکی و عدم پویایی مواجه شود، پژمرده، افسرده و فرسوده خواهد شد؟
🔅یونانیان فلسفه را نوعی «رژیم غذایی» مفید و ضروری برای «سلامتِ روان» میدانستهاند؛ چنانکه آن را «ژیمناستیک روح» نیز میخواندهاند. فلسفه برای آنها، نه مجموعهای از «آموزه»های ساخته و پرداخته، و نه صرفاً یک «شیوهٔ دانستن»، و نه یک فعالیت نظری مختص به نخبگان، بلکه یک «شیوهٔ زیستن» ضروری برای «زندگی سعادتمندانه» بوده است.
🔅یکی از بحرانهای فرهنگی جدی عصر جدید «بحران فلسفه» است؛ فلسفهای که گویی رسالت تاریخیاش «بحرانزدایی» فرهنگی بوده، خود «بحرانزده» شده؛ از آن خاستگاه اصیل تاریخی و جایگاه رفیع فرهنگی خود دورگشته؛ نیروی روشنگر و درمانگرش را از دست داده؛ و از فروکاسته شدنش به یک «فعالیت نظری»، یا یک «رشتهٔ دانشگاهی»، و یا یک «جلوهٔ روشنفکری» رنج میبَرد. باری، «امروزه پرفسورهای فلسفه داریم، اما فیلسوف نداریم!»*
🔅فلسفه، به تعبیر فلاسفهٔ باستانی، «هنر خوب زندگی کردن» و «هنر خوب مردن» است و هدفش نیز چیزی کمتر از «خوشبختی» انسان نیست. به عبارت دیگر، «فلسفه» چیزی نیست جز «خردورزی ضروری آدمی برای خوشبختی خویش». از این منظر، تاریخ فلسفه را میتوان تاریخ کوششهای فکری و نظری برای دفاع از «زندگی» و بهبود عملی آن، و نهایتاً کمک به «خوشبختی» آدمی دانست؛ چنانکه میتوان هر فیلسوف را نیز یک «طبیب فرهنگی» خواند که به شیوه و به نوبهٔ خود، میکوشد تا «خوشبختی» را برای عصر خویش ارمغان آورَد. بنابراین، «خوشبختی»، به یک معنا، چیزی نیست، جز «فلسفهورزی»؛ یعنی همین «گفتوگویِ دوستانه و جُستوجویِ خردورزانه دربارهٔ خوشبختی».
بس بگفتم کو وصال و کو نجاح
بُرد این کو کو، مرا در کوی تو
(مولانا)
٭ “امروزه پرفسورهای فلسفه داریم، اما فیلسوف نداریم!” جملهٔ تٲملبرانگیزی است که پییِر آدو، فیلسوف یونانیشناس فرانسوی قرن بیستم، کراراً، به نقل از دیوید ثورو، فیلسوف عارفمسلک امریکایی قرن نوزدهم، در کتابها و کلاسهایش، گوشزد میکرده است.
✨→ 3danet.ir/hzrwq
🌾 @sedanet | @vivaphilosophy
صدانت
فلسفه و فلسفهورزی در زندگی به چه کار آید؟ • صدانت
فلسفه و فلسفهورزی در زندگی به چه کار آید؟ | تلقی غالب زمانهٔ ما از «فلسفه»، بیشتر، یک رشتهٔ دانشگاهی است که میتواند به مثابهٔ یک «امکانِ انتخاب»...
🍂 اولین مجموعه از برنامه ۳:۵۹
🔅در روزگاری که میانگین حوصله آدمها چند ثانیه و چندین کلمه است، مجموعه برنامههای ۳:۵۹ تلاشی است برای رفتن به عمق. برای پیوند کسانی که کارشان یاد دادن است با آنها که میخواهند یاد بگیرند. برای زدن جرقهای در ذهن و ایجاد سوال. ۳:۵۹ نقطه آغاز است. هدفش برانگیختن کنجکاوی است، نه ارایه پاسخ قطعی. میخواهد پنجرهای باز کند به دیدنیهایی که هر روز نمیبینیم. در هر بخش از مجموعه ۳:۵۹، متفکران، محققان، نویسندگان و روشنفکران معاصر موضوعی را به انتخاب خود، در سه دقیقه و پنجاه و نه ثانیه برای مخاطب شرح میدهند. این ده برنامه اولین مجموعه ۳:۵۹ است. مجموعه بعدی در راه است...
-نفرین نفت، #پروین_علیزاده
-درآمدی بر خوراک ایرانیان، #هوشنگ_شهابی
-رساله یک کلمه، #ماشالله_آجودانی
-ماکیاولی، #رامین_جهانبگلو
-افسانه اراده آزاد، #آرش_افراز
-اینترسکشنالیتی چیست؟، #آزاده_کیان
-اخلاق حافظی، #عبدالکریم_سروش
-جامعهشناسی تطبیقی، #سعید_امیرارجمند
-انقراض ساسانیان و تداوم فرهنگی ایرانیان، #پروانه_پورشریعتی
-انسداد فکری در دوران رضا شاه، #مهرزاد_بروجردی
فیلم و متن 10 قسمت اول👇
✨→ 3danet.ir/rkfd9
🌾 @Sedanet
🔅در روزگاری که میانگین حوصله آدمها چند ثانیه و چندین کلمه است، مجموعه برنامههای ۳:۵۹ تلاشی است برای رفتن به عمق. برای پیوند کسانی که کارشان یاد دادن است با آنها که میخواهند یاد بگیرند. برای زدن جرقهای در ذهن و ایجاد سوال. ۳:۵۹ نقطه آغاز است. هدفش برانگیختن کنجکاوی است، نه ارایه پاسخ قطعی. میخواهد پنجرهای باز کند به دیدنیهایی که هر روز نمیبینیم. در هر بخش از مجموعه ۳:۵۹، متفکران، محققان، نویسندگان و روشنفکران معاصر موضوعی را به انتخاب خود، در سه دقیقه و پنجاه و نه ثانیه برای مخاطب شرح میدهند. این ده برنامه اولین مجموعه ۳:۵۹ است. مجموعه بعدی در راه است...
-نفرین نفت، #پروین_علیزاده
-درآمدی بر خوراک ایرانیان، #هوشنگ_شهابی
-رساله یک کلمه، #ماشالله_آجودانی
-ماکیاولی، #رامین_جهانبگلو
-افسانه اراده آزاد، #آرش_افراز
-اینترسکشنالیتی چیست؟، #آزاده_کیان
-اخلاق حافظی، #عبدالکریم_سروش
-جامعهشناسی تطبیقی، #سعید_امیرارجمند
-انقراض ساسانیان و تداوم فرهنگی ایرانیان، #پروانه_پورشریعتی
-انسداد فکری در دوران رضا شاه، #مهرزاد_بروجردی
فیلم و متن 10 قسمت اول👇
✨→ 3danet.ir/rkfd9
🌾 @Sedanet
صدانت
اولین مجموعه از برنامه ۳:۵۹ • صدانت
در روزگاری که میانگین حوصله آدمها چند ثانیه و چندین کلمه است، مجموعه برنامههای ۳:۵۹ تلاشی است برای رفتن به عمق. برای پیوند کسانی که کارشان یاد دادن است...