وبسایت فرهنگی صدانت
21.5K subscribers
784 photos
361 videos
75 files
2.5K links
صدانت؛ صدای اندیشه

آدرس وبسایت:
3danet.net

اینستاگرام صدانت:
instagram.com/3danet

کانال رسمی صدانت:
@Sedanet

صدانت تی‌وی:
@Sedanettv

بایگانی صدانت:
@sedanet1

آگاهی از نشست‌های فرهنگی:
@News_sedanet
Download Telegram
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎙ضرورت مراجعه به مولوی در عصر حاضر
👤 #مصطفی_ملکیان
رونمایی از کتاب مثنوی معنوی با تصحیح محمد علی موحد
سه شنبه 5 دی 96 ، شهر کتاب - صوت کامل
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
Audio
🎙ضرورت مراجعه به مولوی در عصر حاضر
👤 #مصطفی_ملکیان
رونمایی از کتاب مثنوی معنوی با تصحیح محمد علی موحد
سه شنبه 5 دی 96 ، شهر کتاب - صوت کامل
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
🍂انسان مدرن، خرافات مدرن
👤 علی نیری

🔅دکتر #علی_نیری عضو سابق هیئت علمی دانشکدهٔ فیزیک دانشگاه هاروارد بوده و هم‌اکنون عضو مرکز تحقیقات فیزیک نظری کاولی در دانشگاه کالیفرنیا می‌باشد.

🔅فایل صوتی نیز قابل دانلود است اما چون سخنرانی با اسلاید همراه است، بهتر است فیلم سخنرانی را با کیفیت بالا (حجم 1.25 گیگابایت) دانلود کنید.

2 ساعت و 31 دقیقه
بنیاد پَریا (تورنتو) - 17 تیر 95

فیلم و صوت 👇
✨→ 3danet.ir/HG8YX
🌾 @sedanet | @mehbaang
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 نقد و بررسی نظریۀ ادراکات اعتباری علامه طباطبایی
👤 #محمود_مروارید
۲۶اردیبهشت ۹۵
🌾 @sedanet | @simafekr
Audio
🎙 نشست تعامل حوزه و دانشگاه

👤 #محمد_سروش_محلاتی
👤 #احمد_ابوترابی
👤 #احمد_حائریان

صوت کامل - یزد - 29 آذر 96
🌾 @sedanet
🌾 @mohammadsorooshmahallati
Audio
🎙 بررسی حقوقی و جامعه شناختی رویدادهای اخیر

👥 #حسن_محدثی - #هادی_صادقی

میزگرد برنامه زاویه - ۱۳ دی 96
🌾 @sedanet | @HasanMohaddesi
Audio
🎙 انسان مدرن، خرافات مدرن

👤 #علی_نیری

بنیاد پَریا (تورنتو) - 17 تیر 95
🌾 @sedanet | @mehbaang
Audio
🎙نشست بودجه ۱۳۹۷ تشدید یا کاهش فقر ؟

👥 #فرشاد_مومنی - #احمد_میدری

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی - 11 دی 96
🌾 @sedanet
Audio
🎙 نقش دایره المعارف در تولید دانایی

👤 #احمد_پاکتچی

همایش کاربرد دایره المعارف در پژوهش
دانشگاه شهید بهشتی
🌾 @sedanet
Audio
🎙نگاهی انتقادی به روایت علی شریعتی

👤#بیژن_عبدالکریمی

هم اندیشی تشیع علوی و تشیع صفوی | 9 دی 96
🌾 @sedanet | @bijanabdolkarimi
Audio
🎙14 نقد به وضعیت امروز دانشگاه‌ها

👤 #مصطفی_ملکیان

افتتاحیه میز مطالعات اجتماعی علم، فناوری و نوآوری - مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور - 12 دی 96
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
Audio
🎙 شرح دیدگاه جان سرل پیرامون افعال گفتاری

👤 #مصطفی_ملکیان

بخشی از جلسه هفتم درسگفتار تحلیل فلسفی
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
Audio
🎙رونمایی ارجنامه عزت الله فولادوند

👤 #عزت_الله_فولادوند ، #مصطفی_محقق_داماد ، #موسی_غنی_نژاد ، #داوری_اردکانی ، #داود_فیرحی و ...

خانه اندیشمندان علوم انسانی - 2 خرداد 96

🌾 @sedanet
🍂 معرفی کتاب این رنج، یک رنج نیست
✍️ زهرا خشک‌جان

🔅ما در دنیایی از برساخته ها زندگی می کنیم، برساخته هایی که آنها را به عنوان عرف، مناسک دینی، ملیت، هویت دینی و ملی و … می شناسیم و چنان حضورشان را باور داریم که آنها را به مثابه اموری بدیهی و غیر قابل تردید، پذیرفته ایم، اما برساخته ها، در عین اینکه واقعی اند، بدیهی نیستند.

🔅رنج، یکی از این برساخته هاست که همچون دین، ماهیتی دوگانه دارد، از طرفی، واقعیت های بسیاری را در حوزه فردی، اجتماعی و حتی سیاسی، بر می سازد و از طرفی دیگر، خود برساخته ای است که پتانسیل بالایی برای برساخت و توجیه بسیاری از کنش های خرد و کلان را دارد و این امکان و توانایی را صرفا از یک بستر معنایی دینی دریافت می کند. اما مسئله این نیست که دین و آموزه های دینی، به مسئله رنج بشری پاسخ داده و راهکارهای مواجهه با آن را بیان کنند، نکته مهم تر در این است که دین، بخش زیادی از هویت و مانایی خود را در برساخت و حتی بازتولید رنج می یابد و از این رو، خود، مصدری می شود برای برساخت مکرر رنج، نه صرفا پاسخ دادن و مواجهه با آن. این واقعیتی است که تشیع با آن مواجه است و نیز یهودیت. از این روست که نمی توان هویت دینی شیعی و یهودی را بدون مفهوم رنج (که دائما در حال برساخته شدن به وجوه مختلف است) تصور نمود.

🔅کتابِ «این رنج، یک رنج نیست» به مسئله رنج می پردازد، رنجی که برساخته نظام معنایی دینی است و در دو بستر معنایی شیعی و یهودی، چنان معناساز می شود که مصدر برساخت کنش های خرد و کلان سیاسی و اجتماعی می شود.

متن کامل معرفی👇
✨→ 3danet.ir/Jlvug
🌾 @sedanet
🍂 این سه اندیشه‌گر (شبستری، سروش، ملكیان)
✍️ #اردشیر_منصوری

🔅در آراء این سه اندیشمند نقاط اشتراكی وجود دارد و نقاط افتراقی. من آنها را بدین سان قابل دسته‌بندی می‌یابم:


🔅اشتراكات:

1- این سه متفكر در واپسین منزلگاه فكری از آبشخور روشن‌اندیشی مدرن بهره گرفته‌اند، خرد انتقادی خودبنیاد كانتی را می‌توان نقطه‌ی اتكاء آنها دانست؛ می‌توان آنها را روشنفكر دانست.

2- این هر سه در دین اندیشیده‌اند، دست‌كم قرائتی از آن را معنابخش و پاسخگوی نیازهای روحی انسان برای نیل به زندگی بهتر می‌دانند.

3- این سه، نگاهی انتقادی به قرائت‌های رسمی و سنتی از دین داشته‌اند.

🔅توضیح:

الف- دین رسمی را باید از دین سنتی منفك دانست. منظور از دین رسمی، قرائتی از دین است كه مستظهر به حاكمیت است و دین سنتی آن است كه متكی به عقل ِ پیشامدرن است. یعنی اگر چه در شرایط كنونی جامعه ما قرائت رسمی از دین بر خوانش سنتی از ان استوار است، اما چنین نیست كه هر كس كه خوانش سنتی از دین دارد، مستظهر به حمایت حكومتی باشد.

ب- نقد این سه تن به قرائت رسمی از دین از آن جهت است كه فضا را برای دین‌ورزی آزادانه و مؤمنانه مضیق می‌كند. و نقدشان بر قرائت سنتی از این باب است كه قرائت سنتی از دین حاوی پاره‌ای آموزه‌هاست كه با دركی كه انسان مدرن از چیزهایی مانند حقوق بشر و یا قوانین طبیعی دارد، ناسازگار است.

🔅و اما افتراقات:

1- ترمینولوژی: دكتر سروش تعبیر "روشنفكر دینی" را تعبیری واجد معنای محصل می‌داند و ای بسا بتوان گفت واضع آن یا نقش‌آفرین در نهادینه ساختن آن است. شبستری 3 به نظر می‌رسد سطح نظری خود را در واپسین منزل فراتر از "دین" برده است. او بیشتر روشنفكری موحد است تا دینی. و اما ملكیان، او این تعبیر را (روشنفكری دینی) اساساً فاقد معنای روشن می‌داند. از نظر او می‌توان دیندار روشن‌اندیش داشت و نه روشنفكر دینی. گویی او در این تعبیر بوی نوعی پارادوكس را استشمام می‌كند. پس سروش اصطلاح روشنفكری دینی را به كار می‌برد و تلاش می‌كند تا شعله‌ی آن به خاموشی نگراید، شبستری آن را به كار نمی برد و ملكیان آن را نقد می‌كند.

2- توجه به متن: سروش خوانش نوینی از متن (به‌طور خاص "قرآن") را وجهه‌ی همت خود قرار می‌دهد. سعی دارد با ارجاع به متن قرائتی سازگار با خرد مدرن از آن ارائه دهد، اگر چه او متن را منحصر در قرآن نمی‌كند، بلكه مثلاً مثنوی را نیز متنی مبتنی بر الهامات گرانسنگ و شایسته‌ی اعتنا می‌داند. پس اولاً تجربه‌ی دینی را، اگر چه با نگرشی كثرت‌گرایانه (پلورالیستیك)، دارای شأن ممتاز در تجربه‌ی ناب از زندگی معنادار می‌داند، ثانیاً توسل به متن را شرط لازم دینداری و ثالثاً خوانش مدرن از متن را شرط لازم خوانش صحیح و كارآمد از متن. امــا شبستری 3 با گذار از دینداری "تاریخی-متنی"، ارجاع به متن را اگر چه منتفی نمی‌كند، اما آن را فقط یكی از مدل‌های نگاه‌معنا‌محور از هستی می‌داند. از نظر او هر انسانی خود باید رابطه‌ی خود-با-خدا را تعریف كند و پس از گوش فرادادن به ندای هستی برین (خداوند) آن را به سبك خود بازتاب دهد. نباید محصول شنیدن سخن خداوند را منحصر در یك متن دانست كه در تاریخ خاصی صورت تحقق به خود گرفته و لاجرم واجد محدودیت‌های عصر خاص است. شخص مؤمن حسب نیاز می‌تواند به متن رجوع كند یا نه. شاید بتوان گفت آنچنانكه می‌توان شبستری 3 را از شبستری 2 جدا كرد، در سروش چنین تفكیك صریحی آسان نیست. شبستری 2 در مقام استخراج پیامی راستین و فراتاریخی از متن و گفتمان پیامبرانه است. (> نقدی بر قرائت رسمی از دین، مقاله: ویژگی‌های گفتمان پیامبر) او در این مرحله آشكارا پیام پیامبر را جاودانه می‌داند و لبّ آن را چهار چیز اعلام می‌كند: عقل‌گرایی، واقع‌گرایی، محبت و عدالت. اما شبستری 3 اساساً از دغدغه‌ی تفكیك لُبّ از قشر در می‌گذرد.

متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/vgp6W
🌾 @sedanet | @ardeshirmansouri
🍂 امید به زندگی
👤 #مصطفی_ملکیان

🔅آلبرکامو از آن دسته افرادی است که در طول تاریخ به تمام معنا دوست داشتنی است. یکی از کسانی که به جد درباره ارزش زندگی در طول تاریخ کار کرده است ، آلبرکامو بوده است. آلبرکامو معتقد بود که اگر فلسفه، تمام سوالات فلسفی را پاسخ دهد، اما این سوال مهم که ((چرا نباید خودکشی کرد؟)) را نتواند جواب بدهد، رسالت خود را به انجام نرسانده است و همچنین اگر فلسفه هیچ سوالی را پاسخ ندهد اما تنها همین سوال را پاسخ دهد که (( چرا نباید خودکشی کرد؟)) رسالت خود را انجام داده است.

🔅آلبرکامو می‎گوید: ((من ناامید نیستم، ولی از امید محروم هستم.))

🔅به نظر من این سخن آلبرکامو سخن خیلی دقیقی است. کامو می‎گوید که ((امید)) را مثل ((علم)) قلمداد نکنید. علم در دانشکده هست و کسی می‎رود این علم را می آموزد و کسی هم نمی‎رود و علم را نمی‎آموزد اما گمان نکنید که ((امید)) جایی هست و کسانی خواسته اند و گرفته اند و کسانی نخواسته اند و نگرفته اند، آنهایی که ناامیدند به دستشان نیامده است، نه اینکه آمده است و رد کرده باشند.

🔅من بارها گفته ام ما نباید کسی را که خودکشی کرده است را محکوم کنیم. خودکشی البته از لحاظ دینی گناه به حساب می آید، اما شما توجه کنید به اینکه کسی که خودکشی می کند یعنی دیگر امیدی به زندگی ندارد. شما نگویید باید می رفت و امید پیدا می کرد. امید خریدنی نیست و چون خریدنی نیست هر که امید ندارد، امید به دست نیاورده است که ندارد.


📚 سخنرانی معنای زندگی از دیدگاه مولانا و جزوه اگزیستانسیالیسم

🌾 @sedanet | @mostafamalekian
🏙 s8.picofile.com/file/8316707534/kh_0.jpg
🍂 بچه‌دار شدن غیر اخلاقی است
مصاحبه با دیوید بناتار (فیلسوف زایش‌ستیز)

🔅به نظر بسیاری #دیوید_بناتار ، بدبین‌ترین فیلسوف دنیاست چون معتقد است زندگی آنقدر بد است که ارزش زنده بودن ندارد. او که رئیس رشته فلسفه دانشگاه کیپ تاون، در آفریقای جنوبی است، در کتاب خود به نام "هرگز نبودن، بهتر است" می‌نویسد متولد شدن یک بدشانسی وحشتناک است. با یک چنین نظریه‌ای، این فیلسوف ۵۱ ساله می‌گوید بهترین کاری که بشریت می‌تواند بکند این است که به تولید مثل پایان دهد تا نسل انسان از سطح کره زمین به کلی محو شود.

🔅زایش‌ستیزی به این معنی است که نباید انسان‌های تازه‌ای به دنیا آورده شوند. به نظر من دلایل خوبی در این مورد وجود دارد. یکی از این دلایل این است که انسان‌های تازه ناچار خواهند بود رنج و درد زیادی را متحمل شوند.

🔅به نظرم مردم اغلب فراموش می‌کنند که چیزهای بد زندگی تا چه اندازه می‌تواند بد باشد. شواهد روانشناختی زیادی وجود دارد که نشان می‌دهد بعضی اوقات مردم درباره کیفیت زندگی‌شان اغراق می‌کنند و فکر می‌کنند از آنچه واقعا هست بهتر است. اشتباه دیگری که مردم غالبا می‌کنند این است که هنگام فکر کردن به آینده‌شان به رنج و عذاب بیش از حدی که بسیاری از آنان باید در اواخر عمر متحمل شوند، واقف نیستند. به این که مردم چطور می‌میرند فکر کنید، به سرطان، بیماری‌های عفونی، ضعف بنیه و....فکر کنید. رنج و درد زیادی در پایان عمر وجود دارد ولی مردم اغلب این موضوع را فراموش می‌کنند.

🔅تفاوت بسیار بزرگی بین نابود کردن و صرف مُردن وجود دارد. نابود کردن یعنی کشتن و من با کشتن افراد بشر یا حیوانات مخالفم. البته موارد نادری وجود دارد، مواردی که می‌توانم به آن فکر کنم. در حقیقت من از کشتن انسان‌ها یا حیوانات حمایت نمی‌کنم. ولی طرفدار انقراض نسل هستم و یکی از راه‌های آن به دنیا نیاوردن هر گونه موجود تازه‌ای است.

🔅در مورد حیوانات، بسیاری از آنها آزاد زندگی می‌کنند و انسان به تولید مثل آنها کمک نمی‌کند. ولی شمار زیادی از حیوانات هستند که پرورش و زاد و ولدشان به دست ماست و پرورششان صرفا برای کشتن و خوردن آنهاست. در مورد این حیوانات که ما باعث درد و رنجشان می‌شویم، معتقدم باید به پرورش آنها خاتمه دهیم. ما بدون این حیوانات هم می‌توانیم غذای کافی داشته باشیم.

🔅بسیاری درباره این که بچه‌دار شدن به چه معنی است فکر نمی‌کنند و بدون فکر صاحب فرزند می‌شوند. تقریبا نیمی از کل بچه‌های دنیا ناخواسته بوده‌اند. البته کسانی هستند که درباره صاحب فرزند شدن فکر می‌کنند و در این موارد بیشتر به این دلیل است که می‌خواهند داشتن و بزرگ کردن فرزند را تجربه کنند. حتی عده‌ای که نوع‌دوست هستند فرزندان خود را به خاطر جامعه می‌خواهند یا این که می‌خواهند آرزوی والدینشان را برای داشتن نوه برآورده کنند.

🔅ولی در اکثر موارد مردم از خودشان نمی‌پرسند که داشتن فرزند واقعا به چه معنی است. مردم این سئوال را از خودشان نمی‌کنند چون بچه‌دار شدن یک امر عادی و معمول است و به همین جهت آنها فکر می‌کنند صاحب فرزند شدن یک امر طبیعی است. کمتر کسی واقعا به مسائل اخلاقی مرتبط با به دنیا آوردن فرزند فکر می‌کند.

🔅به گروهی از مردم فکر کنید که دیگران را فقط برای این که برده آنها شوند بزرگ می‌کنند. این برده‌ها ممکن است از وضعیتشان راضی باشند و به این که برده هستند اهمیتی ندهند زیرا آنها را تربیت کرده‌اند که این طور فکر کنند. ولی من با این کار مخالفم، حتی اگر خود آنها خوشحال باشند.

متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/J4HOu
🌾 @sedanet
حسین دباغ
پدیدارشناسی قمار فرزندآوری👇
✨→ 3danet.ir/WJKMW

حمیدرضا یزدانی
اخلاقمندی یا توانمندیِ فرزندآوری👇
✨→ 3danet.ir/qj95T

مصطفی ملکیان
ازدواج و فرزند آوری؛اخلاقی یا غیر اخلاقی👇
✨→ bidgoli1371.blogfa.com/post-170.aspx

دیوید بناتار
بچه‌دار شدن غیر اخلاقی است👇
✨→ 3danet.ir/J4HOu

امیر سلطان زاده
فرزند آوری از حقوق تا مسئولیت👇
✨→ 3danet.ir/Ia5em
🍂 اخلاق امید، اخلاق احتیاط/ اخلاق زندگی، اخلاق مرگ
✍️ #صدیق_قطبی


1) نباید فرزند آورد، چرا که فرزندآوری قمار کردن است و دعوت کسی به زندگی که معلوم نیست چه سرنوشتی خواهد داشت. ممکن است انسان شرور و خونریزی شود و یا دچار بیماری‌های توان‌فرسا، فقر و فلاکت گردد و آن‌وقت ما در برابر شوربختی او مسؤول خواهیم بود. اگر روزی فرزندمان یأس‌زده و سَرخورده، از ما پرسید «چرا مرا به دنیا آوردی؟» چه جوابی خواهیم داشت؟

2) نباید ازدواج کرد، چرا که ممکن است رابطه‌مان به دلیلی که اکنون بر ما نامعلوم است به هم بخورد و یا عواطفی که مبنای این پیوند بوده، در گذر زمان تبدل پیدا کنند و فردی که با هزاران امید به ما دلبسته است، دچار خسارت‌های جبران‌ناپذیر شود. ما که نمی‌توانیم از دوام و ثبات عواطف خود، مطمئن باشیم، پس چرا پیوندی ایجاد کنیم که ممکن است به تباهی بینجامد؟

3) بهتر است تا جای ممکن کمتر قدم بزنیم، چرا که ممکن است نادانسته و ناغافل مورچه‌هایی را لگد کنیم و رنجور.
...
🔅این نگاه اخلاقی، نگاه احتیاط‌ محور است. در هر اقدامی و انتخابی احتمال‌های بد را در نظر می‌آورد و ترجیح می‌دهد کاری نکند که مایه‌ی رنجی شود؛ لذا خود و دیگران را از تجربه‌ی زندگی و یا دستِ‌کم تجربه‌ی ابعاد مهمی از زندگی محروم می‌کند.
در اخلاق مبتنی بر احتیاط حداکثری، از زندگی استقبال نمی‌شود و نهایتاً، حتا اگر تصریح نشود: مرگ بهتر است، چرا که خاتمه‌ی رنج کشیدن است.

🔅اما نگرش اخلاقی دیگری هم هست و آن نگرش امیدنگر است:

1) با نظرداشت شرایط و آمادگی نسبی، فرزند می‌آوریم به این امید که هم جهات وجودی و اخلاقی بیشتری در ما شکفته شود و هم به آن امید که فرزندمان با شکفتگی خود، زندگی را زیباتر کند و هستی را وسعت دهد. امیدواریم فرزندمان از اینکه سبب شدیم به زندگی پای بگذارد خرسند باشد.
2) عشق می‌ورزیم و ازدواج می‌کنیم و ارتباط می‌گیریم، چرا که تجربه‌ی ارتباط و پیوندهای انسانی، لازمه‌ی کشف‌ ابعاد ارزشمندی از هستی‌‌مان است و امیدواریم پیوندمان سبز شود و گُل دهد.
3) قدم می‌زنیم و حرکت می‌کنیم و امیدواریم با سیر در اکناف جهان، افق‌های تازه و زیبایی را تجربه کنیم و غنی‌تر زندگی کنیم، و البته سعی می‌کنیم تا جایی که می‌توانیم مورچه‌ای را لگد نکنیم.
...
🔅این نگاه اخلاقی، امید محور است. البته دست به اقدام‌ها و انتخاب‌هایی که قرائن به او می‌گویند نتیجه‌ی زیان‌بار و تباهی‌آوری دارد نمی‌زند، اما از زندگی استقبال می‌کند و اخلاق را یاور زندگی می‌بیند و نه مانع آن. در این نگاه، اخلاق در خدمت زندگی است و نه مرگ.

🔅نوعی از احتیاط‌گروی اخلاقی می‌تواند ما را به در پیله ماندن و فاصله گرفتن از زندگی سوق دهد. در هر اقدام و انتخابی، با مقادیر قابل توجهی از خسارت‌های احتمالی رو در رو هستیم و البته باید بکوشیم با تدابیر و حزم‌اندیشی‌هایی از میزان احتمال وقوع آنها بکاهیم و یا اگر قرائن و تجارب به ما می‌گویند که امکان رویداد خسارت و تباهی بیشتر است، از انتخاب و اقدام، صرف‌نظر کنیم. اما احتیاط‌گروی افراطی باعث می‌شود که از اغلب اقدام‌ها و تجربه‌ها چشم بپوشیم و رفته رفته پیوندمان با زندگی کمرنگ‌ شود.

🔅باید راهی پیدا کرد. راهی در میانه‌ی امید و احتیاط. نگاهی که به شکل خردمندانه، هم سهم امید را ادا می‌کند و هم احتیاط را.

🔅راستی چه قدر احتمال دارد فرزند ما مثل خیام بگوید: «گر آمدنم به خود بُدی نامدمی» و یا مثل ابوالعلا معرّی، زندگی‌اش را جنایت پدر خود خواهد دانست(هذا جَناهُ أبی عَلَیّ وما جَنَیتُ عَلَى أحدٍ)؟ و چقدر احتمال دارد مثل احمد شاملو بگوید: «فرصت كوتاه بود و سفر جانكاه بود / اما یگانه بود و هیچ كم نداشت / به جان منت پذیرم و حق گزارم!» و بگوید: «من به هیات ِ ‹ما› زاده شدم / به هیات ِ پر شكوه انسان / تا دربهار ِ گیاه به تماشای ِ رنگین كمان ِ پروانه بنشینم / غرور ِ كوه را دریابم و هیبت ِ دریا را بشنوم / تا شریطه ی ِ خود را باز بشناسم و جهان را به قدر ِ همت و فرصت ِ خویش معنا دهم / كه كارستانی از این دست / از توان ِ درخت و پرنده و صخره و آبشار / بیرون است.»

🔅من که فکر می‌‌کنم در تلاقی امید و احتیاط، باید سراغ از نگرشی اخلاقی گرفت که در خدمت زندگی باشد و ستاینده‌ی آن.
اخلاق، در خدمت زندگی است، نه مرگ.

🌾 @sedanet | @sedigh_63