❄️ فرافکنی خسروپناه به جای پاسخگویی؛ ترفندی منسوخ
✍️ #حمیدرضا_سعادت_نیاکی
🔅در تاریخ ۵ اسفند ۱۳۹۶ روزنامه شرق صفحه اندیشه خود را به سه مقاله از نصرالله موسویان، امیر صائمی و کسری پناهی به ترتیب با عناوین “سخن را چنین خوارمایه مدار“، “ما و آسیاب های بادی فلسفی” و “تهمت فیلسوفی” در نقد بخشی از مکتوبات فلسفی #عبدالحسین_خسروپناه ؛ رئیس مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران، اختصاص داد. این مقالات در سایت صدانت بازنشر داده شد. ۱۱ اسفند سایت صدانت مقاله دیگری را در نقد خسروپناه، این بار از سروش دباغ با عنوان “در سرزمین قد کوتاهان“ منتشر کرد. در اینجا به گوشه ای از این نقدها اشاره می کنیم که از سوی امیر صائمی و سروش دباغ با محوریت نقد سه فقره از مقاله خسروپناه با عنوان “معناشناسی گزاره های دینی” صورت گرفته است.
🔅خسروپناه در صفحات ۱۱ و ۱۲ مقاله خود، به گزارشی از علوم زبانی می پردازد. از جمله این علوم هشت گانه عبارتند از: (۱) «گرامر» (۲) «زبان شناسی» (۳) «فلسفه زبان» (۴) «فلسفه تحلیلی یا تحلیل زبانی». سپس در توضیح فلسفه زبان می نویسد: “دسته سوم) فلسفه زبان: فلسفه زبان، مانند سایر فلسفه های مضاف به موضوع شناسی یعنی جنبه های عمومی زبان و تأمل و تحقیق در آن، با روش عقلانی می پردازد. زبان شناسی، قواعد عام زبان را که از روش تجربی به دست آمده، بیان می کند و فلسفه زبان شناسی با نگاه درجه دوم به زبان شناسی می پردازد و به پرسش هایی از جمله: زبان شناسی چیست؟ تعریفش چیست؟ موضوعش چیست؟ با چه علومی مرتبط است؟ از چه علومی تأثیر می پذیرد؟ بر چه علومی تأثیرگذار است؟ پاسخ می دهد.” (خسروپناه، ۱۳۹۱: ۱۱) صائمی در نقد این فقره می گوید: “آشنایی اولیه با کتاب های فلسفه زبان کافی است تا فکر نکنیم موضوع فلسفه زبان سؤالاتی است نظیر اینکه زبان شناسی چیست و با چه علومی در ارتباط است. فلسفه زبان، فلسفه زبان شناسی نیست. فلسفه زبان شناسی (خود اگر این موضوع مورد توجه جدی فیلسوفان قرار گرفته باشد) مبحثی در فلسفه علم است و نه در فلسفه زبان.” سروش دباغ نیز در نقد این فقره نوشته است: “نه فلسفۀ زبان نسبتی با زبان شناسی دارد، که اولی پژوهشیِ عقلی- فلسفی است و دومی دانشی تجربی”.
🔅خسروپناه در ادامه مقاله خود قسم چهارم علوم زبانی را این گونه توضیح می دهد: “دسته چهارم) فلسفه تحلیلی یا تحلیل زبانی: فلسفه تحلیلی با تحلیل زبانی یک از فلسفه های غرب است که توسط ویتگنشتاین متأخر و دیگران در مقابل پوزتیویسم منطقی مطرح گردید.” (همان) صائمی در اینجا به خلط یک دیسیپلین گسترده فلسفی با یک نظریه خاص در کلام خسروپناه اشاره می کند. نقد این فقره در مقاله سروش دباغ با نکات بیشتری همراه می شود: ” نه فلسفۀ زبان «قسیم» فلسفۀ تحلیلی است، بلکه شاخه و دیسیپلینی است در میان دیگر رشته های سنت فلسفه تحلیلی، نظیر فلسفۀ دین، فلسفۀ اخلاق، فلسفۀ هنر و فلسفۀ ذهن؛ نه فلسفۀ زبان با ویتگنشتاین متقدم ]چه برسد به ویتگنشتاین متأخر[ آغاز می شود، بلکه پیش از او فرگه، راسل و مور در انتهای قرن نوزدهم و ابتدای قرن بیستم در این باب فتح باب کردند و زبان را به ابژۀ فلسفی بدل نموده و دربارۀ حدود و ثغور معناداری نظریه پردازی کردند، چنانکه ویتگنشتاین در مقدمۀ « رساله منطقی- فلسفی» از دِین خود به فرگه راسل سخن می گوید.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/ZwLmm
🌾 @sedanet
✍️ #حمیدرضا_سعادت_نیاکی
🔅در تاریخ ۵ اسفند ۱۳۹۶ روزنامه شرق صفحه اندیشه خود را به سه مقاله از نصرالله موسویان، امیر صائمی و کسری پناهی به ترتیب با عناوین “سخن را چنین خوارمایه مدار“، “ما و آسیاب های بادی فلسفی” و “تهمت فیلسوفی” در نقد بخشی از مکتوبات فلسفی #عبدالحسین_خسروپناه ؛ رئیس مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران، اختصاص داد. این مقالات در سایت صدانت بازنشر داده شد. ۱۱ اسفند سایت صدانت مقاله دیگری را در نقد خسروپناه، این بار از سروش دباغ با عنوان “در سرزمین قد کوتاهان“ منتشر کرد. در اینجا به گوشه ای از این نقدها اشاره می کنیم که از سوی امیر صائمی و سروش دباغ با محوریت نقد سه فقره از مقاله خسروپناه با عنوان “معناشناسی گزاره های دینی” صورت گرفته است.
🔅خسروپناه در صفحات ۱۱ و ۱۲ مقاله خود، به گزارشی از علوم زبانی می پردازد. از جمله این علوم هشت گانه عبارتند از: (۱) «گرامر» (۲) «زبان شناسی» (۳) «فلسفه زبان» (۴) «فلسفه تحلیلی یا تحلیل زبانی». سپس در توضیح فلسفه زبان می نویسد: “دسته سوم) فلسفه زبان: فلسفه زبان، مانند سایر فلسفه های مضاف به موضوع شناسی یعنی جنبه های عمومی زبان و تأمل و تحقیق در آن، با روش عقلانی می پردازد. زبان شناسی، قواعد عام زبان را که از روش تجربی به دست آمده، بیان می کند و فلسفه زبان شناسی با نگاه درجه دوم به زبان شناسی می پردازد و به پرسش هایی از جمله: زبان شناسی چیست؟ تعریفش چیست؟ موضوعش چیست؟ با چه علومی مرتبط است؟ از چه علومی تأثیر می پذیرد؟ بر چه علومی تأثیرگذار است؟ پاسخ می دهد.” (خسروپناه، ۱۳۹۱: ۱۱) صائمی در نقد این فقره می گوید: “آشنایی اولیه با کتاب های فلسفه زبان کافی است تا فکر نکنیم موضوع فلسفه زبان سؤالاتی است نظیر اینکه زبان شناسی چیست و با چه علومی در ارتباط است. فلسفه زبان، فلسفه زبان شناسی نیست. فلسفه زبان شناسی (خود اگر این موضوع مورد توجه جدی فیلسوفان قرار گرفته باشد) مبحثی در فلسفه علم است و نه در فلسفه زبان.” سروش دباغ نیز در نقد این فقره نوشته است: “نه فلسفۀ زبان نسبتی با زبان شناسی دارد، که اولی پژوهشیِ عقلی- فلسفی است و دومی دانشی تجربی”.
🔅خسروپناه در ادامه مقاله خود قسم چهارم علوم زبانی را این گونه توضیح می دهد: “دسته چهارم) فلسفه تحلیلی یا تحلیل زبانی: فلسفه تحلیلی با تحلیل زبانی یک از فلسفه های غرب است که توسط ویتگنشتاین متأخر و دیگران در مقابل پوزتیویسم منطقی مطرح گردید.” (همان) صائمی در اینجا به خلط یک دیسیپلین گسترده فلسفی با یک نظریه خاص در کلام خسروپناه اشاره می کند. نقد این فقره در مقاله سروش دباغ با نکات بیشتری همراه می شود: ” نه فلسفۀ زبان «قسیم» فلسفۀ تحلیلی است، بلکه شاخه و دیسیپلینی است در میان دیگر رشته های سنت فلسفه تحلیلی، نظیر فلسفۀ دین، فلسفۀ اخلاق، فلسفۀ هنر و فلسفۀ ذهن؛ نه فلسفۀ زبان با ویتگنشتاین متقدم ]چه برسد به ویتگنشتاین متأخر[ آغاز می شود، بلکه پیش از او فرگه، راسل و مور در انتهای قرن نوزدهم و ابتدای قرن بیستم در این باب فتح باب کردند و زبان را به ابژۀ فلسفی بدل نموده و دربارۀ حدود و ثغور معناداری نظریه پردازی کردند، چنانکه ویتگنشتاین در مقدمۀ « رساله منطقی- فلسفی» از دِین خود به فرگه راسل سخن می گوید.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/ZwLmm
🌾 @sedanet
صدانت
فرافکنی خسروپناه به جای پاسخگویی؛ ترفندی منسوخ • صدانت
در تاریخ 5 اسفند 1396 روزنامه شرق صفحه اندیشه خود را به سه مقاله از نصرالله موسویان، امیر صائمی و کسری پناهی به ترتیب با عناوین "سخن را چنین خوارمایه
❄️ تجربۀ عرفانی یا اختلال روانی؟
✍️ #ایرج_شهبازی
🔅پارهای همانندیها میان عارفان و بیماران روانی وجود دارد و برخی از حالاتی که عارفان تجربه میکنند، در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی، یا اختلال دوقطبی، یا شخصیت مرزی و نظایر آنها نیز دیده میشود. مبتلایان به چنین اختلالاتی ممکن است صداهایی بشنوند، یا چیزهایی ببینند، یا دریافتهای شهودیی داشته باشند شبیه آنچه که در عارفان میبینیم.
🔅حتی گاهی حالات چهره، به ویژه حالت چشمان عارفان و چنین بیمارانی تا حدی مانند هم به نظر میرسد. همین مسأله باعث شده است که از دیرباز عدهای به این باور برسند که مکاشفات و مشاهداتِ عارفان از مقولۀ توهّمات و خیالاتِ بیمارانِ روانی است. از سوی دیگر ممکن است که کسی، به خاطرِ ویژگیهای شخصیتیِ خود، پارهای از ادراکاتِ غیر عادی و امورِ خارق العاده را تجربه کند و همین تجربههای غیر عادی باعث شوند که دیگران چنین شخصی را عارف به شمار بیاورند و خودِ او نیز خویش را عارفی واصل بپندارد و تسویلاتِ نفسانی و القائاتِ شیطانی را الهاماتِ رحمانی قلمداد کند و به آنها دل ببندد (برای بحثی جالب در این باره. نگاه کنید به مثنوی، دفتر 5/ از بیت 2003 به بعد و دفتر سوم، از بیت 2004 تا بیت 2032).
🔅گفتنی است که ارتباطِ خدا با جانِ انسان، پیوندی «بیچگونه» و نادیدنی و وصفناپذیر است و به همین سبب ممکن است هرکسی خود را واجدِ چنین پیوندی به شمار آورد. مولانا در «فیه ما فیه» به زیبایی به این موضوع اشاره کرده است:
🔅«عجبم میآید از مردمان که گویند که اولیا و عاشقان به عالَمِ بیچون که او را جای نیست و صورت نیست و بیچون و چگونه است، چگونه عشقبازی میکنند و مدد و قوّت میگیرند و متأثر میشوند؟ آخر شب و روز در آناند. این شخصی که شخصی را دوست میدارد و از او مدد میگیرد، آخر این مدد و لطف و احسان و علم و ذکر و فکر و شادی و غم او میگیرد و این جمله در عالَمِ لامکان است و او دمبهدم از این معانی مدد میگیرد و متأثّر میشود، عجبش نمیآید و عجبش میآید که بر عالَمِ لامکان چون عاشق شوند و از وی چون مدد گیرند؟ حکیمی منکر میبود این معنی را. روزی رنجور شد و از دست رفت و رنج او دراز کشید، حکیمی الهی به زیارت او رفت، گفت: «آخرچه میطلبی»؟ گفت: «صحّت». گفت: «صورتِ این صحّت را بگو که چگونه است، تا حاصل کنم». گفت: «صحّت صورتی ندارد (و بیچون است)». گفت: «اکنون صحّت چون بیچون است، چونش میطلبی؟ ... آخر بگو که صحّت چیست»؟ گفت: «این میدانم که چون صحّت بیاید، قوّتم حاصل میشود و فربه میشوم و سرخ و سپید میگردم و تازه و شکفته میشوم». گفت: «من از تو نفس صحّت میپرسم. ذاتِ صحّت چه چیز است»؟ گفت: «نمیدانم، بیچون است» (فیه ما فیه، صص 39–38).
🔅همین «بیچگونه» و بلاکیف بودنِ عشقِ خدا و پیوندِ او با جانِ عاشق، از سویی راه را برای انواعِ ادّعاهایِ پوچ و بیمعنی باز میکند و از سوی دیگر سببِ انواعِ انکارها میشود؛ بنابراین لازم است که معیارهایی روشن برای بازشناختنِ اختلالاتِ روانی و تسویلاتِ نفسانی از تجربیاتِ اصیلِ عرفانی داشته باشیم تا بتوانیم حقیقت را از پندار تشخیص بدهیم. به نظر میرسد کسی که حقیقتاً صاحبِ تجربۀ عرفانی اصیل است، دارای این ویژگیهاست: 1) احساسِ شادی و نشاطِ بیپایان دارد، بدون اینکه وقار و متانت و آهستگی خود را از دست بدهد، 2) نشاط و سبکیِ فراوان در خدمت به خلق دارد و افزون بر عشقورزی و خیرخواهی و دیگرگزینی، با نشاط و نیروی درونی خود به دیگران گرما و امید و آرامش میبخشد، 3) میل فراوان برای عبادت و گفتگو با حضرت حق دارد و لحظات زندگی خود را از عشق او سرشار میکند، 4) از صلحِ درونی و بیرونی برخوردار است؛ یعنی هم با خود در صلح است و هم با دیگران، 5) زندگی برای او کاملاً معنادار است و از احساس بیهودگی و بیمعنایی رهایی یافته است، 6) احساسِ حیرانی میکند، 7) فروتن و افتاده است، 8) از جاذبههای دروغینِ دنیا رهایی یافته است و فریفتۀ ثروت و قدرت و شهرت و زیباییهای ظاهری نمیشود.
🔅با این توضیحات، اگر کسی ادّعای عرفان داشته باشد و حتّی دارای برخی از تجربههای غیرعادی و نیروهای شگفتآور باشد و مثلاً از غیب خبر بدهد، یا بیماران را شفا بدهد و روی آب راه برود، امّا پژمرده، افسرده، دلمُرده، خودخواه، تنگنظر، خودبزرگبین، مغرور، ناسازگار و خشمناک باشد، نباید در بیمار یا مدّعی بودنِ او تردیدی به خود راه داد.
🌾 @sedanet | @irajshahbazi
✍️ #ایرج_شهبازی
🔅پارهای همانندیها میان عارفان و بیماران روانی وجود دارد و برخی از حالاتی که عارفان تجربه میکنند، در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی، یا اختلال دوقطبی، یا شخصیت مرزی و نظایر آنها نیز دیده میشود. مبتلایان به چنین اختلالاتی ممکن است صداهایی بشنوند، یا چیزهایی ببینند، یا دریافتهای شهودیی داشته باشند شبیه آنچه که در عارفان میبینیم.
🔅حتی گاهی حالات چهره، به ویژه حالت چشمان عارفان و چنین بیمارانی تا حدی مانند هم به نظر میرسد. همین مسأله باعث شده است که از دیرباز عدهای به این باور برسند که مکاشفات و مشاهداتِ عارفان از مقولۀ توهّمات و خیالاتِ بیمارانِ روانی است. از سوی دیگر ممکن است که کسی، به خاطرِ ویژگیهای شخصیتیِ خود، پارهای از ادراکاتِ غیر عادی و امورِ خارق العاده را تجربه کند و همین تجربههای غیر عادی باعث شوند که دیگران چنین شخصی را عارف به شمار بیاورند و خودِ او نیز خویش را عارفی واصل بپندارد و تسویلاتِ نفسانی و القائاتِ شیطانی را الهاماتِ رحمانی قلمداد کند و به آنها دل ببندد (برای بحثی جالب در این باره. نگاه کنید به مثنوی، دفتر 5/ از بیت 2003 به بعد و دفتر سوم، از بیت 2004 تا بیت 2032).
🔅گفتنی است که ارتباطِ خدا با جانِ انسان، پیوندی «بیچگونه» و نادیدنی و وصفناپذیر است و به همین سبب ممکن است هرکسی خود را واجدِ چنین پیوندی به شمار آورد. مولانا در «فیه ما فیه» به زیبایی به این موضوع اشاره کرده است:
🔅«عجبم میآید از مردمان که گویند که اولیا و عاشقان به عالَمِ بیچون که او را جای نیست و صورت نیست و بیچون و چگونه است، چگونه عشقبازی میکنند و مدد و قوّت میگیرند و متأثر میشوند؟ آخر شب و روز در آناند. این شخصی که شخصی را دوست میدارد و از او مدد میگیرد، آخر این مدد و لطف و احسان و علم و ذکر و فکر و شادی و غم او میگیرد و این جمله در عالَمِ لامکان است و او دمبهدم از این معانی مدد میگیرد و متأثّر میشود، عجبش نمیآید و عجبش میآید که بر عالَمِ لامکان چون عاشق شوند و از وی چون مدد گیرند؟ حکیمی منکر میبود این معنی را. روزی رنجور شد و از دست رفت و رنج او دراز کشید، حکیمی الهی به زیارت او رفت، گفت: «آخرچه میطلبی»؟ گفت: «صحّت». گفت: «صورتِ این صحّت را بگو که چگونه است، تا حاصل کنم». گفت: «صحّت صورتی ندارد (و بیچون است)». گفت: «اکنون صحّت چون بیچون است، چونش میطلبی؟ ... آخر بگو که صحّت چیست»؟ گفت: «این میدانم که چون صحّت بیاید، قوّتم حاصل میشود و فربه میشوم و سرخ و سپید میگردم و تازه و شکفته میشوم». گفت: «من از تو نفس صحّت میپرسم. ذاتِ صحّت چه چیز است»؟ گفت: «نمیدانم، بیچون است» (فیه ما فیه، صص 39–38).
🔅همین «بیچگونه» و بلاکیف بودنِ عشقِ خدا و پیوندِ او با جانِ عاشق، از سویی راه را برای انواعِ ادّعاهایِ پوچ و بیمعنی باز میکند و از سوی دیگر سببِ انواعِ انکارها میشود؛ بنابراین لازم است که معیارهایی روشن برای بازشناختنِ اختلالاتِ روانی و تسویلاتِ نفسانی از تجربیاتِ اصیلِ عرفانی داشته باشیم تا بتوانیم حقیقت را از پندار تشخیص بدهیم. به نظر میرسد کسی که حقیقتاً صاحبِ تجربۀ عرفانی اصیل است، دارای این ویژگیهاست: 1) احساسِ شادی و نشاطِ بیپایان دارد، بدون اینکه وقار و متانت و آهستگی خود را از دست بدهد، 2) نشاط و سبکیِ فراوان در خدمت به خلق دارد و افزون بر عشقورزی و خیرخواهی و دیگرگزینی، با نشاط و نیروی درونی خود به دیگران گرما و امید و آرامش میبخشد، 3) میل فراوان برای عبادت و گفتگو با حضرت حق دارد و لحظات زندگی خود را از عشق او سرشار میکند، 4) از صلحِ درونی و بیرونی برخوردار است؛ یعنی هم با خود در صلح است و هم با دیگران، 5) زندگی برای او کاملاً معنادار است و از احساس بیهودگی و بیمعنایی رهایی یافته است، 6) احساسِ حیرانی میکند، 7) فروتن و افتاده است، 8) از جاذبههای دروغینِ دنیا رهایی یافته است و فریفتۀ ثروت و قدرت و شهرت و زیباییهای ظاهری نمیشود.
🔅با این توضیحات، اگر کسی ادّعای عرفان داشته باشد و حتّی دارای برخی از تجربههای غیرعادی و نیروهای شگفتآور باشد و مثلاً از غیب خبر بدهد، یا بیماران را شفا بدهد و روی آب راه برود، امّا پژمرده، افسرده، دلمُرده، خودخواه، تنگنظر، خودبزرگبین، مغرور، ناسازگار و خشمناک باشد، نباید در بیمار یا مدّعی بودنِ او تردیدی به خود راه داد.
🌾 @sedanet | @irajshahbazi
❄️ برچسب «حجاب اجباری»؟!
✍️ #حسین_سوزنچی
🔅مدتی است در جامعه ما بحث درباره قانون حجاب مطرح شده، و برخی با عنوان حجاب اجباری به مخالفت با قانون حجاب به عنوان یکی از قوانین مدنی این کشور میپردازند.
🔅نمونهای از این مقالات، مقاله جناب آقای علی زمانیان است با عنوان « ایده حجاب اجباری، تاملی منتقدانه در استدلال موافقان و مخالفان حجابِ اجباری». (1)
🔅ایشان در این مقاله افراد درگیر در این بحث را در دو گروه موافقان و مخالفان حجاب اجباری قرار میدهند:
ابتدا دلایل مخالفان را (که خودشان یکی از این افرادند) برمیشمرند؛ سپس از منظر خود، بازخوانیای از دلایل طرفداران حجاب اجباری انجام داده، آن ادله را نقد میکنند.
🔅اما مقاله ایشان از دو نقطه ضعف اساسی رنج میبرد:
1️⃣ با گذاشتن برچسبی به نام «اجبار»، هر قانونی را میتوان در نظر عموم مذموم جلوه داد. و استدلالهای ایشان را برای رد هر قانون سادهای که عرف عقلا در ضرورت آن تردیدی ندارد (مانند «محدودیت سرعت در رانندگی») هم میتوان به کار گرفت و در واقع، ایشان به جای نقد «قانون الزامی حجاب در ایران» در واقع، هرگونه «الزام ناشی از هر قانونی» را زیر سوال بردهاند.
2️⃣ هر قانونی ملاحظات متعددی را در نظر میگیرد، و برای قضاوت درباره آن، باید همه آن ملاحظات را با هم در نظر گرفت؛ نگاه «صفر و یک»ی برای قضاوت در مورد یک قانون اجتماعی، اگر برای نزاعهای ژورنالیستی به کار آید، گرهای از کار کسانی که دغدغه بهبود وضع جامعه را دارند، نمیگشاید.
attach.fahares.com/8z77BGE79Ltw8yec+tYqtA==
1) 👉 https://t.me/sedanet/3299
🌾 @sedanet | @souzanchi
✍️ #حسین_سوزنچی
🔅مدتی است در جامعه ما بحث درباره قانون حجاب مطرح شده، و برخی با عنوان حجاب اجباری به مخالفت با قانون حجاب به عنوان یکی از قوانین مدنی این کشور میپردازند.
🔅نمونهای از این مقالات، مقاله جناب آقای علی زمانیان است با عنوان « ایده حجاب اجباری، تاملی منتقدانه در استدلال موافقان و مخالفان حجابِ اجباری». (1)
🔅ایشان در این مقاله افراد درگیر در این بحث را در دو گروه موافقان و مخالفان حجاب اجباری قرار میدهند:
ابتدا دلایل مخالفان را (که خودشان یکی از این افرادند) برمیشمرند؛ سپس از منظر خود، بازخوانیای از دلایل طرفداران حجاب اجباری انجام داده، آن ادله را نقد میکنند.
🔅اما مقاله ایشان از دو نقطه ضعف اساسی رنج میبرد:
1️⃣ با گذاشتن برچسبی به نام «اجبار»، هر قانونی را میتوان در نظر عموم مذموم جلوه داد. و استدلالهای ایشان را برای رد هر قانون سادهای که عرف عقلا در ضرورت آن تردیدی ندارد (مانند «محدودیت سرعت در رانندگی») هم میتوان به کار گرفت و در واقع، ایشان به جای نقد «قانون الزامی حجاب در ایران» در واقع، هرگونه «الزام ناشی از هر قانونی» را زیر سوال بردهاند.
2️⃣ هر قانونی ملاحظات متعددی را در نظر میگیرد، و برای قضاوت درباره آن، باید همه آن ملاحظات را با هم در نظر گرفت؛ نگاه «صفر و یک»ی برای قضاوت در مورد یک قانون اجتماعی، اگر برای نزاعهای ژورنالیستی به کار آید، گرهای از کار کسانی که دغدغه بهبود وضع جامعه را دارند، نمیگشاید.
attach.fahares.com/8z77BGE79Ltw8yec+tYqtA==
1) 👉 https://t.me/sedanet/3299
🌾 @sedanet | @souzanchi
❄️ کوس رحیل میزند ای خفته ساربان
✍️ صدرا معصومزاده
🔅آخرین ساعات اردیبهشت ماه ۱۳۹۶ اگرچه از دل روزهایی پر التهاب و نفسگیر بیرون میآمد اما علیالظاهر با خود هدهد خوشخبری را از طرف سبا آورده بود و مژدهی ایام خوشی را میداد که پس از توفیق در چهار رقابت انتخاباتی، بار دیگر جریان موسوم به اصلاحطلب را بر تارک معادلات سیاسی کشور مینشاند. پیروزیهایی که از پس چندین سال حذف کامل این جریان و با وجود فشارها و فیلترینگ شدید نهادهای حاکمیتی حاصل شده بود و به همینجهت حلاوتی دوچندان در پی داشت.
🔅اما شاید در آن روزها کمتر کسی گمان میبرد که چند ماه بعد، این کامهای شیرین رو به تلخی بگذارد و فضای پر از امید و شور انتخاباتی، به سمت ناامیدی و یاس پیش برود. با این حال واقعیت چنین رقم خورد که در پاییز همان سال کمکم نقاب ظفرمندی از چهرهی جریان اصلاحطلبی برداشته شد و با عیان شدن باطن از درون مضمحلشدهاش، عدهی کثیری را از خود ناامید نمود. بهطوریکه امروز شاهد ظهور جریاناتی هستیم که با جدا کردن خط خود اعتراضات جدیدی را در سطح کشور پیش میبرند و بر دامنهی التهابات داخلی موجود میافزایند.
🔅جریان اصلاحات علی الخصوص بعد از پیروزی در انتخابات سال ۸۰، کمکم وجه معرفتیاش را کمرنگ و کمرنگتر نموده و به وجه هویتی خود دامن زد. بهطوریکه بهتدریج واجد نمادهای ویژهای گردید و اشخاص در آن رشد بیشتری از افراد یافتند. نمونهی این اتفاق را میتوان در سال ۸۸ با نماد سبز و قهرمانی تراژدیک میرحسین موسوی دید که پس از حصر ملاک اصلی جریان اصلاحطلبی قرار گرفت. گویی که سالها اصلیترین مطالبه و مولفهی هویتبخش اصلاحطلبان را رفع حصر تشکیل میداد و فردی که میخواست خود را به این جریان نزدیک کند با ادای این شعار برادریاش را ثابت نموده و خودی تلقی میشد.
🔅چنانچه امروز اصلاحات و سران آن به این امر توجهی نداشته باشند و آن را با این خوی طمعورزی و مسند و قدرتخواهی تنها بگذارند، فردا فجایع بزرگتری را به پیش روی خود خواهند دید و جامعهای را که میبایست رهبریاش را به دوش کشند بسیار بسیار جلوتر از خود خواهند یافت....
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/Dncis
🌾 @sedanet
✍️ صدرا معصومزاده
🔅آخرین ساعات اردیبهشت ماه ۱۳۹۶ اگرچه از دل روزهایی پر التهاب و نفسگیر بیرون میآمد اما علیالظاهر با خود هدهد خوشخبری را از طرف سبا آورده بود و مژدهی ایام خوشی را میداد که پس از توفیق در چهار رقابت انتخاباتی، بار دیگر جریان موسوم به اصلاحطلب را بر تارک معادلات سیاسی کشور مینشاند. پیروزیهایی که از پس چندین سال حذف کامل این جریان و با وجود فشارها و فیلترینگ شدید نهادهای حاکمیتی حاصل شده بود و به همینجهت حلاوتی دوچندان در پی داشت.
🔅اما شاید در آن روزها کمتر کسی گمان میبرد که چند ماه بعد، این کامهای شیرین رو به تلخی بگذارد و فضای پر از امید و شور انتخاباتی، به سمت ناامیدی و یاس پیش برود. با این حال واقعیت چنین رقم خورد که در پاییز همان سال کمکم نقاب ظفرمندی از چهرهی جریان اصلاحطلبی برداشته شد و با عیان شدن باطن از درون مضمحلشدهاش، عدهی کثیری را از خود ناامید نمود. بهطوریکه امروز شاهد ظهور جریاناتی هستیم که با جدا کردن خط خود اعتراضات جدیدی را در سطح کشور پیش میبرند و بر دامنهی التهابات داخلی موجود میافزایند.
🔅جریان اصلاحات علی الخصوص بعد از پیروزی در انتخابات سال ۸۰، کمکم وجه معرفتیاش را کمرنگ و کمرنگتر نموده و به وجه هویتی خود دامن زد. بهطوریکه بهتدریج واجد نمادهای ویژهای گردید و اشخاص در آن رشد بیشتری از افراد یافتند. نمونهی این اتفاق را میتوان در سال ۸۸ با نماد سبز و قهرمانی تراژدیک میرحسین موسوی دید که پس از حصر ملاک اصلی جریان اصلاحطلبی قرار گرفت. گویی که سالها اصلیترین مطالبه و مولفهی هویتبخش اصلاحطلبان را رفع حصر تشکیل میداد و فردی که میخواست خود را به این جریان نزدیک کند با ادای این شعار برادریاش را ثابت نموده و خودی تلقی میشد.
🔅چنانچه امروز اصلاحات و سران آن به این امر توجهی نداشته باشند و آن را با این خوی طمعورزی و مسند و قدرتخواهی تنها بگذارند، فردا فجایع بزرگتری را به پیش روی خود خواهند دید و جامعهای را که میبایست رهبریاش را به دوش کشند بسیار بسیار جلوتر از خود خواهند یافت....
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/Dncis
🌾 @sedanet
صدانت
کوس رحیل میزند ای خفته ساربان ... • صدانت
آخرین ساعات اردیبهشت ماه ۱۳۹۶ اگرچه از دل روزهایی پر التهاب و نفسگیر بیرون میآمد اما علیالظاهر با خود هدهد خوشخبری را از طرف سبا آورده بود و مژدهی
❄️ "هنر برای هنر"
✍️ #ایرج_رضایی
هیچ نَقّاشی نِگارد زَینِ نقش
بی امیدِ نفع، بهرِ عَینِ نقش؟
بلک بهرِ میهمانان و کِهان
که به فُرجه وارَهَند از اَندُهان
شادیِ بَچگان و یادِ دوستان
دوستانِ رفته را از نقشِ آن
هیچ کوزهگر کُند کوزه شتاب
بهرِ عین کوزه، نه بر بویِ آب؟
هیچ کاسه گر کند کاسه ی تمام
بهرِ عین کاسه، نه بهرِ طعام؟
هیچ خَطّاطی نویسد، خط به فن
بهرِ عین خط، نه بهرِ خواندن؟
(دفتر چهارم مثنوی، ابیات ۲۸۸۱ به بعد)
🔅مولانا این ابیات را بر سَبیلِ تمثیل در بیانِ معناداری و هدفمندی خلقت می آورد. این که خداوند، عالم را بر اساس آیات قرآن( سوره احقاف، آیه ۳) عبث و بیهوده خلق نکرده است. این ابیات در عین حال، تلّقیِ قدما از جمله مولانا را نسبت به مقوله ی هنر نشان می دهد. در این تلقی، برای آن که یک پدیده در قلمرو هنر جای گیرد، قید زیبایی به تنهایی کفایت نمی کند بلکه امرِ زیبا باید مفید هم باشد و به کاری بیاید. او در تقریر این معنا، پرسش هایی را مطرح می کند که به روشنی می تواند نقد و انکارِ نظریه ی "هنر برای هنر" به شمار آید. در مَثَل، او می گوید: آیا هیچ صورتگر و نقاشی را می توان یافت که نقشی را بدون هیچ گونه کارکرد و فایدتی صرفا به سودای زینت بخشی و بخاطر خودِ آن نقش، بِنگارَد؟ مسلم است که آن نقاش، تصاویر و نقوشی را می آفریند تا مهمانان و کودکان و اهل خانه، با تماشای آن نقوش زیبا و دلفریب، از غم و اندُهان رها شوند. این نقوش، کودکان را شادمان می سازد و یاد و خاطره دوستانِ غایب را در اذهان، زنده نگاه می دارد. بر همین قیاس، آیا دیده اید که هیچ کوزه گری کوزه ای را فقط برای خود کوزه بسازد بی آنکه آن کوزه به کار آن آید تا آب را برای نوشیدن در خود پذیرا شود؟ آیا هیچ کاسه گری کاسه ای را نه برای صرف طعام بلکه به خاطر خود کاسه می سازد؟ آیا هیچ خطاط و خوشنویسی، با هنر کتابت، خطی را نه برای خواندن، بلکه فقط برای خود خط بی آن که متضمن انتقال معنا و پیامی باشد، رقم می زند؟
🔅در مقابل این نگاه، طرفداران نظریه "هنر برای هنر"، جازمانه زیبا و مفید را در تقابل و رویاروی هم قرار می دهند. به زعم اینان، هر آنچه زیباست، مفید نیست، و هر آنچه مفید است، زیبا نیست. فایده خواهان می بایست از زیبایی چشم بپوشند و با دنیای افسونکارِ هنر وداع گویند و زیبایی جویان نیز در مقابل، بایستی فایده مندی را به یکسو نهند؛ "چه، تنها آن چیزی به راستی زیباست که به کاری نیاید... هر چه مفید باشد زشت است".
آیا به نظر نمی آید که هواداران هر دو نگاه، راه افراط می پویند؛ زیرا نه هر آنچه زیباست بی فایده است و نه هرآنچه فایده مند است نازیبا. بسا پدیده های هنری که هم فایده رسان است و هم زیبا و رخشان و دلنشان. کلیسا، مسجد، کنشت و یا معبدی را در نظر آورید که تجلّی گاه هزاران ذوق و هنر و نقش و نگار و زیبایی است با این همه، زیبایی مانع از آن نمی آید تا مومنان و پیروان ادیان از ترسا و راهب و مسلمان، در آنها از قیل و قال و هیاهوی دنیا دمی نیاسایند و با خدای خویش به ذکر و سکوت و نجوا و نیایش نپردازند.
🔅افزون بر این، پیوند زیبا و مفید در تمامی هنرها همتراز و همسان نیست. در نقاشی، در مجسمه سازی، در ادبیات، در موسیقی، پیوند زیبا و مفید سست تر می نماید اما در معماری، این پیوند پر رنگ تر است. "تعیین این مرزها دشوار است؛ چه به ذوق بستگی دارند. مع الوصف، ظاهرا می توان قاعده زیر را اختیار کرد: شیء در هنرهای "آشیانی"، باید به نقش و وظیفه ی خود عمل کند و تزیین نباید آن را از مقصدش منحرف سازد. باید بتوان در خانه ای سکنی گزید، در کلیسایی نیایش کرد، در جامی نوشید، روی صندلیی نشست. این بدان معنی نیست که راحت ترین خانه، زیباترین خانه است، زیرا راحتی چه بسا که دشمنِ خونیِ زیبایی است؛ اما دستِ کم توقع می رود که خانه از باد و باران و سرما و دزد در پناه بماند".
باری، نظریه "هنر برای هنر" در کشور ما به خاطر میدان داریِ زیانبار جریان چپ و سیطره نگاه ایدئولوژیک که برای هنر، رسالت اجتماعی و اخلاقی، سیاسی و تعلیمی قائل است، غالبا به دیده ی انکار و تحقیر نگریسته می شود. اما اگر کارآمدی و فایده مندی را به معنای پرارج تر و عام تر در نظر آوریم و از سویی جانمایه هنر را خلق و نشر رایحه دل انگیزِ زیبایی بدانیم؛ در این صورت، آیا آفرینش زیبایی بی آنکه متضمن اغراضی بیرون از خود باشد، فایدتی کم بها و بی ارج است؟ "مگر نقش واقعی هنر درست همین نیست که پرده این پندار را که هر چه مفید نباشد و به کاری نیاید بی ارزش است به کنار زند و چیزهایی را نشان دهد که ظاهرا به کاری نمی آیند با این همه بی آنها نمی توان زیست، آثاری که "برای لذّت" ساخته شده اند و به اندازه دستاوردهای ارباب فن و مهندسان با اهمیت و ستایش انگیز اند. (زیباشناسی: ژان برتلمی، ترجمه احمد سمیعی، نشر سخن، ص ۳۶۷)
🌾 @sedanet | @irajrezaie
✍️ #ایرج_رضایی
هیچ نَقّاشی نِگارد زَینِ نقش
بی امیدِ نفع، بهرِ عَینِ نقش؟
بلک بهرِ میهمانان و کِهان
که به فُرجه وارَهَند از اَندُهان
شادیِ بَچگان و یادِ دوستان
دوستانِ رفته را از نقشِ آن
هیچ کوزهگر کُند کوزه شتاب
بهرِ عین کوزه، نه بر بویِ آب؟
هیچ کاسه گر کند کاسه ی تمام
بهرِ عین کاسه، نه بهرِ طعام؟
هیچ خَطّاطی نویسد، خط به فن
بهرِ عین خط، نه بهرِ خواندن؟
(دفتر چهارم مثنوی، ابیات ۲۸۸۱ به بعد)
🔅مولانا این ابیات را بر سَبیلِ تمثیل در بیانِ معناداری و هدفمندی خلقت می آورد. این که خداوند، عالم را بر اساس آیات قرآن( سوره احقاف، آیه ۳) عبث و بیهوده خلق نکرده است. این ابیات در عین حال، تلّقیِ قدما از جمله مولانا را نسبت به مقوله ی هنر نشان می دهد. در این تلقی، برای آن که یک پدیده در قلمرو هنر جای گیرد، قید زیبایی به تنهایی کفایت نمی کند بلکه امرِ زیبا باید مفید هم باشد و به کاری بیاید. او در تقریر این معنا، پرسش هایی را مطرح می کند که به روشنی می تواند نقد و انکارِ نظریه ی "هنر برای هنر" به شمار آید. در مَثَل، او می گوید: آیا هیچ صورتگر و نقاشی را می توان یافت که نقشی را بدون هیچ گونه کارکرد و فایدتی صرفا به سودای زینت بخشی و بخاطر خودِ آن نقش، بِنگارَد؟ مسلم است که آن نقاش، تصاویر و نقوشی را می آفریند تا مهمانان و کودکان و اهل خانه، با تماشای آن نقوش زیبا و دلفریب، از غم و اندُهان رها شوند. این نقوش، کودکان را شادمان می سازد و یاد و خاطره دوستانِ غایب را در اذهان، زنده نگاه می دارد. بر همین قیاس، آیا دیده اید که هیچ کوزه گری کوزه ای را فقط برای خود کوزه بسازد بی آنکه آن کوزه به کار آن آید تا آب را برای نوشیدن در خود پذیرا شود؟ آیا هیچ کاسه گری کاسه ای را نه برای صرف طعام بلکه به خاطر خود کاسه می سازد؟ آیا هیچ خطاط و خوشنویسی، با هنر کتابت، خطی را نه برای خواندن، بلکه فقط برای خود خط بی آن که متضمن انتقال معنا و پیامی باشد، رقم می زند؟
🔅در مقابل این نگاه، طرفداران نظریه "هنر برای هنر"، جازمانه زیبا و مفید را در تقابل و رویاروی هم قرار می دهند. به زعم اینان، هر آنچه زیباست، مفید نیست، و هر آنچه مفید است، زیبا نیست. فایده خواهان می بایست از زیبایی چشم بپوشند و با دنیای افسونکارِ هنر وداع گویند و زیبایی جویان نیز در مقابل، بایستی فایده مندی را به یکسو نهند؛ "چه، تنها آن چیزی به راستی زیباست که به کاری نیاید... هر چه مفید باشد زشت است".
آیا به نظر نمی آید که هواداران هر دو نگاه، راه افراط می پویند؛ زیرا نه هر آنچه زیباست بی فایده است و نه هرآنچه فایده مند است نازیبا. بسا پدیده های هنری که هم فایده رسان است و هم زیبا و رخشان و دلنشان. کلیسا، مسجد، کنشت و یا معبدی را در نظر آورید که تجلّی گاه هزاران ذوق و هنر و نقش و نگار و زیبایی است با این همه، زیبایی مانع از آن نمی آید تا مومنان و پیروان ادیان از ترسا و راهب و مسلمان، در آنها از قیل و قال و هیاهوی دنیا دمی نیاسایند و با خدای خویش به ذکر و سکوت و نجوا و نیایش نپردازند.
🔅افزون بر این، پیوند زیبا و مفید در تمامی هنرها همتراز و همسان نیست. در نقاشی، در مجسمه سازی، در ادبیات، در موسیقی، پیوند زیبا و مفید سست تر می نماید اما در معماری، این پیوند پر رنگ تر است. "تعیین این مرزها دشوار است؛ چه به ذوق بستگی دارند. مع الوصف، ظاهرا می توان قاعده زیر را اختیار کرد: شیء در هنرهای "آشیانی"، باید به نقش و وظیفه ی خود عمل کند و تزیین نباید آن را از مقصدش منحرف سازد. باید بتوان در خانه ای سکنی گزید، در کلیسایی نیایش کرد، در جامی نوشید، روی صندلیی نشست. این بدان معنی نیست که راحت ترین خانه، زیباترین خانه است، زیرا راحتی چه بسا که دشمنِ خونیِ زیبایی است؛ اما دستِ کم توقع می رود که خانه از باد و باران و سرما و دزد در پناه بماند".
باری، نظریه "هنر برای هنر" در کشور ما به خاطر میدان داریِ زیانبار جریان چپ و سیطره نگاه ایدئولوژیک که برای هنر، رسالت اجتماعی و اخلاقی، سیاسی و تعلیمی قائل است، غالبا به دیده ی انکار و تحقیر نگریسته می شود. اما اگر کارآمدی و فایده مندی را به معنای پرارج تر و عام تر در نظر آوریم و از سویی جانمایه هنر را خلق و نشر رایحه دل انگیزِ زیبایی بدانیم؛ در این صورت، آیا آفرینش زیبایی بی آنکه متضمن اغراضی بیرون از خود باشد، فایدتی کم بها و بی ارج است؟ "مگر نقش واقعی هنر درست همین نیست که پرده این پندار را که هر چه مفید نباشد و به کاری نیاید بی ارزش است به کنار زند و چیزهایی را نشان دهد که ظاهرا به کاری نمی آیند با این همه بی آنها نمی توان زیست، آثاری که "برای لذّت" ساخته شده اند و به اندازه دستاوردهای ارباب فن و مهندسان با اهمیت و ستایش انگیز اند. (زیباشناسی: ژان برتلمی، ترجمه احمد سمیعی، نشر سخن، ص ۳۶۷)
🌾 @sedanet | @irajrezaie
❄️ همراه با سنکا
✍️ #صدیق_قطبی
🔅سنکا (فیلسوف رواقی، ۶۵ قبل از میلاد) میگوید: «حیوانی که با حلقهی طناب در میافتد، آن را سفتتر میکند. هیچ یوغی آن قدر سفت نیست که اگر حیوانی با آن کشیده شود کمتر از هنگامی که با آن بجنگد آسیب نبیند. یک راه تسکین شرور طاقتفرسا این است که به آنها تن دهیم و در برابر ضرورت زانو بزنیم.» (به نقل از: تسلی بخشیهای فلسفه، آلن دوباتن، عرفان ثابتی، انتشارات ققنوس، چاپ هفتم، ۱۳۹۰)
🔅عالَم آکنده از رنجها و محنتهاست، اما بازنُمایی رنجها و ترجیع ساختن از آنها چه حاصلی دارد؟ فکر کن بنویسیم «زندگی ابلهانه است» و هر کسی موظف باشد روزی چندبار از روی آن مشق بنویسد. خوب میشود؟
🔅حکیمانهترین شیوهی رویارویی با رنجها و محنتها دستِکم واجد دو مؤلفه زیر است:
🔅- معنابخشی به رنجها
توجه به اینکه رنج و محنت میتواند دریچهگشا و آگاهیبخش باشد: «یک دم به باغم میکشی / یک دم به داغم میکشی / پیش چراغم میکشی / تا واشود چشمان من». محنت میتواند اسباب فروتنی و شکستهدلی شود، شفقت و همدلی ما را با دردمندان ارتقا بخشد، روحمان را صیقل دهد، با هویداکردن شکنندگی زندگی، از دل ما غفلتروبی کند، قدردانی ما در خصوص مواهب هستی افزون کند.
🔅- خرسندی و تمرین تسلیم
آنجا که قادر به دفع و رفع رنج و محنتی نیستیم، هر چه بیشتر به خود بپیچیم، بر قدرتِ رنج میافزاییم. آرام گرفتن، رضایت دادن و پذیرش خرسندوارِ آنچه بدان دچاریم میتواند از سهمناکی رنج بکاهد و تاب و توان ما را بالا ببرد. در شرایطی که به رنج روحی یا درد جسمی دچاریم و راه چارهای نمیبینیم، چه چیزی بهتر از فراموش کردن گرفتاری، نادیده گرفتن رنج، و تن و دل شستن در افسونها و خوشیهای کوچک زندگی؟
🔅در موقعیت محنت و رنج، آدمی به شدت استعداد لجبازی پیدا میکند. گمان میکند در گیر و دار درد، اگر به آواز پرندهای دل بسپارد یا لبخندِ ناشکفتهی غنچهای را انتظار بکشد، سادهلوحی و یا کنارهگیری از مقاومت است. در حالیکه از بهترین مقاومتها در برابر رنجهای ناگزیر و فرساینده همین سنگر گرفتن پُشت زیباییها و درخششهای بیشمار زندگی است.
🔅جایی که شکایت بُردن و فریادکردن دردها میتواند مایهی آگاهی عمومی و جلبِ همیاری دیگران باشد، البته باید به صدای رسا از آلام و محنتها سخن گفت. اما به نظر میرسد بسیاری از شکایتهای ما توأم است با تحقیر یا نادیدهگرفتنِ افسونهای زندگی یا تلاشی است برای نشان دادن موقعیت والا و بلندنظری خودمان که دردها را میبینیم و به شادیهای حقیر و عامیانهی مردم تن نمیدهیم. عالَم آکنده از محنت است و در این محنتگاه، بهتر است به تبادل و تراکنش ناکامیها بپردازیم. نومیدانه به سرنوشت غمآلود باغچه نگاه میکنیم و نومیدی خود را پوشیده در امیدی پنهان، عرضه میکنیم. راستی عرضه کردن نومیدی در زروَرقِ کلمات و در شمایلِ هنر، قرینهای نیست بر امیدواری پوشیدهی ما به اینکه جهان میتواند زیباتر از آنی شود که هست؟ هر نومیدی اظهار شده در فُرم هنری، اقراری به سودِ امید نیست؟
🔅بازگردیم به سخن ژرف سنکا. وقتی آگاهیم که پایمان در بندِ حلقهی طنابی است و میدانیم که دستِکم تا زمانی معین امکان رهایی نداریم، همان بهتر که تقلا نکنیم. با طناب درنیفتیم. از جدال و کشمکش دست برداریم. در همان محدودهی امکان بنشینیم و به گلگشت زنبورهای عسل چشم بدوزیم.
هر چه رنج و محنت شدیدتر باشد، اعتنا و توجه به افسونهای کوچکِ زندگی ضرورتِ بیشتری پیدا میکند.
افسونهای زندگی را نادیده نگیریم.
🌾 @sedanet | @sedigh_63
🏙 s9.picofile.com/file/8321388500/Crc_w.jpg
✍️ #صدیق_قطبی
🔅سنکا (فیلسوف رواقی، ۶۵ قبل از میلاد) میگوید: «حیوانی که با حلقهی طناب در میافتد، آن را سفتتر میکند. هیچ یوغی آن قدر سفت نیست که اگر حیوانی با آن کشیده شود کمتر از هنگامی که با آن بجنگد آسیب نبیند. یک راه تسکین شرور طاقتفرسا این است که به آنها تن دهیم و در برابر ضرورت زانو بزنیم.» (به نقل از: تسلی بخشیهای فلسفه، آلن دوباتن، عرفان ثابتی، انتشارات ققنوس، چاپ هفتم، ۱۳۹۰)
🔅عالَم آکنده از رنجها و محنتهاست، اما بازنُمایی رنجها و ترجیع ساختن از آنها چه حاصلی دارد؟ فکر کن بنویسیم «زندگی ابلهانه است» و هر کسی موظف باشد روزی چندبار از روی آن مشق بنویسد. خوب میشود؟
🔅حکیمانهترین شیوهی رویارویی با رنجها و محنتها دستِکم واجد دو مؤلفه زیر است:
🔅- معنابخشی به رنجها
توجه به اینکه رنج و محنت میتواند دریچهگشا و آگاهیبخش باشد: «یک دم به باغم میکشی / یک دم به داغم میکشی / پیش چراغم میکشی / تا واشود چشمان من». محنت میتواند اسباب فروتنی و شکستهدلی شود، شفقت و همدلی ما را با دردمندان ارتقا بخشد، روحمان را صیقل دهد، با هویداکردن شکنندگی زندگی، از دل ما غفلتروبی کند، قدردانی ما در خصوص مواهب هستی افزون کند.
🔅- خرسندی و تمرین تسلیم
آنجا که قادر به دفع و رفع رنج و محنتی نیستیم، هر چه بیشتر به خود بپیچیم، بر قدرتِ رنج میافزاییم. آرام گرفتن، رضایت دادن و پذیرش خرسندوارِ آنچه بدان دچاریم میتواند از سهمناکی رنج بکاهد و تاب و توان ما را بالا ببرد. در شرایطی که به رنج روحی یا درد جسمی دچاریم و راه چارهای نمیبینیم، چه چیزی بهتر از فراموش کردن گرفتاری، نادیده گرفتن رنج، و تن و دل شستن در افسونها و خوشیهای کوچک زندگی؟
🔅در موقعیت محنت و رنج، آدمی به شدت استعداد لجبازی پیدا میکند. گمان میکند در گیر و دار درد، اگر به آواز پرندهای دل بسپارد یا لبخندِ ناشکفتهی غنچهای را انتظار بکشد، سادهلوحی و یا کنارهگیری از مقاومت است. در حالیکه از بهترین مقاومتها در برابر رنجهای ناگزیر و فرساینده همین سنگر گرفتن پُشت زیباییها و درخششهای بیشمار زندگی است.
🔅جایی که شکایت بُردن و فریادکردن دردها میتواند مایهی آگاهی عمومی و جلبِ همیاری دیگران باشد، البته باید به صدای رسا از آلام و محنتها سخن گفت. اما به نظر میرسد بسیاری از شکایتهای ما توأم است با تحقیر یا نادیدهگرفتنِ افسونهای زندگی یا تلاشی است برای نشان دادن موقعیت والا و بلندنظری خودمان که دردها را میبینیم و به شادیهای حقیر و عامیانهی مردم تن نمیدهیم. عالَم آکنده از محنت است و در این محنتگاه، بهتر است به تبادل و تراکنش ناکامیها بپردازیم. نومیدانه به سرنوشت غمآلود باغچه نگاه میکنیم و نومیدی خود را پوشیده در امیدی پنهان، عرضه میکنیم. راستی عرضه کردن نومیدی در زروَرقِ کلمات و در شمایلِ هنر، قرینهای نیست بر امیدواری پوشیدهی ما به اینکه جهان میتواند زیباتر از آنی شود که هست؟ هر نومیدی اظهار شده در فُرم هنری، اقراری به سودِ امید نیست؟
🔅بازگردیم به سخن ژرف سنکا. وقتی آگاهیم که پایمان در بندِ حلقهی طنابی است و میدانیم که دستِکم تا زمانی معین امکان رهایی نداریم، همان بهتر که تقلا نکنیم. با طناب درنیفتیم. از جدال و کشمکش دست برداریم. در همان محدودهی امکان بنشینیم و به گلگشت زنبورهای عسل چشم بدوزیم.
هر چه رنج و محنت شدیدتر باشد، اعتنا و توجه به افسونهای کوچکِ زندگی ضرورتِ بیشتری پیدا میکند.
افسونهای زندگی را نادیده نگیریم.
🌾 @sedanet | @sedigh_63
🏙 s9.picofile.com/file/8321388500/Crc_w.jpg
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 سومین همایش بررسی شیوه های دستیابی به مرجعیت علمی - دانشگاه علوم پزشکی تهران - 19 اسفند 96
🗣 #آذرخش_مکری (روانپزشک)
🌾 @Sedanet | @drazarakhshmokri
🗣 #آذرخش_مکری (روانپزشک)
🌾 @Sedanet | @drazarakhshmokri
❄️ واکنش اعضای هیئت علمی مؤسسه حکمت و فلسفه ایران به پاسخ خسروپناه به منتقدان
🔅 حجهالاسلام والمسلمین آقای عبدالحسین خسروپناه، رییس مؤسسهی پژوهشی حکمت و فلسفهی ایران، در پاسخ به منتقدان آثار خود ریشهی بخشی از انتقادها را «پیگیریهای جدی این مدیریت برای اجرایی کردن مصوبات وزارت علوم جهت انجام موظفی و حضور اعضای هیئت علمی در مؤسسه» دانسته است. مسائل علمی ایشان البته از مشکلات مدیریتی مؤسسه جداست. اما با توجه به اینکه ایشان معتقد است «قصهی هفتهای که گذشت ادامه خواهد داشت»، و از آنجا که اشاره به اعضای هیئت علمی مؤسسه و معرفی آنان به این شیوه شایسته نیست، امضاکنندگان زیر تقاضا دارند که ایشان در اظهارنظرهای خود در مخالفت با منتقدان پای اعضای هیئت علمی مؤسسه را به میان نکشد.
🖊 امضاکنندگان:
ضیاء موحد
حسین معصومی همدانی
شاپور اعتماد
بهمن پازوکی
سید محمود یوسف ثانی
سید حسین موسویان
بابک عالیخانی
مسعود زمانی
رضا کوهکن
اسدالله فلاحی
امیراحسان کرباسیزاده
محمدجواد اسماعیلی
امیرحسین خداپرست
تصویر:
🏙 s8.picofile.com/file/8321449284/h_f2.jpg
این مطلب در سایت صدانت:
✨→ 3danet.ir/0TN1o
🌾 @sedanet
🔅 حجهالاسلام والمسلمین آقای عبدالحسین خسروپناه، رییس مؤسسهی پژوهشی حکمت و فلسفهی ایران، در پاسخ به منتقدان آثار خود ریشهی بخشی از انتقادها را «پیگیریهای جدی این مدیریت برای اجرایی کردن مصوبات وزارت علوم جهت انجام موظفی و حضور اعضای هیئت علمی در مؤسسه» دانسته است. مسائل علمی ایشان البته از مشکلات مدیریتی مؤسسه جداست. اما با توجه به اینکه ایشان معتقد است «قصهی هفتهای که گذشت ادامه خواهد داشت»، و از آنجا که اشاره به اعضای هیئت علمی مؤسسه و معرفی آنان به این شیوه شایسته نیست، امضاکنندگان زیر تقاضا دارند که ایشان در اظهارنظرهای خود در مخالفت با منتقدان پای اعضای هیئت علمی مؤسسه را به میان نکشد.
🖊 امضاکنندگان:
ضیاء موحد
حسین معصومی همدانی
شاپور اعتماد
بهمن پازوکی
سید محمود یوسف ثانی
سید حسین موسویان
بابک عالیخانی
مسعود زمانی
رضا کوهکن
اسدالله فلاحی
امیراحسان کرباسیزاده
محمدجواد اسماعیلی
امیرحسین خداپرست
تصویر:
🏙 s8.picofile.com/file/8321449284/h_f2.jpg
این مطلب در سایت صدانت:
✨→ 3danet.ir/0TN1o
🌾 @sedanet
❄️ رقم مغلطه بر دفتر دانش نکشیم
✍️ #محسن_زندی
🔹 الف ادعایی میکند و شواهدی میآورد مبنی بر اینکه ب موازین پذیرفته شده دانشگاه ها را در جهان درباره حجم و روش نقل از آثار دیگر نویسندگان رعایت نکرده است. اتفاق رایجی است. چیز عجیبی نیست. چند سال پیش هم برای مثال کسی ادعا کرده بود که بخشهایی از مقاله ای از علی پایا نه تالیف بلکه ترجمه است. یا آبتین گلکار درباره متنی از حمیدرضا آتش بر آب چنین ادعایی کرده بود.
🔸مرجع پاسخ این ادعاها، عقل سلیم است. خواننده متن خودش قضاوت خواهد کرد که حق با کیست. کاشف دستبردادعایی راست میگوید یا کسی که علیه او ادعا شده است.
🔹الف در مقاله ای ادعا کرد که ب فصول برخی کتابهایش رونویسی از کتابهای سابق خودش است و در فصولی دیگر، بخشهای زیادی را از کتاب ج بازنویسی کرده است. پاسخ ب میتوانست آوردن شواهدی باشد که بخشهای مورد اشاره را در کتابهای دیگری جز کتاب ج دیده است یا اینکه موضوع تصادف محض است یا اینکه ج پیشتر متن او را دیده است. (مثلاً هوشیار انصاری فر تلویحاً درباره ترجمه دیگری از صید قزل الا چنین ادعایی کرد).
🔸ب اما راه دیگری در پیش گرفت. به اصطلاح این روزها شروع کرد هوایی زدن به الف. آیا الف پشت فرزند شهید بودن خویش پنهان شده بود؟ آیا فرزند شهید بودن خودش را حجت صدق کلامش کرده بود؟ آیا ادعا کرده بود چون فرزند شهید است متخلق به صفات والای اخلاقی است؟ اصلا او جایی گفته بود که فرزند شهید است؟ پس چرا ب پای پدر او را به میان آورده است؟ جالب اینکه ب البته اشاره نمیکند منظورش کیست اما العاقل یکفیه الاشاره. یعنی ب در توییتر خشم خود را خالی میکند بی آنکه شجاعت صراحت داشته باشد. به نظرم همین رفتار بیانگر توان فکری و خصائص اخلاقی آقای ب است.
🔹الف در موسسه ای کار می کند که ب ۶ سال قبل به ریاستش منصوب شده است.
🔲[ کاش برای موسسات فرهنگی سقف مدیریت وجود داشت. چون به هر حال خلاقیت آدمی در مدیریت هم سقفی دارد. مثلا کاظم موسوی بجنوردی سی سال است ریاست دایرهالمعارف بزرگ اسلامی را دارد، یا نصرالله پورجوادی بیست سالی ریاست مرکز نشر دانشگاهی را به عهده داشت یا رضا داوری بیش از پانزده سال است که ریاست فرهنگستان علوم را دارد یا علی معلم در فرهنگستان هنر یا حداد عادل در دایرهالمعارف اسلامی یا جواد لاریجانی در مرکز تحقیقات فیزیک نظری ]
🔸الف طی مقاله ای علنی ادعایی درباره ب کرده است. الف اگر دنبال غیبت و نمامی بود، سر ناهار و در گعدههای استادان این حرفها را میزد یا اگر قرار بود صرفاً ب را ملکوک کرده باشد مقاله را بینام یا با نام مستعار منتشر میکرد. الف صادق و صریح ادعایی کرده است. اتفاقاً همین صراحت الف در انتقاد از ب، نشاندهنده شجاعت و اخلاق گرایی اوست به گمانم.
🔹ب اگر هم به هر علت قصد پاسخ به محتوای نقد الف را ندارد، میتواند قصاص کند. الف هم لابد منشوراتی دارد. ب هم میتواند به آنها رجوع کند و اگر الف موازین علمی را رعایت نکرده دامن تر او را بر آفتاب افکند باشد که خشکی پذیرد اما آنچه الف تاکنون نوشته صرفاً گل آلود کردن آب است و فرار به جلو.
دلایل قوی باید و معنوی
نه رگهای گردن به حجت قوی
کاش دولت تدبیر و امید متوجه بود که تداوم ریاست الف به موسسه کذا، ب و ج و د و ح و خ و ک و ل و م و ن را نه تنها از حمایت دولت مایوس میکند، امیدشان را هم به انجام عادی امور روزمره دانشگاهی نومید و صفی بزرگ از فرهیختگان مخالف و منتقد دولت آقای روحانی ایجاد میکند. گزینه برای ریاست آن موسسه کم نیست.
🌾 @sedanet | @naghdehaal
🏙 s9.picofile.com/file/8321481084/tw_k.jpg
✍️ #محسن_زندی
🔹 الف ادعایی میکند و شواهدی میآورد مبنی بر اینکه ب موازین پذیرفته شده دانشگاه ها را در جهان درباره حجم و روش نقل از آثار دیگر نویسندگان رعایت نکرده است. اتفاق رایجی است. چیز عجیبی نیست. چند سال پیش هم برای مثال کسی ادعا کرده بود که بخشهایی از مقاله ای از علی پایا نه تالیف بلکه ترجمه است. یا آبتین گلکار درباره متنی از حمیدرضا آتش بر آب چنین ادعایی کرده بود.
🔸مرجع پاسخ این ادعاها، عقل سلیم است. خواننده متن خودش قضاوت خواهد کرد که حق با کیست. کاشف دستبردادعایی راست میگوید یا کسی که علیه او ادعا شده است.
🔹الف در مقاله ای ادعا کرد که ب فصول برخی کتابهایش رونویسی از کتابهای سابق خودش است و در فصولی دیگر، بخشهای زیادی را از کتاب ج بازنویسی کرده است. پاسخ ب میتوانست آوردن شواهدی باشد که بخشهای مورد اشاره را در کتابهای دیگری جز کتاب ج دیده است یا اینکه موضوع تصادف محض است یا اینکه ج پیشتر متن او را دیده است. (مثلاً هوشیار انصاری فر تلویحاً درباره ترجمه دیگری از صید قزل الا چنین ادعایی کرد).
🔸ب اما راه دیگری در پیش گرفت. به اصطلاح این روزها شروع کرد هوایی زدن به الف. آیا الف پشت فرزند شهید بودن خویش پنهان شده بود؟ آیا فرزند شهید بودن خودش را حجت صدق کلامش کرده بود؟ آیا ادعا کرده بود چون فرزند شهید است متخلق به صفات والای اخلاقی است؟ اصلا او جایی گفته بود که فرزند شهید است؟ پس چرا ب پای پدر او را به میان آورده است؟ جالب اینکه ب البته اشاره نمیکند منظورش کیست اما العاقل یکفیه الاشاره. یعنی ب در توییتر خشم خود را خالی میکند بی آنکه شجاعت صراحت داشته باشد. به نظرم همین رفتار بیانگر توان فکری و خصائص اخلاقی آقای ب است.
🔹الف در موسسه ای کار می کند که ب ۶ سال قبل به ریاستش منصوب شده است.
🔲[ کاش برای موسسات فرهنگی سقف مدیریت وجود داشت. چون به هر حال خلاقیت آدمی در مدیریت هم سقفی دارد. مثلا کاظم موسوی بجنوردی سی سال است ریاست دایرهالمعارف بزرگ اسلامی را دارد، یا نصرالله پورجوادی بیست سالی ریاست مرکز نشر دانشگاهی را به عهده داشت یا رضا داوری بیش از پانزده سال است که ریاست فرهنگستان علوم را دارد یا علی معلم در فرهنگستان هنر یا حداد عادل در دایرهالمعارف اسلامی یا جواد لاریجانی در مرکز تحقیقات فیزیک نظری ]
🔸الف طی مقاله ای علنی ادعایی درباره ب کرده است. الف اگر دنبال غیبت و نمامی بود، سر ناهار و در گعدههای استادان این حرفها را میزد یا اگر قرار بود صرفاً ب را ملکوک کرده باشد مقاله را بینام یا با نام مستعار منتشر میکرد. الف صادق و صریح ادعایی کرده است. اتفاقاً همین صراحت الف در انتقاد از ب، نشاندهنده شجاعت و اخلاق گرایی اوست به گمانم.
🔹ب اگر هم به هر علت قصد پاسخ به محتوای نقد الف را ندارد، میتواند قصاص کند. الف هم لابد منشوراتی دارد. ب هم میتواند به آنها رجوع کند و اگر الف موازین علمی را رعایت نکرده دامن تر او را بر آفتاب افکند باشد که خشکی پذیرد اما آنچه الف تاکنون نوشته صرفاً گل آلود کردن آب است و فرار به جلو.
دلایل قوی باید و معنوی
نه رگهای گردن به حجت قوی
کاش دولت تدبیر و امید متوجه بود که تداوم ریاست الف به موسسه کذا، ب و ج و د و ح و خ و ک و ل و م و ن را نه تنها از حمایت دولت مایوس میکند، امیدشان را هم به انجام عادی امور روزمره دانشگاهی نومید و صفی بزرگ از فرهیختگان مخالف و منتقد دولت آقای روحانی ایجاد میکند. گزینه برای ریاست آن موسسه کم نیست.
🌾 @sedanet | @naghdehaal
🏙 s9.picofile.com/file/8321481084/tw_k.jpg
وبسایت فرهنگی صدانت
❄️ «انتحال» را بود آیا که عیاری گیرند؟ ✍️ #امیرحسین_خداپرست 🔅تقلب علمی از خود به معنای استفاده از آثار قبلی خود در سیاقی جدید بدون اشاره به انتشار آنها در گذشته است. انتحال نیز استفاده از بخشهایی قابل ملاحظه از متون دیگران است به گونهای که تلقین اصالت…
❄️ تقلب از خود؛ بیاخلاقی یا بیدقتی!
✍️ محمد کاشیزاده
🔅سایت صدا نت در نوشتهای حجه الاسلام دکتر عبدالحسین خسروپناه را متهم به تقلب در پژوهش کرده است. نویسنده این یادداشت که سابقه مطالعه در حوزه اخلاق نیز دارد، دکتر خسروپناه را به دو نوع تقلب متهم کرده است: نخست تقلب از خود و دیگری تقلب از دیگران.
🔅در باب تقلب از خود، همانطور که نویسنده اشاره کرده است هیچ قانونی در کشور نقل مطالب یک محقق از آثار خود را ممنوع نکرده است. برای اطمینان از نبود چنین قانونی با حقوقدانان و صاحبنظران در عرصه مالکیت فکری نیز مشورت شد و ایشان بر عدم چنین قانونی صحه گذاردند. اگر قوانین کشورهای دیگر ملاک است، (که البته چرایی و عقلایی بودن این امر جای تأمل جدی دارد؟) قوانین کدام دانشگاه یا مرکز پژوهشی باید معیار باشد؟ آشنایان با پژوهشهای آکادمیک غربی، میدانند برخی ناشران خارج از کشور، نقل مطلب را منوط به اجازه از مؤلف و ناشر میدانند. آیا نویسنده محترم تا کنون این قانون را رعایت کرده است و یا حاضر به رعایت آن است؟ «تقلب» عنوانی حقوقی است که باید مستند آن در قانون به طور مشخص معلوم باشد. این اتهام بدون استناد به متن قانون، قابل پیگیری حقوقی خواهد بود. صرفنظر از فقدان وجاهت قانونی، نقل مطلب از آثار دیگر خود در نوشتههای محققان شهیر داخلی و خارجی نیز فراوان یافت میشود. نویسنده اگر فرصت مطالعه داشته باشند، خواهد دید بخش زیادی از کتابهای کیث لرر، جان سرل، دکتر دینانی، آیتالله محمدتقی جعفری، آیتالله جوادی آملی و در آثار دیگرشان نیز یافت میشود. امیدواریم در گام بعد، دغدغهمندان قانون و اخلاق کشور ما ایشان را نیز رسوا کنند. چون ایشان پولی را از جیب خود به جیب دیگر منتقل کردهاند!! ظاهراً آقای خداپرست مجموعه مقالاتی را که کتاب شده است، ندیدهاند؟ اگر دانشگاهی از نویسندهای صاحبنام در یک موضوع بخواهد برای دانشجویان کارشناسی، کتاب صد صفحهای بنویسد، او چه باید بکند؟ آیا باید سخنانی غیر از آنچه قبلاً تحقیق کرده بگوید تا همپوشانی لازم نیاید؟ یا فعل «است» را به «میباشد» تبدیل کند تا تقلب از خود نشود؟
🔅اما در باب تقلب از دیگران، ظاهراً نگارنده برای جانماندن از کاروان افترا، فرصت نداشته است کتاب را به درستی مطالعه کند و دریابد دکتر خسروپناه که متهم به تلخیص، رونویسی و تقلب شده است، مؤلف بخش یاد شده نیست. بلکه شخص دیگری این بخش را نوشته است. احتمالاً ایشان انتظار دارند در کارهایی نظیر مجموعه مقالات یا پژوهشهای جمعی، کسی که کتاب به نام اوست، تمام ارجاعات محققان دیگر را کنترل کند!! جالب اینجاست که آقای خداپرست، نیز اشاره به ارجاعات کردهاند، ولی این میزان ارجاع نظر ایشان را تأمین نکرده است!! کسانی که درگیر پژوهش علمی هستند میدانند، شیوههای ارجاعدهی خطکش مشخصی ندارند. اینکه در هر خط ارجاع داده شود از نظر بسیاری محققان پسندیده نیست. به ویژه در آثاری که برای تدریس انتخاب میشوند، اصل بر کمشدن ارجاعات است.
🔅به هر ترتیب عنوان «تقلب» دارای بار حقوقی است و اثباتنشدن آن اتهام شمرده شده و قابل پیگرد است. اینکه جناب دکتر خسروپناه با این اتهام چه میکنند، به ایشان مربوط است، ولی برخی پرسشهای دیگر بدون جواب مانده است:
🔅اینکه در میان اینهمه سؤالات علمی و تحقیقات مؤثر، چرا عیبیابی هدفمند از آثار دکتر خسروپناه هدف عدهای قرار گرفته است؟ اینکه چطور در این نقدها به هیچ نقطه مثبتی اشاره نشده است؟ یا اینکه چرا این نقدها اینقدر با احساسات منفی و عصبانیت نگاشته شده؟
🔅منسوبان به اخلاق نیز میدانند که بردن آبروی افراد و اتهامزنی حسن فعلی ندارد، شاید نویسنده بخواهد تنها به حسن فاعلی تکیه کند و قصدش را تکلیفی مقدس برای پاکسازی فضای پژوهش از عناصر ناشایست بداند. با اینکه نیت نویسنده را از بردن آبروی افراد، خیر میدانیم! و آنها را بهای پالایش حریم پژوهش از تقلب میشماریم، ولی آیا این نیت خیر درباره دوستان آقای خداپرست هم اعمال میشود؟ آیا از برخی اطرافیان خود که در همین سالهای اخیر هنگام ارتقاء به مشکل خوردند یادی میکنند؟ آیا کسانی که چندین سال از یک مرکز پژوهشی حقوق دریافت کرده و صفحهای تحویل ندادهاند، نیز شامل این حسن نیتها میشوند؟ کسانی که تعهد میدهند حقوقهای دریافتی پیشین خود را با ارائه پژوهش حلال کنند و نمی-کنند، چطور؟ آیا آقای خداپرست تا کنون هیچ مقالهای که عبارات آن عین مطالب آثار دیگرش باشد، ارائه نکرده است؟ به یمن تکنولوژی، ضمیرها سرگردان نمیمانند و مرجع خویش را مییابند!
🔅و آخرین پرسش اینکه اگر کسی بخشی از این اتهامات را نسبت به یکی از افراد رده چندم جریان روشنفکری مطرح میکرد، اهل اخلاق و پژوهشگران امین!! چه برخوردی با وی میکردند؟
✨→ 3danet.ir/oJGkT
🌾 @Sedanet
✍️ محمد کاشیزاده
🔅سایت صدا نت در نوشتهای حجه الاسلام دکتر عبدالحسین خسروپناه را متهم به تقلب در پژوهش کرده است. نویسنده این یادداشت که سابقه مطالعه در حوزه اخلاق نیز دارد، دکتر خسروپناه را به دو نوع تقلب متهم کرده است: نخست تقلب از خود و دیگری تقلب از دیگران.
🔅در باب تقلب از خود، همانطور که نویسنده اشاره کرده است هیچ قانونی در کشور نقل مطالب یک محقق از آثار خود را ممنوع نکرده است. برای اطمینان از نبود چنین قانونی با حقوقدانان و صاحبنظران در عرصه مالکیت فکری نیز مشورت شد و ایشان بر عدم چنین قانونی صحه گذاردند. اگر قوانین کشورهای دیگر ملاک است، (که البته چرایی و عقلایی بودن این امر جای تأمل جدی دارد؟) قوانین کدام دانشگاه یا مرکز پژوهشی باید معیار باشد؟ آشنایان با پژوهشهای آکادمیک غربی، میدانند برخی ناشران خارج از کشور، نقل مطلب را منوط به اجازه از مؤلف و ناشر میدانند. آیا نویسنده محترم تا کنون این قانون را رعایت کرده است و یا حاضر به رعایت آن است؟ «تقلب» عنوانی حقوقی است که باید مستند آن در قانون به طور مشخص معلوم باشد. این اتهام بدون استناد به متن قانون، قابل پیگیری حقوقی خواهد بود. صرفنظر از فقدان وجاهت قانونی، نقل مطلب از آثار دیگر خود در نوشتههای محققان شهیر داخلی و خارجی نیز فراوان یافت میشود. نویسنده اگر فرصت مطالعه داشته باشند، خواهد دید بخش زیادی از کتابهای کیث لرر، جان سرل، دکتر دینانی، آیتالله محمدتقی جعفری، آیتالله جوادی آملی و در آثار دیگرشان نیز یافت میشود. امیدواریم در گام بعد، دغدغهمندان قانون و اخلاق کشور ما ایشان را نیز رسوا کنند. چون ایشان پولی را از جیب خود به جیب دیگر منتقل کردهاند!! ظاهراً آقای خداپرست مجموعه مقالاتی را که کتاب شده است، ندیدهاند؟ اگر دانشگاهی از نویسندهای صاحبنام در یک موضوع بخواهد برای دانشجویان کارشناسی، کتاب صد صفحهای بنویسد، او چه باید بکند؟ آیا باید سخنانی غیر از آنچه قبلاً تحقیق کرده بگوید تا همپوشانی لازم نیاید؟ یا فعل «است» را به «میباشد» تبدیل کند تا تقلب از خود نشود؟
🔅اما در باب تقلب از دیگران، ظاهراً نگارنده برای جانماندن از کاروان افترا، فرصت نداشته است کتاب را به درستی مطالعه کند و دریابد دکتر خسروپناه که متهم به تلخیص، رونویسی و تقلب شده است، مؤلف بخش یاد شده نیست. بلکه شخص دیگری این بخش را نوشته است. احتمالاً ایشان انتظار دارند در کارهایی نظیر مجموعه مقالات یا پژوهشهای جمعی، کسی که کتاب به نام اوست، تمام ارجاعات محققان دیگر را کنترل کند!! جالب اینجاست که آقای خداپرست، نیز اشاره به ارجاعات کردهاند، ولی این میزان ارجاع نظر ایشان را تأمین نکرده است!! کسانی که درگیر پژوهش علمی هستند میدانند، شیوههای ارجاعدهی خطکش مشخصی ندارند. اینکه در هر خط ارجاع داده شود از نظر بسیاری محققان پسندیده نیست. به ویژه در آثاری که برای تدریس انتخاب میشوند، اصل بر کمشدن ارجاعات است.
🔅به هر ترتیب عنوان «تقلب» دارای بار حقوقی است و اثباتنشدن آن اتهام شمرده شده و قابل پیگرد است. اینکه جناب دکتر خسروپناه با این اتهام چه میکنند، به ایشان مربوط است، ولی برخی پرسشهای دیگر بدون جواب مانده است:
🔅اینکه در میان اینهمه سؤالات علمی و تحقیقات مؤثر، چرا عیبیابی هدفمند از آثار دکتر خسروپناه هدف عدهای قرار گرفته است؟ اینکه چطور در این نقدها به هیچ نقطه مثبتی اشاره نشده است؟ یا اینکه چرا این نقدها اینقدر با احساسات منفی و عصبانیت نگاشته شده؟
🔅منسوبان به اخلاق نیز میدانند که بردن آبروی افراد و اتهامزنی حسن فعلی ندارد، شاید نویسنده بخواهد تنها به حسن فاعلی تکیه کند و قصدش را تکلیفی مقدس برای پاکسازی فضای پژوهش از عناصر ناشایست بداند. با اینکه نیت نویسنده را از بردن آبروی افراد، خیر میدانیم! و آنها را بهای پالایش حریم پژوهش از تقلب میشماریم، ولی آیا این نیت خیر درباره دوستان آقای خداپرست هم اعمال میشود؟ آیا از برخی اطرافیان خود که در همین سالهای اخیر هنگام ارتقاء به مشکل خوردند یادی میکنند؟ آیا کسانی که چندین سال از یک مرکز پژوهشی حقوق دریافت کرده و صفحهای تحویل ندادهاند، نیز شامل این حسن نیتها میشوند؟ کسانی که تعهد میدهند حقوقهای دریافتی پیشین خود را با ارائه پژوهش حلال کنند و نمی-کنند، چطور؟ آیا آقای خداپرست تا کنون هیچ مقالهای که عبارات آن عین مطالب آثار دیگرش باشد، ارائه نکرده است؟ به یمن تکنولوژی، ضمیرها سرگردان نمیمانند و مرجع خویش را مییابند!
🔅و آخرین پرسش اینکه اگر کسی بخشی از این اتهامات را نسبت به یکی از افراد رده چندم جریان روشنفکری مطرح میکرد، اهل اخلاق و پژوهشگران امین!! چه برخوردی با وی میکردند؟
✨→ 3danet.ir/oJGkT
🌾 @Sedanet
وبسایت فرهنگی صدانت
❄️ «انتحال» را بود آیا که عیاری گیرند؟ ✍️ #امیرحسین_خداپرست 🔅تقلب علمی از خود به معنای استفاده از آثار قبلی خود در سیاقی جدید بدون اشاره به انتشار آنها در گذشته است. انتحال نیز استفاده از بخشهایی قابل ملاحظه از متون دیگران است به گونهای که تلقین اصالت…
❄️ انتقام در تاریکی
✍️ امین رضا عابدی نژاد
🔅در تاریخ فلسفه کم نبوده اند اندیشمندانی که از نسبت میان وجوه مختلف حیات بشری و فلسفه سخن رانده اند. مثلا پرسش از مناسبات میان اقتصاد و فلسفه یا پرسش از رابطه قدرت سیاسی و فلسفه پرسش بی راهی نیست. این پرسش ها در ذات خود فلسفی هستند و تامل برانگیز. و اصولا اگر شان فیلسوف ایجاد تامل و برانگیختن عقلانیت انتقادی است بایسته است که آغوش اندیشه را به روی این پرسش ها بگشاییم. پرسش از سیاست در فلسفه امر مهجوری نیست. اما حاشا که فلسفه به خدمت سیاست ورزی و کینه توزی در آید. این مقدمه را در طلیعه سخن گفتم تا همین ابتدا معلوم کنم که فلسفه نه نسبتی با لمپنیزم و شارلاتانیسم عریان دارد و نه نسبتی با خشونت و نخوت مستکبران. ماجرایی که این روزها بر جناب دکتر خسروپناه می رود نامش هر چه باشد نامش فلسفه نیست.
🔅جماعتی هم داستان کف بر لب آورده اند و عقده از دل چرکین می گشایند. اینجا هدف تحری حقیقت نیست. آنچنان خشم آلود بر خسرو پناه میتازند و دوغ و دوشاب به هم آمیزند که گویی با هتک خسروپناه تاوان ناکامی و نامرادی خود را از تاریخ گرفته اند. البته نقادی آدابی دیگر دارد. که التزام به آن به سود همگان است. اخیرا جناب خدا پرست پژوهشگر در موسسه حکمت و فلسفه ایران متنی منتشر کرده («انتحال» را بود آیا که عیاری گیرند؟) که قابل بررسی و تامل است . البته من جناب خدا پرست را در عداد این قبیل افراد نمی دانم . آنچه من می دانم آن است که ساحت علم و فلسفه رفیع تر از آن است که آن را به در خدمت سیاست ورزان بنهیم. هر چند کسانی را خوش نداریم.
🔅 بر آن شدم چند سطری در باب سخنان جناب خدا پرست که عمرش دراز باد. قلمی کنم باشد که ایشان و دیگران را مفید افتد. اول آنکه صرف نظر از صحت و سقم نظرات جناب ایشان ای کاش این متن در این روزها منتشر نمی شد. این روزها زمینه و فضایی که این قبیل انتقادات در آن ترویج و تبلیغ می شوند پیش از آنکه علمی و ناصحانه باشد سیاست زده و کینه توزانه است با این حال دغدغه نسبت به اصالت فرآورده و تولیدات علمی پدیده مبارکی است. منتهی اگر این دغدغه به اغراض آلوده شد یا آنکه معیار و ملاک روشنی نیافت دستمایه شیادی خناسان قرار می گیرد پس باید مراقب بود که به حرمت سلامت تولید علم این معیارها را پاس داشت.احتجاج و اتهامی که جناب خدا پرست به سوی جناب خسروپناه روانه کرده است عمدتا بر دو مبنا استوار شده است. و باید دید آیا این مبانی تاب و توان تحمل مدعیات ایشان را دارند؟ من بر این باورم که از این مقدمات و مبانی آن دعاوی سهمگین و فضیلت کش قابل استنتاج نیست.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/nrSgs
🌾 @Sedanet
✍️ امین رضا عابدی نژاد
🔅در تاریخ فلسفه کم نبوده اند اندیشمندانی که از نسبت میان وجوه مختلف حیات بشری و فلسفه سخن رانده اند. مثلا پرسش از مناسبات میان اقتصاد و فلسفه یا پرسش از رابطه قدرت سیاسی و فلسفه پرسش بی راهی نیست. این پرسش ها در ذات خود فلسفی هستند و تامل برانگیز. و اصولا اگر شان فیلسوف ایجاد تامل و برانگیختن عقلانیت انتقادی است بایسته است که آغوش اندیشه را به روی این پرسش ها بگشاییم. پرسش از سیاست در فلسفه امر مهجوری نیست. اما حاشا که فلسفه به خدمت سیاست ورزی و کینه توزی در آید. این مقدمه را در طلیعه سخن گفتم تا همین ابتدا معلوم کنم که فلسفه نه نسبتی با لمپنیزم و شارلاتانیسم عریان دارد و نه نسبتی با خشونت و نخوت مستکبران. ماجرایی که این روزها بر جناب دکتر خسروپناه می رود نامش هر چه باشد نامش فلسفه نیست.
🔅جماعتی هم داستان کف بر لب آورده اند و عقده از دل چرکین می گشایند. اینجا هدف تحری حقیقت نیست. آنچنان خشم آلود بر خسرو پناه میتازند و دوغ و دوشاب به هم آمیزند که گویی با هتک خسروپناه تاوان ناکامی و نامرادی خود را از تاریخ گرفته اند. البته نقادی آدابی دیگر دارد. که التزام به آن به سود همگان است. اخیرا جناب خدا پرست پژوهشگر در موسسه حکمت و فلسفه ایران متنی منتشر کرده («انتحال» را بود آیا که عیاری گیرند؟) که قابل بررسی و تامل است . البته من جناب خدا پرست را در عداد این قبیل افراد نمی دانم . آنچه من می دانم آن است که ساحت علم و فلسفه رفیع تر از آن است که آن را به در خدمت سیاست ورزان بنهیم. هر چند کسانی را خوش نداریم.
🔅 بر آن شدم چند سطری در باب سخنان جناب خدا پرست که عمرش دراز باد. قلمی کنم باشد که ایشان و دیگران را مفید افتد. اول آنکه صرف نظر از صحت و سقم نظرات جناب ایشان ای کاش این متن در این روزها منتشر نمی شد. این روزها زمینه و فضایی که این قبیل انتقادات در آن ترویج و تبلیغ می شوند پیش از آنکه علمی و ناصحانه باشد سیاست زده و کینه توزانه است با این حال دغدغه نسبت به اصالت فرآورده و تولیدات علمی پدیده مبارکی است. منتهی اگر این دغدغه به اغراض آلوده شد یا آنکه معیار و ملاک روشنی نیافت دستمایه شیادی خناسان قرار می گیرد پس باید مراقب بود که به حرمت سلامت تولید علم این معیارها را پاس داشت.احتجاج و اتهامی که جناب خدا پرست به سوی جناب خسروپناه روانه کرده است عمدتا بر دو مبنا استوار شده است. و باید دید آیا این مبانی تاب و توان تحمل مدعیات ایشان را دارند؟ من بر این باورم که از این مقدمات و مبانی آن دعاوی سهمگین و فضیلت کش قابل استنتاج نیست.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/nrSgs
🌾 @Sedanet
صدانت
انتقام در تاریکی • صدانت
در تاریخ فلسفه کم نبوده اند اندیشمندانی که از نسبت میان وجوه مختلف حیات بشری و فلسفه سخن رانده اند. مثلا پرسش از مناسبات میان اقتصاد و فلسفه یا پرسش از رابطه قدرت سیاسی و فلسفه پرسش بی راهی نیست. این پرسش ها در ذات خود فلسفی هستند و تامل برانگیز...
❄️ هیاهوی بسیار برای هیچ
در نقد پروژۀ اسلامیسازی علوم انسانی، مورد عبدالحسین خسروپناه
✍️ #حسین_شیخرضائی
🔅این نوشته همراه نوشتههایی دیگر از برخی فلسفهپژوهان، از مراکز علمی مختلف، در سنجش بضاعت علمی #عبدالحسین_خسروپناه برای انتشار به روزنامۀ شرق سپرده شد. به دلیل محدودیت صفحات قرار بر آن شد که مطالب در چند شماره منتشر شوند و برای شمارۀ نخست، پس از حذف مطلبی دربارۀ انتحال عبدالحسین خسروپناه به قلم امیرحسین خداپرست، سه مطلب از سه نویسندۀ دیگر در تاریخ ۵ اسفند ۹۶ در صفحۀ اندیشۀ روزنامۀ شرق منتشر شد. انتشار باقی مطالب به دلایلی تقریباً معلوم ابتدا از جانب روزنامه به تأخیر افتاد و آنگاه منتفی شد.
🔅در این مدت تحلیلهایی نگاشته شد با این پیشفرض که گویی بررسی کارنامۀ علمی خسروپناه تنها از جانب فلسفهپژوهانی متعلق به یک مرکز و با اهدافی شوم و مرموز انجام شده است. بر اساس این پیشفرض نتایجی عجیب هم دربارۀ دستهای پشت پرده گرفته شد، نتایجی که بهکل عاری از حقیقت بود. پس از انتشار آن سه مطلب در روزنامۀ شرق و انتشار مطلب انتحال در سایت صدانت، خسروپناه و دیگران در فضای مجازی مطالبی مرقوم کردند که تا آنجا که به محتوای آن چهار مطلب مربوط بود حق طبیعی ایشان قلمداد میشد. اما افسوس که در این میان جناب خسروپناه عنان قلم از کف داد و به یکی از نویسندگان که فرزند شهید بود در توییتر حملاتی سخیف کرد. راقم این سطور بررسی و ارزیابی پاسخهای دادهشده به آن چهار مقاله را به فرصتی دیگر وامیگذارد و در ادامه نسخۀ مفصل نوشتۀ ارسالی خود به روزنامۀ شرق را میآورد.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/2v50x
🌾 @Sedanet
در نقد پروژۀ اسلامیسازی علوم انسانی، مورد عبدالحسین خسروپناه
✍️ #حسین_شیخرضائی
🔅این نوشته همراه نوشتههایی دیگر از برخی فلسفهپژوهان، از مراکز علمی مختلف، در سنجش بضاعت علمی #عبدالحسین_خسروپناه برای انتشار به روزنامۀ شرق سپرده شد. به دلیل محدودیت صفحات قرار بر آن شد که مطالب در چند شماره منتشر شوند و برای شمارۀ نخست، پس از حذف مطلبی دربارۀ انتحال عبدالحسین خسروپناه به قلم امیرحسین خداپرست، سه مطلب از سه نویسندۀ دیگر در تاریخ ۵ اسفند ۹۶ در صفحۀ اندیشۀ روزنامۀ شرق منتشر شد. انتشار باقی مطالب به دلایلی تقریباً معلوم ابتدا از جانب روزنامه به تأخیر افتاد و آنگاه منتفی شد.
🔅در این مدت تحلیلهایی نگاشته شد با این پیشفرض که گویی بررسی کارنامۀ علمی خسروپناه تنها از جانب فلسفهپژوهانی متعلق به یک مرکز و با اهدافی شوم و مرموز انجام شده است. بر اساس این پیشفرض نتایجی عجیب هم دربارۀ دستهای پشت پرده گرفته شد، نتایجی که بهکل عاری از حقیقت بود. پس از انتشار آن سه مطلب در روزنامۀ شرق و انتشار مطلب انتحال در سایت صدانت، خسروپناه و دیگران در فضای مجازی مطالبی مرقوم کردند که تا آنجا که به محتوای آن چهار مطلب مربوط بود حق طبیعی ایشان قلمداد میشد. اما افسوس که در این میان جناب خسروپناه عنان قلم از کف داد و به یکی از نویسندگان که فرزند شهید بود در توییتر حملاتی سخیف کرد. راقم این سطور بررسی و ارزیابی پاسخهای دادهشده به آن چهار مقاله را به فرصتی دیگر وامیگذارد و در ادامه نسخۀ مفصل نوشتۀ ارسالی خود به روزنامۀ شرق را میآورد.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/2v50x
🌾 @Sedanet
Audio
🎙گفتگویی منتقدانه در باب حجاب اجباری
👥 #علی_زمانیان و #حسین_سوزنچی
دانشگاه تهران - 96/12/20
🌾 @sedanet
🌾 @souzanchi
🌾 @kherade_montaghed
👥 #علی_زمانیان و #حسین_سوزنچی
دانشگاه تهران - 96/12/20
🌾 @sedanet
🌾 @souzanchi
🌾 @kherade_montaghed
وبسایت فرهنگی صدانت
❄️ هیاهوی بسیار برای هیچ در نقد پروژۀ اسلامیسازی علوم انسانی، مورد عبدالحسین خسروپناه ✍️ #حسین_شیخرضائی 🔅این نوشته همراه نوشتههایی دیگر از برخی فلسفهپژوهان، از مراکز علمی مختلف، در سنجش بضاعت علمی #عبدالحسین_خسروپناه برای انتشار به روزنامۀ شرق سپرده شد.…
❄️ هجمه انتحاری در وانفسای هياهوسازی
✍️ سيّد احمد غفاری قرهباغ
🔅نوشته دکتر شیخرضائی –همکار پیشین و بزرگوار- در نقد یکی از نظریات استاد خسروپناه را در یکی از رسانههای مجازی مطالعه نمودم، و به کمدقّتی در نقدها نگریستم و متعجّب از اینکه چگونه است که یک محقّق از پاکستان و هند و ...، مدّعای محقّق بومی ایرانی را میفهمد و نفیاً و اثباتاً در خصوص آن، موضع میگیرد؛ ولی همکاری که سالها در کنار استاد خسروپناه، زندگی کرده ، یکبار حوصله نکرده است تا به مدلولات سخن یک محقّق بومی دست یابد.
🔅نوشته دکتر شیخرضائی در دو بخش تنظیم شده است که این نوشته، به بخش اوّل آن، التفات انتقادی نموده است و بخش دوّم نوشته ایشان را اگر توانستم، در عرضه نقد خواهم گذاشت.
🔅لیکن قبل از آغاز سخن، خطابم را به مخاطب خصوصی این فقره، یعنی آقای دکتر شیخرضائی متوجّه میکنم که مطلّع باشند تلاش نمودهام حرمت و عفّت قلم را نگاه دارم؛ چرا که اطمینان به پرسش روز واپسین، از تمامی حرکات و سکنات و سخنان دارم. لذا قبل از پروا از تذکّر انسانی، نگران عقوبت الهی بودهام. بدینجهت، سخنم را به دیده یک منتقد بنگرند و اگر امکان زمانی و وجودی برایشان بود، با همین رویه به پاسخ اقدام کنند.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/d4JMB
🌾 @sedanet | @ghafari_ir
✍️ سيّد احمد غفاری قرهباغ
🔅نوشته دکتر شیخرضائی –همکار پیشین و بزرگوار- در نقد یکی از نظریات استاد خسروپناه را در یکی از رسانههای مجازی مطالعه نمودم، و به کمدقّتی در نقدها نگریستم و متعجّب از اینکه چگونه است که یک محقّق از پاکستان و هند و ...، مدّعای محقّق بومی ایرانی را میفهمد و نفیاً و اثباتاً در خصوص آن، موضع میگیرد؛ ولی همکاری که سالها در کنار استاد خسروپناه، زندگی کرده ، یکبار حوصله نکرده است تا به مدلولات سخن یک محقّق بومی دست یابد.
🔅نوشته دکتر شیخرضائی در دو بخش تنظیم شده است که این نوشته، به بخش اوّل آن، التفات انتقادی نموده است و بخش دوّم نوشته ایشان را اگر توانستم، در عرضه نقد خواهم گذاشت.
🔅لیکن قبل از آغاز سخن، خطابم را به مخاطب خصوصی این فقره، یعنی آقای دکتر شیخرضائی متوجّه میکنم که مطلّع باشند تلاش نمودهام حرمت و عفّت قلم را نگاه دارم؛ چرا که اطمینان به پرسش روز واپسین، از تمامی حرکات و سکنات و سخنان دارم. لذا قبل از پروا از تذکّر انسانی، نگران عقوبت الهی بودهام. بدینجهت، سخنم را به دیده یک منتقد بنگرند و اگر امکان زمانی و وجودی برایشان بود، با همین رویه به پاسخ اقدام کنند.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/d4JMB
🌾 @sedanet | @ghafari_ir
صدانت
هجمه انتحاری در وانفسای هياهوسازی • صدانت
نوشته دکتر شيخرضائی –همکار پيشين و بزرگوار- در نقد يکي از نظريّات استاد خسروپناه را در يکي از رسانههاي مجازی مطالعه نمودم، و به کمدقّتي در نقدها نگريستم و متعجّب از اينکه چگونه است که يک محقّق از پاکستان و هند و ...، مدّعاي محقّق بومي ايراني را…
❄️ مهرورزی به خویش
✍️ #ساسان_حبیب_وند
🔅برخی می پرسند اگر انسان به بی نیازی برسد، آیا برای پیشرفت، تلاشی خواهد کرد؟ اگر آدمی تعلق و خواهشگری را وابنهد و به وارستگی و بی خواستگی روی کند، آیا انگیزه های او برای حرکت و تلاش، خاموش نخواهد شد؟ آیا زندگی معنویت گرا و سراسر عشق، مایه بازماندن از معیشت و کار و نیازهای مادی انسان نیست؟ آیا نباید میان زندگی عارفانه و عاشقانه با کار و درآمد و ساختن دنیای بیرون تعادلی برقرار کرد؟ پس جایگاه معیشت و مادیات کجاست؟ سوال دیگر این است که کسی که خود را چنان که هست، پذیرفته، و با خود در صلح و آشتی است، چه انگیزه ای برای رشد خصوصیات خود و پیشرفت توانایی های خویش خواهد داشت؟
🔅پاسخ این است که (بدون آنکه بخواهم مرزی قاطع میان مادی و معنوی یا جسمی و روحی رسم کنم که بر این باورم که چنین مرزی قابل ترسیم نیست) ما دو گونه خواستن داریم و به تبع آن دو گونه کار و تلاش: خواستن های مادی و جسمی و خواستن های روحی یا عاطفی. از جمله خواسته های گروه اول، خواستن خوراک، پوشاک، مسکن است. همه دوست دارند خود و عزیزان شان خوراک مطلوبی میل کنند، پوشاک مرغوب به تن کنند، سرپناهی آرام و امن داشته باشند و از سلامت جسمی برخوردار باشند. این نوع خواسته ها را که بیشتر جنبه تنی و جسمانی دارند می توان «نیازهای بیرونی» نامید، نیازهای بیرونی به طور کلی مربوط هستند به «رفاه» آدمی. بدون تردید، نیاز به رفاه، نیازی طبیعی است و خواستن آن خواسته ای است معقول و بجا. انسان، بدون رفاه به رنج گرسنگی، بیماری و بی سرپناهی دچار خواهد شد و حتی زمینه های رشد و بالندگی فکری و عاطفی و انسانی او مختل خواهد گشت. پس تلاش برای تامین رفاه خود و جامعه خویش تلاشی است ضروری و بخردانه.
🔅اما گروه دوم، خواسته های روحی، روانی و عاطفی هستند. نیاز به محبوبیت، اعتماد به نفس و آرامش درونی و همچنین نیاز به احساس خوب بودن و بزرگی و ارزشمندی از این جمله هستند. تلاش برای تامین این نیازها هم البته بجا و ضروری است. شما اگر دچار ضعف اعتماد به نفس هستید، اگر از تضادهای درونی رنج می کشید و اگر به احساس ناتوانی و اضطراب دچارید، بدون تردید باید این مسائل را ریشه یابی کنید و به طور موثر، به رفع آنها بپردازید. به این دسته از نیازها، می توان «نیازهای درونی نام» داد، نیازهایی که مرتبط با احساس های روانی و عاطفی انسان هستند. تامین این دسته از نیازها، برای ما آرامش و شادمانی فراهم می آورد و رشد فکری و اخلاقی و شکوفایی درونی را به ما هدیه می دهد.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/lT6Wh
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
✍️ #ساسان_حبیب_وند
🔅برخی می پرسند اگر انسان به بی نیازی برسد، آیا برای پیشرفت، تلاشی خواهد کرد؟ اگر آدمی تعلق و خواهشگری را وابنهد و به وارستگی و بی خواستگی روی کند، آیا انگیزه های او برای حرکت و تلاش، خاموش نخواهد شد؟ آیا زندگی معنویت گرا و سراسر عشق، مایه بازماندن از معیشت و کار و نیازهای مادی انسان نیست؟ آیا نباید میان زندگی عارفانه و عاشقانه با کار و درآمد و ساختن دنیای بیرون تعادلی برقرار کرد؟ پس جایگاه معیشت و مادیات کجاست؟ سوال دیگر این است که کسی که خود را چنان که هست، پذیرفته، و با خود در صلح و آشتی است، چه انگیزه ای برای رشد خصوصیات خود و پیشرفت توانایی های خویش خواهد داشت؟
🔅پاسخ این است که (بدون آنکه بخواهم مرزی قاطع میان مادی و معنوی یا جسمی و روحی رسم کنم که بر این باورم که چنین مرزی قابل ترسیم نیست) ما دو گونه خواستن داریم و به تبع آن دو گونه کار و تلاش: خواستن های مادی و جسمی و خواستن های روحی یا عاطفی. از جمله خواسته های گروه اول، خواستن خوراک، پوشاک، مسکن است. همه دوست دارند خود و عزیزان شان خوراک مطلوبی میل کنند، پوشاک مرغوب به تن کنند، سرپناهی آرام و امن داشته باشند و از سلامت جسمی برخوردار باشند. این نوع خواسته ها را که بیشتر جنبه تنی و جسمانی دارند می توان «نیازهای بیرونی» نامید، نیازهای بیرونی به طور کلی مربوط هستند به «رفاه» آدمی. بدون تردید، نیاز به رفاه، نیازی طبیعی است و خواستن آن خواسته ای است معقول و بجا. انسان، بدون رفاه به رنج گرسنگی، بیماری و بی سرپناهی دچار خواهد شد و حتی زمینه های رشد و بالندگی فکری و عاطفی و انسانی او مختل خواهد گشت. پس تلاش برای تامین رفاه خود و جامعه خویش تلاشی است ضروری و بخردانه.
🔅اما گروه دوم، خواسته های روحی، روانی و عاطفی هستند. نیاز به محبوبیت، اعتماد به نفس و آرامش درونی و همچنین نیاز به احساس خوب بودن و بزرگی و ارزشمندی از این جمله هستند. تلاش برای تامین این نیازها هم البته بجا و ضروری است. شما اگر دچار ضعف اعتماد به نفس هستید، اگر از تضادهای درونی رنج می کشید و اگر به احساس ناتوانی و اضطراب دچارید، بدون تردید باید این مسائل را ریشه یابی کنید و به طور موثر، به رفع آنها بپردازید. به این دسته از نیازها، می توان «نیازهای درونی نام» داد، نیازهایی که مرتبط با احساس های روانی و عاطفی انسان هستند. تامین این دسته از نیازها، برای ما آرامش و شادمانی فراهم می آورد و رشد فکری و اخلاقی و شکوفایی درونی را به ما هدیه می دهد.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/lT6Wh
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
🔅در واقع اغلب، زمانی که عشقی را آغاز میکنیم، تجربه و عقلمان به ما میگویند که روزی به دلداری که امروز فقط به اندیشهي او زندهایم، همان اندازه بیاعتنا میشویم که امروزه به هركسي جز او هستیم... روزی نامش را میشنویم و دیگر دچار هیچ لذت دردآلودی نمیشویم، خطاش را میخوانیم و دیگر نمیلرزیم، در خیابان، راهمان را کج نمیکنیم تا او را ببینیم، به او بر میخوریم و دست و پا گم نمیکنیم، به او دست مییابیم و از خود بیخود نمیشویم. آن گاه این آگاهی بیتردیدِ آینده، به رغم این حس بیاساس، اما نیرومند، که شاید او را همواره دوست داشته باشیم، ما را به گریه میاندازد...
📚 خوشیها و روزها
✍️ مارسل پروست
ترجمه مهدی سحابی
🌾 @sedanet
🏙 s8.picofile.com/file/8321571984/M9p.jpg
📚 خوشیها و روزها
✍️ مارسل پروست
ترجمه مهدی سحابی
🌾 @sedanet
🏙 s8.picofile.com/file/8321571984/M9p.jpg