Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 سومین همایش بررسی شیوه های دستیابی به مرجعیت علمی - دانشگاه علوم پزشکی تهران - 19 اسفند 96
🗣 #آذرخش_مکری (روانپزشک)
🌾 @Sedanet | @drazarakhshmokri
🗣 #آذرخش_مکری (روانپزشک)
🌾 @Sedanet | @drazarakhshmokri
❄️ واکنش اعضای هیئت علمی مؤسسه حکمت و فلسفه ایران به پاسخ خسروپناه به منتقدان
🔅 حجهالاسلام والمسلمین آقای عبدالحسین خسروپناه، رییس مؤسسهی پژوهشی حکمت و فلسفهی ایران، در پاسخ به منتقدان آثار خود ریشهی بخشی از انتقادها را «پیگیریهای جدی این مدیریت برای اجرایی کردن مصوبات وزارت علوم جهت انجام موظفی و حضور اعضای هیئت علمی در مؤسسه» دانسته است. مسائل علمی ایشان البته از مشکلات مدیریتی مؤسسه جداست. اما با توجه به اینکه ایشان معتقد است «قصهی هفتهای که گذشت ادامه خواهد داشت»، و از آنجا که اشاره به اعضای هیئت علمی مؤسسه و معرفی آنان به این شیوه شایسته نیست، امضاکنندگان زیر تقاضا دارند که ایشان در اظهارنظرهای خود در مخالفت با منتقدان پای اعضای هیئت علمی مؤسسه را به میان نکشد.
🖊 امضاکنندگان:
ضیاء موحد
حسین معصومی همدانی
شاپور اعتماد
بهمن پازوکی
سید محمود یوسف ثانی
سید حسین موسویان
بابک عالیخانی
مسعود زمانی
رضا کوهکن
اسدالله فلاحی
امیراحسان کرباسیزاده
محمدجواد اسماعیلی
امیرحسین خداپرست
تصویر:
🏙 s8.picofile.com/file/8321449284/h_f2.jpg
این مطلب در سایت صدانت:
✨→ 3danet.ir/0TN1o
🌾 @sedanet
🔅 حجهالاسلام والمسلمین آقای عبدالحسین خسروپناه، رییس مؤسسهی پژوهشی حکمت و فلسفهی ایران، در پاسخ به منتقدان آثار خود ریشهی بخشی از انتقادها را «پیگیریهای جدی این مدیریت برای اجرایی کردن مصوبات وزارت علوم جهت انجام موظفی و حضور اعضای هیئت علمی در مؤسسه» دانسته است. مسائل علمی ایشان البته از مشکلات مدیریتی مؤسسه جداست. اما با توجه به اینکه ایشان معتقد است «قصهی هفتهای که گذشت ادامه خواهد داشت»، و از آنجا که اشاره به اعضای هیئت علمی مؤسسه و معرفی آنان به این شیوه شایسته نیست، امضاکنندگان زیر تقاضا دارند که ایشان در اظهارنظرهای خود در مخالفت با منتقدان پای اعضای هیئت علمی مؤسسه را به میان نکشد.
🖊 امضاکنندگان:
ضیاء موحد
حسین معصومی همدانی
شاپور اعتماد
بهمن پازوکی
سید محمود یوسف ثانی
سید حسین موسویان
بابک عالیخانی
مسعود زمانی
رضا کوهکن
اسدالله فلاحی
امیراحسان کرباسیزاده
محمدجواد اسماعیلی
امیرحسین خداپرست
تصویر:
🏙 s8.picofile.com/file/8321449284/h_f2.jpg
این مطلب در سایت صدانت:
✨→ 3danet.ir/0TN1o
🌾 @sedanet
❄️ رقم مغلطه بر دفتر دانش نکشیم
✍️ #محسن_زندی
🔹 الف ادعایی میکند و شواهدی میآورد مبنی بر اینکه ب موازین پذیرفته شده دانشگاه ها را در جهان درباره حجم و روش نقل از آثار دیگر نویسندگان رعایت نکرده است. اتفاق رایجی است. چیز عجیبی نیست. چند سال پیش هم برای مثال کسی ادعا کرده بود که بخشهایی از مقاله ای از علی پایا نه تالیف بلکه ترجمه است. یا آبتین گلکار درباره متنی از حمیدرضا آتش بر آب چنین ادعایی کرده بود.
🔸مرجع پاسخ این ادعاها، عقل سلیم است. خواننده متن خودش قضاوت خواهد کرد که حق با کیست. کاشف دستبردادعایی راست میگوید یا کسی که علیه او ادعا شده است.
🔹الف در مقاله ای ادعا کرد که ب فصول برخی کتابهایش رونویسی از کتابهای سابق خودش است و در فصولی دیگر، بخشهای زیادی را از کتاب ج بازنویسی کرده است. پاسخ ب میتوانست آوردن شواهدی باشد که بخشهای مورد اشاره را در کتابهای دیگری جز کتاب ج دیده است یا اینکه موضوع تصادف محض است یا اینکه ج پیشتر متن او را دیده است. (مثلاً هوشیار انصاری فر تلویحاً درباره ترجمه دیگری از صید قزل الا چنین ادعایی کرد).
🔸ب اما راه دیگری در پیش گرفت. به اصطلاح این روزها شروع کرد هوایی زدن به الف. آیا الف پشت فرزند شهید بودن خویش پنهان شده بود؟ آیا فرزند شهید بودن خودش را حجت صدق کلامش کرده بود؟ آیا ادعا کرده بود چون فرزند شهید است متخلق به صفات والای اخلاقی است؟ اصلا او جایی گفته بود که فرزند شهید است؟ پس چرا ب پای پدر او را به میان آورده است؟ جالب اینکه ب البته اشاره نمیکند منظورش کیست اما العاقل یکفیه الاشاره. یعنی ب در توییتر خشم خود را خالی میکند بی آنکه شجاعت صراحت داشته باشد. به نظرم همین رفتار بیانگر توان فکری و خصائص اخلاقی آقای ب است.
🔹الف در موسسه ای کار می کند که ب ۶ سال قبل به ریاستش منصوب شده است.
🔲[ کاش برای موسسات فرهنگی سقف مدیریت وجود داشت. چون به هر حال خلاقیت آدمی در مدیریت هم سقفی دارد. مثلا کاظم موسوی بجنوردی سی سال است ریاست دایرهالمعارف بزرگ اسلامی را دارد، یا نصرالله پورجوادی بیست سالی ریاست مرکز نشر دانشگاهی را به عهده داشت یا رضا داوری بیش از پانزده سال است که ریاست فرهنگستان علوم را دارد یا علی معلم در فرهنگستان هنر یا حداد عادل در دایرهالمعارف اسلامی یا جواد لاریجانی در مرکز تحقیقات فیزیک نظری ]
🔸الف طی مقاله ای علنی ادعایی درباره ب کرده است. الف اگر دنبال غیبت و نمامی بود، سر ناهار و در گعدههای استادان این حرفها را میزد یا اگر قرار بود صرفاً ب را ملکوک کرده باشد مقاله را بینام یا با نام مستعار منتشر میکرد. الف صادق و صریح ادعایی کرده است. اتفاقاً همین صراحت الف در انتقاد از ب، نشاندهنده شجاعت و اخلاق گرایی اوست به گمانم.
🔹ب اگر هم به هر علت قصد پاسخ به محتوای نقد الف را ندارد، میتواند قصاص کند. الف هم لابد منشوراتی دارد. ب هم میتواند به آنها رجوع کند و اگر الف موازین علمی را رعایت نکرده دامن تر او را بر آفتاب افکند باشد که خشکی پذیرد اما آنچه الف تاکنون نوشته صرفاً گل آلود کردن آب است و فرار به جلو.
دلایل قوی باید و معنوی
نه رگهای گردن به حجت قوی
کاش دولت تدبیر و امید متوجه بود که تداوم ریاست الف به موسسه کذا، ب و ج و د و ح و خ و ک و ل و م و ن را نه تنها از حمایت دولت مایوس میکند، امیدشان را هم به انجام عادی امور روزمره دانشگاهی نومید و صفی بزرگ از فرهیختگان مخالف و منتقد دولت آقای روحانی ایجاد میکند. گزینه برای ریاست آن موسسه کم نیست.
🌾 @sedanet | @naghdehaal
🏙 s9.picofile.com/file/8321481084/tw_k.jpg
✍️ #محسن_زندی
🔹 الف ادعایی میکند و شواهدی میآورد مبنی بر اینکه ب موازین پذیرفته شده دانشگاه ها را در جهان درباره حجم و روش نقل از آثار دیگر نویسندگان رعایت نکرده است. اتفاق رایجی است. چیز عجیبی نیست. چند سال پیش هم برای مثال کسی ادعا کرده بود که بخشهایی از مقاله ای از علی پایا نه تالیف بلکه ترجمه است. یا آبتین گلکار درباره متنی از حمیدرضا آتش بر آب چنین ادعایی کرده بود.
🔸مرجع پاسخ این ادعاها، عقل سلیم است. خواننده متن خودش قضاوت خواهد کرد که حق با کیست. کاشف دستبردادعایی راست میگوید یا کسی که علیه او ادعا شده است.
🔹الف در مقاله ای ادعا کرد که ب فصول برخی کتابهایش رونویسی از کتابهای سابق خودش است و در فصولی دیگر، بخشهای زیادی را از کتاب ج بازنویسی کرده است. پاسخ ب میتوانست آوردن شواهدی باشد که بخشهای مورد اشاره را در کتابهای دیگری جز کتاب ج دیده است یا اینکه موضوع تصادف محض است یا اینکه ج پیشتر متن او را دیده است. (مثلاً هوشیار انصاری فر تلویحاً درباره ترجمه دیگری از صید قزل الا چنین ادعایی کرد).
🔸ب اما راه دیگری در پیش گرفت. به اصطلاح این روزها شروع کرد هوایی زدن به الف. آیا الف پشت فرزند شهید بودن خویش پنهان شده بود؟ آیا فرزند شهید بودن خودش را حجت صدق کلامش کرده بود؟ آیا ادعا کرده بود چون فرزند شهید است متخلق به صفات والای اخلاقی است؟ اصلا او جایی گفته بود که فرزند شهید است؟ پس چرا ب پای پدر او را به میان آورده است؟ جالب اینکه ب البته اشاره نمیکند منظورش کیست اما العاقل یکفیه الاشاره. یعنی ب در توییتر خشم خود را خالی میکند بی آنکه شجاعت صراحت داشته باشد. به نظرم همین رفتار بیانگر توان فکری و خصائص اخلاقی آقای ب است.
🔹الف در موسسه ای کار می کند که ب ۶ سال قبل به ریاستش منصوب شده است.
🔲[ کاش برای موسسات فرهنگی سقف مدیریت وجود داشت. چون به هر حال خلاقیت آدمی در مدیریت هم سقفی دارد. مثلا کاظم موسوی بجنوردی سی سال است ریاست دایرهالمعارف بزرگ اسلامی را دارد، یا نصرالله پورجوادی بیست سالی ریاست مرکز نشر دانشگاهی را به عهده داشت یا رضا داوری بیش از پانزده سال است که ریاست فرهنگستان علوم را دارد یا علی معلم در فرهنگستان هنر یا حداد عادل در دایرهالمعارف اسلامی یا جواد لاریجانی در مرکز تحقیقات فیزیک نظری ]
🔸الف طی مقاله ای علنی ادعایی درباره ب کرده است. الف اگر دنبال غیبت و نمامی بود، سر ناهار و در گعدههای استادان این حرفها را میزد یا اگر قرار بود صرفاً ب را ملکوک کرده باشد مقاله را بینام یا با نام مستعار منتشر میکرد. الف صادق و صریح ادعایی کرده است. اتفاقاً همین صراحت الف در انتقاد از ب، نشاندهنده شجاعت و اخلاق گرایی اوست به گمانم.
🔹ب اگر هم به هر علت قصد پاسخ به محتوای نقد الف را ندارد، میتواند قصاص کند. الف هم لابد منشوراتی دارد. ب هم میتواند به آنها رجوع کند و اگر الف موازین علمی را رعایت نکرده دامن تر او را بر آفتاب افکند باشد که خشکی پذیرد اما آنچه الف تاکنون نوشته صرفاً گل آلود کردن آب است و فرار به جلو.
دلایل قوی باید و معنوی
نه رگهای گردن به حجت قوی
کاش دولت تدبیر و امید متوجه بود که تداوم ریاست الف به موسسه کذا، ب و ج و د و ح و خ و ک و ل و م و ن را نه تنها از حمایت دولت مایوس میکند، امیدشان را هم به انجام عادی امور روزمره دانشگاهی نومید و صفی بزرگ از فرهیختگان مخالف و منتقد دولت آقای روحانی ایجاد میکند. گزینه برای ریاست آن موسسه کم نیست.
🌾 @sedanet | @naghdehaal
🏙 s9.picofile.com/file/8321481084/tw_k.jpg
وبسایت فرهنگی صدانت
❄️ «انتحال» را بود آیا که عیاری گیرند؟ ✍️ #امیرحسین_خداپرست 🔅تقلب علمی از خود به معنای استفاده از آثار قبلی خود در سیاقی جدید بدون اشاره به انتشار آنها در گذشته است. انتحال نیز استفاده از بخشهایی قابل ملاحظه از متون دیگران است به گونهای که تلقین اصالت…
❄️ تقلب از خود؛ بیاخلاقی یا بیدقتی!
✍️ محمد کاشیزاده
🔅سایت صدا نت در نوشتهای حجه الاسلام دکتر عبدالحسین خسروپناه را متهم به تقلب در پژوهش کرده است. نویسنده این یادداشت که سابقه مطالعه در حوزه اخلاق نیز دارد، دکتر خسروپناه را به دو نوع تقلب متهم کرده است: نخست تقلب از خود و دیگری تقلب از دیگران.
🔅در باب تقلب از خود، همانطور که نویسنده اشاره کرده است هیچ قانونی در کشور نقل مطالب یک محقق از آثار خود را ممنوع نکرده است. برای اطمینان از نبود چنین قانونی با حقوقدانان و صاحبنظران در عرصه مالکیت فکری نیز مشورت شد و ایشان بر عدم چنین قانونی صحه گذاردند. اگر قوانین کشورهای دیگر ملاک است، (که البته چرایی و عقلایی بودن این امر جای تأمل جدی دارد؟) قوانین کدام دانشگاه یا مرکز پژوهشی باید معیار باشد؟ آشنایان با پژوهشهای آکادمیک غربی، میدانند برخی ناشران خارج از کشور، نقل مطلب را منوط به اجازه از مؤلف و ناشر میدانند. آیا نویسنده محترم تا کنون این قانون را رعایت کرده است و یا حاضر به رعایت آن است؟ «تقلب» عنوانی حقوقی است که باید مستند آن در قانون به طور مشخص معلوم باشد. این اتهام بدون استناد به متن قانون، قابل پیگیری حقوقی خواهد بود. صرفنظر از فقدان وجاهت قانونی، نقل مطلب از آثار دیگر خود در نوشتههای محققان شهیر داخلی و خارجی نیز فراوان یافت میشود. نویسنده اگر فرصت مطالعه داشته باشند، خواهد دید بخش زیادی از کتابهای کیث لرر، جان سرل، دکتر دینانی، آیتالله محمدتقی جعفری، آیتالله جوادی آملی و در آثار دیگرشان نیز یافت میشود. امیدواریم در گام بعد، دغدغهمندان قانون و اخلاق کشور ما ایشان را نیز رسوا کنند. چون ایشان پولی را از جیب خود به جیب دیگر منتقل کردهاند!! ظاهراً آقای خداپرست مجموعه مقالاتی را که کتاب شده است، ندیدهاند؟ اگر دانشگاهی از نویسندهای صاحبنام در یک موضوع بخواهد برای دانشجویان کارشناسی، کتاب صد صفحهای بنویسد، او چه باید بکند؟ آیا باید سخنانی غیر از آنچه قبلاً تحقیق کرده بگوید تا همپوشانی لازم نیاید؟ یا فعل «است» را به «میباشد» تبدیل کند تا تقلب از خود نشود؟
🔅اما در باب تقلب از دیگران، ظاهراً نگارنده برای جانماندن از کاروان افترا، فرصت نداشته است کتاب را به درستی مطالعه کند و دریابد دکتر خسروپناه که متهم به تلخیص، رونویسی و تقلب شده است، مؤلف بخش یاد شده نیست. بلکه شخص دیگری این بخش را نوشته است. احتمالاً ایشان انتظار دارند در کارهایی نظیر مجموعه مقالات یا پژوهشهای جمعی، کسی که کتاب به نام اوست، تمام ارجاعات محققان دیگر را کنترل کند!! جالب اینجاست که آقای خداپرست، نیز اشاره به ارجاعات کردهاند، ولی این میزان ارجاع نظر ایشان را تأمین نکرده است!! کسانی که درگیر پژوهش علمی هستند میدانند، شیوههای ارجاعدهی خطکش مشخصی ندارند. اینکه در هر خط ارجاع داده شود از نظر بسیاری محققان پسندیده نیست. به ویژه در آثاری که برای تدریس انتخاب میشوند، اصل بر کمشدن ارجاعات است.
🔅به هر ترتیب عنوان «تقلب» دارای بار حقوقی است و اثباتنشدن آن اتهام شمرده شده و قابل پیگرد است. اینکه جناب دکتر خسروپناه با این اتهام چه میکنند، به ایشان مربوط است، ولی برخی پرسشهای دیگر بدون جواب مانده است:
🔅اینکه در میان اینهمه سؤالات علمی و تحقیقات مؤثر، چرا عیبیابی هدفمند از آثار دکتر خسروپناه هدف عدهای قرار گرفته است؟ اینکه چطور در این نقدها به هیچ نقطه مثبتی اشاره نشده است؟ یا اینکه چرا این نقدها اینقدر با احساسات منفی و عصبانیت نگاشته شده؟
🔅منسوبان به اخلاق نیز میدانند که بردن آبروی افراد و اتهامزنی حسن فعلی ندارد، شاید نویسنده بخواهد تنها به حسن فاعلی تکیه کند و قصدش را تکلیفی مقدس برای پاکسازی فضای پژوهش از عناصر ناشایست بداند. با اینکه نیت نویسنده را از بردن آبروی افراد، خیر میدانیم! و آنها را بهای پالایش حریم پژوهش از تقلب میشماریم، ولی آیا این نیت خیر درباره دوستان آقای خداپرست هم اعمال میشود؟ آیا از برخی اطرافیان خود که در همین سالهای اخیر هنگام ارتقاء به مشکل خوردند یادی میکنند؟ آیا کسانی که چندین سال از یک مرکز پژوهشی حقوق دریافت کرده و صفحهای تحویل ندادهاند، نیز شامل این حسن نیتها میشوند؟ کسانی که تعهد میدهند حقوقهای دریافتی پیشین خود را با ارائه پژوهش حلال کنند و نمی-کنند، چطور؟ آیا آقای خداپرست تا کنون هیچ مقالهای که عبارات آن عین مطالب آثار دیگرش باشد، ارائه نکرده است؟ به یمن تکنولوژی، ضمیرها سرگردان نمیمانند و مرجع خویش را مییابند!
🔅و آخرین پرسش اینکه اگر کسی بخشی از این اتهامات را نسبت به یکی از افراد رده چندم جریان روشنفکری مطرح میکرد، اهل اخلاق و پژوهشگران امین!! چه برخوردی با وی میکردند؟
✨→ 3danet.ir/oJGkT
🌾 @Sedanet
✍️ محمد کاشیزاده
🔅سایت صدا نت در نوشتهای حجه الاسلام دکتر عبدالحسین خسروپناه را متهم به تقلب در پژوهش کرده است. نویسنده این یادداشت که سابقه مطالعه در حوزه اخلاق نیز دارد، دکتر خسروپناه را به دو نوع تقلب متهم کرده است: نخست تقلب از خود و دیگری تقلب از دیگران.
🔅در باب تقلب از خود، همانطور که نویسنده اشاره کرده است هیچ قانونی در کشور نقل مطالب یک محقق از آثار خود را ممنوع نکرده است. برای اطمینان از نبود چنین قانونی با حقوقدانان و صاحبنظران در عرصه مالکیت فکری نیز مشورت شد و ایشان بر عدم چنین قانونی صحه گذاردند. اگر قوانین کشورهای دیگر ملاک است، (که البته چرایی و عقلایی بودن این امر جای تأمل جدی دارد؟) قوانین کدام دانشگاه یا مرکز پژوهشی باید معیار باشد؟ آشنایان با پژوهشهای آکادمیک غربی، میدانند برخی ناشران خارج از کشور، نقل مطلب را منوط به اجازه از مؤلف و ناشر میدانند. آیا نویسنده محترم تا کنون این قانون را رعایت کرده است و یا حاضر به رعایت آن است؟ «تقلب» عنوانی حقوقی است که باید مستند آن در قانون به طور مشخص معلوم باشد. این اتهام بدون استناد به متن قانون، قابل پیگیری حقوقی خواهد بود. صرفنظر از فقدان وجاهت قانونی، نقل مطلب از آثار دیگر خود در نوشتههای محققان شهیر داخلی و خارجی نیز فراوان یافت میشود. نویسنده اگر فرصت مطالعه داشته باشند، خواهد دید بخش زیادی از کتابهای کیث لرر، جان سرل، دکتر دینانی، آیتالله محمدتقی جعفری، آیتالله جوادی آملی و در آثار دیگرشان نیز یافت میشود. امیدواریم در گام بعد، دغدغهمندان قانون و اخلاق کشور ما ایشان را نیز رسوا کنند. چون ایشان پولی را از جیب خود به جیب دیگر منتقل کردهاند!! ظاهراً آقای خداپرست مجموعه مقالاتی را که کتاب شده است، ندیدهاند؟ اگر دانشگاهی از نویسندهای صاحبنام در یک موضوع بخواهد برای دانشجویان کارشناسی، کتاب صد صفحهای بنویسد، او چه باید بکند؟ آیا باید سخنانی غیر از آنچه قبلاً تحقیق کرده بگوید تا همپوشانی لازم نیاید؟ یا فعل «است» را به «میباشد» تبدیل کند تا تقلب از خود نشود؟
🔅اما در باب تقلب از دیگران، ظاهراً نگارنده برای جانماندن از کاروان افترا، فرصت نداشته است کتاب را به درستی مطالعه کند و دریابد دکتر خسروپناه که متهم به تلخیص، رونویسی و تقلب شده است، مؤلف بخش یاد شده نیست. بلکه شخص دیگری این بخش را نوشته است. احتمالاً ایشان انتظار دارند در کارهایی نظیر مجموعه مقالات یا پژوهشهای جمعی، کسی که کتاب به نام اوست، تمام ارجاعات محققان دیگر را کنترل کند!! جالب اینجاست که آقای خداپرست، نیز اشاره به ارجاعات کردهاند، ولی این میزان ارجاع نظر ایشان را تأمین نکرده است!! کسانی که درگیر پژوهش علمی هستند میدانند، شیوههای ارجاعدهی خطکش مشخصی ندارند. اینکه در هر خط ارجاع داده شود از نظر بسیاری محققان پسندیده نیست. به ویژه در آثاری که برای تدریس انتخاب میشوند، اصل بر کمشدن ارجاعات است.
🔅به هر ترتیب عنوان «تقلب» دارای بار حقوقی است و اثباتنشدن آن اتهام شمرده شده و قابل پیگرد است. اینکه جناب دکتر خسروپناه با این اتهام چه میکنند، به ایشان مربوط است، ولی برخی پرسشهای دیگر بدون جواب مانده است:
🔅اینکه در میان اینهمه سؤالات علمی و تحقیقات مؤثر، چرا عیبیابی هدفمند از آثار دکتر خسروپناه هدف عدهای قرار گرفته است؟ اینکه چطور در این نقدها به هیچ نقطه مثبتی اشاره نشده است؟ یا اینکه چرا این نقدها اینقدر با احساسات منفی و عصبانیت نگاشته شده؟
🔅منسوبان به اخلاق نیز میدانند که بردن آبروی افراد و اتهامزنی حسن فعلی ندارد، شاید نویسنده بخواهد تنها به حسن فاعلی تکیه کند و قصدش را تکلیفی مقدس برای پاکسازی فضای پژوهش از عناصر ناشایست بداند. با اینکه نیت نویسنده را از بردن آبروی افراد، خیر میدانیم! و آنها را بهای پالایش حریم پژوهش از تقلب میشماریم، ولی آیا این نیت خیر درباره دوستان آقای خداپرست هم اعمال میشود؟ آیا از برخی اطرافیان خود که در همین سالهای اخیر هنگام ارتقاء به مشکل خوردند یادی میکنند؟ آیا کسانی که چندین سال از یک مرکز پژوهشی حقوق دریافت کرده و صفحهای تحویل ندادهاند، نیز شامل این حسن نیتها میشوند؟ کسانی که تعهد میدهند حقوقهای دریافتی پیشین خود را با ارائه پژوهش حلال کنند و نمی-کنند، چطور؟ آیا آقای خداپرست تا کنون هیچ مقالهای که عبارات آن عین مطالب آثار دیگرش باشد، ارائه نکرده است؟ به یمن تکنولوژی، ضمیرها سرگردان نمیمانند و مرجع خویش را مییابند!
🔅و آخرین پرسش اینکه اگر کسی بخشی از این اتهامات را نسبت به یکی از افراد رده چندم جریان روشنفکری مطرح میکرد، اهل اخلاق و پژوهشگران امین!! چه برخوردی با وی میکردند؟
✨→ 3danet.ir/oJGkT
🌾 @Sedanet
وبسایت فرهنگی صدانت
❄️ «انتحال» را بود آیا که عیاری گیرند؟ ✍️ #امیرحسین_خداپرست 🔅تقلب علمی از خود به معنای استفاده از آثار قبلی خود در سیاقی جدید بدون اشاره به انتشار آنها در گذشته است. انتحال نیز استفاده از بخشهایی قابل ملاحظه از متون دیگران است به گونهای که تلقین اصالت…
❄️ انتقام در تاریکی
✍️ امین رضا عابدی نژاد
🔅در تاریخ فلسفه کم نبوده اند اندیشمندانی که از نسبت میان وجوه مختلف حیات بشری و فلسفه سخن رانده اند. مثلا پرسش از مناسبات میان اقتصاد و فلسفه یا پرسش از رابطه قدرت سیاسی و فلسفه پرسش بی راهی نیست. این پرسش ها در ذات خود فلسفی هستند و تامل برانگیز. و اصولا اگر شان فیلسوف ایجاد تامل و برانگیختن عقلانیت انتقادی است بایسته است که آغوش اندیشه را به روی این پرسش ها بگشاییم. پرسش از سیاست در فلسفه امر مهجوری نیست. اما حاشا که فلسفه به خدمت سیاست ورزی و کینه توزی در آید. این مقدمه را در طلیعه سخن گفتم تا همین ابتدا معلوم کنم که فلسفه نه نسبتی با لمپنیزم و شارلاتانیسم عریان دارد و نه نسبتی با خشونت و نخوت مستکبران. ماجرایی که این روزها بر جناب دکتر خسروپناه می رود نامش هر چه باشد نامش فلسفه نیست.
🔅جماعتی هم داستان کف بر لب آورده اند و عقده از دل چرکین می گشایند. اینجا هدف تحری حقیقت نیست. آنچنان خشم آلود بر خسرو پناه میتازند و دوغ و دوشاب به هم آمیزند که گویی با هتک خسروپناه تاوان ناکامی و نامرادی خود را از تاریخ گرفته اند. البته نقادی آدابی دیگر دارد. که التزام به آن به سود همگان است. اخیرا جناب خدا پرست پژوهشگر در موسسه حکمت و فلسفه ایران متنی منتشر کرده («انتحال» را بود آیا که عیاری گیرند؟) که قابل بررسی و تامل است . البته من جناب خدا پرست را در عداد این قبیل افراد نمی دانم . آنچه من می دانم آن است که ساحت علم و فلسفه رفیع تر از آن است که آن را به در خدمت سیاست ورزان بنهیم. هر چند کسانی را خوش نداریم.
🔅 بر آن شدم چند سطری در باب سخنان جناب خدا پرست که عمرش دراز باد. قلمی کنم باشد که ایشان و دیگران را مفید افتد. اول آنکه صرف نظر از صحت و سقم نظرات جناب ایشان ای کاش این متن در این روزها منتشر نمی شد. این روزها زمینه و فضایی که این قبیل انتقادات در آن ترویج و تبلیغ می شوند پیش از آنکه علمی و ناصحانه باشد سیاست زده و کینه توزانه است با این حال دغدغه نسبت به اصالت فرآورده و تولیدات علمی پدیده مبارکی است. منتهی اگر این دغدغه به اغراض آلوده شد یا آنکه معیار و ملاک روشنی نیافت دستمایه شیادی خناسان قرار می گیرد پس باید مراقب بود که به حرمت سلامت تولید علم این معیارها را پاس داشت.احتجاج و اتهامی که جناب خدا پرست به سوی جناب خسروپناه روانه کرده است عمدتا بر دو مبنا استوار شده است. و باید دید آیا این مبانی تاب و توان تحمل مدعیات ایشان را دارند؟ من بر این باورم که از این مقدمات و مبانی آن دعاوی سهمگین و فضیلت کش قابل استنتاج نیست.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/nrSgs
🌾 @Sedanet
✍️ امین رضا عابدی نژاد
🔅در تاریخ فلسفه کم نبوده اند اندیشمندانی که از نسبت میان وجوه مختلف حیات بشری و فلسفه سخن رانده اند. مثلا پرسش از مناسبات میان اقتصاد و فلسفه یا پرسش از رابطه قدرت سیاسی و فلسفه پرسش بی راهی نیست. این پرسش ها در ذات خود فلسفی هستند و تامل برانگیز. و اصولا اگر شان فیلسوف ایجاد تامل و برانگیختن عقلانیت انتقادی است بایسته است که آغوش اندیشه را به روی این پرسش ها بگشاییم. پرسش از سیاست در فلسفه امر مهجوری نیست. اما حاشا که فلسفه به خدمت سیاست ورزی و کینه توزی در آید. این مقدمه را در طلیعه سخن گفتم تا همین ابتدا معلوم کنم که فلسفه نه نسبتی با لمپنیزم و شارلاتانیسم عریان دارد و نه نسبتی با خشونت و نخوت مستکبران. ماجرایی که این روزها بر جناب دکتر خسروپناه می رود نامش هر چه باشد نامش فلسفه نیست.
🔅جماعتی هم داستان کف بر لب آورده اند و عقده از دل چرکین می گشایند. اینجا هدف تحری حقیقت نیست. آنچنان خشم آلود بر خسرو پناه میتازند و دوغ و دوشاب به هم آمیزند که گویی با هتک خسروپناه تاوان ناکامی و نامرادی خود را از تاریخ گرفته اند. البته نقادی آدابی دیگر دارد. که التزام به آن به سود همگان است. اخیرا جناب خدا پرست پژوهشگر در موسسه حکمت و فلسفه ایران متنی منتشر کرده («انتحال» را بود آیا که عیاری گیرند؟) که قابل بررسی و تامل است . البته من جناب خدا پرست را در عداد این قبیل افراد نمی دانم . آنچه من می دانم آن است که ساحت علم و فلسفه رفیع تر از آن است که آن را به در خدمت سیاست ورزان بنهیم. هر چند کسانی را خوش نداریم.
🔅 بر آن شدم چند سطری در باب سخنان جناب خدا پرست که عمرش دراز باد. قلمی کنم باشد که ایشان و دیگران را مفید افتد. اول آنکه صرف نظر از صحت و سقم نظرات جناب ایشان ای کاش این متن در این روزها منتشر نمی شد. این روزها زمینه و فضایی که این قبیل انتقادات در آن ترویج و تبلیغ می شوند پیش از آنکه علمی و ناصحانه باشد سیاست زده و کینه توزانه است با این حال دغدغه نسبت به اصالت فرآورده و تولیدات علمی پدیده مبارکی است. منتهی اگر این دغدغه به اغراض آلوده شد یا آنکه معیار و ملاک روشنی نیافت دستمایه شیادی خناسان قرار می گیرد پس باید مراقب بود که به حرمت سلامت تولید علم این معیارها را پاس داشت.احتجاج و اتهامی که جناب خدا پرست به سوی جناب خسروپناه روانه کرده است عمدتا بر دو مبنا استوار شده است. و باید دید آیا این مبانی تاب و توان تحمل مدعیات ایشان را دارند؟ من بر این باورم که از این مقدمات و مبانی آن دعاوی سهمگین و فضیلت کش قابل استنتاج نیست.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/nrSgs
🌾 @Sedanet
صدانت
انتقام در تاریکی • صدانت
در تاریخ فلسفه کم نبوده اند اندیشمندانی که از نسبت میان وجوه مختلف حیات بشری و فلسفه سخن رانده اند. مثلا پرسش از مناسبات میان اقتصاد و فلسفه یا پرسش از رابطه قدرت سیاسی و فلسفه پرسش بی راهی نیست. این پرسش ها در ذات خود فلسفی هستند و تامل برانگیز...
❄️ هیاهوی بسیار برای هیچ
در نقد پروژۀ اسلامیسازی علوم انسانی، مورد عبدالحسین خسروپناه
✍️ #حسین_شیخرضائی
🔅این نوشته همراه نوشتههایی دیگر از برخی فلسفهپژوهان، از مراکز علمی مختلف، در سنجش بضاعت علمی #عبدالحسین_خسروپناه برای انتشار به روزنامۀ شرق سپرده شد. به دلیل محدودیت صفحات قرار بر آن شد که مطالب در چند شماره منتشر شوند و برای شمارۀ نخست، پس از حذف مطلبی دربارۀ انتحال عبدالحسین خسروپناه به قلم امیرحسین خداپرست، سه مطلب از سه نویسندۀ دیگر در تاریخ ۵ اسفند ۹۶ در صفحۀ اندیشۀ روزنامۀ شرق منتشر شد. انتشار باقی مطالب به دلایلی تقریباً معلوم ابتدا از جانب روزنامه به تأخیر افتاد و آنگاه منتفی شد.
🔅در این مدت تحلیلهایی نگاشته شد با این پیشفرض که گویی بررسی کارنامۀ علمی خسروپناه تنها از جانب فلسفهپژوهانی متعلق به یک مرکز و با اهدافی شوم و مرموز انجام شده است. بر اساس این پیشفرض نتایجی عجیب هم دربارۀ دستهای پشت پرده گرفته شد، نتایجی که بهکل عاری از حقیقت بود. پس از انتشار آن سه مطلب در روزنامۀ شرق و انتشار مطلب انتحال در سایت صدانت، خسروپناه و دیگران در فضای مجازی مطالبی مرقوم کردند که تا آنجا که به محتوای آن چهار مطلب مربوط بود حق طبیعی ایشان قلمداد میشد. اما افسوس که در این میان جناب خسروپناه عنان قلم از کف داد و به یکی از نویسندگان که فرزند شهید بود در توییتر حملاتی سخیف کرد. راقم این سطور بررسی و ارزیابی پاسخهای دادهشده به آن چهار مقاله را به فرصتی دیگر وامیگذارد و در ادامه نسخۀ مفصل نوشتۀ ارسالی خود به روزنامۀ شرق را میآورد.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/2v50x
🌾 @Sedanet
در نقد پروژۀ اسلامیسازی علوم انسانی، مورد عبدالحسین خسروپناه
✍️ #حسین_شیخرضائی
🔅این نوشته همراه نوشتههایی دیگر از برخی فلسفهپژوهان، از مراکز علمی مختلف، در سنجش بضاعت علمی #عبدالحسین_خسروپناه برای انتشار به روزنامۀ شرق سپرده شد. به دلیل محدودیت صفحات قرار بر آن شد که مطالب در چند شماره منتشر شوند و برای شمارۀ نخست، پس از حذف مطلبی دربارۀ انتحال عبدالحسین خسروپناه به قلم امیرحسین خداپرست، سه مطلب از سه نویسندۀ دیگر در تاریخ ۵ اسفند ۹۶ در صفحۀ اندیشۀ روزنامۀ شرق منتشر شد. انتشار باقی مطالب به دلایلی تقریباً معلوم ابتدا از جانب روزنامه به تأخیر افتاد و آنگاه منتفی شد.
🔅در این مدت تحلیلهایی نگاشته شد با این پیشفرض که گویی بررسی کارنامۀ علمی خسروپناه تنها از جانب فلسفهپژوهانی متعلق به یک مرکز و با اهدافی شوم و مرموز انجام شده است. بر اساس این پیشفرض نتایجی عجیب هم دربارۀ دستهای پشت پرده گرفته شد، نتایجی که بهکل عاری از حقیقت بود. پس از انتشار آن سه مطلب در روزنامۀ شرق و انتشار مطلب انتحال در سایت صدانت، خسروپناه و دیگران در فضای مجازی مطالبی مرقوم کردند که تا آنجا که به محتوای آن چهار مطلب مربوط بود حق طبیعی ایشان قلمداد میشد. اما افسوس که در این میان جناب خسروپناه عنان قلم از کف داد و به یکی از نویسندگان که فرزند شهید بود در توییتر حملاتی سخیف کرد. راقم این سطور بررسی و ارزیابی پاسخهای دادهشده به آن چهار مقاله را به فرصتی دیگر وامیگذارد و در ادامه نسخۀ مفصل نوشتۀ ارسالی خود به روزنامۀ شرق را میآورد.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/2v50x
🌾 @Sedanet
Audio
🎙گفتگویی منتقدانه در باب حجاب اجباری
👥 #علی_زمانیان و #حسین_سوزنچی
دانشگاه تهران - 96/12/20
🌾 @sedanet
🌾 @souzanchi
🌾 @kherade_montaghed
👥 #علی_زمانیان و #حسین_سوزنچی
دانشگاه تهران - 96/12/20
🌾 @sedanet
🌾 @souzanchi
🌾 @kherade_montaghed
وبسایت فرهنگی صدانت
❄️ هیاهوی بسیار برای هیچ در نقد پروژۀ اسلامیسازی علوم انسانی، مورد عبدالحسین خسروپناه ✍️ #حسین_شیخرضائی 🔅این نوشته همراه نوشتههایی دیگر از برخی فلسفهپژوهان، از مراکز علمی مختلف، در سنجش بضاعت علمی #عبدالحسین_خسروپناه برای انتشار به روزنامۀ شرق سپرده شد.…
❄️ هجمه انتحاری در وانفسای هياهوسازی
✍️ سيّد احمد غفاری قرهباغ
🔅نوشته دکتر شیخرضائی –همکار پیشین و بزرگوار- در نقد یکی از نظریات استاد خسروپناه را در یکی از رسانههای مجازی مطالعه نمودم، و به کمدقّتی در نقدها نگریستم و متعجّب از اینکه چگونه است که یک محقّق از پاکستان و هند و ...، مدّعای محقّق بومی ایرانی را میفهمد و نفیاً و اثباتاً در خصوص آن، موضع میگیرد؛ ولی همکاری که سالها در کنار استاد خسروپناه، زندگی کرده ، یکبار حوصله نکرده است تا به مدلولات سخن یک محقّق بومی دست یابد.
🔅نوشته دکتر شیخرضائی در دو بخش تنظیم شده است که این نوشته، به بخش اوّل آن، التفات انتقادی نموده است و بخش دوّم نوشته ایشان را اگر توانستم، در عرضه نقد خواهم گذاشت.
🔅لیکن قبل از آغاز سخن، خطابم را به مخاطب خصوصی این فقره، یعنی آقای دکتر شیخرضائی متوجّه میکنم که مطلّع باشند تلاش نمودهام حرمت و عفّت قلم را نگاه دارم؛ چرا که اطمینان به پرسش روز واپسین، از تمامی حرکات و سکنات و سخنان دارم. لذا قبل از پروا از تذکّر انسانی، نگران عقوبت الهی بودهام. بدینجهت، سخنم را به دیده یک منتقد بنگرند و اگر امکان زمانی و وجودی برایشان بود، با همین رویه به پاسخ اقدام کنند.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/d4JMB
🌾 @sedanet | @ghafari_ir
✍️ سيّد احمد غفاری قرهباغ
🔅نوشته دکتر شیخرضائی –همکار پیشین و بزرگوار- در نقد یکی از نظریات استاد خسروپناه را در یکی از رسانههای مجازی مطالعه نمودم، و به کمدقّتی در نقدها نگریستم و متعجّب از اینکه چگونه است که یک محقّق از پاکستان و هند و ...، مدّعای محقّق بومی ایرانی را میفهمد و نفیاً و اثباتاً در خصوص آن، موضع میگیرد؛ ولی همکاری که سالها در کنار استاد خسروپناه، زندگی کرده ، یکبار حوصله نکرده است تا به مدلولات سخن یک محقّق بومی دست یابد.
🔅نوشته دکتر شیخرضائی در دو بخش تنظیم شده است که این نوشته، به بخش اوّل آن، التفات انتقادی نموده است و بخش دوّم نوشته ایشان را اگر توانستم، در عرضه نقد خواهم گذاشت.
🔅لیکن قبل از آغاز سخن، خطابم را به مخاطب خصوصی این فقره، یعنی آقای دکتر شیخرضائی متوجّه میکنم که مطلّع باشند تلاش نمودهام حرمت و عفّت قلم را نگاه دارم؛ چرا که اطمینان به پرسش روز واپسین، از تمامی حرکات و سکنات و سخنان دارم. لذا قبل از پروا از تذکّر انسانی، نگران عقوبت الهی بودهام. بدینجهت، سخنم را به دیده یک منتقد بنگرند و اگر امکان زمانی و وجودی برایشان بود، با همین رویه به پاسخ اقدام کنند.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/d4JMB
🌾 @sedanet | @ghafari_ir
صدانت
هجمه انتحاری در وانفسای هياهوسازی • صدانت
نوشته دکتر شيخرضائی –همکار پيشين و بزرگوار- در نقد يکي از نظريّات استاد خسروپناه را در يکي از رسانههاي مجازی مطالعه نمودم، و به کمدقّتي در نقدها نگريستم و متعجّب از اينکه چگونه است که يک محقّق از پاکستان و هند و ...، مدّعاي محقّق بومي ايراني را…
❄️ مهرورزی به خویش
✍️ #ساسان_حبیب_وند
🔅برخی می پرسند اگر انسان به بی نیازی برسد، آیا برای پیشرفت، تلاشی خواهد کرد؟ اگر آدمی تعلق و خواهشگری را وابنهد و به وارستگی و بی خواستگی روی کند، آیا انگیزه های او برای حرکت و تلاش، خاموش نخواهد شد؟ آیا زندگی معنویت گرا و سراسر عشق، مایه بازماندن از معیشت و کار و نیازهای مادی انسان نیست؟ آیا نباید میان زندگی عارفانه و عاشقانه با کار و درآمد و ساختن دنیای بیرون تعادلی برقرار کرد؟ پس جایگاه معیشت و مادیات کجاست؟ سوال دیگر این است که کسی که خود را چنان که هست، پذیرفته، و با خود در صلح و آشتی است، چه انگیزه ای برای رشد خصوصیات خود و پیشرفت توانایی های خویش خواهد داشت؟
🔅پاسخ این است که (بدون آنکه بخواهم مرزی قاطع میان مادی و معنوی یا جسمی و روحی رسم کنم که بر این باورم که چنین مرزی قابل ترسیم نیست) ما دو گونه خواستن داریم و به تبع آن دو گونه کار و تلاش: خواستن های مادی و جسمی و خواستن های روحی یا عاطفی. از جمله خواسته های گروه اول، خواستن خوراک، پوشاک، مسکن است. همه دوست دارند خود و عزیزان شان خوراک مطلوبی میل کنند، پوشاک مرغوب به تن کنند، سرپناهی آرام و امن داشته باشند و از سلامت جسمی برخوردار باشند. این نوع خواسته ها را که بیشتر جنبه تنی و جسمانی دارند می توان «نیازهای بیرونی» نامید، نیازهای بیرونی به طور کلی مربوط هستند به «رفاه» آدمی. بدون تردید، نیاز به رفاه، نیازی طبیعی است و خواستن آن خواسته ای است معقول و بجا. انسان، بدون رفاه به رنج گرسنگی، بیماری و بی سرپناهی دچار خواهد شد و حتی زمینه های رشد و بالندگی فکری و عاطفی و انسانی او مختل خواهد گشت. پس تلاش برای تامین رفاه خود و جامعه خویش تلاشی است ضروری و بخردانه.
🔅اما گروه دوم، خواسته های روحی، روانی و عاطفی هستند. نیاز به محبوبیت، اعتماد به نفس و آرامش درونی و همچنین نیاز به احساس خوب بودن و بزرگی و ارزشمندی از این جمله هستند. تلاش برای تامین این نیازها هم البته بجا و ضروری است. شما اگر دچار ضعف اعتماد به نفس هستید، اگر از تضادهای درونی رنج می کشید و اگر به احساس ناتوانی و اضطراب دچارید، بدون تردید باید این مسائل را ریشه یابی کنید و به طور موثر، به رفع آنها بپردازید. به این دسته از نیازها، می توان «نیازهای درونی نام» داد، نیازهایی که مرتبط با احساس های روانی و عاطفی انسان هستند. تامین این دسته از نیازها، برای ما آرامش و شادمانی فراهم می آورد و رشد فکری و اخلاقی و شکوفایی درونی را به ما هدیه می دهد.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/lT6Wh
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
✍️ #ساسان_حبیب_وند
🔅برخی می پرسند اگر انسان به بی نیازی برسد، آیا برای پیشرفت، تلاشی خواهد کرد؟ اگر آدمی تعلق و خواهشگری را وابنهد و به وارستگی و بی خواستگی روی کند، آیا انگیزه های او برای حرکت و تلاش، خاموش نخواهد شد؟ آیا زندگی معنویت گرا و سراسر عشق، مایه بازماندن از معیشت و کار و نیازهای مادی انسان نیست؟ آیا نباید میان زندگی عارفانه و عاشقانه با کار و درآمد و ساختن دنیای بیرون تعادلی برقرار کرد؟ پس جایگاه معیشت و مادیات کجاست؟ سوال دیگر این است که کسی که خود را چنان که هست، پذیرفته، و با خود در صلح و آشتی است، چه انگیزه ای برای رشد خصوصیات خود و پیشرفت توانایی های خویش خواهد داشت؟
🔅پاسخ این است که (بدون آنکه بخواهم مرزی قاطع میان مادی و معنوی یا جسمی و روحی رسم کنم که بر این باورم که چنین مرزی قابل ترسیم نیست) ما دو گونه خواستن داریم و به تبع آن دو گونه کار و تلاش: خواستن های مادی و جسمی و خواستن های روحی یا عاطفی. از جمله خواسته های گروه اول، خواستن خوراک، پوشاک، مسکن است. همه دوست دارند خود و عزیزان شان خوراک مطلوبی میل کنند، پوشاک مرغوب به تن کنند، سرپناهی آرام و امن داشته باشند و از سلامت جسمی برخوردار باشند. این نوع خواسته ها را که بیشتر جنبه تنی و جسمانی دارند می توان «نیازهای بیرونی» نامید، نیازهای بیرونی به طور کلی مربوط هستند به «رفاه» آدمی. بدون تردید، نیاز به رفاه، نیازی طبیعی است و خواستن آن خواسته ای است معقول و بجا. انسان، بدون رفاه به رنج گرسنگی، بیماری و بی سرپناهی دچار خواهد شد و حتی زمینه های رشد و بالندگی فکری و عاطفی و انسانی او مختل خواهد گشت. پس تلاش برای تامین رفاه خود و جامعه خویش تلاشی است ضروری و بخردانه.
🔅اما گروه دوم، خواسته های روحی، روانی و عاطفی هستند. نیاز به محبوبیت، اعتماد به نفس و آرامش درونی و همچنین نیاز به احساس خوب بودن و بزرگی و ارزشمندی از این جمله هستند. تلاش برای تامین این نیازها هم البته بجا و ضروری است. شما اگر دچار ضعف اعتماد به نفس هستید، اگر از تضادهای درونی رنج می کشید و اگر به احساس ناتوانی و اضطراب دچارید، بدون تردید باید این مسائل را ریشه یابی کنید و به طور موثر، به رفع آنها بپردازید. به این دسته از نیازها، می توان «نیازهای درونی نام» داد، نیازهایی که مرتبط با احساس های روانی و عاطفی انسان هستند. تامین این دسته از نیازها، برای ما آرامش و شادمانی فراهم می آورد و رشد فکری و اخلاقی و شکوفایی درونی را به ما هدیه می دهد.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/lT6Wh
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
🔅در واقع اغلب، زمانی که عشقی را آغاز میکنیم، تجربه و عقلمان به ما میگویند که روزی به دلداری که امروز فقط به اندیشهي او زندهایم، همان اندازه بیاعتنا میشویم که امروزه به هركسي جز او هستیم... روزی نامش را میشنویم و دیگر دچار هیچ لذت دردآلودی نمیشویم، خطاش را میخوانیم و دیگر نمیلرزیم، در خیابان، راهمان را کج نمیکنیم تا او را ببینیم، به او بر میخوریم و دست و پا گم نمیکنیم، به او دست مییابیم و از خود بیخود نمیشویم. آن گاه این آگاهی بیتردیدِ آینده، به رغم این حس بیاساس، اما نیرومند، که شاید او را همواره دوست داشته باشیم، ما را به گریه میاندازد...
📚 خوشیها و روزها
✍️ مارسل پروست
ترجمه مهدی سحابی
🌾 @sedanet
🏙 s8.picofile.com/file/8321571984/M9p.jpg
📚 خوشیها و روزها
✍️ مارسل پروست
ترجمه مهدی سحابی
🌾 @sedanet
🏙 s8.picofile.com/file/8321571984/M9p.jpg
🔅ماجرا از آنجا شروع شد که روزنامه شرق در 5 اسفند 1396 یادداشتهایی از امیر صائمی(1)، سيدنصرالله موسويان(2) و کسری پناهی(3) در نقد جایگاه علمی عبدالحسین خسروپناه منتشر میکند. امیرحسین خداپرست(4) و حسین شیخرضائی(5) نیز یادداشتهایی در نقد خسروپناه برای شرق ارسال میکنند که بنا به دلایلی منتشر نمیشود.
🌐برخی از حامیان خسروپناه میگویند جای نقد علمی در روزنامه نیست و مدعی میشوند کسری پناهی وجود خارجی ندارد و از اینرو افرادی قصد تخریب شخصیت خسروپناه را دارند.
🔅خسروپناه در یادداشتی تلگرامی با نام "پاسخ به سوالات" نقدهای منتشرشده را سیاسی خوانده و از پاسخ به آنها امتناع میکند.
🔅سپس مهدی عبداللهی در مطلبی با نام "سهگانه بیاخلاقی"(6) به نقد نوشتههای صائمی، موسويان و پناهی میپردازد.
🔅سروش دباغ نیز در یادداشتی با نام "در سرزمین قد کوتاهان"(7) کموبیش با بیانی گزنده به نقد خسروپناه میپردازد. این بار خسروپناه در کانال تلگرامی خود مجددا طی یادداشتی(8) با نام "پاسخ به سوالات" منتقدان را اپوزیسیون نامیده و نقدها را ناشی از انقلابی بودن خود و خواست سیاسی منتقدان برای کنار زدن او از ریاست موسسه حکمت و فلسفه عنوان میکند. چندین سایت از جمله خبرگزاری مهر این یادداشت را منعکس میکنند.
🔅حمیدرضا سعادت نیاکی در یادداشتی(9) پاسخ خسروپناه را فرافکنی دانسته و ضمن طرح دوبارهی نقدهای قبلی، نقدهای جدیدی نیز طرح میکند.
🔅جمعی از اساتید مؤسسهی پژوهشی حکمت و فلسفه در پیامی(10) از خسروپناه میخواهند تا در مخالفت با منتقدان، پای اعضای هیئت علمی مؤسسه را به میان نکشد. این پیام درخبرگزاری مهر منعکس نمیشود.
🔅در این مدت یادداشت خداپرست در فضای مجازی انتشار مییابد. خداپرست در یادداشت خود دلایلی را ناظر بر تقلب خسروپناه در آثارش میآورد که واکنشهای زیادی درپی دارد. محمد کاشیزاده در یادداشتی(11) مینویسد: "عنوان تقلب دارای بار حقوقی است و اثباتنشدن آن اتهام شمرده شده و قابل پیگرد است"
🌐 برخی از منتقدان خسروپناه میگویند بر اساس قانون، خسروپناه که تنها واجد تحصیلات حوزوی است نباید خود را دکتر معرفی کند و مجازات تعریفشده برای افرادی که خود را در این شرایط دکتر معرفی میکنند سه تا 12 ماه حبس و جزای نقدی است.
🔅امینرضا عابدینژاد در یادداشتی(12) سعی میکند نشان دهد که تعبیر تقلب برای آثار خسروپناه، درست نیست.
🔅خسروپناه در چند توئیت متوالی بهطور غیر مستقیم خداپرست را دروغگو، ضدّ نظام، فاقد غیرت خانوادگی، مملو از رذایل اخلاقی و بیسواد خطاب میکند. این توئیتها باعث شد تا محسن زندی یادداشتی انتقادی در رابطه با گفتههای خسروپناه بنویسد.(13)
🔅 سپس یادداشت منتشرنشدهی حسین شیخرضائی در روزنامهی شرق با مقدمهای تازه که به توئیتهای خسروپناه هم اشاراتی دارد در صدانت انتشار مییابد.(5) این یادداشت نسبتاً طولانی در نقد پروژهی اسلامیسازی علوم انسانی است که توسط خسروپناه دنبال میشود.
🔅احمد غفاری قرهباغ نیز در یادداشتی(14) به نقد مطلب شیخرضائی میپردازد.
✨1 → 3danet.ir/Q0uSb
✨2 → 3danet.ir/o8OBf
✨3 → 3danet.ir/JuroQ
✨4 → 3danet.ir/jwzVE
✨5 → 3danet.ir/2v50x
✨6 → t.me/khosropanah_ir/4534
✨7 → 3danet.ir/3VGwi
✨8 → t.me/sedanet/3292
✨9 → 3danet.ir/ZwLmm
✨10 → t.me/sedanet/3319
✨11 → 3danet.ir/oJGkT
✨12 → 3danet.ir/nrSgs
✨13 → t.me/sedanet/3320
✨14 → 3danet.ir/d4JMB
🌐برخی از حامیان خسروپناه میگویند جای نقد علمی در روزنامه نیست و مدعی میشوند کسری پناهی وجود خارجی ندارد و از اینرو افرادی قصد تخریب شخصیت خسروپناه را دارند.
🔅خسروپناه در یادداشتی تلگرامی با نام "پاسخ به سوالات" نقدهای منتشرشده را سیاسی خوانده و از پاسخ به آنها امتناع میکند.
🔅سپس مهدی عبداللهی در مطلبی با نام "سهگانه بیاخلاقی"(6) به نقد نوشتههای صائمی، موسويان و پناهی میپردازد.
🔅سروش دباغ نیز در یادداشتی با نام "در سرزمین قد کوتاهان"(7) کموبیش با بیانی گزنده به نقد خسروپناه میپردازد. این بار خسروپناه در کانال تلگرامی خود مجددا طی یادداشتی(8) با نام "پاسخ به سوالات" منتقدان را اپوزیسیون نامیده و نقدها را ناشی از انقلابی بودن خود و خواست سیاسی منتقدان برای کنار زدن او از ریاست موسسه حکمت و فلسفه عنوان میکند. چندین سایت از جمله خبرگزاری مهر این یادداشت را منعکس میکنند.
🔅حمیدرضا سعادت نیاکی در یادداشتی(9) پاسخ خسروپناه را فرافکنی دانسته و ضمن طرح دوبارهی نقدهای قبلی، نقدهای جدیدی نیز طرح میکند.
🔅جمعی از اساتید مؤسسهی پژوهشی حکمت و فلسفه در پیامی(10) از خسروپناه میخواهند تا در مخالفت با منتقدان، پای اعضای هیئت علمی مؤسسه را به میان نکشد. این پیام درخبرگزاری مهر منعکس نمیشود.
🔅در این مدت یادداشت خداپرست در فضای مجازی انتشار مییابد. خداپرست در یادداشت خود دلایلی را ناظر بر تقلب خسروپناه در آثارش میآورد که واکنشهای زیادی درپی دارد. محمد کاشیزاده در یادداشتی(11) مینویسد: "عنوان تقلب دارای بار حقوقی است و اثباتنشدن آن اتهام شمرده شده و قابل پیگرد است"
🌐 برخی از منتقدان خسروپناه میگویند بر اساس قانون، خسروپناه که تنها واجد تحصیلات حوزوی است نباید خود را دکتر معرفی کند و مجازات تعریفشده برای افرادی که خود را در این شرایط دکتر معرفی میکنند سه تا 12 ماه حبس و جزای نقدی است.
🔅امینرضا عابدینژاد در یادداشتی(12) سعی میکند نشان دهد که تعبیر تقلب برای آثار خسروپناه، درست نیست.
🔅خسروپناه در چند توئیت متوالی بهطور غیر مستقیم خداپرست را دروغگو، ضدّ نظام، فاقد غیرت خانوادگی، مملو از رذایل اخلاقی و بیسواد خطاب میکند. این توئیتها باعث شد تا محسن زندی یادداشتی انتقادی در رابطه با گفتههای خسروپناه بنویسد.(13)
🔅 سپس یادداشت منتشرنشدهی حسین شیخرضائی در روزنامهی شرق با مقدمهای تازه که به توئیتهای خسروپناه هم اشاراتی دارد در صدانت انتشار مییابد.(5) این یادداشت نسبتاً طولانی در نقد پروژهی اسلامیسازی علوم انسانی است که توسط خسروپناه دنبال میشود.
🔅احمد غفاری قرهباغ نیز در یادداشتی(14) به نقد مطلب شیخرضائی میپردازد.
✨1 → 3danet.ir/Q0uSb
✨2 → 3danet.ir/o8OBf
✨3 → 3danet.ir/JuroQ
✨4 → 3danet.ir/jwzVE
✨5 → 3danet.ir/2v50x
✨6 → t.me/khosropanah_ir/4534
✨7 → 3danet.ir/3VGwi
✨8 → t.me/sedanet/3292
✨9 → 3danet.ir/ZwLmm
✨10 → t.me/sedanet/3319
✨11 → 3danet.ir/oJGkT
✨12 → 3danet.ir/nrSgs
✨13 → t.me/sedanet/3320
✨14 → 3danet.ir/d4JMB
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 سکانس پایانی فیلم تئوری همه چیز (دوبله فارسی) - پاسخ استیون هاوکینگ پرسش از فلسفهی زندگی
🌾 @sedanet
🌾 @sedanet
وبسایت فرهنگی صدانت
❄️ نقدی بر ترجمه فارسی کتاب فلسفه فرانسوی و آلمانی * قابل استفاده برای مترجمین متون فلسفی ✍️ #محمدمهدی_اردبیلی 🔅اخیرا کتابی منتشر شده است که بر جلد آن عنوان «فلسفه فرانسوی و آلمانی» اثر «رابرت چ. سولومون» با ترجمه محمدسعید حناییکاشانی درج شده است. البته…
❄️پاسخ مترجم کتاب "فلسفه فرانسوی و آلمانی" به نقد های محمدمهدی اردبیلی
✍️محمدسعید حنایی کاشانی
🔅به لطف دوستی خبردار شدم که مروری یا نقدی بر ترجمۀ من از کتاب «فلسفۀ فرانسوی و آلمانی»، نوشتۀ رابرت چ. سالومون، به قلم آقای محمد مهدی اردبیلی، با عنوان «کلکسیونی از اشتباهات در ترجمه»، در «روزنامۀ شرق»، شنبه ۱۲ اسفند ۹۶، منتشر شده است و سپس در یکی دو سایت فرهنگی و غیرفرهنگی و نیز کانال تلگرامی نویسنده بازنشر شده است. جدا از اینکه انتشار مرور یا نقد «ترجمۀ» کتاب در «روزنامۀ کثیرالانتشار» چه جایگاهی دارد و با چه اهدافی صورت میگیرد و آیا اصلاً میتواند کاری علمی و دارای ضوابط حرفهای و اخلاقی متناسب با کار نقد شمرده شود (نقد فنّی و علمی کتاب را برای چه کسانی مینویسیم؟ کدام مخاطبان؟)، یا مقصود از آن اصلاً چیزی دیگر است، اکنون پرسش نمیکنم، چرا که دیدن چیزهای بسیار در میان سطرهای آن نوشتار (و نیز بیرون از آن) چندان هم دشوار نیست!
🔅اگر دوستی مرا خبردار نمیکرد شاید تا مدتها چیزی هم از آن نمیشنیدم. چه خوب بود که نویسنده و ناشر (دبیران روزنامه)، اگرنه پیش از انتشار دست کم بعد از انتشار، به «قربانی» یا «متهم» یا «محکوم»، هرچه در این خصوص به کسی گفته میشود که چیزی علیه او منتشر میشود، خبری میدادند و از او پاسخی میخواستند! چون همۀ مردم روزنامه نمیخوانند، من که هرگز نمیخوانم، و معلوم نیست از کجا آدم باید خبردار شود؟ شاید هم همه میپندارند که سرانجام خبرش میرسد! بله. شاید برسد، اما دیر میسد. باری، آیا این گونه به انصاف و برابری نزدیکتر نبود؟ دست کم رویّۀ قضایی این است که شاکی و متهم هردو با هم در محکمه حاضر شوند! که میداند، شاید هم این طوری خواستهاند زمان بخرند و چند هفتهای از پاسخ «محکوم» پیش باشند تا نوشته قبل از پایان سال نو خوب تأثیر خودش را بکند! باری، تا آنجا که من خبر دارم در کشورهای دارای رویۀ قضایی انسانی و عادلانه و نامبردار به فرهنگ، در نقدهایی که اشخاص زنده و کتابهای روز موضوع آناند، رسم بر این است که نقد مناقشهانگیز بر کتابی یا نوشتۀ نویسندۀ زندهای را پیش از انتشار به نویسندۀ مقابل نیز میدهند و پس از پاسخ هردو را با هم منتشر میکنند تا در این میان کسی از پیش آبی نریخته باشد که نتوان جمع کرد یا ذهن خواننده را چنان با پیشداوری نیالوده باشد که دیگر قضاوت منصفانه ممکن نباشد! باری، اکنون ما جایی دیگر هستیم و اینجا البته این چیزها چندان مهم نیست. پس، من هم اهمیتی نمیدهم و میروم سراغ نوشته. اما قبل از آغاز بحث دوست دارم نکتهای را یادآور شوم.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/HV4l8
🌾 @sedanet
✍️محمدسعید حنایی کاشانی
🔅به لطف دوستی خبردار شدم که مروری یا نقدی بر ترجمۀ من از کتاب «فلسفۀ فرانسوی و آلمانی»، نوشتۀ رابرت چ. سالومون، به قلم آقای محمد مهدی اردبیلی، با عنوان «کلکسیونی از اشتباهات در ترجمه»، در «روزنامۀ شرق»، شنبه ۱۲ اسفند ۹۶، منتشر شده است و سپس در یکی دو سایت فرهنگی و غیرفرهنگی و نیز کانال تلگرامی نویسنده بازنشر شده است. جدا از اینکه انتشار مرور یا نقد «ترجمۀ» کتاب در «روزنامۀ کثیرالانتشار» چه جایگاهی دارد و با چه اهدافی صورت میگیرد و آیا اصلاً میتواند کاری علمی و دارای ضوابط حرفهای و اخلاقی متناسب با کار نقد شمرده شود (نقد فنّی و علمی کتاب را برای چه کسانی مینویسیم؟ کدام مخاطبان؟)، یا مقصود از آن اصلاً چیزی دیگر است، اکنون پرسش نمیکنم، چرا که دیدن چیزهای بسیار در میان سطرهای آن نوشتار (و نیز بیرون از آن) چندان هم دشوار نیست!
🔅اگر دوستی مرا خبردار نمیکرد شاید تا مدتها چیزی هم از آن نمیشنیدم. چه خوب بود که نویسنده و ناشر (دبیران روزنامه)، اگرنه پیش از انتشار دست کم بعد از انتشار، به «قربانی» یا «متهم» یا «محکوم»، هرچه در این خصوص به کسی گفته میشود که چیزی علیه او منتشر میشود، خبری میدادند و از او پاسخی میخواستند! چون همۀ مردم روزنامه نمیخوانند، من که هرگز نمیخوانم، و معلوم نیست از کجا آدم باید خبردار شود؟ شاید هم همه میپندارند که سرانجام خبرش میرسد! بله. شاید برسد، اما دیر میسد. باری، آیا این گونه به انصاف و برابری نزدیکتر نبود؟ دست کم رویّۀ قضایی این است که شاکی و متهم هردو با هم در محکمه حاضر شوند! که میداند، شاید هم این طوری خواستهاند زمان بخرند و چند هفتهای از پاسخ «محکوم» پیش باشند تا نوشته قبل از پایان سال نو خوب تأثیر خودش را بکند! باری، تا آنجا که من خبر دارم در کشورهای دارای رویۀ قضایی انسانی و عادلانه و نامبردار به فرهنگ، در نقدهایی که اشخاص زنده و کتابهای روز موضوع آناند، رسم بر این است که نقد مناقشهانگیز بر کتابی یا نوشتۀ نویسندۀ زندهای را پیش از انتشار به نویسندۀ مقابل نیز میدهند و پس از پاسخ هردو را با هم منتشر میکنند تا در این میان کسی از پیش آبی نریخته باشد که نتوان جمع کرد یا ذهن خواننده را چنان با پیشداوری نیالوده باشد که دیگر قضاوت منصفانه ممکن نباشد! باری، اکنون ما جایی دیگر هستیم و اینجا البته این چیزها چندان مهم نیست. پس، من هم اهمیتی نمیدهم و میروم سراغ نوشته. اما قبل از آغاز بحث دوست دارم نکتهای را یادآور شوم.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/HV4l8
🌾 @sedanet
صدانت
در بارۀ «کلکسیون» • صدانت
به لطف دوستی خبردار شدم که مروری یا نقدی بر ترجمۀ من از کتاب «فلسفۀ فرانسوی و آلمانی»، نوشتۀ رابرت چ. سالومون، به قلم آقای محمد مهدی اردبیلی، با عنوان «کلکسیونی از اشتباهات در ترجمه»، در «روزنامۀ شرق»، شنبه ۱۲ اسفند ۹۶، منتشر شده است و سپس در یکی دو سایت…
❄️ چه چیزی از میراث شریعتی باقی است؟
✍️ #یاسر_میردامادی
🔅موضوع این سخن، تلاش برای یافتن پاسخی موقتی (و هر پاسخی موقتی است) و در حد امکان منصفانه، به این پرسش است که: “چه چیزی از میراث شریعتی در روزگار ما باقی است؟”منظور از میراث شریعتی، تمام آثار موثق مکتوب یا مکتوب شدهای است که از او امروز در دسترس ماست و منظور از باقی بودن، این است که آیا آرا، روشها، رویکردها و مسائل شریعتی هنوز به کار گشودن آن جنبه از مشکلات عملی ما که ریشه در مسائل نظری دارد، میآید یا آرا، روشها، رویکردها و مسائل او تماما یا تاحدود بسیار زیادی، امروزه رنگ کهنگی و بی خاصیتی و دوران گذشتگی به خود گرفته و دیگر جز به کار تاریخ اندیشه نمیآید.
🔅بی شک این پرسش اولاً واکنشی است به سخن کسانی که به پایان دوران شریعتی حکم دادهاند (و این وجه منفعلانه این پرسش است) و از سوی دیگر برخاسته از ضرورت پرسیدن عصری است (و این وجه فعالانه این پرسش است).
🔅مراد از “ضرورت پرسیدن عصری” این است که هر سوالی که به کار حل مشکلات عملی ما در زمانه خودمان نیاید، از مصادق علم لاینفع است و عاقل آن است که و به تعبیر امام علی در خطبه متقین، پارسا نیز هم، که گوش خود را وقف شنیدن علم نافع کند (و وقفوا اسماعهم علی العلم النافع لهم) و از علم بی سود به خداوند پناه برد.
🔅پس ما از دریچه عصر خود و نیازهای آن به آرای هر کسی رجوع میکنیم و برای حل مشکلات عملیای که حل آن نیازمند بصیرت نظری است، از آن توشه میگیریم. اکنون میخواهیم بدانیم آیا هنوز در آرا، روشها، رویکردها و مسائل شریعتی چیزی راهگشا، بصیرت افکن و الهام بخش برای گشودن گره مسائل نظریای که حل آنها به حل مشکلات عملی ما مدد رسان است، وجود دارد؟
🔅پیش از تلاش برای پاسخ به این سوال، مقدمهای لازم و ضروری است و آن مقدمه این است که معرفتشناسی و انسانشناسی فلسفی به ما میآموزاند که هر انسانی، فرزند زمانه خویشتن است و فهم او از خویشتن، جهان، خداوند و انسانهای دیگر، از بدیهیات زمانهای که در آن میزید، ارتزاق میکند و هر فهمی زمانمند و مکانبند است و آن فهمی که، سر به سر، پیراسته از زیست زمان و زیست مکان فهمنده وبدیهیات عصری آن باشد، وجود ندارد و اگر باشد فهمی انسانی نیست و اتفاقاً این دست یافته علمی بشر، که برخی آن را کافرکیشانه دانستهاند، از نظر مذهبی همان جنبه سلبی توحید (لا اله) است.
🔅یعنی آن جنبه از توحید که میگوید، انسان، خدا، یعنی مطلق نیست و تمام متعلقات انسانی انسان نیز، خدا نیستند و جملگی محکوم و محتوم به محدودیتند و این حکم، شامل اندیشههای انسانی نیز میشود. تامل فلسفی، اکنون چرایی مطلق نبودن آرا و یافتههای انسانی را در اختیار ما گذارده است و مهر تاییدی بر جنبه سلبی آموزه توحید زده است.
🔅متفکران نهایتاً میتوانند با بدیهیات زمانه خود وارد گفت وگوی انتقادی شوند و آنها را به نقد بکشند اما کسی که مطلقا، و یا تا حدود زیادی، از روزگار خود متاثر نیست، متفکر نام نخواهد داشت. پس تاثر از زمانه، به خودی خود، نشان نقصی بر کار یک متفکر نیست بلکه نقص میتواند آنجا باشد که فردی بدیهیات زمانه و مشهورات عصر خود را، بی درنگ و نقادی بپذیرد یا رد کند.
🔅اکنون با حفظ این مقدمه میگوییم که شریعتی، به هیچ وجه از این قاعده مستثنا نیست و نمیتواند باشد و همچون هر انسان دیگری، رای، روش، رویکرد، و مسائلِ او، متاثر از بدیهیاتِ زمانه و عصر و مکانِ زیستنِ او است.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/k0Ncj
🌾 @sedanet
✍️ #یاسر_میردامادی
🔅موضوع این سخن، تلاش برای یافتن پاسخی موقتی (و هر پاسخی موقتی است) و در حد امکان منصفانه، به این پرسش است که: “چه چیزی از میراث شریعتی در روزگار ما باقی است؟”منظور از میراث شریعتی، تمام آثار موثق مکتوب یا مکتوب شدهای است که از او امروز در دسترس ماست و منظور از باقی بودن، این است که آیا آرا، روشها، رویکردها و مسائل شریعتی هنوز به کار گشودن آن جنبه از مشکلات عملی ما که ریشه در مسائل نظری دارد، میآید یا آرا، روشها، رویکردها و مسائل او تماما یا تاحدود بسیار زیادی، امروزه رنگ کهنگی و بی خاصیتی و دوران گذشتگی به خود گرفته و دیگر جز به کار تاریخ اندیشه نمیآید.
🔅بی شک این پرسش اولاً واکنشی است به سخن کسانی که به پایان دوران شریعتی حکم دادهاند (و این وجه منفعلانه این پرسش است) و از سوی دیگر برخاسته از ضرورت پرسیدن عصری است (و این وجه فعالانه این پرسش است).
🔅مراد از “ضرورت پرسیدن عصری” این است که هر سوالی که به کار حل مشکلات عملی ما در زمانه خودمان نیاید، از مصادق علم لاینفع است و عاقل آن است که و به تعبیر امام علی در خطبه متقین، پارسا نیز هم، که گوش خود را وقف شنیدن علم نافع کند (و وقفوا اسماعهم علی العلم النافع لهم) و از علم بی سود به خداوند پناه برد.
🔅پس ما از دریچه عصر خود و نیازهای آن به آرای هر کسی رجوع میکنیم و برای حل مشکلات عملیای که حل آن نیازمند بصیرت نظری است، از آن توشه میگیریم. اکنون میخواهیم بدانیم آیا هنوز در آرا، روشها، رویکردها و مسائل شریعتی چیزی راهگشا، بصیرت افکن و الهام بخش برای گشودن گره مسائل نظریای که حل آنها به حل مشکلات عملی ما مدد رسان است، وجود دارد؟
🔅پیش از تلاش برای پاسخ به این سوال، مقدمهای لازم و ضروری است و آن مقدمه این است که معرفتشناسی و انسانشناسی فلسفی به ما میآموزاند که هر انسانی، فرزند زمانه خویشتن است و فهم او از خویشتن، جهان، خداوند و انسانهای دیگر، از بدیهیات زمانهای که در آن میزید، ارتزاق میکند و هر فهمی زمانمند و مکانبند است و آن فهمی که، سر به سر، پیراسته از زیست زمان و زیست مکان فهمنده وبدیهیات عصری آن باشد، وجود ندارد و اگر باشد فهمی انسانی نیست و اتفاقاً این دست یافته علمی بشر، که برخی آن را کافرکیشانه دانستهاند، از نظر مذهبی همان جنبه سلبی توحید (لا اله) است.
🔅یعنی آن جنبه از توحید که میگوید، انسان، خدا، یعنی مطلق نیست و تمام متعلقات انسانی انسان نیز، خدا نیستند و جملگی محکوم و محتوم به محدودیتند و این حکم، شامل اندیشههای انسانی نیز میشود. تامل فلسفی، اکنون چرایی مطلق نبودن آرا و یافتههای انسانی را در اختیار ما گذارده است و مهر تاییدی بر جنبه سلبی آموزه توحید زده است.
🔅متفکران نهایتاً میتوانند با بدیهیات زمانه خود وارد گفت وگوی انتقادی شوند و آنها را به نقد بکشند اما کسی که مطلقا، و یا تا حدود زیادی، از روزگار خود متاثر نیست، متفکر نام نخواهد داشت. پس تاثر از زمانه، به خودی خود، نشان نقصی بر کار یک متفکر نیست بلکه نقص میتواند آنجا باشد که فردی بدیهیات زمانه و مشهورات عصر خود را، بی درنگ و نقادی بپذیرد یا رد کند.
🔅اکنون با حفظ این مقدمه میگوییم که شریعتی، به هیچ وجه از این قاعده مستثنا نیست و نمیتواند باشد و همچون هر انسان دیگری، رای، روش، رویکرد، و مسائلِ او، متاثر از بدیهیاتِ زمانه و عصر و مکانِ زیستنِ او است.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/k0Ncj
🌾 @sedanet
صدانت
چه چیزی از میراث شریعتی باقی است؟ • صدانت
موضوع این سخن، تلاش برای یافتن پاسخی موقتی (و هر پاسخی موقتی است) و در حد امکان منصفانه، به این پرسش است که: “چه چیزی از میراث شریعتی در روزگار ما باقی است؟”منظور از میراث شریعتی، تمام آثار موثق مکتوب یا مکتوب شدهای است که از او امروز در دسترس ماست و منظور…
Audio
🎙مبانی و محدوده حجاب شرعی
👥 #امیرحسین_ترکاشوند و #حسین_سونچی
23اسفند 96، موسسه فهیم
🌾 @sedanet
🌾 @baznegari
🌾 @souzanchi
🌾 @FahimInst
👥 #امیرحسین_ترکاشوند و #حسین_سونچی
23اسفند 96، موسسه فهیم
🌾 @sedanet
🌾 @baznegari
🌾 @souzanchi
🌾 @FahimInst
❄️ چرا مُفت؟!
✍️ #صدیق_قطبی
دوست میدارم من این نالیدن دلسوز را
تا به هر نوعی که باشد بگذرانم روز را
(سعدی)
🔅تلقی من این است که قراردادن قواعد سفت و سخت برای گفتار و «حرفِ مُفت» شمردن گفتههایی که مرزهای قراردادی ما را نادیده میگیرند، ناکارآمد است. انسانها همانطور که مایلند یا نیاز دارند که عاطل و بیهدف پرسه بزنند، دوست دارند گاهی بدون تشویش و چارچوب، حرف بزنند. آدمها اخلاقاً آزادند هر چه میخواهند انجام دهند به شرطی که کردههای آنان متضمنِ رنج و آسیب و آزار نباشد. نکتهی حکیمانهی حافظ است که: «مباش در پیِ آزار و هر چه خواهی کن». همین منطق را میشود در گفتار نیز پی گرفت: «مباش در پیِ آزار و هر چه خواهی گوی».
🔅به گمانم بهتر است به آدمیان بگوییم آزادید هر چه میخواهید بکنید و هر چه مایلید بگویید، تنها حواستان باشد که کردهها و گفتههای شما تعرض و تعدّی به حقوق دیگران و راحت و آرام آنها نباشد: «هر که خواهد گو بیا و هر چه خواهد گو بگوی / کبر و ناز و حاجب و دربان در این درگاه نیست»
🔅آدمها را راحت بگذارید. راحت در پرسهزدنهای بیدلیل و بیهدف. ما نیاز داریم بازیگوش و سبکسرانه درجادههای نامعلوم قدم بزنیم و سوتزنان سنگ کوچکی را به جلو غلت دهیم. ما آدمها اغلب از وحشت تنهایی به جان میآییم و دلمان میخواهد همچنان که برای غلبه بر وحشت تاریکی، با خود یا کسی حرف میزنیم، در جدال با تنهایی ناگزیر و محتوم زندگی، با دیگران حرف بزنیم. از پنداشتها و روایتها و تصویرهای ذهنی خود بگوییم. ما آدمها نیاز داریم بدونِ آنکه مزاحمتی برای همدیگر ایجاد کنیم یا انگیزهی سوء داشته باشیم، حرف بزنیم. حرفهای پوشیده بزنیم. حرفهای مبهم و دوپهلو بزنیم. با کلمات بازیگوشی کنیم. گنگها را گویا کنیم، گویاها را گنگ بگوییم. به زبانِ اشاره حرف بزنیم.
🔅ما آدمها نیاز داریم دیده شویم و برای دیده شدن نیازمندِ همرسانی داناییها و درایتهای خویشیم. ما آدمها نیازمند دریافت گرمای توجهیم. اغلب مهم نیست که محتوای سخنانی که رد و بدل میکنیم چیست. مهم آن است که دریابیم کسی ما را دیده، شنیده و پاسخ گفته است. صدایی غیر از صدای خودمان در اطراف جاری است. من تنها نیستم، تو هستی، و با من حرف میزنی.
🔅البته که ورّاجی در حدّی که به سردرد و ملالِ مخاطب بینجامد بد است. البته که سخنان ناراست که با نادیده گرفتنِ دیگران و خودخواهی محض همراه است روا نیست. اما اظهار آنچه در درون ما میگذرد چرا باید نکوهیده باشد؟ به ویژه وقتی که به دور و برکنار از زورگویی و تحکّم، تنها به بیان روایت و رؤیت خود میپردازیم؟
🔅 تردیدی نیست که اگر به شکلِ واضحی بررسیهای عالمانه نشان دهد تصویر ما از واقعیت خطاست، پای فشردن بر حرف خود، نارواست. منتها به نظر نمیرسد در بسیاری از مواقع بشود واقعیتِ محض را به شکلِ همگانی افشا و آشکار کرد. «ناآشکارگی حقیقت» مؤیِّدی است بر روایی اظهار تصاویر ذهنی از واقعیت.
🔅 آدمها حق دارند از آنچه بدان معتقدند و یا از حدسها و گمانهزنیهای خود با یکدیگر گفتگو کنند و از رهگذرِ همرسانی تصاویرِ ذهنی به خلقِ تصاویر تازهتر دست یابند و یا دستِکم به تفاهم و همدلی نزدیکتر شوند.
🔅فایدهی سخن گفتن تنها تقریر حقیقتهای مسلّم و محرز و انتقالِ آنها نیست. سخن گفتن از تصاویری که از جهان داریم، حتا اگر تنقیحناشده، میتواند ثمرات و آثار مثبتی در پی داشته باشد. میتواند ما را به فهم متقابل و همدلی نزدیک کند. خودافشاگری است و خودافشاگری در شرایطی مایهی التیام و حتی درمان است. ارتباط است و نیاز ما را به دیده و شنیدن شدن تأمین میکند. خلاصه اینکه قواعد ما تا زمانی که مددکارِ زندگی و مایهی زندگیِ آسودهتر و راحتتر باشد شأنی دارد و چون تنها به قواعدی دستوپاگیر و بغرنجکننده تبدیل شود، اعتبار خود را از دست خواهد داد.
🔅پروای ما از حرفِ مفت زدن میتواند مانع اظهار تصویرمان از جهان شود و ما را از مرمّت و تعمیر یکدیگر محروم کند. به آدمها اجازه دهیم دانههای رؤیت و روایت خود را برای هم آشکار کنند.
«هر اناری
عاشق دستی است که دانههایش را
پیدا کند
هر اناری، التماس سرخ خورشید است
برای تَرک برداشتن»
🌾 @sedanet | @sedigh_63
✍️ #صدیق_قطبی
دوست میدارم من این نالیدن دلسوز را
تا به هر نوعی که باشد بگذرانم روز را
(سعدی)
🔅تلقی من این است که قراردادن قواعد سفت و سخت برای گفتار و «حرفِ مُفت» شمردن گفتههایی که مرزهای قراردادی ما را نادیده میگیرند، ناکارآمد است. انسانها همانطور که مایلند یا نیاز دارند که عاطل و بیهدف پرسه بزنند، دوست دارند گاهی بدون تشویش و چارچوب، حرف بزنند. آدمها اخلاقاً آزادند هر چه میخواهند انجام دهند به شرطی که کردههای آنان متضمنِ رنج و آسیب و آزار نباشد. نکتهی حکیمانهی حافظ است که: «مباش در پیِ آزار و هر چه خواهی کن». همین منطق را میشود در گفتار نیز پی گرفت: «مباش در پیِ آزار و هر چه خواهی گوی».
🔅به گمانم بهتر است به آدمیان بگوییم آزادید هر چه میخواهید بکنید و هر چه مایلید بگویید، تنها حواستان باشد که کردهها و گفتههای شما تعرض و تعدّی به حقوق دیگران و راحت و آرام آنها نباشد: «هر که خواهد گو بیا و هر چه خواهد گو بگوی / کبر و ناز و حاجب و دربان در این درگاه نیست»
🔅آدمها را راحت بگذارید. راحت در پرسهزدنهای بیدلیل و بیهدف. ما نیاز داریم بازیگوش و سبکسرانه درجادههای نامعلوم قدم بزنیم و سوتزنان سنگ کوچکی را به جلو غلت دهیم. ما آدمها اغلب از وحشت تنهایی به جان میآییم و دلمان میخواهد همچنان که برای غلبه بر وحشت تاریکی، با خود یا کسی حرف میزنیم، در جدال با تنهایی ناگزیر و محتوم زندگی، با دیگران حرف بزنیم. از پنداشتها و روایتها و تصویرهای ذهنی خود بگوییم. ما آدمها نیاز داریم بدونِ آنکه مزاحمتی برای همدیگر ایجاد کنیم یا انگیزهی سوء داشته باشیم، حرف بزنیم. حرفهای پوشیده بزنیم. حرفهای مبهم و دوپهلو بزنیم. با کلمات بازیگوشی کنیم. گنگها را گویا کنیم، گویاها را گنگ بگوییم. به زبانِ اشاره حرف بزنیم.
🔅ما آدمها نیاز داریم دیده شویم و برای دیده شدن نیازمندِ همرسانی داناییها و درایتهای خویشیم. ما آدمها نیازمند دریافت گرمای توجهیم. اغلب مهم نیست که محتوای سخنانی که رد و بدل میکنیم چیست. مهم آن است که دریابیم کسی ما را دیده، شنیده و پاسخ گفته است. صدایی غیر از صدای خودمان در اطراف جاری است. من تنها نیستم، تو هستی، و با من حرف میزنی.
🔅البته که ورّاجی در حدّی که به سردرد و ملالِ مخاطب بینجامد بد است. البته که سخنان ناراست که با نادیده گرفتنِ دیگران و خودخواهی محض همراه است روا نیست. اما اظهار آنچه در درون ما میگذرد چرا باید نکوهیده باشد؟ به ویژه وقتی که به دور و برکنار از زورگویی و تحکّم، تنها به بیان روایت و رؤیت خود میپردازیم؟
🔅 تردیدی نیست که اگر به شکلِ واضحی بررسیهای عالمانه نشان دهد تصویر ما از واقعیت خطاست، پای فشردن بر حرف خود، نارواست. منتها به نظر نمیرسد در بسیاری از مواقع بشود واقعیتِ محض را به شکلِ همگانی افشا و آشکار کرد. «ناآشکارگی حقیقت» مؤیِّدی است بر روایی اظهار تصاویر ذهنی از واقعیت.
🔅 آدمها حق دارند از آنچه بدان معتقدند و یا از حدسها و گمانهزنیهای خود با یکدیگر گفتگو کنند و از رهگذرِ همرسانی تصاویرِ ذهنی به خلقِ تصاویر تازهتر دست یابند و یا دستِکم به تفاهم و همدلی نزدیکتر شوند.
🔅فایدهی سخن گفتن تنها تقریر حقیقتهای مسلّم و محرز و انتقالِ آنها نیست. سخن گفتن از تصاویری که از جهان داریم، حتا اگر تنقیحناشده، میتواند ثمرات و آثار مثبتی در پی داشته باشد. میتواند ما را به فهم متقابل و همدلی نزدیک کند. خودافشاگری است و خودافشاگری در شرایطی مایهی التیام و حتی درمان است. ارتباط است و نیاز ما را به دیده و شنیدن شدن تأمین میکند. خلاصه اینکه قواعد ما تا زمانی که مددکارِ زندگی و مایهی زندگیِ آسودهتر و راحتتر باشد شأنی دارد و چون تنها به قواعدی دستوپاگیر و بغرنجکننده تبدیل شود، اعتبار خود را از دست خواهد داد.
🔅پروای ما از حرفِ مفت زدن میتواند مانع اظهار تصویرمان از جهان شود و ما را از مرمّت و تعمیر یکدیگر محروم کند. به آدمها اجازه دهیم دانههای رؤیت و روایت خود را برای هم آشکار کنند.
«هر اناری
عاشق دستی است که دانههایش را
پیدا کند
هر اناری، التماس سرخ خورشید است
برای تَرک برداشتن»
🌾 @sedanet | @sedigh_63
❄️ چرا انسان مدرن بیشتر گرفتار پوچی میشود؟
✍️ #بهنام_خداپناه
🔅مادام گفته میشود که انسان مدرن بیش از انسانِ گذشته درگیر مسئلۀ پوچی و بی معنایی زندگی است. مفروض من هم بر صحت این مدعاست. اما مسئلۀ اینجاست که چرا؟ چرا انسان مدرن، در قیاس با انسان سنتی، به مراتب بیشتر گرفتار افسردگی و پوچی میشود؟ خوب، میتوان پاسخهای مختلفی به این پرسش داد. مثلن میتوان با نیچه همکلام شد و علتِ آن را «مرگ خدا» دانست. اگر خدا در جهانِ سنتی شالوده و اساسِ معناداری را شکل میداد، اگر دستِ خدا در پسا پشتِ هر پدیده ای مخفی بود و تبیین نهایی برای هر چیزی را همین خدا بدست میداد، زمانۀ مدرن بواسطۀ علم فنومنالیستیِ مدرن خدا را از صحنۀ عالم بیرون کرد و به تعبیر نیچه او را کُشت. اینچنین بود که ارزشها بی ارزش شدند زیرا اساس و مرجعِ این ارزشها که همان خدا بود از میان رفت: و اینگونه پوچی به مثابۀ بی ارزش شدنِ ارزشهای سنتی سر برآورد.
🔅یا میتوان با ماکس وبر همراه شد و جهان مدرن را جهانِ «اسطوره زدایی شدۀ» سرد و بی روحی دانست که همه چیز در آن در ساختاری علمی تبیین می یابند. در چنین جهانی دیگر امر رازآمیز و حیرت انگیزی وجود ندارد. هرچه هست قابل تبیین و اندازه گیریِ دقیق علمی است. ولو شکافها و رخنه هایی هم در تبییناتِ علمی وجود داشته باشد، این رخنه ها نیز چه بسا روزی تبیینِ مناسبِ خود را صرفن در درونِ مناسباتِ قابل محاسبه و اندازه گیریِ اینجهانی بیابند.
🔅درحالیکه چه بسا بتوان همۀ این تبیینها را از وجوهی درست دانست، اما تبیینِ به مراتب کلی تری هم میتوان از مسئلۀ پوچی و بی معناییِ زندگی در زمانۀ مدرن به دست داد که بیشتر به نحوۀ زندگیِ انسان مدرن در مقایسه با انسانِ سنتی مربوط میشود. براین اساس، درحالیکه انسان سنتی مادام درگیرِ نیازهای ابتداییِ روزانۀ خود بود، بیشترِ محصولاتِ موردنیاز خود را با کارِ یدیِ خود از طریق کشاورزی، دامپروری و . . . در فرایندی مداوم و همه روزه بدست می آورد، انسان مدرن مشغلۀ انسانِ سنتی را از این جهات ندارد. بیشتر فرآورده های موردنیازِ انسان مدرنِ شهری حاصل کارِ خودِ او نیست. انسان مدرن هرچیزی را که بخواهد از طریق پول و بدون آنکه نیاز باشد وقتِ زیادی را صرف آن کند بدست می آورد.
🔅طبیعتن آنچه به تبع این شیوۀ زندگی سر بر می آورد، وقتِ سرشار و اضافه ای است که انسانِ سنتی از آن محروم بود. فراغِ بالِ انسانِ مدرن از فراهم آوردن و تولیدِ امور معیشتی اش وقتِ زیادی را در اختیار او قرار داده که دربارۀ خیلی از مسائل، درست یا غلط، مثبت یا منفی، بیشتر فکر کند. و همین فکر کردنِ او عاملی شده است از برای فرو افتادنش در افسردگی و پوچیِ بیشتر. بیهوده نیست که روانشناسان یکی از تجهویزهایی که برای بیمارانِ مبتلا به افسردگی پیشنهاد میکنند درگیر شدن در فعالیتهای بدنی و کارهای یدی است. به نظر میرسد انسان هرچه بیشتر می اندیشد، و بیشتر به کنه مسائل میرود، پژمرده تر، خموده تر و افسرده تر میگردد!
🌾 @sedanet | @BeKhodnotes
🏙 s8.picofile.com/file/8321754242/o_p0.jpg
✍️ #بهنام_خداپناه
🔅مادام گفته میشود که انسان مدرن بیش از انسانِ گذشته درگیر مسئلۀ پوچی و بی معنایی زندگی است. مفروض من هم بر صحت این مدعاست. اما مسئلۀ اینجاست که چرا؟ چرا انسان مدرن، در قیاس با انسان سنتی، به مراتب بیشتر گرفتار افسردگی و پوچی میشود؟ خوب، میتوان پاسخهای مختلفی به این پرسش داد. مثلن میتوان با نیچه همکلام شد و علتِ آن را «مرگ خدا» دانست. اگر خدا در جهانِ سنتی شالوده و اساسِ معناداری را شکل میداد، اگر دستِ خدا در پسا پشتِ هر پدیده ای مخفی بود و تبیین نهایی برای هر چیزی را همین خدا بدست میداد، زمانۀ مدرن بواسطۀ علم فنومنالیستیِ مدرن خدا را از صحنۀ عالم بیرون کرد و به تعبیر نیچه او را کُشت. اینچنین بود که ارزشها بی ارزش شدند زیرا اساس و مرجعِ این ارزشها که همان خدا بود از میان رفت: و اینگونه پوچی به مثابۀ بی ارزش شدنِ ارزشهای سنتی سر برآورد.
🔅یا میتوان با ماکس وبر همراه شد و جهان مدرن را جهانِ «اسطوره زدایی شدۀ» سرد و بی روحی دانست که همه چیز در آن در ساختاری علمی تبیین می یابند. در چنین جهانی دیگر امر رازآمیز و حیرت انگیزی وجود ندارد. هرچه هست قابل تبیین و اندازه گیریِ دقیق علمی است. ولو شکافها و رخنه هایی هم در تبییناتِ علمی وجود داشته باشد، این رخنه ها نیز چه بسا روزی تبیینِ مناسبِ خود را صرفن در درونِ مناسباتِ قابل محاسبه و اندازه گیریِ اینجهانی بیابند.
🔅درحالیکه چه بسا بتوان همۀ این تبیینها را از وجوهی درست دانست، اما تبیینِ به مراتب کلی تری هم میتوان از مسئلۀ پوچی و بی معناییِ زندگی در زمانۀ مدرن به دست داد که بیشتر به نحوۀ زندگیِ انسان مدرن در مقایسه با انسانِ سنتی مربوط میشود. براین اساس، درحالیکه انسان سنتی مادام درگیرِ نیازهای ابتداییِ روزانۀ خود بود، بیشترِ محصولاتِ موردنیاز خود را با کارِ یدیِ خود از طریق کشاورزی، دامپروری و . . . در فرایندی مداوم و همه روزه بدست می آورد، انسان مدرن مشغلۀ انسانِ سنتی را از این جهات ندارد. بیشتر فرآورده های موردنیازِ انسان مدرنِ شهری حاصل کارِ خودِ او نیست. انسان مدرن هرچیزی را که بخواهد از طریق پول و بدون آنکه نیاز باشد وقتِ زیادی را صرف آن کند بدست می آورد.
🔅طبیعتن آنچه به تبع این شیوۀ زندگی سر بر می آورد، وقتِ سرشار و اضافه ای است که انسانِ سنتی از آن محروم بود. فراغِ بالِ انسانِ مدرن از فراهم آوردن و تولیدِ امور معیشتی اش وقتِ زیادی را در اختیار او قرار داده که دربارۀ خیلی از مسائل، درست یا غلط، مثبت یا منفی، بیشتر فکر کند. و همین فکر کردنِ او عاملی شده است از برای فرو افتادنش در افسردگی و پوچیِ بیشتر. بیهوده نیست که روانشناسان یکی از تجهویزهایی که برای بیمارانِ مبتلا به افسردگی پیشنهاد میکنند درگیر شدن در فعالیتهای بدنی و کارهای یدی است. به نظر میرسد انسان هرچه بیشتر می اندیشد، و بیشتر به کنه مسائل میرود، پژمرده تر، خموده تر و افسرده تر میگردد!
🌾 @sedanet | @BeKhodnotes
🏙 s8.picofile.com/file/8321754242/o_p0.jpg