❄️ هیاهوی بسیار برای هیچ
در نقد پروژۀ اسلامیسازی علوم انسانی، مورد عبدالحسین خسروپناه
✍️ #حسین_شیخرضائی
🔅این نوشته همراه نوشتههایی دیگر از برخی فلسفهپژوهان، از مراکز علمی مختلف، در سنجش بضاعت علمی #عبدالحسین_خسروپناه برای انتشار به روزنامۀ شرق سپرده شد. به دلیل محدودیت صفحات قرار بر آن شد که مطالب در چند شماره منتشر شوند و برای شمارۀ نخست، پس از حذف مطلبی دربارۀ انتحال عبدالحسین خسروپناه به قلم امیرحسین خداپرست، سه مطلب از سه نویسندۀ دیگر در تاریخ ۵ اسفند ۹۶ در صفحۀ اندیشۀ روزنامۀ شرق منتشر شد. انتشار باقی مطالب به دلایلی تقریباً معلوم ابتدا از جانب روزنامه به تأخیر افتاد و آنگاه منتفی شد.
🔅در این مدت تحلیلهایی نگاشته شد با این پیشفرض که گویی بررسی کارنامۀ علمی خسروپناه تنها از جانب فلسفهپژوهانی متعلق به یک مرکز و با اهدافی شوم و مرموز انجام شده است. بر اساس این پیشفرض نتایجی عجیب هم دربارۀ دستهای پشت پرده گرفته شد، نتایجی که بهکل عاری از حقیقت بود. پس از انتشار آن سه مطلب در روزنامۀ شرق و انتشار مطلب انتحال در سایت صدانت، خسروپناه و دیگران در فضای مجازی مطالبی مرقوم کردند که تا آنجا که به محتوای آن چهار مطلب مربوط بود حق طبیعی ایشان قلمداد میشد. اما افسوس که در این میان جناب خسروپناه عنان قلم از کف داد و به یکی از نویسندگان که فرزند شهید بود در توییتر حملاتی سخیف کرد. راقم این سطور بررسی و ارزیابی پاسخهای دادهشده به آن چهار مقاله را به فرصتی دیگر وامیگذارد و در ادامه نسخۀ مفصل نوشتۀ ارسالی خود به روزنامۀ شرق را میآورد.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/2v50x
🌾 @Sedanet
در نقد پروژۀ اسلامیسازی علوم انسانی، مورد عبدالحسین خسروپناه
✍️ #حسین_شیخرضائی
🔅این نوشته همراه نوشتههایی دیگر از برخی فلسفهپژوهان، از مراکز علمی مختلف، در سنجش بضاعت علمی #عبدالحسین_خسروپناه برای انتشار به روزنامۀ شرق سپرده شد. به دلیل محدودیت صفحات قرار بر آن شد که مطالب در چند شماره منتشر شوند و برای شمارۀ نخست، پس از حذف مطلبی دربارۀ انتحال عبدالحسین خسروپناه به قلم امیرحسین خداپرست، سه مطلب از سه نویسندۀ دیگر در تاریخ ۵ اسفند ۹۶ در صفحۀ اندیشۀ روزنامۀ شرق منتشر شد. انتشار باقی مطالب به دلایلی تقریباً معلوم ابتدا از جانب روزنامه به تأخیر افتاد و آنگاه منتفی شد.
🔅در این مدت تحلیلهایی نگاشته شد با این پیشفرض که گویی بررسی کارنامۀ علمی خسروپناه تنها از جانب فلسفهپژوهانی متعلق به یک مرکز و با اهدافی شوم و مرموز انجام شده است. بر اساس این پیشفرض نتایجی عجیب هم دربارۀ دستهای پشت پرده گرفته شد، نتایجی که بهکل عاری از حقیقت بود. پس از انتشار آن سه مطلب در روزنامۀ شرق و انتشار مطلب انتحال در سایت صدانت، خسروپناه و دیگران در فضای مجازی مطالبی مرقوم کردند که تا آنجا که به محتوای آن چهار مطلب مربوط بود حق طبیعی ایشان قلمداد میشد. اما افسوس که در این میان جناب خسروپناه عنان قلم از کف داد و به یکی از نویسندگان که فرزند شهید بود در توییتر حملاتی سخیف کرد. راقم این سطور بررسی و ارزیابی پاسخهای دادهشده به آن چهار مقاله را به فرصتی دیگر وامیگذارد و در ادامه نسخۀ مفصل نوشتۀ ارسالی خود به روزنامۀ شرق را میآورد.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/2v50x
🌾 @Sedanet
Audio
🎙گفتگویی منتقدانه در باب حجاب اجباری
👥 #علی_زمانیان و #حسین_سوزنچی
دانشگاه تهران - 96/12/20
🌾 @sedanet
🌾 @souzanchi
🌾 @kherade_montaghed
👥 #علی_زمانیان و #حسین_سوزنچی
دانشگاه تهران - 96/12/20
🌾 @sedanet
🌾 @souzanchi
🌾 @kherade_montaghed
وبسایت فرهنگی صدانت
❄️ هیاهوی بسیار برای هیچ در نقد پروژۀ اسلامیسازی علوم انسانی، مورد عبدالحسین خسروپناه ✍️ #حسین_شیخرضائی 🔅این نوشته همراه نوشتههایی دیگر از برخی فلسفهپژوهان، از مراکز علمی مختلف، در سنجش بضاعت علمی #عبدالحسین_خسروپناه برای انتشار به روزنامۀ شرق سپرده شد.…
❄️ هجمه انتحاری در وانفسای هياهوسازی
✍️ سيّد احمد غفاری قرهباغ
🔅نوشته دکتر شیخرضائی –همکار پیشین و بزرگوار- در نقد یکی از نظریات استاد خسروپناه را در یکی از رسانههای مجازی مطالعه نمودم، و به کمدقّتی در نقدها نگریستم و متعجّب از اینکه چگونه است که یک محقّق از پاکستان و هند و ...، مدّعای محقّق بومی ایرانی را میفهمد و نفیاً و اثباتاً در خصوص آن، موضع میگیرد؛ ولی همکاری که سالها در کنار استاد خسروپناه، زندگی کرده ، یکبار حوصله نکرده است تا به مدلولات سخن یک محقّق بومی دست یابد.
🔅نوشته دکتر شیخرضائی در دو بخش تنظیم شده است که این نوشته، به بخش اوّل آن، التفات انتقادی نموده است و بخش دوّم نوشته ایشان را اگر توانستم، در عرضه نقد خواهم گذاشت.
🔅لیکن قبل از آغاز سخن، خطابم را به مخاطب خصوصی این فقره، یعنی آقای دکتر شیخرضائی متوجّه میکنم که مطلّع باشند تلاش نمودهام حرمت و عفّت قلم را نگاه دارم؛ چرا که اطمینان به پرسش روز واپسین، از تمامی حرکات و سکنات و سخنان دارم. لذا قبل از پروا از تذکّر انسانی، نگران عقوبت الهی بودهام. بدینجهت، سخنم را به دیده یک منتقد بنگرند و اگر امکان زمانی و وجودی برایشان بود، با همین رویه به پاسخ اقدام کنند.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/d4JMB
🌾 @sedanet | @ghafari_ir
✍️ سيّد احمد غفاری قرهباغ
🔅نوشته دکتر شیخرضائی –همکار پیشین و بزرگوار- در نقد یکی از نظریات استاد خسروپناه را در یکی از رسانههای مجازی مطالعه نمودم، و به کمدقّتی در نقدها نگریستم و متعجّب از اینکه چگونه است که یک محقّق از پاکستان و هند و ...، مدّعای محقّق بومی ایرانی را میفهمد و نفیاً و اثباتاً در خصوص آن، موضع میگیرد؛ ولی همکاری که سالها در کنار استاد خسروپناه، زندگی کرده ، یکبار حوصله نکرده است تا به مدلولات سخن یک محقّق بومی دست یابد.
🔅نوشته دکتر شیخرضائی در دو بخش تنظیم شده است که این نوشته، به بخش اوّل آن، التفات انتقادی نموده است و بخش دوّم نوشته ایشان را اگر توانستم، در عرضه نقد خواهم گذاشت.
🔅لیکن قبل از آغاز سخن، خطابم را به مخاطب خصوصی این فقره، یعنی آقای دکتر شیخرضائی متوجّه میکنم که مطلّع باشند تلاش نمودهام حرمت و عفّت قلم را نگاه دارم؛ چرا که اطمینان به پرسش روز واپسین، از تمامی حرکات و سکنات و سخنان دارم. لذا قبل از پروا از تذکّر انسانی، نگران عقوبت الهی بودهام. بدینجهت، سخنم را به دیده یک منتقد بنگرند و اگر امکان زمانی و وجودی برایشان بود، با همین رویه به پاسخ اقدام کنند.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/d4JMB
🌾 @sedanet | @ghafari_ir
صدانت
هجمه انتحاری در وانفسای هياهوسازی • صدانت
نوشته دکتر شيخرضائی –همکار پيشين و بزرگوار- در نقد يکي از نظريّات استاد خسروپناه را در يکي از رسانههاي مجازی مطالعه نمودم، و به کمدقّتي در نقدها نگريستم و متعجّب از اينکه چگونه است که يک محقّق از پاکستان و هند و ...، مدّعاي محقّق بومي ايراني را…
❄️ مهرورزی به خویش
✍️ #ساسان_حبیب_وند
🔅برخی می پرسند اگر انسان به بی نیازی برسد، آیا برای پیشرفت، تلاشی خواهد کرد؟ اگر آدمی تعلق و خواهشگری را وابنهد و به وارستگی و بی خواستگی روی کند، آیا انگیزه های او برای حرکت و تلاش، خاموش نخواهد شد؟ آیا زندگی معنویت گرا و سراسر عشق، مایه بازماندن از معیشت و کار و نیازهای مادی انسان نیست؟ آیا نباید میان زندگی عارفانه و عاشقانه با کار و درآمد و ساختن دنیای بیرون تعادلی برقرار کرد؟ پس جایگاه معیشت و مادیات کجاست؟ سوال دیگر این است که کسی که خود را چنان که هست، پذیرفته، و با خود در صلح و آشتی است، چه انگیزه ای برای رشد خصوصیات خود و پیشرفت توانایی های خویش خواهد داشت؟
🔅پاسخ این است که (بدون آنکه بخواهم مرزی قاطع میان مادی و معنوی یا جسمی و روحی رسم کنم که بر این باورم که چنین مرزی قابل ترسیم نیست) ما دو گونه خواستن داریم و به تبع آن دو گونه کار و تلاش: خواستن های مادی و جسمی و خواستن های روحی یا عاطفی. از جمله خواسته های گروه اول، خواستن خوراک، پوشاک، مسکن است. همه دوست دارند خود و عزیزان شان خوراک مطلوبی میل کنند، پوشاک مرغوب به تن کنند، سرپناهی آرام و امن داشته باشند و از سلامت جسمی برخوردار باشند. این نوع خواسته ها را که بیشتر جنبه تنی و جسمانی دارند می توان «نیازهای بیرونی» نامید، نیازهای بیرونی به طور کلی مربوط هستند به «رفاه» آدمی. بدون تردید، نیاز به رفاه، نیازی طبیعی است و خواستن آن خواسته ای است معقول و بجا. انسان، بدون رفاه به رنج گرسنگی، بیماری و بی سرپناهی دچار خواهد شد و حتی زمینه های رشد و بالندگی فکری و عاطفی و انسانی او مختل خواهد گشت. پس تلاش برای تامین رفاه خود و جامعه خویش تلاشی است ضروری و بخردانه.
🔅اما گروه دوم، خواسته های روحی، روانی و عاطفی هستند. نیاز به محبوبیت، اعتماد به نفس و آرامش درونی و همچنین نیاز به احساس خوب بودن و بزرگی و ارزشمندی از این جمله هستند. تلاش برای تامین این نیازها هم البته بجا و ضروری است. شما اگر دچار ضعف اعتماد به نفس هستید، اگر از تضادهای درونی رنج می کشید و اگر به احساس ناتوانی و اضطراب دچارید، بدون تردید باید این مسائل را ریشه یابی کنید و به طور موثر، به رفع آنها بپردازید. به این دسته از نیازها، می توان «نیازهای درونی نام» داد، نیازهایی که مرتبط با احساس های روانی و عاطفی انسان هستند. تامین این دسته از نیازها، برای ما آرامش و شادمانی فراهم می آورد و رشد فکری و اخلاقی و شکوفایی درونی را به ما هدیه می دهد.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/lT6Wh
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
✍️ #ساسان_حبیب_وند
🔅برخی می پرسند اگر انسان به بی نیازی برسد، آیا برای پیشرفت، تلاشی خواهد کرد؟ اگر آدمی تعلق و خواهشگری را وابنهد و به وارستگی و بی خواستگی روی کند، آیا انگیزه های او برای حرکت و تلاش، خاموش نخواهد شد؟ آیا زندگی معنویت گرا و سراسر عشق، مایه بازماندن از معیشت و کار و نیازهای مادی انسان نیست؟ آیا نباید میان زندگی عارفانه و عاشقانه با کار و درآمد و ساختن دنیای بیرون تعادلی برقرار کرد؟ پس جایگاه معیشت و مادیات کجاست؟ سوال دیگر این است که کسی که خود را چنان که هست، پذیرفته، و با خود در صلح و آشتی است، چه انگیزه ای برای رشد خصوصیات خود و پیشرفت توانایی های خویش خواهد داشت؟
🔅پاسخ این است که (بدون آنکه بخواهم مرزی قاطع میان مادی و معنوی یا جسمی و روحی رسم کنم که بر این باورم که چنین مرزی قابل ترسیم نیست) ما دو گونه خواستن داریم و به تبع آن دو گونه کار و تلاش: خواستن های مادی و جسمی و خواستن های روحی یا عاطفی. از جمله خواسته های گروه اول، خواستن خوراک، پوشاک، مسکن است. همه دوست دارند خود و عزیزان شان خوراک مطلوبی میل کنند، پوشاک مرغوب به تن کنند، سرپناهی آرام و امن داشته باشند و از سلامت جسمی برخوردار باشند. این نوع خواسته ها را که بیشتر جنبه تنی و جسمانی دارند می توان «نیازهای بیرونی» نامید، نیازهای بیرونی به طور کلی مربوط هستند به «رفاه» آدمی. بدون تردید، نیاز به رفاه، نیازی طبیعی است و خواستن آن خواسته ای است معقول و بجا. انسان، بدون رفاه به رنج گرسنگی، بیماری و بی سرپناهی دچار خواهد شد و حتی زمینه های رشد و بالندگی فکری و عاطفی و انسانی او مختل خواهد گشت. پس تلاش برای تامین رفاه خود و جامعه خویش تلاشی است ضروری و بخردانه.
🔅اما گروه دوم، خواسته های روحی، روانی و عاطفی هستند. نیاز به محبوبیت، اعتماد به نفس و آرامش درونی و همچنین نیاز به احساس خوب بودن و بزرگی و ارزشمندی از این جمله هستند. تلاش برای تامین این نیازها هم البته بجا و ضروری است. شما اگر دچار ضعف اعتماد به نفس هستید، اگر از تضادهای درونی رنج می کشید و اگر به احساس ناتوانی و اضطراب دچارید، بدون تردید باید این مسائل را ریشه یابی کنید و به طور موثر، به رفع آنها بپردازید. به این دسته از نیازها، می توان «نیازهای درونی نام» داد، نیازهایی که مرتبط با احساس های روانی و عاطفی انسان هستند. تامین این دسته از نیازها، برای ما آرامش و شادمانی فراهم می آورد و رشد فکری و اخلاقی و شکوفایی درونی را به ما هدیه می دهد.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/lT6Wh
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
🔅در واقع اغلب، زمانی که عشقی را آغاز میکنیم، تجربه و عقلمان به ما میگویند که روزی به دلداری که امروز فقط به اندیشهي او زندهایم، همان اندازه بیاعتنا میشویم که امروزه به هركسي جز او هستیم... روزی نامش را میشنویم و دیگر دچار هیچ لذت دردآلودی نمیشویم، خطاش را میخوانیم و دیگر نمیلرزیم، در خیابان، راهمان را کج نمیکنیم تا او را ببینیم، به او بر میخوریم و دست و پا گم نمیکنیم، به او دست مییابیم و از خود بیخود نمیشویم. آن گاه این آگاهی بیتردیدِ آینده، به رغم این حس بیاساس، اما نیرومند، که شاید او را همواره دوست داشته باشیم، ما را به گریه میاندازد...
📚 خوشیها و روزها
✍️ مارسل پروست
ترجمه مهدی سحابی
🌾 @sedanet
🏙 s8.picofile.com/file/8321571984/M9p.jpg
📚 خوشیها و روزها
✍️ مارسل پروست
ترجمه مهدی سحابی
🌾 @sedanet
🏙 s8.picofile.com/file/8321571984/M9p.jpg
🔅ماجرا از آنجا شروع شد که روزنامه شرق در 5 اسفند 1396 یادداشتهایی از امیر صائمی(1)، سيدنصرالله موسويان(2) و کسری پناهی(3) در نقد جایگاه علمی عبدالحسین خسروپناه منتشر میکند. امیرحسین خداپرست(4) و حسین شیخرضائی(5) نیز یادداشتهایی در نقد خسروپناه برای شرق ارسال میکنند که بنا به دلایلی منتشر نمیشود.
🌐برخی از حامیان خسروپناه میگویند جای نقد علمی در روزنامه نیست و مدعی میشوند کسری پناهی وجود خارجی ندارد و از اینرو افرادی قصد تخریب شخصیت خسروپناه را دارند.
🔅خسروپناه در یادداشتی تلگرامی با نام "پاسخ به سوالات" نقدهای منتشرشده را سیاسی خوانده و از پاسخ به آنها امتناع میکند.
🔅سپس مهدی عبداللهی در مطلبی با نام "سهگانه بیاخلاقی"(6) به نقد نوشتههای صائمی، موسويان و پناهی میپردازد.
🔅سروش دباغ نیز در یادداشتی با نام "در سرزمین قد کوتاهان"(7) کموبیش با بیانی گزنده به نقد خسروپناه میپردازد. این بار خسروپناه در کانال تلگرامی خود مجددا طی یادداشتی(8) با نام "پاسخ به سوالات" منتقدان را اپوزیسیون نامیده و نقدها را ناشی از انقلابی بودن خود و خواست سیاسی منتقدان برای کنار زدن او از ریاست موسسه حکمت و فلسفه عنوان میکند. چندین سایت از جمله خبرگزاری مهر این یادداشت را منعکس میکنند.
🔅حمیدرضا سعادت نیاکی در یادداشتی(9) پاسخ خسروپناه را فرافکنی دانسته و ضمن طرح دوبارهی نقدهای قبلی، نقدهای جدیدی نیز طرح میکند.
🔅جمعی از اساتید مؤسسهی پژوهشی حکمت و فلسفه در پیامی(10) از خسروپناه میخواهند تا در مخالفت با منتقدان، پای اعضای هیئت علمی مؤسسه را به میان نکشد. این پیام درخبرگزاری مهر منعکس نمیشود.
🔅در این مدت یادداشت خداپرست در فضای مجازی انتشار مییابد. خداپرست در یادداشت خود دلایلی را ناظر بر تقلب خسروپناه در آثارش میآورد که واکنشهای زیادی درپی دارد. محمد کاشیزاده در یادداشتی(11) مینویسد: "عنوان تقلب دارای بار حقوقی است و اثباتنشدن آن اتهام شمرده شده و قابل پیگرد است"
🌐 برخی از منتقدان خسروپناه میگویند بر اساس قانون، خسروپناه که تنها واجد تحصیلات حوزوی است نباید خود را دکتر معرفی کند و مجازات تعریفشده برای افرادی که خود را در این شرایط دکتر معرفی میکنند سه تا 12 ماه حبس و جزای نقدی است.
🔅امینرضا عابدینژاد در یادداشتی(12) سعی میکند نشان دهد که تعبیر تقلب برای آثار خسروپناه، درست نیست.
🔅خسروپناه در چند توئیت متوالی بهطور غیر مستقیم خداپرست را دروغگو، ضدّ نظام، فاقد غیرت خانوادگی، مملو از رذایل اخلاقی و بیسواد خطاب میکند. این توئیتها باعث شد تا محسن زندی یادداشتی انتقادی در رابطه با گفتههای خسروپناه بنویسد.(13)
🔅 سپس یادداشت منتشرنشدهی حسین شیخرضائی در روزنامهی شرق با مقدمهای تازه که به توئیتهای خسروپناه هم اشاراتی دارد در صدانت انتشار مییابد.(5) این یادداشت نسبتاً طولانی در نقد پروژهی اسلامیسازی علوم انسانی است که توسط خسروپناه دنبال میشود.
🔅احمد غفاری قرهباغ نیز در یادداشتی(14) به نقد مطلب شیخرضائی میپردازد.
✨1 → 3danet.ir/Q0uSb
✨2 → 3danet.ir/o8OBf
✨3 → 3danet.ir/JuroQ
✨4 → 3danet.ir/jwzVE
✨5 → 3danet.ir/2v50x
✨6 → t.me/khosropanah_ir/4534
✨7 → 3danet.ir/3VGwi
✨8 → t.me/sedanet/3292
✨9 → 3danet.ir/ZwLmm
✨10 → t.me/sedanet/3319
✨11 → 3danet.ir/oJGkT
✨12 → 3danet.ir/nrSgs
✨13 → t.me/sedanet/3320
✨14 → 3danet.ir/d4JMB
🌐برخی از حامیان خسروپناه میگویند جای نقد علمی در روزنامه نیست و مدعی میشوند کسری پناهی وجود خارجی ندارد و از اینرو افرادی قصد تخریب شخصیت خسروپناه را دارند.
🔅خسروپناه در یادداشتی تلگرامی با نام "پاسخ به سوالات" نقدهای منتشرشده را سیاسی خوانده و از پاسخ به آنها امتناع میکند.
🔅سپس مهدی عبداللهی در مطلبی با نام "سهگانه بیاخلاقی"(6) به نقد نوشتههای صائمی، موسويان و پناهی میپردازد.
🔅سروش دباغ نیز در یادداشتی با نام "در سرزمین قد کوتاهان"(7) کموبیش با بیانی گزنده به نقد خسروپناه میپردازد. این بار خسروپناه در کانال تلگرامی خود مجددا طی یادداشتی(8) با نام "پاسخ به سوالات" منتقدان را اپوزیسیون نامیده و نقدها را ناشی از انقلابی بودن خود و خواست سیاسی منتقدان برای کنار زدن او از ریاست موسسه حکمت و فلسفه عنوان میکند. چندین سایت از جمله خبرگزاری مهر این یادداشت را منعکس میکنند.
🔅حمیدرضا سعادت نیاکی در یادداشتی(9) پاسخ خسروپناه را فرافکنی دانسته و ضمن طرح دوبارهی نقدهای قبلی، نقدهای جدیدی نیز طرح میکند.
🔅جمعی از اساتید مؤسسهی پژوهشی حکمت و فلسفه در پیامی(10) از خسروپناه میخواهند تا در مخالفت با منتقدان، پای اعضای هیئت علمی مؤسسه را به میان نکشد. این پیام درخبرگزاری مهر منعکس نمیشود.
🔅در این مدت یادداشت خداپرست در فضای مجازی انتشار مییابد. خداپرست در یادداشت خود دلایلی را ناظر بر تقلب خسروپناه در آثارش میآورد که واکنشهای زیادی درپی دارد. محمد کاشیزاده در یادداشتی(11) مینویسد: "عنوان تقلب دارای بار حقوقی است و اثباتنشدن آن اتهام شمرده شده و قابل پیگرد است"
🌐 برخی از منتقدان خسروپناه میگویند بر اساس قانون، خسروپناه که تنها واجد تحصیلات حوزوی است نباید خود را دکتر معرفی کند و مجازات تعریفشده برای افرادی که خود را در این شرایط دکتر معرفی میکنند سه تا 12 ماه حبس و جزای نقدی است.
🔅امینرضا عابدینژاد در یادداشتی(12) سعی میکند نشان دهد که تعبیر تقلب برای آثار خسروپناه، درست نیست.
🔅خسروپناه در چند توئیت متوالی بهطور غیر مستقیم خداپرست را دروغگو، ضدّ نظام، فاقد غیرت خانوادگی، مملو از رذایل اخلاقی و بیسواد خطاب میکند. این توئیتها باعث شد تا محسن زندی یادداشتی انتقادی در رابطه با گفتههای خسروپناه بنویسد.(13)
🔅 سپس یادداشت منتشرنشدهی حسین شیخرضائی در روزنامهی شرق با مقدمهای تازه که به توئیتهای خسروپناه هم اشاراتی دارد در صدانت انتشار مییابد.(5) این یادداشت نسبتاً طولانی در نقد پروژهی اسلامیسازی علوم انسانی است که توسط خسروپناه دنبال میشود.
🔅احمد غفاری قرهباغ نیز در یادداشتی(14) به نقد مطلب شیخرضائی میپردازد.
✨1 → 3danet.ir/Q0uSb
✨2 → 3danet.ir/o8OBf
✨3 → 3danet.ir/JuroQ
✨4 → 3danet.ir/jwzVE
✨5 → 3danet.ir/2v50x
✨6 → t.me/khosropanah_ir/4534
✨7 → 3danet.ir/3VGwi
✨8 → t.me/sedanet/3292
✨9 → 3danet.ir/ZwLmm
✨10 → t.me/sedanet/3319
✨11 → 3danet.ir/oJGkT
✨12 → 3danet.ir/nrSgs
✨13 → t.me/sedanet/3320
✨14 → 3danet.ir/d4JMB
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 سکانس پایانی فیلم تئوری همه چیز (دوبله فارسی) - پاسخ استیون هاوکینگ پرسش از فلسفهی زندگی
🌾 @sedanet
🌾 @sedanet
وبسایت فرهنگی صدانت
❄️ نقدی بر ترجمه فارسی کتاب فلسفه فرانسوی و آلمانی * قابل استفاده برای مترجمین متون فلسفی ✍️ #محمدمهدی_اردبیلی 🔅اخیرا کتابی منتشر شده است که بر جلد آن عنوان «فلسفه فرانسوی و آلمانی» اثر «رابرت چ. سولومون» با ترجمه محمدسعید حناییکاشانی درج شده است. البته…
❄️پاسخ مترجم کتاب "فلسفه فرانسوی و آلمانی" به نقد های محمدمهدی اردبیلی
✍️محمدسعید حنایی کاشانی
🔅به لطف دوستی خبردار شدم که مروری یا نقدی بر ترجمۀ من از کتاب «فلسفۀ فرانسوی و آلمانی»، نوشتۀ رابرت چ. سالومون، به قلم آقای محمد مهدی اردبیلی، با عنوان «کلکسیونی از اشتباهات در ترجمه»، در «روزنامۀ شرق»، شنبه ۱۲ اسفند ۹۶، منتشر شده است و سپس در یکی دو سایت فرهنگی و غیرفرهنگی و نیز کانال تلگرامی نویسنده بازنشر شده است. جدا از اینکه انتشار مرور یا نقد «ترجمۀ» کتاب در «روزنامۀ کثیرالانتشار» چه جایگاهی دارد و با چه اهدافی صورت میگیرد و آیا اصلاً میتواند کاری علمی و دارای ضوابط حرفهای و اخلاقی متناسب با کار نقد شمرده شود (نقد فنّی و علمی کتاب را برای چه کسانی مینویسیم؟ کدام مخاطبان؟)، یا مقصود از آن اصلاً چیزی دیگر است، اکنون پرسش نمیکنم، چرا که دیدن چیزهای بسیار در میان سطرهای آن نوشتار (و نیز بیرون از آن) چندان هم دشوار نیست!
🔅اگر دوستی مرا خبردار نمیکرد شاید تا مدتها چیزی هم از آن نمیشنیدم. چه خوب بود که نویسنده و ناشر (دبیران روزنامه)، اگرنه پیش از انتشار دست کم بعد از انتشار، به «قربانی» یا «متهم» یا «محکوم»، هرچه در این خصوص به کسی گفته میشود که چیزی علیه او منتشر میشود، خبری میدادند و از او پاسخی میخواستند! چون همۀ مردم روزنامه نمیخوانند، من که هرگز نمیخوانم، و معلوم نیست از کجا آدم باید خبردار شود؟ شاید هم همه میپندارند که سرانجام خبرش میرسد! بله. شاید برسد، اما دیر میسد. باری، آیا این گونه به انصاف و برابری نزدیکتر نبود؟ دست کم رویّۀ قضایی این است که شاکی و متهم هردو با هم در محکمه حاضر شوند! که میداند، شاید هم این طوری خواستهاند زمان بخرند و چند هفتهای از پاسخ «محکوم» پیش باشند تا نوشته قبل از پایان سال نو خوب تأثیر خودش را بکند! باری، تا آنجا که من خبر دارم در کشورهای دارای رویۀ قضایی انسانی و عادلانه و نامبردار به فرهنگ، در نقدهایی که اشخاص زنده و کتابهای روز موضوع آناند، رسم بر این است که نقد مناقشهانگیز بر کتابی یا نوشتۀ نویسندۀ زندهای را پیش از انتشار به نویسندۀ مقابل نیز میدهند و پس از پاسخ هردو را با هم منتشر میکنند تا در این میان کسی از پیش آبی نریخته باشد که نتوان جمع کرد یا ذهن خواننده را چنان با پیشداوری نیالوده باشد که دیگر قضاوت منصفانه ممکن نباشد! باری، اکنون ما جایی دیگر هستیم و اینجا البته این چیزها چندان مهم نیست. پس، من هم اهمیتی نمیدهم و میروم سراغ نوشته. اما قبل از آغاز بحث دوست دارم نکتهای را یادآور شوم.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/HV4l8
🌾 @sedanet
✍️محمدسعید حنایی کاشانی
🔅به لطف دوستی خبردار شدم که مروری یا نقدی بر ترجمۀ من از کتاب «فلسفۀ فرانسوی و آلمانی»، نوشتۀ رابرت چ. سالومون، به قلم آقای محمد مهدی اردبیلی، با عنوان «کلکسیونی از اشتباهات در ترجمه»، در «روزنامۀ شرق»، شنبه ۱۲ اسفند ۹۶، منتشر شده است و سپس در یکی دو سایت فرهنگی و غیرفرهنگی و نیز کانال تلگرامی نویسنده بازنشر شده است. جدا از اینکه انتشار مرور یا نقد «ترجمۀ» کتاب در «روزنامۀ کثیرالانتشار» چه جایگاهی دارد و با چه اهدافی صورت میگیرد و آیا اصلاً میتواند کاری علمی و دارای ضوابط حرفهای و اخلاقی متناسب با کار نقد شمرده شود (نقد فنّی و علمی کتاب را برای چه کسانی مینویسیم؟ کدام مخاطبان؟)، یا مقصود از آن اصلاً چیزی دیگر است، اکنون پرسش نمیکنم، چرا که دیدن چیزهای بسیار در میان سطرهای آن نوشتار (و نیز بیرون از آن) چندان هم دشوار نیست!
🔅اگر دوستی مرا خبردار نمیکرد شاید تا مدتها چیزی هم از آن نمیشنیدم. چه خوب بود که نویسنده و ناشر (دبیران روزنامه)، اگرنه پیش از انتشار دست کم بعد از انتشار، به «قربانی» یا «متهم» یا «محکوم»، هرچه در این خصوص به کسی گفته میشود که چیزی علیه او منتشر میشود، خبری میدادند و از او پاسخی میخواستند! چون همۀ مردم روزنامه نمیخوانند، من که هرگز نمیخوانم، و معلوم نیست از کجا آدم باید خبردار شود؟ شاید هم همه میپندارند که سرانجام خبرش میرسد! بله. شاید برسد، اما دیر میسد. باری، آیا این گونه به انصاف و برابری نزدیکتر نبود؟ دست کم رویّۀ قضایی این است که شاکی و متهم هردو با هم در محکمه حاضر شوند! که میداند، شاید هم این طوری خواستهاند زمان بخرند و چند هفتهای از پاسخ «محکوم» پیش باشند تا نوشته قبل از پایان سال نو خوب تأثیر خودش را بکند! باری، تا آنجا که من خبر دارم در کشورهای دارای رویۀ قضایی انسانی و عادلانه و نامبردار به فرهنگ، در نقدهایی که اشخاص زنده و کتابهای روز موضوع آناند، رسم بر این است که نقد مناقشهانگیز بر کتابی یا نوشتۀ نویسندۀ زندهای را پیش از انتشار به نویسندۀ مقابل نیز میدهند و پس از پاسخ هردو را با هم منتشر میکنند تا در این میان کسی از پیش آبی نریخته باشد که نتوان جمع کرد یا ذهن خواننده را چنان با پیشداوری نیالوده باشد که دیگر قضاوت منصفانه ممکن نباشد! باری، اکنون ما جایی دیگر هستیم و اینجا البته این چیزها چندان مهم نیست. پس، من هم اهمیتی نمیدهم و میروم سراغ نوشته. اما قبل از آغاز بحث دوست دارم نکتهای را یادآور شوم.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/HV4l8
🌾 @sedanet
صدانت
در بارۀ «کلکسیون» • صدانت
به لطف دوستی خبردار شدم که مروری یا نقدی بر ترجمۀ من از کتاب «فلسفۀ فرانسوی و آلمانی»، نوشتۀ رابرت چ. سالومون، به قلم آقای محمد مهدی اردبیلی، با عنوان «کلکسیونی از اشتباهات در ترجمه»، در «روزنامۀ شرق»، شنبه ۱۲ اسفند ۹۶، منتشر شده است و سپس در یکی دو سایت…
❄️ چه چیزی از میراث شریعتی باقی است؟
✍️ #یاسر_میردامادی
🔅موضوع این سخن، تلاش برای یافتن پاسخی موقتی (و هر پاسخی موقتی است) و در حد امکان منصفانه، به این پرسش است که: “چه چیزی از میراث شریعتی در روزگار ما باقی است؟”منظور از میراث شریعتی، تمام آثار موثق مکتوب یا مکتوب شدهای است که از او امروز در دسترس ماست و منظور از باقی بودن، این است که آیا آرا، روشها، رویکردها و مسائل شریعتی هنوز به کار گشودن آن جنبه از مشکلات عملی ما که ریشه در مسائل نظری دارد، میآید یا آرا، روشها، رویکردها و مسائل او تماما یا تاحدود بسیار زیادی، امروزه رنگ کهنگی و بی خاصیتی و دوران گذشتگی به خود گرفته و دیگر جز به کار تاریخ اندیشه نمیآید.
🔅بی شک این پرسش اولاً واکنشی است به سخن کسانی که به پایان دوران شریعتی حکم دادهاند (و این وجه منفعلانه این پرسش است) و از سوی دیگر برخاسته از ضرورت پرسیدن عصری است (و این وجه فعالانه این پرسش است).
🔅مراد از “ضرورت پرسیدن عصری” این است که هر سوالی که به کار حل مشکلات عملی ما در زمانه خودمان نیاید، از مصادق علم لاینفع است و عاقل آن است که و به تعبیر امام علی در خطبه متقین، پارسا نیز هم، که گوش خود را وقف شنیدن علم نافع کند (و وقفوا اسماعهم علی العلم النافع لهم) و از علم بی سود به خداوند پناه برد.
🔅پس ما از دریچه عصر خود و نیازهای آن به آرای هر کسی رجوع میکنیم و برای حل مشکلات عملیای که حل آن نیازمند بصیرت نظری است، از آن توشه میگیریم. اکنون میخواهیم بدانیم آیا هنوز در آرا، روشها، رویکردها و مسائل شریعتی چیزی راهگشا، بصیرت افکن و الهام بخش برای گشودن گره مسائل نظریای که حل آنها به حل مشکلات عملی ما مدد رسان است، وجود دارد؟
🔅پیش از تلاش برای پاسخ به این سوال، مقدمهای لازم و ضروری است و آن مقدمه این است که معرفتشناسی و انسانشناسی فلسفی به ما میآموزاند که هر انسانی، فرزند زمانه خویشتن است و فهم او از خویشتن، جهان، خداوند و انسانهای دیگر، از بدیهیات زمانهای که در آن میزید، ارتزاق میکند و هر فهمی زمانمند و مکانبند است و آن فهمی که، سر به سر، پیراسته از زیست زمان و زیست مکان فهمنده وبدیهیات عصری آن باشد، وجود ندارد و اگر باشد فهمی انسانی نیست و اتفاقاً این دست یافته علمی بشر، که برخی آن را کافرکیشانه دانستهاند، از نظر مذهبی همان جنبه سلبی توحید (لا اله) است.
🔅یعنی آن جنبه از توحید که میگوید، انسان، خدا، یعنی مطلق نیست و تمام متعلقات انسانی انسان نیز، خدا نیستند و جملگی محکوم و محتوم به محدودیتند و این حکم، شامل اندیشههای انسانی نیز میشود. تامل فلسفی، اکنون چرایی مطلق نبودن آرا و یافتههای انسانی را در اختیار ما گذارده است و مهر تاییدی بر جنبه سلبی آموزه توحید زده است.
🔅متفکران نهایتاً میتوانند با بدیهیات زمانه خود وارد گفت وگوی انتقادی شوند و آنها را به نقد بکشند اما کسی که مطلقا، و یا تا حدود زیادی، از روزگار خود متاثر نیست، متفکر نام نخواهد داشت. پس تاثر از زمانه، به خودی خود، نشان نقصی بر کار یک متفکر نیست بلکه نقص میتواند آنجا باشد که فردی بدیهیات زمانه و مشهورات عصر خود را، بی درنگ و نقادی بپذیرد یا رد کند.
🔅اکنون با حفظ این مقدمه میگوییم که شریعتی، به هیچ وجه از این قاعده مستثنا نیست و نمیتواند باشد و همچون هر انسان دیگری، رای، روش، رویکرد، و مسائلِ او، متاثر از بدیهیاتِ زمانه و عصر و مکانِ زیستنِ او است.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/k0Ncj
🌾 @sedanet
✍️ #یاسر_میردامادی
🔅موضوع این سخن، تلاش برای یافتن پاسخی موقتی (و هر پاسخی موقتی است) و در حد امکان منصفانه، به این پرسش است که: “چه چیزی از میراث شریعتی در روزگار ما باقی است؟”منظور از میراث شریعتی، تمام آثار موثق مکتوب یا مکتوب شدهای است که از او امروز در دسترس ماست و منظور از باقی بودن، این است که آیا آرا، روشها، رویکردها و مسائل شریعتی هنوز به کار گشودن آن جنبه از مشکلات عملی ما که ریشه در مسائل نظری دارد، میآید یا آرا، روشها، رویکردها و مسائل او تماما یا تاحدود بسیار زیادی، امروزه رنگ کهنگی و بی خاصیتی و دوران گذشتگی به خود گرفته و دیگر جز به کار تاریخ اندیشه نمیآید.
🔅بی شک این پرسش اولاً واکنشی است به سخن کسانی که به پایان دوران شریعتی حکم دادهاند (و این وجه منفعلانه این پرسش است) و از سوی دیگر برخاسته از ضرورت پرسیدن عصری است (و این وجه فعالانه این پرسش است).
🔅مراد از “ضرورت پرسیدن عصری” این است که هر سوالی که به کار حل مشکلات عملی ما در زمانه خودمان نیاید، از مصادق علم لاینفع است و عاقل آن است که و به تعبیر امام علی در خطبه متقین، پارسا نیز هم، که گوش خود را وقف شنیدن علم نافع کند (و وقفوا اسماعهم علی العلم النافع لهم) و از علم بی سود به خداوند پناه برد.
🔅پس ما از دریچه عصر خود و نیازهای آن به آرای هر کسی رجوع میکنیم و برای حل مشکلات عملیای که حل آن نیازمند بصیرت نظری است، از آن توشه میگیریم. اکنون میخواهیم بدانیم آیا هنوز در آرا، روشها، رویکردها و مسائل شریعتی چیزی راهگشا، بصیرت افکن و الهام بخش برای گشودن گره مسائل نظریای که حل آنها به حل مشکلات عملی ما مدد رسان است، وجود دارد؟
🔅پیش از تلاش برای پاسخ به این سوال، مقدمهای لازم و ضروری است و آن مقدمه این است که معرفتشناسی و انسانشناسی فلسفی به ما میآموزاند که هر انسانی، فرزند زمانه خویشتن است و فهم او از خویشتن، جهان، خداوند و انسانهای دیگر، از بدیهیات زمانهای که در آن میزید، ارتزاق میکند و هر فهمی زمانمند و مکانبند است و آن فهمی که، سر به سر، پیراسته از زیست زمان و زیست مکان فهمنده وبدیهیات عصری آن باشد، وجود ندارد و اگر باشد فهمی انسانی نیست و اتفاقاً این دست یافته علمی بشر، که برخی آن را کافرکیشانه دانستهاند، از نظر مذهبی همان جنبه سلبی توحید (لا اله) است.
🔅یعنی آن جنبه از توحید که میگوید، انسان، خدا، یعنی مطلق نیست و تمام متعلقات انسانی انسان نیز، خدا نیستند و جملگی محکوم و محتوم به محدودیتند و این حکم، شامل اندیشههای انسانی نیز میشود. تامل فلسفی، اکنون چرایی مطلق نبودن آرا و یافتههای انسانی را در اختیار ما گذارده است و مهر تاییدی بر جنبه سلبی آموزه توحید زده است.
🔅متفکران نهایتاً میتوانند با بدیهیات زمانه خود وارد گفت وگوی انتقادی شوند و آنها را به نقد بکشند اما کسی که مطلقا، و یا تا حدود زیادی، از روزگار خود متاثر نیست، متفکر نام نخواهد داشت. پس تاثر از زمانه، به خودی خود، نشان نقصی بر کار یک متفکر نیست بلکه نقص میتواند آنجا باشد که فردی بدیهیات زمانه و مشهورات عصر خود را، بی درنگ و نقادی بپذیرد یا رد کند.
🔅اکنون با حفظ این مقدمه میگوییم که شریعتی، به هیچ وجه از این قاعده مستثنا نیست و نمیتواند باشد و همچون هر انسان دیگری، رای، روش، رویکرد، و مسائلِ او، متاثر از بدیهیاتِ زمانه و عصر و مکانِ زیستنِ او است.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/k0Ncj
🌾 @sedanet
صدانت
چه چیزی از میراث شریعتی باقی است؟ • صدانت
موضوع این سخن، تلاش برای یافتن پاسخی موقتی (و هر پاسخی موقتی است) و در حد امکان منصفانه، به این پرسش است که: “چه چیزی از میراث شریعتی در روزگار ما باقی است؟”منظور از میراث شریعتی، تمام آثار موثق مکتوب یا مکتوب شدهای است که از او امروز در دسترس ماست و منظور…
Audio
🎙مبانی و محدوده حجاب شرعی
👥 #امیرحسین_ترکاشوند و #حسین_سونچی
23اسفند 96، موسسه فهیم
🌾 @sedanet
🌾 @baznegari
🌾 @souzanchi
🌾 @FahimInst
👥 #امیرحسین_ترکاشوند و #حسین_سونچی
23اسفند 96، موسسه فهیم
🌾 @sedanet
🌾 @baznegari
🌾 @souzanchi
🌾 @FahimInst
❄️ چرا مُفت؟!
✍️ #صدیق_قطبی
دوست میدارم من این نالیدن دلسوز را
تا به هر نوعی که باشد بگذرانم روز را
(سعدی)
🔅تلقی من این است که قراردادن قواعد سفت و سخت برای گفتار و «حرفِ مُفت» شمردن گفتههایی که مرزهای قراردادی ما را نادیده میگیرند، ناکارآمد است. انسانها همانطور که مایلند یا نیاز دارند که عاطل و بیهدف پرسه بزنند، دوست دارند گاهی بدون تشویش و چارچوب، حرف بزنند. آدمها اخلاقاً آزادند هر چه میخواهند انجام دهند به شرطی که کردههای آنان متضمنِ رنج و آسیب و آزار نباشد. نکتهی حکیمانهی حافظ است که: «مباش در پیِ آزار و هر چه خواهی کن». همین منطق را میشود در گفتار نیز پی گرفت: «مباش در پیِ آزار و هر چه خواهی گوی».
🔅به گمانم بهتر است به آدمیان بگوییم آزادید هر چه میخواهید بکنید و هر چه مایلید بگویید، تنها حواستان باشد که کردهها و گفتههای شما تعرض و تعدّی به حقوق دیگران و راحت و آرام آنها نباشد: «هر که خواهد گو بیا و هر چه خواهد گو بگوی / کبر و ناز و حاجب و دربان در این درگاه نیست»
🔅آدمها را راحت بگذارید. راحت در پرسهزدنهای بیدلیل و بیهدف. ما نیاز داریم بازیگوش و سبکسرانه درجادههای نامعلوم قدم بزنیم و سوتزنان سنگ کوچکی را به جلو غلت دهیم. ما آدمها اغلب از وحشت تنهایی به جان میآییم و دلمان میخواهد همچنان که برای غلبه بر وحشت تاریکی، با خود یا کسی حرف میزنیم، در جدال با تنهایی ناگزیر و محتوم زندگی، با دیگران حرف بزنیم. از پنداشتها و روایتها و تصویرهای ذهنی خود بگوییم. ما آدمها نیاز داریم بدونِ آنکه مزاحمتی برای همدیگر ایجاد کنیم یا انگیزهی سوء داشته باشیم، حرف بزنیم. حرفهای پوشیده بزنیم. حرفهای مبهم و دوپهلو بزنیم. با کلمات بازیگوشی کنیم. گنگها را گویا کنیم، گویاها را گنگ بگوییم. به زبانِ اشاره حرف بزنیم.
🔅ما آدمها نیاز داریم دیده شویم و برای دیده شدن نیازمندِ همرسانی داناییها و درایتهای خویشیم. ما آدمها نیازمند دریافت گرمای توجهیم. اغلب مهم نیست که محتوای سخنانی که رد و بدل میکنیم چیست. مهم آن است که دریابیم کسی ما را دیده، شنیده و پاسخ گفته است. صدایی غیر از صدای خودمان در اطراف جاری است. من تنها نیستم، تو هستی، و با من حرف میزنی.
🔅البته که ورّاجی در حدّی که به سردرد و ملالِ مخاطب بینجامد بد است. البته که سخنان ناراست که با نادیده گرفتنِ دیگران و خودخواهی محض همراه است روا نیست. اما اظهار آنچه در درون ما میگذرد چرا باید نکوهیده باشد؟ به ویژه وقتی که به دور و برکنار از زورگویی و تحکّم، تنها به بیان روایت و رؤیت خود میپردازیم؟
🔅 تردیدی نیست که اگر به شکلِ واضحی بررسیهای عالمانه نشان دهد تصویر ما از واقعیت خطاست، پای فشردن بر حرف خود، نارواست. منتها به نظر نمیرسد در بسیاری از مواقع بشود واقعیتِ محض را به شکلِ همگانی افشا و آشکار کرد. «ناآشکارگی حقیقت» مؤیِّدی است بر روایی اظهار تصاویر ذهنی از واقعیت.
🔅 آدمها حق دارند از آنچه بدان معتقدند و یا از حدسها و گمانهزنیهای خود با یکدیگر گفتگو کنند و از رهگذرِ همرسانی تصاویرِ ذهنی به خلقِ تصاویر تازهتر دست یابند و یا دستِکم به تفاهم و همدلی نزدیکتر شوند.
🔅فایدهی سخن گفتن تنها تقریر حقیقتهای مسلّم و محرز و انتقالِ آنها نیست. سخن گفتن از تصاویری که از جهان داریم، حتا اگر تنقیحناشده، میتواند ثمرات و آثار مثبتی در پی داشته باشد. میتواند ما را به فهم متقابل و همدلی نزدیک کند. خودافشاگری است و خودافشاگری در شرایطی مایهی التیام و حتی درمان است. ارتباط است و نیاز ما را به دیده و شنیدن شدن تأمین میکند. خلاصه اینکه قواعد ما تا زمانی که مددکارِ زندگی و مایهی زندگیِ آسودهتر و راحتتر باشد شأنی دارد و چون تنها به قواعدی دستوپاگیر و بغرنجکننده تبدیل شود، اعتبار خود را از دست خواهد داد.
🔅پروای ما از حرفِ مفت زدن میتواند مانع اظهار تصویرمان از جهان شود و ما را از مرمّت و تعمیر یکدیگر محروم کند. به آدمها اجازه دهیم دانههای رؤیت و روایت خود را برای هم آشکار کنند.
«هر اناری
عاشق دستی است که دانههایش را
پیدا کند
هر اناری، التماس سرخ خورشید است
برای تَرک برداشتن»
🌾 @sedanet | @sedigh_63
✍️ #صدیق_قطبی
دوست میدارم من این نالیدن دلسوز را
تا به هر نوعی که باشد بگذرانم روز را
(سعدی)
🔅تلقی من این است که قراردادن قواعد سفت و سخت برای گفتار و «حرفِ مُفت» شمردن گفتههایی که مرزهای قراردادی ما را نادیده میگیرند، ناکارآمد است. انسانها همانطور که مایلند یا نیاز دارند که عاطل و بیهدف پرسه بزنند، دوست دارند گاهی بدون تشویش و چارچوب، حرف بزنند. آدمها اخلاقاً آزادند هر چه میخواهند انجام دهند به شرطی که کردههای آنان متضمنِ رنج و آسیب و آزار نباشد. نکتهی حکیمانهی حافظ است که: «مباش در پیِ آزار و هر چه خواهی کن». همین منطق را میشود در گفتار نیز پی گرفت: «مباش در پیِ آزار و هر چه خواهی گوی».
🔅به گمانم بهتر است به آدمیان بگوییم آزادید هر چه میخواهید بکنید و هر چه مایلید بگویید، تنها حواستان باشد که کردهها و گفتههای شما تعرض و تعدّی به حقوق دیگران و راحت و آرام آنها نباشد: «هر که خواهد گو بیا و هر چه خواهد گو بگوی / کبر و ناز و حاجب و دربان در این درگاه نیست»
🔅آدمها را راحت بگذارید. راحت در پرسهزدنهای بیدلیل و بیهدف. ما نیاز داریم بازیگوش و سبکسرانه درجادههای نامعلوم قدم بزنیم و سوتزنان سنگ کوچکی را به جلو غلت دهیم. ما آدمها اغلب از وحشت تنهایی به جان میآییم و دلمان میخواهد همچنان که برای غلبه بر وحشت تاریکی، با خود یا کسی حرف میزنیم، در جدال با تنهایی ناگزیر و محتوم زندگی، با دیگران حرف بزنیم. از پنداشتها و روایتها و تصویرهای ذهنی خود بگوییم. ما آدمها نیاز داریم بدونِ آنکه مزاحمتی برای همدیگر ایجاد کنیم یا انگیزهی سوء داشته باشیم، حرف بزنیم. حرفهای پوشیده بزنیم. حرفهای مبهم و دوپهلو بزنیم. با کلمات بازیگوشی کنیم. گنگها را گویا کنیم، گویاها را گنگ بگوییم. به زبانِ اشاره حرف بزنیم.
🔅ما آدمها نیاز داریم دیده شویم و برای دیده شدن نیازمندِ همرسانی داناییها و درایتهای خویشیم. ما آدمها نیازمند دریافت گرمای توجهیم. اغلب مهم نیست که محتوای سخنانی که رد و بدل میکنیم چیست. مهم آن است که دریابیم کسی ما را دیده، شنیده و پاسخ گفته است. صدایی غیر از صدای خودمان در اطراف جاری است. من تنها نیستم، تو هستی، و با من حرف میزنی.
🔅البته که ورّاجی در حدّی که به سردرد و ملالِ مخاطب بینجامد بد است. البته که سخنان ناراست که با نادیده گرفتنِ دیگران و خودخواهی محض همراه است روا نیست. اما اظهار آنچه در درون ما میگذرد چرا باید نکوهیده باشد؟ به ویژه وقتی که به دور و برکنار از زورگویی و تحکّم، تنها به بیان روایت و رؤیت خود میپردازیم؟
🔅 تردیدی نیست که اگر به شکلِ واضحی بررسیهای عالمانه نشان دهد تصویر ما از واقعیت خطاست، پای فشردن بر حرف خود، نارواست. منتها به نظر نمیرسد در بسیاری از مواقع بشود واقعیتِ محض را به شکلِ همگانی افشا و آشکار کرد. «ناآشکارگی حقیقت» مؤیِّدی است بر روایی اظهار تصاویر ذهنی از واقعیت.
🔅 آدمها حق دارند از آنچه بدان معتقدند و یا از حدسها و گمانهزنیهای خود با یکدیگر گفتگو کنند و از رهگذرِ همرسانی تصاویرِ ذهنی به خلقِ تصاویر تازهتر دست یابند و یا دستِکم به تفاهم و همدلی نزدیکتر شوند.
🔅فایدهی سخن گفتن تنها تقریر حقیقتهای مسلّم و محرز و انتقالِ آنها نیست. سخن گفتن از تصاویری که از جهان داریم، حتا اگر تنقیحناشده، میتواند ثمرات و آثار مثبتی در پی داشته باشد. میتواند ما را به فهم متقابل و همدلی نزدیک کند. خودافشاگری است و خودافشاگری در شرایطی مایهی التیام و حتی درمان است. ارتباط است و نیاز ما را به دیده و شنیدن شدن تأمین میکند. خلاصه اینکه قواعد ما تا زمانی که مددکارِ زندگی و مایهی زندگیِ آسودهتر و راحتتر باشد شأنی دارد و چون تنها به قواعدی دستوپاگیر و بغرنجکننده تبدیل شود، اعتبار خود را از دست خواهد داد.
🔅پروای ما از حرفِ مفت زدن میتواند مانع اظهار تصویرمان از جهان شود و ما را از مرمّت و تعمیر یکدیگر محروم کند. به آدمها اجازه دهیم دانههای رؤیت و روایت خود را برای هم آشکار کنند.
«هر اناری
عاشق دستی است که دانههایش را
پیدا کند
هر اناری، التماس سرخ خورشید است
برای تَرک برداشتن»
🌾 @sedanet | @sedigh_63
❄️ چرا انسان مدرن بیشتر گرفتار پوچی میشود؟
✍️ #بهنام_خداپناه
🔅مادام گفته میشود که انسان مدرن بیش از انسانِ گذشته درگیر مسئلۀ پوچی و بی معنایی زندگی است. مفروض من هم بر صحت این مدعاست. اما مسئلۀ اینجاست که چرا؟ چرا انسان مدرن، در قیاس با انسان سنتی، به مراتب بیشتر گرفتار افسردگی و پوچی میشود؟ خوب، میتوان پاسخهای مختلفی به این پرسش داد. مثلن میتوان با نیچه همکلام شد و علتِ آن را «مرگ خدا» دانست. اگر خدا در جهانِ سنتی شالوده و اساسِ معناداری را شکل میداد، اگر دستِ خدا در پسا پشتِ هر پدیده ای مخفی بود و تبیین نهایی برای هر چیزی را همین خدا بدست میداد، زمانۀ مدرن بواسطۀ علم فنومنالیستیِ مدرن خدا را از صحنۀ عالم بیرون کرد و به تعبیر نیچه او را کُشت. اینچنین بود که ارزشها بی ارزش شدند زیرا اساس و مرجعِ این ارزشها که همان خدا بود از میان رفت: و اینگونه پوچی به مثابۀ بی ارزش شدنِ ارزشهای سنتی سر برآورد.
🔅یا میتوان با ماکس وبر همراه شد و جهان مدرن را جهانِ «اسطوره زدایی شدۀ» سرد و بی روحی دانست که همه چیز در آن در ساختاری علمی تبیین می یابند. در چنین جهانی دیگر امر رازآمیز و حیرت انگیزی وجود ندارد. هرچه هست قابل تبیین و اندازه گیریِ دقیق علمی است. ولو شکافها و رخنه هایی هم در تبییناتِ علمی وجود داشته باشد، این رخنه ها نیز چه بسا روزی تبیینِ مناسبِ خود را صرفن در درونِ مناسباتِ قابل محاسبه و اندازه گیریِ اینجهانی بیابند.
🔅درحالیکه چه بسا بتوان همۀ این تبیینها را از وجوهی درست دانست، اما تبیینِ به مراتب کلی تری هم میتوان از مسئلۀ پوچی و بی معناییِ زندگی در زمانۀ مدرن به دست داد که بیشتر به نحوۀ زندگیِ انسان مدرن در مقایسه با انسانِ سنتی مربوط میشود. براین اساس، درحالیکه انسان سنتی مادام درگیرِ نیازهای ابتداییِ روزانۀ خود بود، بیشترِ محصولاتِ موردنیاز خود را با کارِ یدیِ خود از طریق کشاورزی، دامپروری و . . . در فرایندی مداوم و همه روزه بدست می آورد، انسان مدرن مشغلۀ انسانِ سنتی را از این جهات ندارد. بیشتر فرآورده های موردنیازِ انسان مدرنِ شهری حاصل کارِ خودِ او نیست. انسان مدرن هرچیزی را که بخواهد از طریق پول و بدون آنکه نیاز باشد وقتِ زیادی را صرف آن کند بدست می آورد.
🔅طبیعتن آنچه به تبع این شیوۀ زندگی سر بر می آورد، وقتِ سرشار و اضافه ای است که انسانِ سنتی از آن محروم بود. فراغِ بالِ انسانِ مدرن از فراهم آوردن و تولیدِ امور معیشتی اش وقتِ زیادی را در اختیار او قرار داده که دربارۀ خیلی از مسائل، درست یا غلط، مثبت یا منفی، بیشتر فکر کند. و همین فکر کردنِ او عاملی شده است از برای فرو افتادنش در افسردگی و پوچیِ بیشتر. بیهوده نیست که روانشناسان یکی از تجهویزهایی که برای بیمارانِ مبتلا به افسردگی پیشنهاد میکنند درگیر شدن در فعالیتهای بدنی و کارهای یدی است. به نظر میرسد انسان هرچه بیشتر می اندیشد، و بیشتر به کنه مسائل میرود، پژمرده تر، خموده تر و افسرده تر میگردد!
🌾 @sedanet | @BeKhodnotes
🏙 s8.picofile.com/file/8321754242/o_p0.jpg
✍️ #بهنام_خداپناه
🔅مادام گفته میشود که انسان مدرن بیش از انسانِ گذشته درگیر مسئلۀ پوچی و بی معنایی زندگی است. مفروض من هم بر صحت این مدعاست. اما مسئلۀ اینجاست که چرا؟ چرا انسان مدرن، در قیاس با انسان سنتی، به مراتب بیشتر گرفتار افسردگی و پوچی میشود؟ خوب، میتوان پاسخهای مختلفی به این پرسش داد. مثلن میتوان با نیچه همکلام شد و علتِ آن را «مرگ خدا» دانست. اگر خدا در جهانِ سنتی شالوده و اساسِ معناداری را شکل میداد، اگر دستِ خدا در پسا پشتِ هر پدیده ای مخفی بود و تبیین نهایی برای هر چیزی را همین خدا بدست میداد، زمانۀ مدرن بواسطۀ علم فنومنالیستیِ مدرن خدا را از صحنۀ عالم بیرون کرد و به تعبیر نیچه او را کُشت. اینچنین بود که ارزشها بی ارزش شدند زیرا اساس و مرجعِ این ارزشها که همان خدا بود از میان رفت: و اینگونه پوچی به مثابۀ بی ارزش شدنِ ارزشهای سنتی سر برآورد.
🔅یا میتوان با ماکس وبر همراه شد و جهان مدرن را جهانِ «اسطوره زدایی شدۀ» سرد و بی روحی دانست که همه چیز در آن در ساختاری علمی تبیین می یابند. در چنین جهانی دیگر امر رازآمیز و حیرت انگیزی وجود ندارد. هرچه هست قابل تبیین و اندازه گیریِ دقیق علمی است. ولو شکافها و رخنه هایی هم در تبییناتِ علمی وجود داشته باشد، این رخنه ها نیز چه بسا روزی تبیینِ مناسبِ خود را صرفن در درونِ مناسباتِ قابل محاسبه و اندازه گیریِ اینجهانی بیابند.
🔅درحالیکه چه بسا بتوان همۀ این تبیینها را از وجوهی درست دانست، اما تبیینِ به مراتب کلی تری هم میتوان از مسئلۀ پوچی و بی معناییِ زندگی در زمانۀ مدرن به دست داد که بیشتر به نحوۀ زندگیِ انسان مدرن در مقایسه با انسانِ سنتی مربوط میشود. براین اساس، درحالیکه انسان سنتی مادام درگیرِ نیازهای ابتداییِ روزانۀ خود بود، بیشترِ محصولاتِ موردنیاز خود را با کارِ یدیِ خود از طریق کشاورزی، دامپروری و . . . در فرایندی مداوم و همه روزه بدست می آورد، انسان مدرن مشغلۀ انسانِ سنتی را از این جهات ندارد. بیشتر فرآورده های موردنیازِ انسان مدرنِ شهری حاصل کارِ خودِ او نیست. انسان مدرن هرچیزی را که بخواهد از طریق پول و بدون آنکه نیاز باشد وقتِ زیادی را صرف آن کند بدست می آورد.
🔅طبیعتن آنچه به تبع این شیوۀ زندگی سر بر می آورد، وقتِ سرشار و اضافه ای است که انسانِ سنتی از آن محروم بود. فراغِ بالِ انسانِ مدرن از فراهم آوردن و تولیدِ امور معیشتی اش وقتِ زیادی را در اختیار او قرار داده که دربارۀ خیلی از مسائل، درست یا غلط، مثبت یا منفی، بیشتر فکر کند. و همین فکر کردنِ او عاملی شده است از برای فرو افتادنش در افسردگی و پوچیِ بیشتر. بیهوده نیست که روانشناسان یکی از تجهویزهایی که برای بیمارانِ مبتلا به افسردگی پیشنهاد میکنند درگیر شدن در فعالیتهای بدنی و کارهای یدی است. به نظر میرسد انسان هرچه بیشتر می اندیشد، و بیشتر به کنه مسائل میرود، پژمرده تر، خموده تر و افسرده تر میگردد!
🌾 @sedanet | @BeKhodnotes
🏙 s8.picofile.com/file/8321754242/o_p0.jpg
❄️ شیخان «گمراه»؛ از تضلیل تا تکفیر
✍️ #یاسر_میردامادی
🔅از نظر تاریخی، دو ساز و کار برای طرد دگراندیشان در تاریخ فقاهت شیعی شکل گرفته است. یکی از این دو ساز و کار اما بیش از دیگری شناخته شده است. «تکفیر» (کافرخوانی) مشهورترین ساز و کار فقهای طردگرا برای کنار زدن دگراندیشان عمدتا برونحوزوی بوده است. اما فقیهان طردگرا، که البته از نظر تاریخی شامل تمام فقیهان نمیشوند، در کنار تکفیر و در مواردی به جای آن، از «تضلیل» (گمراهخوانی) نیز برای طرد دگراندیشان سود بردهاند. گمراهخوانی اما بیشتر برای طردِ دگراندیشانِ عمدتا درونحوزوی استفاده شده است.
🔅این نوشته، دعوتی است به پژوهش در باب گوشهای مهم اما کمتر پژوهیده از تاریخ فقاهت شیعی. یکی از نتایج به دست آمده از این نوشته این است: تاریخ جامع تکفیر (های صورت گرفته از سوی فقیهان شیعه) هنوز نوشته نشده است. اما حتی اگر چنین تاریخ جامعی هم نوشته شود، باز جای نوشتن تاریخ تضلیل خالی است ـــ پدیدهای شبیه به تکفیر اما تا حدودی متمایز و بسا پرکاربردتر از آن.
🔅این نوشته دعوتی است به تاریخنگاری تضلیل در کنار تاریخنگاری تکفیر، به بهانه یکی از اخیرترین موارد گمراهخوانی...
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/3U7BV
🌾 @sedanet
✍️ #یاسر_میردامادی
🔅از نظر تاریخی، دو ساز و کار برای طرد دگراندیشان در تاریخ فقاهت شیعی شکل گرفته است. یکی از این دو ساز و کار اما بیش از دیگری شناخته شده است. «تکفیر» (کافرخوانی) مشهورترین ساز و کار فقهای طردگرا برای کنار زدن دگراندیشان عمدتا برونحوزوی بوده است. اما فقیهان طردگرا، که البته از نظر تاریخی شامل تمام فقیهان نمیشوند، در کنار تکفیر و در مواردی به جای آن، از «تضلیل» (گمراهخوانی) نیز برای طرد دگراندیشان سود بردهاند. گمراهخوانی اما بیشتر برای طردِ دگراندیشانِ عمدتا درونحوزوی استفاده شده است.
🔅این نوشته، دعوتی است به پژوهش در باب گوشهای مهم اما کمتر پژوهیده از تاریخ فقاهت شیعی. یکی از نتایج به دست آمده از این نوشته این است: تاریخ جامع تکفیر (های صورت گرفته از سوی فقیهان شیعه) هنوز نوشته نشده است. اما حتی اگر چنین تاریخ جامعی هم نوشته شود، باز جای نوشتن تاریخ تضلیل خالی است ـــ پدیدهای شبیه به تکفیر اما تا حدودی متمایز و بسا پرکاربردتر از آن.
🔅این نوشته دعوتی است به تاریخنگاری تضلیل در کنار تاریخنگاری تکفیر، به بهانه یکی از اخیرترین موارد گمراهخوانی...
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/3U7BV
🌾 @sedanet
صدانت
شیخان «گمراه»؛ از تضلیل تا تکفیر • صدانت
از نظر تاریخی، دو ساز و کار برای طرد دگراندیشان در تاریخ فقاهت شیعی شکل گرفته است. یکی از این دو ساز و کار اما بیش از دیگری شناخته شده است. «تکفیر» (کافرخوانی) مشهورترین ساز و کار فقهای طردگرا برای کنار زدن دگراندیشان عمدتا برونحوزوی بوده است. اما فقیهان…
❄️ نسبت آگاهی و رنج و لذت در اقتراحی از #مصطفی_ملکیان
انتشار گفتگو مصطفی ملکیان در نوروزنامه همشهری
🔅علی ورامینی/ یکی از مسائلی که بسیاری از اندیشمندان در طول تاریخ با آن درگیر بودهاند و بعضا نظریههایی هم در این باب دادهاند، نسبتِ میان آگاهی و رنج و لذت بوده است. بعضی آگاهی را شیرینتر از عسل دانستهاند و بسیاری دیگر تلختر ز زهر. در این که اساسا خود آگاهی هم چیست، بحثهای مفصلی سرگرفته است و رسالههای پیچیدهای نوشته شده است که در این مجال با آن کار نخواهیم داشت و این که آگاهی چیست را پیشفرض میگیریم. مصطفی ملکیان؛ فیلسوف اخلاق از جمله متفکران ایرانی است که درباب آگاهی و از سوی دیگر لذت و یا رنج نقطه نظراتی داده است. یکی از مهمترین نظریات او «تقریر حقیقت و تقلیل مرارت» است.
🔅ملکیان معتقد است که وظیفه روشنفکر، یکی نیل به سمت حقیقت و بیان آن است و دیگر وظیفهاش کم کردن درد و رنج انسانها، اما در ادامه همین نظریه او معتقد است که اگر بین این دو تعارضی بوجود آمد تقریر حقیقت ارجحتر است، مصطفی ملکیان در مقاله «تقریر حقیقت و تقلیل مرارت وجه اخلاقی وتراژیک زندگی روشنفکری» درباب این رحجان میگوید : «در عین اینکه رجحان وظیفه تقریر حقیقت را بر وظیفه تقلیل مرارت “شهود” میکند، دلیل قاطعی به سود ترجیح تقریر حقیقت بر تقلیل مرارت ندارد. با این همه، براین نکته تأکید دارد که هر چه التزام روشنفکر به اخلاق و معنویت بیشتر میشود میزان اهمیت و فوریت این مسأله (ظاهراً) لاینحل در نظرش فزونی میگیرد. و این است وجه تراژیک زندگی روشنفکری.» باتوجه به این رویکردها در اقتراحی از ملکیان خواستم که درباب نسبت آگاهی و رنج و لذت نقطه نظریاتش را بیان کند.
🔅او معتقد است که تقلیل حقیقت بر تقریر مرارت تنها برای کسانی ارجحیت میتواند داشته باشد که بخواهند مختصههای خاص انسانیتشان را پرورش دهند و در آنها به کمال برسند. اگرچه او معتقد است دلایل عقلانی برای این ارجحیت نمیتوان داشت، اما باور دارد که تقریر حقیقت، باعث نزدیک شدن انسانها به یکدیگر میشود، امری که با تقلیل مرارت بنا بر دلایلی که توضیح میدهد امکانپذیر نیست.
متن کامل این گفتگو👇
✨→ 3danet.ir/a95o2
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
انتشار گفتگو مصطفی ملکیان در نوروزنامه همشهری
🔅علی ورامینی/ یکی از مسائلی که بسیاری از اندیشمندان در طول تاریخ با آن درگیر بودهاند و بعضا نظریههایی هم در این باب دادهاند، نسبتِ میان آگاهی و رنج و لذت بوده است. بعضی آگاهی را شیرینتر از عسل دانستهاند و بسیاری دیگر تلختر ز زهر. در این که اساسا خود آگاهی هم چیست، بحثهای مفصلی سرگرفته است و رسالههای پیچیدهای نوشته شده است که در این مجال با آن کار نخواهیم داشت و این که آگاهی چیست را پیشفرض میگیریم. مصطفی ملکیان؛ فیلسوف اخلاق از جمله متفکران ایرانی است که درباب آگاهی و از سوی دیگر لذت و یا رنج نقطه نظراتی داده است. یکی از مهمترین نظریات او «تقریر حقیقت و تقلیل مرارت» است.
🔅ملکیان معتقد است که وظیفه روشنفکر، یکی نیل به سمت حقیقت و بیان آن است و دیگر وظیفهاش کم کردن درد و رنج انسانها، اما در ادامه همین نظریه او معتقد است که اگر بین این دو تعارضی بوجود آمد تقریر حقیقت ارجحتر است، مصطفی ملکیان در مقاله «تقریر حقیقت و تقلیل مرارت وجه اخلاقی وتراژیک زندگی روشنفکری» درباب این رحجان میگوید : «در عین اینکه رجحان وظیفه تقریر حقیقت را بر وظیفه تقلیل مرارت “شهود” میکند، دلیل قاطعی به سود ترجیح تقریر حقیقت بر تقلیل مرارت ندارد. با این همه، براین نکته تأکید دارد که هر چه التزام روشنفکر به اخلاق و معنویت بیشتر میشود میزان اهمیت و فوریت این مسأله (ظاهراً) لاینحل در نظرش فزونی میگیرد. و این است وجه تراژیک زندگی روشنفکری.» باتوجه به این رویکردها در اقتراحی از ملکیان خواستم که درباب نسبت آگاهی و رنج و لذت نقطه نظریاتش را بیان کند.
🔅او معتقد است که تقلیل حقیقت بر تقریر مرارت تنها برای کسانی ارجحیت میتواند داشته باشد که بخواهند مختصههای خاص انسانیتشان را پرورش دهند و در آنها به کمال برسند. اگرچه او معتقد است دلایل عقلانی برای این ارجحیت نمیتوان داشت، اما باور دارد که تقریر حقیقت، باعث نزدیک شدن انسانها به یکدیگر میشود، امری که با تقلیل مرارت بنا بر دلایلی که توضیح میدهد امکانپذیر نیست.
متن کامل این گفتگو👇
✨→ 3danet.ir/a95o2
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
صدانت
نسبت آگاهی و رنج و لذت در اقتراحی از مصطفی ملکیان • صدانت
مصطفی ملکیان؛ فیلسوف اخلاق از جمله متفکران ایرانی است که درباب آگاهی و از سوی دیگر لذت و یا رنج نقطه نظراتی داده است. یکی از مهمترین نظریات او «تقریر حقیقت و تقلیل مرارت» است. ملکیان معتقد است که وظیفه روشنفکر، یکی نیل به سمت حقیقت و بیان آن است و دیگر وظیفهاش…
❄️ معرفی شمارۀ ۱۴۴
نشریۀ اطلاعات حکمت و معرفت
با عنوان «دفتری برای عرفان اسلامی»
🔅دفترماه این شماره از نشریه مشتمل بر هشت مطلب است و مطالب دیگری نیز در بخشهای ادب و هنر، اندیشه و نظر، کتاب و گزارش بهچاپ رسیدهاند.
🔅سید مسعود رضوی در بخشی از سخن دبیر شمارۀ ۱۴۴ مینویسد: «تنوع، شقوق و شاخههای تصوف و عرفان، چنان است که حتی اگر فهرستی از رجال و مشایخ و بزرگان صوفیه، یا فرقهها و نحله ها و طرایق، یا موضوعات و مصطلحات و مسایل، یا امکنه و ابزارها و وسایل، یا کتب و نوشته جات و رسایل مرتبط با آن را تهیه کنیم، هر یک کتابی مفصل خواهد شد و کار یک فرد و دو تن هم نیست؛ در زمانی مناسب و طولانی، همراه با کاوش و شکیبایی، اهل تحقیق و اوستادان باید بکاوند و بنویسند و بیاموزند تا از ظواهر درگذرند و به جواهر برسند، و به دور از شبهات، مبانی تصوف بیان و حقایق برای علاقمندان تبیین شود.
این دفتر بیآنکه داعیۀ شناختی گسترده یا کشف و ابداع و بیان نظریۀ متفاوتی داشته باشد، در پی بازاندیشی و توصیف تصوف و عرفان اسلامي از منظرهای متفاوت است. نگاه کهن، تعریف ممیزه ها و امتیازات، تحقیق مسائل و موضوعات، تحلیل و تبیین مفاهیم و مکاتب، بررسی تاریخی و نیز منظر و تجلی زیباشناسانه و ادبی...؛ اهداف این دفتر و مجموعه بوده است.»
🔅نخستین نوشتار دفتر ماه این شماره گفتوگویی با ويليام چيتيك است در باب «سنتهای اسلامی و عرفان» که مرضيه سليماني آن را به فارسی برگردانده است.
🔅دومین مطلب این مجموعه نیز گفتوگویی است با كارل ارنست و ترجمه مرضیه سلیمانی که «راز گل سرخ» نام گرفته است.
🔅سومین نوشتار «ریشیهای کشمیر، پیامآوران صلح و دوستی» نام دارد و سعید کریمی آن را نگاشته است.
🔅چهارمین مطلب مقالهای است به قلم سید مسعود رضوی با عنوان «مجتهد خراسان و صوفيان سراچه» که نگارنده با توجه به تأکیدِ اکیدِ استاد دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی بر اهمیت شعر و مشرب میرزا حبیب خراسانی، آن را به رشتۀ تحریر درآورده است.
🔅مطلب پنجم این دفتر، «سعدي و عرفان» نام گرفته است و مقدمهای است از رسالة جامعی در باب عرفان سعدی تألیف حميد يزدانپرست، پژوهشگر ادبیات و فرهنگ ایران.
🔅«ریشههای نوافلاطونی عرفان اسلامی» به قلم کموران گودلک و ترجمه محمدرضا مرادی طادی ششمین مطلب این مجموعه را به خود اختصاص داده است.
🔅هفتمین نوشتار یعنی «فرایند تحول ایدئولوژیک و تکنولوژیک تصوف در دوران معاصر» است به قلم کارل ارنست و برگردان زهرا توفیقی و الهام رستاد.
🔅اما هشتمین و آخرین نوشتار این پرونده، «جمال از منظر محیالدین ابنعربی و فخرالدین عراقی» نام گرفته است که سیروس علی زرگر آن را نگاشته و علیرضا رضایت به فارسی ترجمه کرده است.
🔅در بخش ادب و هنر سه مقاله را از نظر میگذرانیم که عبارتاند از: «عالم شعر و جهان تصاویر» که گفتوگوی منوچهر دینپرست است با خاطره شیبانی؛ «ارزش در هنر» اثر گوردون گرهام و ترجمه انشالله رحمتی؛ و در انتها «احیای زیباییشناسی کلاسیک» بهقلم ووادیسواف تاتارکیویچ، با ترجمۀ سید جواد فندرسکی.
🔅بخش اندیشه و نظر این شماره در بر گیرندۀ دو مقاله است: «رسالة ابوعبدالرحمان سلمي نيشاپوري در نكوهش دانش كلام»، بهقلم محمد سوری؛ فلسفة اعتقادي مزدك «جستوجوي عدالت در دنياي باستان»، بهقلم ابوالقاسم آخته.
🔅دو بخش پایانی این ماهنامه را بخشهای کتاب و گزارش تشکیل میدهند با عناوین «تنيدگي فرهنگ در تاريخ افغانستان» به قلم سید مسعود رضوی؛ و نقد و معرفی کتاب و گفتوگوی منیرۀ پنجتنی با حسین شیخ رضایی...
🔅صدوچهلوچهارمین شمارۀ نشریۀ اطلاعات حکمت و معرفت مربوط به فروردینماه ۱۳۹۷ با عنوان «عرفان اسلامی» به سردبیری و مدیر مسئولی انشاءالله رحمتی با بهای ۵۰۰۰ تومان در اختیار علاقهمندان قرار گرفت.
سایت اختصاصی: www.ettelaathekmatvamarefat.com
نشانی الکترونیک: ehvm86gmail.com
کانال تلگرام: @Doostanehekmatmarefat
✨→ 3danet.ir/dFdc6
🏙 s9.picofile.com/file/8321819592/h144.jpg
نشریۀ اطلاعات حکمت و معرفت
با عنوان «دفتری برای عرفان اسلامی»
🔅دفترماه این شماره از نشریه مشتمل بر هشت مطلب است و مطالب دیگری نیز در بخشهای ادب و هنر، اندیشه و نظر، کتاب و گزارش بهچاپ رسیدهاند.
🔅سید مسعود رضوی در بخشی از سخن دبیر شمارۀ ۱۴۴ مینویسد: «تنوع، شقوق و شاخههای تصوف و عرفان، چنان است که حتی اگر فهرستی از رجال و مشایخ و بزرگان صوفیه، یا فرقهها و نحله ها و طرایق، یا موضوعات و مصطلحات و مسایل، یا امکنه و ابزارها و وسایل، یا کتب و نوشته جات و رسایل مرتبط با آن را تهیه کنیم، هر یک کتابی مفصل خواهد شد و کار یک فرد و دو تن هم نیست؛ در زمانی مناسب و طولانی، همراه با کاوش و شکیبایی، اهل تحقیق و اوستادان باید بکاوند و بنویسند و بیاموزند تا از ظواهر درگذرند و به جواهر برسند، و به دور از شبهات، مبانی تصوف بیان و حقایق برای علاقمندان تبیین شود.
این دفتر بیآنکه داعیۀ شناختی گسترده یا کشف و ابداع و بیان نظریۀ متفاوتی داشته باشد، در پی بازاندیشی و توصیف تصوف و عرفان اسلامي از منظرهای متفاوت است. نگاه کهن، تعریف ممیزه ها و امتیازات، تحقیق مسائل و موضوعات، تحلیل و تبیین مفاهیم و مکاتب، بررسی تاریخی و نیز منظر و تجلی زیباشناسانه و ادبی...؛ اهداف این دفتر و مجموعه بوده است.»
🔅نخستین نوشتار دفتر ماه این شماره گفتوگویی با ويليام چيتيك است در باب «سنتهای اسلامی و عرفان» که مرضيه سليماني آن را به فارسی برگردانده است.
🔅دومین مطلب این مجموعه نیز گفتوگویی است با كارل ارنست و ترجمه مرضیه سلیمانی که «راز گل سرخ» نام گرفته است.
🔅سومین نوشتار «ریشیهای کشمیر، پیامآوران صلح و دوستی» نام دارد و سعید کریمی آن را نگاشته است.
🔅چهارمین مطلب مقالهای است به قلم سید مسعود رضوی با عنوان «مجتهد خراسان و صوفيان سراچه» که نگارنده با توجه به تأکیدِ اکیدِ استاد دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی بر اهمیت شعر و مشرب میرزا حبیب خراسانی، آن را به رشتۀ تحریر درآورده است.
🔅مطلب پنجم این دفتر، «سعدي و عرفان» نام گرفته است و مقدمهای است از رسالة جامعی در باب عرفان سعدی تألیف حميد يزدانپرست، پژوهشگر ادبیات و فرهنگ ایران.
🔅«ریشههای نوافلاطونی عرفان اسلامی» به قلم کموران گودلک و ترجمه محمدرضا مرادی طادی ششمین مطلب این مجموعه را به خود اختصاص داده است.
🔅هفتمین نوشتار یعنی «فرایند تحول ایدئولوژیک و تکنولوژیک تصوف در دوران معاصر» است به قلم کارل ارنست و برگردان زهرا توفیقی و الهام رستاد.
🔅اما هشتمین و آخرین نوشتار این پرونده، «جمال از منظر محیالدین ابنعربی و فخرالدین عراقی» نام گرفته است که سیروس علی زرگر آن را نگاشته و علیرضا رضایت به فارسی ترجمه کرده است.
🔅در بخش ادب و هنر سه مقاله را از نظر میگذرانیم که عبارتاند از: «عالم شعر و جهان تصاویر» که گفتوگوی منوچهر دینپرست است با خاطره شیبانی؛ «ارزش در هنر» اثر گوردون گرهام و ترجمه انشالله رحمتی؛ و در انتها «احیای زیباییشناسی کلاسیک» بهقلم ووادیسواف تاتارکیویچ، با ترجمۀ سید جواد فندرسکی.
🔅بخش اندیشه و نظر این شماره در بر گیرندۀ دو مقاله است: «رسالة ابوعبدالرحمان سلمي نيشاپوري در نكوهش دانش كلام»، بهقلم محمد سوری؛ فلسفة اعتقادي مزدك «جستوجوي عدالت در دنياي باستان»، بهقلم ابوالقاسم آخته.
🔅دو بخش پایانی این ماهنامه را بخشهای کتاب و گزارش تشکیل میدهند با عناوین «تنيدگي فرهنگ در تاريخ افغانستان» به قلم سید مسعود رضوی؛ و نقد و معرفی کتاب و گفتوگوی منیرۀ پنجتنی با حسین شیخ رضایی...
🔅صدوچهلوچهارمین شمارۀ نشریۀ اطلاعات حکمت و معرفت مربوط به فروردینماه ۱۳۹۷ با عنوان «عرفان اسلامی» به سردبیری و مدیر مسئولی انشاءالله رحمتی با بهای ۵۰۰۰ تومان در اختیار علاقهمندان قرار گرفت.
سایت اختصاصی: www.ettelaathekmatvamarefat.com
نشانی الکترونیک: ehvm86gmail.com
کانال تلگرام: @Doostanehekmatmarefat
✨→ 3danet.ir/dFdc6
🏙 s9.picofile.com/file/8321819592/h144.jpg
❄️ افسانه پیل و پراید
✍️ #محسن_رنانی / ۲۴ اسفند ۱۳۹۶
🔅برطبق یک عادت زشت و خودپسندانه، من معمولا در پایان هر سال، تحلیلی از وضعیت اقتصاد سیاسی کشور مینوشتهام و پیشبینیهایی از آینده میدادهام. امسال اما چون از مهرماه اعلام کردهام که برای مدتی از نوشتههای اقتصاد سیاسی پرهیز میکنم و بیشتر به موضوعات توسعهای میپردازم (تا وقتی که اعتیادم به «تحلیل همه چیز از نگاه اقتصاد سیاسی» درمان شود)، تصمیم گرفتم به جای نوشته خودم، یکی از بهترین وجامعترین تحلیلهایی که در سال ۱۳۹۶ درباره وضعیت موجود کشور از دیگران شنیده یا خواندهام را به عنوان تحلیل برگزیده سال معرفی کنم.
🔅بر این اساس یک سخنرانی کوتاه (۲۳ دقیقهای) از دکتر محمد فاضلی، جامعه شناس و عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی را به عنوان یک «تحلیل چارجیم» (جامع، جدی، جمعوجور، جماعتفهم) از وضعیت کلان کشور به شما معرفی میکنم. توصیه کنم این فایل صوتی را حتما بشنوید و تصمیم بگیرید برای ده نفر دیگر هم بفرستید که حتما سه نفرشان دارای مسئولیت دولتی و حکومتی باشند. خیلی مهم است که این سخنرانی را همه بشنویم ودرباره آن تامل کنیم؛ از خانمهای خانهدار گرفته تا فعالان اقتصادی بخش خصوصی، نمایندگان مجلس، وزرا، فرماندهان نظامی، امامان جمعه، روسای قوا و شاید مهمتر از همه، مقام معظم رهبری.
🔅ما باید درباره مسائلمان، که البته همه مهم هستند ولی برخی خیلی مهمترند و حلوفصلشان دارد دیر میشود، به صورت جدی گفتوگوی ملی را آغاز کنیم و امثال این سخنرانی میتواند ضرورت این گفتوگو را به ما بشناساند و زمینه آن را فراهم کند. بیایید در ایام عید هر کجا رفتیم به جای دیدن و شنیدن کلیپهای مختلف سیاسی و طنز و تمسخر، این فایل را به صورت جمعی بشنویم و درباره نکات آن با هم گفتوگوی اخلاقی و عقلانی کنیم.
🔅یادمان باشد ما دیگر فرصت و انرژی آن را نداریم که دنبال مقصر بگردیم، بلکه فقط باید دنبال راه حل بگردیم و هر کدام از ما ببینیم در ایجاد تغییرات و تحولاتی که لازم است انجام شود، خودمان باید از کجا آغاز کنیم و چه گامی را برداریم. ما مانند کشاورزانی هستیم که بر سر سهممان از آب رودخانه اختلاف داریم؛ اما الان رودخانه در حال خشک شدن است و اگر کاملا خشک شود همه نابودیم. پس به جای متهم کردن یکدیگر، باید برای یافتن راه حل، گفتوگو و همفکری را آغاز و برای اجرای آنها، همکاری کنیم.
🔅دکتر فاضلی حرفهای مهمی را به زبانی ساه زده است که همه باید بشنویم و در موردشان فکر کنیم. بهترین نامی که برای سخنرانی دکتر فاضلی میتوانستم برگزینم «افسانه پیل و پراید» بود.
🌾 @sedanet
https://t.me/MohsenRenani/35
✍️ #محسن_رنانی / ۲۴ اسفند ۱۳۹۶
🔅برطبق یک عادت زشت و خودپسندانه، من معمولا در پایان هر سال، تحلیلی از وضعیت اقتصاد سیاسی کشور مینوشتهام و پیشبینیهایی از آینده میدادهام. امسال اما چون از مهرماه اعلام کردهام که برای مدتی از نوشتههای اقتصاد سیاسی پرهیز میکنم و بیشتر به موضوعات توسعهای میپردازم (تا وقتی که اعتیادم به «تحلیل همه چیز از نگاه اقتصاد سیاسی» درمان شود)، تصمیم گرفتم به جای نوشته خودم، یکی از بهترین وجامعترین تحلیلهایی که در سال ۱۳۹۶ درباره وضعیت موجود کشور از دیگران شنیده یا خواندهام را به عنوان تحلیل برگزیده سال معرفی کنم.
🔅بر این اساس یک سخنرانی کوتاه (۲۳ دقیقهای) از دکتر محمد فاضلی، جامعه شناس و عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی را به عنوان یک «تحلیل چارجیم» (جامع، جدی، جمعوجور، جماعتفهم) از وضعیت کلان کشور به شما معرفی میکنم. توصیه کنم این فایل صوتی را حتما بشنوید و تصمیم بگیرید برای ده نفر دیگر هم بفرستید که حتما سه نفرشان دارای مسئولیت دولتی و حکومتی باشند. خیلی مهم است که این سخنرانی را همه بشنویم ودرباره آن تامل کنیم؛ از خانمهای خانهدار گرفته تا فعالان اقتصادی بخش خصوصی، نمایندگان مجلس، وزرا، فرماندهان نظامی، امامان جمعه، روسای قوا و شاید مهمتر از همه، مقام معظم رهبری.
🔅ما باید درباره مسائلمان، که البته همه مهم هستند ولی برخی خیلی مهمترند و حلوفصلشان دارد دیر میشود، به صورت جدی گفتوگوی ملی را آغاز کنیم و امثال این سخنرانی میتواند ضرورت این گفتوگو را به ما بشناساند و زمینه آن را فراهم کند. بیایید در ایام عید هر کجا رفتیم به جای دیدن و شنیدن کلیپهای مختلف سیاسی و طنز و تمسخر، این فایل را به صورت جمعی بشنویم و درباره نکات آن با هم گفتوگوی اخلاقی و عقلانی کنیم.
🔅یادمان باشد ما دیگر فرصت و انرژی آن را نداریم که دنبال مقصر بگردیم، بلکه فقط باید دنبال راه حل بگردیم و هر کدام از ما ببینیم در ایجاد تغییرات و تحولاتی که لازم است انجام شود، خودمان باید از کجا آغاز کنیم و چه گامی را برداریم. ما مانند کشاورزانی هستیم که بر سر سهممان از آب رودخانه اختلاف داریم؛ اما الان رودخانه در حال خشک شدن است و اگر کاملا خشک شود همه نابودیم. پس به جای متهم کردن یکدیگر، باید برای یافتن راه حل، گفتوگو و همفکری را آغاز و برای اجرای آنها، همکاری کنیم.
🔅دکتر فاضلی حرفهای مهمی را به زبانی ساه زده است که همه باید بشنویم و در موردشان فکر کنیم. بهترین نامی که برای سخنرانی دکتر فاضلی میتوانستم برگزینم «افسانه پیل و پراید» بود.
🌾 @sedanet
https://t.me/MohsenRenani/35