Forwarded from وبسایت فرهنگی صدانت
☘️ ضد فرهنگ، ضد علم
✍️ احمد مطلّبنیا
🔅در این نوشته با اختصار بسیار به ارزیابی کتاب جریانشناسی ضدفرهنگها، نوشتة #عبدالحسین_خسروپناه ، میپردازیم. در مقدمة مؤسسة حکمت نوین اسلامی (حنا)، یعنی مؤسسهای که خود عبدالحسین خسروپناه رییس آن است، آمده است این کتاب «تحقیقی است که توسط پژوهشگر و دانشمند ارجمند استاد عبدالحسین خسروپناه، پس از سالها کوشش فراوان و پژوهش و تدریس به نگارش درآمده است». نویسندة کتاب نیز در ابتدای پیشگفتار خود آن را «دومین اثر نظاممند نگارنده در حوزه جریانشناسی ایران معاصر» خوانده است. او خود در این پیشگفتار، به عنوان «دانشیار پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی»، از منتقدان دعوت کرده است تا «هر گونه نقد و انتقادی نسبت به این اثر دارند، نویسنده را بهرهمند ساخته و بهرمند سازند». این مقاله میتواند پاسخی به همین دعوت نویسنده تلقی شود.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/o5Uha
🌾 @sedanet
✍️ احمد مطلّبنیا
🔅در این نوشته با اختصار بسیار به ارزیابی کتاب جریانشناسی ضدفرهنگها، نوشتة #عبدالحسین_خسروپناه ، میپردازیم. در مقدمة مؤسسة حکمت نوین اسلامی (حنا)، یعنی مؤسسهای که خود عبدالحسین خسروپناه رییس آن است، آمده است این کتاب «تحقیقی است که توسط پژوهشگر و دانشمند ارجمند استاد عبدالحسین خسروپناه، پس از سالها کوشش فراوان و پژوهش و تدریس به نگارش درآمده است». نویسندة کتاب نیز در ابتدای پیشگفتار خود آن را «دومین اثر نظاممند نگارنده در حوزه جریانشناسی ایران معاصر» خوانده است. او خود در این پیشگفتار، به عنوان «دانشیار پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی»، از منتقدان دعوت کرده است تا «هر گونه نقد و انتقادی نسبت به این اثر دارند، نویسنده را بهرهمند ساخته و بهرمند سازند». این مقاله میتواند پاسخی به همین دعوت نویسنده تلقی شود.
متن کامل👇
✨→ 3danet.ir/o5Uha
🌾 @sedanet
صدانت
ضد فرهنگ، ضد علم • صدانت
ضد فرهنگ، ضد علم آمیزهای از سرهمبندی، تقلب و گزافهگویی به نام «جریانشناسی ضدفرهنگها» احمد مطلّبنیا اگر روش درستی را برای نقد یک انحراف بهکار نبندیم
🏮 معرفی چند کانال مفید:
🌱 رامین جهانبگلو
@Ramin_Jahanbegloo
🌱 مجتبی اعتمادی نیا
@m_etemadinia
🌱 محمد مهدی مجاهدی
@mmojahedi
🌱 امیرحسین ترکاشوند
@baznegari
🌱 ساسان حبیب وند
@sasanhabibvand
🌱 داریوش شایگان
@Dariush_Shayegan
🌱 سخنرانیها
@sokhanranihaa
🌱ادبیات اقلیت
@aghalliat
🌱 پرسه
@parse_channel
🌱 بخارا
@bukharamag
🌱 رویش
@rooyeshedigar
🌱 طرّه ی جان
@toreyejan
🌱 اطلاعرسانی نشستهای فرهنگی و علومانسانی
@News_sedanet
📲 پیج اینستاگرام اطلاعرسانی نشستهای فرهنگی و علومانسانی👇
instagram.com/news_sedanet/
🌱 رامین جهانبگلو
@Ramin_Jahanbegloo
🌱 مجتبی اعتمادی نیا
@m_etemadinia
🌱 محمد مهدی مجاهدی
@mmojahedi
🌱 امیرحسین ترکاشوند
@baznegari
🌱 ساسان حبیب وند
@sasanhabibvand
🌱 داریوش شایگان
@Dariush_Shayegan
🌱 سخنرانیها
@sokhanranihaa
🌱ادبیات اقلیت
@aghalliat
🌱 پرسه
@parse_channel
🌱 بخارا
@bukharamag
🌱 رویش
@rooyeshedigar
🌱 طرّه ی جان
@toreyejan
🌱 اطلاعرسانی نشستهای فرهنگی و علومانسانی
@News_sedanet
📲 پیج اینستاگرام اطلاعرسانی نشستهای فرهنگی و علومانسانی👇
instagram.com/news_sedanet/
🔅زمانی بود که میگفتم این ترک است و آن بلغاری و این یونانی. من کارهایی برای وطنم کردهام، ارباب، که اگر برایت بگویم موهای سرت سیخ خواهد شد: سر بریدهام، دزدی کردهام، آبادیها را آتش زدهام، به زنها تجاوز کردهام و خانوادهها را از بین بردهام. چرا؟ به این بهانه که آنها بلغاری یا ترک بودند. تف بر من! اغلب توی دلم به خودم فحش میدهم و میگویم: برو گم شو، کثافت! مرده شویت ببرد، مردکهی احمق! لیکن حالا با خود میگویم: این یک مرد خوبی است، آن یک آدم رذلی است. دیگر میخواهد بلغاری باشد یا یونانی، برای من فرق نمیکند. خوب است یا بد؟ این تنها چیزی است که من امروز دربارهی کسی میپرسم. و حتی در حال حاضرکه دارم رو به پیری میروم، به نمکی که میخورم قسم، مثل اینکه دیگر کم کم این را هم نمیپرسم. آره، رفیق، آدمها خوب باشند یا بد، دل من به حال همهشان میسوزد. وقتی من آدمِ بدبختی را میبینم، ولو بظاهر نشان بدهم که به من مربوط نیست، دلم به حالش میسوزد و با خود میگویم که این بیچاره هم میخورد، مینوشد، عشق میورزد و میترسد؛ او نیز خدایی دارد و شیطانی؛ او نیزخواهد مرد، زیر خاک خواهد خوابید و طعمهی کرمها خواهد شد. ای بیچاره! ما همه برادریم و همه طعمهای هستیم برای کرمها!
و اگر این موجود زن باشد، آه! دلم میخواهد زار زار گریه کنم...
*
🔅تو میگویی میهن... و چرندیاتی را که کتابهایت میگویند باور میکنی! تو باید حرفهای مرا باور کنی. مادام که این وطنها هستند انسان همان جانوری است که هست، جانوری درنده... ولی من، خدا را شکر که خلاص شدم، دیگر تمام شد! تو چطور؟
✍️ زوربای یونانی
📚 نیکوس کازانتزاکیس
🌾 @sedanet
🏙 s8.picofile.com/file/8322672776/y_0.jpg
و اگر این موجود زن باشد، آه! دلم میخواهد زار زار گریه کنم...
*
🔅تو میگویی میهن... و چرندیاتی را که کتابهایت میگویند باور میکنی! تو باید حرفهای مرا باور کنی. مادام که این وطنها هستند انسان همان جانوری است که هست، جانوری درنده... ولی من، خدا را شکر که خلاص شدم، دیگر تمام شد! تو چطور؟
✍️ زوربای یونانی
📚 نیکوس کازانتزاکیس
🌾 @sedanet
🏙 s8.picofile.com/file/8322672776/y_0.jpg
✅ با توجه به اینکه احتمال دارد در آینده مشکلاتی برای تلگرام پیش آید، اگر مایل به ارتباط با صدانت هستید و میخواهید از راههای جدید ارتباط با ما مطلع شوید (از طریق خبرنامه پیامکی یا ایمیل)، در ربات زیر ثبت نام کنید:
@sedanetbot
@sedanetbot
Forwarded from وبسایت فرهنگی صدانت
☘️ ضدتوصیههای پسانوروزی:
سعی کنیم حال و هوای نوروزی را تا یکی دو هفته دیگر کش بدهیم، من تضمین میکنم که میزان بهرهوری کاهش نیابد.
درعین حال، از اینکه تعطیلات تمام شده غصه نخوریم، تنوع رمز خوشاحوالی ما است.
تلاش کنیم برای عصرهای شنبه برنامه خوشایندی تدارک کنیم تا مقداری از عبوسی عصر جمعه و صبح شنبه کسر شود.
رژیم خبری را کماکان ادامه دهیم. علاقه زیاد به خبر دور از خودآزاری نیست. دنبال سرگرمیهای بهتر باشیم.
از القای افکار آخرالزمانیِ "هرسال دریغ از پارسال" و "دیگر تمام شد" دست برداریم. اگر اینطور بود لابد تا حالا واقعاً هم تمام شده بود.
از تحریک خودمان با وعدة تغییراتِ بزرگِ خوب خودداری کنیم. اگر تا حالا نشده است لابد بعدا هم نمیشود.
از تلفشدن وقتمان خیلی ناراحتی نکنیم. وقت اصولاً برای تلفکردن است. مشکل اصلی وقتی است که نتوانیم بهخوبی وقتمان را تلف کنیم.
فراموش نکنیم هدف ما در زندگی شادی است، پس تناقض است که بهخاطر کاستی اسباب شادی خیلی غصه بخوریم.
رسالت تاریخی روشنفکری اندکی شادکردن خود و اطرافیان است. قضیه را بیش از حد جدی نکنیم.
فکرکردن اغلب راهی برای حل مشکلات نیست، سرگشتگی میان مشکلات لاینحل است. گاهی دنبال راههای فکرنکردن باشیم.
🗞 از صفحۀ فیسبوک #مرتضی_مردیها
🌾 @sedanet | @mardihamorteza
سعی کنیم حال و هوای نوروزی را تا یکی دو هفته دیگر کش بدهیم، من تضمین میکنم که میزان بهرهوری کاهش نیابد.
درعین حال، از اینکه تعطیلات تمام شده غصه نخوریم، تنوع رمز خوشاحوالی ما است.
تلاش کنیم برای عصرهای شنبه برنامه خوشایندی تدارک کنیم تا مقداری از عبوسی عصر جمعه و صبح شنبه کسر شود.
رژیم خبری را کماکان ادامه دهیم. علاقه زیاد به خبر دور از خودآزاری نیست. دنبال سرگرمیهای بهتر باشیم.
از القای افکار آخرالزمانیِ "هرسال دریغ از پارسال" و "دیگر تمام شد" دست برداریم. اگر اینطور بود لابد تا حالا واقعاً هم تمام شده بود.
از تحریک خودمان با وعدة تغییراتِ بزرگِ خوب خودداری کنیم. اگر تا حالا نشده است لابد بعدا هم نمیشود.
از تلفشدن وقتمان خیلی ناراحتی نکنیم. وقت اصولاً برای تلفکردن است. مشکل اصلی وقتی است که نتوانیم بهخوبی وقتمان را تلف کنیم.
فراموش نکنیم هدف ما در زندگی شادی است، پس تناقض است که بهخاطر کاستی اسباب شادی خیلی غصه بخوریم.
رسالت تاریخی روشنفکری اندکی شادکردن خود و اطرافیان است. قضیه را بیش از حد جدی نکنیم.
فکرکردن اغلب راهی برای حل مشکلات نیست، سرگشتگی میان مشکلات لاینحل است. گاهی دنبال راههای فکرنکردن باشیم.
🗞 از صفحۀ فیسبوک #مرتضی_مردیها
🌾 @sedanet | @mardihamorteza
☘️ خوانشهای سهگانه نیچه
✍️ #علی_غزالیفر 1397/1/13
🔅در ایران، هم آثارِ بسیارِ نیچه (1844-1900) به فارسی ترجمه شده، و هم آثار بسیاری درباره او منتشر شده است. نهتنها به همه حوزههای علوم انسانی وارد شده، بلکه عموم افراد نیز به دانستن اندیشههای او علاقمند هستند. لذا هیچ فیلسوف دیگری نیست که به اندازه نیچه در چنین سطح گستردهای مورد اقبال باشد. با توجه به این وضع، خوانش نیچه در طیف وسیعی رواج دارد. اما باید توجه کرد که این امر یکدست و یکنوع نیست.
🔅بهطور کلی سه نوع مواجهه یا سه گونه خوانش نیچه وجود دارد که باید مشخص شود کدامیک مطلوب یا مقصود است:
🔅1- آموختن نیچه:
منظور این است که کلیت آنچه را به عنوان فلسفه رایج و متعارف نیچه جا افتاده است، به صورت منظم و منسجم بدانیم. کتابی همچون "نیچه" نوشته جوزف پیتر استرن در این بخش جای میگیرد. مباحث این کتاب را نباید اشتباه گرفت با، مثلا، آنچه هایدگر (1889-1976) در کتاب "نیچه" خود میگوید. خوانش هایدگر از نوعی دیگر است؛ نوع دوم.
🔅2- آموختن از نیچه:
نوشتههای نیچه منبعی غنی و گسترده برای تفکر فلسفی هستند. اگر کسی بخواهد از او الهام بگیرد، میتواند خود آثارش را بخواند و مورد تأمل قرار دهد. نوشتههای مبهم و فشرده او پر از نکات و بصیرتهای جالب است که هر کدام میتواند موضوع جداگانهای برای تفکر باشد و سرچشمهای برای جوشش معانی گوناگون. همچنین هر کسی اگر با دغدغهها و مسائلی که دارد، به سراغ این آثار برود، پاسخهایی به چنگ میآورد. برخی از فیلسوفان بزرگ نیز چنین کردهاند. ما نیز میتوانیم در حد خود چنین کنیم.
🔅3- آموختن آنچه از نیچه آموختهاند:
طبق نکته قبلی، طبیعی است که فیلسوفان بسیاری از نیچه الهام گرفته باشند. واضح است که یک فیلسوف بزرگ، نیچه را، بیشتر، در پرتو فلسفه و مسائل فلسفی خود فهم میکند و نه بالعکس. برای مثال نیهیلیسمی که مارتین هایدگر میگوید از این قبیل است؛ زیرا نیچه چیزهای گوناگون زیادی گفته که نیهیلسم فقط یکی از آنهاست. مثال دیگر میشل فوکو (1926-1984) است که تبارشناسی تاریخی نیچه را بسیار پرورش میدهد. ژیل دولوز (1925-1995) به شکلی دیگر و کارل یاسپرس (1883-1969) هم به نوعی دیگر. مثلا کتاب "نیچه و مسیحیت" یاسپرس قرائت متفاوت و جالب دیگری است که با خوانش هایدگر فرق دارد. نیچه خود را نه نیهیلست معرفی میکرد، نه تبارشناس، نه اگزیستانسیالیست، نه پستمدرن و نه... . او خود را نوعی روانشناس و ژرفکاو ذهن و روان آدمیان میدانست. حال ما وقتی سراغ آثار فیلسوفان نوآوری میرویم که درباره نیچه سخن تازه گفتهاند، در واقع آنچه را که آنها از نیچه آموختهاند، میخوانیم.
🔅این سه خوانش لزوما منطبق بر هم نیستند و لزومی هم ندارد که اینگونه باشند. مهم آن است که بدانیم با چه نوعی خوانشی مواجهیم تا ناسازگاریها ما را گیج و گمراه نکند.
🌾 @sedanet
🌾 @philosophicalmeditation
✍️ #علی_غزالیفر 1397/1/13
🔅در ایران، هم آثارِ بسیارِ نیچه (1844-1900) به فارسی ترجمه شده، و هم آثار بسیاری درباره او منتشر شده است. نهتنها به همه حوزههای علوم انسانی وارد شده، بلکه عموم افراد نیز به دانستن اندیشههای او علاقمند هستند. لذا هیچ فیلسوف دیگری نیست که به اندازه نیچه در چنین سطح گستردهای مورد اقبال باشد. با توجه به این وضع، خوانش نیچه در طیف وسیعی رواج دارد. اما باید توجه کرد که این امر یکدست و یکنوع نیست.
🔅بهطور کلی سه نوع مواجهه یا سه گونه خوانش نیچه وجود دارد که باید مشخص شود کدامیک مطلوب یا مقصود است:
🔅1- آموختن نیچه:
منظور این است که کلیت آنچه را به عنوان فلسفه رایج و متعارف نیچه جا افتاده است، به صورت منظم و منسجم بدانیم. کتابی همچون "نیچه" نوشته جوزف پیتر استرن در این بخش جای میگیرد. مباحث این کتاب را نباید اشتباه گرفت با، مثلا، آنچه هایدگر (1889-1976) در کتاب "نیچه" خود میگوید. خوانش هایدگر از نوعی دیگر است؛ نوع دوم.
🔅2- آموختن از نیچه:
نوشتههای نیچه منبعی غنی و گسترده برای تفکر فلسفی هستند. اگر کسی بخواهد از او الهام بگیرد، میتواند خود آثارش را بخواند و مورد تأمل قرار دهد. نوشتههای مبهم و فشرده او پر از نکات و بصیرتهای جالب است که هر کدام میتواند موضوع جداگانهای برای تفکر باشد و سرچشمهای برای جوشش معانی گوناگون. همچنین هر کسی اگر با دغدغهها و مسائلی که دارد، به سراغ این آثار برود، پاسخهایی به چنگ میآورد. برخی از فیلسوفان بزرگ نیز چنین کردهاند. ما نیز میتوانیم در حد خود چنین کنیم.
🔅3- آموختن آنچه از نیچه آموختهاند:
طبق نکته قبلی، طبیعی است که فیلسوفان بسیاری از نیچه الهام گرفته باشند. واضح است که یک فیلسوف بزرگ، نیچه را، بیشتر، در پرتو فلسفه و مسائل فلسفی خود فهم میکند و نه بالعکس. برای مثال نیهیلیسمی که مارتین هایدگر میگوید از این قبیل است؛ زیرا نیچه چیزهای گوناگون زیادی گفته که نیهیلسم فقط یکی از آنهاست. مثال دیگر میشل فوکو (1926-1984) است که تبارشناسی تاریخی نیچه را بسیار پرورش میدهد. ژیل دولوز (1925-1995) به شکلی دیگر و کارل یاسپرس (1883-1969) هم به نوعی دیگر. مثلا کتاب "نیچه و مسیحیت" یاسپرس قرائت متفاوت و جالب دیگری است که با خوانش هایدگر فرق دارد. نیچه خود را نه نیهیلست معرفی میکرد، نه تبارشناس، نه اگزیستانسیالیست، نه پستمدرن و نه... . او خود را نوعی روانشناس و ژرفکاو ذهن و روان آدمیان میدانست. حال ما وقتی سراغ آثار فیلسوفان نوآوری میرویم که درباره نیچه سخن تازه گفتهاند، در واقع آنچه را که آنها از نیچه آموختهاند، میخوانیم.
🔅این سه خوانش لزوما منطبق بر هم نیستند و لزومی هم ندارد که اینگونه باشند. مهم آن است که بدانیم با چه نوعی خوانشی مواجهیم تا ناسازگاریها ما را گیج و گمراه نکند.
🌾 @sedanet
🌾 @philosophicalmeditation
☘️یادداشتی کوتاه در بارۀ کتاب «جهان هولوگرافیک»، ترجمۀ داریوش مهرجویی، به سفارش دکتر شایگان
✍️ #موسی_اکرمی
🔅در یکی-دو روز گذشته بخشی از ویدئوی نقد دکتر علی نیّری بر کتاب شبهعلمی «جهان هولوگرافیک»، نوشتۀ مایکل تالبوت، ترجمۀ جناب داریوش مهرجویی عزیز، از راه رسانههای پیامرسان منتشر شده است.
🔅میدانیم که این کتاب را زنده یاد دکتر شایگان معرفی و برای ترجمه پیشنهاد کرده بوده است. این کتاب بهراستی نمونهای از شارلاتانیسم علمی، وبه گفتۀ دکتر محمدرضا توکلی صابری نمونهئی از آثار «شبهعلمی-تخیلی» (pseudoscience-fiction)، و حتی کتابی ضد علمی است، و انتشار آن در چارچوب نگرش پسامدرنیستی، و در ضدیت با مدرنیته و عقلانیت و واقعگرایی علمی روی داده است.
🔅از شما خوانندگان عزیز چه پنهان که شخص من در پیوند با چنین کتابی و کتابهائی همانند آن افسوسی مضاعف دارم زیرا، با برخورداری گذشتۀ افتخارآمیزی در دانشجویی اخترفیزیک و کیهانشناسی، نخستین و آخرین کتاب تألیفی ایرانی در زمینۀ کیهان شناسی را در سال 1376 منتشر کردهام : «از دم صبح ازل تا آخر شام ابد: تبیین کیهانشناختی آغاز و انجام جهان» (ناشر: بنیاد دانشنامهنگاری ایران). صدها و شاید بیش از هزار و بلکه دوهزار نسخه از سه هزار نسخۀ چاپ شده از این کتاب در انبار ناشر دولتی خاک میخورد.
🔅کتاب «نسبیت خاص و عام و کیهانشناختی» تألیف ولفگانگ ریندلر، ترجمۀ آقایان دکتر رضا منصوری و دکتر حسین معصومی همدانی (مرکز نشر دانشگاهی) و همچنین کتاب «آشنایی با کیهان شناسی» تألیف جایانت ویشنو نارلیکار، ترجمۀ خانم منیژه رهبر (مرکز نشر دانشگاهی) چندان فروشی نداشتهاند.
🔅ولی در نمایشگاه بین المللی کتاب تهران چاپ چهل و هفتم (بله، چاپ چهل و هفتم (!)) کتاب «جهان هولوگرافیک» عرضه شد. این درد را در نشر کتابهای شبهعلمی آغشته با گونههای گوناگونی از مغلطه و سفسطه به کجا باید برد؟ در کدامین چاه باید نالید که 1) روشنفکرانی چون مهرجویی عزیز به سفارش روشنفکران عزیز مرجعی چون دکتر شایگان گرانقدر در یک مرکز نشر معتبر کشور چنین کتابهائی را منتشر می کنند و 2) لابد انتظار دارند خوانندگان ایرانیِ روی آورده به عرفانهای مدرن (بی درک راستینی از چیستی عرفان و معرفتشناسی و روششناسی ویژۀ آن) گوی درک علمی جهان و تبیین علمی آن را از اهالی علم در بلاد خارج یا تحصیلکردگان دانشگاههای «غرب زده» بربایند.
🔅من این بخش از ویدئوی نقد دکتر نیری را بازنشر می دهم با همان نیت وفاداری به حقیقت و تعهد علمی، ضمن پاسداشت جایگاه دکتر شایگان، که به هر حال تجسم و نماد بخشی از هستی تاریخمند ما ایرانیان بود، و نیز حفظ احترام به داریوش مهرجویی که جایگاهی ویژه در تاریخ سینمای ایران و جهان دارد.
🌾 @sedanet
goo.gl/HMzPmM
✍️ #موسی_اکرمی
🔅در یکی-دو روز گذشته بخشی از ویدئوی نقد دکتر علی نیّری بر کتاب شبهعلمی «جهان هولوگرافیک»، نوشتۀ مایکل تالبوت، ترجمۀ جناب داریوش مهرجویی عزیز، از راه رسانههای پیامرسان منتشر شده است.
🔅میدانیم که این کتاب را زنده یاد دکتر شایگان معرفی و برای ترجمه پیشنهاد کرده بوده است. این کتاب بهراستی نمونهای از شارلاتانیسم علمی، وبه گفتۀ دکتر محمدرضا توکلی صابری نمونهئی از آثار «شبهعلمی-تخیلی» (pseudoscience-fiction)، و حتی کتابی ضد علمی است، و انتشار آن در چارچوب نگرش پسامدرنیستی، و در ضدیت با مدرنیته و عقلانیت و واقعگرایی علمی روی داده است.
🔅از شما خوانندگان عزیز چه پنهان که شخص من در پیوند با چنین کتابی و کتابهائی همانند آن افسوسی مضاعف دارم زیرا، با برخورداری گذشتۀ افتخارآمیزی در دانشجویی اخترفیزیک و کیهانشناسی، نخستین و آخرین کتاب تألیفی ایرانی در زمینۀ کیهان شناسی را در سال 1376 منتشر کردهام : «از دم صبح ازل تا آخر شام ابد: تبیین کیهانشناختی آغاز و انجام جهان» (ناشر: بنیاد دانشنامهنگاری ایران). صدها و شاید بیش از هزار و بلکه دوهزار نسخه از سه هزار نسخۀ چاپ شده از این کتاب در انبار ناشر دولتی خاک میخورد.
🔅کتاب «نسبیت خاص و عام و کیهانشناختی» تألیف ولفگانگ ریندلر، ترجمۀ آقایان دکتر رضا منصوری و دکتر حسین معصومی همدانی (مرکز نشر دانشگاهی) و همچنین کتاب «آشنایی با کیهان شناسی» تألیف جایانت ویشنو نارلیکار، ترجمۀ خانم منیژه رهبر (مرکز نشر دانشگاهی) چندان فروشی نداشتهاند.
🔅ولی در نمایشگاه بین المللی کتاب تهران چاپ چهل و هفتم (بله، چاپ چهل و هفتم (!)) کتاب «جهان هولوگرافیک» عرضه شد. این درد را در نشر کتابهای شبهعلمی آغشته با گونههای گوناگونی از مغلطه و سفسطه به کجا باید برد؟ در کدامین چاه باید نالید که 1) روشنفکرانی چون مهرجویی عزیز به سفارش روشنفکران عزیز مرجعی چون دکتر شایگان گرانقدر در یک مرکز نشر معتبر کشور چنین کتابهائی را منتشر می کنند و 2) لابد انتظار دارند خوانندگان ایرانیِ روی آورده به عرفانهای مدرن (بی درک راستینی از چیستی عرفان و معرفتشناسی و روششناسی ویژۀ آن) گوی درک علمی جهان و تبیین علمی آن را از اهالی علم در بلاد خارج یا تحصیلکردگان دانشگاههای «غرب زده» بربایند.
🔅من این بخش از ویدئوی نقد دکتر نیری را بازنشر می دهم با همان نیت وفاداری به حقیقت و تعهد علمی، ضمن پاسداشت جایگاه دکتر شایگان، که به هر حال تجسم و نماد بخشی از هستی تاریخمند ما ایرانیان بود، و نیز حفظ احترام به داریوش مهرجویی که جایگاهی ویژه در تاریخ سینمای ایران و جهان دارد.
🌾 @sedanet
goo.gl/HMzPmM
Telegram
☘️ تا چندی قبل 18 جلسه از درسگفتار «حقیقت و روش گادامر» از دکتر سیدمحمدرضا بهشتی در صدانت گذاشته شده بود. با تلاش یکی از اعضا تمام جلسات این درسگفتار ارزشمند با کیفیت عالی تکمیل گردید.
صوت تمام 30 جلسه 👇
✨ → 3danet.ir/HD41O
🌾 @sedanet
صوت تمام 30 جلسه 👇
✨ → 3danet.ir/HD41O
🌾 @sedanet
☘️لاتاری و ترومای ایرانی ـ شیعی
(شعوبیگری با اسانس انقلابی)
✍️ محسن حسام مظاهری
🔅یک
«لاتاری» از نخستین اکرانش در جشنوارهی فجر تا امروز حاشیههای زیادی همراه خود داشته است. از حواشی سخنان کارگردانش دربارهی فاشیسم و فردوسی و بیبهرهماندن فیلم از سیمرغهای اصلی جشنواره تا تبلیغات حامیانش که میکوشند آن را فیلمی انقلابی و نسخهی بهروزشدهی «آژانس شیشهای» معرفی کنند یا مخالفانی که آن را یک فیلمفارسی و نهایتاً بهروزشدهی «قیصر» میدانند. اما درین حواشی آنچه مغفول مانده است تحلیل روایت لاتاری است و اینکه آبشخور این روایت کجاست.
🔅دو
به نظر من لاتاری همزمان از تلاقی سه گفتار ایرانی تغذیه میکند. سه آبشخوری که هرکدام تبار تاریخی مستقل و متفاوتی دارند، اما گذر ایام و منافع سیاسی مشترک، فعلاً و موقتاً آنها را به نوعی وحدت استراتژیک و همزیستی مسالمتآمیز سوق داده است: یکی تشیع ایرانی (شعوبی)، دیگری شوونیسم ایرانی و سومی سیاست ایرانی (جمهوری اسلامی). وجه اشتراک نخست این سه گفتار این است که هرکدام از یک ترومای تاریخی تغذیه میکنند: تشیع ایرانی از سقیفه، شوونیسم ایرانی از قادسیه و سیاست ایرانی از جنگ تحمیلی؛ و وجه اشتراک دوم اینکه در هر سه تروما، طرف مقابل، از نژاد عرب است.
🔅سه
در لاتاری عربهای حاشیه خلیج فارس نماینده عاملان این هرسه تروما محسوب میشوند. لاتاری دلالِ انتقام است. میخواهد همه طلبهای تاریخی عجم از عرب را یکجا تسویه کند. از حملهی اعراب مسلمان به ایران ساسانی و حمله به خانهی دختر و داماد پیامبر(ص) تا جنگ هشتساله و کشتار منا. همهی وقایعی که در آنها ایرانیان/شیعیان زخم خوردهاند؛ از شمشیری که در دست اعراب بوده.
🔅چهار
در سالهای اخیر ما با ظهور نوعی شعوبیگری جدید مواجهایم که حالا لاتاری نمایندهی رسانهای آن است. این شعوبیگری جدید محصول امتزاج دغدغههای مذهبی و سنیستیزانهی تشیع ایرانی (هیئتی) با منافع ژئوپلیتیک جمهوری اسلامی و باستانگرایی لایههایی از جامعهی ایرانی است. انباشت خشم و نفرت و سرخوردگی و زخمهای تاریخی محصولش شده است این صورت تازه از عربستیزی. اگر عربستیزیِ پهلوی نگاهش به گذشته بود و احیای امپراتوری ایرانی ماقبل اسلام، عربستیزیِ جمهوری اسلامی رو به آینده دارد و میخواهد امپراتوری ایرانی ـ شیعی را بنا کند.
🔅پنج
عربستیزی نوظهور، درعین آنکه ریشه در مناسبات و منافع قدرت دارد، اما ادبیاتش عامهپسند و تودهگراست. سکهی مقبولی است که هم تودهی ایران باستانپرستها را راضی میکند و هم تودهی شیعیان که کینهی سعودیها را در دل دارند و هم تودهی حامیان نظام که چندصباحی است با عربستان درگیر جنگ سرد و گرم نیابتی است. لاتاری این میان کاسبگرانه از تحریک همزمان همهی این مخاطبان کیسهی خود را پر میکند.
لاتاری خودارضایی همزمان سه گفتار تاریخی ـ سیاسی است. بدینسان که هلال بن حمد (شاهزادهای که در فیلم کشته میشود) برای مخاطب ایرانپرست حکم سعد بن ابیوقاص را دارد و برای مخاطب شیعهی هیئتی حکم عمر بن خطاب را و برای مخاطب حزباللهی حکم محمد بنسلمان را. و هرسه از کشتهشدن فجیعش خشنود میشوند.
همچنین مخاطب ایرانپرست در موسی شمایل بابک خرمدین را میبیند و مخاطب شیعهی هیئتی، شمایل ابولؤلؤ را و مخاطب حزباللهی شمایل قاسم سلیمانی را. و هرسه برایش کف میزنند و از کاری که کرد احساس غرور میکنند. گویی موسی همزمان انتقام تاریخی همهشان را یکجا گرفته است. و بدینسان تروما تشفی مییابد و هر سه مخاطب ارضاشده از سالن سینما خارج میشوند.
🔅شش
اما از منظر سیاسی، لاتاری روی دیگر سکهی حمله به سفارت عربستان است و نمایشگر فانتزیای که حملهکنندگان و آمران پشتپردهی سیاسیشان در ذهن میپرورانند: روزی که شیوخ عرب خلیج فارس را به فجیعترین شکل ممکن بکشند و خبرش به تیتر یک رسانههای جهانی تبدیل شود. با این اوصاف، لاتاری تشدیدکنندهی شکاف ایران/سعودی و تحریککنندهی هیجانات عجم/عرب است و درنتیجه یک فیلم ضدملی است و مغایر با امنیت ملی. عدم تقدیر از لاتاری در جشنوارهی فجر (به عنوان رسمیترین جایزهی نظام در حوزهی سینما) به هردلیل که بوده، لااقل این فایده را دارد که مُهر تأیید رسمی نظام را پای روایت فیلم ننشانده است. گرچه میدانیم که این سیاست روی صحنه است. در پشت صحنه، نوعاً تشویقها و تنبیهها از جنس دیگری است...
پ.ن.
محمدحسین مهدویان و تیم چندنفرهی اصلیاش، نشان دادهاند سینماگران و روایتسازان کاربلدیاند. این انتخاب خود آنهاست که هنر روایتگریشان را در اختیار جریانات سیاسی قرار دهندیا ازین به بعد شجاعانه مسیر خود را از پروژهها و رانتهای سیاسی جدا سازند.
🌾 @sedanet | @mohsenhesammazaheri
🏙 s9.picofile.com/file/8323008734/Lottery.jpg
(شعوبیگری با اسانس انقلابی)
✍️ محسن حسام مظاهری
🔅یک
«لاتاری» از نخستین اکرانش در جشنوارهی فجر تا امروز حاشیههای زیادی همراه خود داشته است. از حواشی سخنان کارگردانش دربارهی فاشیسم و فردوسی و بیبهرهماندن فیلم از سیمرغهای اصلی جشنواره تا تبلیغات حامیانش که میکوشند آن را فیلمی انقلابی و نسخهی بهروزشدهی «آژانس شیشهای» معرفی کنند یا مخالفانی که آن را یک فیلمفارسی و نهایتاً بهروزشدهی «قیصر» میدانند. اما درین حواشی آنچه مغفول مانده است تحلیل روایت لاتاری است و اینکه آبشخور این روایت کجاست.
🔅دو
به نظر من لاتاری همزمان از تلاقی سه گفتار ایرانی تغذیه میکند. سه آبشخوری که هرکدام تبار تاریخی مستقل و متفاوتی دارند، اما گذر ایام و منافع سیاسی مشترک، فعلاً و موقتاً آنها را به نوعی وحدت استراتژیک و همزیستی مسالمتآمیز سوق داده است: یکی تشیع ایرانی (شعوبی)، دیگری شوونیسم ایرانی و سومی سیاست ایرانی (جمهوری اسلامی). وجه اشتراک نخست این سه گفتار این است که هرکدام از یک ترومای تاریخی تغذیه میکنند: تشیع ایرانی از سقیفه، شوونیسم ایرانی از قادسیه و سیاست ایرانی از جنگ تحمیلی؛ و وجه اشتراک دوم اینکه در هر سه تروما، طرف مقابل، از نژاد عرب است.
🔅سه
در لاتاری عربهای حاشیه خلیج فارس نماینده عاملان این هرسه تروما محسوب میشوند. لاتاری دلالِ انتقام است. میخواهد همه طلبهای تاریخی عجم از عرب را یکجا تسویه کند. از حملهی اعراب مسلمان به ایران ساسانی و حمله به خانهی دختر و داماد پیامبر(ص) تا جنگ هشتساله و کشتار منا. همهی وقایعی که در آنها ایرانیان/شیعیان زخم خوردهاند؛ از شمشیری که در دست اعراب بوده.
🔅چهار
در سالهای اخیر ما با ظهور نوعی شعوبیگری جدید مواجهایم که حالا لاتاری نمایندهی رسانهای آن است. این شعوبیگری جدید محصول امتزاج دغدغههای مذهبی و سنیستیزانهی تشیع ایرانی (هیئتی) با منافع ژئوپلیتیک جمهوری اسلامی و باستانگرایی لایههایی از جامعهی ایرانی است. انباشت خشم و نفرت و سرخوردگی و زخمهای تاریخی محصولش شده است این صورت تازه از عربستیزی. اگر عربستیزیِ پهلوی نگاهش به گذشته بود و احیای امپراتوری ایرانی ماقبل اسلام، عربستیزیِ جمهوری اسلامی رو به آینده دارد و میخواهد امپراتوری ایرانی ـ شیعی را بنا کند.
🔅پنج
عربستیزی نوظهور، درعین آنکه ریشه در مناسبات و منافع قدرت دارد، اما ادبیاتش عامهپسند و تودهگراست. سکهی مقبولی است که هم تودهی ایران باستانپرستها را راضی میکند و هم تودهی شیعیان که کینهی سعودیها را در دل دارند و هم تودهی حامیان نظام که چندصباحی است با عربستان درگیر جنگ سرد و گرم نیابتی است. لاتاری این میان کاسبگرانه از تحریک همزمان همهی این مخاطبان کیسهی خود را پر میکند.
لاتاری خودارضایی همزمان سه گفتار تاریخی ـ سیاسی است. بدینسان که هلال بن حمد (شاهزادهای که در فیلم کشته میشود) برای مخاطب ایرانپرست حکم سعد بن ابیوقاص را دارد و برای مخاطب شیعهی هیئتی حکم عمر بن خطاب را و برای مخاطب حزباللهی حکم محمد بنسلمان را. و هرسه از کشتهشدن فجیعش خشنود میشوند.
همچنین مخاطب ایرانپرست در موسی شمایل بابک خرمدین را میبیند و مخاطب شیعهی هیئتی، شمایل ابولؤلؤ را و مخاطب حزباللهی شمایل قاسم سلیمانی را. و هرسه برایش کف میزنند و از کاری که کرد احساس غرور میکنند. گویی موسی همزمان انتقام تاریخی همهشان را یکجا گرفته است. و بدینسان تروما تشفی مییابد و هر سه مخاطب ارضاشده از سالن سینما خارج میشوند.
🔅شش
اما از منظر سیاسی، لاتاری روی دیگر سکهی حمله به سفارت عربستان است و نمایشگر فانتزیای که حملهکنندگان و آمران پشتپردهی سیاسیشان در ذهن میپرورانند: روزی که شیوخ عرب خلیج فارس را به فجیعترین شکل ممکن بکشند و خبرش به تیتر یک رسانههای جهانی تبدیل شود. با این اوصاف، لاتاری تشدیدکنندهی شکاف ایران/سعودی و تحریککنندهی هیجانات عجم/عرب است و درنتیجه یک فیلم ضدملی است و مغایر با امنیت ملی. عدم تقدیر از لاتاری در جشنوارهی فجر (به عنوان رسمیترین جایزهی نظام در حوزهی سینما) به هردلیل که بوده، لااقل این فایده را دارد که مُهر تأیید رسمی نظام را پای روایت فیلم ننشانده است. گرچه میدانیم که این سیاست روی صحنه است. در پشت صحنه، نوعاً تشویقها و تنبیهها از جنس دیگری است...
پ.ن.
محمدحسین مهدویان و تیم چندنفرهی اصلیاش، نشان دادهاند سینماگران و روایتسازان کاربلدیاند. این انتخاب خود آنهاست که هنر روایتگریشان را در اختیار جریانات سیاسی قرار دهندیا ازین به بعد شجاعانه مسیر خود را از پروژهها و رانتهای سیاسی جدا سازند.
🌾 @sedanet | @mohsenhesammazaheri
🏙 s9.picofile.com/file/8323008734/Lottery.jpg
☘️ تزریق امید به مثابه امری غیر اخلاقی
✍️ #رضا_ایرانمنش
🔅عقلانیت امیدواری به عوامل زیادی بستگی دارد. عواملی مانند متعلَّق امید -چیزی که به آن امید میبندیم-؛ میزان امیدواری، شرایط، هدف و شخص امیدوار؛ احتمال به ثمر نشستن نتایج مثبت آن امیدواری و …. اساسا امید عقلانی، امید به نتیجهی مثبتی است که علیرغم نداشتن یقین به وقوع آن، چنین اتفاقی را احتمال میدهیم. حال هرچه احتمال وقوع بیشتر باشد، آن امید عقلانیتر است.
🔅در صورتیکه امید، واهی باشد، ممکن است آسیبهایی به همراه آورد که در شرایطی حتی جبران آن آسیبها هم ممکن نباشد. به عقیده من، شرط عقلانیتِ امید، آن نیست که فرد تنها و تنها، به خود یا تواناییهای خود امید داشته باشد؛ و همچنین صِرفِ اینکه امید به کسی جز خودمان بستهایم، نشانهی واهی بودن امیدمان نیست. شرط عقلانیت امید، وجود شناخت نسبی از عواملی است که در ابتدا به آن اشاره شد؛ یعنی امکانِ عُقلایی تحققِ آنچه به آن امید بستهایم. به نظر میرسد اوصاف شخصی و شرایط و اهداف هر فرد تا حدّ زیادی، در معقولیتِ امید، مدخلیت دارند و نمیتوان نسخهای واحد برای همگان تجویز کرد و همه را به امیدی واحد برانگیخت.
🔅انسان امیدواری را در نظر بگیرید که متعلَّق امید او، پدری مهربان، توانایی جسمانی، اندیشهی فعلی، نهادهای اجتماعی یا حتی لطف خداوند باشد. چقدر تضمین و اطمینان وجود دارد که مواردی از این دست، برای هر انسانی، با هر هدفی و تحت هر شرایط و به هر میزانی، ارزش امید بستن داشته باشند؟. چقدر اطمینان وجود دارد که پدر مهربانم همیشه حامی من باشد؟ دستانم همواره توانا باشند؟ اندیشهی کنونیام همچنان گرمابخش و راهافروز بماند؟ نهاد اجتماعی به وظایفش عمل کند و لطف خداوند با خواستهام همسو باشد؟
🔅فوت پدر، تصادفی ناگهانی، خواندن کتابی که هنوز نخواندهبودم، سیاستمداری فریبکار، یا حکمتی الهی اما ناهمسو با اهداف، شاید تمام امیدهایم را به یأس بدل کند. اینها همه امیدهایی بودند که امکان بروز امیدهایی دیگر را از میان برده بودند. شاید اگر به اینها امیدی نمیبستم (یا لاقل با آن شدت امید نمیبستم) فکر دیگری میکردم، تصمیمی دیگر میگرفتم، سبک دیگری برای زیستن انتخاب میکردم تا دستمایه ها و سرمایه های جدیدی برای امیدواری بیابم. امیدهایی که معقولتر و قابل اتکاتر باشند.
🔅براساس این تأملات و ملاحظات، به نظرم میرسد تزریق امیدی واحد به انسانهایی متفاوت، بدون شناخت کافی از تفاوتهایشان، اهدافشان، شرایطشان، و از همه مهمتر احتمال ثمربخش بودن امیدشان، نمیتواند عملی اخلاقی و سنجیده باشد.
🔅امید از سویی موجب آسودگی خیال میشود و از سوی دیگر جا را برای تفکر پیرامون راههای دیگرِ حل مسئله تنگ میکند. نگاهی به وضعیت کنونی کشور های خاورمیانه و ذخایر زیرزمینی فراوان آنها میتواند ما را به این نتیجه برساند که اگر راه حلّی آنی یا امیدی برای حل مشکلاتمان داشته باشیم، احتمالا دیگر به فکر حل مسائل با سایر روشها نمیافتیم. ادامه این روند به جایی میرسد که با اینکه نفت هنوز در خاور میانه وجود دارد اما مشکلات روز به روز در آن بیشتر میشود.
🔅به گمانم امید-مستقل از عقلانیت آن- میتواند راه را به نگرشهای تازه دربارهی حل مشکلات ببندد. شاید به این خاطر است که فیلسوفان رواقی، علاوه بر آنکه خشم را ناشی از امید واهی و مواجهه با واقعیت میدانند، یأس زیاد را نیز حاصل امید زیاد و به نتیجه نرسیدن اهداف میدانند.
بنابر این بهتر است حتی از امید عقلانی نیز بجا، بهاندازه و آگاهانه بهره بگیریم…
✨ → 3danet.ir/WuBAB
🌾 @sedanet
✍️ #رضا_ایرانمنش
🔅عقلانیت امیدواری به عوامل زیادی بستگی دارد. عواملی مانند متعلَّق امید -چیزی که به آن امید میبندیم-؛ میزان امیدواری، شرایط، هدف و شخص امیدوار؛ احتمال به ثمر نشستن نتایج مثبت آن امیدواری و …. اساسا امید عقلانی، امید به نتیجهی مثبتی است که علیرغم نداشتن یقین به وقوع آن، چنین اتفاقی را احتمال میدهیم. حال هرچه احتمال وقوع بیشتر باشد، آن امید عقلانیتر است.
🔅در صورتیکه امید، واهی باشد، ممکن است آسیبهایی به همراه آورد که در شرایطی حتی جبران آن آسیبها هم ممکن نباشد. به عقیده من، شرط عقلانیتِ امید، آن نیست که فرد تنها و تنها، به خود یا تواناییهای خود امید داشته باشد؛ و همچنین صِرفِ اینکه امید به کسی جز خودمان بستهایم، نشانهی واهی بودن امیدمان نیست. شرط عقلانیت امید، وجود شناخت نسبی از عواملی است که در ابتدا به آن اشاره شد؛ یعنی امکانِ عُقلایی تحققِ آنچه به آن امید بستهایم. به نظر میرسد اوصاف شخصی و شرایط و اهداف هر فرد تا حدّ زیادی، در معقولیتِ امید، مدخلیت دارند و نمیتوان نسخهای واحد برای همگان تجویز کرد و همه را به امیدی واحد برانگیخت.
🔅انسان امیدواری را در نظر بگیرید که متعلَّق امید او، پدری مهربان، توانایی جسمانی، اندیشهی فعلی، نهادهای اجتماعی یا حتی لطف خداوند باشد. چقدر تضمین و اطمینان وجود دارد که مواردی از این دست، برای هر انسانی، با هر هدفی و تحت هر شرایط و به هر میزانی، ارزش امید بستن داشته باشند؟. چقدر اطمینان وجود دارد که پدر مهربانم همیشه حامی من باشد؟ دستانم همواره توانا باشند؟ اندیشهی کنونیام همچنان گرمابخش و راهافروز بماند؟ نهاد اجتماعی به وظایفش عمل کند و لطف خداوند با خواستهام همسو باشد؟
🔅فوت پدر، تصادفی ناگهانی، خواندن کتابی که هنوز نخواندهبودم، سیاستمداری فریبکار، یا حکمتی الهی اما ناهمسو با اهداف، شاید تمام امیدهایم را به یأس بدل کند. اینها همه امیدهایی بودند که امکان بروز امیدهایی دیگر را از میان برده بودند. شاید اگر به اینها امیدی نمیبستم (یا لاقل با آن شدت امید نمیبستم) فکر دیگری میکردم، تصمیمی دیگر میگرفتم، سبک دیگری برای زیستن انتخاب میکردم تا دستمایه ها و سرمایه های جدیدی برای امیدواری بیابم. امیدهایی که معقولتر و قابل اتکاتر باشند.
🔅براساس این تأملات و ملاحظات، به نظرم میرسد تزریق امیدی واحد به انسانهایی متفاوت، بدون شناخت کافی از تفاوتهایشان، اهدافشان، شرایطشان، و از همه مهمتر احتمال ثمربخش بودن امیدشان، نمیتواند عملی اخلاقی و سنجیده باشد.
🔅امید از سویی موجب آسودگی خیال میشود و از سوی دیگر جا را برای تفکر پیرامون راههای دیگرِ حل مسئله تنگ میکند. نگاهی به وضعیت کنونی کشور های خاورمیانه و ذخایر زیرزمینی فراوان آنها میتواند ما را به این نتیجه برساند که اگر راه حلّی آنی یا امیدی برای حل مشکلاتمان داشته باشیم، احتمالا دیگر به فکر حل مسائل با سایر روشها نمیافتیم. ادامه این روند به جایی میرسد که با اینکه نفت هنوز در خاور میانه وجود دارد اما مشکلات روز به روز در آن بیشتر میشود.
🔅به گمانم امید-مستقل از عقلانیت آن- میتواند راه را به نگرشهای تازه دربارهی حل مشکلات ببندد. شاید به این خاطر است که فیلسوفان رواقی، علاوه بر آنکه خشم را ناشی از امید واهی و مواجهه با واقعیت میدانند، یأس زیاد را نیز حاصل امید زیاد و به نتیجه نرسیدن اهداف میدانند.
بنابر این بهتر است حتی از امید عقلانی نیز بجا، بهاندازه و آگاهانه بهره بگیریم…
✨ → 3danet.ir/WuBAB
🌾 @sedanet
صدانت
تزریق امید به مثابه امری غیر اخلاقی • صدانت
عقلانیت امیدواری به عوامل زیادی بستگی دارد. عواملی مانند مُتَعَلق امید (چیزی که به آن امید میبندیم)، میزان امیدواری، شرایط، هدف و شخص امیدوار؛ احتمال به ثمر نشستن نتایج مثبت آن امیدواری و ...
☘️مساله اصلی، بحران اعتماد سیاسی به حاکمیت است نه تلگرام
✍️ #محمدجواد_کاشی
🔅پیش از تلگرام، شبکه اجتماعی اصلی ایرانیان، وایبر بود. تلگرام که آمد گفتند بزرگترین مهاجرت تاریخ اتفاق افتاد و آن هجوم چندین میلیون ایرانی به یک شبکه مجازی طی چند روز بود. حال که زمزمه فیلترینگ تلگرام شدت گرفته، همه با هم در باره فیلتر شکنهای تازه سخن میگویند و یا یک مقصد تازه برای مهاجرت.
🔅سیاست گذاران میگویند، تلگرام محیطی ناامن است. توسط بیگانگان مدیریت میشود. بیایید یک فضای مجازی خودی بسازیم و ارتباطات خود را از طریق شبکههای داخلی و مطمئن مدیریت کنیم. خیلی حرف حسابی است اما چرا به گوش مردم نمیرود؟ چرا مردم استقبال نمیکنند؟ اصلاً چرا مردم پا سفت نمیکنند که این کار زودتر انجام شود تا از شر شبکهای که معلوم نیست مدیریت آن با کیست، رها شویم؟
🔅به نظرم اتفاقی که این روزها میان مسئولان مربوط به شبکه مجازی و مردم اتفاق میافتد، فوق العاده تامل برانگیز است. معادله پیچیدهای نیست. مردم ترجیح میدهند در شبکههایی با هم ارتباط بگیرند که اتفاقاً توسط مراجع دولتی و داخلی مدیریت نمیشود. انگار به مدیریت بیگانگان اطمینان بیشتری دارند. یا انگار شبکه مجازی برای همه به یک اندازه ناامن نیست. مسئولین احساس ناامنی میکنند مردم اما نه. انگار مسئولان برای خود تصمیم میگیرند نه برای مردم. مردم هم مرتب تلاش میکنند تصمیمات مسئولان خود را از طریق فیلتر شکن دور بزنند.
🔅واقعاً تعجب برانگیز است چرا مسئولان امر از این صحنههای عجیب درس عبرت نمیگیرند. چرا به این جمع بندی نمیرسند که مساله اصلی بحران اعتماد سیاسی است؟ چرا درک نمیکنند که این صحنهها، حاکی از شکاف در ساختار حاکمیت سیاسی در ایران است. چرا مردم باید از هر شکافی برای فرار از کنترل توسط متولیان امور داخلیشان بگریزند؟ چرا فکر نمیکنند آنچه امروز در خصوص یک شبکه مجازی اتفاق میافتد، روز دیگر، در بحبوحه یک بحران عمیقتر، به صورتی فاجعهبار بروز خواهد کرد. اگر جوانی را ببینید که از هر فرصتی برای فرار از خانه استفاده میکند و حتی خوابیدن در خیابان را با همه مخاطراتش، به خانه ترجیح میدهد چه قضاوتی در باره پدر و مادر آن جوان خواهید داشت؟
🔅گاهی یک دیوار بلند ناگهان فرومیریزد. صدای رعبآور ویرانی یک دیوار، همه را متوجه خود میکند. شاید سالها همه در باره خاطره آن رویداد رعبآور با هم حرف بزنند. اما اگر هر روز یک آجر از روی دیوار بردارند. به طوری که صدها روز طول بکشد تا آخرین آجر دیوار برداشته شود، هیچ کس متوجه نخواهد شد چه اتفاقی افتاده است. به نظر میرسد، چند آجر دیگر از دیوار بلند اعتماد سیاسی در ایران باقی مانده است. هیچ کس به یاد هم نمیآورد روزی در این میان، یک دیوار وجود داشت بلند و پرشکوه.
🌾 @sedanet
🏙 s8.picofile.com/file/8323023418/soroush_tlg.jpg
✍️ #محمدجواد_کاشی
🔅پیش از تلگرام، شبکه اجتماعی اصلی ایرانیان، وایبر بود. تلگرام که آمد گفتند بزرگترین مهاجرت تاریخ اتفاق افتاد و آن هجوم چندین میلیون ایرانی به یک شبکه مجازی طی چند روز بود. حال که زمزمه فیلترینگ تلگرام شدت گرفته، همه با هم در باره فیلتر شکنهای تازه سخن میگویند و یا یک مقصد تازه برای مهاجرت.
🔅سیاست گذاران میگویند، تلگرام محیطی ناامن است. توسط بیگانگان مدیریت میشود. بیایید یک فضای مجازی خودی بسازیم و ارتباطات خود را از طریق شبکههای داخلی و مطمئن مدیریت کنیم. خیلی حرف حسابی است اما چرا به گوش مردم نمیرود؟ چرا مردم استقبال نمیکنند؟ اصلاً چرا مردم پا سفت نمیکنند که این کار زودتر انجام شود تا از شر شبکهای که معلوم نیست مدیریت آن با کیست، رها شویم؟
🔅به نظرم اتفاقی که این روزها میان مسئولان مربوط به شبکه مجازی و مردم اتفاق میافتد، فوق العاده تامل برانگیز است. معادله پیچیدهای نیست. مردم ترجیح میدهند در شبکههایی با هم ارتباط بگیرند که اتفاقاً توسط مراجع دولتی و داخلی مدیریت نمیشود. انگار به مدیریت بیگانگان اطمینان بیشتری دارند. یا انگار شبکه مجازی برای همه به یک اندازه ناامن نیست. مسئولین احساس ناامنی میکنند مردم اما نه. انگار مسئولان برای خود تصمیم میگیرند نه برای مردم. مردم هم مرتب تلاش میکنند تصمیمات مسئولان خود را از طریق فیلتر شکن دور بزنند.
🔅واقعاً تعجب برانگیز است چرا مسئولان امر از این صحنههای عجیب درس عبرت نمیگیرند. چرا به این جمع بندی نمیرسند که مساله اصلی بحران اعتماد سیاسی است؟ چرا درک نمیکنند که این صحنهها، حاکی از شکاف در ساختار حاکمیت سیاسی در ایران است. چرا مردم باید از هر شکافی برای فرار از کنترل توسط متولیان امور داخلیشان بگریزند؟ چرا فکر نمیکنند آنچه امروز در خصوص یک شبکه مجازی اتفاق میافتد، روز دیگر، در بحبوحه یک بحران عمیقتر، به صورتی فاجعهبار بروز خواهد کرد. اگر جوانی را ببینید که از هر فرصتی برای فرار از خانه استفاده میکند و حتی خوابیدن در خیابان را با همه مخاطراتش، به خانه ترجیح میدهد چه قضاوتی در باره پدر و مادر آن جوان خواهید داشت؟
🔅گاهی یک دیوار بلند ناگهان فرومیریزد. صدای رعبآور ویرانی یک دیوار، همه را متوجه خود میکند. شاید سالها همه در باره خاطره آن رویداد رعبآور با هم حرف بزنند. اما اگر هر روز یک آجر از روی دیوار بردارند. به طوری که صدها روز طول بکشد تا آخرین آجر دیوار برداشته شود، هیچ کس متوجه نخواهد شد چه اتفاقی افتاده است. به نظر میرسد، چند آجر دیگر از دیوار بلند اعتماد سیاسی در ایران باقی مانده است. هیچ کس به یاد هم نمیآورد روزی در این میان، یک دیوار وجود داشت بلند و پرشکوه.
🌾 @sedanet
🏙 s8.picofile.com/file/8323023418/soroush_tlg.jpg
☘️ ملالت علما هم ز علم بی عمل است
✍️ #عرفان_نظرآهاری
🔅شبی نیست و روزی نیست که زنی یا دختری ،بانویی یا دوشیزه ای برایم پیامی نفرستد و نگوید که حالم بد است ؛ نگوید که غمگینم ،افسرده ام، دلتنگم، آزرده ام، بی حوصله ام، بیزارم ، ناامیدم...
وهر کدام ملتمسانه کتابی می خواهند یا کلاسی، دوایی یا دعایی ، راهی یا چاره ای...
من اما طبیب نیستم و دوا و درمانی ندارم برای ناامیدی و دلتنگی.
رمّال نیستم و دعانویس هم و هیچ ذکر و دعایی نمی شناسم که عاشق رفته را بازگرداند و مِهر نبوده را به دل این و آن بیندازد.
کیمیاگری بلد نیستم و نمی توانم به طرفة العينی قلبهای مسی را به طلای ۱۸ عیار بدل کنم.
روان درمانگر و روانشناس نیستم و نمی توانم کلاس تحلیل رفتار متقابل بگذارم و بکاوم و بگردم و کم و کاستی های کودکی ها را پیدا کنم.
روان پزشک نیستم و جراح نیستم و نمی توانم مغز آدمی خوشبین یا قلب آدمی خوشبخت را به کسی پیوند بزنم.
عارف و درویش و مستجاب الدعوه هم نیستم و هر دعا که تاکنون کرده ام خدا اشارتی به دست و پایم کرده است و فرموده خودت مستجابش کن!
🔅اگر هر زنی به جای این همه کتاب و سر کتاب و دوا و دعا و نذر و نیاز و سفره و یوگا و مدیتیشن و عرفان و اوشو و جراحی سر و گوش فقط کمی ، فقط کمی نرگس کلباسی درونش را به رسمیت می شناخت و به جای دو صد گفتار و شنیدار ،نیم کردار می کرد؛ حالش خوب می شد.
حقیقتش من به این نکته رسیده ام که هر چه ملال و ملالت است از بی عملی ست حتی ملالت علما هم ز علم بی عمل است
حافظ ریشه درد ما را خوب فهمیده بود.
بیماری عدم عمل گرایی علاجی و درمانی جز عمل ندارد. باید این بیماری را عمل کنیم.
🔅دانایی بس است ما به قدر کفایت می دانیم ، کاش از این پس کمی آستین ها را بالا بزنیم و توانایی کنیم.
این همه اشک و آه ما را خواهد کشت ؛ این همه آخ و ای کاش ما را خواهد کشت؛ این همه انتظار ما را خواهد کشت؛ این همه چشم به راهی و معجزه خواهی ما را خواهد کشت.
آه ای نرگس کلباسی درون!
کاش تو هم یک هزارم نرگس کلباسی برون اهل عمل بودی...
🌾 @sedanet
🌾 @NargesKalbasi
🌾 @erfannazarahari
🏙 s8.picofile.com/file/8323100192/Kalbasi.jpg
✍️ #عرفان_نظرآهاری
🔅شبی نیست و روزی نیست که زنی یا دختری ،بانویی یا دوشیزه ای برایم پیامی نفرستد و نگوید که حالم بد است ؛ نگوید که غمگینم ،افسرده ام، دلتنگم، آزرده ام، بی حوصله ام، بیزارم ، ناامیدم...
وهر کدام ملتمسانه کتابی می خواهند یا کلاسی، دوایی یا دعایی ، راهی یا چاره ای...
من اما طبیب نیستم و دوا و درمانی ندارم برای ناامیدی و دلتنگی.
رمّال نیستم و دعانویس هم و هیچ ذکر و دعایی نمی شناسم که عاشق رفته را بازگرداند و مِهر نبوده را به دل این و آن بیندازد.
کیمیاگری بلد نیستم و نمی توانم به طرفة العينی قلبهای مسی را به طلای ۱۸ عیار بدل کنم.
روان درمانگر و روانشناس نیستم و نمی توانم کلاس تحلیل رفتار متقابل بگذارم و بکاوم و بگردم و کم و کاستی های کودکی ها را پیدا کنم.
روان پزشک نیستم و جراح نیستم و نمی توانم مغز آدمی خوشبین یا قلب آدمی خوشبخت را به کسی پیوند بزنم.
عارف و درویش و مستجاب الدعوه هم نیستم و هر دعا که تاکنون کرده ام خدا اشارتی به دست و پایم کرده است و فرموده خودت مستجابش کن!
🔅اگر هر زنی به جای این همه کتاب و سر کتاب و دوا و دعا و نذر و نیاز و سفره و یوگا و مدیتیشن و عرفان و اوشو و جراحی سر و گوش فقط کمی ، فقط کمی نرگس کلباسی درونش را به رسمیت می شناخت و به جای دو صد گفتار و شنیدار ،نیم کردار می کرد؛ حالش خوب می شد.
حقیقتش من به این نکته رسیده ام که هر چه ملال و ملالت است از بی عملی ست حتی ملالت علما هم ز علم بی عمل است
حافظ ریشه درد ما را خوب فهمیده بود.
بیماری عدم عمل گرایی علاجی و درمانی جز عمل ندارد. باید این بیماری را عمل کنیم.
🔅دانایی بس است ما به قدر کفایت می دانیم ، کاش از این پس کمی آستین ها را بالا بزنیم و توانایی کنیم.
این همه اشک و آه ما را خواهد کشت ؛ این همه آخ و ای کاش ما را خواهد کشت؛ این همه انتظار ما را خواهد کشت؛ این همه چشم به راهی و معجزه خواهی ما را خواهد کشت.
آه ای نرگس کلباسی درون!
کاش تو هم یک هزارم نرگس کلباسی برون اهل عمل بودی...
🌾 @sedanet
🌾 @NargesKalbasi
🌾 @erfannazarahari
🏙 s8.picofile.com/file/8323100192/Kalbasi.jpg
☘️ گر تو قرآن بدین نمط خوانی… (۱)
✍️ #امیرحسین_خداپرست
🔅 خداپرست: این نوشته متن کامل نقدی است که قرار بود بخشی از آن، در کنار سه مقالهی دیگر، در روزنامهی شرق، مورخ ۵ اسفند ۱۳۹۶، و بخشی از آن، در کنار مقالهای از دکتر حسین شیخرضائی، در روزنامهی شرق، مورخ ۱۹ اسفند ۱۳۹۶، منتشر شود. متأسفانه، روزنامهی شرق بنا بر ملاحظاتی قابل درک هیچیک از این دو بخش، و نیز مقالهی دکتر شیخرضائی را منتشر نکرد. بخشی که قرار بود در شمارهی پنجم اسفند ۱۳۹۶ منتشر شود در روز سهشنبه ۸ اسفند ۱۳۹۶ با عنوان «”انتحال” را بود آیا که عیاری گیرند؟» در صدانت منتشر شد. اینک صدانت به لطف و همت مسئولان خود متن کامل مقاله را، به علت طولانی بودن آن، در دو قسمت منتشر میکند.
متن کامل قسمت اول👇
✨ → 3danet.ir/DVLux
🌾 @sedanet
✍️ #امیرحسین_خداپرست
🔅 خداپرست: این نوشته متن کامل نقدی است که قرار بود بخشی از آن، در کنار سه مقالهی دیگر، در روزنامهی شرق، مورخ ۵ اسفند ۱۳۹۶، و بخشی از آن، در کنار مقالهای از دکتر حسین شیخرضائی، در روزنامهی شرق، مورخ ۱۹ اسفند ۱۳۹۶، منتشر شود. متأسفانه، روزنامهی شرق بنا بر ملاحظاتی قابل درک هیچیک از این دو بخش، و نیز مقالهی دکتر شیخرضائی را منتشر نکرد. بخشی که قرار بود در شمارهی پنجم اسفند ۱۳۹۶ منتشر شود در روز سهشنبه ۸ اسفند ۱۳۹۶ با عنوان «”انتحال” را بود آیا که عیاری گیرند؟» در صدانت منتشر شد. اینک صدانت به لطف و همت مسئولان خود متن کامل مقاله را، به علت طولانی بودن آن، در دو قسمت منتشر میکند.
متن کامل قسمت اول👇
✨ → 3danet.ir/DVLux
🌾 @sedanet
صدانت
گر تو قرآن بدین نمط خوانی... (1) • صدانت
در عموم نوشتههای خسروپناه، از جمله در آثار او در فلسفهی دین و کلام جدید اصطلاحات فلسفی یا شبهفلسفی به نحوی مغشوش، بیپروا و بیمبنا به کار میروند. نحوهی کاربرد این اصطلاحات به گونهای است که بیش از آنکه معنای روشن و مشخصی داشته باشند یا به پیشبرد بحث…
☘️ ارزش در هنر
✍️ گوردون گِرَهام
مترجم: انشاءالله رحمتی
منتشر شده در شماره ۱۴۴ نشریۀ اطلاعات حکمت و معرفت
این مقاله بخشی از دانشنامۀ زیباییشناسی و فلسفه و هنر است و مقالات دانشنامۀ فلسفه ویراستۀ پل ادواردز و دونالد بوچر را نیز شامل میشود. مترجم در ادامۀ کاری که بر دانشنامۀ فلسفۀ پل ادوادز انجام داده، و تاکنون به چاپ دوم رسیده، درحال آمادهسازی بخش دوم این دانشنامه است.
🔅در فلسفه مسأله ماهیت هنر، چیستی هنر، بسیار بیشتر از مسأله ارزش هنر، چرایی اهمیت هنر، موضوع بحث قرار گرفته است. البته این دو مسأله را نمیتوان کاملاً از هم تفکیک کرد، زیرا در هر تبیینی از اینکه مقوَّم هنر چیست، ناگزیر دست بر روی اوصافی، که دارای اهمیت ویژهاند، گذاشته میشود. در حقیقت در همه نظریات اصلی در باب ماهیت هنر، یک تبیین ضمنی از ارزش آن، وجود دارد، ولی از آنجا که مسأله ارزش هنر، نه ففط دارای اهمیت فلسفی، که دارای اهمیت اجتماعی نیز هست، خوب است این تبیینهای ضمنی به صراحت بیان شوند [به عبارت دیگر به این تبیینهای ضمنی، تصریح شود]، و بدینسان در معرض بررسی انتقادی قرار بگیرند.
🔅چهار طرز تفکر به عنوان چهار شیوه اصلی که فیلسوفان و هنرمندان در مقام تبیین اهمیت هنر، در پیش گرفتهاند، مطرح شده است. عناوین سرراستی، میتوان به آنها داد: لذتگرایی، زیباگرایی، بیانگرایی، و شناختگرایی به اختصار میتوان گفت نظریه نخست معتقد است که هنر ارزشمند است به دلیل لذتی که از آن حاصل میآید. نظریه دوم میگوید هنر به عنوان یک منبع زیبایی، ارزشمند است. نظریه سوم هنر را به عنوان ابزاری برای بیان احساس/ عاطفه ارزشمند میداند. و بر طبق نظریه چهارم، هنر به عنوان [رشتهای] معادل با علم و فلسفه، ولی [در عین حال] متمایز از آنها، یک منبع معرفت و فهم است.
🔅در این بیان فشرده که در بالا گذشت، معلوم نیست که آیا هریک از این نظریات، رابطه میان هنر و ارزش آن را رابطهای ذاتی تفسیر میکند یا ابزاری، یعنی، آیا باید ارزش مورد بحث را در خود هنر یافت، یا نه هنر صرفاً وسیلهای برای آن است؟ همچنین معلوم نیست که آیا آن ارزش در اوصافِ موضوعاتِ هنری کتابها، پیکرهها، نقاشیها، تصنیفها، و مانند آن جای دارد یا در تجربههایی که این موضوعات در بینندگان یا شنوندگان خویش ایجاد میکنند. اینها، مباحثی است که میتوان در یک سطح کلی بررسیشان کرد، ولی در حقیقت تمایزاتی که مطرح میکنند ـ ذاتی / ابزاری، و موضوع / تجربه ـ در برخی تبیینها دربارۀ ارزش هنر، مهمتر از برخی دیگر است.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/83W5W
🌾 @sedanet | @Doostanehekmatmarefat
✍️ گوردون گِرَهام
مترجم: انشاءالله رحمتی
منتشر شده در شماره ۱۴۴ نشریۀ اطلاعات حکمت و معرفت
این مقاله بخشی از دانشنامۀ زیباییشناسی و فلسفه و هنر است و مقالات دانشنامۀ فلسفه ویراستۀ پل ادواردز و دونالد بوچر را نیز شامل میشود. مترجم در ادامۀ کاری که بر دانشنامۀ فلسفۀ پل ادوادز انجام داده، و تاکنون به چاپ دوم رسیده، درحال آمادهسازی بخش دوم این دانشنامه است.
🔅در فلسفه مسأله ماهیت هنر، چیستی هنر، بسیار بیشتر از مسأله ارزش هنر، چرایی اهمیت هنر، موضوع بحث قرار گرفته است. البته این دو مسأله را نمیتوان کاملاً از هم تفکیک کرد، زیرا در هر تبیینی از اینکه مقوَّم هنر چیست، ناگزیر دست بر روی اوصافی، که دارای اهمیت ویژهاند، گذاشته میشود. در حقیقت در همه نظریات اصلی در باب ماهیت هنر، یک تبیین ضمنی از ارزش آن، وجود دارد، ولی از آنجا که مسأله ارزش هنر، نه ففط دارای اهمیت فلسفی، که دارای اهمیت اجتماعی نیز هست، خوب است این تبیینهای ضمنی به صراحت بیان شوند [به عبارت دیگر به این تبیینهای ضمنی، تصریح شود]، و بدینسان در معرض بررسی انتقادی قرار بگیرند.
🔅چهار طرز تفکر به عنوان چهار شیوه اصلی که فیلسوفان و هنرمندان در مقام تبیین اهمیت هنر، در پیش گرفتهاند، مطرح شده است. عناوین سرراستی، میتوان به آنها داد: لذتگرایی، زیباگرایی، بیانگرایی، و شناختگرایی به اختصار میتوان گفت نظریه نخست معتقد است که هنر ارزشمند است به دلیل لذتی که از آن حاصل میآید. نظریه دوم میگوید هنر به عنوان یک منبع زیبایی، ارزشمند است. نظریه سوم هنر را به عنوان ابزاری برای بیان احساس/ عاطفه ارزشمند میداند. و بر طبق نظریه چهارم، هنر به عنوان [رشتهای] معادل با علم و فلسفه، ولی [در عین حال] متمایز از آنها، یک منبع معرفت و فهم است.
🔅در این بیان فشرده که در بالا گذشت، معلوم نیست که آیا هریک از این نظریات، رابطه میان هنر و ارزش آن را رابطهای ذاتی تفسیر میکند یا ابزاری، یعنی، آیا باید ارزش مورد بحث را در خود هنر یافت، یا نه هنر صرفاً وسیلهای برای آن است؟ همچنین معلوم نیست که آیا آن ارزش در اوصافِ موضوعاتِ هنری کتابها، پیکرهها، نقاشیها، تصنیفها، و مانند آن جای دارد یا در تجربههایی که این موضوعات در بینندگان یا شنوندگان خویش ایجاد میکنند. اینها، مباحثی است که میتوان در یک سطح کلی بررسیشان کرد، ولی در حقیقت تمایزاتی که مطرح میکنند ـ ذاتی / ابزاری، و موضوع / تجربه ـ در برخی تبیینها دربارۀ ارزش هنر، مهمتر از برخی دیگر است.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/83W5W
🌾 @sedanet | @Doostanehekmatmarefat
☘️ اخلاق باور کلیفورد، یک خلاصه
✍️ #وحید_حلاج
🔅در سال ۱۸۷۷ ویلیام کینگدن کلیفورد ، ریاضیدان و فیلسوف کمبریجی، مقالهای را به نام “اخلاق باور” در نشریهای به نام “نقد و بررسی معاصر” منتشر کرد که بعدها موجب بحث و تاثیر فراوانی در این زمینه گردید. کلیفورد در این مقاله نه به شرایط معرفت و چگونگی حصول آن و نه به بحث توجیه و یا شناخت، بلکه به مباحث اخلاقیِ حول و حوش باور میپردازد؛ یعنی بررسی میکند که انسانها از لحاظ اخلاقی چه وظایفی در قبال باور کردن چیزی دارند و مسئولیت های آنان در این باره چیست. از این نظر بحث کلیفورد بیشتر از این که در حیطه معرفتشناسی بگنجد بحثی اخلاقی است که البته در معرفت شناسی و علیالخصوص در معرفتشناسی دینی به خاطر پاسخی که بعدها جیمز به آن داد حائز اهمیت فراوانی گردید.
🔅کلیفورد نوشته خود را با مثالی از مالک یک کشتی شروع میکند. کشتی گرچه قدیمیاست و اطمینان خاطری به صحت و سلامت کامل آن نیست اما تا به اینجا بارها به سفر دریایی رفته است و گرچه مسافران خود را سالم به مقصد رسانده اما اغلب نیازمند تعمیر و مرمت بوده است. صاحب کشتی مدام در فکر خود در تلاطم بود که آیا هزینه گزافی بپردازد و کشتی خود را تعمیر و مرمت کند، و یا به خداوند توکل کرده و کشتی را به دریا بفرستد و کشتی همچنان که در همه سفرهای پیشین توانسته سالم به مقصد برسد این بار هم از سفر دریایی به سلامت عبور کند. کشتیدار سرانجام بر تردیدهای خود فائق میآید و تصمیم میگیرد کشتی را بدون ترمیم و مرمت به دریا بفرستد و با خود میگوید که خداوند از تمام این خانوادههای نگران که سرزمین مادری خود را برای یافتن روزگار بهتر در جایی دیگر ترک کردهاند به درستی محافظت خواهد کرد. او با این تلقین ها، تردیدهای خود را محو میکند و با دلی روشن و خاطری آسوده به تماشای سفر کشتی میپردازد و برای مسافران دعای خیر میکند. کشتی البته در اقیانوس غرق میشود و مالک آن وجه خود را از بیمه دریافت میکند و در اینباره با کسی سخن نمیگوید.
🔅از نظر کلیفورد، صاحب کشتی مزبور مرتکب کاری غیر اخلاقی شده است؛ نه صرفا به این دلیل که به نتیجهای زیانآور منجر شده بلکه به این دلیل که عمل مالک کشتی، از لحاظ منشاء نادرست است یعنی از لحاظ اخلاقی مالک کشتی باید دلایل کافی برای سالم بودن کشتی خود به دست میآورد و بعد از آن کشتی را راهی دریا میکرد. مسئولیت اخلاقی مالک کشتی در اینجاست که «اگر چه او در نهایت ممکن است چنان احساس اطمینان کرده باشد که نمیتوانست به چیز دیگری بیندیشد، اما با این وجود مادامی که او آگاهانه و عامدانه خودش را در آن قالب فکری قرار داده است باید مسئول چنین کاری تلقی شود. (ایمان و عقل،مجموعه مقالات؛ترجمه حسین کیانی، مقاله اخلاق ایمان،آشیانه کتاب، ص ۲۹) در اینجا میبینیم که کلیفورد باورآوردن را نوعی عمل ارادی میداند؛ البته نه به آن معنا که تمام عمل باورآوری صرفا ارادی است بلکه به آن معنا که اراده در آن دخیل است و انسان میتواند به صورت ارادی کاری کند که جلوههای نامطلوب یک تصمیم در نظر او کمرنگتر شود و جلوههای از نظر او مطلوب، در نظرش برجستهتر نشان داده شود. چنان که گفتیم داوری کلیفورد درباره اخلاقی یا غیراخلاقی بودن یک عمل به نتیجه آن عمل خاص بستگی ندارد بنابراین، اگر آن کشتی سفر خود را به سلامت طی میکرد، «آیا این موضوع تقصیر کشتی بان را کاهش میداد؟ نه یک ذره. هنگاهی که عملی یکبار انجام میشود، آن عمل برای همیشه درست یا نادرست است، هیچ نقص تصادفی از ثمرات خوب یا بد آن احتمالا نمیتواند آن را تغییر دهد.
🔅آن مرد نمیتوانست بی گناه باشد، او فقط متوجه امر نشده بود. مسئله درست یا غلط با منشاء اعتقاد او ارتباط دارد، نه موضوع آن؛ نه با آنچه آن بوده بلکه با چگونگی دستیابی به آن ارتباط دارد، نه با این امر که آیا درست یا غلط از آب درآمده است، بلکه او حق داشت که به چنین شواهدی که در پیش رو داشته اعتقاد داشته باشد.» (همان ص ۲۹) چنان که میبینیم آنچه برای کلیفورد اهمیت دارد روش رسیدن به یک اعتقاد است نه درست بودن یا نبودن خود آن اعتقاد. اگر ما برای دستیابی به یک اعتقاد شواهد کافی در اختیار داشته باشیم، برای اعتقاد داشتن از لحاظ اخلاقی موجهایم و اگر شواهد کافی در اختیار نداشته باشیم، از لحاظ اخلاقی ناموجهایم. چنان که میبینیم کلیفورد در اینجا یک قرینهگراست. یعنی زمانی اعتقاد به یک موضوع خاص را موجه میداند که قراین کافی که آن باور یا اعتقاد را پشتیبانی کند در اختیار داشته باشد...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/INTcj
🌾 @sedanet
✍️ #وحید_حلاج
🔅در سال ۱۸۷۷ ویلیام کینگدن کلیفورد ، ریاضیدان و فیلسوف کمبریجی، مقالهای را به نام “اخلاق باور” در نشریهای به نام “نقد و بررسی معاصر” منتشر کرد که بعدها موجب بحث و تاثیر فراوانی در این زمینه گردید. کلیفورد در این مقاله نه به شرایط معرفت و چگونگی حصول آن و نه به بحث توجیه و یا شناخت، بلکه به مباحث اخلاقیِ حول و حوش باور میپردازد؛ یعنی بررسی میکند که انسانها از لحاظ اخلاقی چه وظایفی در قبال باور کردن چیزی دارند و مسئولیت های آنان در این باره چیست. از این نظر بحث کلیفورد بیشتر از این که در حیطه معرفتشناسی بگنجد بحثی اخلاقی است که البته در معرفت شناسی و علیالخصوص در معرفتشناسی دینی به خاطر پاسخی که بعدها جیمز به آن داد حائز اهمیت فراوانی گردید.
🔅کلیفورد نوشته خود را با مثالی از مالک یک کشتی شروع میکند. کشتی گرچه قدیمیاست و اطمینان خاطری به صحت و سلامت کامل آن نیست اما تا به اینجا بارها به سفر دریایی رفته است و گرچه مسافران خود را سالم به مقصد رسانده اما اغلب نیازمند تعمیر و مرمت بوده است. صاحب کشتی مدام در فکر خود در تلاطم بود که آیا هزینه گزافی بپردازد و کشتی خود را تعمیر و مرمت کند، و یا به خداوند توکل کرده و کشتی را به دریا بفرستد و کشتی همچنان که در همه سفرهای پیشین توانسته سالم به مقصد برسد این بار هم از سفر دریایی به سلامت عبور کند. کشتیدار سرانجام بر تردیدهای خود فائق میآید و تصمیم میگیرد کشتی را بدون ترمیم و مرمت به دریا بفرستد و با خود میگوید که خداوند از تمام این خانوادههای نگران که سرزمین مادری خود را برای یافتن روزگار بهتر در جایی دیگر ترک کردهاند به درستی محافظت خواهد کرد. او با این تلقین ها، تردیدهای خود را محو میکند و با دلی روشن و خاطری آسوده به تماشای سفر کشتی میپردازد و برای مسافران دعای خیر میکند. کشتی البته در اقیانوس غرق میشود و مالک آن وجه خود را از بیمه دریافت میکند و در اینباره با کسی سخن نمیگوید.
🔅از نظر کلیفورد، صاحب کشتی مزبور مرتکب کاری غیر اخلاقی شده است؛ نه صرفا به این دلیل که به نتیجهای زیانآور منجر شده بلکه به این دلیل که عمل مالک کشتی، از لحاظ منشاء نادرست است یعنی از لحاظ اخلاقی مالک کشتی باید دلایل کافی برای سالم بودن کشتی خود به دست میآورد و بعد از آن کشتی را راهی دریا میکرد. مسئولیت اخلاقی مالک کشتی در اینجاست که «اگر چه او در نهایت ممکن است چنان احساس اطمینان کرده باشد که نمیتوانست به چیز دیگری بیندیشد، اما با این وجود مادامی که او آگاهانه و عامدانه خودش را در آن قالب فکری قرار داده است باید مسئول چنین کاری تلقی شود. (ایمان و عقل،مجموعه مقالات؛ترجمه حسین کیانی، مقاله اخلاق ایمان،آشیانه کتاب، ص ۲۹) در اینجا میبینیم که کلیفورد باورآوردن را نوعی عمل ارادی میداند؛ البته نه به آن معنا که تمام عمل باورآوری صرفا ارادی است بلکه به آن معنا که اراده در آن دخیل است و انسان میتواند به صورت ارادی کاری کند که جلوههای نامطلوب یک تصمیم در نظر او کمرنگتر شود و جلوههای از نظر او مطلوب، در نظرش برجستهتر نشان داده شود. چنان که گفتیم داوری کلیفورد درباره اخلاقی یا غیراخلاقی بودن یک عمل به نتیجه آن عمل خاص بستگی ندارد بنابراین، اگر آن کشتی سفر خود را به سلامت طی میکرد، «آیا این موضوع تقصیر کشتی بان را کاهش میداد؟ نه یک ذره. هنگاهی که عملی یکبار انجام میشود، آن عمل برای همیشه درست یا نادرست است، هیچ نقص تصادفی از ثمرات خوب یا بد آن احتمالا نمیتواند آن را تغییر دهد.
🔅آن مرد نمیتوانست بی گناه باشد، او فقط متوجه امر نشده بود. مسئله درست یا غلط با منشاء اعتقاد او ارتباط دارد، نه موضوع آن؛ نه با آنچه آن بوده بلکه با چگونگی دستیابی به آن ارتباط دارد، نه با این امر که آیا درست یا غلط از آب درآمده است، بلکه او حق داشت که به چنین شواهدی که در پیش رو داشته اعتقاد داشته باشد.» (همان ص ۲۹) چنان که میبینیم آنچه برای کلیفورد اهمیت دارد روش رسیدن به یک اعتقاد است نه درست بودن یا نبودن خود آن اعتقاد. اگر ما برای دستیابی به یک اعتقاد شواهد کافی در اختیار داشته باشیم، برای اعتقاد داشتن از لحاظ اخلاقی موجهایم و اگر شواهد کافی در اختیار نداشته باشیم، از لحاظ اخلاقی ناموجهایم. چنان که میبینیم کلیفورد در اینجا یک قرینهگراست. یعنی زمانی اعتقاد به یک موضوع خاص را موجه میداند که قراین کافی که آن باور یا اعتقاد را پشتیبانی کند در اختیار داشته باشد...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/INTcj
🌾 @sedanet
صدانت
اخلاق باور کلیفورد ، یک خلاصه • صدانت
در سال 1877 ویلیام کینگدن کلیفورد ، ریاضیدان و فیلسوف کمبریجی، مقالهای را به نام "اخلاق باو" در نشریهای به نام "نقد و بررسی معاصر" منتشر کرد که بعدها موجب بحث و تاثیر فراوانی در این زمینه گردید. کلیفورد در این مقاله نه به شرایط معرفت و چگونگی حصول آن و…
☘️ گفتوگوی یک عالم دينی با خداناباوران
مصاحبهی «مجلهی خداناباوران عرب» با #احمد_قبانچی
✍️ ترجمه و مقدمه: #یاسر_میردامادی
🔅مقدمهی مترجم: احمد علی حسن قُبّانچی، معروف به احمد قبانچی (به عربی: أحمد القبانجي)، متولد ۱۹۵۸ میلادی/۱۳۳۶ خورشیدی در نجف، یکی از روشنفکران دینی صاحب نام عراقی است. او تحصیلات حوزوی خود را در نجف، بیروت و قم به انجام رسانید و از جمله در نزد دو عالم بنام شیعی محمد باقر صدر (۱۳۵۹-۱۳۱۳ خورشیدی) و محمدحسین فضل الله (۱۳۸۹-۱۳۱۴ خورشیدی) شاگردی کرد. پدر او و پنج تن از برادراناش به دست حکومت صدام کشته شدند و خود او پس از فرار از عراق در نهایت در ایران سکنی گزید. او در سالهای اقامتاش در ایران در کنار نیروهای ایرانی به جنگ علیه نیروهای صدام پرداخت و مجروح شد.
🔅سالهای طولانی اقامت او در ایران، به چرخش فکری مهمی در قبانچی، که در ابتدا بسیار سنتی میاندیشید، انجامید. او که در ابتدا کتابهایی از دستغیب و مطهری به عربی ترجمه میکرد و دست به تألیف آثار سنتی میزد، اندک-اندک اقدام به ترجمهی کتابهای روشنفکران ایرانی مانند عبدالکریم سروش، محمد مجتهد شبستری و مصطفی ملکیان به عربی زد و عمیقاً تحت تأثیر آنها قرار گرفت. این اثرپذیری عمیق را میتوان در آثار متعدد تألیفی وی از جمله کتابی که در باب وحی به رشتهی تحریر در آورده با عنوان «نبوت و مسألهی وحی الهی» (النبوة وإشكالية الوحي الإلهي) و مشابهت بحثهای این کتاب با نظریهی وحی سروش و شبستری مشاهده کرد.
🔅نواندیشی قبانچی در حوزهی دین از حاشیهی سیاسی هم برکنار نماند. پس از سقوط حکومت صدام قبانچی به عراق بازگشت. اواخر سال ۹۱ خورشیدی او پس از سفری به ایران از سوی مأموران وزارت اطلاعات وقت دستگیر شد. گفته میشود این دستگیری از جمله با فشار برادر او، صدر الدین قبانجی صورت پذیرفته بود. صدرالدین قبانچی امام جمعهی نجف و از رهبران «مجلس اعلای عراق» (مجلسی نزدیک به جمهوری اسلامی ایران) است که احمد برادرش را کافر و مرتد خوانده بود. این دستگیری گرچه در فضای فارسی زبان انعکاس چندانی نیافت اما اعتراض برخی از روشنفکران عرب، از جمله ایاد جمال الدین (روحانی و سیاستمدار لیبرال عراقی) را برانگیخت و منجر به راهپیماییهایی در مقابل سفارت ایران در بغداد شد. قبانچی پس از این فشارها نهایتا آزاد شد و اکنون در عراق ساکن است. چند ماه پیش از دستگیری قبانچی در مجلهی «کتاب ماه دین» در ایران مقالهای بی نام منتشر شد که به بررسی یکی از کتابهای قبانچی با عنوان «زن، مفاهیم و حقوق» (المرأة، المفاهيم والحقوق) پرداخته بود. در همان ابتدای مرور کتاب، این اثر اینگونه معرفی شده بود: «حاوی افکار جدیدی است که در چهارچوب تهاجم فرهنگی به عراق قرار میگیرد».
🔅گفتوگوی «مجلهی خداناباوران عرب» (قناة الملحدين بالعربي) با احمد قبانچی، دستکم از چهار جهت واجد اهمیت است:
١- روشنفكران دینی بسیار به ندرت با خداناباورانی که آشکارا هویت خود را بر اساس خداناباوری تعریف کردهاند وارد گفتوگو شدهاند. گفتوگوی زیر یکی از نمونههای نادر از این باب است که میتواند مدلی برای گفتوگوهای بیشتر از این دست باشد.
۲- از سوی دیگر، خداناباوران ایرانی نیز به ندرت وارد گفتوگو با روشنفکران دینی (چه رسد به گفتوگو با روحانیان) شدهاند. ابتکار مجلهی خداناباوران عرب در گفتوگو با یک روشنفکر دینی با پیشینهی حوزوی میتواند برای خداناباوران ایرانی نیز الگوی درخوری فراهم آورد.
۳- حوزهی علمیهی قم از نظر پیگیری بحثهای روشنفکری و شاخههای جدید علوم انسانی، در مقایسه با حوزهی علمیهی نجف، کربلا و سامرا بسیار پیشتاز است، اما به نظر میرسد که قبانچی در طی سالهایی که به عراق بازگشته است و بحثهای رادیکال خود را با صراحت در قالب کتاب و یا در یوتیوب نشر داده است5 با مشکلی جدی از سوی روحانیان عراقی مواجه نشده است. گرچه خود او در این گفتوگو از حاکم بودن فضای تکفیری گلایه میکند، اما او نهایتا در ایران بود که بازداشت شد و نه عراق. تفاوت فضای ایران و عراق از این جهت را شاید بتوان بر اساس تفاوت حکومت ولایت فقیه در ایران و حکومت سکولار در عراق توضیح داد.
۴- روشنفکری دینی ایرانی نه تنها در درون ایران همچنان اثرگذار است (گرچه در مقایسه با دههی شصت و هفتاد خورشیدی رقیبانی جدی هم یافته است) بلکه بر بخشی از فارسیزبانان ایرانی خارج از ایران و نیز بر بخشی از روشنفکران افغان و احتمالا تاجیک و از رهگذر ترجمه بر بخشی از روشنفکری عربی هم اثرگذار بوده است.
متن کامل فارسی و عربی این مصاحبه👇
✨ → 3danet.ir/ZTpjY
🌾 @sedanet
مصاحبهی «مجلهی خداناباوران عرب» با #احمد_قبانچی
✍️ ترجمه و مقدمه: #یاسر_میردامادی
🔅مقدمهی مترجم: احمد علی حسن قُبّانچی، معروف به احمد قبانچی (به عربی: أحمد القبانجي)، متولد ۱۹۵۸ میلادی/۱۳۳۶ خورشیدی در نجف، یکی از روشنفکران دینی صاحب نام عراقی است. او تحصیلات حوزوی خود را در نجف، بیروت و قم به انجام رسانید و از جمله در نزد دو عالم بنام شیعی محمد باقر صدر (۱۳۵۹-۱۳۱۳ خورشیدی) و محمدحسین فضل الله (۱۳۸۹-۱۳۱۴ خورشیدی) شاگردی کرد. پدر او و پنج تن از برادراناش به دست حکومت صدام کشته شدند و خود او پس از فرار از عراق در نهایت در ایران سکنی گزید. او در سالهای اقامتاش در ایران در کنار نیروهای ایرانی به جنگ علیه نیروهای صدام پرداخت و مجروح شد.
🔅سالهای طولانی اقامت او در ایران، به چرخش فکری مهمی در قبانچی، که در ابتدا بسیار سنتی میاندیشید، انجامید. او که در ابتدا کتابهایی از دستغیب و مطهری به عربی ترجمه میکرد و دست به تألیف آثار سنتی میزد، اندک-اندک اقدام به ترجمهی کتابهای روشنفکران ایرانی مانند عبدالکریم سروش، محمد مجتهد شبستری و مصطفی ملکیان به عربی زد و عمیقاً تحت تأثیر آنها قرار گرفت. این اثرپذیری عمیق را میتوان در آثار متعدد تألیفی وی از جمله کتابی که در باب وحی به رشتهی تحریر در آورده با عنوان «نبوت و مسألهی وحی الهی» (النبوة وإشكالية الوحي الإلهي) و مشابهت بحثهای این کتاب با نظریهی وحی سروش و شبستری مشاهده کرد.
🔅نواندیشی قبانچی در حوزهی دین از حاشیهی سیاسی هم برکنار نماند. پس از سقوط حکومت صدام قبانچی به عراق بازگشت. اواخر سال ۹۱ خورشیدی او پس از سفری به ایران از سوی مأموران وزارت اطلاعات وقت دستگیر شد. گفته میشود این دستگیری از جمله با فشار برادر او، صدر الدین قبانجی صورت پذیرفته بود. صدرالدین قبانچی امام جمعهی نجف و از رهبران «مجلس اعلای عراق» (مجلسی نزدیک به جمهوری اسلامی ایران) است که احمد برادرش را کافر و مرتد خوانده بود. این دستگیری گرچه در فضای فارسی زبان انعکاس چندانی نیافت اما اعتراض برخی از روشنفکران عرب، از جمله ایاد جمال الدین (روحانی و سیاستمدار لیبرال عراقی) را برانگیخت و منجر به راهپیماییهایی در مقابل سفارت ایران در بغداد شد. قبانچی پس از این فشارها نهایتا آزاد شد و اکنون در عراق ساکن است. چند ماه پیش از دستگیری قبانچی در مجلهی «کتاب ماه دین» در ایران مقالهای بی نام منتشر شد که به بررسی یکی از کتابهای قبانچی با عنوان «زن، مفاهیم و حقوق» (المرأة، المفاهيم والحقوق) پرداخته بود. در همان ابتدای مرور کتاب، این اثر اینگونه معرفی شده بود: «حاوی افکار جدیدی است که در چهارچوب تهاجم فرهنگی به عراق قرار میگیرد».
🔅گفتوگوی «مجلهی خداناباوران عرب» (قناة الملحدين بالعربي) با احمد قبانچی، دستکم از چهار جهت واجد اهمیت است:
١- روشنفكران دینی بسیار به ندرت با خداناباورانی که آشکارا هویت خود را بر اساس خداناباوری تعریف کردهاند وارد گفتوگو شدهاند. گفتوگوی زیر یکی از نمونههای نادر از این باب است که میتواند مدلی برای گفتوگوهای بیشتر از این دست باشد.
۲- از سوی دیگر، خداناباوران ایرانی نیز به ندرت وارد گفتوگو با روشنفکران دینی (چه رسد به گفتوگو با روحانیان) شدهاند. ابتکار مجلهی خداناباوران عرب در گفتوگو با یک روشنفکر دینی با پیشینهی حوزوی میتواند برای خداناباوران ایرانی نیز الگوی درخوری فراهم آورد.
۳- حوزهی علمیهی قم از نظر پیگیری بحثهای روشنفکری و شاخههای جدید علوم انسانی، در مقایسه با حوزهی علمیهی نجف، کربلا و سامرا بسیار پیشتاز است، اما به نظر میرسد که قبانچی در طی سالهایی که به عراق بازگشته است و بحثهای رادیکال خود را با صراحت در قالب کتاب و یا در یوتیوب نشر داده است5 با مشکلی جدی از سوی روحانیان عراقی مواجه نشده است. گرچه خود او در این گفتوگو از حاکم بودن فضای تکفیری گلایه میکند، اما او نهایتا در ایران بود که بازداشت شد و نه عراق. تفاوت فضای ایران و عراق از این جهت را شاید بتوان بر اساس تفاوت حکومت ولایت فقیه در ایران و حکومت سکولار در عراق توضیح داد.
۴- روشنفکری دینی ایرانی نه تنها در درون ایران همچنان اثرگذار است (گرچه در مقایسه با دههی شصت و هفتاد خورشیدی رقیبانی جدی هم یافته است) بلکه بر بخشی از فارسیزبانان ایرانی خارج از ایران و نیز بر بخشی از روشنفکران افغان و احتمالا تاجیک و از رهگذر ترجمه بر بخشی از روشنفکری عربی هم اثرگذار بوده است.
متن کامل فارسی و عربی این مصاحبه👇
✨ → 3danet.ir/ZTpjY
🌾 @sedanet
☘️ فیلمفارسی جدید با مایه نژادپرستی
✍️ #ناصر_فکوهی
🔅گاه پیامدهایی که ناشی از یک فیلم و برنامه است نظیر فیلمی با عنوان تبلیغاتی (برای آمریکا) یعنی «لاتاری» و با تبلیغ لومپنیسم (با برابر دانستن آ« با ارزش هایی چون عیرت و آبرو) که چنان توهینآمیز، چنان زشت و در نتیجه چنان خطرناک هستند که شکستن سکوت را ولو به قیمت تبلیغ و سود بیشتر مالی برای آنها جایز میکند.
🔅اگر در یک کشور دموکراتیک و دارای پیشینه فرهنگی بودیم، هر یک از سازندگان این فیلم و به خصوص آن کلیپ، قابل تعقیب قضایی بودند و کسانی که در تویترها و کامنتهای شبکهای خود، بدترین دشنام ها را نثار محرومترین مردم کشورمان میکنند، تقریبا همگی با مجازاتهای جریمه سنگین به جرم نژادپرستی و حتی با خطر زندان روبرو بودند.
🔅آیا سازندگان این «چیزها» نمی دانند که چطور در اروپا در قرن بیستم میلیون ها نفر به دلیل همین گونه لودگیها و توهین های نژادی و زیاده خواهی های برتری جویانی ملی و قومی به کام مرگ کشیده شدند و بخش بزگی از این قاره با خاک یکسان شد؟ آیا آنها نمی دانند ما در منطقه ای زندگی می کنیم که بیشی از نیمی از آن تاکنون با سوء استفاده قدرتهای بزرگ از همین گرایش های ملی و نژادی و قبیلهای و قومی با خاک یکسان شده و همین امروز نیز این قدرت ها برای دستیابی به منابع انرژی ارزان و مطمئن باکی از آن ندارند که کشور ما را نیز درون یک جنگ خانمان برانداز بکشانند؟
🔅آیا آنها نمی دانند که اغلب جنگ های قرن بیستم و بیست و یکم با دامن زدن به اختلافات قومی آغاز و سپس همه را به مصیبت و بیچارگی کشاندند و سود آن را صرفا سرمایه داران و جنگ افروزان و فروشندگان سلاح های گوناگون به جیب زدند؟ آیا آنها نمی دانند که تبلیغ قانون شکنی، تبیلغ لومپنیسم و بر کرسی افتخار نشاندن ارازل و اوباش در پهنه ای که حتی «روشنفکرانش» دچار لومپنیسم و خودمحور بینی و بلاهت و تازه به دوران رسیدگی هستند، کاری نابخرادنه است و آتشی که دامان همه را خواهد گرفت؟
🔅اگر مسئولان ما در برابر اینکه چرا کاری در این مورد، برای برخورد با پان ایرانیست ها و لومپن ها انجام نمی گیرد حتی به آنها جایزه هم داده می شود و تقدیر هم می گردند، پاسخی ندارند باید متاسفانه و احتمالا در انتظار خطرات و تهدیدات و تیرهروزیهای بزرگی درآینده باشیم و به همین دلیل امیدواریم هرچه زودتر کمیسیون یا کمیته ای در سطح ملی برای بررسی علل و انگیزه ها و سازوکارهای تداوم نژادرستی در سطح کشور، چه در ایه های نظری و به اصطلاح روشنفکرانه آن و چه در اشکال بروز لومپنی و به اصطلاح رسانه ای و «هنری» آن تشکیل شده و با ارائه گزارشی جامع از ادامه این وضعیت دررسانه ها در تریبون های رسمی و دانشگاهی کشور و در برنامه های مختلف تفریحی و غیره جلوگیری کند.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/vxD13
🌾 @sedanet
✍️ #ناصر_فکوهی
🔅گاه پیامدهایی که ناشی از یک فیلم و برنامه است نظیر فیلمی با عنوان تبلیغاتی (برای آمریکا) یعنی «لاتاری» و با تبلیغ لومپنیسم (با برابر دانستن آ« با ارزش هایی چون عیرت و آبرو) که چنان توهینآمیز، چنان زشت و در نتیجه چنان خطرناک هستند که شکستن سکوت را ولو به قیمت تبلیغ و سود بیشتر مالی برای آنها جایز میکند.
🔅اگر در یک کشور دموکراتیک و دارای پیشینه فرهنگی بودیم، هر یک از سازندگان این فیلم و به خصوص آن کلیپ، قابل تعقیب قضایی بودند و کسانی که در تویترها و کامنتهای شبکهای خود، بدترین دشنام ها را نثار محرومترین مردم کشورمان میکنند، تقریبا همگی با مجازاتهای جریمه سنگین به جرم نژادپرستی و حتی با خطر زندان روبرو بودند.
🔅آیا سازندگان این «چیزها» نمی دانند که چطور در اروپا در قرن بیستم میلیون ها نفر به دلیل همین گونه لودگیها و توهین های نژادی و زیاده خواهی های برتری جویانی ملی و قومی به کام مرگ کشیده شدند و بخش بزگی از این قاره با خاک یکسان شد؟ آیا آنها نمی دانند ما در منطقه ای زندگی می کنیم که بیشی از نیمی از آن تاکنون با سوء استفاده قدرتهای بزرگ از همین گرایش های ملی و نژادی و قبیلهای و قومی با خاک یکسان شده و همین امروز نیز این قدرت ها برای دستیابی به منابع انرژی ارزان و مطمئن باکی از آن ندارند که کشور ما را نیز درون یک جنگ خانمان برانداز بکشانند؟
🔅آیا آنها نمی دانند که اغلب جنگ های قرن بیستم و بیست و یکم با دامن زدن به اختلافات قومی آغاز و سپس همه را به مصیبت و بیچارگی کشاندند و سود آن را صرفا سرمایه داران و جنگ افروزان و فروشندگان سلاح های گوناگون به جیب زدند؟ آیا آنها نمی دانند که تبلیغ قانون شکنی، تبیلغ لومپنیسم و بر کرسی افتخار نشاندن ارازل و اوباش در پهنه ای که حتی «روشنفکرانش» دچار لومپنیسم و خودمحور بینی و بلاهت و تازه به دوران رسیدگی هستند، کاری نابخرادنه است و آتشی که دامان همه را خواهد گرفت؟
🔅اگر مسئولان ما در برابر اینکه چرا کاری در این مورد، برای برخورد با پان ایرانیست ها و لومپن ها انجام نمی گیرد حتی به آنها جایزه هم داده می شود و تقدیر هم می گردند، پاسخی ندارند باید متاسفانه و احتمالا در انتظار خطرات و تهدیدات و تیرهروزیهای بزرگی درآینده باشیم و به همین دلیل امیدواریم هرچه زودتر کمیسیون یا کمیته ای در سطح ملی برای بررسی علل و انگیزه ها و سازوکارهای تداوم نژادرستی در سطح کشور، چه در ایه های نظری و به اصطلاح روشنفکرانه آن و چه در اشکال بروز لومپنی و به اصطلاح رسانه ای و «هنری» آن تشکیل شده و با ارائه گزارشی جامع از ادامه این وضعیت دررسانه ها در تریبون های رسمی و دانشگاهی کشور و در برنامه های مختلف تفریحی و غیره جلوگیری کند.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/vxD13
🌾 @sedanet
صدانت
فیلمفارسی جدید با مایه نژادپرستی • صدانت
نوشتن درباره فیلمفارسی های جدیدی که با صفتهای تصنعی و خودساختهای همچون «اجتماعی»، «سیاسی»، «روشنفکرانه»، «فاخر» و «ارزشی»، اغلب با سناریوهای دزدیده و تخریب شده غیر ایرانی، با بازیهای ضعیف، با دکورهای پیش پاافتاده و با به تمسخر گرفتن شعور و آخرین رگههای…