☘️ گر تو قرآن بدین نمط خوانی… (2)
✍️ #امیرحسین_خداپرست
🔅 خداپرست: این بخش دوم مقالهای است که صدانت بخش نخست آن را در روز 16 فروردینماه منتشر کرد. مطابق توضیحی که در ابتدای آن بخش آمد، قسمتی از این مقاله پیشتر با عنوان «"انتحال" را بود آیا که عیاری گیرند؟» در روز سهشنبه 8 اسفند 1396 منتشر شده است. با توجه به فاصلهای که بین انتشار آن یادداشت و انتشار متن کامل مقاله افتاد و پاسخهایی که به آن داده شد، در اینجا برخی عبارات حذفشده و پاسخ اشکالهای مدافعان آقای خسروپناه نیز در متن و دو پانوشت بلند آمده است. پایانبخش مقاله ضمیمهای با عنوان «مطلعی از حکایتی دیگر» است.
متن کامل قسمت دوم👇
✨ → 3danet.ir/3CF0A
🌾 @sedanet
قسمت نخست👇
✨ → t.me/sedanet/3408
✍️ #امیرحسین_خداپرست
🔅 خداپرست: این بخش دوم مقالهای است که صدانت بخش نخست آن را در روز 16 فروردینماه منتشر کرد. مطابق توضیحی که در ابتدای آن بخش آمد، قسمتی از این مقاله پیشتر با عنوان «"انتحال" را بود آیا که عیاری گیرند؟» در روز سهشنبه 8 اسفند 1396 منتشر شده است. با توجه به فاصلهای که بین انتشار آن یادداشت و انتشار متن کامل مقاله افتاد و پاسخهایی که به آن داده شد، در اینجا برخی عبارات حذفشده و پاسخ اشکالهای مدافعان آقای خسروپناه نیز در متن و دو پانوشت بلند آمده است. پایانبخش مقاله ضمیمهای با عنوان «مطلعی از حکایتی دیگر» است.
متن کامل قسمت دوم👇
✨ → 3danet.ir/3CF0A
🌾 @sedanet
قسمت نخست👇
✨ → t.me/sedanet/3408
صدانت
گر تو قرآن بدین نمط خوانی… (2) • صدانت
آثار خسروپناه در فلسفهی دین و کلام جدید عمدتاً سرشار از اغلاط نگارشی و ویرایشیاند. توجه دارم که بخشی از این مشکل به ویراستاران و ناشران این آثار بازمیگردد که آنها را بیدقت و بیمبالات منتشر کردهاند. با این حال، حجم و كثرت اغلاط نگارشی و ویرایشی در سراسر…
✍️ #محسن_مردانی - ١٩ فروردین ١٣٩٧
🔅در سال ١٣٤٨ فیلم قیصر تحولی بزرگ در سینمای ایران ایجاد کرد، مردی دست تنها از کسانی که به ناموس او (خواهرش) دست درازی کردند با کشتن سه نفر و تجاوز به ناموس او انتقام گرفت. بعد از این فیلم موجی از فیلمهای ناموسی در سینما به وجود آمد که تا انقلاب ٥٧ ادامه داشت.
🔅چرا مسئلهی شخصی یک خانوادهی جنوب شهری اینقدر مهم بود. شاید چون برای اکثر ایرانیان ناموس (افراد مونث خانواده) مهم است؟ این ماجرایی است که یکبار تعریف شد و همه شیرفهم شدند، اما چرا این همه تکرار شد؟
🔅شاید چون بسیاری از ایرانیان حس میکردند که این تعرض به ناموسشان به صورت سیستماتیک در کشور در حال اجراست و خشمگین بودند، زنانی که با حمایت و فشار حکومت برخلاف گذشته، بی حجاب بودند، درس میخواندند، آواز میخواندند و میرقصیدند و فیلم بازی میکردند، از خط قرمز ناموس پرستی گذشته بودند.
🔅سینمای آن روزگار که تولیدات عمدهاش به فیلمفارسی معروف بودند از همان ابزارهایی که بیناموسی محسوب میشد استفاده میکرد تا تولیداتی با موضوع دفاع از ناموس (که بازارپسند بود) بسازند (مثل اینکه با نارجک، مجسمهای در دفاع از صلح بسازی) و سود سرشاری هم بردند.
🔅اما هیچگاه اشاره نشد که به بهانهی دفاع از ناموس چه بسیار زنانی مجبور به ازدواج با مردانی شدند که علاقهای به آنان نداشتند و سالها زجر و شکنجه دیدند، چه بسیار زنانی به تهمتی پوچ کشته و تکهتکه شدند و غریبانه در جایی دفن شدند، یا از حق تحصیل ، سفر و پرورش استعدادهای خدادادی محروم شدند، افسرده و دلمرده شدند.
🔅بله دفاع از ناموس، قفسی طلایی بود(و هست) که پرندهها اگرچه از چنگال شکارچیهای بیرحم حفظ میکرد، اما با آرزوی پرواز زنده زنده در آن دفن میشدند.
🔅در بهار ١٣٩٧ سریال پایتخت دوباره از این فرمول طلایی پول ساز برای هدفی سیاسی استفاده میکند.
🔅بازیگران محبوب سریال پایتخت که مردم سالها با آنان خاطره دارند در سوریه گیر افتادهاند. در قسمتی که تاریخ ١٨ فروردین ١٣٩٧ پخش شد، ناموس مردان این سریال در معرض تجاوز داعش است. مقررات نمایشی بعد از انقلاب اجازه نمیدهد وگرنه مثل فیلم قیصر تکه پاره شدن لباسی سارا و نیکا و هما و فهیمه برتنشان توسط داعشی های بیناموس را هم میدیدیم. حجم زیادی از استرس و ترس و خشم در مرد و زن و بچهای که این سریال را میبینند موج میزند...
🔅کاری به دنبالهی ماجرا ندارم که این ناموس چگونه نجات پیدا میکند یا انتقام هتکش گرفته خواهد شد، اما آیا از نظر اخلاقی درست است که با ترساندن مردمی که برای نوروز دنبال همان سریال مفرح و شاد (مثل چهار قسمت قبل هستند) یک نظریهی سیاسی (هرچند درست) را بخوردشان بدهیم؟
🔅دوستی تعریف میکرد در یک مسابقهی ماست خوری شرکت کرده بود که زیر ماستها فلفل قرمز ریخته بودند تا شرکت کنندهها بسوزند و بقیه بخندند چون خنداندن مومنان ثواب است!!
🔅در سریال پایتخت هم دیدنی ها توریستی ترکیه ، ترانههای ابراهیم تاتلیس و اجرای ترانهای از ابی توسط دو بازیگر و... ماستی چربی بود که فلفل های داعشی زیرش پنهان بود.
🌾 @sedanet | @mardani_ch
🏙 s9.picofile.com/file/8323443284/p_6j.jpg
🔅در سال ١٣٤٨ فیلم قیصر تحولی بزرگ در سینمای ایران ایجاد کرد، مردی دست تنها از کسانی که به ناموس او (خواهرش) دست درازی کردند با کشتن سه نفر و تجاوز به ناموس او انتقام گرفت. بعد از این فیلم موجی از فیلمهای ناموسی در سینما به وجود آمد که تا انقلاب ٥٧ ادامه داشت.
🔅چرا مسئلهی شخصی یک خانوادهی جنوب شهری اینقدر مهم بود. شاید چون برای اکثر ایرانیان ناموس (افراد مونث خانواده) مهم است؟ این ماجرایی است که یکبار تعریف شد و همه شیرفهم شدند، اما چرا این همه تکرار شد؟
🔅شاید چون بسیاری از ایرانیان حس میکردند که این تعرض به ناموسشان به صورت سیستماتیک در کشور در حال اجراست و خشمگین بودند، زنانی که با حمایت و فشار حکومت برخلاف گذشته، بی حجاب بودند، درس میخواندند، آواز میخواندند و میرقصیدند و فیلم بازی میکردند، از خط قرمز ناموس پرستی گذشته بودند.
🔅سینمای آن روزگار که تولیدات عمدهاش به فیلمفارسی معروف بودند از همان ابزارهایی که بیناموسی محسوب میشد استفاده میکرد تا تولیداتی با موضوع دفاع از ناموس (که بازارپسند بود) بسازند (مثل اینکه با نارجک، مجسمهای در دفاع از صلح بسازی) و سود سرشاری هم بردند.
🔅اما هیچگاه اشاره نشد که به بهانهی دفاع از ناموس چه بسیار زنانی مجبور به ازدواج با مردانی شدند که علاقهای به آنان نداشتند و سالها زجر و شکنجه دیدند، چه بسیار زنانی به تهمتی پوچ کشته و تکهتکه شدند و غریبانه در جایی دفن شدند، یا از حق تحصیل ، سفر و پرورش استعدادهای خدادادی محروم شدند، افسرده و دلمرده شدند.
🔅بله دفاع از ناموس، قفسی طلایی بود(و هست) که پرندهها اگرچه از چنگال شکارچیهای بیرحم حفظ میکرد، اما با آرزوی پرواز زنده زنده در آن دفن میشدند.
🔅در بهار ١٣٩٧ سریال پایتخت دوباره از این فرمول طلایی پول ساز برای هدفی سیاسی استفاده میکند.
🔅بازیگران محبوب سریال پایتخت که مردم سالها با آنان خاطره دارند در سوریه گیر افتادهاند. در قسمتی که تاریخ ١٨ فروردین ١٣٩٧ پخش شد، ناموس مردان این سریال در معرض تجاوز داعش است. مقررات نمایشی بعد از انقلاب اجازه نمیدهد وگرنه مثل فیلم قیصر تکه پاره شدن لباسی سارا و نیکا و هما و فهیمه برتنشان توسط داعشی های بیناموس را هم میدیدیم. حجم زیادی از استرس و ترس و خشم در مرد و زن و بچهای که این سریال را میبینند موج میزند...
🔅کاری به دنبالهی ماجرا ندارم که این ناموس چگونه نجات پیدا میکند یا انتقام هتکش گرفته خواهد شد، اما آیا از نظر اخلاقی درست است که با ترساندن مردمی که برای نوروز دنبال همان سریال مفرح و شاد (مثل چهار قسمت قبل هستند) یک نظریهی سیاسی (هرچند درست) را بخوردشان بدهیم؟
🔅دوستی تعریف میکرد در یک مسابقهی ماست خوری شرکت کرده بود که زیر ماستها فلفل قرمز ریخته بودند تا شرکت کنندهها بسوزند و بقیه بخندند چون خنداندن مومنان ثواب است!!
🔅در سریال پایتخت هم دیدنی ها توریستی ترکیه ، ترانههای ابراهیم تاتلیس و اجرای ترانهای از ابی توسط دو بازیگر و... ماستی چربی بود که فلفل های داعشی زیرش پنهان بود.
🌾 @sedanet | @mardani_ch
🏙 s9.picofile.com/file/8323443284/p_6j.jpg
☘️ گر تو قرآن بدین نمط خوانی ...(سعدی)
✍️ #اردشیر_منصوری
🔅 نکات شگفتآور یک گفتار یکدقیقهوچهارده ثانیهای خطیب محترمی که سیواندی سال از رسانۀ ملی درس قرآن میدهد!
- براستی نتیجۀ این گفتار جز وهن «جامعۀ ایرانی» و خودِ «اسلام» چه میتواند باشد؟
- اگر نظیر چنین گفتاری را یک مبلّغ از هر دین دیگری داشت، چه داورییی در بارۀ آن دین و پیروان آن دین میرفت؟
- اگر مبلّغ گمنامی چنین سخنانی را در مسجدی در روستایی دورافتاده میگفت چندان آزارنده نبود، اما وقتی این سخنان از رسانۀ فراگیر دولتی با برد جهانی پخش میشود، وظیفۀ نهادهای نظارتی، حتی دستگاه قضایی و سازمانهای دولتی و غیردولتی مدافع حقوق بشر چیست؟ وظیفۀ عالمان دینی و روشنفکران جامعه چه؟
- کاش خودِ این بزرگوار تا دیر نشده، از خدا و رسول، سپس مردم مسلمان ایران که ناخواسته این اظهارات در مجامع بینالمللی به پای آنان هم نوشته میشود، و پیش از همه، غیرمسلمانانی که این سخنان خشونت علیه آنان را مشروع جلوه میدهد، عذرخواهی، و برای همیشه از گفتن در رسانۀ عمومی خداحافظی فرماید.
🔅 مشکلات این گفتار:
1- ادعا شد: «اسلام میگوید هر که جامعه را تضعیف کرد، بکشش!» منظور از تضعیف چیست؟ چگونه رفتاری را میتوان نزد عقل و نقل مصداق «تضعیف جامعه» دانست؟ کجا اسلام گفته: «هر که جامعه را تضعیف کرد، بکشش»؟
2- سؤال شد: «حق فرد مهمتر است یا حق جامعه؟» آیا این سؤال دقیق و درست طرح شده؟ آیا این گونه تقابل «فرد» و «جامعه» صحیح است؟ آیا مفهومِ تقابل «فرد» با «جامعه»، همان تقابل اقلیت با اکثریت نیست؟ آیا در مباحث نظری و از جمله عقاید دینی، همواره حق با اکثریت است و ابراز عقیدۀ اقلیت، به معنای «تضعیف جامعه» است؟ آیا این همان استدلالی نیست که مشرکان مکه علیه پیامبر اسلام و تازه مسلمانها داشتند؟ استدلال اقامه شده در این گفتار چه فرقی با موضع امثال ابولهب و شکنجهکنندگان امثال یاسر و سمیه و بلال دارد؟
3- گفته شد: «اگر کافر شدی و هی حرف زدی، پیدا است میخواهی جامعه را تضعیف کنی»! مبنای صدق این جملۀ شرطیه چیست؟ اولاً چرا باید بر کسی که به هر دلیل از اسلام خارج شد، برچسب «کافر» زد؟ آیا معنایی از «کفر» که در صدر اسلام فهمیده میشده، به هر آن کسی که در این روزگار، به دلیل قانع نشدن از ادلۀ دینداران و مسلمانان، در اسلام باقی نمانده است، قابلِ اطلاق است؟ آیا اگر کسی ادلۀ پیروان یک دین را برای اثبات حقانیت آن دین کافی نداند، و این فهم خود را بیان کند، محکوم به ضدیت با یک جامعه است؟ و اگر چنین بیانی رخ داد، باید او را به قتل رساند؟ آیا استدلال خطیب محترم توجیه کنندۀ رفتار کسانی همچون قاتلان مسلمانان میانمار، صرفاً به دلیل ابراز عقاید خلاف اکثریت، نخواهد بود؟
4- آیا اتکا به تمثیل: «آن گونه شکلک در آوردن در کلاس درس، برای توصیف باورهای فردِ خارج شده از دین» وصفی مقرون به واقع و متناسب با نقد منطقی و منصفانۀ عقیدۀ مخالف است؟ آیا توسل به چنین تمثیلهایی که روش نهادینه شدۀ مورد استفادۀ خطیب شهیر در همۀ خطابهها است، دلیلی بر ضعف نظام استدلالی وی نیست؟ آیا آن گونه وصف مخالف و رد عقاید او، نزد منطقیان مصداق مغالطۀ «پهلوانپنبه» و لذا مردود نخواهد بود؟
5- این که خطیب محترم تصریح میکند: «این که راه میرود و میگوید "من بهاییام" این را باید کشت»! فتوی به قتل نفس نیست؟ آیا به لحاظ عقلی، اخلاقی، مصلحتی و حتی شرعی، چنین تجویزی محل پرسش، و حتی مستوجب پیگیری حقوقی نیست؟ آیا این سخن به همۀ شهروندان بهایی حق نمیدهد علیه گوینده و تلویزیون پخش کنندۀ این سخنان اقامۀ دعوی کنند؟ اگر مبلغ یک دین دیگر، علیه یک مسلمان چنین نظری اظهار میکرد، مسلمانان چه میگفتند؟ فارغ از همۀ اینها، اگر تنها مصلحت نظام جمهوری اسلامی را هم در نظر بگیریم، عقلای قوم بازتاب بینالمللی چنین اظهاراتی را چه میدانند؟
6- آیا اظهارِ نامسلمانی فردی که به فرض زمانی در خانوادهای مسلمان زاده شده بود، همسنگ است با ساختن و پخش فیلم وهنآمیز علیه پیامبر اسلام؟ آیا چنین مغالطهای حتی استدلال مسلمانانِ معترض به ساخت فیلمهای موهن علیه پیامبر اسلام را تضعیف نمیکند؟
7- فارغ از رسانۀ دولتی که گویا فرهیختگان جامعه به ناپالودگی برنامههایش بهنوعی عادت کردهاند و عطایش را به لقایش بخشیدهاند، آیا این که صاحب چنین تفکری، سالهااست کرسی خطابۀ مسجد بزرگترین دانشگاه کشور را در اختیار دارد، اسفی مضاعف را در پی ندارد؟
آیا بهجا نیست به اقتفای سعدی از خطیب ارجمند استدعا کنیم: از بهر خدای مخوان!
🌾 @sedanet
t.me/ardeshirmansouri/307
✍️ #اردشیر_منصوری
🔅 نکات شگفتآور یک گفتار یکدقیقهوچهارده ثانیهای خطیب محترمی که سیواندی سال از رسانۀ ملی درس قرآن میدهد!
- براستی نتیجۀ این گفتار جز وهن «جامعۀ ایرانی» و خودِ «اسلام» چه میتواند باشد؟
- اگر نظیر چنین گفتاری را یک مبلّغ از هر دین دیگری داشت، چه داورییی در بارۀ آن دین و پیروان آن دین میرفت؟
- اگر مبلّغ گمنامی چنین سخنانی را در مسجدی در روستایی دورافتاده میگفت چندان آزارنده نبود، اما وقتی این سخنان از رسانۀ فراگیر دولتی با برد جهانی پخش میشود، وظیفۀ نهادهای نظارتی، حتی دستگاه قضایی و سازمانهای دولتی و غیردولتی مدافع حقوق بشر چیست؟ وظیفۀ عالمان دینی و روشنفکران جامعه چه؟
- کاش خودِ این بزرگوار تا دیر نشده، از خدا و رسول، سپس مردم مسلمان ایران که ناخواسته این اظهارات در مجامع بینالمللی به پای آنان هم نوشته میشود، و پیش از همه، غیرمسلمانانی که این سخنان خشونت علیه آنان را مشروع جلوه میدهد، عذرخواهی، و برای همیشه از گفتن در رسانۀ عمومی خداحافظی فرماید.
🔅 مشکلات این گفتار:
1- ادعا شد: «اسلام میگوید هر که جامعه را تضعیف کرد، بکشش!» منظور از تضعیف چیست؟ چگونه رفتاری را میتوان نزد عقل و نقل مصداق «تضعیف جامعه» دانست؟ کجا اسلام گفته: «هر که جامعه را تضعیف کرد، بکشش»؟
2- سؤال شد: «حق فرد مهمتر است یا حق جامعه؟» آیا این سؤال دقیق و درست طرح شده؟ آیا این گونه تقابل «فرد» و «جامعه» صحیح است؟ آیا مفهومِ تقابل «فرد» با «جامعه»، همان تقابل اقلیت با اکثریت نیست؟ آیا در مباحث نظری و از جمله عقاید دینی، همواره حق با اکثریت است و ابراز عقیدۀ اقلیت، به معنای «تضعیف جامعه» است؟ آیا این همان استدلالی نیست که مشرکان مکه علیه پیامبر اسلام و تازه مسلمانها داشتند؟ استدلال اقامه شده در این گفتار چه فرقی با موضع امثال ابولهب و شکنجهکنندگان امثال یاسر و سمیه و بلال دارد؟
3- گفته شد: «اگر کافر شدی و هی حرف زدی، پیدا است میخواهی جامعه را تضعیف کنی»! مبنای صدق این جملۀ شرطیه چیست؟ اولاً چرا باید بر کسی که به هر دلیل از اسلام خارج شد، برچسب «کافر» زد؟ آیا معنایی از «کفر» که در صدر اسلام فهمیده میشده، به هر آن کسی که در این روزگار، به دلیل قانع نشدن از ادلۀ دینداران و مسلمانان، در اسلام باقی نمانده است، قابلِ اطلاق است؟ آیا اگر کسی ادلۀ پیروان یک دین را برای اثبات حقانیت آن دین کافی نداند، و این فهم خود را بیان کند، محکوم به ضدیت با یک جامعه است؟ و اگر چنین بیانی رخ داد، باید او را به قتل رساند؟ آیا استدلال خطیب محترم توجیه کنندۀ رفتار کسانی همچون قاتلان مسلمانان میانمار، صرفاً به دلیل ابراز عقاید خلاف اکثریت، نخواهد بود؟
4- آیا اتکا به تمثیل: «آن گونه شکلک در آوردن در کلاس درس، برای توصیف باورهای فردِ خارج شده از دین» وصفی مقرون به واقع و متناسب با نقد منطقی و منصفانۀ عقیدۀ مخالف است؟ آیا توسل به چنین تمثیلهایی که روش نهادینه شدۀ مورد استفادۀ خطیب شهیر در همۀ خطابهها است، دلیلی بر ضعف نظام استدلالی وی نیست؟ آیا آن گونه وصف مخالف و رد عقاید او، نزد منطقیان مصداق مغالطۀ «پهلوانپنبه» و لذا مردود نخواهد بود؟
5- این که خطیب محترم تصریح میکند: «این که راه میرود و میگوید "من بهاییام" این را باید کشت»! فتوی به قتل نفس نیست؟ آیا به لحاظ عقلی، اخلاقی، مصلحتی و حتی شرعی، چنین تجویزی محل پرسش، و حتی مستوجب پیگیری حقوقی نیست؟ آیا این سخن به همۀ شهروندان بهایی حق نمیدهد علیه گوینده و تلویزیون پخش کنندۀ این سخنان اقامۀ دعوی کنند؟ اگر مبلغ یک دین دیگر، علیه یک مسلمان چنین نظری اظهار میکرد، مسلمانان چه میگفتند؟ فارغ از همۀ اینها، اگر تنها مصلحت نظام جمهوری اسلامی را هم در نظر بگیریم، عقلای قوم بازتاب بینالمللی چنین اظهاراتی را چه میدانند؟
6- آیا اظهارِ نامسلمانی فردی که به فرض زمانی در خانوادهای مسلمان زاده شده بود، همسنگ است با ساختن و پخش فیلم وهنآمیز علیه پیامبر اسلام؟ آیا چنین مغالطهای حتی استدلال مسلمانانِ معترض به ساخت فیلمهای موهن علیه پیامبر اسلام را تضعیف نمیکند؟
7- فارغ از رسانۀ دولتی که گویا فرهیختگان جامعه به ناپالودگی برنامههایش بهنوعی عادت کردهاند و عطایش را به لقایش بخشیدهاند، آیا این که صاحب چنین تفکری، سالهااست کرسی خطابۀ مسجد بزرگترین دانشگاه کشور را در اختیار دارد، اسفی مضاعف را در پی ندارد؟
آیا بهجا نیست به اقتفای سعدی از خطیب ارجمند استدعا کنیم: از بهر خدای مخوان!
🌾 @sedanet
t.me/ardeshirmansouri/307
Telegram
گفتارها - ا. منصوری
گفتاری شگفتانگیز از خطیب شهیر، در رفتار با «مرتد»!
این فهم از موضعگیری اسلام در برابر خارج شوندگان از دین آیا صحیح است؟
تأملی انتقادی بر این سخنان در نوشتار زیر ...
این فهم از موضعگیری اسلام در برابر خارج شوندگان از دین آیا صحیح است؟
تأملی انتقادی بر این سخنان در نوشتار زیر ...
☘️ گفتوگو با #محسن_جوادی پیرامون الحاد عملی
مصاحبه کننده: #نغمه_پروان
منتشر شده در شمارۀ ۱۳۰ ماهنامۀ اطلاعات حکمت و معرفت؛ بهمن ۹۵
گفتوگوی حاضر در باب «الحاد عملی»، به رفتار آن دسته از پیروان ادیان اشاره دارد که بهلحاظ «نظری» به خداوند باور دارند، اما حیات آنها و ترجیحها و گزینههای اساسی زندگیشان نشانی از «ایمان قلبی» و باور درونی آنها ندارد. در زندگی هر روزۀ این مؤمنان نظری و اعتقادی، ولی مادیگرایان اخلاقی و عملی، خودمحوری و اکتفاء به نظر و منافع خود بهوضوح دیده میشود، و در عمل حتی گاهی بیش از افرادی بدون ایمان نظری در پی برآوردن لذات مادی و هوای نفساند. هیچ امر معنوی و غیرمادی در این زندگی بر امر مادی رجحان ندارد و از این روی نوعدوستی، عشق و فداکاری، احسان، و پاکدامنی و عفت و… اگر ثمرۀ مادی فوری نداشته باشند بیارزش تلقی میشود.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/xJpFz
🌾 @sedanet | @Doostanehekmatmarefat
مصاحبه کننده: #نغمه_پروان
منتشر شده در شمارۀ ۱۳۰ ماهنامۀ اطلاعات حکمت و معرفت؛ بهمن ۹۵
گفتوگوی حاضر در باب «الحاد عملی»، به رفتار آن دسته از پیروان ادیان اشاره دارد که بهلحاظ «نظری» به خداوند باور دارند، اما حیات آنها و ترجیحها و گزینههای اساسی زندگیشان نشانی از «ایمان قلبی» و باور درونی آنها ندارد. در زندگی هر روزۀ این مؤمنان نظری و اعتقادی، ولی مادیگرایان اخلاقی و عملی، خودمحوری و اکتفاء به نظر و منافع خود بهوضوح دیده میشود، و در عمل حتی گاهی بیش از افرادی بدون ایمان نظری در پی برآوردن لذات مادی و هوای نفساند. هیچ امر معنوی و غیرمادی در این زندگی بر امر مادی رجحان ندارد و از این روی نوعدوستی، عشق و فداکاری، احسان، و پاکدامنی و عفت و… اگر ثمرۀ مادی فوری نداشته باشند بیارزش تلقی میشود.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/xJpFz
🌾 @sedanet | @Doostanehekmatmarefat
☘️ درسگفتار «سعادت، از دوران باستان تا امروز»
#رامین_جهانبگلو | فیلم و صوت | 16 جلسه
سعادت در نگاه برتراند راسل
سعادت نگاه کنفسیوس
سعادت در آموزه های بودا
سعادت در آیین هندو
سعادت در آموزه های زرتشت
سعادت در فرهنگ ژاپن
اندیشه های ابن عربی
رواداری و سعادت اجتماعی
روشنفکری در فضای عمومی و سعادت
سعادت و مسئله تمدن
خشونت، عدم خشونت و سعادت
شجاعت زیستن
شکنندگی گذشته و تمدن زدایی
حس سوگ انگیز زندگی
سعادت در رمان مادام بواری
سینمای رویاپرداز ایران
✨تمام جلسات✨👇
✨ → 3danet.ir/EtQxD
🌾 @sedanet | @Ramin_Jahanbegloo
#رامین_جهانبگلو | فیلم و صوت | 16 جلسه
سعادت در نگاه برتراند راسل
سعادت نگاه کنفسیوس
سعادت در آموزه های بودا
سعادت در آیین هندو
سعادت در آموزه های زرتشت
سعادت در فرهنگ ژاپن
اندیشه های ابن عربی
رواداری و سعادت اجتماعی
روشنفکری در فضای عمومی و سعادت
سعادت و مسئله تمدن
خشونت، عدم خشونت و سعادت
شجاعت زیستن
شکنندگی گذشته و تمدن زدایی
حس سوگ انگیز زندگی
سعادت در رمان مادام بواری
سینمای رویاپرداز ایران
✨تمام جلسات✨👇
✨ → 3danet.ir/EtQxD
🌾 @sedanet | @Ramin_Jahanbegloo
☘️ یک پیشنهاد ساده برای ایرانیانی که عاشق موضوعات جنسیاند اما از گفتوگو درباره آن وحشت دارند
✍️ #محسن_رنانی
🔅جامعه ما یک راه را در جلوی جوانانش گذاشته است: «ازدواج رسمی قانونی دایم»، این هم با این همه دست و پاگیری رسوماتی مثل انواع جشنهای پرهزینه و بُرد و آوُردهای طرفین و جهیزیههای سنگین و مهریههای وحشتآور، و از همه مهمتر قوانین اسارتآفرین. معلوم است که با این اوضاع اقتصادی روز به روز امکان چنین ازدواجهایی کمتر میشود و وقتی جامعه و نظام مدیریتی کشور راه حل جایگزینی نداده باشند، جامعه برای خودش راهکار پیدا میکند، نخست پنهان و بعد هم کمکم علنی. «روسپیگری»، راهکار تاریخی ارزان و دم دستی بوده است که در همه جوامع در پاسخ به بیعدالتیهای اقتصادی و جنسی وجود داشته است. «ازدواج سفید» هم راهکار نوینی است که بخشی از نسل جوان امروز جامعه ما در پاسخ به بیعدالتیهای جنسی، و فرار از قوانین و رسمهای غلط عرفی برگزیده است. خیلی ساده، وقتی ما همه راههای قانونی و اخلاقی و انسانی را برای برآوردهسازی یکی از نیازهای مهم انسانی میبندیم، حذفشدگان و نادیده گرفته شدگان مجبورند به راهکارهای غیرمتعارف متوسل شوند.
🔅و افسوس آنجاست که اکنون که نسل جوان ما توانسته است با هزینههای سنگین از بند قیود و سنتهای دست و پاگیر تاریخی رها شود و راهکاری به نام «ازدواج سفید» برای خودش خلق کند، هنوز که هنوز است نظام تدبیر و نظام حقوقی ما ناتوان بوده است که این راهکار را که تقریباً همان «نکاح معاطاتی» است که در اسلام سابقه داشته و برخی از فقهای مذهب تشیع هم بر آن صحه گذاشتهاند، رسمیت ببخشد و اجازه دهد آنانکه میخواهند این مسیر را تجربه کنند، دستکم با آرامش روانی و بدون نیاز به مخفیکاری و در چارچوب قانون و با قابلیت پیگیری رسمی تبعات بعدی این روش، دست به انتخاب سهلتر و با مسئولیت محدودتری بزنند.
🔅اما واقعیت این است که ما برای تصمیمگیری در این مورد بسیار ناتوانیم. «وای بر ما! اجازه بدهیم ازدواج سفید قانونی شود؟»؛ احتمالاً این جملهای است که بسیاری از مقامات و قانونگذاران ما وقتی به ازدواج سفید میاندیشند در ذهنشان میگذرد یا به زبان میآورند. و البته به علت همین ناتوانی در یافتن راهکارهای قانونی جایگزین، ازدواج سفید یا انواع روابط خارج از ازدواج رسمی، زیر پوست جامعه به سرعت گسترش مییابد و قطعاً بسیاری از زنان جامعه ما در این مسیرها آسیب میبینند...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/Z0YNL
🌾 @sedanet | @Renani_Mohsen
✍️ #محسن_رنانی
🔅جامعه ما یک راه را در جلوی جوانانش گذاشته است: «ازدواج رسمی قانونی دایم»، این هم با این همه دست و پاگیری رسوماتی مثل انواع جشنهای پرهزینه و بُرد و آوُردهای طرفین و جهیزیههای سنگین و مهریههای وحشتآور، و از همه مهمتر قوانین اسارتآفرین. معلوم است که با این اوضاع اقتصادی روز به روز امکان چنین ازدواجهایی کمتر میشود و وقتی جامعه و نظام مدیریتی کشور راه حل جایگزینی نداده باشند، جامعه برای خودش راهکار پیدا میکند، نخست پنهان و بعد هم کمکم علنی. «روسپیگری»، راهکار تاریخی ارزان و دم دستی بوده است که در همه جوامع در پاسخ به بیعدالتیهای اقتصادی و جنسی وجود داشته است. «ازدواج سفید» هم راهکار نوینی است که بخشی از نسل جوان امروز جامعه ما در پاسخ به بیعدالتیهای جنسی، و فرار از قوانین و رسمهای غلط عرفی برگزیده است. خیلی ساده، وقتی ما همه راههای قانونی و اخلاقی و انسانی را برای برآوردهسازی یکی از نیازهای مهم انسانی میبندیم، حذفشدگان و نادیده گرفته شدگان مجبورند به راهکارهای غیرمتعارف متوسل شوند.
🔅و افسوس آنجاست که اکنون که نسل جوان ما توانسته است با هزینههای سنگین از بند قیود و سنتهای دست و پاگیر تاریخی رها شود و راهکاری به نام «ازدواج سفید» برای خودش خلق کند، هنوز که هنوز است نظام تدبیر و نظام حقوقی ما ناتوان بوده است که این راهکار را که تقریباً همان «نکاح معاطاتی» است که در اسلام سابقه داشته و برخی از فقهای مذهب تشیع هم بر آن صحه گذاشتهاند، رسمیت ببخشد و اجازه دهد آنانکه میخواهند این مسیر را تجربه کنند، دستکم با آرامش روانی و بدون نیاز به مخفیکاری و در چارچوب قانون و با قابلیت پیگیری رسمی تبعات بعدی این روش، دست به انتخاب سهلتر و با مسئولیت محدودتری بزنند.
🔅اما واقعیت این است که ما برای تصمیمگیری در این مورد بسیار ناتوانیم. «وای بر ما! اجازه بدهیم ازدواج سفید قانونی شود؟»؛ احتمالاً این جملهای است که بسیاری از مقامات و قانونگذاران ما وقتی به ازدواج سفید میاندیشند در ذهنشان میگذرد یا به زبان میآورند. و البته به علت همین ناتوانی در یافتن راهکارهای قانونی جایگزین، ازدواج سفید یا انواع روابط خارج از ازدواج رسمی، زیر پوست جامعه به سرعت گسترش مییابد و قطعاً بسیاری از زنان جامعه ما در این مسیرها آسیب میبینند...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/Z0YNL
🌾 @sedanet | @Renani_Mohsen
صدانت
ایرانیانی که عاشق موضوعات جنسیاند اما از گفتوگو درباره آن وحشت دارند • صدانت
جامعهی ما یکی از پر مسئلهترین جوامع در حوزهی مسائل جنسی است و همچنین یکی از ناتوانترین جوامع در حلوفصل نیازهای جنسی شهروندان خویش است. این در حالی است که اسلام و به طور خاص تشیع یکی از سهلگیرترین مذاهب ابراهیمی در حوزهی زیست جنسی است. اما ما نه الگوی…
🍀 حیاتی نقادانه برای تجدید ایمان، معنا، و رهایی
دیانت در گرو پیامبرشناسی است و امروزه در این زمانه و زمینه که روزگار ما ست، دیانت خصوصاً در گرو پاسخی است که هریک از ما ناخودآگاهانه یا خودآگاهانه به این پرسش میدهیم:
🔅«اگر پیامبر اسلام امروز مبعوث میشد، چه سخنی برای انسان زمانهی ما میداشت، چه میکرد و چگونه میزیست؟»
آنچه در پی میآید خلاصهای است از پاسخی که شش سال پیش بهمناسبت بعثت پیامبر اسلام به این پرسش دادم و همان زمان بخشی از آن در کنار پاسخهایی دیگر به همین پرسش در قالب اقتراحی مکتوب منتشر شد.
🔅 ۱. این پرسشی نیست که در افق عارفان وصالی و برای منتهیان مراتب کمالی معنادار باشد. این پرسشی است که ما متوسطان را میتواند به چالش بکشد. حساب عارفان و تجربههای معنوی و زبان حیرتافکن ایشان، خصوصاً عارفان وصالی نه زاهدان فراقی، در این میانه جدا ست. ایشان همانگونه که مولانا یافته بود، گویی همیشه خود را در حضور حقیقت پیامبر میدیدند و فصل و فراقی میان خداوند و جبرئیل و پیامبر و خلق در عالمی که پر از حضور حق است، و بلکه هیچ نیست جز حضور حق، نمییافتند.
به قول مولانا در یکی از غزلیات دیوان شمس،
گرصورت بیصورت معشوق ببینید
هم خواجه وهم خانه و هم کعبه شمایید
روبند گشایید ز سر پرده اسرار
پس خویش بدانید که سلطان نه گدایید
و باز به قول او در غزلی دیگر،
آنان که طلبکار خدایید خدایید
بیرون ز شما نیست شمایید شمایید
چیزی که نکردید گم از بهر چه جویید
وندر طلب گم نشده بهر چرایید
اسمید و حروفید و کلامید و کتابید
جبریل امینید و رسولان سمایید
در خانه نشینید مگردید به هر سوى
زیرا که شما خانه و هم خانهخدایید
و هم به قول او در مثنوی،
پیش سلطان خوش نشسته در قبول
زشت باشد جستن نامهی رسول
واصلان را نیست جز چشم و چراغ
از دلیل و راهشان باشد فراغ
اگر این پرسش با ذهن و زبانی عارفانه خوانده شود، دشوار بتواند معنای محصلی بیابد. این پرسش ازآنِ متوسطان و مهجورانی است که میان ایشان و عهد نبی فراق افتاده است، انسانهایی عادی، اینجایی و اکنونی که در جهان کنونی سودای متابعت از پیامبر را با همین قوای ادراکی متعارفی که خداوند به عموم مردم عالم داده است، در سر دارند و در دل میپرورند.
🔅۲. [...] اندیشیدن به این پرسش نیازمند اندیشیدن به چهار پرسش دیگر است: [...]
🔅۳. پرسشِ آدمیان اینجایی و اکنونی از نسبت میان انسان و پیامبران را چند گونه صورتبندی کردهاند: رجعت به صدر تاریخ منور، احضار گذشته در زمان حال، تجدید تجربه [...].
دنباله و متن کامل این مطلب در پیوند زیر آمده است👇
✨ → 3danet.ir/9tL0y
🌾 @sedanet | @mmojahedi
دیانت در گرو پیامبرشناسی است و امروزه در این زمانه و زمینه که روزگار ما ست، دیانت خصوصاً در گرو پاسخی است که هریک از ما ناخودآگاهانه یا خودآگاهانه به این پرسش میدهیم:
🔅«اگر پیامبر اسلام امروز مبعوث میشد، چه سخنی برای انسان زمانهی ما میداشت، چه میکرد و چگونه میزیست؟»
آنچه در پی میآید خلاصهای است از پاسخی که شش سال پیش بهمناسبت بعثت پیامبر اسلام به این پرسش دادم و همان زمان بخشی از آن در کنار پاسخهایی دیگر به همین پرسش در قالب اقتراحی مکتوب منتشر شد.
🔅 ۱. این پرسشی نیست که در افق عارفان وصالی و برای منتهیان مراتب کمالی معنادار باشد. این پرسشی است که ما متوسطان را میتواند به چالش بکشد. حساب عارفان و تجربههای معنوی و زبان حیرتافکن ایشان، خصوصاً عارفان وصالی نه زاهدان فراقی، در این میانه جدا ست. ایشان همانگونه که مولانا یافته بود، گویی همیشه خود را در حضور حقیقت پیامبر میدیدند و فصل و فراقی میان خداوند و جبرئیل و پیامبر و خلق در عالمی که پر از حضور حق است، و بلکه هیچ نیست جز حضور حق، نمییافتند.
به قول مولانا در یکی از غزلیات دیوان شمس،
گرصورت بیصورت معشوق ببینید
هم خواجه وهم خانه و هم کعبه شمایید
روبند گشایید ز سر پرده اسرار
پس خویش بدانید که سلطان نه گدایید
و باز به قول او در غزلی دیگر،
آنان که طلبکار خدایید خدایید
بیرون ز شما نیست شمایید شمایید
چیزی که نکردید گم از بهر چه جویید
وندر طلب گم نشده بهر چرایید
اسمید و حروفید و کلامید و کتابید
جبریل امینید و رسولان سمایید
در خانه نشینید مگردید به هر سوى
زیرا که شما خانه و هم خانهخدایید
و هم به قول او در مثنوی،
پیش سلطان خوش نشسته در قبول
زشت باشد جستن نامهی رسول
واصلان را نیست جز چشم و چراغ
از دلیل و راهشان باشد فراغ
اگر این پرسش با ذهن و زبانی عارفانه خوانده شود، دشوار بتواند معنای محصلی بیابد. این پرسش ازآنِ متوسطان و مهجورانی است که میان ایشان و عهد نبی فراق افتاده است، انسانهایی عادی، اینجایی و اکنونی که در جهان کنونی سودای متابعت از پیامبر را با همین قوای ادراکی متعارفی که خداوند به عموم مردم عالم داده است، در سر دارند و در دل میپرورند.
🔅۲. [...] اندیشیدن به این پرسش نیازمند اندیشیدن به چهار پرسش دیگر است: [...]
🔅۳. پرسشِ آدمیان اینجایی و اکنونی از نسبت میان انسان و پیامبران را چند گونه صورتبندی کردهاند: رجعت به صدر تاریخ منور، احضار گذشته در زمان حال، تجدید تجربه [...].
دنباله و متن کامل این مطلب در پیوند زیر آمده است👇
✨ → 3danet.ir/9tL0y
🌾 @sedanet | @mmojahedi
صدانت
حیاتی نقادانه برای تجدید ایمان، معنا، و رهایی • صدانت
دیانت در گرو پیامبرشناسی است و امروزه در این زمانه و زمینه، خصوصاً در گرو پاسخی است که هریک از ما ناخودآگاهانه یا خودآگاهانه به این پرسش میدهیم: «اگر پیامبر اسلام امروز مبعوث میشد، چه سخنی برای انسان زمانهی ما میداشت، چه میکرد و چهگونه میزیست؟»
☘️نظریه/افسانۀ «بولشویسم یهودی»
👤 #مهدی_تدینی
🔅چندی پیش در پنل جامعهشناسی تاریخی در دانشگاه علامه صحبتهایی دربارۀ مفهوم «بولشویسم یهودی» داشتم که در فایل پیوست این نوشتار میتوانید آن را بشنوید.
🔅پس از انتشار کتاب «هولوکاست: پیگرد و کشتار یهودیان» با این پرسش از سوی علاقمندان روبرو بودهام که چرا ناسیونالسوسیالیستها (یعنی هیتلر و یارانش) دست به یهودیکشی زدند؟ حتا پس از مطالعۀ آن کتاب، به جای آنکه پاسخ پرسش خود را بگیرند، با آشنا شدن با فاجعۀ کشتار یهودیان، بیشتر برایشان سؤال میشود که چرا حکومت رایش سوم این جنایت را مرتکب شد؟ اصلاً از جهت سیاسی چه لزومی به این آدمکشی بود؟
🔅بیتردید پاسخ این پرسش بسیار مفصل است و نمیتوان در چند سطر آن را توضیح داد. اما مختصر میتوان گفت که «یهودیکشی جنایتی ایدئولوژیک بود» و به همین دلیل هم باید دلایل اصلی آن را در ایدئولوژی ناسیونالسوسیالیستها جست (تأکید میکنم «دلایل اصلی»، نه «همۀ دلایل»). هنگامی که منابع ایدئولوژیک ناسیونالسوسیالیستها را مطالعه میکنیم به مفهومی میرسیم که امروز چندان از آن یاد نمیشود، اما در جای جای منابع ایدئولوژیک نازیستی وجود دارد، و آن مفهوم «بولشویسم یهودی» است.
🔅در سادهترین و کوتاهترین تعریف ممکن، «بولشویسم یهودی» یعنی «بولشویسم پدیدهای یهودی است»؛ یعنی «یهودیان نظریهپردازان و مجریان اصلی آنند». بولشویسم هم که میدانید، همان حکومت کمونیستی است که پس از انقلاب روسیه شکل گرفت و در مدتی کوتاه به «اتحاد شوروی» تبدیل شد.
🔅به باور من، نظریۀ «بولشویسم یهودی» به آن معنایی که مورد نظر ناسیونالسوسیالیستها بود، هرگز نمیتواند درست باشد و افسانهای بیش نیست! اما مسئله این است که همین نظریۀ نادرست و پرایراد، در نهایت به یکی از گستردهترین کشتارهای تاریخ منجر شد، به همین دلیل فارغ از اینکه این نظریه درست است یا غلط، باید آن را بازگو کرد و شناخت. به گمانم، تا زمانی که با نظریه/افسانۀ «بولشویسم یهودی» آشنا نشویم، نمیتوانیم دلیل یهودیکشی را بفهمیم؛ البته در اینجا منظور دلیلِ «منطقی» نیست، بلکه دلیل به معنای «انگیزه» است؛ انگیزهای که سخت جنونآمیز و ناپذیرفتنی است!
🔅در تاریخپژوهی برای آنکه دلیل رخدادهای تاریخی را بفهمیم باید ناگزیر به سراغ «فاعلان تاریخی» برویم و بفهمیم آنها بر اساس چه دلایلی عمل میکردهاند؛ یعنی «نظام تعلیل» (نظام دلیلآوریِ) آنها چه بوده است؟ ممکن است نظام تعلیل بازیگر تاریخی نادرست، غیرمنطقی، معیوب یا حتا احمقانه، دیوانهوار یا شیطانی باشد، اما برای فهم رخداد تاریخی باید آن نظام تعلیل را بدانیم، وگرنه ذهنیتهای خود را در فهم رخداد تاریخی سرازیر میکنیم و تاریخ را از مسیر اشتباه میخوانیم؛ درست مانند اینکه بخواهیم متنی فارسی را از چپ به راست بخوانیم!
🔅در فایل پیوست دربارۀ نظریه/افسانۀ «بولشویسم یهودی» صحبت کردهام. اگر علاقمندید مطلبی مفصلتر در این باره بخوانید به شمارۀ هشتم مجلۀ علمیِ «سیاستنامه» بنگرید، در آنجا مقالهای مفصل در آخرین شمارۀ این مجله منتشر کردهام. و اگر باز مترصد خواندن مطلبی از آن نیز مفصلترید، کمی درنگ کنید، به گمانم تا اواسط سال آینده کتابی با عنوان «بولشویسم از موسی تا لنین: گفتگو میان من و آدولف هیتلر» منتشر خواهم کرد و در آن شرحی مبسوط دربارۀ این نظریۀ مرگبار سیاسی دادهام.
🌾 @sedanet | @tarikhandishi
https://t.me/sedanet1/2
👤 #مهدی_تدینی
🔅چندی پیش در پنل جامعهشناسی تاریخی در دانشگاه علامه صحبتهایی دربارۀ مفهوم «بولشویسم یهودی» داشتم که در فایل پیوست این نوشتار میتوانید آن را بشنوید.
🔅پس از انتشار کتاب «هولوکاست: پیگرد و کشتار یهودیان» با این پرسش از سوی علاقمندان روبرو بودهام که چرا ناسیونالسوسیالیستها (یعنی هیتلر و یارانش) دست به یهودیکشی زدند؟ حتا پس از مطالعۀ آن کتاب، به جای آنکه پاسخ پرسش خود را بگیرند، با آشنا شدن با فاجعۀ کشتار یهودیان، بیشتر برایشان سؤال میشود که چرا حکومت رایش سوم این جنایت را مرتکب شد؟ اصلاً از جهت سیاسی چه لزومی به این آدمکشی بود؟
🔅بیتردید پاسخ این پرسش بسیار مفصل است و نمیتوان در چند سطر آن را توضیح داد. اما مختصر میتوان گفت که «یهودیکشی جنایتی ایدئولوژیک بود» و به همین دلیل هم باید دلایل اصلی آن را در ایدئولوژی ناسیونالسوسیالیستها جست (تأکید میکنم «دلایل اصلی»، نه «همۀ دلایل»). هنگامی که منابع ایدئولوژیک ناسیونالسوسیالیستها را مطالعه میکنیم به مفهومی میرسیم که امروز چندان از آن یاد نمیشود، اما در جای جای منابع ایدئولوژیک نازیستی وجود دارد، و آن مفهوم «بولشویسم یهودی» است.
🔅در سادهترین و کوتاهترین تعریف ممکن، «بولشویسم یهودی» یعنی «بولشویسم پدیدهای یهودی است»؛ یعنی «یهودیان نظریهپردازان و مجریان اصلی آنند». بولشویسم هم که میدانید، همان حکومت کمونیستی است که پس از انقلاب روسیه شکل گرفت و در مدتی کوتاه به «اتحاد شوروی» تبدیل شد.
🔅به باور من، نظریۀ «بولشویسم یهودی» به آن معنایی که مورد نظر ناسیونالسوسیالیستها بود، هرگز نمیتواند درست باشد و افسانهای بیش نیست! اما مسئله این است که همین نظریۀ نادرست و پرایراد، در نهایت به یکی از گستردهترین کشتارهای تاریخ منجر شد، به همین دلیل فارغ از اینکه این نظریه درست است یا غلط، باید آن را بازگو کرد و شناخت. به گمانم، تا زمانی که با نظریه/افسانۀ «بولشویسم یهودی» آشنا نشویم، نمیتوانیم دلیل یهودیکشی را بفهمیم؛ البته در اینجا منظور دلیلِ «منطقی» نیست، بلکه دلیل به معنای «انگیزه» است؛ انگیزهای که سخت جنونآمیز و ناپذیرفتنی است!
🔅در تاریخپژوهی برای آنکه دلیل رخدادهای تاریخی را بفهمیم باید ناگزیر به سراغ «فاعلان تاریخی» برویم و بفهمیم آنها بر اساس چه دلایلی عمل میکردهاند؛ یعنی «نظام تعلیل» (نظام دلیلآوریِ) آنها چه بوده است؟ ممکن است نظام تعلیل بازیگر تاریخی نادرست، غیرمنطقی، معیوب یا حتا احمقانه، دیوانهوار یا شیطانی باشد، اما برای فهم رخداد تاریخی باید آن نظام تعلیل را بدانیم، وگرنه ذهنیتهای خود را در فهم رخداد تاریخی سرازیر میکنیم و تاریخ را از مسیر اشتباه میخوانیم؛ درست مانند اینکه بخواهیم متنی فارسی را از چپ به راست بخوانیم!
🔅در فایل پیوست دربارۀ نظریه/افسانۀ «بولشویسم یهودی» صحبت کردهام. اگر علاقمندید مطلبی مفصلتر در این باره بخوانید به شمارۀ هشتم مجلۀ علمیِ «سیاستنامه» بنگرید، در آنجا مقالهای مفصل در آخرین شمارۀ این مجله منتشر کردهام. و اگر باز مترصد خواندن مطلبی از آن نیز مفصلترید، کمی درنگ کنید، به گمانم تا اواسط سال آینده کتابی با عنوان «بولشویسم از موسی تا لنین: گفتگو میان من و آدولف هیتلر» منتشر خواهم کرد و در آن شرحی مبسوط دربارۀ این نظریۀ مرگبار سیاسی دادهام.
🌾 @sedanet | @tarikhandishi
https://t.me/sedanet1/2
Telegram
بایگانی صدانت
🍀 سهراب سپهری از نگاه داریوش شایگان
✍️ #رضا_کوهکن
🔅داریوش شایگان منتخب اشعار سهراب سپهری را در هنگام حیات وی به فرانسه ترجمه کرد؛ وی در این ترجمه از مدد و مشورت خود مولف برخوردار بود. چاپ این ترجمه با تأخیر صورت گرفت و سهراب، آن را به چشم ندید. شایگان سرآغاز ترجمه خویش را به مقدمه ای بلند و وزین مزیّن کرده است. و اما، آخرین صفحه متن این کتاب، عبارت است از یادداشتی که مترجم نهایتاً افزوده است. در جهت بزرگداشت سهراب سپهری، و البته داریوش شایگان، صفحه مزبور را از فرانسه به فارسی برمیگردانیم.
🔅شمع حیات سهراب سپهری در تهران، در بیست و یکم آوریل ۱۹۸۰ (یکم اردیبهشت ۱۳۵۹) خاموش گشت، قبل از آنکه ترجمه فرانسه اشعارش از چاپ درآید. سهراب را آخرین بار، در ماه مارس (اسفند ۱۳۵۸)، در لندن دیدم. از سرطان خون رنج میبرد، رنگ پریده و نحیف بود، جسم او دیگر تاب و توان نداشت، تو گویی وقت جان برکندن او رسیده بود؛ و با این حال، چشمانش با برقی خیره کننده میدرخشید. هوای سنگین و گرفته ی لندن، تا سرحدی تحمل ناپذیر، او را آزار میداد. خیلی عجله داشت که بار دیگر، در هوای تازه و لطیف سرزمین مادری نفسی بکشد. این فرح و فرج بدو موهبت شد و فرصت یافت برای آخرین بار، برآمدن بهار را دریابد و نوروز ایران را، که سرآغاز سال نو و جشن شکفتن جمله قوای طبیعت است بچشد.
🔅سهراب از دنیا رفت، بی آنکه کسی متوجه مرگ او شود، مرگ یکی از بزرگترین شاعران و نقاشان ایران معاصر، تقریبا التفات هیچ کس را برنینگیخت: آنان که به اصطلاح موسسان نظم معنوی جدید[۱] بودند، دغدغه هایی مهم از نوعی دیگر داشتند، دغدغه هایی غیر از اینکه یاد و خاطره یکی از اصیلترین نداهای سرزمینمان را گرامی بدارند.
🔅باشد که روان او در جوار حق آرام گیرد! و دل آرام و آسوده خاطر باشد که آنچه در نزد ما به میراث نهاده، هیچ یک بیهوده نبوده است، چرا که چنانکه سلف شهیر وی، حافظ شیرازی سروده است:
بر سر تربت ما چون گذری همت خواه
که زیارتگه رندان جهان خواهد بود.
🔅داریوش و سهراب، شایگان و سپهری، هر دو در بهار چشم فروبستند. شاید بهار که وقت زندگی است، به آنان رویشی دوباره میدهد، نفسی دوباره میدمد. سهراب، اندیشه اش جهانی است و با ترجمه هایی که از آثارش به زبانهای اروپایی شده، این افق گشوده گشته است که بیشتر شناخته شود و پژوهشهایی تطبیقی در حوزه ادبیات و هنر تطبیقی میان آثار او و ادبا و هنرمندان دیگر سرزمینها صورت گیرد. شایگان هم که خود به زبان فرانسه مینوشت و همینک مشهوریت جهانی دارد؛ وی فرانسوی را با قدرتی کم نظیر، وزین و ادیبانه اظهار میکرد...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/ciaOw
🌾 @sedanet
✍️ #رضا_کوهکن
🔅داریوش شایگان منتخب اشعار سهراب سپهری را در هنگام حیات وی به فرانسه ترجمه کرد؛ وی در این ترجمه از مدد و مشورت خود مولف برخوردار بود. چاپ این ترجمه با تأخیر صورت گرفت و سهراب، آن را به چشم ندید. شایگان سرآغاز ترجمه خویش را به مقدمه ای بلند و وزین مزیّن کرده است. و اما، آخرین صفحه متن این کتاب، عبارت است از یادداشتی که مترجم نهایتاً افزوده است. در جهت بزرگداشت سهراب سپهری، و البته داریوش شایگان، صفحه مزبور را از فرانسه به فارسی برمیگردانیم.
🔅شمع حیات سهراب سپهری در تهران، در بیست و یکم آوریل ۱۹۸۰ (یکم اردیبهشت ۱۳۵۹) خاموش گشت، قبل از آنکه ترجمه فرانسه اشعارش از چاپ درآید. سهراب را آخرین بار، در ماه مارس (اسفند ۱۳۵۸)، در لندن دیدم. از سرطان خون رنج میبرد، رنگ پریده و نحیف بود، جسم او دیگر تاب و توان نداشت، تو گویی وقت جان برکندن او رسیده بود؛ و با این حال، چشمانش با برقی خیره کننده میدرخشید. هوای سنگین و گرفته ی لندن، تا سرحدی تحمل ناپذیر، او را آزار میداد. خیلی عجله داشت که بار دیگر، در هوای تازه و لطیف سرزمین مادری نفسی بکشد. این فرح و فرج بدو موهبت شد و فرصت یافت برای آخرین بار، برآمدن بهار را دریابد و نوروز ایران را، که سرآغاز سال نو و جشن شکفتن جمله قوای طبیعت است بچشد.
🔅سهراب از دنیا رفت، بی آنکه کسی متوجه مرگ او شود، مرگ یکی از بزرگترین شاعران و نقاشان ایران معاصر، تقریبا التفات هیچ کس را برنینگیخت: آنان که به اصطلاح موسسان نظم معنوی جدید[۱] بودند، دغدغه هایی مهم از نوعی دیگر داشتند، دغدغه هایی غیر از اینکه یاد و خاطره یکی از اصیلترین نداهای سرزمینمان را گرامی بدارند.
🔅باشد که روان او در جوار حق آرام گیرد! و دل آرام و آسوده خاطر باشد که آنچه در نزد ما به میراث نهاده، هیچ یک بیهوده نبوده است، چرا که چنانکه سلف شهیر وی، حافظ شیرازی سروده است:
بر سر تربت ما چون گذری همت خواه
که زیارتگه رندان جهان خواهد بود.
🔅داریوش و سهراب، شایگان و سپهری، هر دو در بهار چشم فروبستند. شاید بهار که وقت زندگی است، به آنان رویشی دوباره میدهد، نفسی دوباره میدمد. سهراب، اندیشه اش جهانی است و با ترجمه هایی که از آثارش به زبانهای اروپایی شده، این افق گشوده گشته است که بیشتر شناخته شود و پژوهشهایی تطبیقی در حوزه ادبیات و هنر تطبیقی میان آثار او و ادبا و هنرمندان دیگر سرزمینها صورت گیرد. شایگان هم که خود به زبان فرانسه مینوشت و همینک مشهوریت جهانی دارد؛ وی فرانسوی را با قدرتی کم نظیر، وزین و ادیبانه اظهار میکرد...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/ciaOw
🌾 @sedanet
🍀 مغالطۀ مغالطۀ قصدی
✍️ آیا مؤلف بهراستی مرده است؟
✍️ #کاوه_بهبهانی
🔅در اواخر دهۀ چهلِ سدۀ بیستم دو مقالۀ پر سروصدا در جامعۀ ادبی آنگلوساکسون گردوخاکی به پا کردند. مقالۀ «مغالطۀ قصدی» (۱۹۴۶) و مقالۀ «مغالطۀ تأثیری» (۱۹۴۹). این دو مقاله دستاورد همکاری منتقد و نظریهپرداز آمریکایی ویلیام ویمسَت[ با فیلسوف هنر آمریکایی مونرو بیردزلی بود. جان کلام مقالۀ اول (همداستان با روح زمانهاش) این بود که پی بردن به قصد (یا نیت) مؤلف (یا آفرینندۀ) اثر هنری (بهطور خاص اثر ادبی) نه ممکن است و نه برای فهم اثری که او پدید آورده لازم است. در عوض، آنچه برای تحلیل یک اثر مهم است صرفاً خود آن اثر فینفسه است. در این نوشته ضمن مروری بر ادلۀ ویمست و بیردزلی در مقالۀ موردبحث نگاهی خواهیم انداخت به انتقادات یکی از فلاسفۀ تحلیلی آمریکایی نامبردار هنر معاصر، نوئل کَرول به براهین عرضهشده در «مغالطۀ قصدی». همچنین لابهلای نقدهای کرول به مغالطۀ قصدی گذری خواهیم کرد بر «رویکرد چند-مقولهای» در نقد هنری که کرول از آن دفاع میکند.
متن کامل به همراه فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/UuX15
🌾 @sedanet | @Sophia_Kaveh
✍️ آیا مؤلف بهراستی مرده است؟
✍️ #کاوه_بهبهانی
🔅در اواخر دهۀ چهلِ سدۀ بیستم دو مقالۀ پر سروصدا در جامعۀ ادبی آنگلوساکسون گردوخاکی به پا کردند. مقالۀ «مغالطۀ قصدی» (۱۹۴۶) و مقالۀ «مغالطۀ تأثیری» (۱۹۴۹). این دو مقاله دستاورد همکاری منتقد و نظریهپرداز آمریکایی ویلیام ویمسَت[ با فیلسوف هنر آمریکایی مونرو بیردزلی بود. جان کلام مقالۀ اول (همداستان با روح زمانهاش) این بود که پی بردن به قصد (یا نیت) مؤلف (یا آفرینندۀ) اثر هنری (بهطور خاص اثر ادبی) نه ممکن است و نه برای فهم اثری که او پدید آورده لازم است. در عوض، آنچه برای تحلیل یک اثر مهم است صرفاً خود آن اثر فینفسه است. در این نوشته ضمن مروری بر ادلۀ ویمست و بیردزلی در مقالۀ موردبحث نگاهی خواهیم انداخت به انتقادات یکی از فلاسفۀ تحلیلی آمریکایی نامبردار هنر معاصر، نوئل کَرول به براهین عرضهشده در «مغالطۀ قصدی». همچنین لابهلای نقدهای کرول به مغالطۀ قصدی گذری خواهیم کرد بر «رویکرد چند-مقولهای» در نقد هنری که کرول از آن دفاع میکند.
متن کامل به همراه فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/UuX15
🌾 @sedanet | @Sophia_Kaveh
Forwarded from وبسایت فرهنگی صدانت
✅ با توجه به اینکه احتمال دارد در آینده مشکلاتی برای تلگرام پیش آید، اگر مایل به ارتباط با صدانت هستید و میخواهید از راههای جدید ارتباط با ما مطلع شوید (از طریق خبرنامه پیامکی یا ایمیل)، در ربات زیر ثبت نام کنید:
@sedanetbot
@sedanetbot
صدانت تصمیمی برای ایجاد کانال در پیامرسان های دیگر ندارد. هرگونه تغییر به مخاطبینی که در ربات ثبت نام کرده باشند اعلام خواهد شد.
✨ → @sedanetbot
✨ → @sedanetbot
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 وقتی نظر همه مخالف نظرشماست، آیا جرات میکنید عقیده خود را بلند بیان کنید؟
نتایج مطالعات دانشمندان در این زمینه
🌾 @sedanet
نتایج مطالعات دانشمندان در این زمینه
🌾 @sedanet
🍀 مناظره #یاسر_میردامادی و #زهیر_باقری_نوعپرست پیرامون عقلانیت باور به خدا با عنوان "خداباوری یا خداناباوری؛ کدام یک عقلانی است؟"
🔅برنامه تابو: وجود داشتن یا نداشتن خدا چنان اثر رادیکالی بر هستی و زندگی ما دارد که همچنان میتوان درباره آن بحث کرد و به پرسشهای بیشتری پاسخ داد. در برنامه این هفته، میزبان دو پژوهشگر فلسفه هستیم که یکی از ادله عقلانی خداباوران دفاع میکند و دیگری از ادله عقلانی خداناباوران. زُهیر باقری نوعپرست، دانشجوی دکتری فلسفه دانشگاه وین و سردبیر مجله فلسفی ۴۲ است. او با تاکید بر ضرورت خردمندانه زیستن از خداناباوری دفاع میکند، یاسر میردامادی پژوهشگر دین و فلسفه اما از محدودیتهای عقل میگوید و معتقد است میتوان از ادله خداباوران دفاع عقلانی کرد.
صوت و متن کامل این مناظره👇
✨ → 3danet.ir/Le4cO
🌾 @sedanet
🔅برنامه تابو: وجود داشتن یا نداشتن خدا چنان اثر رادیکالی بر هستی و زندگی ما دارد که همچنان میتوان درباره آن بحث کرد و به پرسشهای بیشتری پاسخ داد. در برنامه این هفته، میزبان دو پژوهشگر فلسفه هستیم که یکی از ادله عقلانی خداباوران دفاع میکند و دیگری از ادله عقلانی خداناباوران. زُهیر باقری نوعپرست، دانشجوی دکتری فلسفه دانشگاه وین و سردبیر مجله فلسفی ۴۲ است. او با تاکید بر ضرورت خردمندانه زیستن از خداناباوری دفاع میکند، یاسر میردامادی پژوهشگر دین و فلسفه اما از محدودیتهای عقل میگوید و معتقد است میتوان از ادله خداباوران دفاع عقلانی کرد.
صوت و متن کامل این مناظره👇
✨ → 3danet.ir/Le4cO
🌾 @sedanet
صدانت
مناظره یاسر میردامادی و زهیر باقری نوعپرست پیرامون عقلانیت باور به خدا • صدانت
زُهیر باقری نوعپرست، دانشجوی دکتری فلسفه دانشگاه وین و سردبیر مجله فلسفی ۴۲ است. او با تاکید بر ضرورت خردمندانه زیستن از خداناباوری دفاع میکند، یاسر میردامادی پژوهشگر دین و فلسفه اما از محدودیتهای عقل میگوید و معتقد است میتوان از ادله خداباوران دفاع…
🍀 کدام چاپ سعدی را بخریم؟
✍️ #رضا_ضیاء
🔅اوّلین قدم برای ارتباط با متون کهن، اینست که یک چاپ معتبر از آنها در دست داشته باشیم. یعنی اوّل از همه مطمئن باشیم که اینهایی که در این متن آمده، از شاعر یا نویسندۀ مزبور هست یا نه. مثلاً اکثرِ قریب به اتّفاقِ اشعاری که به خیام و باباطاهر و ابوسعید نسبت میدهند، از ایشان نیست.
🔅دربارۀ سعدی هم باید گفت متأسفانه با وجودِ این همه هیاهو و سروصدایی که برای شیخ راه انداختهایم، هنوز یک متنِ درجه اوّل و دقیق از او در دست نداریم و هرکدام از چاپها اشکالاتی دارند. البته اوضاع کلیّات سعدی مثلِ ابوسعید و اینها نیست، ولی هنوز هم مقداری شعر الحاقی از شعرایِ دیگر در دیوان او موجود است و از طرفی ضبطِ برخی اشعار سعدی غلط است و دچار تحریف شده.
✔️کلیّات سعدی
🔅کلیّات، آن است که همۀ آثارِ سعدی را در خود دارد. یعنی در یک کتاب هم بوستان و گلستان هست، هم غزلیات و قصائد و رباعیات و مفردات و رسائلِ نثر. (که البته بعضی از این رسالهها قطعاً از سعدی نیست)
🔅با این تفاصیل، اگر میخواهید یک کلیّات سعدی خوب بخرید، چند گزینه هست. یکی همان تصحیح مرحوم محمدعلی فروغی است. البته چاپِ اصلی این اثر را امروز از انتشارات امیرکبیر میتوانید بخرید.(چاپهای انتشارات ققنوس و هرمس هم خوب است). بهاءالدّین خرمشاهی، همین تصحیح را با رفع مقداری از اغلاط و افزودنِ چند فهرستِ کارآمد و مقداری توضیحات توسطِ «انتشارات دوستان» به چاپ رساند، که در مجموع بهتر از چاپ فروغیست. این را هم بگویم که اگر به دنبالِ هزلیات سعدی میگردید، بدانید که چاپ و عدمِ چاپِ این بخش ربطی به سانسور و انقلاب ندارد. یعنی پیش از انقلاب هم مرحوم فروغی آن را مناسب تشخیص نداد و حتی گفت که نسبت دادنِ اینها به سعدی قبیح است و از چاپِ آن سر باز زد. البته اگر از بنده بپرسید، عرض میکنم که هزلیات، قطعاً از شیخ شیراز صادر شده و قوّتی که در برخی از این اشعار هست، نشان میدهد که کارِ احدی جز او نمیتواند باشد. متأسّفانه این رویه در دیگر تصحیحهای کلیّات هم ادامه یافت و از چاپهای در دسترس، این بخش فقط در چاپِ انتشارات زوّار هست. کلیات سعدی دیگری هم دکتر حسن انوری توسط نشر قطره منتشر ساخته است که یکی از محاسنش دارا بودن کشفالابیات همۀ اشعارست. دکتر مظاهر مصفّا هم کلیات سعدی دارد، که انتشارات روزنه آن را چاپ کرده و از نظر ظاهری بسیار شکیل و خوشدست است، (معنی کلماتِ دشوار نیز در پایین متن آمده) بعضی ورژنهایِ این چاپ فهرست دارد و بعضی فاقد فهرست است، اگر فهرستها برایتان مهم است، در هنگام خرید به این نکته دقّت کنید. (این کتاب «از روی نسخۀ تصحیح شدۀ انجمن فارس» چاپ شده و شاید نتوان آن را یک تصحیح مستقل دانست) هیچ یک از چاپهای بالا دارای توضیحات اشعار نیست. (مگر در موارد معدودی که گفته شد).
✔️غزلیات سعدی
🔅همان گونه که گفتیم، کلیات سعدی شاملِ غزلیات هم هست، ولی اگر میخواهید غزلها را به صورتِ جداگانه داشته باشید، چند گزینه در اختیار دارید: غزلهای سعدی، به تصحیح دکتر غلامحسین یوسفی را انتشارات سخن چاپ کرده است، که چند فهرست سودمند هم ضمیمۀ خود دارد. غزلیات سعدی به تصحیح حبیب یغمایی نیز سالها نایاب بود و مدّتی پیش پژوهشگاه علوم انسانی آن را منتشر ساخت. این چاپ، یکی از تصحیحهای خوب و مغفول غزلیات است که قیمتِ مناسبش(14هزار تومان) را هم باید به فوایدش افزود، البته اشکالِ عمدۀ این چاپ فهرستهای متعدد و به درنخورِ آن است که پرداختن به آن مجالی جداگانه میطلبد. اگر هم غزلیاتی با شرح و توضیح و معنی کلمات میخواهید، در درجۀ اوّل «شرح غزلیات سعدی» خانم فرح نیازکار مناسب است(انتشارات هرمس). مرحوم خطیبرهبر هم غزلیات سعدی را شرح کرده که شهرتی تمام دارد (انتشارات صفیعلی شاه). نیز مرحوم برگنیسی غزلیات را شرح نموده که انتشارات فکر روز منتشرش کرده، ولی گویا چندان در بازار یافت مینشود!
✔️بوستان و گلستان
🔅مشهورترین چاپ این دو کتاب، تصحیح مرحوم دکتر یوسفی است (انتشاراتِ خوارزمی). این را هم بگویم که با وجودِ شهرتِ فراوان، این تصحیح، صورتِ نهایی نیست و هنوز هم این دو کتاب از تصحیح و شرح بینیاز نیست. اگر میخواهید توضیحاتِ عباراتِ گلستان همان پای صفحه درج شده باشد، شرحِ گلستانِ خطیبرهبر (انتشارات صفیعلیشاه) را توصیه میکنم که با فونت درشت چاپ شده و برای چشمهای ضعیف آسانخوانترست. مرحوم محمد خزائلی هم شرح مشهوری بر گلستان دارد که در جایِ خود بسیار سودمند است. استاد جویا جهانبخش هم گزیدۀ گلستان را شرح کرده که در قطع جیبی و همراه با فایل صوتی به وسیلۀ نشر معین منتشر شده.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/5UBsX
🌾 @sedanet
✍️ #رضا_ضیاء
🔅اوّلین قدم برای ارتباط با متون کهن، اینست که یک چاپ معتبر از آنها در دست داشته باشیم. یعنی اوّل از همه مطمئن باشیم که اینهایی که در این متن آمده، از شاعر یا نویسندۀ مزبور هست یا نه. مثلاً اکثرِ قریب به اتّفاقِ اشعاری که به خیام و باباطاهر و ابوسعید نسبت میدهند، از ایشان نیست.
🔅دربارۀ سعدی هم باید گفت متأسفانه با وجودِ این همه هیاهو و سروصدایی که برای شیخ راه انداختهایم، هنوز یک متنِ درجه اوّل و دقیق از او در دست نداریم و هرکدام از چاپها اشکالاتی دارند. البته اوضاع کلیّات سعدی مثلِ ابوسعید و اینها نیست، ولی هنوز هم مقداری شعر الحاقی از شعرایِ دیگر در دیوان او موجود است و از طرفی ضبطِ برخی اشعار سعدی غلط است و دچار تحریف شده.
✔️کلیّات سعدی
🔅کلیّات، آن است که همۀ آثارِ سعدی را در خود دارد. یعنی در یک کتاب هم بوستان و گلستان هست، هم غزلیات و قصائد و رباعیات و مفردات و رسائلِ نثر. (که البته بعضی از این رسالهها قطعاً از سعدی نیست)
🔅با این تفاصیل، اگر میخواهید یک کلیّات سعدی خوب بخرید، چند گزینه هست. یکی همان تصحیح مرحوم محمدعلی فروغی است. البته چاپِ اصلی این اثر را امروز از انتشارات امیرکبیر میتوانید بخرید.(چاپهای انتشارات ققنوس و هرمس هم خوب است). بهاءالدّین خرمشاهی، همین تصحیح را با رفع مقداری از اغلاط و افزودنِ چند فهرستِ کارآمد و مقداری توضیحات توسطِ «انتشارات دوستان» به چاپ رساند، که در مجموع بهتر از چاپ فروغیست. این را هم بگویم که اگر به دنبالِ هزلیات سعدی میگردید، بدانید که چاپ و عدمِ چاپِ این بخش ربطی به سانسور و انقلاب ندارد. یعنی پیش از انقلاب هم مرحوم فروغی آن را مناسب تشخیص نداد و حتی گفت که نسبت دادنِ اینها به سعدی قبیح است و از چاپِ آن سر باز زد. البته اگر از بنده بپرسید، عرض میکنم که هزلیات، قطعاً از شیخ شیراز صادر شده و قوّتی که در برخی از این اشعار هست، نشان میدهد که کارِ احدی جز او نمیتواند باشد. متأسّفانه این رویه در دیگر تصحیحهای کلیّات هم ادامه یافت و از چاپهای در دسترس، این بخش فقط در چاپِ انتشارات زوّار هست. کلیات سعدی دیگری هم دکتر حسن انوری توسط نشر قطره منتشر ساخته است که یکی از محاسنش دارا بودن کشفالابیات همۀ اشعارست. دکتر مظاهر مصفّا هم کلیات سعدی دارد، که انتشارات روزنه آن را چاپ کرده و از نظر ظاهری بسیار شکیل و خوشدست است، (معنی کلماتِ دشوار نیز در پایین متن آمده) بعضی ورژنهایِ این چاپ فهرست دارد و بعضی فاقد فهرست است، اگر فهرستها برایتان مهم است، در هنگام خرید به این نکته دقّت کنید. (این کتاب «از روی نسخۀ تصحیح شدۀ انجمن فارس» چاپ شده و شاید نتوان آن را یک تصحیح مستقل دانست) هیچ یک از چاپهای بالا دارای توضیحات اشعار نیست. (مگر در موارد معدودی که گفته شد).
✔️غزلیات سعدی
🔅همان گونه که گفتیم، کلیات سعدی شاملِ غزلیات هم هست، ولی اگر میخواهید غزلها را به صورتِ جداگانه داشته باشید، چند گزینه در اختیار دارید: غزلهای سعدی، به تصحیح دکتر غلامحسین یوسفی را انتشارات سخن چاپ کرده است، که چند فهرست سودمند هم ضمیمۀ خود دارد. غزلیات سعدی به تصحیح حبیب یغمایی نیز سالها نایاب بود و مدّتی پیش پژوهشگاه علوم انسانی آن را منتشر ساخت. این چاپ، یکی از تصحیحهای خوب و مغفول غزلیات است که قیمتِ مناسبش(14هزار تومان) را هم باید به فوایدش افزود، البته اشکالِ عمدۀ این چاپ فهرستهای متعدد و به درنخورِ آن است که پرداختن به آن مجالی جداگانه میطلبد. اگر هم غزلیاتی با شرح و توضیح و معنی کلمات میخواهید، در درجۀ اوّل «شرح غزلیات سعدی» خانم فرح نیازکار مناسب است(انتشارات هرمس). مرحوم خطیبرهبر هم غزلیات سعدی را شرح کرده که شهرتی تمام دارد (انتشارات صفیعلی شاه). نیز مرحوم برگنیسی غزلیات را شرح نموده که انتشارات فکر روز منتشرش کرده، ولی گویا چندان در بازار یافت مینشود!
✔️بوستان و گلستان
🔅مشهورترین چاپ این دو کتاب، تصحیح مرحوم دکتر یوسفی است (انتشاراتِ خوارزمی). این را هم بگویم که با وجودِ شهرتِ فراوان، این تصحیح، صورتِ نهایی نیست و هنوز هم این دو کتاب از تصحیح و شرح بینیاز نیست. اگر میخواهید توضیحاتِ عباراتِ گلستان همان پای صفحه درج شده باشد، شرحِ گلستانِ خطیبرهبر (انتشارات صفیعلیشاه) را توصیه میکنم که با فونت درشت چاپ شده و برای چشمهای ضعیف آسانخوانترست. مرحوم محمد خزائلی هم شرح مشهوری بر گلستان دارد که در جایِ خود بسیار سودمند است. استاد جویا جهانبخش هم گزیدۀ گلستان را شرح کرده که در قطع جیبی و همراه با فایل صوتی به وسیلۀ نشر معین منتشر شده.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/5UBsX
🌾 @sedanet