🎙نشستهای «افق گفتگو»:
بررسی شرایط امکان گفتگوی
فلسفه اسلامی و فلسفه غرب
با سخنرانی:
👤دکتر #میلاد_نوری
👤دکتر #مجید_احسن
👤دکتر #محمدمهدی_اردبیلی
صوت جلسه دوم (10 اردیبهشت 97)👇
✨ → 3danet.ir/8Z9ek
صوت جلسه اول (2 اردیبهشت 97)👇
✨ → 3danet.ir/Dggs5
🌾 @Sedanet | @Philosophicalhalt
بررسی شرایط امکان گفتگوی
فلسفه اسلامی و فلسفه غرب
با سخنرانی:
👤دکتر #میلاد_نوری
👤دکتر #مجید_احسن
👤دکتر #محمدمهدی_اردبیلی
صوت جلسه دوم (10 اردیبهشت 97)👇
✨ → 3danet.ir/8Z9ek
صوت جلسه اول (2 اردیبهشت 97)👇
✨ → 3danet.ir/Dggs5
🌾 @Sedanet | @Philosophicalhalt
☘️ ."دولتی بهترین است كه تا حد ممكن كمتر حكومت كند".
این شعاری است كه من از صمیم قلب میپذیرم و تحقق هر چه سریعتر و نظام مندترش را آرزو دارم. این شعار اگر عملی شود سرانجام به این جمله، كه من به آن نیز معتقدم، منتهی میگردد كه"بهترین دولت آن است كه اصلا حكومت نكند". . .
📚 والدن اثر هنری دیوید ثورو
معرفی کتاب والدن👇
✨ → 3danet.ir/6uEqo
🌾 @sedanet
این شعاری است كه من از صمیم قلب میپذیرم و تحقق هر چه سریعتر و نظام مندترش را آرزو دارم. این شعار اگر عملی شود سرانجام به این جمله، كه من به آن نیز معتقدم، منتهی میگردد كه"بهترین دولت آن است كه اصلا حكومت نكند". . .
📚 والدن اثر هنری دیوید ثورو
معرفی کتاب والدن👇
✨ → 3danet.ir/6uEqo
🌾 @sedanet
☘️ کتاب های معرفی شده توسط #مصطفی_ملکیان
✔️ کتابهای معرفی شده در جلسات روانشناسی اخلاق مصطفی ملکیان
✔️ سلسله کتابهای معرفیشده در جزوات مصطفی ملکیان
✔️ پاسخ مصطفی ملکیان به چالش معرفی ده کتاب اثرگذار
✔️ لیست رمانهای پیشنهادی مصطفی ملکیان
✔️ کتابهای پیشنهادی مصطفی ملکیان
تمام لیست های فوق👇
✨ → 3danet.ir/pibMH
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
#نمایشگاه_کتاب
✔️ کتابهای معرفی شده در جلسات روانشناسی اخلاق مصطفی ملکیان
✔️ سلسله کتابهای معرفیشده در جزوات مصطفی ملکیان
✔️ پاسخ مصطفی ملکیان به چالش معرفی ده کتاب اثرگذار
✔️ لیست رمانهای پیشنهادی مصطفی ملکیان
✔️ کتابهای پیشنهادی مصطفی ملکیان
تمام لیست های فوق👇
✨ → 3danet.ir/pibMH
🌾 @sedanet | @mostafamalekian
#نمایشگاه_کتاب
☘️ دو صد گفته چون نیم کردار نیست
✍️ #رضا_کوهکن (عضو هیأت علمی مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران)
🔅چندی قبل، نقدی بر حجهالاسلام والمسلمین عبدالحسین خسروپناه، رئیس مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران، طرح شده بود و ایشان در کانال خویش در قالب “پرسش و پاسخ” به شیوهای غیرعالمانه بدان واکنش نشان دادند. در آنجا به جای آنکه شاهد نقد نقد باشیم شاهد جرح ناقد و بلکه جرح بسیاری و از جمله اعضای هیأت علمی مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه بودیم؛ و ایشان به خوبی از این امر آگاهند که “جرح” شیوهی امام فخر رازی است و نه شیوهی عالمان شیعی نظیر خواجه نصیرالدین طوسی. در آنجا، وی نوشتهی خود را با این جمله به پایان میبرد که “این بازیهای کودکانه در انجام وظایف قانونی و شرعی (او) خللی وارد نمیکند” . ای کاش پای شرع را به میان نمیکشیدند و به نقد به گونهای که از یک فرد فلسفهخوانده که در رأس یک موسسهی پژوهشی حکمت و فلسفه قرار دارد جواب میدادند یا لااقل سکوت میکردند.
🔅“شرع” یک “شارع” است، یعنی یک طریق که به حق راهبر میشود. بعثت پیامبر مکرم اسلام نیز برای اتمام و اکمال “مکارم اخلاق” بوده است و در نتیجه، خویشکاری شرع در این است که به اخلاق و عرفان راهبر شود. آیا این انصاف است که به جای پاسخگویی به نقدها، سادهانگارانه اعضای هیأت علمی را، که بنا به تصریح خود خسروپناه از این کیفیت برخوردارند که هماینک سه استاد تمام و شش دانشیار دارند، یک کاسه کنند و بگویند که اینان راحت طلب سودانگار و منفعتاندیش هستند و ریشهی امور اخیر به همین برمیگردد.
🔅در نوشتهی فوق قانونمداری خود را برجسته کردهاند و قانونگریزی آنانی را که سادهانگارانه آنان را “اپوزیسیون” نامیدهاند علت مشکلات و معضلات دانستهاند؛ و البته ایشان نسبت به برد معنایی واژهی “اپوزیسیون”، خوب آگاه هستند اما عامدانه آن را به کار بردهاند. از کسی که از عنوان “رئیس مؤسسهی پژوهشی حکمت و فلسفه ایران” برخوردار شده است، انتظاری غیر از آن چیزی میرود که از ژورنالیستها میرود؛ موشکافی فلسفی دقت و ظرافت بیان فرد را بالا میبرد و او را نسبت به معنا و کاربرد واژگان حساس میکند. اما حتماً حکایت زیر را که نمونهای از بسیار است به خاطر دارند.
🔅فردی از اعضای هیأت علمی، پس از آنکه برای احقاق حقوق خود، همهی راههای مدنی نظیر مکاتبه با شخص وی و دیدار حضوری را پیش برد و به نتیجهای نرسید، در اقدام مدنی بعدی در جلسهی مشترک او به عنوان رئیس با اعضای هیأت علمی درخواستهای خود را طرح کرد و البته خسروپناه همین روالی را پیش گرفت که امروز پیش گرفته است و درست به همین جهت، یادآوری آن حکایت ضروری مینماید: تهدید و ارعاب و قسم جلاله خوردن در جلوی تمامی جمع که حساب او را خواهد رسید؛ و اینجا بود که اعضای جلسه یکه خوردند و فهمیدند که الله برای او چه کارکردی دارد. بیرونپراکنی کرد و او و دیگران را مقصر دانست و فشار آورد که او برای تقصیری که نداشت جلوی جمع عذرخواهی کند که البته خدا را شکر که آدم بعضی وقتها به خواستههایش نمیرسد؛ شاید همین او را تلنگری باشد. در آن هنگام ماجرایی پیش آمد که نهفقط همهی اهل مؤسسه از آن خبر دارند که کلاغها و کبوترهای قشنگ مؤسسه نیز آن را به خاطر دارند. وی قانون و شرع و اخلاق و عرفان، همه را به یکجا زیر پا گذاشت و سبد کالای ماه مبارک رمضان آن عضو هیأت علمی را، سبد کالایی را که به همهی اهالی مؤسسه از کارمند تا… تعلق میگرفت، دستور داد قطع کنند…
🔅در آن نوشته، ایشان چنان نمودهاند که او خود طرفدار قانون است و اعضای هیأت علمی مخالف قانون؛ شاید اینگونه میخواهد القا کند که هر کس مخالفتی با من خسروپناه داشت سروکارش با محکمه است تا داد او را از آنان بستاند. اما خداوکیلی، آیا خسروپناه به قانون اعتقاد دارد؟ ایشان حتما دیدهاند که بنده معلولم، اما دستکم این را خاطرشان است که بنده با استناد به قانون وزارت علوم و با ضمیمه کردن تصویر کارت معلولیتم، از ایشان درخواست کردم که از مزایای قانونی آن برخوردار شوم. اما پاسخ ایشان جز توهین به بنده و تمامی اعضای هیأت علمی نبود: “ما همهی اعضای هیأت علمی را معلول فرض کردهایم” و دریغ از اینکه از کوچکترین حقوق قانونی خویش بهرهمند شوم.
🔅شارع شرع مبین اسلام مقدماتی لازم دارد، از جمله تعدیل مزاج، چنانکه عالمان بزرگوار اسلام و تشیع، نظیر حسن زاهد غریب کرمانی و نیز ابن ابیجمهور احسایی بر آن تأکید فراوان دارند. باشد که این بنده، خود، عامل به گفتار خود باشم و خداوند به من نویسنده توفیق عامل بودن بدان را عطا کند.
✨ → 3danet.ir/OLr2r
🌾 @sedanet
✍️ #رضا_کوهکن (عضو هیأت علمی مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران)
🔅چندی قبل، نقدی بر حجهالاسلام والمسلمین عبدالحسین خسروپناه، رئیس مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران، طرح شده بود و ایشان در کانال خویش در قالب “پرسش و پاسخ” به شیوهای غیرعالمانه بدان واکنش نشان دادند. در آنجا به جای آنکه شاهد نقد نقد باشیم شاهد جرح ناقد و بلکه جرح بسیاری و از جمله اعضای هیأت علمی مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه بودیم؛ و ایشان به خوبی از این امر آگاهند که “جرح” شیوهی امام فخر رازی است و نه شیوهی عالمان شیعی نظیر خواجه نصیرالدین طوسی. در آنجا، وی نوشتهی خود را با این جمله به پایان میبرد که “این بازیهای کودکانه در انجام وظایف قانونی و شرعی (او) خللی وارد نمیکند” . ای کاش پای شرع را به میان نمیکشیدند و به نقد به گونهای که از یک فرد فلسفهخوانده که در رأس یک موسسهی پژوهشی حکمت و فلسفه قرار دارد جواب میدادند یا لااقل سکوت میکردند.
🔅“شرع” یک “شارع” است، یعنی یک طریق که به حق راهبر میشود. بعثت پیامبر مکرم اسلام نیز برای اتمام و اکمال “مکارم اخلاق” بوده است و در نتیجه، خویشکاری شرع در این است که به اخلاق و عرفان راهبر شود. آیا این انصاف است که به جای پاسخگویی به نقدها، سادهانگارانه اعضای هیأت علمی را، که بنا به تصریح خود خسروپناه از این کیفیت برخوردارند که هماینک سه استاد تمام و شش دانشیار دارند، یک کاسه کنند و بگویند که اینان راحت طلب سودانگار و منفعتاندیش هستند و ریشهی امور اخیر به همین برمیگردد.
🔅در نوشتهی فوق قانونمداری خود را برجسته کردهاند و قانونگریزی آنانی را که سادهانگارانه آنان را “اپوزیسیون” نامیدهاند علت مشکلات و معضلات دانستهاند؛ و البته ایشان نسبت به برد معنایی واژهی “اپوزیسیون”، خوب آگاه هستند اما عامدانه آن را به کار بردهاند. از کسی که از عنوان “رئیس مؤسسهی پژوهشی حکمت و فلسفه ایران” برخوردار شده است، انتظاری غیر از آن چیزی میرود که از ژورنالیستها میرود؛ موشکافی فلسفی دقت و ظرافت بیان فرد را بالا میبرد و او را نسبت به معنا و کاربرد واژگان حساس میکند. اما حتماً حکایت زیر را که نمونهای از بسیار است به خاطر دارند.
🔅فردی از اعضای هیأت علمی، پس از آنکه برای احقاق حقوق خود، همهی راههای مدنی نظیر مکاتبه با شخص وی و دیدار حضوری را پیش برد و به نتیجهای نرسید، در اقدام مدنی بعدی در جلسهی مشترک او به عنوان رئیس با اعضای هیأت علمی درخواستهای خود را طرح کرد و البته خسروپناه همین روالی را پیش گرفت که امروز پیش گرفته است و درست به همین جهت، یادآوری آن حکایت ضروری مینماید: تهدید و ارعاب و قسم جلاله خوردن در جلوی تمامی جمع که حساب او را خواهد رسید؛ و اینجا بود که اعضای جلسه یکه خوردند و فهمیدند که الله برای او چه کارکردی دارد. بیرونپراکنی کرد و او و دیگران را مقصر دانست و فشار آورد که او برای تقصیری که نداشت جلوی جمع عذرخواهی کند که البته خدا را شکر که آدم بعضی وقتها به خواستههایش نمیرسد؛ شاید همین او را تلنگری باشد. در آن هنگام ماجرایی پیش آمد که نهفقط همهی اهل مؤسسه از آن خبر دارند که کلاغها و کبوترهای قشنگ مؤسسه نیز آن را به خاطر دارند. وی قانون و شرع و اخلاق و عرفان، همه را به یکجا زیر پا گذاشت و سبد کالای ماه مبارک رمضان آن عضو هیأت علمی را، سبد کالایی را که به همهی اهالی مؤسسه از کارمند تا… تعلق میگرفت، دستور داد قطع کنند…
🔅در آن نوشته، ایشان چنان نمودهاند که او خود طرفدار قانون است و اعضای هیأت علمی مخالف قانون؛ شاید اینگونه میخواهد القا کند که هر کس مخالفتی با من خسروپناه داشت سروکارش با محکمه است تا داد او را از آنان بستاند. اما خداوکیلی، آیا خسروپناه به قانون اعتقاد دارد؟ ایشان حتما دیدهاند که بنده معلولم، اما دستکم این را خاطرشان است که بنده با استناد به قانون وزارت علوم و با ضمیمه کردن تصویر کارت معلولیتم، از ایشان درخواست کردم که از مزایای قانونی آن برخوردار شوم. اما پاسخ ایشان جز توهین به بنده و تمامی اعضای هیأت علمی نبود: “ما همهی اعضای هیأت علمی را معلول فرض کردهایم” و دریغ از اینکه از کوچکترین حقوق قانونی خویش بهرهمند شوم.
🔅شارع شرع مبین اسلام مقدماتی لازم دارد، از جمله تعدیل مزاج، چنانکه عالمان بزرگوار اسلام و تشیع، نظیر حسن زاهد غریب کرمانی و نیز ابن ابیجمهور احسایی بر آن تأکید فراوان دارند. باشد که این بنده، خود، عامل به گفتار خود باشم و خداوند به من نویسنده توفیق عامل بودن بدان را عطا کند.
✨ → 3danet.ir/OLr2r
🌾 @sedanet
صدانت
دو صد گفته چون نیم کردار نیست • صدانت
چندی قبل، نقدی بر حجهالاسلام والمسلمین عبدالحسین خسروپناه، رئیس مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران، طرح شده بود و ایشان در کانال خویش در قالب "پرسش و پاسخ" به شیوهای غیرعالمانه بدان واکنش نشان دادند. در آنجا به جای آنکه شاهد نقد نقد باشیم شاهد جرح ناقد و بلکه…
☘️ پیشنهاد صدانت برای سیر مطالعاتی فلسفه اسلامی
۲۳ عنوان در ۲ سطح
✍️ علی غزالیفر
فهرست کامل👇
✨ → 3danet.ir/Vj4iu
🌾 @sedanet | @philosophicalmeditation
#نمایشگاه_کتاب
۲۳ عنوان در ۲ سطح
✍️ علی غزالیفر
فهرست کامل👇
✨ → 3danet.ir/Vj4iu
🌾 @sedanet | @philosophicalmeditation
#نمایشگاه_کتاب
☘️ پیشنهاد صدانت برای سیر مطالعاتی فلسفه غرب
۱۲۱ عنوان در ۵ سطح
✍️ مسعود #زنجانی
فهرست کامل👇
✨ → 3danet.ir/0Z9xn
🌾 @sedanet | @vivaphilosophy
#نمایشگاه_کتاب
۱۲۱ عنوان در ۵ سطح
✍️ مسعود #زنجانی
فهرست کامل👇
✨ → 3danet.ir/0Z9xn
🌾 @sedanet | @vivaphilosophy
#نمایشگاه_کتاب
🎥 جایگاه علمی مرحوم #داریوش_شایگان
👤 #مصطفی_ملکیان
فیلمبرداری اختصاصی صدانت
دانشگاه فردوسی مشهد
۱۵ اردیبهشت ۹۷
دانلود فیلم و صوت👇
✨ → 3danet.ir/xPZPm
🌾 @Sedanet | @Mostafamalekian
👤 #مصطفی_ملکیان
فیلمبرداری اختصاصی صدانت
دانشگاه فردوسی مشهد
۱۵ اردیبهشت ۹۷
دانلود فیلم و صوت👇
✨ → 3danet.ir/xPZPm
🌾 @Sedanet | @Mostafamalekian
☘️ #یاسر_میردامادی : ماریو بورِگارد (Mario Beauregard) استاد علوم عصبشناختی در دانشگاه آریزونای امریکا به همراه یک روزنامهنگار در حوزه علم و دین، کتابی با عنوان «مغز معنوی: دفاع یک عصبشناس از روح» نوشتهاند. این کتاب گرچه اهمیت آکادمیک درجه یک ندارد و بیشتر برای حوزهی عمومی نوشته شده است، با این حال از جمله از آن رو که حاوی بخشی از پژوهشهای دست اول بورِگارد بر روی مغز راهبان کانادایی است، قابل توجه است. بورِگارد استدلال میکند که مادیانگاری (ماتریالیسم) نمیتواند آگاهی را تبیین بسنده کند، او به دیدگاهی باور دارد که نام آن را پسامادیانگاری (پست-ماتریالیسم) میگذارد. از نظر او، مادیانگاری نتیجهی بی-برو-برگرد پژوهشهای علمی نیست، بلکه صرفا پیشفرض بسیاری از دانشمندان است.او معتقد است که فرامادیانگاری تبیین بهتری از پدیدهی آگاهی به دست میدهد. بورِگارد مشخصا معتقد است که تبیین طبیعیباورانه از تجارب دینی تبیینی بسنده نیست و تجارب دینی را میتوان حاکی از امری فراطبیعی به حساب آورد.
فایل پیدیاف کتاب 👇
bit.ly/2wsKZjX
فایلهای خوانش صوتی کلّ کتاب (۲۵۸ فایل) 👇
bit.ly/2rywTaX
🌾 @Sedanet
فایل پیدیاف کتاب 👇
bit.ly/2wsKZjX
فایلهای خوانش صوتی کلّ کتاب (۲۵۸ فایل) 👇
bit.ly/2rywTaX
🌾 @Sedanet
Audio
🎙 میزگرد پایانی همایش پانزدهمین سالگرد درگذشت #حسین_عظیمی
👥 #محسن_رنانی #علی_رضا_قلی #فرشاد_مومنی
۱۸ اردیبهشت ۹۷
دانشکده اقتصاد دانشگاه علامه طباطبایی
🌾 @Sedanet | @Renani_Mohsen
👥 #محسن_رنانی #علی_رضا_قلی #فرشاد_مومنی
۱۸ اردیبهشت ۹۷
دانشکده اقتصاد دانشگاه علامه طباطبایی
🌾 @Sedanet | @Renani_Mohsen
🎙 درسگفتار های « نئولیبرالیسم: دولت، جامعه، بازار »
👤 #حسام_سلامت
صوت، 12 جلسه👇
✨ → 3danet.ir/WpFkI
🌾 @Sedanet | @prolegomena
👤 #حسام_سلامت
صوت، 12 جلسه👇
✨ → 3danet.ir/WpFkI
🌾 @Sedanet | @prolegomena
🎥 اخلاق تعلیم و تربیت
👤 #مصطفی_ملکیان
فیلمبرداری اختصاصی صدانت
دانشگاه فردوسی مشهد
۱۵ اردیبهشت ۹۷
دانلود فیلم و صوت👇
✨ → 3danet.ir/rsDxy
🌾 @Sedanet | @Mostafamalekian
👤 #مصطفی_ملکیان
فیلمبرداری اختصاصی صدانت
دانشگاه فردوسی مشهد
۱۵ اردیبهشت ۹۷
دانلود فیلم و صوت👇
✨ → 3danet.ir/rsDxy
🌾 @Sedanet | @Mostafamalekian
☘️ متافیزیک مرگ: آیا جاودانگی خواستنی است؟
👤 #آرش_نراقی
🔅شوق به جاودانگی بازتاب هراس ما از مرگ است. انسانی که مرگ را هراس انگیز می یابد، در عالم ذهن و واقع می کوشد راهی برای گریز از آن بیابد. اساطیر گذشته سرشار از حکایات انسانهایی است که در جستجوی اکسیر حیات جان باخته اند. فلسفه های پیشینان هم نظام های عظیم آفریدند تا به ما بباورانند که مرگ پایان زندگی نیست، و وجود آدمی در ورای مرگ جسمانی اش تداوم می یابد. یکی از رازهای جذابیت ادیان وعده جاودانگی بوده است. امید به جاودانگی هراس از مرگ را می راند، و به زندگی انسان هراسیده آرامش می بخشد. در تمام این موارد فرض بر این است که مرگ بد و جاودانگی خوب است.
🔅اما آیا جاودانگی به واقع مطلوب است؟ آیا فرض زندگی بدون مرگ، یا جاودانه زیستن بواقع خواستنی و مایه آرامش انسان است؟ بسیاری از اندیشمندان، خصوصاً در روزگار مدرن، در مطلوبیت جاودانگی تردید کرده اند. سیمون دوبوار در رمان همه می میرند از مردی به نام فوسکا سخن می گوید که اکسیر جاودانگی را می نوشد و جاودانه می شود. داستان دوبوار حکایت رنج های جانکاهی است که جاودانگی برای فوسکا به همراه می آورد. زیبایی های زندگی رفته رفته جذابیت و افسون خود را از دست می دهند تا آنجا که فوسکا از «مرگ عزیز» سخن می گوید. ملال زندگی جاودانه چندان دامن او را می گیرد که دررسیدن «مرگ عزیز» را آرزو می کند:«مرگی که زیبایی گلها از اوست، شیرینی جوانی از اوست، مرگی که به کار و کردار انسان، به سخاوت و بی باکی و جانفشانی و از خودگذشتگی او معنا می دهد. مرگی که همه ارزشهای زندگی بسته به اوست.»
🔅کارل چاپک، نویسنده صاحب نام چک هم در نمایشنامه ماجرای ماکروپولوس داستان الینا ماکروپولوس را نقل می کند که در ۴۲ سالگی اکسیر جاودانگی را می نوشد و عمری بس زیاده طولانی می یابد. الینا در ۳۴۲ سالگی فرسوده و ویران است. او در طول این سالهای بلند هر آنچه را که آزمودنی ست آزموده است، زندگی چیز تازه ای برای او ندارد، همه چیز در فرآیندی تکراری غبار ملال گرفته است. و هنگامی که دوباره اکسیر را به او عرضه می کنند تا با نوشیدن آن به عمرش تداوم ببخشد، از نوشیدن آن سرباز می زند. و سرانجام دلاوری باقی مانده اکسیر را نابود می کند تا انسانها از نعمت مرگ محروم نمانند...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/zwCYn
🌾 @Sedanet | @arash_naraghi
👤 #آرش_نراقی
🔅شوق به جاودانگی بازتاب هراس ما از مرگ است. انسانی که مرگ را هراس انگیز می یابد، در عالم ذهن و واقع می کوشد راهی برای گریز از آن بیابد. اساطیر گذشته سرشار از حکایات انسانهایی است که در جستجوی اکسیر حیات جان باخته اند. فلسفه های پیشینان هم نظام های عظیم آفریدند تا به ما بباورانند که مرگ پایان زندگی نیست، و وجود آدمی در ورای مرگ جسمانی اش تداوم می یابد. یکی از رازهای جذابیت ادیان وعده جاودانگی بوده است. امید به جاودانگی هراس از مرگ را می راند، و به زندگی انسان هراسیده آرامش می بخشد. در تمام این موارد فرض بر این است که مرگ بد و جاودانگی خوب است.
🔅اما آیا جاودانگی به واقع مطلوب است؟ آیا فرض زندگی بدون مرگ، یا جاودانه زیستن بواقع خواستنی و مایه آرامش انسان است؟ بسیاری از اندیشمندان، خصوصاً در روزگار مدرن، در مطلوبیت جاودانگی تردید کرده اند. سیمون دوبوار در رمان همه می میرند از مردی به نام فوسکا سخن می گوید که اکسیر جاودانگی را می نوشد و جاودانه می شود. داستان دوبوار حکایت رنج های جانکاهی است که جاودانگی برای فوسکا به همراه می آورد. زیبایی های زندگی رفته رفته جذابیت و افسون خود را از دست می دهند تا آنجا که فوسکا از «مرگ عزیز» سخن می گوید. ملال زندگی جاودانه چندان دامن او را می گیرد که دررسیدن «مرگ عزیز» را آرزو می کند:«مرگی که زیبایی گلها از اوست، شیرینی جوانی از اوست، مرگی که به کار و کردار انسان، به سخاوت و بی باکی و جانفشانی و از خودگذشتگی او معنا می دهد. مرگی که همه ارزشهای زندگی بسته به اوست.»
🔅کارل چاپک، نویسنده صاحب نام چک هم در نمایشنامه ماجرای ماکروپولوس داستان الینا ماکروپولوس را نقل می کند که در ۴۲ سالگی اکسیر جاودانگی را می نوشد و عمری بس زیاده طولانی می یابد. الینا در ۳۴۲ سالگی فرسوده و ویران است. او در طول این سالهای بلند هر آنچه را که آزمودنی ست آزموده است، زندگی چیز تازه ای برای او ندارد، همه چیز در فرآیندی تکراری غبار ملال گرفته است. و هنگامی که دوباره اکسیر را به او عرضه می کنند تا با نوشیدن آن به عمرش تداوم ببخشد، از نوشیدن آن سرباز می زند. و سرانجام دلاوری باقی مانده اکسیر را نابود می کند تا انسانها از نعمت مرگ محروم نمانند...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/zwCYn
🌾 @Sedanet | @arash_naraghi
🎙 رونمایی از کتاب پرسشهای کشنده
👤با سخنرانی #مصطفی_ملکیان و #جواد_حیدری
حزب اتحاد ملت ایران اسلامی (فارس)
شیراز - ۳۰ فروردین ۹۷
صوت کامل👇
✨ → 3danet.ir/idrhz
🌾 @Sedanet | @Goftar_Andisheh
👤با سخنرانی #مصطفی_ملکیان و #جواد_حیدری
حزب اتحاد ملت ایران اسلامی (فارس)
شیراز - ۳۰ فروردین ۹۷
صوت کامل👇
✨ → 3danet.ir/idrhz
🌾 @Sedanet | @Goftar_Andisheh
☘️ محبت و اِعمالِ قدرت
✍️ #صدیق_قطبی
🔅برای اغلبِ آدمها دوست داشتن و محبت کردن، نوعی اعمال قدرت است. خیلی از پدرومادرها چنیناند. محبت میکنند و میخواهند با محبت خود، کنترل کنند. محبت، همچون شیوهای از تصاحب کردن، اعمال نفوذ و اثرنهادن. محبت همچون اعمال قدرت.
🔅فرزانگانی به ما میگویند که صدق و سرشاری محبت دقیقاً عکس این ماجرا است. محبت، وانهادن قدرت و چشمپوشی از اعمال نفوذ است. در محبت، نه تنها شما خواهان دریافت چیزی یا اعمال نفوذ بر چیزی نیستید، که در پیِ نثار کردناید. عملِ متناسبِ محبت، نثار کردن و دهش است نه دریافت کردن. ما با دوست داشتن در پیِ فقیر شدن هستیم نه ثروتمند شدن. آنکه شکوه و دولتِ فقیر شدن را درنیافته، چگونه میتواند محبت کند؟
🔅عملِ مؤیّدِ محبت، بخشیدن و نثار کردن است. ما در آنچه دوستی مینامیم کمتر نثار میکنیم. نثار کردن ما به قصدِ دریافت کردنِ چیزی است. به نیتِ امکانیابی برای اعمال قدرت. اعمالِ قدرت است در پوششِ نثار کردن.
ابوالمظفر جبال بن احمد ترمذی(عارف و فقیه سده چهارم هجری) میگوید:
«هر که به جای تو نیکو کرد،
تو را بستهی خود کرد.
و هر که با تو جفا کرد،
تو را رَستهی خود کرد.
رستهای به از
بستهای!»
🔅اشارتِ بیاندازه مهمی است. لطفها و عطاهای دیگران، اغلب، عاملِ بستگی و سلبِ آزادی است. محبتها غالباً تلاشی است برای اعمال قدرت و محدود کردنِ هویت آزاد تو. جفاها گر چه ظاهراً تلخاند اما میوههای بهتری دارند: رَستن، آزاد شدن. در برابر آنکه با ما جفاکاری میکند، احساس آزادی بیشتری داریم. ترمذیِ عارف میگوید رهیده و رسته بودن بهتر از بسته بودن است و از اینرو اغلبِ جفاها بهتر از عطایایی است که دریافت میکنیم. "محبت است که زنجیر میشود گاهی"...
🔅نمونهی بارز این دست محبتهای بستگیآور را از جانبِ پدرها و مادرها میتوان دید. بیشترین محبت را نثار میکنند و همزمان بیشترین اعمال قدرت را. غافل از آنکه «تمامِ پویهی انسان به سویِ آزادی است».
🔅«عشق آنچه را دوست میدارد تیره نمیسازد. تیرهاش نمیسازد چون در پیِ تصاحبش نیست. لمسش میکند بیآنکه به تصاحب خودش درآورد. آزادش میگذارد تا برود و بیاید. نگاهش میکند که دور میشود، با گامهایی چنان آهسته که مردنش شنیده نمیشود: ستایش آنچه ناچیز، تحسین آنچه ناتوانی است.»(رفیق اعلی، کریستین بوبن، ترجمه پیروز سیار)
🔅از تعابیر موجز و دقیقی که بیانگر این نگرش است، سخنِ میلان کوندرا در «بار هستی» است:
«سابینا: چرا گاه به گاه از قدرتات در برابر من استفاده نمیکنی؟ فرانز به آرامی پاسخ داد: زیرا دوست داشتن چشمپوشی از قدرت است.»(بار هستی، میلان کوندرا، ترجمه پرویز همایونپور)
🔅دوست داشتن، چشمپوشی از قدرت است. گر چه به تعبیر اریک فروم، چشمپوشی از قدرت، برترین مظهرِ قدرتِ آدمی و حاویِ خوشدلی بیشتر است:
«نثار کردن بهترین مظهر قدرت آدمی است. در حین نثار کردن است که من قدرت خود، ثروت خود، و توانایی خود را تجربه میکنم. تجربه نیروی حیاتی و قدرتی درونی که بدین وسیله به حد اعلای خود میرسد، مرا غرق در شادی میکند. من خود را لبریز، فیاض، زنده و در نتیجه شاد احساس میکنم.
نثار کردن از دریافت کردن شیرینتر است، نه بدین سبب که ما به محرومیتی تن میدهیم، بلکه به این دلیل که شخص در عمل نثار کردن، خود را احساس میکند.»(هنر عشق ورزیدن، اریک فروم، ترجمه پوری سلطانی)
🔅دوست داشتن و محبتی وجود دارد که برای خود حقِ اعمال قدرت قایل است و میخواهد از مسیرِ محبت، «دارا» شود. محبت برای او شیوهای از «داشتن» است. دوست داشتن و محبتی هم وجود دارد که در پیِ «بیچیز» شدن و از دستِ دادن است. لذت بُردن از سلبِ مالکیت و چشمپوشی از قدرت. محبتی که شیوهای از «بودن» است. داشتن یا بودن؟
🔅«سیمون وی میگوید: "برای خود حق اعمال قدرت بر دیگران قائل شدن، یعنی به کثافت آلوده کردن، برای خود حق مالکیت نسبت به دیگران روا داشتن، یعنی به کثافت آلوده کردن."
یک عشق وجود دارد که میگیرد یا مالک میشود، و این عشق ناپاک است. و عشقی وجود دارد که میدهد یا در تماشا میاندیشد، و این پاکدامنی است.
دوست داشتن، واقعاً دوست داشتن، دوست داشتنِ محض، گرفتن و به چنگ آوردن نیست: دوست داشتن، یعنی نگاه کردن، یعنی پذیرفتن، یعنی دادن و فنا شدن، یعنی لذت بردن از این که انسان مالک چیزی نیست، یعنی لذت بردن از چیزی که نداریم، یعنی لذت بردن از چیزی که ما را بینهایت فقیر میسازد، و این تنها دارایی و تنها ثروت است... پاکی فقر است، از دست دادنِ مالکیت است، رها کردن است.»(رسالهای کوچک در باب فضیلتهای بزرگ، اندره کنت اسپونویل، ترجمه مرتضی کلانتریان)
محبت، نامِ دیگرِ نثار کردن است.
🌾 @Sedanet | @sedigh_63
🏙 bit.ly/2rFt8RG
✍️ #صدیق_قطبی
🔅برای اغلبِ آدمها دوست داشتن و محبت کردن، نوعی اعمال قدرت است. خیلی از پدرومادرها چنیناند. محبت میکنند و میخواهند با محبت خود، کنترل کنند. محبت، همچون شیوهای از تصاحب کردن، اعمال نفوذ و اثرنهادن. محبت همچون اعمال قدرت.
🔅فرزانگانی به ما میگویند که صدق و سرشاری محبت دقیقاً عکس این ماجرا است. محبت، وانهادن قدرت و چشمپوشی از اعمال نفوذ است. در محبت، نه تنها شما خواهان دریافت چیزی یا اعمال نفوذ بر چیزی نیستید، که در پیِ نثار کردناید. عملِ متناسبِ محبت، نثار کردن و دهش است نه دریافت کردن. ما با دوست داشتن در پیِ فقیر شدن هستیم نه ثروتمند شدن. آنکه شکوه و دولتِ فقیر شدن را درنیافته، چگونه میتواند محبت کند؟
🔅عملِ مؤیّدِ محبت، بخشیدن و نثار کردن است. ما در آنچه دوستی مینامیم کمتر نثار میکنیم. نثار کردن ما به قصدِ دریافت کردنِ چیزی است. به نیتِ امکانیابی برای اعمال قدرت. اعمالِ قدرت است در پوششِ نثار کردن.
ابوالمظفر جبال بن احمد ترمذی(عارف و فقیه سده چهارم هجری) میگوید:
«هر که به جای تو نیکو کرد،
تو را بستهی خود کرد.
و هر که با تو جفا کرد،
تو را رَستهی خود کرد.
رستهای به از
بستهای!»
🔅اشارتِ بیاندازه مهمی است. لطفها و عطاهای دیگران، اغلب، عاملِ بستگی و سلبِ آزادی است. محبتها غالباً تلاشی است برای اعمال قدرت و محدود کردنِ هویت آزاد تو. جفاها گر چه ظاهراً تلخاند اما میوههای بهتری دارند: رَستن، آزاد شدن. در برابر آنکه با ما جفاکاری میکند، احساس آزادی بیشتری داریم. ترمذیِ عارف میگوید رهیده و رسته بودن بهتر از بسته بودن است و از اینرو اغلبِ جفاها بهتر از عطایایی است که دریافت میکنیم. "محبت است که زنجیر میشود گاهی"...
🔅نمونهی بارز این دست محبتهای بستگیآور را از جانبِ پدرها و مادرها میتوان دید. بیشترین محبت را نثار میکنند و همزمان بیشترین اعمال قدرت را. غافل از آنکه «تمامِ پویهی انسان به سویِ آزادی است».
🔅«عشق آنچه را دوست میدارد تیره نمیسازد. تیرهاش نمیسازد چون در پیِ تصاحبش نیست. لمسش میکند بیآنکه به تصاحب خودش درآورد. آزادش میگذارد تا برود و بیاید. نگاهش میکند که دور میشود، با گامهایی چنان آهسته که مردنش شنیده نمیشود: ستایش آنچه ناچیز، تحسین آنچه ناتوانی است.»(رفیق اعلی، کریستین بوبن، ترجمه پیروز سیار)
🔅از تعابیر موجز و دقیقی که بیانگر این نگرش است، سخنِ میلان کوندرا در «بار هستی» است:
«سابینا: چرا گاه به گاه از قدرتات در برابر من استفاده نمیکنی؟ فرانز به آرامی پاسخ داد: زیرا دوست داشتن چشمپوشی از قدرت است.»(بار هستی، میلان کوندرا، ترجمه پرویز همایونپور)
🔅دوست داشتن، چشمپوشی از قدرت است. گر چه به تعبیر اریک فروم، چشمپوشی از قدرت، برترین مظهرِ قدرتِ آدمی و حاویِ خوشدلی بیشتر است:
«نثار کردن بهترین مظهر قدرت آدمی است. در حین نثار کردن است که من قدرت خود، ثروت خود، و توانایی خود را تجربه میکنم. تجربه نیروی حیاتی و قدرتی درونی که بدین وسیله به حد اعلای خود میرسد، مرا غرق در شادی میکند. من خود را لبریز، فیاض، زنده و در نتیجه شاد احساس میکنم.
نثار کردن از دریافت کردن شیرینتر است، نه بدین سبب که ما به محرومیتی تن میدهیم، بلکه به این دلیل که شخص در عمل نثار کردن، خود را احساس میکند.»(هنر عشق ورزیدن، اریک فروم، ترجمه پوری سلطانی)
🔅دوست داشتن و محبتی وجود دارد که برای خود حقِ اعمال قدرت قایل است و میخواهد از مسیرِ محبت، «دارا» شود. محبت برای او شیوهای از «داشتن» است. دوست داشتن و محبتی هم وجود دارد که در پیِ «بیچیز» شدن و از دستِ دادن است. لذت بُردن از سلبِ مالکیت و چشمپوشی از قدرت. محبتی که شیوهای از «بودن» است. داشتن یا بودن؟
🔅«سیمون وی میگوید: "برای خود حق اعمال قدرت بر دیگران قائل شدن، یعنی به کثافت آلوده کردن، برای خود حق مالکیت نسبت به دیگران روا داشتن، یعنی به کثافت آلوده کردن."
یک عشق وجود دارد که میگیرد یا مالک میشود، و این عشق ناپاک است. و عشقی وجود دارد که میدهد یا در تماشا میاندیشد، و این پاکدامنی است.
دوست داشتن، واقعاً دوست داشتن، دوست داشتنِ محض، گرفتن و به چنگ آوردن نیست: دوست داشتن، یعنی نگاه کردن، یعنی پذیرفتن، یعنی دادن و فنا شدن، یعنی لذت بردن از این که انسان مالک چیزی نیست، یعنی لذت بردن از چیزی که نداریم، یعنی لذت بردن از چیزی که ما را بینهایت فقیر میسازد، و این تنها دارایی و تنها ثروت است... پاکی فقر است، از دست دادنِ مالکیت است، رها کردن است.»(رسالهای کوچک در باب فضیلتهای بزرگ، اندره کنت اسپونویل، ترجمه مرتضی کلانتریان)
محبت، نامِ دیگرِ نثار کردن است.
🌾 @Sedanet | @sedigh_63
🏙 bit.ly/2rFt8RG
Telegram
🎙 نقد و بررسی کتاب «تئاترکراسی در عصر مشروطه»
شرق: نشست نقد کتاب «تئاترکراسی در عصر مشروطه» اثر #کامران_سپهران در سالن کنفرانس تئاتر شهر برگزار شد. در این نشست #یوسف_اباذری و #ابراهیم_توفیق در حضور نویسنده به نقد و بررسی کتاب پرداختند. حواشی نشست از خود آن جنجالیتر بود. اباذری به سیاق همیشگی خود نقدهای تندوتیزی به برخی جریانهای فکری مطرح کرد و ازجمله به گرایش پسااستعماری ابراهیم توفیق تاخت. صرفنظر از داوری درباره محتوای این نقد، آنچه مشهود بود نادیدهگرفتن آیین جدل از سوی اباذری بود. توفیق البته در واکنش جز چند جملهای نگفت. میتوان با نقد اباذری موافق یا مخالف بود، همانطور که میتوان با مطالعات پسااستعماری موافق یا مخالف بود. چه این و چه آن، بیتوجهی اباذری به شرایط بحث و فضای موجود موجهبودن محتوای نقد را خدشهدار میکند...
صوت تمام جلسه همراه با گزارش روزنامه شرق👇
✨ → 3danet.ir/IkooH
🌾 @Sedanet | @sociomedia
شرق: نشست نقد کتاب «تئاترکراسی در عصر مشروطه» اثر #کامران_سپهران در سالن کنفرانس تئاتر شهر برگزار شد. در این نشست #یوسف_اباذری و #ابراهیم_توفیق در حضور نویسنده به نقد و بررسی کتاب پرداختند. حواشی نشست از خود آن جنجالیتر بود. اباذری به سیاق همیشگی خود نقدهای تندوتیزی به برخی جریانهای فکری مطرح کرد و ازجمله به گرایش پسااستعماری ابراهیم توفیق تاخت. صرفنظر از داوری درباره محتوای این نقد، آنچه مشهود بود نادیدهگرفتن آیین جدل از سوی اباذری بود. توفیق البته در واکنش جز چند جملهای نگفت. میتوان با نقد اباذری موافق یا مخالف بود، همانطور که میتوان با مطالعات پسااستعماری موافق یا مخالف بود. چه این و چه آن، بیتوجهی اباذری به شرایط بحث و فضای موجود موجهبودن محتوای نقد را خدشهدار میکند...
صوت تمام جلسه همراه با گزارش روزنامه شرق👇
✨ → 3danet.ir/IkooH
🌾 @Sedanet | @sociomedia
☘️ روشنفکری دینی چه میگوید؟
✍️ #صدیق_قطبی
🔅به نظر میرسد در میان روشنفکران دینی به رغمِ همهی اختلافنظرها و تنوع تعابیر، میتوان خطوط مشترک و جانمایههای یگانهای یافت. در اینجا تلقّی خودم را از مشخصههای روشنفکری دینی تقریر میکنم:
🔅هر گونه تماس با امر متعالی وقتی به ما گزارش میشود رنگِ ذهنیات فرد تجربهگر، عناصر تاریخی، فرهنگ و زبان را میگیرد. آنچه با نام متون دینی در اختیار داریم، محصول مشترک امر بیرنگ و مقدس با رنگهای مختلف تاریخی است. عصر و زمانهای که بنیانگذار دین در آن زندگی کرده، زبانی که با آن تکلم کرده، اسطورهها و استعارههای فرهنگی که در آن زیسته، خصوصیات فردی و تیپ روانشناختی او، دستاوردهای آن روزِ علوم و بسا چیزهای دیگر، اثر و نقش خود را در گزارش و روایت صاحب متن نهاده است. با این وصف، روشنفکری دینی اعتنای ویژهای به ردگیری عناصر تاریخی ادیان دارد. روشنفکری دینی میکوشد پیام بنیادین ادیان را از پوششها و آسترهای تاریخی آن تمیز دهد. روشنفکری دینی معتقد است آنچه اغلب دینداران از لوازم و بایستههای دین میدانند، در حقیقت اقتضائات تاریخی دین است و نمیتواند برای همهی زمانها کارایی داشته باشد. خیلی از آنچه در نظر عموم دیندران و متولیان ادیان، به عنوان لوازم مسلّم دین تلقی میشود، در چشمانداز روشنفکری دینی، کنارنهادنی است.
🔅روشنفکری دینی قائل به قرائتپذیری دین و کثرتگرایی در تفسیر است. کسی نمیتواند و نباید استنباط و قرائت خود را مقدس بداند و آنچه را میفهمد، عینِ خواستهی خدا قلمداد کند. قرائتی مصوّب و تأییدشده از سوی خدا وجود ندارد و همه دینداران باید فروتنانه فهمهای خود را در معرض نقد و بررسی و گفتگو قرار دهند. همهی فهمها و برداشتها درست نیستند، اما تأییدنامهای نیز به سودِ قرائت خاصی وجود ندارد و از اینرو، تکفیر کردن رفتاری خودخواهانه است. دینداران میتوانند و بایسته است فهمهای مختلف خود را در موضعی برابر به مصاف هم ببرند و حک و اصلاح کنند، اما از آن رو که فهم بشری خطاآلود است، نباید فهم خود را عیار و ملاک کفر و ایمان قلمداد کنند. با این وصف میشود پرهیز از تکفیر، خشونتپرهیزی و به رسمیت شناختن قرائتهای مختلف از دین را که متضمن رواداری و همپذیری است، از مشخصههای روشنفکری دینی برشمرد.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/QVARd
🌾 @Sedanet | @sedigh_63
✍️ #صدیق_قطبی
🔅به نظر میرسد در میان روشنفکران دینی به رغمِ همهی اختلافنظرها و تنوع تعابیر، میتوان خطوط مشترک و جانمایههای یگانهای یافت. در اینجا تلقّی خودم را از مشخصههای روشنفکری دینی تقریر میکنم:
🔅هر گونه تماس با امر متعالی وقتی به ما گزارش میشود رنگِ ذهنیات فرد تجربهگر، عناصر تاریخی، فرهنگ و زبان را میگیرد. آنچه با نام متون دینی در اختیار داریم، محصول مشترک امر بیرنگ و مقدس با رنگهای مختلف تاریخی است. عصر و زمانهای که بنیانگذار دین در آن زندگی کرده، زبانی که با آن تکلم کرده، اسطورهها و استعارههای فرهنگی که در آن زیسته، خصوصیات فردی و تیپ روانشناختی او، دستاوردهای آن روزِ علوم و بسا چیزهای دیگر، اثر و نقش خود را در گزارش و روایت صاحب متن نهاده است. با این وصف، روشنفکری دینی اعتنای ویژهای به ردگیری عناصر تاریخی ادیان دارد. روشنفکری دینی میکوشد پیام بنیادین ادیان را از پوششها و آسترهای تاریخی آن تمیز دهد. روشنفکری دینی معتقد است آنچه اغلب دینداران از لوازم و بایستههای دین میدانند، در حقیقت اقتضائات تاریخی دین است و نمیتواند برای همهی زمانها کارایی داشته باشد. خیلی از آنچه در نظر عموم دیندران و متولیان ادیان، به عنوان لوازم مسلّم دین تلقی میشود، در چشمانداز روشنفکری دینی، کنارنهادنی است.
🔅روشنفکری دینی قائل به قرائتپذیری دین و کثرتگرایی در تفسیر است. کسی نمیتواند و نباید استنباط و قرائت خود را مقدس بداند و آنچه را میفهمد، عینِ خواستهی خدا قلمداد کند. قرائتی مصوّب و تأییدشده از سوی خدا وجود ندارد و همه دینداران باید فروتنانه فهمهای خود را در معرض نقد و بررسی و گفتگو قرار دهند. همهی فهمها و برداشتها درست نیستند، اما تأییدنامهای نیز به سودِ قرائت خاصی وجود ندارد و از اینرو، تکفیر کردن رفتاری خودخواهانه است. دینداران میتوانند و بایسته است فهمهای مختلف خود را در موضعی برابر به مصاف هم ببرند و حک و اصلاح کنند، اما از آن رو که فهم بشری خطاآلود است، نباید فهم خود را عیار و ملاک کفر و ایمان قلمداد کنند. با این وصف میشود پرهیز از تکفیر، خشونتپرهیزی و به رسمیت شناختن قرائتهای مختلف از دین را که متضمن رواداری و همپذیری است، از مشخصههای روشنفکری دینی برشمرد.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/QVARd
🌾 @Sedanet | @sedigh_63
Y.Abazari-4.pdf
290.5 KB
🗞 متن سخنرانی #یوسف_اباذری با عنوان "ملاحظات جامعه شناختی درباره مرگ و بیماران سرطانی" در انستیتو تحقیقات سرطان ایران - سال 1386
🌾 @Sedanet | @yousefabazari
🌾 @Sedanet | @yousefabazari
☘️ علمورزی یا کتابسازی ؟!
✍️ مریمالسادات حسینی
🔅دکتر امیرحسین خداپرست در یادداشتی که در اواخر سال گذشته با عنوان «انتحال را بود آیا که عیاری گیرند؟» در صدانت منتشر شد و متن کامل آن نیز چندی پیش با عنوان «گر تو قرآن بدین نمط خوانی…» در همین سایت نشر یافت، با ذکر مصادیقی از برخی از آثار حجتالاسلام #عبدالحسین_خسروپناه ، ادعا کرد که وی مرتکب رونویسی از آثار خود و دیگران یا، به عبارت دیگر، خودانتحالی و سرقت علمی شده است. این ادعا مناقشههایی برانگیخت و به طور خاص، برخی از مخاطبان در مورد معنا و اهمیت خودانتحالی (یا، به عبارت ایشان، سرقت علمی از خود) تردید کردند. خوشبختانه، آقای خداپرست در پاورقیهای متن کامل مقاله خود قبح خودانتحالی را بهروشنی توضیح داده است. این پدیده، به یک معنا، بیانگر همان پدیده رایجتر و آشناتر «کتابسازی» است و ایشان نیز در چند جا از مقاله خود از این اصطلاح آشناتر استفاده کرده است. در این مقاله، ما نیز از همین اصطلاح آشناتر و در مواردی، اصطلاح «خودانتحالی» استفاده خواهیم کرد.
🔅انگیزه نگارش این مقاله وقتی در راقم این سطور پدید آمد که به منابع مذکور در مقاله دکتر خداپرست مراجعه کردم و با توجه به اینکه ایشان تصریح کرده بود فقط آثار مربوط به فلسفه دین و کلام جدید را بررسی کرده است، حدس زدم که ممکن است چنین اتفاقی در آثار دیگری هم رخ داده باشد. این حدس، متأسفانه، درست از آب درآمد و بنا بر آنچه خواهد آمد، و خوانندگان علاقهمند و منصف نیز خود میتوانند صحت آن را بیازمایند، مشخص میشود که بخش قابل توجهی از آثار حجتالاسلام خسروپناه چیزی جز کتابسازی نیست.
🔅احتمالاً برای ویتگنشتاین و امثال او کاری نداشت که مانند آقای خسروپناه، بیش از ۵۱ کتاب، ۲۶ جزوه، ۱۷۷ مقاله، دهها سخنرانی و مصاحبه، و حدود ۲۰ نرمافزار تولید کند و راهنمایی و مشاوره و داوری چندصد پایاننامه را در عین داشتن چندده شغل و سمت داشته باشد. برای دریافتن موضوع به نحو دقیقتر، توجه کنید که آقای خسروپناه ۵۱ سال سن دارد و بیش از ۵۱ کتاب. یعنی اگر ایشان از بدو تولد سالی یک کتاب هم نوشته باشد (بعضی در چند جلد)، باز تعداد کتابها از طول عمرش تا اینجا بیشتر میشود؛ از تعداد مقالهها و سخنرانیهای علمی و جزوات و… بگذریم. ولی اگر این کارنامه علمی را پیش روی ویتگنشتاین یا هر متفکر قابل اعتنای دیگری میگذاشتیم، او احتمالاً با دیدن این آمار شک میکرد و میگفت انگار در اینجا مشکلی وجود دارد.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/4j8FC
🌾 @Sedanet
✍️ مریمالسادات حسینی
🔅دکتر امیرحسین خداپرست در یادداشتی که در اواخر سال گذشته با عنوان «انتحال را بود آیا که عیاری گیرند؟» در صدانت منتشر شد و متن کامل آن نیز چندی پیش با عنوان «گر تو قرآن بدین نمط خوانی…» در همین سایت نشر یافت، با ذکر مصادیقی از برخی از آثار حجتالاسلام #عبدالحسین_خسروپناه ، ادعا کرد که وی مرتکب رونویسی از آثار خود و دیگران یا، به عبارت دیگر، خودانتحالی و سرقت علمی شده است. این ادعا مناقشههایی برانگیخت و به طور خاص، برخی از مخاطبان در مورد معنا و اهمیت خودانتحالی (یا، به عبارت ایشان، سرقت علمی از خود) تردید کردند. خوشبختانه، آقای خداپرست در پاورقیهای متن کامل مقاله خود قبح خودانتحالی را بهروشنی توضیح داده است. این پدیده، به یک معنا، بیانگر همان پدیده رایجتر و آشناتر «کتابسازی» است و ایشان نیز در چند جا از مقاله خود از این اصطلاح آشناتر استفاده کرده است. در این مقاله، ما نیز از همین اصطلاح آشناتر و در مواردی، اصطلاح «خودانتحالی» استفاده خواهیم کرد.
🔅انگیزه نگارش این مقاله وقتی در راقم این سطور پدید آمد که به منابع مذکور در مقاله دکتر خداپرست مراجعه کردم و با توجه به اینکه ایشان تصریح کرده بود فقط آثار مربوط به فلسفه دین و کلام جدید را بررسی کرده است، حدس زدم که ممکن است چنین اتفاقی در آثار دیگری هم رخ داده باشد. این حدس، متأسفانه، درست از آب درآمد و بنا بر آنچه خواهد آمد، و خوانندگان علاقهمند و منصف نیز خود میتوانند صحت آن را بیازمایند، مشخص میشود که بخش قابل توجهی از آثار حجتالاسلام خسروپناه چیزی جز کتابسازی نیست.
🔅احتمالاً برای ویتگنشتاین و امثال او کاری نداشت که مانند آقای خسروپناه، بیش از ۵۱ کتاب، ۲۶ جزوه، ۱۷۷ مقاله، دهها سخنرانی و مصاحبه، و حدود ۲۰ نرمافزار تولید کند و راهنمایی و مشاوره و داوری چندصد پایاننامه را در عین داشتن چندده شغل و سمت داشته باشد. برای دریافتن موضوع به نحو دقیقتر، توجه کنید که آقای خسروپناه ۵۱ سال سن دارد و بیش از ۵۱ کتاب. یعنی اگر ایشان از بدو تولد سالی یک کتاب هم نوشته باشد (بعضی در چند جلد)، باز تعداد کتابها از طول عمرش تا اینجا بیشتر میشود؛ از تعداد مقالهها و سخنرانیهای علمی و جزوات و… بگذریم. ولی اگر این کارنامه علمی را پیش روی ویتگنشتاین یا هر متفکر قابل اعتنای دیگری میگذاشتیم، او احتمالاً با دیدن این آمار شک میکرد و میگفت انگار در اینجا مشکلی وجود دارد.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/4j8FC
🌾 @Sedanet
صدانت
علمورزی یا کتابسازی ؟! • صدانت
دکتر امیرحسین خداپرست در یادداشتی که در اواخر سال گذشته با عنوان «انتحال را بود آیا که عیاری گیرند؟» در صدانت منتشر شد و متن کامل آن نیز چندی پیش با عنوان