☘️ فارسی زبانی عقیم؟
✍️ #محمد_رضا_باطنی
🔅دربارهً زیبایی، شیرینی، گنجینهً ادبی و دیگر محاسن زبان فارسی سخن بسیار شنیده ایم. اکنون شاید وقت آن رسیده باشد که با واقع بینی به مطالعهً توانایی های زبان فارسی بپردازیم و ببینیم آیا این زبان می تواند جوابگوی نیازهای امروز جامعهً ما باشد؟ آیا در آن کاستی هایی یافت می شود، و اگر یافت می شود چگونه می توان آنها را برطرف ساخت؟
🔅زبانی که قدما به کار برده اند جوابگوی نیازهای آن روز جامعهً ما بوده است. ما می توانیم و باید اندوخته ای را که آنها برای ما گذارده اند دست مایه قرار دهیم، ولی نمی توانیم تنها به آن اکتفا کنیم. باید کند و زنجیری را که ندانسته به پای زبان فارسی زده ایم باز کنیم و بگذاریم زبان همگام با نیازها و تحولات شگرف جامعهً امروز آزادانه پیش برود. اینجاست که نیاز به وجود یک فرهنگستان علوم کاملا احساس می شود، فرهنگستانی که با چشم باز به جهان واقعیات نگاه کند و بتواند سنجیده و خردمندانه گام بردارد.
متن به همراه فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/Z2UtX
🌾 @Sedanet
✍️ #محمد_رضا_باطنی
🔅دربارهً زیبایی، شیرینی، گنجینهً ادبی و دیگر محاسن زبان فارسی سخن بسیار شنیده ایم. اکنون شاید وقت آن رسیده باشد که با واقع بینی به مطالعهً توانایی های زبان فارسی بپردازیم و ببینیم آیا این زبان می تواند جوابگوی نیازهای امروز جامعهً ما باشد؟ آیا در آن کاستی هایی یافت می شود، و اگر یافت می شود چگونه می توان آنها را برطرف ساخت؟
🔅زبانی که قدما به کار برده اند جوابگوی نیازهای آن روز جامعهً ما بوده است. ما می توانیم و باید اندوخته ای را که آنها برای ما گذارده اند دست مایه قرار دهیم، ولی نمی توانیم تنها به آن اکتفا کنیم. باید کند و زنجیری را که ندانسته به پای زبان فارسی زده ایم باز کنیم و بگذاریم زبان همگام با نیازها و تحولات شگرف جامعهً امروز آزادانه پیش برود. اینجاست که نیاز به وجود یک فرهنگستان علوم کاملا احساس می شود، فرهنگستانی که با چشم باز به جهان واقعیات نگاه کند و بتواند سنجیده و خردمندانه گام بردارد.
متن به همراه فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/Z2UtX
🌾 @Sedanet
صدانت
مقاله «فارسی زبان عقیم؟» از محمدرضا باطنی • صدانت
مقالۀ «فارسی زبان عقیم» اول بار در نشریه آدینه (فروردین 1368) منتشر شد. متن حاضر چکیده‌ای از آن است. فایل کامل آن در انتهای این صفحه قابل دریافت است...
☘️ خانه‌خرابیِ جمعه و جماعت
✍️ #امیر_ترکاشوند ، ۱۳۹۷/۳/۲۳
🔅امام جمعۀ اصفهان صادقانه و بی‌هیچ شیله‌پیله سال‌هاست که آموخته‌های فقهیِ خود را با سادگی و اعتماد به نفس، در جامعه و از موضع حکومتی منتشر میکند تا کشور را به آمال خشک و بی‌روحِ فقه سنتی حواله دهد. او اخیراً گفته: «روایت داریم اگر فردی سه هفته از روی بی‌اعتنایی نمازجمعه را ترک کرد باید خانه را روی سرش خراب کرد»
🔅گمانم ایشان در نقل روایت دچار اشتباه شده زیرا تا آن‌جا که خاطرم هست آنچه پیرامون ترک نماز جمعه در روایات مطرح شده این است که اگر فردی سه هفتۀ پیاپی نماز جمعه نرود "منافق است یا خدا بر قلبش مُهر می‌زند" و یا از این دست تعابیر..
🔅خب این را اصلاح نکردم تا خواننده خرسند شود که خدا را شکر، چنان مجازات سختی وجود ندارد و بحمدالله بخیر گذشت؛ نخیر، همان مجازات، البته کمی شدیدتر (آتش زدن خانه) و بر علیهِ طیفی وسیع‌تر (کسانی که نماز جماعت نمی‌روند) وجود دارد!، ببینید:
عن ابن أبی‌یعفور قال: قلت لأبی‌عبدالله: بما تعرف عداله الرجل بین المسلمین .... وقال رسول‌الله: لا غيبة إلا لمن صلى في بيته ورغب عن جماعتنا ومن رغب عن جماعة المسلمين وجب على المسلمين غيبته وسقطت بينهم عدالته ووجب هجرانه وإذا رفع إلى إمام المسلمين أنذره وحذره فإن حضر جماعة المسلمين وإلا أحرق عليه بيته و من لزم جماعتهم حرمت علیهم غیبته و ثبتت عدالته بینهم (تهذیب ج 6 ص 241 ح 596)
یعنی: روایت است که هرکس از نماز جماعت روگردان باشد بر مسلمان‌ها واجب!! است که غیبتِ او را کنند و او (با ترک نماز جماعت) از عدالت می‌افتد و باید رفت‌وآمد با وی را قطع کرد و امام مسلمین باید او را بترساند و از ترک نماز جماعت برحذر دارد پس اگر اهل نماز جماعت شد که هیچ وگرنه باید خانه‌اش را روی سرش به آتش کشاند!! و اگر کسی اهل نماز جماعت باشد با این کار هم عادل شمرده میشود و هم نباید بر علیه او غیبت کرد.
🔅ببینید در همین یک قلم روایتِ غیر مطابق با قرآن (که متأسفانه قدما با اتکا به آنها فتوا صادر می‌کردند) چه فجایع بزرگِ ضد اخلاقی و ضدّ انسانی، به سادگی آبِ خوردن رقم خورده است:
نگاه آپارتایدی به مقولۀ اخلاق (تبعیض‌بردار شدنِ فعل غیر اخلاقیِ غیبت)
بازی با مفهوم متعالی عدالت (و آن را به شرکت یا عدم شرکت در نماز جماعت رساندن)
شِعب ابیطالب بر علیهِ غیرمسجدی‌ها راه انداختن (و روابط متعارف انسانی را تخریب کردن)
توسعۀ جُرم به حوزه‌های شخصی
کیفرهای دهشتناک و ضد تربیتی وضع کردن.
🔅به راستی اگر قرار باشد خانۀ کسانی که در نماز جماعت شرکت نمیکنند را با ساکنانش به آتش کشاند و یا به قول آن امام جمعه، خانۀ کسانی را که سه هفته پیاپی در نماز جمعه حاضر نمی‌شوند را بر سرشان خراب کرد، در این صورت چند درصد از مردم ایران باقی می‌مانند؟ گمانم دستِ‌کم نود و پنج درصد مردم (حتی اکثریت قاطع روحانیون، پاسداران، قضات دادگستری، مأموران انتظامی و...) را باید خانه‌خراب و روانۀ گورستان کرد!!
این حذف‌ها و کشت‌وکشتارها در مبانی قدما امری عادی بوده و آن را برای پاکسازی جامعه از گناه!!! لازم میدانند و درست به همین خاطر است که مهدی در نگاه اینان، کارش فتح جهان با شمشیر و از میان بردن گناه (کفر و فسق) بوده و در این راه چنان کشتاری به راه می‌اندازد که از هر هزار نفر نهصد و نود و نه نفر را می‌کشد: القائم إذا قام بالغضب فيقتل من ألف تسعمائة وتسعة وتسعين (بحار ج 24 ص 398).
🔅بنابراین باید صداقت و سادگی این امام جمعه را ستود و اجازه داد تا بیشتر به طرح محتوای فقه سنتی پرداخته شود تا مگر عقلا به فکر افتند و درمانی اساسی را در دستور کار قرار دهند.
#به‌کجامی‌برندمان ؟!
t.me/sedanet1/10
🌾 @Sedanet | @baznegari
✍️ #امیر_ترکاشوند ، ۱۳۹۷/۳/۲۳
🔅امام جمعۀ اصفهان صادقانه و بی‌هیچ شیله‌پیله سال‌هاست که آموخته‌های فقهیِ خود را با سادگی و اعتماد به نفس، در جامعه و از موضع حکومتی منتشر میکند تا کشور را به آمال خشک و بی‌روحِ فقه سنتی حواله دهد. او اخیراً گفته: «روایت داریم اگر فردی سه هفته از روی بی‌اعتنایی نمازجمعه را ترک کرد باید خانه را روی سرش خراب کرد»
🔅گمانم ایشان در نقل روایت دچار اشتباه شده زیرا تا آن‌جا که خاطرم هست آنچه پیرامون ترک نماز جمعه در روایات مطرح شده این است که اگر فردی سه هفتۀ پیاپی نماز جمعه نرود "منافق است یا خدا بر قلبش مُهر می‌زند" و یا از این دست تعابیر..
🔅خب این را اصلاح نکردم تا خواننده خرسند شود که خدا را شکر، چنان مجازات سختی وجود ندارد و بحمدالله بخیر گذشت؛ نخیر، همان مجازات، البته کمی شدیدتر (آتش زدن خانه) و بر علیهِ طیفی وسیع‌تر (کسانی که نماز جماعت نمی‌روند) وجود دارد!، ببینید:
عن ابن أبی‌یعفور قال: قلت لأبی‌عبدالله: بما تعرف عداله الرجل بین المسلمین .... وقال رسول‌الله: لا غيبة إلا لمن صلى في بيته ورغب عن جماعتنا ومن رغب عن جماعة المسلمين وجب على المسلمين غيبته وسقطت بينهم عدالته ووجب هجرانه وإذا رفع إلى إمام المسلمين أنذره وحذره فإن حضر جماعة المسلمين وإلا أحرق عليه بيته و من لزم جماعتهم حرمت علیهم غیبته و ثبتت عدالته بینهم (تهذیب ج 6 ص 241 ح 596)
یعنی: روایت است که هرکس از نماز جماعت روگردان باشد بر مسلمان‌ها واجب!! است که غیبتِ او را کنند و او (با ترک نماز جماعت) از عدالت می‌افتد و باید رفت‌وآمد با وی را قطع کرد و امام مسلمین باید او را بترساند و از ترک نماز جماعت برحذر دارد پس اگر اهل نماز جماعت شد که هیچ وگرنه باید خانه‌اش را روی سرش به آتش کشاند!! و اگر کسی اهل نماز جماعت باشد با این کار هم عادل شمرده میشود و هم نباید بر علیه او غیبت کرد.
🔅ببینید در همین یک قلم روایتِ غیر مطابق با قرآن (که متأسفانه قدما با اتکا به آنها فتوا صادر می‌کردند) چه فجایع بزرگِ ضد اخلاقی و ضدّ انسانی، به سادگی آبِ خوردن رقم خورده است:
نگاه آپارتایدی به مقولۀ اخلاق (تبعیض‌بردار شدنِ فعل غیر اخلاقیِ غیبت)
بازی با مفهوم متعالی عدالت (و آن را به شرکت یا عدم شرکت در نماز جماعت رساندن)
شِعب ابیطالب بر علیهِ غیرمسجدی‌ها راه انداختن (و روابط متعارف انسانی را تخریب کردن)
توسعۀ جُرم به حوزه‌های شخصی
کیفرهای دهشتناک و ضد تربیتی وضع کردن.
🔅به راستی اگر قرار باشد خانۀ کسانی که در نماز جماعت شرکت نمیکنند را با ساکنانش به آتش کشاند و یا به قول آن امام جمعه، خانۀ کسانی را که سه هفته پیاپی در نماز جمعه حاضر نمی‌شوند را بر سرشان خراب کرد، در این صورت چند درصد از مردم ایران باقی می‌مانند؟ گمانم دستِ‌کم نود و پنج درصد مردم (حتی اکثریت قاطع روحانیون، پاسداران، قضات دادگستری، مأموران انتظامی و...) را باید خانه‌خراب و روانۀ گورستان کرد!!
این حذف‌ها و کشت‌وکشتارها در مبانی قدما امری عادی بوده و آن را برای پاکسازی جامعه از گناه!!! لازم میدانند و درست به همین خاطر است که مهدی در نگاه اینان، کارش فتح جهان با شمشیر و از میان بردن گناه (کفر و فسق) بوده و در این راه چنان کشتاری به راه می‌اندازد که از هر هزار نفر نهصد و نود و نه نفر را می‌کشد: القائم إذا قام بالغضب فيقتل من ألف تسعمائة وتسعة وتسعين (بحار ج 24 ص 398).
🔅بنابراین باید صداقت و سادگی این امام جمعه را ستود و اجازه داد تا بیشتر به طرح محتوای فقه سنتی پرداخته شود تا مگر عقلا به فکر افتند و درمانی اساسی را در دستور کار قرار دهند.
#به‌کجامی‌برندمان ؟!
t.me/sedanet1/10
🌾 @Sedanet | @baznegari
Telegram
انبار صدانت
☘️ بحث روزه
✍️ سید حمید رئوف
🔅 اخیرا توضیحی از آقای ترکاشوند درباره حدود روزه در ماه رمضان در شبکه‌های اجتماعی پخش شده است ( t.me/sedanet/3530 ) که با بررسی نویی درباره محتوای آیات روزه به این بحث پرداخته است. آنچه را که من از سخن ایشان برداشت کرده ام را در این قسمت ذکر می کنم و البته کمی دامنه بحث را گسترده تر کرده و پرسشهایی را مطرح می کنم...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/wokMd
🌾 @Sedanet
✍️ سید حمید رئوف
🔅 اخیرا توضیحی از آقای ترکاشوند درباره حدود روزه در ماه رمضان در شبکه‌های اجتماعی پخش شده است ( t.me/sedanet/3530 ) که با بررسی نویی درباره محتوای آیات روزه به این بحث پرداخته است. آنچه را که من از سخن ایشان برداشت کرده ام را در این قسمت ذکر می کنم و البته کمی دامنه بحث را گسترده تر کرده و پرسشهایی را مطرح می کنم...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/wokMd
🌾 @Sedanet
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 امانوئل کانت : عصر روشنگری، امر مطلق و اخلاق طبیعی
ترجمه و صدا: ايمان فانى
🌾 @sedanet
🌾 @persianschooloflife
ترجمه و صدا: ايمان فانى
🌾 @sedanet
🌾 @persianschooloflife
☘️ چرا سلبریتی ها جای روشنفکران را گرفته اند؟
ما با پدیده روشنفکرغایب مواجه هستیم. روشنفکرغایب یعنی کشورهایی که روشنفکرانش از کشور خارج می‌شوند و مهاجرت میکنند. افرادی که صاحب ایده هستند تحت فشار شرایط، جامعه را ترک میکنند. نویسندگان بزرگ،هنرمندان و شاعران منتقد و رمان نویسان اجتماعی-سیاسی وقتی از جامعه غایب باشند جای خود را به سلبریتی ها می‌دهند. در فقدان این روشنفکران، روشنفکران کاذب نقش می‌یابند.... تبعات این انتقال مرجعیت فرهنگی، دامن زدن به افت و ابتذال فرهنگی است. غیبت روشنفکران از این عرصه ها زمینه را برای حضور و بروز سلبریتی در جامعه، فرهنگ و سیاست فراهم میکند و مصلحت عمومی و اجتماعی فدای فرصت طلبی سلبریتی‌ها خواهد شد. باید روشنفکران را به عرصه عمومی بازگرداند و از زندگی عمومی-اجتماعی معنا زدایی نشود.
🗞 بخشی از یادداشت زنده یاد دکتر قانعی راد در هفته نامه صدا – شماره 130
🌾 @Sedanet
ما با پدیده روشنفکرغایب مواجه هستیم. روشنفکرغایب یعنی کشورهایی که روشنفکرانش از کشور خارج می‌شوند و مهاجرت میکنند. افرادی که صاحب ایده هستند تحت فشار شرایط، جامعه را ترک میکنند. نویسندگان بزرگ،هنرمندان و شاعران منتقد و رمان نویسان اجتماعی-سیاسی وقتی از جامعه غایب باشند جای خود را به سلبریتی ها می‌دهند. در فقدان این روشنفکران، روشنفکران کاذب نقش می‌یابند.... تبعات این انتقال مرجعیت فرهنگی، دامن زدن به افت و ابتذال فرهنگی است. غیبت روشنفکران از این عرصه ها زمینه را برای حضور و بروز سلبریتی در جامعه، فرهنگ و سیاست فراهم میکند و مصلحت عمومی و اجتماعی فدای فرصت طلبی سلبریتی‌ها خواهد شد. باید روشنفکران را به عرصه عمومی بازگرداند و از زندگی عمومی-اجتماعی معنا زدایی نشود.
🗞 بخشی از یادداشت زنده یاد دکتر قانعی راد در هفته نامه صدا – شماره 130
🌾 @Sedanet
☘️ تاثیر کار بر حیات اجتماعی
✍️ #مجید_کیایی
🔅انسانِ امروز بیش از پیش در پی کسبِ منافع‌شخصی خویش است، به گونه‌ای که همبستگی در حیاتِ جمعی، با تهدید مواجه شده است. شخصی‌تر شدن زندگی، نمی‌تواند خود به خود و بدون علت به وجود آمده باشد. زیرا می‌دانیم انسان طبعا موجودی اجتماعی است و زندگی‌های اولیه به صورت جمعی و قبیله‌ای بوده است. یکی از علت‌های آن می‌تواند مورد توجه قرارگرفتن مفاهیمی چون فردیت و حقوق فردی در عصر مدرن باشد. اما به نظر نمی‌رسد تنها عاملِ فلسفیِ به وجود آوردنده‌ی فردیت بتواند به بازتولید فکرِ فردیت منجر شود. آن‌چیزی که هر روز در دل خود فردیت را بازتولید میکند تجسم فردیت در مفهوم کار کردن است. امروزه اکثر انسانها به کار کردن مشغول‌اند ، فعالیتی که برای ادامه‌ی حیات نوع انسان ضروری است. کار کردن از این جهت که بخش بزرگی از زمان و توان ما را در زندگی معطوف به خود میکند، می‌تواند بخشی از ذهنیت ما را در مواجه با معنایِ زندگی شکل دهد. حال اگر کار کردن در اقتصادسیاسی کلاسیک در تجسم بخشیدن به فردیت، پیگیری نفع‌شخصی تعریف شود، بعد از حدود دو قرن از این تعریف مسلط از کار، پیامدهای اجتماعی آن باید بررسی شود.
🔅از پیامدهای آن این است که بشرِ عصرِ مدرن چنان غرق در روزمرگی خویش است که گویی هر کنشی را تنها هنگامی انجام می‌دهد که برای شخص او یا حداکثر برای خانواده‌ی او سود داشته باشد. رساندنِ هر سود و خیری به غیر از خود و خانواده‌ی خود در یک واحد بزرگ‌تری به نام جامعه، در اولویت‌های بعدی قرار گرفته است. به گونه‌ای که خصوصا با آمدن تکنولوژی‌های پیشرفته انسان بیش از پیش در دنیای واقعی تنهاتر شده است و معنای همبستگی اجتماعی کمرنگ‌تر شده است.
🔅ضرورت: با رنگ و بوی فردی و شخصی گرفتن تمام مناسبات حیات اجتماعی، همبستگی اجتماعی و روح جمعی در حال ضعیف‌تر شدن است. مفاهیمی چون همشهری، هموطن، هم‌ولایتی امروزه کمتر دارای بار ارزشیِ جمعی است. بنابراین از این جهت که در حال خالی شدن از معنا هستند کمتر به کار می‌روند. ارزش-های مشترک که تقویت کننده‌ی یک زندگی اجتماعی مناسب با طبع انسان است در حال زوال است. ضرورت این بحث از این جهت است که انسان در حیات اجتماعی معنا پیدا میکند اما حیات اجتماعی توسط انسان در حال فروریخته شدن است. بنابراین هرآنچه که حیات اجتماعی را با تهدید مواجه میکند بهتر است مورد بازبینی مجدد قرار بگیرد.
🔅پرسش‌ها: آیا انسان در پی کسب و کار و پیگیری منافع خویش محدودیت‌هایی هم دارد؟ کار کردن چه تاثیری روی افزایش سطح پیگیری نفع‌شخصی دارد؟ پیگیری روز افزون منافع شخصی در عصر مدرن چه تاثیری روی حیات اجتماعی گذاشته است؟ چه تاثیری روی اخلاق به عنوان یکی از عواملِ مهمِ وحدت بخش در جامعه گذاشته است؟ افراط در فردیت چگونه انسان‌های تنهایی در جامعه خلق کرده است؟
🔅فرضیه: امروزه شاهد این هستیم که انسانها چنان در خود فرورفته‌اند که از گرسنگی فرزندان همسایه‌ی خود بی‌اطلاع‌اند. یعنی همبستگی اجتماعی به قدری ضعیف شده است که توجه انسانها به یکدیگر حتی تحمل چند متر فاصله‌ی فیزیکی را ندارد. گویی برای هر انسانی، تنها انسان‌های محدود به چهار دیواریِ خودش وجود دارند. عدمِ توجه به حیاتِ دیگر انسانها به این دلیل توجیه شد که هر کس زندگی «شخصیِ» خودش را دارد زیرا روزگارِ مدرن عصرِ به رسمیت یافتنِ فردیت است.
🔅پیگیری منافع‌شخصی به یکی از اهداف اصلی زندگی انسان مدرن تبدیل شده است. پیگیری منافع‌شخصی مفروض اصلی انگیزه‌ی کار کردن در اقتصادسیاسی جدید است. اما توجه بیش از اندازه به فردیت آسیب‌هایی به همراه آورده است، به گونه‌ای که همبستگی و ارزش‌های مشترک جمعی از حیات اجتماعی کم‌کم در حال خالی شدن است. به جای رابطه‌ای ارگانیک و یک پارچه در ادغام افراد برای تشکیل یک کلی متفاوت از اجزاء به نام جامعه، امروزه گویا جامعه چیزی جز جمع جبری فرد‌ها نیست. فردهایی که در کنار هم فقط خود را تکرار میکنند و در بازتولیدِ کلی جدایِ ماهیت فردهای خود ناتوان‌اند، یا حداقل با مشکل رو به رو هستند.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/fqxc1
🌾 @Sedanet
✍️ #مجید_کیایی
🔅انسانِ امروز بیش از پیش در پی کسبِ منافع‌شخصی خویش است، به گونه‌ای که همبستگی در حیاتِ جمعی، با تهدید مواجه شده است. شخصی‌تر شدن زندگی، نمی‌تواند خود به خود و بدون علت به وجود آمده باشد. زیرا می‌دانیم انسان طبعا موجودی اجتماعی است و زندگی‌های اولیه به صورت جمعی و قبیله‌ای بوده است. یکی از علت‌های آن می‌تواند مورد توجه قرارگرفتن مفاهیمی چون فردیت و حقوق فردی در عصر مدرن باشد. اما به نظر نمی‌رسد تنها عاملِ فلسفیِ به وجود آوردنده‌ی فردیت بتواند به بازتولید فکرِ فردیت منجر شود. آن‌چیزی که هر روز در دل خود فردیت را بازتولید میکند تجسم فردیت در مفهوم کار کردن است. امروزه اکثر انسانها به کار کردن مشغول‌اند ، فعالیتی که برای ادامه‌ی حیات نوع انسان ضروری است. کار کردن از این جهت که بخش بزرگی از زمان و توان ما را در زندگی معطوف به خود میکند، می‌تواند بخشی از ذهنیت ما را در مواجه با معنایِ زندگی شکل دهد. حال اگر کار کردن در اقتصادسیاسی کلاسیک در تجسم بخشیدن به فردیت، پیگیری نفع‌شخصی تعریف شود، بعد از حدود دو قرن از این تعریف مسلط از کار، پیامدهای اجتماعی آن باید بررسی شود.
🔅از پیامدهای آن این است که بشرِ عصرِ مدرن چنان غرق در روزمرگی خویش است که گویی هر کنشی را تنها هنگامی انجام می‌دهد که برای شخص او یا حداکثر برای خانواده‌ی او سود داشته باشد. رساندنِ هر سود و خیری به غیر از خود و خانواده‌ی خود در یک واحد بزرگ‌تری به نام جامعه، در اولویت‌های بعدی قرار گرفته است. به گونه‌ای که خصوصا با آمدن تکنولوژی‌های پیشرفته انسان بیش از پیش در دنیای واقعی تنهاتر شده است و معنای همبستگی اجتماعی کمرنگ‌تر شده است.
🔅ضرورت: با رنگ و بوی فردی و شخصی گرفتن تمام مناسبات حیات اجتماعی، همبستگی اجتماعی و روح جمعی در حال ضعیف‌تر شدن است. مفاهیمی چون همشهری، هموطن، هم‌ولایتی امروزه کمتر دارای بار ارزشیِ جمعی است. بنابراین از این جهت که در حال خالی شدن از معنا هستند کمتر به کار می‌روند. ارزش-های مشترک که تقویت کننده‌ی یک زندگی اجتماعی مناسب با طبع انسان است در حال زوال است. ضرورت این بحث از این جهت است که انسان در حیات اجتماعی معنا پیدا میکند اما حیات اجتماعی توسط انسان در حال فروریخته شدن است. بنابراین هرآنچه که حیات اجتماعی را با تهدید مواجه میکند بهتر است مورد بازبینی مجدد قرار بگیرد.
🔅پرسش‌ها: آیا انسان در پی کسب و کار و پیگیری منافع خویش محدودیت‌هایی هم دارد؟ کار کردن چه تاثیری روی افزایش سطح پیگیری نفع‌شخصی دارد؟ پیگیری روز افزون منافع شخصی در عصر مدرن چه تاثیری روی حیات اجتماعی گذاشته است؟ چه تاثیری روی اخلاق به عنوان یکی از عواملِ مهمِ وحدت بخش در جامعه گذاشته است؟ افراط در فردیت چگونه انسان‌های تنهایی در جامعه خلق کرده است؟
🔅فرضیه: امروزه شاهد این هستیم که انسانها چنان در خود فرورفته‌اند که از گرسنگی فرزندان همسایه‌ی خود بی‌اطلاع‌اند. یعنی همبستگی اجتماعی به قدری ضعیف شده است که توجه انسانها به یکدیگر حتی تحمل چند متر فاصله‌ی فیزیکی را ندارد. گویی برای هر انسانی، تنها انسان‌های محدود به چهار دیواریِ خودش وجود دارند. عدمِ توجه به حیاتِ دیگر انسانها به این دلیل توجیه شد که هر کس زندگی «شخصیِ» خودش را دارد زیرا روزگارِ مدرن عصرِ به رسمیت یافتنِ فردیت است.
🔅پیگیری منافع‌شخصی به یکی از اهداف اصلی زندگی انسان مدرن تبدیل شده است. پیگیری منافع‌شخصی مفروض اصلی انگیزه‌ی کار کردن در اقتصادسیاسی جدید است. اما توجه بیش از اندازه به فردیت آسیب‌هایی به همراه آورده است، به گونه‌ای که همبستگی و ارزش‌های مشترک جمعی از حیات اجتماعی کم‌کم در حال خالی شدن است. به جای رابطه‌ای ارگانیک و یک پارچه در ادغام افراد برای تشکیل یک کلی متفاوت از اجزاء به نام جامعه، امروزه گویا جامعه چیزی جز جمع جبری فرد‌ها نیست. فردهایی که در کنار هم فقط خود را تکرار میکنند و در بازتولیدِ کلی جدایِ ماهیت فردهای خود ناتوان‌اند، یا حداقل با مشکل رو به رو هستند.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/fqxc1
🌾 @Sedanet
صدانت
تاثیر کار بر حیات اجتماعی • صدانت
آیا انسان در پی کسب و کار و پیگیری منافع خویش محدودیت‌هایی هم دارد؟ کار کردن چه تاثیری روی افزایش سطح پیگیری نفع‌شخصی دارد؟ پیگیری روز افزون منافع شخصی ...
Audio
#مصطفی_ملکیان | عشق به خدا يعنی چه؟ | قسمتی از جلسه ی دوم درس‌گفتار سازگاری و ناسازگاری اخلاقی زیستن و عقلانی زیستن | موسسه پرسش | @sedanet
☘️ مروری بر اندیشه مارکس و برآوردی از آینده مارکسیسم
✍️ #اسماعیل_نوشاد
🔅مارکس به درستی دیالکتیک متافیزیکی هگل را از آسمان به زمین آورد. ایده های دیالکتیک هگل، نه زاده و درونبود «مطلق»، و نه بروز آنها مینوی و ایده آلیستی است، بل حاصل تنش و جدال طبقات اجتماعی است. دستگاه های ایدئولوژیک تاریخی نیز در همه عرصه ها ریشه در گسل هایی دارند که مابین این طبقات شکل گرفته و می گیرد. این آغازی بود بر پایان ایده آلیسم. هگل در مبحث خدایگان و بنده مطلب مهمی ارائه می دهد که ناخواسته ایده آلیسم را بر ملا می کند. بنده از ترس خشونت و مرگ، واسطه میلِ خدایگان و طبیعتِ سخت است. بخش زمخت و سخت طبیعت به مثابه امر فی نفسه به بنده واگذار می شود و بخش لغیره طبیعت از طریق کار بنده به میل و لذت خدایگان تعلق می گیرد. این خشونت بنیادین بنیاد تضاد غیرعقلانی طبقاتی و داستان همه تاریخ بشر است. نابرابری طبقاتی ناشی از یک خشونت و غلبه بنیادین، بخشی از مردم را اسباب لذت برخی دیگر می کند. ایده آلیسم همان گفتمان طبقه خدایگان جهت بهره کشی از طبقات فرودست و بازتولید این شرایط اجتماعی است. بنابراین واژگونگی ای که مارکس در روند دیالکتیک به وجود آورد، این گفتمان را در حوزه تئوریک برملا و باطل ساخت.
🔅عصر مارکس زمانه نکبت و فقر بود. گرسنگی و مرگ و میر بدون هیچ پشتوانه حمایتی و حقوقی گلوی کارگران را می فشرد. در عین حال در نتیجه انقلاب صنعتی و رشد ناگهانی صنایع، کارگران به بزرگترین طبقه با تشکیلاتی منسجم و منظم بدل و در برابر این شرایط حالتی انقلابی به خویش گرفته بودند. در چنین وضعیتی روشنفکران تنها لازم بود به وظیفه تاریخی و ذاتی خویش عمل کنند: به طبقه و تشکیلاتی منسجم و ستم دیده برای مبارزه با قدرت نامشروع بپیوندند. این امر صورت گرفت و مارکس معروف ترین روشن فکری بود که پیش قراول این راه شد.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/5XW6P
🌾 @Sedanet
✍️ #اسماعیل_نوشاد
🔅مارکس به درستی دیالکتیک متافیزیکی هگل را از آسمان به زمین آورد. ایده های دیالکتیک هگل، نه زاده و درونبود «مطلق»، و نه بروز آنها مینوی و ایده آلیستی است، بل حاصل تنش و جدال طبقات اجتماعی است. دستگاه های ایدئولوژیک تاریخی نیز در همه عرصه ها ریشه در گسل هایی دارند که مابین این طبقات شکل گرفته و می گیرد. این آغازی بود بر پایان ایده آلیسم. هگل در مبحث خدایگان و بنده مطلب مهمی ارائه می دهد که ناخواسته ایده آلیسم را بر ملا می کند. بنده از ترس خشونت و مرگ، واسطه میلِ خدایگان و طبیعتِ سخت است. بخش زمخت و سخت طبیعت به مثابه امر فی نفسه به بنده واگذار می شود و بخش لغیره طبیعت از طریق کار بنده به میل و لذت خدایگان تعلق می گیرد. این خشونت بنیادین بنیاد تضاد غیرعقلانی طبقاتی و داستان همه تاریخ بشر است. نابرابری طبقاتی ناشی از یک خشونت و غلبه بنیادین، بخشی از مردم را اسباب لذت برخی دیگر می کند. ایده آلیسم همان گفتمان طبقه خدایگان جهت بهره کشی از طبقات فرودست و بازتولید این شرایط اجتماعی است. بنابراین واژگونگی ای که مارکس در روند دیالکتیک به وجود آورد، این گفتمان را در حوزه تئوریک برملا و باطل ساخت.
🔅عصر مارکس زمانه نکبت و فقر بود. گرسنگی و مرگ و میر بدون هیچ پشتوانه حمایتی و حقوقی گلوی کارگران را می فشرد. در عین حال در نتیجه انقلاب صنعتی و رشد ناگهانی صنایع، کارگران به بزرگترین طبقه با تشکیلاتی منسجم و منظم بدل و در برابر این شرایط حالتی انقلابی به خویش گرفته بودند. در چنین وضعیتی روشنفکران تنها لازم بود به وظیفه تاریخی و ذاتی خویش عمل کنند: به طبقه و تشکیلاتی منسجم و ستم دیده برای مبارزه با قدرت نامشروع بپیوندند. این امر صورت گرفت و مارکس معروف ترین روشن فکری بود که پیش قراول این راه شد.
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/5XW6P
🌾 @Sedanet
صدانت
مروری بر اندیشه مارکس و برآوردی از آینده مارکسیسم • صدانت
مارکس به درستی دیالکتیک متافیزیکی هگل را از آسمان به زمین آورد. ایده های دیالکتیک هگل، نه زاده و درونبود «مطلق»، و نه بروز آنها مینوی و ایده آلیستی است...
☘️ چرا انقلاب شد؟ ؛ تاریخی برای اندیشیدن
✍️ #مقصود_فراستخواه
🔅فرض این نوشته بر «مسیر متعارف توسعۀ یک جامعه» قرار گرفته است. مدل ساده ای از این مسیر در چهار دوره قابل توصیف است (Persson,2000&Tabellini):
🔅دورۀ نخست(رشد: برنامه های رشد اقتصادی در جهان توسعه نیافته معمولاً به دست دولت و تحت نظر آن کلید می خورد. نخبگان جدید تحصیلکرده نیز نوعا مجبورمی شوند از طریق دولت این برنامه ها را پیش ببرند.
🔅دورۀ دوم( رونق و مطالبات): در اثنای رشد اقتصادی، شهرنشینی و تحصیلات افزایش می یابد. طبقات متوسط جدید به وجود می آید. رونق نسبی فرهنگی واجتماعی فراهم به هم می رسد. درنتیجه جامعۀ سیاسی و مدنی جان می گیرد و مطالبات سیاسی از دولت موضوعیت پیدا می کند.
🔅دورۀ سوم( اختلافات و سپس دوگزینۀ قابل تصور): در این گونه جوامع که فرهنگ وساختارهای مدرن، هنوز تثبیت نشده اند، دولت میل به اقتداردارد. بنابراین دربرابر مطالبات سیاسی معمولا مقاومت می کند. خود مطالبات سیاسی نیز غالباً طبیعت تندی دارند. این سبب رویارویی میان دولت و مخالفانش می شود. در اینجا ممکن است دوگزینه پیش بیاید؛ 1) دولت به اقتدارگرایی قابل انعطافی رضا بدهد و در میان مخالفان نیز ابتکار عمل عمدتا به دست گروه هایی بیفتد که اهل چانه زنی ومصالحه هستند. 2) دولت از خود زورگویی و تصلب نشان بدهد و سیاست حذف و سرکوب در پیش بگیرد. مخالفان نیز سماجت وتندی بکنند وسطح مطالبات را تاحد براندازی افزایش بدهند.
🔅دورۀ چهارم( گذار مسالمت آمیز یا تغییر انقلابی) : معمولا از گزینۀ اول مشروح در دورۀ سوم انتظار می رود که فرایند توسعۀ سیاسی به صورت مسالمت آمیز واز طریق تعامل و چانه زنی دولت با جامعۀ سیاسی ومدنی پیش برود و شرایط به طور نسبی رقابتی و انتخاباتی بشود وبه گردش رندم قدرت و دموکراسی میل بکند. گزینۀ دوم نیز غالبا به انقلاب می انجامد، دولت فرو می پاشد، قدرت سیاسی به دست گروه های سیاسی مخالف می افتد وموضوع تعویض رژیم پیش می آید...
متن به همراه فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/XR4QF
🌾 @Sedanet | @mfarasatkhah
✍️ #مقصود_فراستخواه
🔅فرض این نوشته بر «مسیر متعارف توسعۀ یک جامعه» قرار گرفته است. مدل ساده ای از این مسیر در چهار دوره قابل توصیف است (Persson,2000&Tabellini):
🔅دورۀ نخست(رشد: برنامه های رشد اقتصادی در جهان توسعه نیافته معمولاً به دست دولت و تحت نظر آن کلید می خورد. نخبگان جدید تحصیلکرده نیز نوعا مجبورمی شوند از طریق دولت این برنامه ها را پیش ببرند.
🔅دورۀ دوم( رونق و مطالبات): در اثنای رشد اقتصادی، شهرنشینی و تحصیلات افزایش می یابد. طبقات متوسط جدید به وجود می آید. رونق نسبی فرهنگی واجتماعی فراهم به هم می رسد. درنتیجه جامعۀ سیاسی و مدنی جان می گیرد و مطالبات سیاسی از دولت موضوعیت پیدا می کند.
🔅دورۀ سوم( اختلافات و سپس دوگزینۀ قابل تصور): در این گونه جوامع که فرهنگ وساختارهای مدرن، هنوز تثبیت نشده اند، دولت میل به اقتداردارد. بنابراین دربرابر مطالبات سیاسی معمولا مقاومت می کند. خود مطالبات سیاسی نیز غالباً طبیعت تندی دارند. این سبب رویارویی میان دولت و مخالفانش می شود. در اینجا ممکن است دوگزینه پیش بیاید؛ 1) دولت به اقتدارگرایی قابل انعطافی رضا بدهد و در میان مخالفان نیز ابتکار عمل عمدتا به دست گروه هایی بیفتد که اهل چانه زنی ومصالحه هستند. 2) دولت از خود زورگویی و تصلب نشان بدهد و سیاست حذف و سرکوب در پیش بگیرد. مخالفان نیز سماجت وتندی بکنند وسطح مطالبات را تاحد براندازی افزایش بدهند.
🔅دورۀ چهارم( گذار مسالمت آمیز یا تغییر انقلابی) : معمولا از گزینۀ اول مشروح در دورۀ سوم انتظار می رود که فرایند توسعۀ سیاسی به صورت مسالمت آمیز واز طریق تعامل و چانه زنی دولت با جامعۀ سیاسی ومدنی پیش برود و شرایط به طور نسبی رقابتی و انتخاباتی بشود وبه گردش رندم قدرت و دموکراسی میل بکند. گزینۀ دوم نیز غالبا به انقلاب می انجامد، دولت فرو می پاشد، قدرت سیاسی به دست گروه های سیاسی مخالف می افتد وموضوع تعویض رژیم پیش می آید...
متن به همراه فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/XR4QF
🌾 @Sedanet | @mfarasatkhah
صدانت
چرا انقلاب شد؟ ؛ تاریخی برای اندیشیدن • صدانت
برنامه های دولت به رشد طبقه متوسط می انجامید ولی همین دولت نمی‌توانست با مطالبات و مشارکت‌جویی‌های سیاسی افراد و گروه‌هایی از این طبقه کنار بیاید و ...
مقدمه ای عمومی بر نولیبرالیسم
🎙 نشست مقدمه‌ای عمومی بر نولیبرالیسم
👤 #حسام_سلامت
23 خرداد 97 | کانون فکری آرکه، شیراز
🌾 @Sedanet | @Sophia_Kaveh | @prolegomena
👤 #حسام_سلامت
23 خرداد 97 | کانون فکری آرکه، شیراز
🌾 @Sedanet | @Sophia_Kaveh | @prolegomena
☘️ وقتی مترجم کیهان را بر ذهن نیگل آوار میکند
نقد و بررسی ترجمه کتاب «ذهن و کیهان»
✍️ #مهدی_امیریان
🔅بدون شک تامس نیگل، فیلسوف بازنشسته دانشگاه نیویورک، یکی از مهمترین فیلسوفان تحلیلی سده ۲۰ و ۲۱ است. او در حوزه‌های متعددی نظیر فلسفه ذهن، فلسفه اخلاق و فلسفه سیاسی دارای کتابها و مقالات متعددی است. دست‌کم وی در حوزه فلسفه ذهن که تخصص ناچیز نگارنده در آن است، با انتشار مقاله «خفاش بودن چه جور چیزی است» (۱۹۷۴) توانست در دنیای علمی و عینی کنونی، جانی تازه در کالبد فلسفه ذهن بدمد و آگاهی (consciousness) را به عنوان یکی از مسائل مهم فلسفه تحلیلی و فلسفه ذهن معرفی نماید. رویکرد کلی وی در این حوزه از فلسفه، مخالفت با رویکرد «تحویل‌گرایی» (Reductionism) است که طبق آن همه‌ی امور غیرفیزیکی نظیر ویژگی‌های ذهنی، به ویژگی‌های فیزیکی تحویل می‌روند.
🔅نیگل در اثر اخیر خود (با نام اختصاری «ذهن و کیهان») که از اتفاق کتابی است که ترجمه آن را در بوته نقد و بررسی قرار داده‌ایم، تلاش میکند با توجه به سه مقوله‌ی آگاهی، شناخت و ارزش، بار دیگر دربرابر هرگونه تفسیر طبیعت‌گرایانه از این امور بایستد و تفسیر مادی‌انگاری داروینیان از آنها را انکار کند. بنابراین، کتاب مذکور را باید در ادامه سیر فکری نیگل بدانیم که در طول سالها فعالیت علمی خود همواره تلاش کرده با هرگونه رویکرد طبیعت‌گرایانه مرسوم از امور غیرفیزیکی مخالفت نماید. با این حساب می‌توان ترجمه این کتاب را پراهمیت قلمداد کرد و انتخاب آنرا توسط مترجم، انتخابی شایسته ارزیابی نمود.
🔅اگر بنا باشد درباره ترجمه کتاب، داوری کلی ارائه کنیم باید اذعان کرد که متأسفانه مترجم نمره قابل قبولی کسب نمی‌کند. لازم نیست خواننده برای درستی یا نادرستی این ادعا دست به مقابله بزند و متن فارسی را با متن اصلی مقابله کند، بلکه اگر صرفا کتاب ترجمه شده را بخواند این مطلب را تصدیق خواهد کرد. شاید بتوان ضعف اصلی مترجم را، که البته سواد دانشگاهی او هم شاهد این مدعا است، ناآشنایی با فلسفه تحلیلی دانست؛ ضعفی که سبب شده مترجم مقهور متن اصلی شود و حتی نتواند برگردانی حداقلی از این کتاب ارائه کند و در بسیاری از موارد اصطلاحات اصلی فلسفه را نادیده بینگارد. هرچند ما در نقد و بررسی تفصیلی این کتاب حجم کمی را انتخاب کرده و فقط حدود ۸ صفحه از متن رقعی کتاب را که مربوط به آگاهی است برگزیده‌ایم(صفحات ۶۵-۵۷)، با این‌حال خواهید دید که اشکالات آن تا چه حد زیاد است.
🔅 "... آقای #مصطفی_ملکیان در مراسم رونمایی از ترجمه کتاب «برابری و جانبداری» که در خرداد سال ۱۳۹۴ در مشهد برگزار شد، دکتر حیدری را یگانه دانشجو و دوستی می‌داند که معرفی وی از نیگل را جدی گرفت و تلاش کرد آثار او را به فارسی برگرداند. ملکیان در ادامه چنین می‌گوید: «من راستش در مسائل علمی با هیچ کسی واقعا تعارف ندارم. این را صادقانه می‌گویم. اگر بخواهم داوری منصفانه بکنم به نظر من ترجمه‌های دکتر حیدری از لحاظ دقت بسیار عالی است». ما در اینجا درباره سایر آثار ترجمه‌شده نیگل چیزی نمی‌توانیم بگوییم که هر یک از آنها نیازمند بررسی جداگانه است. اما اگر صرفا بر کتاب «ذهن و کیهان» تمرکز کنیم با نگاه خوشبینانه باید گفت که جناب ملکیان ترجمه این کتاب را ملاحظه نکرده است وگرنه دست‌کم این کتاب را از گفتار خود استثناء می‌کرد."
متن کامل به همراه فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/QxyqQ
🌾 @Sedanet
نقد و بررسی ترجمه کتاب «ذهن و کیهان»
✍️ #مهدی_امیریان
🔅بدون شک تامس نیگل، فیلسوف بازنشسته دانشگاه نیویورک، یکی از مهمترین فیلسوفان تحلیلی سده ۲۰ و ۲۱ است. او در حوزه‌های متعددی نظیر فلسفه ذهن، فلسفه اخلاق و فلسفه سیاسی دارای کتابها و مقالات متعددی است. دست‌کم وی در حوزه فلسفه ذهن که تخصص ناچیز نگارنده در آن است، با انتشار مقاله «خفاش بودن چه جور چیزی است» (۱۹۷۴) توانست در دنیای علمی و عینی کنونی، جانی تازه در کالبد فلسفه ذهن بدمد و آگاهی (consciousness) را به عنوان یکی از مسائل مهم فلسفه تحلیلی و فلسفه ذهن معرفی نماید. رویکرد کلی وی در این حوزه از فلسفه، مخالفت با رویکرد «تحویل‌گرایی» (Reductionism) است که طبق آن همه‌ی امور غیرفیزیکی نظیر ویژگی‌های ذهنی، به ویژگی‌های فیزیکی تحویل می‌روند.
🔅نیگل در اثر اخیر خود (با نام اختصاری «ذهن و کیهان») که از اتفاق کتابی است که ترجمه آن را در بوته نقد و بررسی قرار داده‌ایم، تلاش میکند با توجه به سه مقوله‌ی آگاهی، شناخت و ارزش، بار دیگر دربرابر هرگونه تفسیر طبیعت‌گرایانه از این امور بایستد و تفسیر مادی‌انگاری داروینیان از آنها را انکار کند. بنابراین، کتاب مذکور را باید در ادامه سیر فکری نیگل بدانیم که در طول سالها فعالیت علمی خود همواره تلاش کرده با هرگونه رویکرد طبیعت‌گرایانه مرسوم از امور غیرفیزیکی مخالفت نماید. با این حساب می‌توان ترجمه این کتاب را پراهمیت قلمداد کرد و انتخاب آنرا توسط مترجم، انتخابی شایسته ارزیابی نمود.
🔅اگر بنا باشد درباره ترجمه کتاب، داوری کلی ارائه کنیم باید اذعان کرد که متأسفانه مترجم نمره قابل قبولی کسب نمی‌کند. لازم نیست خواننده برای درستی یا نادرستی این ادعا دست به مقابله بزند و متن فارسی را با متن اصلی مقابله کند، بلکه اگر صرفا کتاب ترجمه شده را بخواند این مطلب را تصدیق خواهد کرد. شاید بتوان ضعف اصلی مترجم را، که البته سواد دانشگاهی او هم شاهد این مدعا است، ناآشنایی با فلسفه تحلیلی دانست؛ ضعفی که سبب شده مترجم مقهور متن اصلی شود و حتی نتواند برگردانی حداقلی از این کتاب ارائه کند و در بسیاری از موارد اصطلاحات اصلی فلسفه را نادیده بینگارد. هرچند ما در نقد و بررسی تفصیلی این کتاب حجم کمی را انتخاب کرده و فقط حدود ۸ صفحه از متن رقعی کتاب را که مربوط به آگاهی است برگزیده‌ایم(صفحات ۶۵-۵۷)، با این‌حال خواهید دید که اشکالات آن تا چه حد زیاد است.
🔅 "... آقای #مصطفی_ملکیان در مراسم رونمایی از ترجمه کتاب «برابری و جانبداری» که در خرداد سال ۱۳۹۴ در مشهد برگزار شد، دکتر حیدری را یگانه دانشجو و دوستی می‌داند که معرفی وی از نیگل را جدی گرفت و تلاش کرد آثار او را به فارسی برگرداند. ملکیان در ادامه چنین می‌گوید: «من راستش در مسائل علمی با هیچ کسی واقعا تعارف ندارم. این را صادقانه می‌گویم. اگر بخواهم داوری منصفانه بکنم به نظر من ترجمه‌های دکتر حیدری از لحاظ دقت بسیار عالی است». ما در اینجا درباره سایر آثار ترجمه‌شده نیگل چیزی نمی‌توانیم بگوییم که هر یک از آنها نیازمند بررسی جداگانه است. اما اگر صرفا بر کتاب «ذهن و کیهان» تمرکز کنیم با نگاه خوشبینانه باید گفت که جناب ملکیان ترجمه این کتاب را ملاحظه نکرده است وگرنه دست‌کم این کتاب را از گفتار خود استثناء می‌کرد."
متن کامل به همراه فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/QxyqQ
🌾 @Sedanet
صدانت
وقتی مترجم کیهان را بر ذهن نیگل آوار میکند! • صدانت
درباره تامس نیگل و کتاب او: بدون شک تامس نیگل، فیلسوف بازنشسته دانشگاه نیویورک، یکی از مهمترین فیلسوفان تحلیلی سده 20 و 21 است. او در حوزه‌های متعددی نظیر
☘️ نقدی بر نقد آقای #محمد_مهدی_مجاهدی بر سخنرانی سال ۷۲ استاد ملکیان
✍️ #حامد_فرنقی_زاد
🔅استاد #مصطفی_ملکیان در سال ۱۳۷۲ در سالگرد فوت مرحوم آیت الله خمینی سخنرانی ایراد کرده اند که بخشی از صوت آن جلسه که با بغض و گریه ایشان همراه است « 3danet.ir/qL2o2 » اخیرا در فضای مجازی، مجددا انتشار یافته است. پس از آنکه بخش کوتاهی از سخنرانی ایشان را در کلیپی صوتی در مورد شیوه حکمرانی حضرت علی (ع) شنیدم بر آن شدم تا اصل یکی از روایات مورد ارجاع ایشان را بیابم که گرچه مطلوب حاصل نشد اما به نقد جناب آقای مجاهدی بر این سخنرانی ایشان « 3danet.ir/G3Rf1 » برخورد کردم که مرا بر آن داشت چند خطی در باب نقد ایشان بنویسم.
🔅قبل از آغاز ذکر این نکته خالی از لطف نیست که مطلب حاضر و نقدی که میخواهم نسبت به نظرات آقای مجاهدی داشته باشم به معنای دفاع از رای استاد ملکیان نیست، هرچند سر مخالفت با آن را نیز ندارم اما هدفم نقد مبانی و روش نقد آقای مجاهدی است. لذا اثبات رای استاد ملکیان و درستی گفتارشان را در مقالی دیگر باید ذکر کنم.
🔅در فایل صوتی منتشر شده، استاد ملکیان به دو روایت استناد میکنند، نخست به روایتی اشاره میکند که البته منبعی برای آن ذکر نمیکنند که در آن حضرت با همسرشان علت پا برهنه بودن فرزندانشان را بیان میکنند و دوم به بخشی از نامه حضرت علی (ع) به عثمان ابن حنیف که در نهج البلاغه ذکر شده است. نخستین نکته ای که در نقد آقای مجاهدی اشاره شده است، روایت نخست مورد استناد استاد ملکیان است که به درستی آن را غیر دقیق و یا ناصحیح میدانند، اما به استناد دوم استاد ملکیان اشاره ای نمیکنند. روایت نخست از این منظر غیر دقیق و یا ناصحیح است که استاد ملکیان میگویند حضرت علی در دوران خلافتشان در برابر سخن حضرت زهرا در مورد پابرهنه بودن حسنین چنان پاسخی داده اند. واضح است که اولا حضرت زهرا در زمان خلافت حضرت علی زنده نبوده اند و دوم هم اینکه حسنین در زمان خلافت حضرت علی جوانانی قریب سی ساله بوده اند. البته این اشتباه کلامی با توجه به روایت دیگری که استاد ملکیان ذکر میکنند و نیز روایات متقن تاریخی دیگر از سیره عملی حضرت علی تاثیری منفی بر مبانی استدلال استاد ملکیان ندارد. به غیر از این بخش نقد آقای مجاهدی باقی نقد ایشان با مشکلاتی جدی روبرو است که در ادامه به آنها اشاره میشود...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/c0zqM
🌾 @Sedanet
✍️ #حامد_فرنقی_زاد
🔅استاد #مصطفی_ملکیان در سال ۱۳۷۲ در سالگرد فوت مرحوم آیت الله خمینی سخنرانی ایراد کرده اند که بخشی از صوت آن جلسه که با بغض و گریه ایشان همراه است « 3danet.ir/qL2o2 » اخیرا در فضای مجازی، مجددا انتشار یافته است. پس از آنکه بخش کوتاهی از سخنرانی ایشان را در کلیپی صوتی در مورد شیوه حکمرانی حضرت علی (ع) شنیدم بر آن شدم تا اصل یکی از روایات مورد ارجاع ایشان را بیابم که گرچه مطلوب حاصل نشد اما به نقد جناب آقای مجاهدی بر این سخنرانی ایشان « 3danet.ir/G3Rf1 » برخورد کردم که مرا بر آن داشت چند خطی در باب نقد ایشان بنویسم.
🔅قبل از آغاز ذکر این نکته خالی از لطف نیست که مطلب حاضر و نقدی که میخواهم نسبت به نظرات آقای مجاهدی داشته باشم به معنای دفاع از رای استاد ملکیان نیست، هرچند سر مخالفت با آن را نیز ندارم اما هدفم نقد مبانی و روش نقد آقای مجاهدی است. لذا اثبات رای استاد ملکیان و درستی گفتارشان را در مقالی دیگر باید ذکر کنم.
🔅در فایل صوتی منتشر شده، استاد ملکیان به دو روایت استناد میکنند، نخست به روایتی اشاره میکند که البته منبعی برای آن ذکر نمیکنند که در آن حضرت با همسرشان علت پا برهنه بودن فرزندانشان را بیان میکنند و دوم به بخشی از نامه حضرت علی (ع) به عثمان ابن حنیف که در نهج البلاغه ذکر شده است. نخستین نکته ای که در نقد آقای مجاهدی اشاره شده است، روایت نخست مورد استناد استاد ملکیان است که به درستی آن را غیر دقیق و یا ناصحیح میدانند، اما به استناد دوم استاد ملکیان اشاره ای نمیکنند. روایت نخست از این منظر غیر دقیق و یا ناصحیح است که استاد ملکیان میگویند حضرت علی در دوران خلافتشان در برابر سخن حضرت زهرا در مورد پابرهنه بودن حسنین چنان پاسخی داده اند. واضح است که اولا حضرت زهرا در زمان خلافت حضرت علی زنده نبوده اند و دوم هم اینکه حسنین در زمان خلافت حضرت علی جوانانی قریب سی ساله بوده اند. البته این اشتباه کلامی با توجه به روایت دیگری که استاد ملکیان ذکر میکنند و نیز روایات متقن تاریخی دیگر از سیره عملی حضرت علی تاثیری منفی بر مبانی استدلال استاد ملکیان ندارد. به غیر از این بخش نقد آقای مجاهدی باقی نقد ایشان با مشکلاتی جدی روبرو است که در ادامه به آنها اشاره میشود...
متن کامل این نوشتار👇
✨ → 3danet.ir/c0zqM
🌾 @Sedanet
صدانت
سخنان مصطفی ملکیان پیرامون فقر و تبعیض و شیوه‌ی حکمرانی علی‌بن‌ابی‌طالب • صدانت
فایل صوتی پیش‌رو 14 دقیقه از سخنرانی "اوصاف امام خمینی" است که در آن ایشان از فقر و تبعیض سخن میگویند. این سخنان در نهایت به گریه ایشان منجر میشود...
وبسایت فرهنگی صدانت
☘️ وقتی مترجم کیهان را بر ذهن نیگل آوار میکند نقد و بررسی ترجمه کتاب «ذهن و کیهان» ✍️ #مهدی_امیریان 🔅بدون شک تامس نیگل، فیلسوف بازنشسته دانشگاه نیویورک، یکی از مهمترین فیلسوفان تحلیلی سده ۲۰ و ۲۱ است. او در حوزه‌های متعددی نظیر فلسفه ذهن، فلسفه اخلاق و فلسفه…
☘️ پاسخ به ناقدی پرخاشگر
پاسخ جواد حیدری (مترجم کتاب «ذهن و کتاب») به نقد مهدی امیریان
✍️ #جواد_حیدری
🔅از سال ۱۳۹۲ که شروع به ترجمه‌ی آثار نیگل کردم، ناقدان محترم زیادی شروع به نقد ترجمه‌های من از آثار نیگل کردند و انصافاً از تمام نقدهای دوستان کمال استفاده را برده‌ام و مدیون همه‌ی آن ناقدان عزیز هستم. اخیراً دوست عزیز و نادیده‌ای به نام #مهدی_امیریان بر ترجمه‌ی کتاب «ذهن و کیهان» نقدی نوشته‌اند و من هم بنا داشتم مثل سابق از نقدهایی که به نظرم درست می‌آید در ویراست بعدی کتاب استفاده کنم. دوستان اصرار داشتند که جواب این ناقد محترم را بدهم. بنده هم در چند فقره جوابی به این نقد می‌دهم.
🔅نقدهایی که آقای امیریان بر کتاب ذهن و کیهان وارد کرده‌اند در چهار دسته می‌گنجند (البته از حس منفی ناقد و از کلمات دارای بار عاطفی منفی نسبت به مترجم می‌گذرم). ۱. در موارد زیادی خود ناقد خطای فاحشی کرده‌اند. ۲. فقط پنج مورد حق با آقای امیریان هست و از ایشان بابت این پنج مورد بی‌نهایت تشکر می‌کنم. ۳. در شش مورد هم من و هم آقای امیریان خطا کرده‌ایم. ۴. در مواردی هم آقای امیریان اعمال سلیقه کرده‌اند. بنده عمدتاً به مورد اول می‌پردازم و با ذکر چند نمونه نشان خواهم داد که ناقد عزیز ما انگلیسی را خوب بلد نیست و در این مقاله‌ی ۱۴ صفحه‌ای خود خطاهای فاحشی را مرتکب شده است که تنها به مواری از آن اشاره می‌کنم. ناقد محترم گفته‌اند که « امیدواریم این نقد توانسته باشد، به قدر ناچیزی تهور و بی‌باکی مترجمانی چون آقای حیدری را کاهش داده و پیش از ترجمه یک اثر، دانش خود را درباره موضوع کتاب بیازمایند.» من هم امیدوارم با این نقد کوتاه بتوانم به قدری ناچیزی تهور و بی‌باکی ناقدانی چون آقای امیری را کاهش داده و پیش از نقد یک اثر دانش زبانی خود را بیازمایند...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/t44gV
🌾 @Sedanet
پاسخ جواد حیدری (مترجم کتاب «ذهن و کتاب») به نقد مهدی امیریان
✍️ #جواد_حیدری
🔅از سال ۱۳۹۲ که شروع به ترجمه‌ی آثار نیگل کردم، ناقدان محترم زیادی شروع به نقد ترجمه‌های من از آثار نیگل کردند و انصافاً از تمام نقدهای دوستان کمال استفاده را برده‌ام و مدیون همه‌ی آن ناقدان عزیز هستم. اخیراً دوست عزیز و نادیده‌ای به نام #مهدی_امیریان بر ترجمه‌ی کتاب «ذهن و کیهان» نقدی نوشته‌اند و من هم بنا داشتم مثل سابق از نقدهایی که به نظرم درست می‌آید در ویراست بعدی کتاب استفاده کنم. دوستان اصرار داشتند که جواب این ناقد محترم را بدهم. بنده هم در چند فقره جوابی به این نقد می‌دهم.
🔅نقدهایی که آقای امیریان بر کتاب ذهن و کیهان وارد کرده‌اند در چهار دسته می‌گنجند (البته از حس منفی ناقد و از کلمات دارای بار عاطفی منفی نسبت به مترجم می‌گذرم). ۱. در موارد زیادی خود ناقد خطای فاحشی کرده‌اند. ۲. فقط پنج مورد حق با آقای امیریان هست و از ایشان بابت این پنج مورد بی‌نهایت تشکر می‌کنم. ۳. در شش مورد هم من و هم آقای امیریان خطا کرده‌ایم. ۴. در مواردی هم آقای امیریان اعمال سلیقه کرده‌اند. بنده عمدتاً به مورد اول می‌پردازم و با ذکر چند نمونه نشان خواهم داد که ناقد عزیز ما انگلیسی را خوب بلد نیست و در این مقاله‌ی ۱۴ صفحه‌ای خود خطاهای فاحشی را مرتکب شده است که تنها به مواری از آن اشاره می‌کنم. ناقد محترم گفته‌اند که « امیدواریم این نقد توانسته باشد، به قدر ناچیزی تهور و بی‌باکی مترجمانی چون آقای حیدری را کاهش داده و پیش از ترجمه یک اثر، دانش خود را درباره موضوع کتاب بیازمایند.» من هم امیدوارم با این نقد کوتاه بتوانم به قدری ناچیزی تهور و بی‌باکی ناقدانی چون آقای امیری را کاهش داده و پیش از نقد یک اثر دانش زبانی خود را بیازمایند...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/t44gV
🌾 @Sedanet
صدانت
پاسخ به ناقدی پرخاشگر • صدانت
از سال ۱۳۹۲ که شروع به ترجمه‌ی آثار نیگل کردم، ناقدان محترم زیادی شروع به نقد ترجمه‌های من از آثار نیگل کردند و انصافاً از تمام نقدهای دوستان کمال استفاده ..
☘️ حدیث نواندیشان دینی؛ کتابی برای سنجش روشنفکران دینی معاصر
معرفی کتاب «حدیث نواندیشان دینی» اثر #سیدهادی_طباطبایی
✍️ #حمید_زارعی
🔅بحث از روشنفکری دینی گویا هیچ زمان در کشور ما فروکش نمی‌کند. زمانی این نحله‌ی فکری در اوج خود بود و آثار متفکران آن مورد توجه بسیار قرار می‌گرفت. در زمانی دیگر، نقدها و تخریبهای بسیاری به آن شد. اما هیچ زمانی توجه به این تفکر نادیده گرفته نشده است.
🔅انتشارات کویر، کتابی را منتشر کرده و این بار از یک نسل پس از عبدالکریم سروش سخن به میان آورده است. اگر انتقادها به جریان روشنفکری دینی، معطوف به پروژه‌ی فکری سروش بود، این کتاب اینک گامی فراتر را نشان داده و افراد دیگری را در نحله‌ی روشنفکری دینی جای داده است. کتاب «حدیث نواندیشان دینی» با عنوان فرعی “یک نسل پس از عبدالکریم سروش” متکفل بحث از سه روشنفکری است که امروز در عرصه‌ی تفکر ایران به فعالیت می‌پردازند( #ابوالقاسم_فنائی ، #آرش_نراقی و #سروش_دباغ ). این کتاب را سید هادی طباطبایی به رشته‌ی تحریر در آورده است.
متن کامل این معرفی👇
✨ → 3danet.ir/1tbhU
🌾 @Sedanet
🌾 @arash_naraghi
🌾 @abolghasemfanaei
🌾 @Soroushdabbagh_Official
معرفی کتاب «حدیث نواندیشان دینی» اثر #سیدهادی_طباطبایی
✍️ #حمید_زارعی
🔅بحث از روشنفکری دینی گویا هیچ زمان در کشور ما فروکش نمی‌کند. زمانی این نحله‌ی فکری در اوج خود بود و آثار متفکران آن مورد توجه بسیار قرار می‌گرفت. در زمانی دیگر، نقدها و تخریبهای بسیاری به آن شد. اما هیچ زمانی توجه به این تفکر نادیده گرفته نشده است.
🔅انتشارات کویر، کتابی را منتشر کرده و این بار از یک نسل پس از عبدالکریم سروش سخن به میان آورده است. اگر انتقادها به جریان روشنفکری دینی، معطوف به پروژه‌ی فکری سروش بود، این کتاب اینک گامی فراتر را نشان داده و افراد دیگری را در نحله‌ی روشنفکری دینی جای داده است. کتاب «حدیث نواندیشان دینی» با عنوان فرعی “یک نسل پس از عبدالکریم سروش” متکفل بحث از سه روشنفکری است که امروز در عرصه‌ی تفکر ایران به فعالیت می‌پردازند( #ابوالقاسم_فنائی ، #آرش_نراقی و #سروش_دباغ ). این کتاب را سید هادی طباطبایی به رشته‌ی تحریر در آورده است.
متن کامل این معرفی👇
✨ → 3danet.ir/1tbhU
🌾 @Sedanet
🌾 @arash_naraghi
🌾 @abolghasemfanaei
🌾 @Soroushdabbagh_Official
🗞 مقاله «چگونه فیلسوف شویم؟» نوشته‌ی برتراند راسل
مترجم: #امیر_کشفی
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/9pPhC
🌾 @Sedanet
مترجم: #امیر_کشفی
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/9pPhC
🌾 @Sedanet
☘️ شادی را رها کن . . .
✍️ #صدیق_قطبی
🔅همه‌ی ما در آغازِ سال نو و دیگر اعیاد و نیز در سال‌روز تولد برای یکدیگر آرزوهایی از این دست داریم:
«آرزو دارم چنان از جام زندگی بنوشی که در آخرین لحظات، کمترین حسرت‌ها در دلت باشد.»
«آرزو دارم تا آخرین قطره‌ی شیری که در سینه‌ی زندگی هست را ننوشیده‌ای از دنیا نروی.»
گاهی به آنان که از حال و روز خود شاکی و گلایه‌مند هستند اینگونه تسلّی می‌دهیم:
«شادی بزرگترین انتقامی است که میشود از زندگی گرفت.»
🔅به رغمِ اینکه در زمانه‌ی ما روز به روز شاد بودن تأکید و توصیه میشود و کتاب‌های مربوط به شاد بودن از تیراژ‌های بالایی برخوردارند و با اقبال روزافزونی روبرو هستند و به رغمِ اینکه کارگاه‌ها و مراجعات روان‌درمانی به طرز فزاینده‌ای در حال گسترش است، اما به نظر نمی‌رسد وضعیت شادمانی ما بهبود چشمگیری پیدا کرده باشد.
🔅از مهمترین آموزه‌ها و رهیافت‌های عارفان و فرزانگان ما این بوده است که با نثار کردن می‌توان دریافت کرد. میگویند به جای آنکه ولعِ کام‌جویی حداکثری از زندگی داشته باشید و به این فکر باشید که طوری زندگی کنید تا هنگامه‌ی مرگ، کام‌گرفته از همه‌ی لذت‌ها و تنعم‌ها دنیا را ترک کنید، در پیِ «نثار کردن» باشید.
🔅در رویکرد نخست که کم و بیش به روحیه‌ی غالب زمانه‌ی ما تبدیل شده است، محوریّت با دریافت کردن است. می‌خواهیم تا می‌توانیم از زندگی و جهان دریافت کنیم. از هر آنچه به شادی ما آسیب می‌زند بپرهیزیم و از موقعیت‌های درگیرکننده و مسؤولیت‌آور دوری کنیم. بسیاری از خانواده‌ها بر همین اساس است که از فرزندآوری چشم‌پوشی میکنند.
🔅اما در تلقّی دوم که سنت فرهنگی و عرفانی ما تعلیم می‌دهد، رضایت درونی آدمی در گروِ «عطا» و دهندگی است. آنان که دهنده‌ترند بهروزترند.
▫️«تا از آنچه دوست می‌دارید نثار نکنید، به خوبی نمی‌رسید.»(قرآن، آل‌عمران: ۹۲)
▫️«در دادن سعادتی است که در گرفتن نیست.»(پولُس رسول، اعمال رسولان، ۲۰: ۳۵)
▫️«آن کس که بخواهد جان خویش برهاند آن را از کف خواهد داد، لیک آن کس که به خاطر من جان خویش از کف بدهد آن را خواهد یافت.»(مسیح؛ متی، ۱۸: ۲۵؛ نیز: لوقا، ۹: ۲۵؛ مرقس، ۸ : ۳۵)
▫️«با دادن است که میگیریم، با فراموشی خویشتن است که خویشتن را باز می‌یابیم، با بخشودن است که بخشایش به کف می‌آوریم، با مُردن است که به زندگی برانگیخته می‌شویم.»(فرانسیس آسیزی؛ از متن زیبا و معروفِ «نیایش برای صلح» که تا پیش از ۱۹۱۳ ناشناخته بود. این متن پشت یکی از شمایل فرانچسکوی قدیس نگاشته شده بود. انتساب این نیایش به او، در ۱۹۳۶ تأیید گردد.)
🔅دهندگی طیف وسیعی را شامل میشود. چه خلاقیت‌ها و ابداعات هنری، فلسفی، علمی و چه کوشش جهت اصلاح نهادهای اجتماعی و یا اهتمام به اقدامات خیرخواهانه و انسان‌نواز. ما در اثرِ پی‌جویی آرمان‌هایی که به بهتر شدن زندگی برای همه‌ی زندگان می‌انجامد می‌توانیم به حال خوب برسیم، اگر چه پی‌جویی آرمان‌ها قرین دلهره‌ها، تشویش‌ها، سرخوردگی‌ها و تلاطم‌ها باشد. با کوشش برای بخشیدن خود به زندگی همه‌ی زندگان است که خود را بازمی‌یابیم و از غنای درونی و رضایت برخوردار می‌شویم.
🔅مطابق این تلقّی کهن، آرزوی ما برای یکدیگر باید از این دست باشد:
«آرزو می‌کنم تا آخرین جرعه از جام زندگی‌ات را به دیگران بنوشانی تا همه‌ی آنچه را وقت مرگ از دست می‌دهی، پیشتر از دست داده باشی.»
«آرزو می‌کنم دارایی خود را در عشقی فعال و دهنده به دیگر زندگان بجویی»
«آرزو می‌کنم چنان همه‌ی توان و داشته‌هایت را به زندگی و جهان ببخشی که وقت مرگ هیچ حسرتی نداشته باشی.»
🔅به نظر می‌رسد آنانی که چون مسیح، گاندی، سیمون‌وی، آلبرت شوایتز، مادر ترزا و مرتضی کیوان، زندگی کردن را در «پیشکش کردن»ِ زندگی معنا کرده‌اند کام‌رواتر و معنایافته‌تر زیسته‌اند، اگر چه شادی در معنای رایج آن را کمتر تجربه کرده‌اند.
🔅میشود تعبیر بهتری به دست داد: به جای تلاش برای کام گرفتن از زندگی بکوشیم، هر چه بیشتر به زندگی پیشکش کنیم. مهربانی، غم‌خواری، دست‌گیری، آفرینش هنری، راه‌گشایی علمی، اصلاح‌گری اجتماعی و آرمانجوییهای فردی و اجتماعی بیشتر به «حالِ خوب» می‌انجامند.
🔅جای افسوس است که با ناکامی و ورشکستگی جریان چپ و آرمانجوییهای ناسنجیده، امروزه آرمان‌خواهی به تعبیری مشکوک و ناخوش‌آهنگ تبدیل شده است. در عصری که انسانها آرمانی ندارند که تمام زندگی خود را وقف آن کنند و خود را به تمامی در اختیار آن بگذارند و پراکندگی‌های خود را به جانب آن، یکپارچه و منسجم سازنند، دستیابی به حال خوب و رضایتمندانه دشوارتر و دشوارتر میشود.
🔅باید در زندگی آرمانی داشت که بتوان در پای آن جان داد و تمام داشته‌های انفسی و آفاقی را بذل آن کرد.
🔅بهتر است به هم بگوییم:
آرزو می‌کنم قبل از مرگ، همه‌ی زندگی‌ات را پیشکش کرده باشی!
🌾 @Sedanet | @sedigh_63
🏞 t.me/sedanet1/12
✍️ #صدیق_قطبی
🔅همه‌ی ما در آغازِ سال نو و دیگر اعیاد و نیز در سال‌روز تولد برای یکدیگر آرزوهایی از این دست داریم:
«آرزو دارم چنان از جام زندگی بنوشی که در آخرین لحظات، کمترین حسرت‌ها در دلت باشد.»
«آرزو دارم تا آخرین قطره‌ی شیری که در سینه‌ی زندگی هست را ننوشیده‌ای از دنیا نروی.»
گاهی به آنان که از حال و روز خود شاکی و گلایه‌مند هستند اینگونه تسلّی می‌دهیم:
«شادی بزرگترین انتقامی است که میشود از زندگی گرفت.»
🔅به رغمِ اینکه در زمانه‌ی ما روز به روز شاد بودن تأکید و توصیه میشود و کتاب‌های مربوط به شاد بودن از تیراژ‌های بالایی برخوردارند و با اقبال روزافزونی روبرو هستند و به رغمِ اینکه کارگاه‌ها و مراجعات روان‌درمانی به طرز فزاینده‌ای در حال گسترش است، اما به نظر نمی‌رسد وضعیت شادمانی ما بهبود چشمگیری پیدا کرده باشد.
🔅از مهمترین آموزه‌ها و رهیافت‌های عارفان و فرزانگان ما این بوده است که با نثار کردن می‌توان دریافت کرد. میگویند به جای آنکه ولعِ کام‌جویی حداکثری از زندگی داشته باشید و به این فکر باشید که طوری زندگی کنید تا هنگامه‌ی مرگ، کام‌گرفته از همه‌ی لذت‌ها و تنعم‌ها دنیا را ترک کنید، در پیِ «نثار کردن» باشید.
🔅در رویکرد نخست که کم و بیش به روحیه‌ی غالب زمانه‌ی ما تبدیل شده است، محوریّت با دریافت کردن است. می‌خواهیم تا می‌توانیم از زندگی و جهان دریافت کنیم. از هر آنچه به شادی ما آسیب می‌زند بپرهیزیم و از موقعیت‌های درگیرکننده و مسؤولیت‌آور دوری کنیم. بسیاری از خانواده‌ها بر همین اساس است که از فرزندآوری چشم‌پوشی میکنند.
🔅اما در تلقّی دوم که سنت فرهنگی و عرفانی ما تعلیم می‌دهد، رضایت درونی آدمی در گروِ «عطا» و دهندگی است. آنان که دهنده‌ترند بهروزترند.
▫️«تا از آنچه دوست می‌دارید نثار نکنید، به خوبی نمی‌رسید.»(قرآن، آل‌عمران: ۹۲)
▫️«در دادن سعادتی است که در گرفتن نیست.»(پولُس رسول، اعمال رسولان، ۲۰: ۳۵)
▫️«آن کس که بخواهد جان خویش برهاند آن را از کف خواهد داد، لیک آن کس که به خاطر من جان خویش از کف بدهد آن را خواهد یافت.»(مسیح؛ متی، ۱۸: ۲۵؛ نیز: لوقا، ۹: ۲۵؛ مرقس، ۸ : ۳۵)
▫️«با دادن است که میگیریم، با فراموشی خویشتن است که خویشتن را باز می‌یابیم، با بخشودن است که بخشایش به کف می‌آوریم، با مُردن است که به زندگی برانگیخته می‌شویم.»(فرانسیس آسیزی؛ از متن زیبا و معروفِ «نیایش برای صلح» که تا پیش از ۱۹۱۳ ناشناخته بود. این متن پشت یکی از شمایل فرانچسکوی قدیس نگاشته شده بود. انتساب این نیایش به او، در ۱۹۳۶ تأیید گردد.)
🔅دهندگی طیف وسیعی را شامل میشود. چه خلاقیت‌ها و ابداعات هنری، فلسفی، علمی و چه کوشش جهت اصلاح نهادهای اجتماعی و یا اهتمام به اقدامات خیرخواهانه و انسان‌نواز. ما در اثرِ پی‌جویی آرمان‌هایی که به بهتر شدن زندگی برای همه‌ی زندگان می‌انجامد می‌توانیم به حال خوب برسیم، اگر چه پی‌جویی آرمان‌ها قرین دلهره‌ها، تشویش‌ها، سرخوردگی‌ها و تلاطم‌ها باشد. با کوشش برای بخشیدن خود به زندگی همه‌ی زندگان است که خود را بازمی‌یابیم و از غنای درونی و رضایت برخوردار می‌شویم.
🔅مطابق این تلقّی کهن، آرزوی ما برای یکدیگر باید از این دست باشد:
«آرزو می‌کنم تا آخرین جرعه از جام زندگی‌ات را به دیگران بنوشانی تا همه‌ی آنچه را وقت مرگ از دست می‌دهی، پیشتر از دست داده باشی.»
«آرزو می‌کنم دارایی خود را در عشقی فعال و دهنده به دیگر زندگان بجویی»
«آرزو می‌کنم چنان همه‌ی توان و داشته‌هایت را به زندگی و جهان ببخشی که وقت مرگ هیچ حسرتی نداشته باشی.»
🔅به نظر می‌رسد آنانی که چون مسیح، گاندی، سیمون‌وی، آلبرت شوایتز، مادر ترزا و مرتضی کیوان، زندگی کردن را در «پیشکش کردن»ِ زندگی معنا کرده‌اند کام‌رواتر و معنایافته‌تر زیسته‌اند، اگر چه شادی در معنای رایج آن را کمتر تجربه کرده‌اند.
🔅میشود تعبیر بهتری به دست داد: به جای تلاش برای کام گرفتن از زندگی بکوشیم، هر چه بیشتر به زندگی پیشکش کنیم. مهربانی، غم‌خواری، دست‌گیری، آفرینش هنری، راه‌گشایی علمی، اصلاح‌گری اجتماعی و آرمانجوییهای فردی و اجتماعی بیشتر به «حالِ خوب» می‌انجامند.
🔅جای افسوس است که با ناکامی و ورشکستگی جریان چپ و آرمانجوییهای ناسنجیده، امروزه آرمان‌خواهی به تعبیری مشکوک و ناخوش‌آهنگ تبدیل شده است. در عصری که انسانها آرمانی ندارند که تمام زندگی خود را وقف آن کنند و خود را به تمامی در اختیار آن بگذارند و پراکندگی‌های خود را به جانب آن، یکپارچه و منسجم سازنند، دستیابی به حال خوب و رضایتمندانه دشوارتر و دشوارتر میشود.
🔅باید در زندگی آرمانی داشت که بتوان در پای آن جان داد و تمام داشته‌های انفسی و آفاقی را بذل آن کرد.
🔅بهتر است به هم بگوییم:
آرزو می‌کنم قبل از مرگ، همه‌ی زندگی‌ات را پیشکش کرده باشی!
🌾 @Sedanet | @sedigh_63
🏞 t.me/sedanet1/12
Telegram
بایگانی صدانت