❄️ دکتری که خواننده شد، در دفاع از مدارای فرهنگی
✍️ #محسن_زندی
🔹ماجرا:
آقای الف که مهارت چندانی در موسیقی رایج ندارد، شروع به خوانندگی کرده است. او برای دیده شدن در عرصه‌ی مردمی و تجاری هنر از ابزارهای مختلفی چون ثروت شخصی، تاجران فرهنگی و تولیدکننده‌های ثروتمند موسیقی، ظرفیت سلبریتی‌های، شبکه‌های مجازی و حتی برگزاری مراسم خیریه (ولو خیریه‌های نمایشی) استفاده می‌کند.
پس از شهرت در فضای مجازی، تلوزیون نیز که هدف اصلی‌اش جذب مخاطب است او را در شبکه‌های مختلف به نمایش می‌گذارد. بر شهرت او افزوده می‌شود و تصمیم می‌گیرد که در یکی از بهترین سالن‌های تهران کنسرت برگزار کند. عده‌ای نیز به اختیار خود بلیط می‌خرند و صدای نخراشیده‌‌اش را گوش می‌دهند.
(از آقای الف استفاده کرده‌ام؛ چراکه شناختی از زندگی شخصی و نیات درونی دکتر مسعود صابری ندارم. از این‌رو، تنها بر اساس ظاهر داوری می‌کنم).
🔅 منتقدین
1. او فالش می‌خواند.
2. اشعارش مبتذل است.
3. او از ابزارهایی غیراخلاقی برای رسیدن به شهرت استفاده کرده است.
4. مافیای موسیقی که ثروت‌های نامشروع در آن جاری است، او را به شهرت رسانده‌اند.
5. رسانه‌ی ملی به شکلی غیرعادلانه فضا را برای او آماده کرده است.
6. ذوق موسیقیایی مردم به خاطر سیاست‌های فرهنگی انحصارگرایانه‌ی حکومت آلوده شده و توان تشخیص موسیقی خوب از فالش را ندارند؛ از این‌رو ناآگاهانه چیزهایی را انتخاب می‌کنند که حکومت یا مافیاهای میانی برایشان انتخاب می‌کند.
7. آگاهی طبقانی و سیاسی در جامعه کشته شده است و مردم به جای روی‌آوردن به انسان‌ها و باورهای اصیل به لمپن‌های سیاسی و ورزشی و هنری، و محصولات مبتذل روی آورده‌اند، که چون مخدر آگاهی از موضوعات و مسایل حقیقی را در آنها می‌کشد.
🔅به‌عنوان شهروندی از این‌جامعه که در تمام زندگی در معرض بمباران باورهای مطلق‌انگارانه (از ایدئولوژی رایج گرفته تا مفاهیم چپ‌گرایانه‌ی رسوب‌کرده در تمام لایه‌های اجتماعی) مدت‌های زیادی این نقدها را قبول داشتم.
اما هرچه سنم بالاتر می‌رود، مدارایم بیشتر می‌شود و تمام مفاهیمی را که عمری با آنها زندگی کرده‌ام بازبینی می‌کنم. مدارایی که به تناسب استعداد و توان محدود انسانی‌ام، از تحلیل مفاهیم آغاز می‌شود و به رفتار منتهی می‌گردد.
🔅 در مورد نقدهای بالا با خودم می‌اندیشم:
آیا هنر یک استاندارد مطلق و یا حتی نسبی دارد که حق داشته باشیم هر چه را که با این خط‌کش جفت‌وجور نشد آن را به‌لحاظ نظری و عملی سرکوب کنیم؟ آیا این استانداردها چیز فراتر از برساخته‌های تاریخی‌اند (چیزی شبیه قواعد فوتبال) که تقدس یافته‌اند؟
اصولاً اگر چنین استانداری وجود داشت، آیا در حوزه‌های مختلف هنری، از سینما و موسیقی و نقاشی و ادبیات داستانی و غیره مکاتب جدید پدید می‌آمد؟ مکاتبی که از قضا در شروع پیدایششان با همان خط کش‌ها سرکوب می‌شدند.
اینکه یک نفر با هزینه‌ی شخصی خود یا اسپانسر کنسرت اجرا کند، و یک عده نیز با هزینه‌ی شخصی آن را بشنوند آیا به‌لحاظ اخلاقی ناروا است؟ نشان‌دهندة ابتذال آنها است؟
اینکه از میان ده‌ها و صدها گزینه‌ی موجود، همین یکی را انتخاب می‌کنند آیا نشانه‌ی استحمار فرهنگی و ناآگاهی طبقاتی آنهاست؟
آیا تحقیق تجربی بر وجود چنین ابتذالی صورت گرفته ، یا اینکه صرفاً چون مخالف چیزی است که ما می‌اندیشیم مبتذل است؟
اصولاً آیا در جامعه‌ای فرضی که مظاهر تنانگی و غرایز و نیازها و عشق‌های انسانی سرکوب می‌شود، آثار عاشقانه نمی‌تواند یک کنش سیاسی (ولو ناخودآگاه) باشد؟ (مانند آنچه در شوروی سابق و نشر آثار ادبی این‌چنینی رخ داد).
آیا گرایش به آقای الف از قضا صرفاً به‌خاطر اقبال از استانداردشکنی او نسبت به جامعه‌ی پزشکان نیست که همچون تافته‌هایی جدابافته رفتار می‌کنند؟
آیا اخلاقاً مجازیم مانع ظهور و بروز استعداد کسی شویم؟
آیا اصولاً تحقق چنان جامعه‌ی آرمانی منتقدان امکان‌پذیر است؟ (جز در عالم مُثل افلاطون) .
🔅 نقدها بر صداوسیما را می‌پذیرم؛ چراکه ازقضا آن را مجریِ همین فرهنگ مطلق‌انگارانه‌ی انحصارگرای حاکم بر خودمان می‌دانم که ریشه در فلسفه‌ی افلاطونی دارد و در باورهای مذهبی و سیاسی و اقتصادی و فرهنگی ما رسوب کرده است.
در باب خیریه‌های نمایشی نیز اگر قطعی باشد، چون استفاده‌ی ابزاری از انسان‌هاست، به‌لحاظ اخلاقی نارواست.
🔅در این سال‌های رو به پایان عمر بر این باورم که تکثر را باید پذیرفت، تا هر کسی بتواند در دایره‌ی اخلاقیات موجه محصول خود را آزادانه ارائه دهد. انسان‌ها موجودات عاقلی هستند که خودشان می‌توان با حساب‌و کتاب (هرچند ناقص، یا خلاف حساب‌وکتاب ما) محصول مناسب خودشان را انتخاب کنند.
جامعه هم به شجریان و کلهر و هایده نیاز دارد، هم به آقای الف. به کدامین دلیل موجه حق داریم سلیقه و اندیشه‌های خود را مطلق بینگاریم و بر همگان تحمیل کنیم؟
🌾 @Sedanet
🌾 @naghdehalema
✍️ #محسن_زندی
🔹ماجرا:
آقای الف که مهارت چندانی در موسیقی رایج ندارد، شروع به خوانندگی کرده است. او برای دیده شدن در عرصه‌ی مردمی و تجاری هنر از ابزارهای مختلفی چون ثروت شخصی، تاجران فرهنگی و تولیدکننده‌های ثروتمند موسیقی، ظرفیت سلبریتی‌های، شبکه‌های مجازی و حتی برگزاری مراسم خیریه (ولو خیریه‌های نمایشی) استفاده می‌کند.
پس از شهرت در فضای مجازی، تلوزیون نیز که هدف اصلی‌اش جذب مخاطب است او را در شبکه‌های مختلف به نمایش می‌گذارد. بر شهرت او افزوده می‌شود و تصمیم می‌گیرد که در یکی از بهترین سالن‌های تهران کنسرت برگزار کند. عده‌ای نیز به اختیار خود بلیط می‌خرند و صدای نخراشیده‌‌اش را گوش می‌دهند.
(از آقای الف استفاده کرده‌ام؛ چراکه شناختی از زندگی شخصی و نیات درونی دکتر مسعود صابری ندارم. از این‌رو، تنها بر اساس ظاهر داوری می‌کنم).
🔅 منتقدین
1. او فالش می‌خواند.
2. اشعارش مبتذل است.
3. او از ابزارهایی غیراخلاقی برای رسیدن به شهرت استفاده کرده است.
4. مافیای موسیقی که ثروت‌های نامشروع در آن جاری است، او را به شهرت رسانده‌اند.
5. رسانه‌ی ملی به شکلی غیرعادلانه فضا را برای او آماده کرده است.
6. ذوق موسیقیایی مردم به خاطر سیاست‌های فرهنگی انحصارگرایانه‌ی حکومت آلوده شده و توان تشخیص موسیقی خوب از فالش را ندارند؛ از این‌رو ناآگاهانه چیزهایی را انتخاب می‌کنند که حکومت یا مافیاهای میانی برایشان انتخاب می‌کند.
7. آگاهی طبقانی و سیاسی در جامعه کشته شده است و مردم به جای روی‌آوردن به انسان‌ها و باورهای اصیل به لمپن‌های سیاسی و ورزشی و هنری، و محصولات مبتذل روی آورده‌اند، که چون مخدر آگاهی از موضوعات و مسایل حقیقی را در آنها می‌کشد.
🔅به‌عنوان شهروندی از این‌جامعه که در تمام زندگی در معرض بمباران باورهای مطلق‌انگارانه (از ایدئولوژی رایج گرفته تا مفاهیم چپ‌گرایانه‌ی رسوب‌کرده در تمام لایه‌های اجتماعی) مدت‌های زیادی این نقدها را قبول داشتم.
اما هرچه سنم بالاتر می‌رود، مدارایم بیشتر می‌شود و تمام مفاهیمی را که عمری با آنها زندگی کرده‌ام بازبینی می‌کنم. مدارایی که به تناسب استعداد و توان محدود انسانی‌ام، از تحلیل مفاهیم آغاز می‌شود و به رفتار منتهی می‌گردد.
🔅 در مورد نقدهای بالا با خودم می‌اندیشم:
آیا هنر یک استاندارد مطلق و یا حتی نسبی دارد که حق داشته باشیم هر چه را که با این خط‌کش جفت‌وجور نشد آن را به‌لحاظ نظری و عملی سرکوب کنیم؟ آیا این استانداردها چیز فراتر از برساخته‌های تاریخی‌اند (چیزی شبیه قواعد فوتبال) که تقدس یافته‌اند؟
اصولاً اگر چنین استانداری وجود داشت، آیا در حوزه‌های مختلف هنری، از سینما و موسیقی و نقاشی و ادبیات داستانی و غیره مکاتب جدید پدید می‌آمد؟ مکاتبی که از قضا در شروع پیدایششان با همان خط کش‌ها سرکوب می‌شدند.
اینکه یک نفر با هزینه‌ی شخصی خود یا اسپانسر کنسرت اجرا کند، و یک عده نیز با هزینه‌ی شخصی آن را بشنوند آیا به‌لحاظ اخلاقی ناروا است؟ نشان‌دهندة ابتذال آنها است؟
اینکه از میان ده‌ها و صدها گزینه‌ی موجود، همین یکی را انتخاب می‌کنند آیا نشانه‌ی استحمار فرهنگی و ناآگاهی طبقاتی آنهاست؟
آیا تحقیق تجربی بر وجود چنین ابتذالی صورت گرفته ، یا اینکه صرفاً چون مخالف چیزی است که ما می‌اندیشیم مبتذل است؟
اصولاً آیا در جامعه‌ای فرضی که مظاهر تنانگی و غرایز و نیازها و عشق‌های انسانی سرکوب می‌شود، آثار عاشقانه نمی‌تواند یک کنش سیاسی (ولو ناخودآگاه) باشد؟ (مانند آنچه در شوروی سابق و نشر آثار ادبی این‌چنینی رخ داد).
آیا گرایش به آقای الف از قضا صرفاً به‌خاطر اقبال از استانداردشکنی او نسبت به جامعه‌ی پزشکان نیست که همچون تافته‌هایی جدابافته رفتار می‌کنند؟
آیا اخلاقاً مجازیم مانع ظهور و بروز استعداد کسی شویم؟
آیا اصولاً تحقق چنان جامعه‌ی آرمانی منتقدان امکان‌پذیر است؟ (جز در عالم مُثل افلاطون) .
🔅 نقدها بر صداوسیما را می‌پذیرم؛ چراکه ازقضا آن را مجریِ همین فرهنگ مطلق‌انگارانه‌ی انحصارگرای حاکم بر خودمان می‌دانم که ریشه در فلسفه‌ی افلاطونی دارد و در باورهای مذهبی و سیاسی و اقتصادی و فرهنگی ما رسوب کرده است.
در باب خیریه‌های نمایشی نیز اگر قطعی باشد، چون استفاده‌ی ابزاری از انسان‌هاست، به‌لحاظ اخلاقی نارواست.
🔅در این سال‌های رو به پایان عمر بر این باورم که تکثر را باید پذیرفت، تا هر کسی بتواند در دایره‌ی اخلاقیات موجه محصول خود را آزادانه ارائه دهد. انسان‌ها موجودات عاقلی هستند که خودشان می‌توان با حساب‌و کتاب (هرچند ناقص، یا خلاف حساب‌وکتاب ما) محصول مناسب خودشان را انتخاب کنند.
جامعه هم به شجریان و کلهر و هایده نیاز دارد، هم به آقای الف. به کدامین دلیل موجه حق داریم سلیقه و اندیشه‌های خود را مطلق بینگاریم و بر همگان تحمیل کنیم؟
🌾 @Sedanet
🌾 @naghdehalema
❄️ مانیفستی برای اندیشۀ آهسته
✍️ وینچنزو دی نیکولا
🔅 در مشهورترین میدان شهر رُم، پیاتزا دی اسپاگنا، پایین پله‌های اسپانیایی یک رستوران مک‌دونالد افتتاح شد. این هجوم فست‌فود آمریکایی و ارزان به قلب شهر رُم حساسیت‌هایی ایجاد کرد. یکی از معترضان کارلو پترینی بود، یک روزنامه‌نگار ایتالیایی چپ‌گرا، که آغازگر جنبشی با نام «غذای آهسته» شد. پترینی بر محصولات محلی، تنوع زیستی و، بیش از همه، بر لذت موجود در مزۀ اصیل ایتالیایی تأکید می‌کرد. در اواخر دهۀ ۱۹۹۰، این ایده به تدریج به ایدۀ شیتاسلو۲ یا «شهرهای آهسته» تبدیل شد، که خود بخشی از یک الگوی فرهنگی کلان‌تر به نام جنبش آهسته بود. فیلسوف نروژی، گوتارم فلوئیستا نبض جنبش آهسته را در متن زیر به خوبی بیان کرده است:
🔅تنها چیزی که می‌توان بدان یقین داشت این است که همه چیز تغییر می‌کند. سرعت تغییرات افزایش می‌یابد. اگر می‌خواهید باقی بمانید، بهتر است سرعتتان را بالا ببرید. این پیام زندگی امروز است. با این حال بد نیست به همه یادآور شویم که نیازهای اساسی ما هرگز تغییر نمی‌کنند. نیاز به دیده شدن و ارج دیدن! این یعنی نیاز به تعلق. نیاز به نزدیکی و مراقبت، و اندکی محبت! تنها از طریق آهستگی در روابط انسانی است که این‌ها را به دست می‌آوریم. برای این که بر تغییرات غلبه کنیم، مجبوریم آهستگی، تأمل و با هم بودن را بازبیابیم. آنجاست که نو شدنِ واقعی را خواهیم دید.
✨ → 3danet.ir/cbO2z
🌾 @Sedanet | @tarjomaanweb
✍️ وینچنزو دی نیکولا
🔅 در مشهورترین میدان شهر رُم، پیاتزا دی اسپاگنا، پایین پله‌های اسپانیایی یک رستوران مک‌دونالد افتتاح شد. این هجوم فست‌فود آمریکایی و ارزان به قلب شهر رُم حساسیت‌هایی ایجاد کرد. یکی از معترضان کارلو پترینی بود، یک روزنامه‌نگار ایتالیایی چپ‌گرا، که آغازگر جنبشی با نام «غذای آهسته» شد. پترینی بر محصولات محلی، تنوع زیستی و، بیش از همه، بر لذت موجود در مزۀ اصیل ایتالیایی تأکید می‌کرد. در اواخر دهۀ ۱۹۹۰، این ایده به تدریج به ایدۀ شیتاسلو۲ یا «شهرهای آهسته» تبدیل شد، که خود بخشی از یک الگوی فرهنگی کلان‌تر به نام جنبش آهسته بود. فیلسوف نروژی، گوتارم فلوئیستا نبض جنبش آهسته را در متن زیر به خوبی بیان کرده است:
🔅تنها چیزی که می‌توان بدان یقین داشت این است که همه چیز تغییر می‌کند. سرعت تغییرات افزایش می‌یابد. اگر می‌خواهید باقی بمانید، بهتر است سرعتتان را بالا ببرید. این پیام زندگی امروز است. با این حال بد نیست به همه یادآور شویم که نیازهای اساسی ما هرگز تغییر نمی‌کنند. نیاز به دیده شدن و ارج دیدن! این یعنی نیاز به تعلق. نیاز به نزدیکی و مراقبت، و اندکی محبت! تنها از طریق آهستگی در روابط انسانی است که این‌ها را به دست می‌آوریم. برای این که بر تغییرات غلبه کنیم، مجبوریم آهستگی، تأمل و با هم بودن را بازبیابیم. آنجاست که نو شدنِ واقعی را خواهیم دید.
✨ → 3danet.ir/cbO2z
🌾 @Sedanet | @tarjomaanweb
❄️ آناتومی اقتصاد سیاسی ایران
👤 #یوسف_اباذری ، #رامین_معتمدنژاد و #مراد_فرهادپور
محسن آزموده: این روزها سرشت ساختار اقتصاد سیاسی ایران موضوعی مناقشه برانگیز شده است. به ویژه در شرایطی که تحریم و فشار اقشار مختلف جامعه به ویژه فرودستان و حقوق بگیران را در مضایقه گذاشته و همزمان شاهد آشکار شدن فسادهای برخی از برخورداران هستیم. مخالفان خصوصی‌سازی و برنامه‌های آزادسازی اقتصادی، مشکل را از سیاست‌های «نئولیبرالی» می‌دانند که به زعم ایشان بعد از پایان جنگ در برنامه کار دولت‌ها قرار گرفته و البته امروز با گذشت ۳۰ سال نتوانسته کارنامه قابل قبولی ارایه کند؛ در مقابل مدافعان بازار آزاد، می‌گویند که ساختار اقتصاد سیاسی ایران همیشه دولتی بوده و آنچه منتقدان به عنوان بخش خصوصی می‌نامند در واقع بخش شبه‌خصوصی یا به تعبیر رایج این روزها، «خصولتی» است. یوسف اباذری، جامعه‌شناس نام‌آشنا یکی از جدی‌ترین منتقدان خصوصی‌سازی اقتصاد ایران عصر روز پنجشنبه ۲۷ دی ماه جاری در موسسه پرسش با بحث از «آناتومی اقتصاد سیاسی ایران» کوشید به این انتقادها پاسخ بدهد و بر دیدگاه خود مبنی بر اولا نئولیبرال بودن این ساختار و ثانیا ناکام بودن آن بعد از سه دهه تاکید کرد. نکته قابل توجه این نشست، حضور مراد فرهادپور، دیگر چهره نام‌آشنای چپ روشنفکری در ایران است که از سال‌های دهه ۱۳۶۰ تا میانه دهه ۱۳۸۰، به خصوص در نشریه تاثیرگذار ارغنون با اباذری همکاری و همفکری می‌کرد، اما این دو در سال‌های اخیر با وجود مواضع کلی مشترک و اختلاف نظرهای جزیی، کمتر با هم در مجامع عمومی حاضر می‌شدند. دیگر اتفاق مهم این نشست پر مخاطب و شلوغ، سخنرانی رامین معتمدنژاد، اقتصاددان و استاد دانشگاه سوربن بود. معتمدنژاد، در سخنرانی مفصل خود تلاش کرد ضمن نقد کلی اقتصاددانان از طفره رفتن در نقد سرمایه‌داری از منظر یک اقتصاددان، تحولات معاصر اقتصادی ایران در پهنه بین‌المللی را ارزیابی کند. او در پایان گفتارش با تاکید بر اینکه ارزش حاکم بر زندگی ما از صدر تا ذیل سوداگری و پول است، گفت: «سرمایه‌داری ایرانی در شکل انحصاری و در محتوا بانکی است. یک سرمایه‌داری مرکانتیل نه مرکانتیلیستی به معنای قرن هجدهمی، بلکه به این معنا که در این سرمایه‌داری پول در مدارهایی می‌چرخد و از روی آنها لیز می‌خورد و خودش را بیشتر و بیشتر می‌کند».
متن و صوت 👇
✨ → 3danet.ir/eUVnB
🌾 @Sedanet
🌾 @porseshiha
🌾 @yousefabazari
👤 #یوسف_اباذری ، #رامین_معتمدنژاد و #مراد_فرهادپور
محسن آزموده: این روزها سرشت ساختار اقتصاد سیاسی ایران موضوعی مناقشه برانگیز شده است. به ویژه در شرایطی که تحریم و فشار اقشار مختلف جامعه به ویژه فرودستان و حقوق بگیران را در مضایقه گذاشته و همزمان شاهد آشکار شدن فسادهای برخی از برخورداران هستیم. مخالفان خصوصی‌سازی و برنامه‌های آزادسازی اقتصادی، مشکل را از سیاست‌های «نئولیبرالی» می‌دانند که به زعم ایشان بعد از پایان جنگ در برنامه کار دولت‌ها قرار گرفته و البته امروز با گذشت ۳۰ سال نتوانسته کارنامه قابل قبولی ارایه کند؛ در مقابل مدافعان بازار آزاد، می‌گویند که ساختار اقتصاد سیاسی ایران همیشه دولتی بوده و آنچه منتقدان به عنوان بخش خصوصی می‌نامند در واقع بخش شبه‌خصوصی یا به تعبیر رایج این روزها، «خصولتی» است. یوسف اباذری، جامعه‌شناس نام‌آشنا یکی از جدی‌ترین منتقدان خصوصی‌سازی اقتصاد ایران عصر روز پنجشنبه ۲۷ دی ماه جاری در موسسه پرسش با بحث از «آناتومی اقتصاد سیاسی ایران» کوشید به این انتقادها پاسخ بدهد و بر دیدگاه خود مبنی بر اولا نئولیبرال بودن این ساختار و ثانیا ناکام بودن آن بعد از سه دهه تاکید کرد. نکته قابل توجه این نشست، حضور مراد فرهادپور، دیگر چهره نام‌آشنای چپ روشنفکری در ایران است که از سال‌های دهه ۱۳۶۰ تا میانه دهه ۱۳۸۰، به خصوص در نشریه تاثیرگذار ارغنون با اباذری همکاری و همفکری می‌کرد، اما این دو در سال‌های اخیر با وجود مواضع کلی مشترک و اختلاف نظرهای جزیی، کمتر با هم در مجامع عمومی حاضر می‌شدند. دیگر اتفاق مهم این نشست پر مخاطب و شلوغ، سخنرانی رامین معتمدنژاد، اقتصاددان و استاد دانشگاه سوربن بود. معتمدنژاد، در سخنرانی مفصل خود تلاش کرد ضمن نقد کلی اقتصاددانان از طفره رفتن در نقد سرمایه‌داری از منظر یک اقتصاددان، تحولات معاصر اقتصادی ایران در پهنه بین‌المللی را ارزیابی کند. او در پایان گفتارش با تاکید بر اینکه ارزش حاکم بر زندگی ما از صدر تا ذیل سوداگری و پول است، گفت: «سرمایه‌داری ایرانی در شکل انحصاری و در محتوا بانکی است. یک سرمایه‌داری مرکانتیل نه مرکانتیلیستی به معنای قرن هجدهمی، بلکه به این معنا که در این سرمایه‌داری پول در مدارهایی می‌چرخد و از روی آنها لیز می‌خورد و خودش را بیشتر و بیشتر می‌کند».
متن و صوت 👇
✨ → 3danet.ir/eUVnB
🌾 @Sedanet
🌾 @porseshiha
🌾 @yousefabazari
🗞 بررسی و نقد کتاب «از علم سکولار تا علم دینی» اثر مهدی گلشنی
✍️ #خسرو_باقری_نوع‌پرست
🔅 کتاب از علم سکولار تا علم دینی (گلشنی، ۱۳۷۷/۱۳۹۲) حاصل کوششی برای نقد رویکرد سکولار به علم و دعوت به رویکرد دینی به علم است. مولف در نقد رویکرد سکولار دو گام اساسی برمی دارد. نخست، استدلال می کند که علم نیازمند جهت است؛ جهتی که از جهان بینی دانشمند حاصل می شود. در ضمن این استدلال، مولف به نقد دیدگاه اثبات گرایی (پوزیتیویسم) می‌پردازد و می‌کوشد نشان دهد که علم پیش فرض‌های متافیزیکی دارد. دوم این که علم در مقام کاربرد یافته‌ها محتاج اخلاق است و بدون آن به تخریب می انجامد. در مقاله حاضر، با استفاده از روش نقد درونی و بیرونی، استدلال شده است که به رغم توجه مولف به ارتباط علم با متافیزیک، وی در تبیین این رابطه توفیق نیافته است زیرا آن را از سویی به مقام کاربرد و اخلاق مربوط کرده و از سوی دیگر به صورت افزودن چارچوب متافیزیکی به علم به صورت پسینی محدود کرده است.
🔅 همین رویکرد افزودنی و پسینی، مولف را ناگزیر از اذعان به ماهیت خنثای علم کرده است که خود نشانگر عدم رهایی کامل وی از اثبات گرایی است. پیشنهاد مقاله حاضر آن است که مفهوم مناسب علم دینی، در گرو توجه به رابطه ارگانیک میان علم و متافیزیک است. این رابطه، به رغم تصور رایشنباخ و به تبع وی استنمارک، علم را دچار نسبیت گرایی مذموم نمی سازد؛ هر چند درجه ای مناسب از نسبیت گرایی را موجب می‌شود.
دریافت این مقاله👇
✨ → 3danet.ir/CKFL4
🌾 @sedanet | @khosrowBagheri
✍️ #خسرو_باقری_نوع‌پرست
🔅 کتاب از علم سکولار تا علم دینی (گلشنی، ۱۳۷۷/۱۳۹۲) حاصل کوششی برای نقد رویکرد سکولار به علم و دعوت به رویکرد دینی به علم است. مولف در نقد رویکرد سکولار دو گام اساسی برمی دارد. نخست، استدلال می کند که علم نیازمند جهت است؛ جهتی که از جهان بینی دانشمند حاصل می شود. در ضمن این استدلال، مولف به نقد دیدگاه اثبات گرایی (پوزیتیویسم) می‌پردازد و می‌کوشد نشان دهد که علم پیش فرض‌های متافیزیکی دارد. دوم این که علم در مقام کاربرد یافته‌ها محتاج اخلاق است و بدون آن به تخریب می انجامد. در مقاله حاضر، با استفاده از روش نقد درونی و بیرونی، استدلال شده است که به رغم توجه مولف به ارتباط علم با متافیزیک، وی در تبیین این رابطه توفیق نیافته است زیرا آن را از سویی به مقام کاربرد و اخلاق مربوط کرده و از سوی دیگر به صورت افزودن چارچوب متافیزیکی به علم به صورت پسینی محدود کرده است.
🔅 همین رویکرد افزودنی و پسینی، مولف را ناگزیر از اذعان به ماهیت خنثای علم کرده است که خود نشانگر عدم رهایی کامل وی از اثبات گرایی است. پیشنهاد مقاله حاضر آن است که مفهوم مناسب علم دینی، در گرو توجه به رابطه ارگانیک میان علم و متافیزیک است. این رابطه، به رغم تصور رایشنباخ و به تبع وی استنمارک، علم را دچار نسبیت گرایی مذموم نمی سازد؛ هر چند درجه ای مناسب از نسبیت گرایی را موجب می‌شود.
دریافت این مقاله👇
✨ → 3danet.ir/CKFL4
🌾 @sedanet | @khosrowBagheri
صدانت
مقاله خسرو باقری نوع‌پرست با عنوان «بررسی و نقد کتاب از علم سکولار تا علم دینی» • صدانت
کتاب از علم سکولار تا علم دینی (گلشنی، 1377/1392) حاصل کوششی برای نقد رویکرد سکولار به علم و دعوت به رویکرد دینی به علم است. مولف در نقد رویکرد سکولار دو
🔅 #یاسر_میردامادی: در مورد مسائل فلسفی مربوط به دعا، گویا دست‌کم سه مسأله‌ی مهم مطرح باشد:
🔹مسأله‌ی ۱. اگر خدا عالِم به همه‌ی امور است و نیز حکیم و قدیر است پس با حکمت و قدرت و علم‌اش می‌داند مصلحت فرد چیست و در نتیجه ممکن است این‌طور به نظر برسد که جایی برای دعا باقی نمی‌ماند و بلکه دعا نوعی «فضولی» در کار هستی و یا دست‌کم «ترک» رضا به قضا است.
🔹 مسأله‌ی ۲. دعا موجب می‌شود که واجب الوجود (خدایِ، به قول فیلسوفان مسلمان، «مستجمع جمیع صفات کمال») وابسته به ممکنات شود (وابسته از طریق تأثیرپذیری خدا از ممکنات)، حال آن‌که یکی از صفات خدا در ادیان توحیدی، تغییرناپذیری و تأثرناپذیری خدا است که لازمه‌ی کمال او است. به این توضیح که اگر خدا قرار است دعای آدمیان را هم در تقدیر امور دخیل کند، و اگر بپذیریم که آدمیان از اراده و اختیار برخوردارند، آنگاه نتیجه این می‌شود که خدا در هر کاری نمی‌تواند به شکل مطلق تقدیر (برنامه‌ریزی) کند بلکه باید منتظر بماند ببیند، در دقیقه‌ی نود یا غیر آن، بندگان‌اش دعا هم می‌کنند و سپس دعای آنها را هم در تقدیر امور دخیل کند و سپس تصمیم بگیرد و عمل کند. این اما واجب را وابسته به ممکن (خدا را وابسته به غیر خدا) می‌کند و این با بی نیازی خدا و تأثّر ناپذیری و تغییرناپذیری الهی ناسازگار است (به قول نظامی در شعر معروف‌اش: «آنچه تغیّر نپذیرد تویی»).
🔹 مسأله‌ی ۳. خدا را معمولا فرازمانی تصویر کرده‌اند. اگر خدا فرازمانی باشد، نتیجه‌اش این است که با امور زمانی نسبتی ندارد (بی آن که این «بی نسبتی» لزوما نقصی بر خدا باشد، درست مثل یک ریاضی‌دان متبحّر که با دست و پا زدن برای فهم یک مسأله‌ی ساده‌ی ریاضی هیچ نسبتی ندارد اما این نقصی بر او نیست بلکه کمال او است). اگر خدا با امور زمانی نسبتی نداشته باشد، آنگاه با دعای زمان‌مند بندگان‌اش نیز نسبتی نخواهد داشت، به این توضیح که فرد دعاکننده در زمان t1 دعا می‌کند اما خدا در زمان نیست، چه در زمان t1 و چه در هر زمان دیگری، زیرا خدا فرازمانی است. پس خدا و دعا به هم بی ربط می‌شوند. تصوّر اینکه خدا هم فرازمانی باشد و هم در عین حال با دعاهای در-زمانی انسان‌ها ارتباط بگیرد، چندان ساده نیست (اگر اصولا ممکن باشد).
🔹 برای روایتی کوتاه و گویا از مسائل فلسفی مربوط به دعا بنگرید به مدخل «دعا» در دانشنامه‌ی فلسفی استنفورد که ضمیمه است (انگلیسی) :
✨→ plato.stanford.edu/entries/petitionary-prayer
🔹مسأله‌ی ۱. اگر خدا عالِم به همه‌ی امور است و نیز حکیم و قدیر است پس با حکمت و قدرت و علم‌اش می‌داند مصلحت فرد چیست و در نتیجه ممکن است این‌طور به نظر برسد که جایی برای دعا باقی نمی‌ماند و بلکه دعا نوعی «فضولی» در کار هستی و یا دست‌کم «ترک» رضا به قضا است.
🔹 مسأله‌ی ۲. دعا موجب می‌شود که واجب الوجود (خدایِ، به قول فیلسوفان مسلمان، «مستجمع جمیع صفات کمال») وابسته به ممکنات شود (وابسته از طریق تأثیرپذیری خدا از ممکنات)، حال آن‌که یکی از صفات خدا در ادیان توحیدی، تغییرناپذیری و تأثرناپذیری خدا است که لازمه‌ی کمال او است. به این توضیح که اگر خدا قرار است دعای آدمیان را هم در تقدیر امور دخیل کند، و اگر بپذیریم که آدمیان از اراده و اختیار برخوردارند، آنگاه نتیجه این می‌شود که خدا در هر کاری نمی‌تواند به شکل مطلق تقدیر (برنامه‌ریزی) کند بلکه باید منتظر بماند ببیند، در دقیقه‌ی نود یا غیر آن، بندگان‌اش دعا هم می‌کنند و سپس دعای آنها را هم در تقدیر امور دخیل کند و سپس تصمیم بگیرد و عمل کند. این اما واجب را وابسته به ممکن (خدا را وابسته به غیر خدا) می‌کند و این با بی نیازی خدا و تأثّر ناپذیری و تغییرناپذیری الهی ناسازگار است (به قول نظامی در شعر معروف‌اش: «آنچه تغیّر نپذیرد تویی»).
🔹 مسأله‌ی ۳. خدا را معمولا فرازمانی تصویر کرده‌اند. اگر خدا فرازمانی باشد، نتیجه‌اش این است که با امور زمانی نسبتی ندارد (بی آن که این «بی نسبتی» لزوما نقصی بر خدا باشد، درست مثل یک ریاضی‌دان متبحّر که با دست و پا زدن برای فهم یک مسأله‌ی ساده‌ی ریاضی هیچ نسبتی ندارد اما این نقصی بر او نیست بلکه کمال او است). اگر خدا با امور زمانی نسبتی نداشته باشد، آنگاه با دعای زمان‌مند بندگان‌اش نیز نسبتی نخواهد داشت، به این توضیح که فرد دعاکننده در زمان t1 دعا می‌کند اما خدا در زمان نیست، چه در زمان t1 و چه در هر زمان دیگری، زیرا خدا فرازمانی است. پس خدا و دعا به هم بی ربط می‌شوند. تصوّر اینکه خدا هم فرازمانی باشد و هم در عین حال با دعاهای در-زمانی انسان‌ها ارتباط بگیرد، چندان ساده نیست (اگر اصولا ممکن باشد).
🔹 برای روایتی کوتاه و گویا از مسائل فلسفی مربوط به دعا بنگرید به مدخل «دعا» در دانشنامه‌ی فلسفی استنفورد که ضمیمه است (انگلیسی) :
✨→ plato.stanford.edu/entries/petitionary-prayer
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 نقطهٔ انتخاب – راس هریس
✍️ حسین محمدی‌زاده
🔅 دکتر راس هریس روان‌درمانگری ست که از درمان مبتنی بر «پذیرش و تعهد» (اکت) بهره می‌گیرد.
🔅در این ویدئو راس هریس از «نقطهٔ انتخاب» در هنگام چالش‌ها سخن می‌گوید که ما عمدتاً تمایل داریم چه رفتاری کنیم و بهتر است چه رفتاری کنیم. ضمن تشکر از دوستانی که ترجمه‌ی این ویدئو به یاری آنها صورت گرفت شما را به دیدن آن دعوت می‌کنم.
===========
🔹 کارهای بیشترِ حسین محمدی‌زاده را می‌توانید در آپارات دنبال کنید.
aparat.com/ARMG_Studies
===========
✍️ حسین محمدی‌زاده
🔅 دکتر راس هریس روان‌درمانگری ست که از درمان مبتنی بر «پذیرش و تعهد» (اکت) بهره می‌گیرد.
🔅در این ویدئو راس هریس از «نقطهٔ انتخاب» در هنگام چالش‌ها سخن می‌گوید که ما عمدتاً تمایل داریم چه رفتاری کنیم و بهتر است چه رفتاری کنیم. ضمن تشکر از دوستانی که ترجمه‌ی این ویدئو به یاری آنها صورت گرفت شما را به دیدن آن دعوت می‌کنم.
===========
🔹 کارهای بیشترِ حسین محمدی‌زاده را می‌توانید در آپارات دنبال کنید.
aparat.com/ARMG_Studies
===========
🎥 مستند «سلامتی چیست»
تاثیرات مصرف گوشت و فراورده‌های لبنی بر سلامت انسان
دانلود مستند (همراه با دوبله فارسی)👇
✨ → 3danet.ir/caN72
🌾 @Sedanet
تاثیرات مصرف گوشت و فراورده‌های لبنی بر سلامت انسان
دانلود مستند (همراه با دوبله فارسی)👇
✨ → 3danet.ir/caN72
🌾 @Sedanet
❄️ عدالت برضد عدالت
✍️ #محمدمهدی_مجاهدی
🔅 عدالت بسیار بیش و پیش از آن که به مقام «توزیع» (و «بازتوزیع») راجع باشد، به «کثرت‌گرایی» در سه مقام دیگر از تکاپوهای حیات جمعی ناظر است. به بیان دقیق‌تر، عدالت توزیعی (و بازتوزیعی) مشتقی ناگزیر از تحقق کثرت‌گرایی در این سه مقام درهم‌تنیده از تکاپوهای حیات جمعی است:
(۱) «حق به‌رسمیت‌شناخته‌شدنِ» تنوعات فکری و سیاسی و فرهنگی و زیستی («حق» به‌معنای حقانیت «مطالبه»)؛
(۲) «حق مشارکت» در تولید قدرت و ثروت («حق» به‌معنای «سزاواری»)؛ و
(۳) «تکلیف بازنُمایی و نُمایندگی» در ساخت رسمی قدرت و منزلت («تکلیف» به‌معنای «پاسخگویی» و «حساب‌رسی»).*
🔅عدالت‌خواهی درواقع باید مطالبه و کوشش برای برپایی سامانی سیاسی باشد که «کثرت‌گرایی» در این سه مقام را بهتر و بیشتر تضمین و تأمین کند. «عدالت توزیعی» (و بازتوزیعی) خود، ناگزیر، از پی خواهد آمد.
هر که کارد قصد گندم باشدش
کاه خود اندر تبع می‌آیدش
🔅به نظر می‌رسد هیچ‌وقت در فرهنگ ما عدالت، این‌چنین که امروز، جاهلانه بر سر عدالت تیغ نکشیده است. چندی است عدالت‌خواهی که نام خانوادگی بسیاری از جنبش‌های ناراضیان و آرمان‌خواهان است، در فرهنگ سیاسی ما به نام خاص یکی دو جماعت سیاسی نوظهور تبدیل شده است که درشت‌ترین سابقه‌ی آنها حمایت از دولت مهرورز عدالت‌فروش و دنباله‌های آن است، هرچند دیگر امروز یادآوری این سابقه را خوش نمی‌دارند. شعارها و مطالب و مطالبات عدالت‌خواهانه‌ی این گروه‌ها (از جمله متنی موسوم به «نامه‌‌ی سرگشاده به مسؤولان نظام» از سعید زیباکلام) شواهد مؤید دیگری فراهم می‌آورند بر سطح نازل و عامیانه‌ی درک بخشی بزرگ از نخبگان و بسیاری از کنش‌گران ما از عدالت (فرقی هم نمی‌کند درقدرت، منتقد، یا برقدرت؛ معتدل یا افراطی؛ چپ یا راست؛ سیاست‌خوانده یا بیگانه با دانش سیاسی؛ اقتدارگرا یا دموکراسی‌خواه؛ و دین‌گرا یا دین‌ستیز یا دین‌گریز).
🔅در روزگاری که ظاهراً اصل بر عدم‌اجماع است، طُرفه اجماعی در جامعه‌ی ما میان عارف و عامی از صنوف متفاوت اجتماع و در صفوف مختلف قدرت و از گرایش‌های گوناگون سیاسی برای بدفهمی عدالت شکل گرفته است. چنین اجماعی انصافاً درمورد هیچ مفهوم اخلاقی و سیاسی و اجتماعی و اقتصادی دیگری به این وسعت و عمق و غلظت یافت نمی‌شود. گویا همگی (به‌جز انگشت‌شماری از نویسندگان مهجور و اندیشه‌ورزان خلاف‌جریان) طی توافقی نانوشته تصمیم گرفته‌اند که عدالت را به معنای شکلی خاص (و البته یک‌سره مبهم) از «توزیع امکانات و دارایی‌های بیت‌المال» بفهمند و طلب کنند. اگر قدرت بسیج‌گرانه و توده‌فریبانه‌ی این کلی‌گویی‌های غلط‌انداز را کنار بگذاریم، انصافاً این بدفهمی از مفهوم عدالت و پافشاری بر آن هیچ هنر دیگری ندارد.
🌾 @Sedanet | @Mmojahedi
✍️ #محمدمهدی_مجاهدی
🔅 عدالت بسیار بیش و پیش از آن که به مقام «توزیع» (و «بازتوزیع») راجع باشد، به «کثرت‌گرایی» در سه مقام دیگر از تکاپوهای حیات جمعی ناظر است. به بیان دقیق‌تر، عدالت توزیعی (و بازتوزیعی) مشتقی ناگزیر از تحقق کثرت‌گرایی در این سه مقام درهم‌تنیده از تکاپوهای حیات جمعی است:
(۱) «حق به‌رسمیت‌شناخته‌شدنِ» تنوعات فکری و سیاسی و فرهنگی و زیستی («حق» به‌معنای حقانیت «مطالبه»)؛
(۲) «حق مشارکت» در تولید قدرت و ثروت («حق» به‌معنای «سزاواری»)؛ و
(۳) «تکلیف بازنُمایی و نُمایندگی» در ساخت رسمی قدرت و منزلت («تکلیف» به‌معنای «پاسخگویی» و «حساب‌رسی»).*
🔅عدالت‌خواهی درواقع باید مطالبه و کوشش برای برپایی سامانی سیاسی باشد که «کثرت‌گرایی» در این سه مقام را بهتر و بیشتر تضمین و تأمین کند. «عدالت توزیعی» (و بازتوزیعی) خود، ناگزیر، از پی خواهد آمد.
هر که کارد قصد گندم باشدش
کاه خود اندر تبع می‌آیدش
🔅به نظر می‌رسد هیچ‌وقت در فرهنگ ما عدالت، این‌چنین که امروز، جاهلانه بر سر عدالت تیغ نکشیده است. چندی است عدالت‌خواهی که نام خانوادگی بسیاری از جنبش‌های ناراضیان و آرمان‌خواهان است، در فرهنگ سیاسی ما به نام خاص یکی دو جماعت سیاسی نوظهور تبدیل شده است که درشت‌ترین سابقه‌ی آنها حمایت از دولت مهرورز عدالت‌فروش و دنباله‌های آن است، هرچند دیگر امروز یادآوری این سابقه را خوش نمی‌دارند. شعارها و مطالب و مطالبات عدالت‌خواهانه‌ی این گروه‌ها (از جمله متنی موسوم به «نامه‌‌ی سرگشاده به مسؤولان نظام» از سعید زیباکلام) شواهد مؤید دیگری فراهم می‌آورند بر سطح نازل و عامیانه‌ی درک بخشی بزرگ از نخبگان و بسیاری از کنش‌گران ما از عدالت (فرقی هم نمی‌کند درقدرت، منتقد، یا برقدرت؛ معتدل یا افراطی؛ چپ یا راست؛ سیاست‌خوانده یا بیگانه با دانش سیاسی؛ اقتدارگرا یا دموکراسی‌خواه؛ و دین‌گرا یا دین‌ستیز یا دین‌گریز).
🔅در روزگاری که ظاهراً اصل بر عدم‌اجماع است، طُرفه اجماعی در جامعه‌ی ما میان عارف و عامی از صنوف متفاوت اجتماع و در صفوف مختلف قدرت و از گرایش‌های گوناگون سیاسی برای بدفهمی عدالت شکل گرفته است. چنین اجماعی انصافاً درمورد هیچ مفهوم اخلاقی و سیاسی و اجتماعی و اقتصادی دیگری به این وسعت و عمق و غلظت یافت نمی‌شود. گویا همگی (به‌جز انگشت‌شماری از نویسندگان مهجور و اندیشه‌ورزان خلاف‌جریان) طی توافقی نانوشته تصمیم گرفته‌اند که عدالت را به معنای شکلی خاص (و البته یک‌سره مبهم) از «توزیع امکانات و دارایی‌های بیت‌المال» بفهمند و طلب کنند. اگر قدرت بسیج‌گرانه و توده‌فریبانه‌ی این کلی‌گویی‌های غلط‌انداز را کنار بگذاریم، انصافاً این بدفهمی از مفهوم عدالت و پافشاری بر آن هیچ هنر دیگری ندارد.
🌾 @Sedanet | @Mmojahedi
❄️ روشنفکری، بحثی میان مصطفی ملکیان و فخرالدین عظیمی
✅ماجرا از آنجا آغاز شد که #مصطفی_ملکیان در شماره 116 نشریه نگاه نو مقاله ای با عنوان «عیب و هنر روشنفکری» به چاپ رساند که در واقع تلخیص و تکمیل دیدگاه هایی بود که در سخنرانی ها و متن های دیگرشان بدان پرداخته بودند.
استاد ملکیان در ابتدای این مقاله می نویسد :
«در این نوشتار، نخست، سرشت فعالیت اجتماعی ای را که «روشنفکری» خوانده می شود روشن می کنم؛ سپس، به اخلاق روشنفکری، یعنی به احکام و قواعد اخلاقی ای که روشنفکران باید به آنها التزام داشته باشند، می پردازم؛ آن گاه آداب روشنفکری را، یعنی عواملی را که موفقیت روشنفکر را تضمین / تسهیل می کنند، یادآور می شوم؛ و در پایان، به برخی از آفاتی که روشنفکری در جامعه ما بدان ها دچار شده است اشاره می کنم.»
جهت مشاهده این مقاله کلیک کنید 👇
✨ → 3danet.ir/DyyNi
✅سپس #فخرالدین_عظیمی (دارای دکترای تاریخ از دانشگاه آکسفورد و استاد دانشگاه کنتیکت آمریکا) در شماره 117 نشریه نگاه نو در ذیل مقاله ای با عنوان « سلطنت علم در قلمرو وجدان: جستاری در روشنفکری، ایدئولوژی، مردم، و برداشت های ملکیان» به نقد این نوشته ملکیان پرداخت؛ وی در این مقاله می نویسد :
«از وجوه نمایان کاوش های آقای ملکیان، باور به ضرورت و فرهنگ گفت وگو، صراحت آمیخته با صمیمیت، نفی ادعاهای پرسش ناپذیر کشف حقیقت، و پذیرش اهمیت سنجش و نقد است. این ویژگی ها من را برانگیخت تا تأملات خود را درباره روشنفکری، و درباره نوشته او در شماره پیشین نگاه نو (۱۱۶، صص. ۲۱-۴۱)، با او و خوانندگان نگاه نو در میان گذارم. »
جهت مشاهده این مقاله کلیک کنید 👇
✨ → 3danet.ir/pWigq
✅و در انتها مصطفی ملکیان با انتشار نوشته در شماره 118 نشریه نگاه نو به نقد دیدگاه های فخرالدین عظیمی پرداخت؛وی در ابتدای این مقاله می نویسد :
« در شماره ۱۱۷ فصلنامه وزین نگاه نو دکتر فخرالدین عظیمی نقدی نوشته است با عنوان سلطنت علم در قلمرو وجدان: جستاری در روشنفکری، ایدئولوژی، مردم، و برداشت های ملکیان، بر نوشته ای از من، با عنوان عیب و هنر روشنفکری، در شماره ۱۱6 همان فصلنامه. خشنودم از این که نوشته من سبب شده است که دکتر عظیمی به نگارش مکتوبی عالمانه و سودمند دست يازد.
[...] در هر فقره، نخست، مدعای خود را در قالب یک جمله خواهم آورد؛ سپس، نقد عظیمی را، به عین عبارت او، در علامت نقل قول، ذکر خواهم کرد؛ و، آنگاه، به پاسخگویی خواهم پرداخت.»
جهت مشاهده این مقاله کلیک کنید 👇
✨ → 3danet.ir/8djj5
🌾 @Sedanet
🌾 @Mostafamalekian
✅ماجرا از آنجا آغاز شد که #مصطفی_ملکیان در شماره 116 نشریه نگاه نو مقاله ای با عنوان «عیب و هنر روشنفکری» به چاپ رساند که در واقع تلخیص و تکمیل دیدگاه هایی بود که در سخنرانی ها و متن های دیگرشان بدان پرداخته بودند.
استاد ملکیان در ابتدای این مقاله می نویسد :
«در این نوشتار، نخست، سرشت فعالیت اجتماعی ای را که «روشنفکری» خوانده می شود روشن می کنم؛ سپس، به اخلاق روشنفکری، یعنی به احکام و قواعد اخلاقی ای که روشنفکران باید به آنها التزام داشته باشند، می پردازم؛ آن گاه آداب روشنفکری را، یعنی عواملی را که موفقیت روشنفکر را تضمین / تسهیل می کنند، یادآور می شوم؛ و در پایان، به برخی از آفاتی که روشنفکری در جامعه ما بدان ها دچار شده است اشاره می کنم.»
جهت مشاهده این مقاله کلیک کنید 👇
✨ → 3danet.ir/DyyNi
✅سپس #فخرالدین_عظیمی (دارای دکترای تاریخ از دانشگاه آکسفورد و استاد دانشگاه کنتیکت آمریکا) در شماره 117 نشریه نگاه نو در ذیل مقاله ای با عنوان « سلطنت علم در قلمرو وجدان: جستاری در روشنفکری، ایدئولوژی، مردم، و برداشت های ملکیان» به نقد این نوشته ملکیان پرداخت؛ وی در این مقاله می نویسد :
«از وجوه نمایان کاوش های آقای ملکیان، باور به ضرورت و فرهنگ گفت وگو، صراحت آمیخته با صمیمیت، نفی ادعاهای پرسش ناپذیر کشف حقیقت، و پذیرش اهمیت سنجش و نقد است. این ویژگی ها من را برانگیخت تا تأملات خود را درباره روشنفکری، و درباره نوشته او در شماره پیشین نگاه نو (۱۱۶، صص. ۲۱-۴۱)، با او و خوانندگان نگاه نو در میان گذارم. »
جهت مشاهده این مقاله کلیک کنید 👇
✨ → 3danet.ir/pWigq
✅و در انتها مصطفی ملکیان با انتشار نوشته در شماره 118 نشریه نگاه نو به نقد دیدگاه های فخرالدین عظیمی پرداخت؛وی در ابتدای این مقاله می نویسد :
« در شماره ۱۱۷ فصلنامه وزین نگاه نو دکتر فخرالدین عظیمی نقدی نوشته است با عنوان سلطنت علم در قلمرو وجدان: جستاری در روشنفکری، ایدئولوژی، مردم، و برداشت های ملکیان، بر نوشته ای از من، با عنوان عیب و هنر روشنفکری، در شماره ۱۱6 همان فصلنامه. خشنودم از این که نوشته من سبب شده است که دکتر عظیمی به نگارش مکتوبی عالمانه و سودمند دست يازد.
[...] در هر فقره، نخست، مدعای خود را در قالب یک جمله خواهم آورد؛ سپس، نقد عظیمی را، به عین عبارت او، در علامت نقل قول، ذکر خواهم کرد؛ و، آنگاه، به پاسخگویی خواهم پرداخت.»
جهت مشاهده این مقاله کلیک کنید 👇
✨ → 3danet.ir/8djj5
🌾 @Sedanet
🌾 @Mostafamalekian
Shahnameh.pdf
24.9 MB
🗞 اینفوگرافیک تبارنامهٔ شاهنامه
از شمارهٔ صد مجلهٔ «دانستنیها»
از توییتر جلال افشار:
به نظرم بهترین کاری که در طول شش هفت سال همکاری با تحریریه و تیم سابق مجله «دانستنیها» داشتم، تهیهٔ تبارنامهٔ شاهنامه و جغرافیای اون بود ( البته به قول قدما با اندکی تخلیص) امیدوارم لذت ببرید.
چرا بهترین کارم بود؟ قطعاً تبارنامه‌های کامل‌تری هم وجود دارند، اصلاً من شاهنامه‌پژوه نیستم ولی تلاش کردم تصاویر افراد را از میان مینیاتورها و نقاشی‌هایی که کشیده شدن انتخاب کنم.
🌾 @Sedanet
از شمارهٔ صد مجلهٔ «دانستنیها»
از توییتر جلال افشار:
به نظرم بهترین کاری که در طول شش هفت سال همکاری با تحریریه و تیم سابق مجله «دانستنیها» داشتم، تهیهٔ تبارنامهٔ شاهنامه و جغرافیای اون بود ( البته به قول قدما با اندکی تخلیص) امیدوارم لذت ببرید.
چرا بهترین کارم بود؟ قطعاً تبارنامه‌های کامل‌تری هم وجود دارند، اصلاً من شاهنامه‌پژوه نیستم ولی تلاش کردم تصاویر افراد را از میان مینیاتورها و نقاشی‌هایی که کشیده شدن انتخاب کنم.
🌾 @Sedanet
instagram.com/p/BtVpFoEHbTf/
➖ صدانت در اینستاگرام:
instagram.com/3danet
➖ صدانت در آپارات:
aparat.com/3danet
➖ صدانت در تویتر:
twitter.com/3danet_ir
➖ صدانت در تلگرام:
t.me/sedanet
➖ صدانت در فیسبوک:
fb.com/3danet
➖ صدانت در اینستاگرام:
instagram.com/3danet
➖ صدانت در آپارات:
aparat.com/3danet
➖ صدانت در تویتر:
twitter.com/3danet_ir
➖ صدانت در تلگرام:
t.me/sedanet
➖ صدانت در فیسبوک:
fb.com/3danet
Instagram
وبسایت فرهنگی صدانت
نه طریق دوستان است و نه شرط مهربانی که به دوستان یک دل سر دست برفشانی دلم از تو چون نرنجد که به وهم در نگنجد که جواب تلخ گویی تو بدین شکردهانی نفسی بیا و بنشین سخنی بگو و بشنو که به تشنگی بمردم بر آب زندگانی غم دل به کس نگویم که بگفت رنگ رویم تو به صورتم…
❄️ خصم درون
پژوهشی در پدیده نفس از نگاه مولانا
✍️ #ساسان_حبیب_وند
🔅 نفس چیست و در وجود آدمی چه جایگاهی دارد؟ رابطه‌ی نفس با عقلانیت و خردمندی انسان کدام است؟ نفسانیت چه چالش‌هایی را پیش روی شادی و آسودگی انسان می‌گذارد؟ آیا راه حل نهایی برای غلبه بر نفس و آفات آن وجود دارد…؟ مولوی برای این پرسش‌ها چه پاسخی دارد؟ این نوشتار بر آن است تا مفهوم «نفس» را به عنوان یکی از عناصر کلیدی در اندیشه جلال الدین محمد بلخی به اختصار بررسی کند. برای این منظور، ابتدا تعریف «نفس» را در بافتار لغوی، قرآنی و عرفانی برمی‌رسیم و سپس به سرشت نفس و راهکار مقابله با آن از نگاه این حکیم بزرگ خواهیم پرداخت. روش این جستار، تحلیل فلسفی و زبان‌شناسانه‌ی بخش‌های مرتبطی از مثنوی معنوی، مهم ترین اثر حکمی و آموزشی مولاناست.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/Cv8wJ
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
پژوهشی در پدیده نفس از نگاه مولانا
✍️ #ساسان_حبیب_وند
🔅 نفس چیست و در وجود آدمی چه جایگاهی دارد؟ رابطه‌ی نفس با عقلانیت و خردمندی انسان کدام است؟ نفسانیت چه چالش‌هایی را پیش روی شادی و آسودگی انسان می‌گذارد؟ آیا راه حل نهایی برای غلبه بر نفس و آفات آن وجود دارد…؟ مولوی برای این پرسش‌ها چه پاسخی دارد؟ این نوشتار بر آن است تا مفهوم «نفس» را به عنوان یکی از عناصر کلیدی در اندیشه جلال الدین محمد بلخی به اختصار بررسی کند. برای این منظور، ابتدا تعریف «نفس» را در بافتار لغوی، قرآنی و عرفانی برمی‌رسیم و سپس به سرشت نفس و راهکار مقابله با آن از نگاه این حکیم بزرگ خواهیم پرداخت. روش این جستار، تحلیل فلسفی و زبان‌شناسانه‌ی بخش‌های مرتبطی از مثنوی معنوی، مهم ترین اثر حکمی و آموزشی مولاناست.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/Cv8wJ
🌾 @sedanet | @sasanhabibvand
🎥 درس‌گفتارهای شرح ده باب از بوستان سعدی توسط #عبدالکریم_سروش در بنیاد توحید سن‌حوزه مرکز اسلامی فرهنگی شمال کالیفرنیا
صوت و فیلم 20 جلسه (کامل) 👇
✨ → 3danet.ir/5uZC9
🌾 @Sedanet | @DrSoroush
صوت و فیلم 20 جلسه (کامل) 👇
✨ → 3danet.ir/5uZC9
🌾 @Sedanet | @DrSoroush
❄️ مذهبِ لامذهبی و مصایب ترویجش در شوروی
✍️ #علیرضا_اشراقی
🔅 همه می‌دانیم که رژیم کمونیستی اتحاد جماهیر شوروی رژیمی توتالیتر یا تمامیت‌خواه بود. همه می‌دانیم که این رژیم با دین و مذهب عناد داشت. بله، مارکس گفته بود که «دین افیون توده‌هاست» و لنین هم پشت‌بندش اضافه کرده بود که مذهب و دم‌و‌دستگاه مذهبی بساط کسب‌وکار بورژوازی است برای استثمار طبقه‌ی کارگر. می‌دانیم که این رژیم خداناباوری را هم رسماً ترویج می‌کرد. آخر داستان را هم که می‌دانیم، این که مذهب ماند و رژیم رفت – داستانش را روحانیون مسلمان و مسیحی یکسان به عنوان نشانه‌ای از پیروزی الهی تعریف می‌کنند. اما زمامداران شوروی چه تصور و انتظاری از خداناباوری – به عنوان یک طرح سیاسی، عقیدتی و معنوی داشتند و چه تدابیری برای اشاعه‌ی لامذهبی و رقابت با مذهب اندیشیدند؟ شرمنده، این‌جا دیگر چیز زیادی نمی‌دانیم. برخلاف تصور عمومی آثار بسیار اندکی در این زمینه منتشر شده است. همین، موضوع کتاب بسیار جذاب و خواندنی ویکتوریا اسمولکین است که تابستان امسال منتشر شد.
🔅 بلشویک‌هایی که با انقلاب ۱۹۱۷ به قدرت رسیدند خیال می‌کردند که می‌توانند جهانی کمونیستی بدون مذهب بیافرینند. قرار بود که دانش و خرد جایگزین خرافه شود، اخلاق طبقاتی جایگزین اخلاق مذهبی، و شیوه‌ی زندگی مدرن جایگزین رسم قدیم. انحصار قدرت و حقیقت از دستان کاخ و کلیسا گرفته شد و هر دو نصیب حزب کمونیست شد. با این حال رژیم شوروی هیچ‌وقت مذهب را ممنوع نکرد. حزب کمونیست رسماً خداناباور بود، دولت سکولار، و جامعه هم عمیقاً مذهبی. حزب دست‌به‌کار مهندسی عظیمی شد تا همه چیز را زیر و رو کند.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/0xfLR
🌾 @Sedanet | @DrSoroush
✍️ #علیرضا_اشراقی
🔅 همه می‌دانیم که رژیم کمونیستی اتحاد جماهیر شوروی رژیمی توتالیتر یا تمامیت‌خواه بود. همه می‌دانیم که این رژیم با دین و مذهب عناد داشت. بله، مارکس گفته بود که «دین افیون توده‌هاست» و لنین هم پشت‌بندش اضافه کرده بود که مذهب و دم‌و‌دستگاه مذهبی بساط کسب‌وکار بورژوازی است برای استثمار طبقه‌ی کارگر. می‌دانیم که این رژیم خداناباوری را هم رسماً ترویج می‌کرد. آخر داستان را هم که می‌دانیم، این که مذهب ماند و رژیم رفت – داستانش را روحانیون مسلمان و مسیحی یکسان به عنوان نشانه‌ای از پیروزی الهی تعریف می‌کنند. اما زمامداران شوروی چه تصور و انتظاری از خداناباوری – به عنوان یک طرح سیاسی، عقیدتی و معنوی داشتند و چه تدابیری برای اشاعه‌ی لامذهبی و رقابت با مذهب اندیشیدند؟ شرمنده، این‌جا دیگر چیز زیادی نمی‌دانیم. برخلاف تصور عمومی آثار بسیار اندکی در این زمینه منتشر شده است. همین، موضوع کتاب بسیار جذاب و خواندنی ویکتوریا اسمولکین است که تابستان امسال منتشر شد.
🔅 بلشویک‌هایی که با انقلاب ۱۹۱۷ به قدرت رسیدند خیال می‌کردند که می‌توانند جهانی کمونیستی بدون مذهب بیافرینند. قرار بود که دانش و خرد جایگزین خرافه شود، اخلاق طبقاتی جایگزین اخلاق مذهبی، و شیوه‌ی زندگی مدرن جایگزین رسم قدیم. انحصار قدرت و حقیقت از دستان کاخ و کلیسا گرفته شد و هر دو نصیب حزب کمونیست شد. با این حال رژیم شوروی هیچ‌وقت مذهب را ممنوع نکرد. حزب کمونیست رسماً خداناباور بود، دولت سکولار، و جامعه هم عمیقاً مذهبی. حزب دست‌به‌کار مهندسی عظیمی شد تا همه چیز را زیر و رو کند.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/0xfLR
🌾 @Sedanet | @DrSoroush
❄️ عشق پیش‌رونده و عشق بالارونده چریک عارف
✍️ #محمد_قطبی
عرفان اجتماعی در بینش و روش و منش مصطفی چمراندر مقاله پیشین از مجموعه مقالات عرفان اجتماعی بر بستر توحید اجتماعی-سیاسی پس از بررسی عرفان اجتماعی شریعتی و اقبال گفته شد که آنچه که اقبال و شریعتی به عنوان "مسلمان تمام" رونمایی کرده‌اند را می‌توان در شمایل در چمران و هدی صابر دید. در این مقاله به بررسی عرفان اجتماعی دکتر مصطفی چمران و تاثیر عرفان شریعتی و اقبال بر او خواهیم پرداخت.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/tX5dP
دو قسمت قبل👇
t.me/sedanet/3815
t.me/sedanet/3843
✍️ #محمد_قطبی
عرفان اجتماعی در بینش و روش و منش مصطفی چمراندر مقاله پیشین از مجموعه مقالات عرفان اجتماعی بر بستر توحید اجتماعی-سیاسی پس از بررسی عرفان اجتماعی شریعتی و اقبال گفته شد که آنچه که اقبال و شریعتی به عنوان "مسلمان تمام" رونمایی کرده‌اند را می‌توان در شمایل در چمران و هدی صابر دید. در این مقاله به بررسی عرفان اجتماعی دکتر مصطفی چمران و تاثیر عرفان شریعتی و اقبال بر او خواهیم پرداخت.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/tX5dP
دو قسمت قبل👇
t.me/sedanet/3815
t.me/sedanet/3843
❄️ سلبریتی‌ها
✍️ روزبه فیض
🔅افرادی که واقعیتِ درونیِ پررنگی دارند به سادگی آن را تابعِ موضوعات بیرونی—هر چقدر هم که مهم یا جذاب به نظر برسند—نمی‌کنند. این اشخاص از درون به بیرون حرکت می‌کنند، یعنی با تکیه بر واقعیتِ درونی‌شان وارد عرصهٔ عمومی می‌شوند و اگر هم شهرتی کسب کنند، شهرتی است که به واسطهٔ قدر و منزلتِ همان واقعیتِ درونیِ آنها شکل گرفته است. این‌ها افرادی هستند که می‌توانیم آنها را «صاحبْ‌شخصیت» بدانیم، به این معنی که شخصیتِ آنها مبتنی بر واقعیتِ درونیِ غنی، ریشه‌دار، پرداخته و باوقاری است که به راحتی تحتِ تأثیرِ محرک‌های محیطی و اجتماعی قرار نمی‌گیرد.
🔅شکی نیست که تعداد قابل توجهی از افرادِ مشهور در یک جامعه صاحبْ‌شخصیت هستند، اما خیلی از افرادِ مشهور را نیز نمی‌توانیم صاحبْ‌شخصیت تلقی کنیم. گسترش رسانه‌های جمعی این امکان را برای عده‌ای فراهم آورد که بدونِ داشتنِ واقعیتِ درونیِ قابل اعتنایی بتوانند صرفاً از طریق حضور همزمان در تعدادِ زیادی صفحهٔ نمایش به شهرت برسند؛ پدیده‌ای که با شکل‌گیری و رشد شبکه‌های اجتماعی تشدید نیز شده است.
🔅این افراد که معمولاً آنها را به عنوان «سلبریتی» می‌شناسیم، به جای تقویتِ واقعیتِ درونی و شکل دادنِ شخصیت‌شان بر پایهٔ آن، به این نگاه می‌کنند که شهرت در عرصهٔ عمومی چه طلب می‌کند و سعی می‌کنند پندار و گفتار و کردارشان را با همان مطالبات تنظیم کنند. شخصیتِ این افراد تا حدی زیادی تابعِ مطالباتِ عمومی و شهوتِ شهرت است و به این ترتیب واقعیتِ درونی‌شان تُنک و بی‌مایه باقی می‌ماند.
🔅اما آیا فرد نمی‌تواند عمدتاً با تکیه بر مطالباتِ عمومی، شخصیتِ توانمند و باوقاری برای خودش دست‌و‌پا کند؟ پاسخ کوتاه «خیر» است. طبعاً نمی‌توانیم حکم مطلقی صادر کنیم و همیشه استثناهایی وجود دارد، اما همان‌طور که در یادداشتِ دیگری توضیح دادم، در عرصهٔ موضوعاتِ انسانی و اجتماعی استثناها معمولاً مؤیدِ قاعده‌ای عمومی هستند و نه ناقض آن. در این‌جا هم قاعده این است که سلبریتی‌ها—یعنی افرادی که عمدهٔ همّ‌و‌غمّ‌شان این است که تصویرِ عمومی‌شان جذاب و مشهور باشد و به رشد و پرداختِ واقعیتِ درونی‌شان کم‌توجهند—مجبورند به الگوهای موردِ پسند یا توجهِ عموم رو بیاورند. اما سلیقهٔ عمومی فاقدِ حساسیت و ظرافت است و همچون آینهٔ همگن‌سازیْ پیچیدگی‌ها، گوناگونی‌ها و شگفتی‌ها را به پدیده‌هایی نا‌فرم، مبتذل و عادی تبدیل می‌کند.
🔅بنابراین، شخصیتِ یک سلبریتی آینه‌ای از پسندِ میانگینِ عمومی می‌شود و کم‌مایه و توخالی می‌ماند. تمایلِ عموم و افرادی که از حضور سلبریتی‌ها بهره می‌برند ارائهٔ روایت‌ها و تصویرهایِ «ساده‌فهم»، «جذاب» و «آشنا» است و یک سلبریتی هر چه بیشتر خود را با این تمایلِ عمومی همراه کند، بیشتر «پاداش» می‌گیرد. آنچه افراد کم‌شخصیت و میان‌مایه را به سلبریتی تبدیل می‌کند همان فرایندی است که جهان و مناسبت‌هایش را به عنوانِ پدیده‌هایی ساده و تقلیل‌یافته معرفی می‌کند که می‌توان آنها را به راحتی توضیح داد و بدونِ زحمت فهمید.
🔅نکتهٔ دیگر این است که باید تمایزی بینِ «سلبریتی» و «ستاره» قائل شویم، چرا که این دو مفهوم اگر چه با هم همپوشانی دارند، اما یکسان نیستند. «ستاره» کسی است که در حوزهٔ حرفه‌ای‌اش کوشیده و به واسطهٔ همان هم در منظرِ عام درخشیده و مشهور شده است. بنابراین، ستارهٔ آسمانِ سینما یا ستارهٔ آسمانِ سیاست کسی است که مهارت‌ها، تلاش‌ها و دستاوردهایش در عرصهٔ سینما یا سیاست قابلِ اعتنا و جدی است. ستارهٔ واقعی دارای واقعیتِ درونیِ محکمی است— دستِ کم در حوزهٔ عملکردش—و شهرتش نیز کم‌و‌بیش مبتنی بر تلاش‌ها و موفقیت‌هایِ واقعی است.
🔅برعکس، سلبریتی کسی است که هنری جز مشهور شدن ندارد و به جز جلوه‌های ظاهری و شیوه‌های جلبِ توجهِ عموم چیزی برای عرضه کردن ندارد. چنانچه میکروفون و صفحهٔ نمایش را از وی بگیرند به سرعت و به کلی از صفحهٔ روزگار محو می‌شود، تو گویی هرگز وجود نداشته است. سلبریتی ستاره‌ای قلابی است که شهرتِ اجتماعی‌اش را از طریقِ جا زدنِ خود به عنوان یک ستاره یا دستِ کم یک شبهِ ستاره به دست می‌آورد، اما در واقع نه تنها ستاره و شبه‌ستاره نیست، بلکه سیارکی خُرد و بی‌مایه است که بی‌اراده تحتِ تأثیر جاذبهٔ مُد و تبلیغ، گردِ کانون‌های مصرف‌گرایی و ابتذال می‌چرخد. سلبریتی نوری از خود ندارد، بلکه زرق‌و‌برق‌های کم‌ارزش و زودگذرِ عرصهٔ عمومی را بازتولید می‌کند.
🔅کمتر کسی به دانستنِ واقعیتِ درونیِ یک رهگذرِ معمولیِ خیابان علاقه نشان می‌دهد، اما خیلی‌ها دوست دارند واقعیتِ درونیِ یک سلبریتی را بدانند. آن چه کمتر به آن توجه می‌شود این است که واقعیتِ درونیِ آن رهگذر معمولیِ خیابان از واقعیتِ زندگیِ بیشتر سلبریتی‌ها پررنگ‌تر، زنده‌تر، منحصربه‌فردتر و در مجموع جالب‌تر است.
🌾 @Sedanet | @roozbehfeiz
✍️ روزبه فیض
🔅افرادی که واقعیتِ درونیِ پررنگی دارند به سادگی آن را تابعِ موضوعات بیرونی—هر چقدر هم که مهم یا جذاب به نظر برسند—نمی‌کنند. این اشخاص از درون به بیرون حرکت می‌کنند، یعنی با تکیه بر واقعیتِ درونی‌شان وارد عرصهٔ عمومی می‌شوند و اگر هم شهرتی کسب کنند، شهرتی است که به واسطهٔ قدر و منزلتِ همان واقعیتِ درونیِ آنها شکل گرفته است. این‌ها افرادی هستند که می‌توانیم آنها را «صاحبْ‌شخصیت» بدانیم، به این معنی که شخصیتِ آنها مبتنی بر واقعیتِ درونیِ غنی، ریشه‌دار، پرداخته و باوقاری است که به راحتی تحتِ تأثیرِ محرک‌های محیطی و اجتماعی قرار نمی‌گیرد.
🔅شکی نیست که تعداد قابل توجهی از افرادِ مشهور در یک جامعه صاحبْ‌شخصیت هستند، اما خیلی از افرادِ مشهور را نیز نمی‌توانیم صاحبْ‌شخصیت تلقی کنیم. گسترش رسانه‌های جمعی این امکان را برای عده‌ای فراهم آورد که بدونِ داشتنِ واقعیتِ درونیِ قابل اعتنایی بتوانند صرفاً از طریق حضور همزمان در تعدادِ زیادی صفحهٔ نمایش به شهرت برسند؛ پدیده‌ای که با شکل‌گیری و رشد شبکه‌های اجتماعی تشدید نیز شده است.
🔅این افراد که معمولاً آنها را به عنوان «سلبریتی» می‌شناسیم، به جای تقویتِ واقعیتِ درونی و شکل دادنِ شخصیت‌شان بر پایهٔ آن، به این نگاه می‌کنند که شهرت در عرصهٔ عمومی چه طلب می‌کند و سعی می‌کنند پندار و گفتار و کردارشان را با همان مطالبات تنظیم کنند. شخصیتِ این افراد تا حدی زیادی تابعِ مطالباتِ عمومی و شهوتِ شهرت است و به این ترتیب واقعیتِ درونی‌شان تُنک و بی‌مایه باقی می‌ماند.
🔅اما آیا فرد نمی‌تواند عمدتاً با تکیه بر مطالباتِ عمومی، شخصیتِ توانمند و باوقاری برای خودش دست‌و‌پا کند؟ پاسخ کوتاه «خیر» است. طبعاً نمی‌توانیم حکم مطلقی صادر کنیم و همیشه استثناهایی وجود دارد، اما همان‌طور که در یادداشتِ دیگری توضیح دادم، در عرصهٔ موضوعاتِ انسانی و اجتماعی استثناها معمولاً مؤیدِ قاعده‌ای عمومی هستند و نه ناقض آن. در این‌جا هم قاعده این است که سلبریتی‌ها—یعنی افرادی که عمدهٔ همّ‌و‌غمّ‌شان این است که تصویرِ عمومی‌شان جذاب و مشهور باشد و به رشد و پرداختِ واقعیتِ درونی‌شان کم‌توجهند—مجبورند به الگوهای موردِ پسند یا توجهِ عموم رو بیاورند. اما سلیقهٔ عمومی فاقدِ حساسیت و ظرافت است و همچون آینهٔ همگن‌سازیْ پیچیدگی‌ها، گوناگونی‌ها و شگفتی‌ها را به پدیده‌هایی نا‌فرم، مبتذل و عادی تبدیل می‌کند.
🔅بنابراین، شخصیتِ یک سلبریتی آینه‌ای از پسندِ میانگینِ عمومی می‌شود و کم‌مایه و توخالی می‌ماند. تمایلِ عموم و افرادی که از حضور سلبریتی‌ها بهره می‌برند ارائهٔ روایت‌ها و تصویرهایِ «ساده‌فهم»، «جذاب» و «آشنا» است و یک سلبریتی هر چه بیشتر خود را با این تمایلِ عمومی همراه کند، بیشتر «پاداش» می‌گیرد. آنچه افراد کم‌شخصیت و میان‌مایه را به سلبریتی تبدیل می‌کند همان فرایندی است که جهان و مناسبت‌هایش را به عنوانِ پدیده‌هایی ساده و تقلیل‌یافته معرفی می‌کند که می‌توان آنها را به راحتی توضیح داد و بدونِ زحمت فهمید.
🔅نکتهٔ دیگر این است که باید تمایزی بینِ «سلبریتی» و «ستاره» قائل شویم، چرا که این دو مفهوم اگر چه با هم همپوشانی دارند، اما یکسان نیستند. «ستاره» کسی است که در حوزهٔ حرفه‌ای‌اش کوشیده و به واسطهٔ همان هم در منظرِ عام درخشیده و مشهور شده است. بنابراین، ستارهٔ آسمانِ سینما یا ستارهٔ آسمانِ سیاست کسی است که مهارت‌ها، تلاش‌ها و دستاوردهایش در عرصهٔ سینما یا سیاست قابلِ اعتنا و جدی است. ستارهٔ واقعی دارای واقعیتِ درونیِ محکمی است— دستِ کم در حوزهٔ عملکردش—و شهرتش نیز کم‌و‌بیش مبتنی بر تلاش‌ها و موفقیت‌هایِ واقعی است.
🔅برعکس، سلبریتی کسی است که هنری جز مشهور شدن ندارد و به جز جلوه‌های ظاهری و شیوه‌های جلبِ توجهِ عموم چیزی برای عرضه کردن ندارد. چنانچه میکروفون و صفحهٔ نمایش را از وی بگیرند به سرعت و به کلی از صفحهٔ روزگار محو می‌شود، تو گویی هرگز وجود نداشته است. سلبریتی ستاره‌ای قلابی است که شهرتِ اجتماعی‌اش را از طریقِ جا زدنِ خود به عنوان یک ستاره یا دستِ کم یک شبهِ ستاره به دست می‌آورد، اما در واقع نه تنها ستاره و شبه‌ستاره نیست، بلکه سیارکی خُرد و بی‌مایه است که بی‌اراده تحتِ تأثیر جاذبهٔ مُد و تبلیغ، گردِ کانون‌های مصرف‌گرایی و ابتذال می‌چرخد. سلبریتی نوری از خود ندارد، بلکه زرق‌و‌برق‌های کم‌ارزش و زودگذرِ عرصهٔ عمومی را بازتولید می‌کند.
🔅کمتر کسی به دانستنِ واقعیتِ درونیِ یک رهگذرِ معمولیِ خیابان علاقه نشان می‌دهد، اما خیلی‌ها دوست دارند واقعیتِ درونیِ یک سلبریتی را بدانند. آن چه کمتر به آن توجه می‌شود این است که واقعیتِ درونیِ آن رهگذر معمولیِ خیابان از واقعیتِ زندگیِ بیشتر سلبریتی‌ها پررنگ‌تر، زنده‌تر، منحصربه‌فردتر و در مجموع جالب‌تر است.
🌾 @Sedanet | @roozbehfeiz
instagram.com/p/BtkxXgVH4CC
➖ صدانت در اینستاگرام:
instagram.com/3danet
➖ صدانت در آپارات:
aparat.com/3danet
➖ صدانت در تویتر:
twitter.com/3danet_ir
➖ صدانت در تلگرام:
t.me/sedanet
➖ صدانت در فیسبوک:
fb.com/3danet
➖ صدانت در اینستاگرام:
instagram.com/3danet
➖ صدانت در آپارات:
aparat.com/3danet
➖ صدانت در تویتر:
twitter.com/3danet_ir
➖ صدانت در تلگرام:
t.me/sedanet
➖ صدانت در فیسبوک:
fb.com/3danet
Instagram
وبسایت فرهنگی صدانت
"...نگارنده اين سطور طی ساليان گذشته بارها بر اين نكته تأكيد گذارده است كه در دوره معاصر، ترجمه به وسيع‌ترين معنای كلمه يگانه شكل حقيقی تفكر برای ماست. تجربه شخصی من در ترجمه و تأليف و همچنين دستاوردهای ديگران در اين دو عرصه، مؤيد اين رای است..." #مراد_فرهادپور…