☘️ دوران بازنشستگی عالمان خلاف
✍️ #مرتضی_مردیها
🔅قدیم‌ها چیزی وجود داشت به نام علم خلاف. علم خلاف در قدیم عبارت بود از آگاهی تفصیلی از اختلافات دو صاحب‌نظر بزرگ رقیب؛ در چیزهایی که آن زمان علم محسوب می‌شد، مثلاً در نحو یا فقه یا فلان. صاحب چنین علمی تمام عمر و استعداد خود را مصروف این میکرد که اختلاف نظر این دو تن در جزء‌جزء موارد چیست. در مورد یکی از مشاهیر این علم، مثلاً ابوالفلان، که تخصصش گویا اختلاف نظرات امام شافعی و احمد‌بن‌حنبل بود، به طنزی که خالی از حقیقت هم نبود، گفته بودند اگر این دو (یعنی حنبل و شافعی) با هم آشتی کنند، تمامی علم ابوالفلان یک‌مرتبه دود میشود و به هوا می‌رود؛ و از فردای آن به‌کلی بیکار میشود.
🔅الغرض، منظورم از آوردن این مقدمۀ نیمه‌طنزآمیز این بود که بگویم من هم متوجه هستم که کردار سیاست‌گذاران و برنامه‌ریزان و مدیران یک کشور می‌تواند تأثیرات مهمی بر میزان خسارات و تلفات سوانح طبیعی داشته باشد؛ متوجه هستم که به‌ویژه در کشور ما، انواع سیاست‌ها و بی‌سیاستی‌ها (اعم از ایدئولوژیک یا صرفاً بی‌کش و پیمانی) خاصه در زمینۀ محیط‌زیست، چه فجایعی به‌بار آورده و هنوز هم کلی در آستینش ذخیره دارد (از شما چه پنهان چندباری از بابت تأسف از این موضوع گریه هم کرده‌ام). با همهٔ این احوال، با دیدن وفور حیرت‌ناک موضع‌گیری‌ها و اظهار نظرهایی که از هر بهانه‌ای برای بند کردن (یا گیر دادن) به حکومت و سیاست و حتی تحقیر نیروهای فنی و مدیران انتخابی استفاده می‌کنند، این به ذهنم خطور میکند که اگر زمانی حکومت خوب شد یا جایش را به حکومتی خوب سپرد، این همه نبوغ و قدرت تحلیل در این قبیل دوستان چه خواهد شد، و از آن پس از صبح تا شب چکار خواهند کرد. فکر نمی‌کنید ذهنیت و دغدغه‌های‌شان به قدر عالِم علمِ خلاف بودن در تهدید نابودی یا کم‌خاصیتی است؟
🔅البته ممکن است بگویند بگذار این اتفاق بیفتد، آن‌قدر فرخنده است که اصلاً جا ندارد به بعدش فکر کنیم. بعدش سربه‌سر شادی است و خشنودی. من نمی‌دانم "تا چه حد" این‌گونه خواهد شد، ولی فرض کنیم که چنین باشد، به گمان من باز هم برای کسانی که عمری را از صبح تا شب، فقط به علم خلاف و خلاف‌ورزی و انگشت در خلل‌گذاشتن گذرانده‌اند، چندان‌که اصل موج‌های متناوبِ گرما و سرما و بارش و خشکی و زلزله و غیره را هم از حکومت، و فقط از حکومت، می‌دانند و تبلیغ لحظه‌به‌لحظه آن را وظیفۀ اخلاقی و سیاسی خود، در چنان فرضی به بیکاری وحشتناکی دچار می‌شوند.
🔅شاید هم هیچ حکومتی در نظر آنها خوب نباشد و شغل منتقد بودن آنها مادام‌العمر تضمین شده است، و انگشت پطرس‌وار آنان بالاخره سوراخی در دیوار مدیریت پیدا خواهد کرد. شاید هم بخشی از آن دکان است؛ برای اظهار لحیه و جلب شهرت به ارزان‌ترین قیمت و آسان‌ترین روش و بی‌خاصیت‌ترین شکل؛ که در این‌صورت بعداً به راحتی موضوع و موضع دیگری برخواهند گزید. شاید هم سرگرمی است؛ کار دیگری بلد نیستند و این راحت‌ترین و درضمن مقبول‌ترین (لایک‌خورترین) سرگرمی است.
🔅هرچه باشد، توصیه‌ام این است که، به جهت احتیاط و ایمنی، کمی هم کارهای دیگر بکنند و حرف‌های دیگر بزنند، و به فکر دوران بیکاری و بازنشستگی از این حرف‌ها باشند. این‌هم مثل مسیل دروازه‌قرآن است؛ اینکه سی سال سیل نیامد معنی‌اش این نیست که هیچ‌وقت نمی‌آید. بالاخره اوضاع عوض میشود؛ این پان‌انتقادیسم یعنی مسیل فکر غیرتخریبی را پرکردن و روی آن خانه ساختن. سیل تحول اگر بیاید برای کسانی که جز گفتن اینکه مدیران دزد و بی‌کفایت و فلان و فلان‌اند، هیچ کار دیگر بلد نیستند، راهی برای هضم و جذب تحول باقی نخواهد ماند. لیک حتی اگر تحولی هم نباشد بازهم خلاصه‌شدن همه هنر کسی در بدزبانی به مسئولان و مدیرانِ بد، مثل علم خلاف ابولفلان موجب مضحکه است. در پان‌انتقادیسم خطرِ غرقاب هست، حتی پیش از سیل. توصیه‌های ایمنی را جدی بگیریم.
🌾 @Sedanet | @Mardihamorteza
🏞 t.me/sedanet1/162
✍️ #مرتضی_مردیها
🔅قدیم‌ها چیزی وجود داشت به نام علم خلاف. علم خلاف در قدیم عبارت بود از آگاهی تفصیلی از اختلافات دو صاحب‌نظر بزرگ رقیب؛ در چیزهایی که آن زمان علم محسوب می‌شد، مثلاً در نحو یا فقه یا فلان. صاحب چنین علمی تمام عمر و استعداد خود را مصروف این میکرد که اختلاف نظر این دو تن در جزء‌جزء موارد چیست. در مورد یکی از مشاهیر این علم، مثلاً ابوالفلان، که تخصصش گویا اختلاف نظرات امام شافعی و احمد‌بن‌حنبل بود، به طنزی که خالی از حقیقت هم نبود، گفته بودند اگر این دو (یعنی حنبل و شافعی) با هم آشتی کنند، تمامی علم ابوالفلان یک‌مرتبه دود میشود و به هوا می‌رود؛ و از فردای آن به‌کلی بیکار میشود.
🔅الغرض، منظورم از آوردن این مقدمۀ نیمه‌طنزآمیز این بود که بگویم من هم متوجه هستم که کردار سیاست‌گذاران و برنامه‌ریزان و مدیران یک کشور می‌تواند تأثیرات مهمی بر میزان خسارات و تلفات سوانح طبیعی داشته باشد؛ متوجه هستم که به‌ویژه در کشور ما، انواع سیاست‌ها و بی‌سیاستی‌ها (اعم از ایدئولوژیک یا صرفاً بی‌کش و پیمانی) خاصه در زمینۀ محیط‌زیست، چه فجایعی به‌بار آورده و هنوز هم کلی در آستینش ذخیره دارد (از شما چه پنهان چندباری از بابت تأسف از این موضوع گریه هم کرده‌ام). با همهٔ این احوال، با دیدن وفور حیرت‌ناک موضع‌گیری‌ها و اظهار نظرهایی که از هر بهانه‌ای برای بند کردن (یا گیر دادن) به حکومت و سیاست و حتی تحقیر نیروهای فنی و مدیران انتخابی استفاده می‌کنند، این به ذهنم خطور میکند که اگر زمانی حکومت خوب شد یا جایش را به حکومتی خوب سپرد، این همه نبوغ و قدرت تحلیل در این قبیل دوستان چه خواهد شد، و از آن پس از صبح تا شب چکار خواهند کرد. فکر نمی‌کنید ذهنیت و دغدغه‌های‌شان به قدر عالِم علمِ خلاف بودن در تهدید نابودی یا کم‌خاصیتی است؟
🔅البته ممکن است بگویند بگذار این اتفاق بیفتد، آن‌قدر فرخنده است که اصلاً جا ندارد به بعدش فکر کنیم. بعدش سربه‌سر شادی است و خشنودی. من نمی‌دانم "تا چه حد" این‌گونه خواهد شد، ولی فرض کنیم که چنین باشد، به گمان من باز هم برای کسانی که عمری را از صبح تا شب، فقط به علم خلاف و خلاف‌ورزی و انگشت در خلل‌گذاشتن گذرانده‌اند، چندان‌که اصل موج‌های متناوبِ گرما و سرما و بارش و خشکی و زلزله و غیره را هم از حکومت، و فقط از حکومت، می‌دانند و تبلیغ لحظه‌به‌لحظه آن را وظیفۀ اخلاقی و سیاسی خود، در چنان فرضی به بیکاری وحشتناکی دچار می‌شوند.
🔅شاید هم هیچ حکومتی در نظر آنها خوب نباشد و شغل منتقد بودن آنها مادام‌العمر تضمین شده است، و انگشت پطرس‌وار آنان بالاخره سوراخی در دیوار مدیریت پیدا خواهد کرد. شاید هم بخشی از آن دکان است؛ برای اظهار لحیه و جلب شهرت به ارزان‌ترین قیمت و آسان‌ترین روش و بی‌خاصیت‌ترین شکل؛ که در این‌صورت بعداً به راحتی موضوع و موضع دیگری برخواهند گزید. شاید هم سرگرمی است؛ کار دیگری بلد نیستند و این راحت‌ترین و درضمن مقبول‌ترین (لایک‌خورترین) سرگرمی است.
🔅هرچه باشد، توصیه‌ام این است که، به جهت احتیاط و ایمنی، کمی هم کارهای دیگر بکنند و حرف‌های دیگر بزنند، و به فکر دوران بیکاری و بازنشستگی از این حرف‌ها باشند. این‌هم مثل مسیل دروازه‌قرآن است؛ اینکه سی سال سیل نیامد معنی‌اش این نیست که هیچ‌وقت نمی‌آید. بالاخره اوضاع عوض میشود؛ این پان‌انتقادیسم یعنی مسیل فکر غیرتخریبی را پرکردن و روی آن خانه ساختن. سیل تحول اگر بیاید برای کسانی که جز گفتن اینکه مدیران دزد و بی‌کفایت و فلان و فلان‌اند، هیچ کار دیگر بلد نیستند، راهی برای هضم و جذب تحول باقی نخواهد ماند. لیک حتی اگر تحولی هم نباشد بازهم خلاصه‌شدن همه هنر کسی در بدزبانی به مسئولان و مدیرانِ بد، مثل علم خلاف ابولفلان موجب مضحکه است. در پان‌انتقادیسم خطرِ غرقاب هست، حتی پیش از سیل. توصیه‌های ایمنی را جدی بگیریم.
🌾 @Sedanet | @Mardihamorteza
🏞 t.me/sedanet1/162
Telegram
انبار صدانت
☘️ انتقاد كنيم يا نكنيم؟
✍️ نعمت الله فاضلی
🔅 شبکه های اجتماعی بویژه تلگرام باعث رونق حوزه عمومی و گرمی بازار بحث و گفتگو شده اند. در این بازار گاهی سَر می شکنند و گاه دل! سه گروه در این بازار حضور فعال دارند: «منتقدان»، «مدافعان»، و «میانجیان». روزهای اخیر در برخی گروه های تلگرامی شاهد گفتگوی این سه گروه بوده ام. فکر کنم قدر این سه گروه و بازار گرم بحث و گفتگویی را که خلق کرده اند باید پاس بداریم. می پرسید چرا؟ اجازه دهید برای تان بگویم!
🔅 این روزها که سیل آمده است مثل روزهایی که زلزله می آید، برخی تلاش می کنند تا سیاست ها و حکومت را نقد کنند و نشان دهند که چه سیاست هایی احتمالا باعث پیامدهای تلخ فجایع طبیعی شده اند. فارغ از این که نقدهای این منتقدان را بخواهم روایت کنم، می توان منطق آنها برای نقد کردن را توضیح داد.
🔅استدلال و منطق منتقدان این است که اولا سیاست های نادرست یکی از علل خسارت ها و پیامدهای زیانبار حوادث طبیعی است. از این دیدگاه حوادث، طبیعی هستند اما خسارت های آن طبیعی نیستند. از اینرو، منتقدان معتقدند مسوولیت اجتماعی آنها ایجاب می کند که سیاست ها و حکومت و حاکمان را نقد کنند.
🔅دوم این که این منتقدان معتقدند در زمان وقوع حوادث، جامعه هوشیار و حساس است و افکار عمومی آمادگی بیشتری دارد تا درباره حوادث و سیاست ها بشنود. خدا را چه دیدی شاید اهل سیاست هم گوش شنوایی در این میانه پیدا کرد! در نتیجه، منتقدان معتدند نباید «فضای اجتماعی حوادث» را از دست داد.
🔅سوم این که به نظر این منتقدان، حوادث با تخریب ها و ویرانی های شان «پرسش طرح می کنند»، فجایع ما را استیضاح می کنند، و نوعی عاملیتِ طبیعت را ممکن می سازند. در موقع سیل و زلزله و حوادث طبیعی، همه ما از شهروندان تا مدیران و سیاستمداران، از مردم عادی تا متخصصان و دانشمندان، همه در معرض این پرسش قرار می گیریم که چرا پیشگیری های لازم را نکردیم؟ چرا در مدیریت بحران موفق نبودیم؟ کجای کار می لنگد که با هر حادثه ای طبیعی چنین آسیب پذیر می شویم؟
🔅منتقدان معتقدند اینها پرسش هایی است که حوادث می آفرینند و البته از زبان مسوولانه آنها جاری می شود و به سخن در می آید!
🔅 خب، تا اینجا موضع منتقدان را گفتم. حال برویم به سراغ «مدافعان»، همان هایی که مخاطب منتقدان هستند، یا این که به هر دلیلی خود را در برابر منتقدان ساکت نمی یابند و نمی توانند سکوت کنند!
🔅برخی مدافعان کار منتقدان را بیهوده، غیراخلاقی و گاهی نیز نومیدکننده و نادرست می دانند. اینها می گویند زلزله و سیل امر طبیعی است و اجتناب ناپذیر؛ بنابراین، جای نقد و گلایه نیست!
🔅برخی هم معتقدند همه مردم مقصرند و نباید حکومت و سیاست را محاکمه کرد. از دیدگاه اینها خود کرده را تدبیر نیست! برخی دیگر از مدافعان هم به تلاش های حکومت اشاره می کنند و معتقدند حکومت خوب عمل کرده و منتقدان یا بی انصافی می کنند یا مغرض اند.
🔅برخی هم می گویند نیمه پر لیوان را ببینید و به کارهای سازنده و خوب حکومت هم توجه کنیم. از دیدگاه این گروه آدم نجیب و شریف به کسی می گویند که بجای نقد کردن برود به کمک آسیب دیدگان؛ اگر کسی کاری از دستش بر نمی آید لااقل زبان درازی هم نکند!
🔅 در این درگیری ها و دعواها طبیعتا گروهی به میانجی گری و مصالحه می پردازند. آنها را میانجیان می نامیم. خب، طبیعی است که برخی بخواهند کخدا منشانه میانجی گری کنند! اینها موضع «موعظه گرایانه ای» دارند و همه را به دوستی و محبت با یکدیگر دعوت می کنند.
🔅به منتقدان نصیحت می کنند که منصف و متین باشید و با زبانی آرام بدون رنجاندن دیگران سخن بگویید. به طرف دیگر هم نصیحت می کنند که به منتقدان انگ و برچسب سیاسی نزنید و اجازه دهید همه با هم در این فضا زندگی و گفتگو کنیم! گاهی هم حق را به هر دو طرف می دهند! خلاصه، خود را به هر آب و آتش می زنند تا بحث با مسالمت ادامه یابد.
🔅از نظر من هر سه گروه (منتقدان؛ مدافعان؛ و میانجیان) حق دارند که سخن بگویند و هر سه گروه هم کمک می کنند تا فضای گفتگوی جمعی در حوزه ی عمومی شکل بگیرد و جامعه سخن بگوید. هیچ يك کاری عبث نمی کنند، زیرا اگر اینها نباشند اساسا گفتگویی نخواهد بود. کار عبث را آنهایی می کنند که احتمالا می خواهند صرفا «تماشاگر» باشند و هیچگونه احساس مسوولیتی در این فضا نمی کنند و نمی پذیرند. اگر قرار بر سرزنش باشد، باید کسانی را سرزنش کنیم که بیرون گود ایستاده اند و ظاهرا تلاش می کنند تنها گلیم خودشان را از آب بیرون بکشند! باری، بیاییم انتقاد کنیم ولی نه از خودمان بلکه از این جمعیت تماشاچی!
🌾 @Sedanet
🌾 @DrNematallahFazeli
✍️ نعمت الله فاضلی
🔅 شبکه های اجتماعی بویژه تلگرام باعث رونق حوزه عمومی و گرمی بازار بحث و گفتگو شده اند. در این بازار گاهی سَر می شکنند و گاه دل! سه گروه در این بازار حضور فعال دارند: «منتقدان»، «مدافعان»، و «میانجیان». روزهای اخیر در برخی گروه های تلگرامی شاهد گفتگوی این سه گروه بوده ام. فکر کنم قدر این سه گروه و بازار گرم بحث و گفتگویی را که خلق کرده اند باید پاس بداریم. می پرسید چرا؟ اجازه دهید برای تان بگویم!
🔅 این روزها که سیل آمده است مثل روزهایی که زلزله می آید، برخی تلاش می کنند تا سیاست ها و حکومت را نقد کنند و نشان دهند که چه سیاست هایی احتمالا باعث پیامدهای تلخ فجایع طبیعی شده اند. فارغ از این که نقدهای این منتقدان را بخواهم روایت کنم، می توان منطق آنها برای نقد کردن را توضیح داد.
🔅استدلال و منطق منتقدان این است که اولا سیاست های نادرست یکی از علل خسارت ها و پیامدهای زیانبار حوادث طبیعی است. از این دیدگاه حوادث، طبیعی هستند اما خسارت های آن طبیعی نیستند. از اینرو، منتقدان معتقدند مسوولیت اجتماعی آنها ایجاب می کند که سیاست ها و حکومت و حاکمان را نقد کنند.
🔅دوم این که این منتقدان معتقدند در زمان وقوع حوادث، جامعه هوشیار و حساس است و افکار عمومی آمادگی بیشتری دارد تا درباره حوادث و سیاست ها بشنود. خدا را چه دیدی شاید اهل سیاست هم گوش شنوایی در این میانه پیدا کرد! در نتیجه، منتقدان معتدند نباید «فضای اجتماعی حوادث» را از دست داد.
🔅سوم این که به نظر این منتقدان، حوادث با تخریب ها و ویرانی های شان «پرسش طرح می کنند»، فجایع ما را استیضاح می کنند، و نوعی عاملیتِ طبیعت را ممکن می سازند. در موقع سیل و زلزله و حوادث طبیعی، همه ما از شهروندان تا مدیران و سیاستمداران، از مردم عادی تا متخصصان و دانشمندان، همه در معرض این پرسش قرار می گیریم که چرا پیشگیری های لازم را نکردیم؟ چرا در مدیریت بحران موفق نبودیم؟ کجای کار می لنگد که با هر حادثه ای طبیعی چنین آسیب پذیر می شویم؟
🔅منتقدان معتقدند اینها پرسش هایی است که حوادث می آفرینند و البته از زبان مسوولانه آنها جاری می شود و به سخن در می آید!
🔅 خب، تا اینجا موضع منتقدان را گفتم. حال برویم به سراغ «مدافعان»، همان هایی که مخاطب منتقدان هستند، یا این که به هر دلیلی خود را در برابر منتقدان ساکت نمی یابند و نمی توانند سکوت کنند!
🔅برخی مدافعان کار منتقدان را بیهوده، غیراخلاقی و گاهی نیز نومیدکننده و نادرست می دانند. اینها می گویند زلزله و سیل امر طبیعی است و اجتناب ناپذیر؛ بنابراین، جای نقد و گلایه نیست!
🔅برخی هم معتقدند همه مردم مقصرند و نباید حکومت و سیاست را محاکمه کرد. از دیدگاه اینها خود کرده را تدبیر نیست! برخی دیگر از مدافعان هم به تلاش های حکومت اشاره می کنند و معتقدند حکومت خوب عمل کرده و منتقدان یا بی انصافی می کنند یا مغرض اند.
🔅برخی هم می گویند نیمه پر لیوان را ببینید و به کارهای سازنده و خوب حکومت هم توجه کنیم. از دیدگاه این گروه آدم نجیب و شریف به کسی می گویند که بجای نقد کردن برود به کمک آسیب دیدگان؛ اگر کسی کاری از دستش بر نمی آید لااقل زبان درازی هم نکند!
🔅 در این درگیری ها و دعواها طبیعتا گروهی به میانجی گری و مصالحه می پردازند. آنها را میانجیان می نامیم. خب، طبیعی است که برخی بخواهند کخدا منشانه میانجی گری کنند! اینها موضع «موعظه گرایانه ای» دارند و همه را به دوستی و محبت با یکدیگر دعوت می کنند.
🔅به منتقدان نصیحت می کنند که منصف و متین باشید و با زبانی آرام بدون رنجاندن دیگران سخن بگویید. به طرف دیگر هم نصیحت می کنند که به منتقدان انگ و برچسب سیاسی نزنید و اجازه دهید همه با هم در این فضا زندگی و گفتگو کنیم! گاهی هم حق را به هر دو طرف می دهند! خلاصه، خود را به هر آب و آتش می زنند تا بحث با مسالمت ادامه یابد.
🔅از نظر من هر سه گروه (منتقدان؛ مدافعان؛ و میانجیان) حق دارند که سخن بگویند و هر سه گروه هم کمک می کنند تا فضای گفتگوی جمعی در حوزه ی عمومی شکل بگیرد و جامعه سخن بگوید. هیچ يك کاری عبث نمی کنند، زیرا اگر اینها نباشند اساسا گفتگویی نخواهد بود. کار عبث را آنهایی می کنند که احتمالا می خواهند صرفا «تماشاگر» باشند و هیچگونه احساس مسوولیتی در این فضا نمی کنند و نمی پذیرند. اگر قرار بر سرزنش باشد، باید کسانی را سرزنش کنیم که بیرون گود ایستاده اند و ظاهرا تلاش می کنند تنها گلیم خودشان را از آب بیرون بکشند! باری، بیاییم انتقاد کنیم ولی نه از خودمان بلکه از این جمعیت تماشاچی!
🌾 @Sedanet
🌾 @DrNematallahFazeli
☘️ مکاتب اخلاقی از نگاه #مصطفی_ملکیان
🔅در زمینۀ اخلاق می‌توان سه رتبۀ «مکاتب»، «نظام‌ها» و «نظریات» را که در طول تاریخ فرهنگ بشری پدید آمدند از یکدیگر متمایز کرد. یعنی در طول تاریخ فرهنگ بشری مکاتب فراوانی در اخلاق ظهور کرده‌اند، در دل هر مکتب نیز نظام‌های فراوانی پدید آمدند و در دل هر نظامی نیز نظریات فراوانی متحقق شدند. در بحث کنونی صرفاً به مکاتب می‌پردازم. به گمان من در طول تاریخ به حصر عقلی سه مکتب اخلاقی بیشتر ظهور پیدا نکرده است که عبارتند از: ۱- مکتب وظیفه‌نگر، ۲- مکتب نتیجه‌نگر یا پیامدنگر ۳- مکتب فضیلت‌نگر. یعنی محل توجه هر فیلسوف اخلاقی یا وظیفه است یا نتیجه یا فضیلت.
🔅ما در زندگی در دو حوزه نیاز به اخلاق داریم: نخست در حوزۀ «تصمیم» یا به تعبیر رایج‌تر تصمیم‌گیری و دوم در حوزه داوری. حوزه اول راجع به این است که خود فرد چه تصمیمی می‌گیرد تا کاری را انجام دهد و در حوزه دوم کاری انجام شده، اعم از اینکه خود فرد آن را انجام داده یا دیگری، و فرد می‌خواهد داوری کند که آیا این کار به لحاظ اخلاقی قابل دفاع است یا توجیهپذیر نیست.
🔅بنابراین تصمیم قبل از عمل و داوری بعد از عمل صورت می‌گیرد. شرط اول برای اینکه تصمیم و داوری ما از نظر اخلاقی قابل دفاع باشند، این است که یک معیار یا ترازو یا ملاک و نوعی وحدت رویه داشته باشیم، در غیر این صورت یک بام و چند هوا (به نظر من سه هوا) می‌شویم. این یک بام و چند هوایی چند عیب فلسفی و یک عیب روانشناختی دارد، عیب روانشناختی این است که به نوعی بوالهوسی اخلاقی منجر میشود.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/w6YHE
🌾 @Sedanet | @Mostafamalekian
🔅در زمینۀ اخلاق می‌توان سه رتبۀ «مکاتب»، «نظام‌ها» و «نظریات» را که در طول تاریخ فرهنگ بشری پدید آمدند از یکدیگر متمایز کرد. یعنی در طول تاریخ فرهنگ بشری مکاتب فراوانی در اخلاق ظهور کرده‌اند، در دل هر مکتب نیز نظام‌های فراوانی پدید آمدند و در دل هر نظامی نیز نظریات فراوانی متحقق شدند. در بحث کنونی صرفاً به مکاتب می‌پردازم. به گمان من در طول تاریخ به حصر عقلی سه مکتب اخلاقی بیشتر ظهور پیدا نکرده است که عبارتند از: ۱- مکتب وظیفه‌نگر، ۲- مکتب نتیجه‌نگر یا پیامدنگر ۳- مکتب فضیلت‌نگر. یعنی محل توجه هر فیلسوف اخلاقی یا وظیفه است یا نتیجه یا فضیلت.
🔅ما در زندگی در دو حوزه نیاز به اخلاق داریم: نخست در حوزۀ «تصمیم» یا به تعبیر رایج‌تر تصمیم‌گیری و دوم در حوزه داوری. حوزه اول راجع به این است که خود فرد چه تصمیمی می‌گیرد تا کاری را انجام دهد و در حوزه دوم کاری انجام شده، اعم از اینکه خود فرد آن را انجام داده یا دیگری، و فرد می‌خواهد داوری کند که آیا این کار به لحاظ اخلاقی قابل دفاع است یا توجیهپذیر نیست.
🔅بنابراین تصمیم قبل از عمل و داوری بعد از عمل صورت می‌گیرد. شرط اول برای اینکه تصمیم و داوری ما از نظر اخلاقی قابل دفاع باشند، این است که یک معیار یا ترازو یا ملاک و نوعی وحدت رویه داشته باشیم، در غیر این صورت یک بام و چند هوا (به نظر من سه هوا) می‌شویم. این یک بام و چند هوایی چند عیب فلسفی و یک عیب روانشناختی دارد، عیب روانشناختی این است که به نوعی بوالهوسی اخلاقی منجر میشود.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/w6YHE
🌾 @Sedanet | @Mostafamalekian
☘️ ما همه زنگی‌ایم آیا؟ و یا کمی بدتر!
✍️ #اردشیر_منصوری
🔅در سال‌های اخیر ماجرای زلزلۀ لیسبون و حواشی آن بارها در جراید و سایت‌ها منتشر شد، اینک یادآوری آن و مرور درس‌آموخته‌هایش خالی از لطف نیست.در تاریخ چنین ثبت شده است که ساعت حدود 9 صبح اول نوامبر 1755 که مصادف با یک روز تعطیل بود و بسیاری مؤمنان در کلیساها به عبادت مشغول بودند، در لیسبون (پایتخت کشور پرتغال) زلزلۀ شدیدی رخ داد که ابتدا در اثر آن، و سپس در اثر امواج مهیبی که از اقیانوس هجوم آوردند (که بعدها به سونامی موسوم شد)، بیش از 80 هزار انسان به طرز فجیعی کشته شدند و 80 درصد این شهر نابود شد.
🔅فاجعه بود و بسیار دردناک. شدت حیرت و اندوه، ذهن روشنفکر فرانسوی آن روزگار، جناب ولتر را چنان به درد آورده بود که منظومه‌ای سرود و طی آن به فیلسوفان وقت که به «نظام احسن در جهان» قایل بودند و نیز به خداوند قادر و خیرخواه باور داشتند تسخر زد و به نوعی آنان را به محاجه فرا خواند: اگر بلاهای طبیعی، چنانکه دستگاه دینی کاتولیک در آن زمانه ترویج میکرد، عقوبت و کیفر گناهان انسان‌اند که خداوند از سر عدل نازل میکند، چرا در لیسبون که در آن روز تعداد پرشماری از مؤمنان در کلیسای باشکوه آن شهر به عبادت مشغول بودند، و نه در پاریس، که به تعبیر طنزآلود ولتر در شهوت غرق بود، و چرا با آن ابعاد گسترده که شامل کودکان شیرخواری می‌شد که پستان مادر به دهان کشته شده بودند، و نه فقط محدود به گناهگاران؟ چرا در ساعت 9 صبح که زمان عبادت بود و نه مثلاً شامگاهی که فجوری رخ می‌داد و ...
🔅منظومۀ ولتر که منتشر شد، روسو، دیگر متفکر عصر روشنگری که از قضا هم خداباور بود و هم تمدن‌ستیز و طبیعت‌گرا، بدان پاسخی داد: «خداوند مقرر ساخته است كه آدميان روی زمین زندگي كنند. چه چيزي مرگ و رنج را در زلزله باعث مي‌شود؟ شهرها؛ شدت تجمع آدمیان در شهر. پس نظم فيزيكي جهان به ما چه مي‌گويد؟ كه آن مراكز فساد و محروميت مكان‌هايي نيستند كه انسان‌ها قرار بود در آنجا به‌سر برند. آدمي را مقرر است كه در مجاورت طبيعت بزيد. زمين‌لرزه كلام خدايي است كه از طريق نظم فيزيكي، نظم اخلاقي را به ياد ما مي‌آورد.»
🔅فارغ از داوری در بارۀ ابعاد مناقشۀ بین ولتر و روسو، درسی که از سخن روسو (متفکر متمرکز بر اخلاق و تعلیم-تربیت) می‌توان گرفت ژرف است و درخور تأمل: مصائب ناشی از رخدادهای طبیعی، نه بلای الهی، بلکه ناشی از خطای انسانی‌اند که در فاجعۀ لیسبون و آنچه در دروازه‌قرآن شیراز رخ داد، محرز است: سازه، بدون در نظر گرفتن رفتارهای گهگاهی طبیعت، تراکم انسانی! عوامل بحران‌ساز متعدداند، اما ام‌المشکلات در این حوادث «جمعیت» است، «جمعیت انسانیِ بیش از ظرفیت زمین»...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/O1dBW
🌾 @Sedanet | @Ardeshirmansouri
✍️ #اردشیر_منصوری
🔅در سال‌های اخیر ماجرای زلزلۀ لیسبون و حواشی آن بارها در جراید و سایت‌ها منتشر شد، اینک یادآوری آن و مرور درس‌آموخته‌هایش خالی از لطف نیست.در تاریخ چنین ثبت شده است که ساعت حدود 9 صبح اول نوامبر 1755 که مصادف با یک روز تعطیل بود و بسیاری مؤمنان در کلیساها به عبادت مشغول بودند، در لیسبون (پایتخت کشور پرتغال) زلزلۀ شدیدی رخ داد که ابتدا در اثر آن، و سپس در اثر امواج مهیبی که از اقیانوس هجوم آوردند (که بعدها به سونامی موسوم شد)، بیش از 80 هزار انسان به طرز فجیعی کشته شدند و 80 درصد این شهر نابود شد.
🔅فاجعه بود و بسیار دردناک. شدت حیرت و اندوه، ذهن روشنفکر فرانسوی آن روزگار، جناب ولتر را چنان به درد آورده بود که منظومه‌ای سرود و طی آن به فیلسوفان وقت که به «نظام احسن در جهان» قایل بودند و نیز به خداوند قادر و خیرخواه باور داشتند تسخر زد و به نوعی آنان را به محاجه فرا خواند: اگر بلاهای طبیعی، چنانکه دستگاه دینی کاتولیک در آن زمانه ترویج میکرد، عقوبت و کیفر گناهان انسان‌اند که خداوند از سر عدل نازل میکند، چرا در لیسبون که در آن روز تعداد پرشماری از مؤمنان در کلیسای باشکوه آن شهر به عبادت مشغول بودند، و نه در پاریس، که به تعبیر طنزآلود ولتر در شهوت غرق بود، و چرا با آن ابعاد گسترده که شامل کودکان شیرخواری می‌شد که پستان مادر به دهان کشته شده بودند، و نه فقط محدود به گناهگاران؟ چرا در ساعت 9 صبح که زمان عبادت بود و نه مثلاً شامگاهی که فجوری رخ می‌داد و ...
🔅منظومۀ ولتر که منتشر شد، روسو، دیگر متفکر عصر روشنگری که از قضا هم خداباور بود و هم تمدن‌ستیز و طبیعت‌گرا، بدان پاسخی داد: «خداوند مقرر ساخته است كه آدميان روی زمین زندگي كنند. چه چيزي مرگ و رنج را در زلزله باعث مي‌شود؟ شهرها؛ شدت تجمع آدمیان در شهر. پس نظم فيزيكي جهان به ما چه مي‌گويد؟ كه آن مراكز فساد و محروميت مكان‌هايي نيستند كه انسان‌ها قرار بود در آنجا به‌سر برند. آدمي را مقرر است كه در مجاورت طبيعت بزيد. زمين‌لرزه كلام خدايي است كه از طريق نظم فيزيكي، نظم اخلاقي را به ياد ما مي‌آورد.»
🔅فارغ از داوری در بارۀ ابعاد مناقشۀ بین ولتر و روسو، درسی که از سخن روسو (متفکر متمرکز بر اخلاق و تعلیم-تربیت) می‌توان گرفت ژرف است و درخور تأمل: مصائب ناشی از رخدادهای طبیعی، نه بلای الهی، بلکه ناشی از خطای انسانی‌اند که در فاجعۀ لیسبون و آنچه در دروازه‌قرآن شیراز رخ داد، محرز است: سازه، بدون در نظر گرفتن رفتارهای گهگاهی طبیعت، تراکم انسانی! عوامل بحران‌ساز متعدداند، اما ام‌المشکلات در این حوادث «جمعیت» است، «جمعیت انسانیِ بیش از ظرفیت زمین»...
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/O1dBW
🌾 @Sedanet | @Ardeshirmansouri
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥با استناد به فلسفه‌های علم که همگی برای تبیین نگرش ریاضی محض به جهان شکل گرفتهاند و تمام تلاششان توضیح و تبیین این نگرش است، نمی‌توان از تأسیس علم دینی سخن گفت...
👤 #حمید_طالب‌زاده
🌾 @Sedanet | @gnoe_ir
👤 #حمید_طالب‌زاده
🌾 @Sedanet | @gnoe_ir
☘️ سخنرانی #مصطفی_ملکیان در جلسه‌ی بررسی کتاب «شمس تبریز» نوشته مهدی سالاری نسب
🔅در ابتدای امر، پیش از پرداختن به کتاب شمس تبریز به نویسندگی آقای سالاری نسب، به نکته‌ای کوتاه اشاره می‌کنم مبنی بر اینکه به نظر می‌آید روشی که برای معرفی و شناساندن متفکران در ایران متعارف است، روشی نیست که با آخرین دستاوردهای اندیشه‌نگاری سازگار باشد و چون پرداختن به آن، در این مقال نمی‌گنجد از آن عبور می‌کنم.
🔅در باب نوشته‌های آقای سالاری نسب، به گمان من، هر کس که کتاب ایشان را مدنظر قرار دهد، آینده درخشانی را از جهت ادب و خصوصاً ادب عرفانی، برای ایشان تصور میکند. در ارتباط با کتاب شمس تبریز، چند نکته قابل‌تأمل است. این نکات اگرچه کلی‌اند اما، به نظر من کلی بودن این نکات، وضوح آنها را کم نمی‌کند و نکات بسیار واضحی هستند.
🔅نکته اول که باید لحاظ کرد این است که در بررسی یک متفکر اول باید نوع متفکر را احراز کرد. درواقع بر مبنای یک تقسیم‌بندی کلی که شامل پنج دسته است، تمامی افرادی که در طول تاریخ فرهنگ بشری سخنی گفته‌اند یا اثری از خود به یادگار گذاشته‌اند (متفکر)، دریکی از این پنج دسته که به شرح آن می‌پردازم جای می‌گیرند؛ بنابراین حائز اهمیت است که بدانیم متفکری که در مقام معرفی او هستیم جزو کدام‌یک از این پنج دسته است و در کدام دسته می‌گنجد؛ زیرا بر مبنای این دسته‌بندی بهتر می‌توانیم سخن متفکر را فهم کنیم؛ پیش‌فرض‌های سخن او را دریابیم و بتوانیم لوازم سخن او را بر دوش وی بگذاریم...
صوت و متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/qybth
🌾 @Sedanet | @Mostafamalekian
🔅در ابتدای امر، پیش از پرداختن به کتاب شمس تبریز به نویسندگی آقای سالاری نسب، به نکته‌ای کوتاه اشاره می‌کنم مبنی بر اینکه به نظر می‌آید روشی که برای معرفی و شناساندن متفکران در ایران متعارف است، روشی نیست که با آخرین دستاوردهای اندیشه‌نگاری سازگار باشد و چون پرداختن به آن، در این مقال نمی‌گنجد از آن عبور می‌کنم.
🔅در باب نوشته‌های آقای سالاری نسب، به گمان من، هر کس که کتاب ایشان را مدنظر قرار دهد، آینده درخشانی را از جهت ادب و خصوصاً ادب عرفانی، برای ایشان تصور میکند. در ارتباط با کتاب شمس تبریز، چند نکته قابل‌تأمل است. این نکات اگرچه کلی‌اند اما، به نظر من کلی بودن این نکات، وضوح آنها را کم نمی‌کند و نکات بسیار واضحی هستند.
🔅نکته اول که باید لحاظ کرد این است که در بررسی یک متفکر اول باید نوع متفکر را احراز کرد. درواقع بر مبنای یک تقسیم‌بندی کلی که شامل پنج دسته است، تمامی افرادی که در طول تاریخ فرهنگ بشری سخنی گفته‌اند یا اثری از خود به یادگار گذاشته‌اند (متفکر)، دریکی از این پنج دسته که به شرح آن می‌پردازم جای می‌گیرند؛ بنابراین حائز اهمیت است که بدانیم متفکری که در مقام معرفی او هستیم جزو کدام‌یک از این پنج دسته است و در کدام دسته می‌گنجد؛ زیرا بر مبنای این دسته‌بندی بهتر می‌توانیم سخن متفکر را فهم کنیم؛ پیش‌فرض‌های سخن او را دریابیم و بتوانیم لوازم سخن او را بر دوش وی بگذاریم...
صوت و متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/qybth
🌾 @Sedanet | @Mostafamalekian
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 چرا از معاشرت و گپ و گفت‌های روزمره در عیددیدنی‌ها و مهمانی‌ها گریزانیم؟
🌾 @Sedanet
🌾 @persianschooloflife
🌾 @Sedanet
🌾 @persianschooloflife
Forwarded from وبسایت فرهنگی صدانت
☘️ ضدتوصیه‌های پسانوروزی:
سعی کنیم حال و هوای نوروزی را تا یکی دو هفته دیگر کش بدهیم، من تضمین می‌کنم که میزان بهره‌وری کاهش نیابد.
درعین حال، از اینکه تعطیلات تمام شده غصه نخوریم، تنوع رمز خوش‌احوالی ما است.
تلاش کنیم برای عصرهای شنبه برنامه خوشایندی تدارک کنیم تا مقداری از عبوسی عصر جمعه و صبح شنبه کسر شود.
رژیم خبری را کماکان ادامه دهیم. علاقه زیاد به خبر دور از خودآزاری نیست. دنبال سرگرمی‌های بهتر باشیم.
از القای افکار آخرالزمانیِ "هرسال دریغ از پارسال" و "دیگر تمام شد" دست برداریم. اگر این‌طور بود لابد تا حالا واقعاً هم تمام شده بود.
از تحریک خودمان با وعدة تغییراتِ بزرگِ خوب خودداری کنیم. اگر تا حالا نشده است لابد بعدا هم نمی‌شود.
از تلف‌شدن وقتمان خیلی ناراحتی نکنیم. وقت اصولاً برای تلف‌کردن است. مشکل اصلی وقتی است که نتوانیم به‌خوبی وقتمان را تلف کنیم.
فراموش نکنیم هدف ما در زندگی شادی است، پس تناقض است که به‌خاطر کاستی اسباب شادی خیلی غصه بخوریم.
رسالت تاریخی روشنفکری اندکی شادکردن خود و اطرافیان است. قضیه را بیش از حد جدی نکنیم.
فکرکردن اغلب راهی برای حل مشکلات نیست، سرگشتگی میان مشکلات لاینحل است. گاهی دنبال راه‌های فکرنکردن باشیم.
🗞 از صفحۀ فیسبوک #مرتضی_مردیها
🌾 @sedanet | @mardihamorteza
سعی کنیم حال و هوای نوروزی را تا یکی دو هفته دیگر کش بدهیم، من تضمین می‌کنم که میزان بهره‌وری کاهش نیابد.
درعین حال، از اینکه تعطیلات تمام شده غصه نخوریم، تنوع رمز خوش‌احوالی ما است.
تلاش کنیم برای عصرهای شنبه برنامه خوشایندی تدارک کنیم تا مقداری از عبوسی عصر جمعه و صبح شنبه کسر شود.
رژیم خبری را کماکان ادامه دهیم. علاقه زیاد به خبر دور از خودآزاری نیست. دنبال سرگرمی‌های بهتر باشیم.
از القای افکار آخرالزمانیِ "هرسال دریغ از پارسال" و "دیگر تمام شد" دست برداریم. اگر این‌طور بود لابد تا حالا واقعاً هم تمام شده بود.
از تحریک خودمان با وعدة تغییراتِ بزرگِ خوب خودداری کنیم. اگر تا حالا نشده است لابد بعدا هم نمی‌شود.
از تلف‌شدن وقتمان خیلی ناراحتی نکنیم. وقت اصولاً برای تلف‌کردن است. مشکل اصلی وقتی است که نتوانیم به‌خوبی وقتمان را تلف کنیم.
فراموش نکنیم هدف ما در زندگی شادی است، پس تناقض است که به‌خاطر کاستی اسباب شادی خیلی غصه بخوریم.
رسالت تاریخی روشنفکری اندکی شادکردن خود و اطرافیان است. قضیه را بیش از حد جدی نکنیم.
فکرکردن اغلب راهی برای حل مشکلات نیست، سرگشتگی میان مشکلات لاینحل است. گاهی دنبال راه‌های فکرنکردن باشیم.
🗞 از صفحۀ فیسبوک #مرتضی_مردیها
🌾 @sedanet | @mardihamorteza
☘️ مستند بازی‌های مغز (دوبله فارسی)
کاری از شبکه نشنال جئوگرافیک
🔅بازی‌های مغز نام مجموعه‌ای تلوزیونی است که به موضوعات مورد مطالعه در علوم شناختی می‌پردازد. علوم شناختی حوزه‌ای بین رشته‌ای – شامل رشته‌های روانشناسی، علوم اعصاب، زبان‌شناسی، مردم‌شناسی، فلسفه‌ی ذهن و هوش مصنوعی – است که به مطالعه‌ی این موضوع جذاب می‌پردازد که ذهن چگونه کار میکند. یکی از مهم ترین چیزهایی که این مستند به آن می‌پردازد خطاهای ذهن است؛ خطاهای ادراکی، خطاهای حافظه، اشتباهات در استدلال کردن، سوگیری در تصمیم گیری‌ها و … .
🔅البته این مستند محدود به خطاهای ذهن نیست. در این مجموعه آزمایش‌های روانشناختی فراوانی مورد گزارش و بررسی قرار می‌گیرد و اطلاعات گسترده ای در مورد چگونگی پردازش‌های ذهنی و عوامل موثر بر آن در اختیار بیننده قرار می‌گیرد. مثلا اینکه مغز چگونه خشمگین میشود، رقابت کردن چه تاثیری بر مغز می‌گذارد، آیا سلامت جسمانی بر عملکرد ذهن موثر است یا خیر، آیا زنان و مردان توانایی‌های ذهنی متفاوتی دارند، چرا انسان‌ها به خرافات باور می‌آورند، کم‌خوابی چه تاثیری بر مغز می‌گذارد، ما چگونه می‌توانیم تخیل کنیم، ذهن حیوانات چگونه کار میکند، مغز چگونه تکامل یافته است و موضوعات فراوان دیگری که همگی به ذهن مرتبط هستند. امیدوارم از دیدن این مجموعه لذت ببرید.
مشاهده و دانلود 18 قسمت (ادامه دارد)👇
✨ → 3danet.ir/P0eST
🌾 @Sedanet
کاری از شبکه نشنال جئوگرافیک
🔅بازی‌های مغز نام مجموعه‌ای تلوزیونی است که به موضوعات مورد مطالعه در علوم شناختی می‌پردازد. علوم شناختی حوزه‌ای بین رشته‌ای – شامل رشته‌های روانشناسی، علوم اعصاب، زبان‌شناسی، مردم‌شناسی، فلسفه‌ی ذهن و هوش مصنوعی – است که به مطالعه‌ی این موضوع جذاب می‌پردازد که ذهن چگونه کار میکند. یکی از مهم ترین چیزهایی که این مستند به آن می‌پردازد خطاهای ذهن است؛ خطاهای ادراکی، خطاهای حافظه، اشتباهات در استدلال کردن، سوگیری در تصمیم گیری‌ها و … .
🔅البته این مستند محدود به خطاهای ذهن نیست. در این مجموعه آزمایش‌های روانشناختی فراوانی مورد گزارش و بررسی قرار می‌گیرد و اطلاعات گسترده ای در مورد چگونگی پردازش‌های ذهنی و عوامل موثر بر آن در اختیار بیننده قرار می‌گیرد. مثلا اینکه مغز چگونه خشمگین میشود، رقابت کردن چه تاثیری بر مغز می‌گذارد، آیا سلامت جسمانی بر عملکرد ذهن موثر است یا خیر، آیا زنان و مردان توانایی‌های ذهنی متفاوتی دارند، چرا انسان‌ها به خرافات باور می‌آورند، کم‌خوابی چه تاثیری بر مغز می‌گذارد، ما چگونه می‌توانیم تخیل کنیم، ذهن حیوانات چگونه کار میکند، مغز چگونه تکامل یافته است و موضوعات فراوان دیگری که همگی به ذهن مرتبط هستند. امیدوارم از دیدن این مجموعه لذت ببرید.
مشاهده و دانلود 18 قسمت (ادامه دارد)👇
✨ → 3danet.ir/P0eST
🌾 @Sedanet
instagram.com/p/Bv3s5aKHChp/
➖ اطلاع‌رسانی نشست‌های فرهنگی و علوم انسانی در تلگرام:
@News_sedanet
➖ صدانت در اینستاگرام:
instagram.com/3danet
➖ صدانت در آپارات:
aparat.com/3danet
➖ صدانت در تویتر:
twitter.com/3danet_ir
➖ صدانت در تلگرام:
@Sedanet
➖ صدانت در فیسبوک:
fb.com/3danet
➖ اطلاع‌رسانی نشست‌های فرهنگی و علوم انسانی در تلگرام:
@News_sedanet
➖ صدانت در اینستاگرام:
instagram.com/3danet
➖ صدانت در آپارات:
aparat.com/3danet
➖ صدانت در تویتر:
twitter.com/3danet_ir
➖ صدانت در تلگرام:
@Sedanet
➖ صدانت در فیسبوک:
fb.com/3danet
Instagram
وبسایت فرهنگی صدانت
سیاستمداران و قانون‌گذاران و برنامه‌ریزان و مدیران هیچ مأموریت و مسئولیتی جز تلاش برای افزایش لذت و شادکامی و کاهش درد و رنج مردم ندارند. هر حزب یا ایدئولوژی یا آئینی که بخواهد به‌ضربِ زور انسان‌ها را متعالی کند، کمترین عیبش این است که می‌خواهد خدائی کند؛…
☘️ معرفی و دانلود نهمین شماره «مجله ۴۲ : علم و دین»
🔅شماره‌ی ۹ مجله‌ی ۴۲ به رابطه‌ی «علم و دین» اختصاص دارد. در بخش «سخن سردبیر»، زهیر باقری نوع‌پرست به این پرسش پرداخته که آیا توفیق علمی تمدن اروپای مسیحی و تمدن اسلامی قابل تکرار است و می‌توان بدون استقلال علم از دین، علم را پیش برد؟ در این نوشته، رویکردهایی که نقش تمدن اسلامی را به «واسطه‌گری» فرومی‌کاهند نقد می‌شوند و بررسی میشود چرا علم مدرن نه در تمدن چین باستان و نه در تمدن اسلامی –که به لحاظ علمی تمدن‌هایی پیشرفته بوده‌اند – بلکه در تمدن اروپای مسیحی شکل می‌گیرد. در مطلبی تحت عنوان «چیستی علم و دین و ارتباط آنها با یکدیگر» به قلم هلن د کروز و برگردان ناهید خاصی، تاریخچه‌ای از رویکردهای معاصر به رابطه‌ی بین علم و دین ارائه میشود.
🔅نگرش اندیشمندان سده‌های نوزدهم و بیستم مانند آگوست کنت، مارکس، و فروید به رابطه‌ی علم و دین جای خود را به نگرش‌های متاخرتری دادهاند که از دقت و ظرافت بیشتری برخوردارند. در این نوشتار ضمن پرداختن به این رویکردهای متاخر، به مطالعه دین در رشته‌های مختلف علمی همچون روانشناسی و علوم شناختی در دوران معاصر اشاره شده و دینداری دانشمندان و دانشگاهیان در غرب نیز مورد بررسی قرار گرفته است. در مطلبی تحت عنوان «آیا باورمند به فرگشت می‌تواند به خدا اعتقاد داشته باشد؟» استیو استوارت ویلیامز با بررسی‌های خود سعی دارد نشان دهد فرگشت با تصور سنتی از خداوند قابل جمع نیست. در این راستا او نشان میدهد چگونه نظریه‌ی داروین، استدلالی که هیوم در «گفتگوهایی در باب دین طبیعی» علیه برهان نظم طراحی کرد را به تمام و کمال رساند. این مقاله توسط امیرحسین زاهدی به فارسی برگردانده شده است...
فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/PqJz4
🌾 @Sedanet
🔅شماره‌ی ۹ مجله‌ی ۴۲ به رابطه‌ی «علم و دین» اختصاص دارد. در بخش «سخن سردبیر»، زهیر باقری نوع‌پرست به این پرسش پرداخته که آیا توفیق علمی تمدن اروپای مسیحی و تمدن اسلامی قابل تکرار است و می‌توان بدون استقلال علم از دین، علم را پیش برد؟ در این نوشته، رویکردهایی که نقش تمدن اسلامی را به «واسطه‌گری» فرومی‌کاهند نقد می‌شوند و بررسی میشود چرا علم مدرن نه در تمدن چین باستان و نه در تمدن اسلامی –که به لحاظ علمی تمدن‌هایی پیشرفته بوده‌اند – بلکه در تمدن اروپای مسیحی شکل می‌گیرد. در مطلبی تحت عنوان «چیستی علم و دین و ارتباط آنها با یکدیگر» به قلم هلن د کروز و برگردان ناهید خاصی، تاریخچه‌ای از رویکردهای معاصر به رابطه‌ی بین علم و دین ارائه میشود.
🔅نگرش اندیشمندان سده‌های نوزدهم و بیستم مانند آگوست کنت، مارکس، و فروید به رابطه‌ی علم و دین جای خود را به نگرش‌های متاخرتری دادهاند که از دقت و ظرافت بیشتری برخوردارند. در این نوشتار ضمن پرداختن به این رویکردهای متاخر، به مطالعه دین در رشته‌های مختلف علمی همچون روانشناسی و علوم شناختی در دوران معاصر اشاره شده و دینداری دانشمندان و دانشگاهیان در غرب نیز مورد بررسی قرار گرفته است. در مطلبی تحت عنوان «آیا باورمند به فرگشت می‌تواند به خدا اعتقاد داشته باشد؟» استیو استوارت ویلیامز با بررسی‌های خود سعی دارد نشان دهد فرگشت با تصور سنتی از خداوند قابل جمع نیست. در این راستا او نشان میدهد چگونه نظریه‌ی داروین، استدلالی که هیوم در «گفتگوهایی در باب دین طبیعی» علیه برهان نظم طراحی کرد را به تمام و کمال رساند. این مقاله توسط امیرحسین زاهدی به فارسی برگردانده شده است...
فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/PqJz4
🌾 @Sedanet
🎥 انگیزه چیست؟ – راس هریس
✍️ حسین محمدی‌زاده
🔅 راس هریس، روان‌درمانگر رویکرد مبتنی بر پذیرش و تعهد، تلقی عموم ما از انگیزه را تلقی‌ای ناکارآمد می‌داند. او پیشنهاد میدهد انگیزه را با خارج شدن از کُنج راحت خود و عمل کردن مطابق ارزش‌های‌تان بازتعریف کنید. شما را به دیدن این ویدئو دعوت می‌کنیم:
t.me/sedanet1/164
================
🔹 کارهای بیشترِ حسین محمدی‌زاده را می‌توانید در آپارات دنبال کنید.
================
✍️ حسین محمدی‌زاده
🔅 راس هریس، روان‌درمانگر رویکرد مبتنی بر پذیرش و تعهد، تلقی عموم ما از انگیزه را تلقی‌ای ناکارآمد می‌داند. او پیشنهاد میدهد انگیزه را با خارج شدن از کُنج راحت خود و عمل کردن مطابق ارزش‌های‌تان بازتعریف کنید. شما را به دیدن این ویدئو دعوت می‌کنیم:
t.me/sedanet1/164
================
🔹 کارهای بیشترِ حسین محمدی‌زاده را می‌توانید در آپارات دنبال کنید.
================
Telegram
بایگانی صدانت
انگیزه چیست؟ - راس هریس
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #ارزش‌ها، #انگیزه
▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #ارزش‌ها، #انگیزه
▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂
🎙Can Atheists Pray to God? A Philosophical Appraisal
👤Yaser Mirdamadi
🔅A well-established dichotomy, shared by both theists and atheists, has it that in order to offer a petitionary prayer to God one must be theist, implying that atheists (including agnostics) cannot pray to God. A number of philosophers, from different doctrinal backgrounds, have recently cast doubt on this, taking it to be a false dichotomy.
🔅In this talk, Mr Mirdamadi reformulates the issue and defends a modified version of the possibility as well as desirability of atheist praying to God. He argues that this position opens the new avenue of theist-atheist dialogue –– a dialogue which is a desideratum especially after the new waves of religious fundamentalism, on the one hand, and the rise of militant atheism, on the other.
Mp3 file👇
✨ → 3danet.ir/MBZ5K
🌾 @Sedanet
👤Yaser Mirdamadi
🔅A well-established dichotomy, shared by both theists and atheists, has it that in order to offer a petitionary prayer to God one must be theist, implying that atheists (including agnostics) cannot pray to God. A number of philosophers, from different doctrinal backgrounds, have recently cast doubt on this, taking it to be a false dichotomy.
🔅In this talk, Mr Mirdamadi reformulates the issue and defends a modified version of the possibility as well as desirability of atheist praying to God. He argues that this position opens the new avenue of theist-atheist dialogue –– a dialogue which is a desideratum especially after the new waves of religious fundamentalism, on the one hand, and the rise of militant atheism, on the other.
Mp3 file👇
✨ → 3danet.ir/MBZ5K
🌾 @Sedanet
☘️ بیدینی محبوب‌ترین تعلق دینی در امریکا
🔅طبق مقاله اخیر نیویورک تایمز، در سال ۲۰۱۸ که در همین ماه منتشر شد برای اولین بار، «بیدینی» به عنوان محبوب‌ترین تعلق دینی در آمریکا از تمام فرق دیگر پیشی گرفت.البته اگر درصد تعلق به فرق مختلف مسیحی را یکی کنیم، همچنان مسیحیت در صدر است.
🔅این نمودار از تحلیل گرایشات موجود در گزارش‌های The General Social Survey مرکز «افکار سنجی ملی» وابسته به دانشگاه شیکاگو: NORC at the University of Chicago به دست آمده است.
🌾 @Sedanet
🔅طبق مقاله اخیر نیویورک تایمز، در سال ۲۰۱۸ که در همین ماه منتشر شد برای اولین بار، «بیدینی» به عنوان محبوب‌ترین تعلق دینی در آمریکا از تمام فرق دیگر پیشی گرفت.البته اگر درصد تعلق به فرق مختلف مسیحی را یکی کنیم، همچنان مسیحیت در صدر است.
🔅این نمودار از تحلیل گرایشات موجود در گزارش‌های The General Social Survey مرکز «افکار سنجی ملی» وابسته به دانشگاه شیکاگو: NORC at the University of Chicago به دست آمده است.
🌾 @Sedanet
☘️ گفت‌وگو با عادل مشایخی درباره ابتذال؛ شجاعت زیستن در جهان بدونِ دیگری
🔅علی ورامینی-محسن آزموده/ مرگ مرتضی پاشایی، خواننده پرطرفدار پاپ و اتفاقاتی که در مراسم تشیع جنازه او افتاد یکی از نقاط عطفِ فکری در دهه نود است. بعد از این اتفاق و سخنرانی یوسف اباذری در نقد این وضعیت بود که بحث ابتذال و امر مبتذل در ایران بیش از همیشه مورد توجه نخبگان فکری قرار گرفت. اگر نقطه عزیمت اباذری در آن سخنرانی را به خاطر بیاوریم و با آنچه به لحاظ تاریخی خاستگاه پدید آمدن واژه ابتذال «banalité» است قیاس کنیم می‌بینم که وقتی از این مفهوم صحبت می‌کنیم اصلاً مشخص نیست که از چه مفهومی سخن می‌گوئیم و حد و ابعاد آن کجاست. خاستگاه ابتذال به لحاظ تاریخی از طبقه فرادستِ اشراف قرن نوزدهم می‌آید و اباذری در قرن بیست‌ویکم آن پدیده‌ای که به امر سیاسی و طبقه فرودست توجهی ندارد را مبتذل می‌خواند. مبهم بودن مفهوم ابتذال هم‌چنین باعث شده تا بعضا این مفهوم کاربردی اخلاقی پیدا کند و حتی فراتر از آن به واکنش‌های هیستریک تبدیل شوند.
🔅نمونهی آن را به کرّات دیده‌ایم که در فضای مه آلوده، فضایی که تشخیص سره از ناسره بسیار دشوار می‌نماید، هرکسی دیگری را مبتذل خطاب میکند. در حالی که ابتذال هر روز بیشتر لقلقه زبان روشنفکران، منتقدان، هنرمندان و .. بود هم‌زمان شاهد گسترده‌تر شدن امر مبتذل (به آن معنایی که اباذری سعی داشت ایضاح کند) بودیم. در سالی که گذشت، به‌خصوص در حوزه هنر، آش به‌قدری شور شد و حد و مرز ابتذال چنان گسترش پیدا کرد که حتی آن‌کسی را هم که به عنوان نماد ابتذال (به معنای خالی کردن عرصه عمومی از امر سیاسی و رهایی بخش) می‌دانستند، سعی کرد خود را از دیگرانی که پر و بال به آنها داده بود تبری بجوید.
🔅در این وضعیت به‌نظر می‌رسد اولین و مهمترین گام، سخن گفتن از ابتذال در یک صورت‌بندی قابل ارجاع و فارغ از ایهام است. اگر بتوان به هم‌چین صورت‌بندی‌ای رسید، دیگر می‌توان در جایی مشخص ایستاد و ابتداً از خود صورت‌بندی دفاع و یا آن را نقد کرد و سپس با استمداد از آن به سراغ نقد پدیده‌ها و وضعیت‌ها رفت. در همین راستا به سراغ «عادل مشایخی»، مترجم، مدرس و پژوهشگر فلسفه رفتیم تا مفهومِ ابتذال را با او واکاوی کنیم. مشایخی در این گفت‌وگو صورت‌بندی بسیار واضحی از ابتذال ارائه میدهد. او نقبی به هایدگر می‌زند و «دیگریِ بزرگ» را شرح میدهد و سپس با استمداد از فوکو توضیح میدهد که تکنولوژی‌های قدرت چگونه سوژه را به این دیگری بزرگ قلاب می‌زنند و آن را منقاد می‌کنند.
🔅در حقیقت مشایخی ابتذال را در نسبت با منقاد شدن و رهایی از انقیاد صورت‌بندی میکند. او مشخصاً در رابطه با هنر معتقد است "هنر واقعی، هنری است که امکان سوژه شدن را فراهم می آورد. به این شکل که توان جدیدی در ما ایجاد می کند." برای فهم بیشتر این صورت‌بندی مشروح گفت‌وگوی مفصل ما با مشایخی را در ادامه می‌توانید بخوانید، اما پیش از آن باید از «مسعود کریمی»، مدیر نشر «ناهید» و دیگر همکارانش تشکر کرد که شرایط انجام این گفت‌وگو را با لطف و مهری فراوان فراهم کردند.
متن کامل به همراه فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/orB6a
🌾 @Sedanet | @zamaneyebarkhord
🔅علی ورامینی-محسن آزموده/ مرگ مرتضی پاشایی، خواننده پرطرفدار پاپ و اتفاقاتی که در مراسم تشیع جنازه او افتاد یکی از نقاط عطفِ فکری در دهه نود است. بعد از این اتفاق و سخنرانی یوسف اباذری در نقد این وضعیت بود که بحث ابتذال و امر مبتذل در ایران بیش از همیشه مورد توجه نخبگان فکری قرار گرفت. اگر نقطه عزیمت اباذری در آن سخنرانی را به خاطر بیاوریم و با آنچه به لحاظ تاریخی خاستگاه پدید آمدن واژه ابتذال «banalité» است قیاس کنیم می‌بینم که وقتی از این مفهوم صحبت می‌کنیم اصلاً مشخص نیست که از چه مفهومی سخن می‌گوئیم و حد و ابعاد آن کجاست. خاستگاه ابتذال به لحاظ تاریخی از طبقه فرادستِ اشراف قرن نوزدهم می‌آید و اباذری در قرن بیست‌ویکم آن پدیده‌ای که به امر سیاسی و طبقه فرودست توجهی ندارد را مبتذل می‌خواند. مبهم بودن مفهوم ابتذال هم‌چنین باعث شده تا بعضا این مفهوم کاربردی اخلاقی پیدا کند و حتی فراتر از آن به واکنش‌های هیستریک تبدیل شوند.
🔅نمونهی آن را به کرّات دیده‌ایم که در فضای مه آلوده، فضایی که تشخیص سره از ناسره بسیار دشوار می‌نماید، هرکسی دیگری را مبتذل خطاب میکند. در حالی که ابتذال هر روز بیشتر لقلقه زبان روشنفکران، منتقدان، هنرمندان و .. بود هم‌زمان شاهد گسترده‌تر شدن امر مبتذل (به آن معنایی که اباذری سعی داشت ایضاح کند) بودیم. در سالی که گذشت، به‌خصوص در حوزه هنر، آش به‌قدری شور شد و حد و مرز ابتذال چنان گسترش پیدا کرد که حتی آن‌کسی را هم که به عنوان نماد ابتذال (به معنای خالی کردن عرصه عمومی از امر سیاسی و رهایی بخش) می‌دانستند، سعی کرد خود را از دیگرانی که پر و بال به آنها داده بود تبری بجوید.
🔅در این وضعیت به‌نظر می‌رسد اولین و مهمترین گام، سخن گفتن از ابتذال در یک صورت‌بندی قابل ارجاع و فارغ از ایهام است. اگر بتوان به هم‌چین صورت‌بندی‌ای رسید، دیگر می‌توان در جایی مشخص ایستاد و ابتداً از خود صورت‌بندی دفاع و یا آن را نقد کرد و سپس با استمداد از آن به سراغ نقد پدیده‌ها و وضعیت‌ها رفت. در همین راستا به سراغ «عادل مشایخی»، مترجم، مدرس و پژوهشگر فلسفه رفتیم تا مفهومِ ابتذال را با او واکاوی کنیم. مشایخی در این گفت‌وگو صورت‌بندی بسیار واضحی از ابتذال ارائه میدهد. او نقبی به هایدگر می‌زند و «دیگریِ بزرگ» را شرح میدهد و سپس با استمداد از فوکو توضیح میدهد که تکنولوژی‌های قدرت چگونه سوژه را به این دیگری بزرگ قلاب می‌زنند و آن را منقاد می‌کنند.
🔅در حقیقت مشایخی ابتذال را در نسبت با منقاد شدن و رهایی از انقیاد صورت‌بندی میکند. او مشخصاً در رابطه با هنر معتقد است "هنر واقعی، هنری است که امکان سوژه شدن را فراهم می آورد. به این شکل که توان جدیدی در ما ایجاد می کند." برای فهم بیشتر این صورت‌بندی مشروح گفت‌وگوی مفصل ما با مشایخی را در ادامه می‌توانید بخوانید، اما پیش از آن باید از «مسعود کریمی»، مدیر نشر «ناهید» و دیگر همکارانش تشکر کرد که شرایط انجام این گفت‌وگو را با لطف و مهری فراوان فراهم کردند.
متن کامل به همراه فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/orB6a
🌾 @Sedanet | @zamaneyebarkhord
صدانت
گفت‌وگو با عادل مشایخی درباره ابتذال؛ شجاعت زیستن در جهان بدونِ دیگری • صدانت
در مورد ابتذال می‌توان بحث تاریخی کرد و توضیح داد مثلا پدیدهی ابتذال یا انگارهی ابتذال از چه دوره‌ای و در چه شرایطی شکل گرفته است یا مثلا حتی به سراغ ...
☘️ آیا انسان گوشت و پوست و خون‌‌دار در حال احتضار نیست؟
پرسشی انتقادی از #مصطفی_ملکیان
✍️ #حسام‌الدین_خاکپور
🔅بی‌‌تردید ایشان، فقر، فلاکت، فحشا، فساد، نابرابری، دزدی، و درد و رنج‌های دیگر را بسیار بیشتر از ما می‌بینند و می‌‌فهمند و لیکن چرا در این ایام به شدت جانکاه، به مانند بسیاری دیگر از متفکران ره خموشی پیش گرفتهاند؟ آیا رسالت روشنفکری که در مقام عمل نتواسته دردی از انسان بکاهد، وافی به مقصود شده است؟ مگر نه این است که تزوتان تودوروف، ژان پل سارتر و ادوارد سعید و… تاکید دارند که یکی از مهمترین ویژگی‌های روشنفکر رسیدگی عملی به مسائل مردم است؟ اندیشمندان دیگری نیز همچون آرون، لمرت، باتامور و گاست اصرار دارند که روشنفکر نباید به دستگاه سیاسی بپیوندد تا بتواند در مقام دفاع از مردم به نقد سیستم سیاسی و ساختار عریض و طویلش بپردازد.
🔅اگرچه خوشبختانه شما هنوز هم به آن دستگاه نپیوسته‌ای امّا هیچ کورسویی از نقدتان از آن دستگاه که بانی اصلی رنج‌های انسان زجرکشیده‌ی این سرزمین است به چشم نمی‌خورد؟ آیا جز کوله‌‌باری از کتاب و سخنرانی که گرهی از کار فروبسته‌‌ی ما نگشوده، چیزی عاید انسان گوشت و پوست و خون‌‌دار شده است؟ آیا تاکید بر اخلاق درونی و فردی برای انسانی که زیر ارابه‌‌ی ظلم و ستم و آوار خرافه به ستوه آمده است، دردی از قربانی را درمان میکند؟ آیا دردِ اصلیِ امروزِ مردم ما این است که شما بر آن پافشاری مدام می‌کنید؟؟؟ آیا وقت نیست که با تمام توان عاملان این همه قربانیِ عریان و این قربانگاه قبیح را نشانه رفت و به رگبار نقد و مقابله بست؟ آیا وقت آن نرسیده که در برابر این همه درد و رنج و زجر و تباهی و ناامیدی، دادی از بیدادی کرد؟
🔅لب کلام اهمیت دوجانبه ساختار و عامل است. تناقض نظری و عملی ایشان آنجا رخ می‌‌نمایاند که هرگاه سیاسیون ندای اصلاح ساختار را سر دادهاند، وی به حمایت از آنها برخواسته است. نمونهی بسیار نزدیک آن، حمایت وی از ریاست‌‌جمهوری آقای روحانی بود. وی چه استدلال‌‌ها که در حمایت از آقای روحانی اقامه نکرد و حتی وظیفه‌‌ی اخلاقی خود دانست که از وی پشتیبانی کند. این «رخداد گفتمانی» به تعبیر فوکو، بخشی از اندیشه‌‌ی ایشان و گفتمان اصالت فرهنگ را زیر سوال می-برد. توضیح اینکه اگر ساختار و سیستم مهم نیست چرا از تغییراتی که به دست رئیسان این ساختارها- قرار بود انجام گیرد و هرگز نگرفت_، حمایت کردند؟ شما که می‌‌دانستید شأن مدیریتی ریاست‌‌جمهوری، اصلاح فرهنگ نیست که به نزد خود استاد سویه‌‌های اخلاقی بسیار دارد و قدرت نیز از این سویه‌‌های اخلاقی خالی است.
🔅مگر نه این است که رئیس جمهورهای مورد حمایت شما، قصد ایجاد یا تقویت ساختارهایی داشتند که زمینه‌‌ی اصلاح فرهنگی را برای امثال شما بهتر فراهم میکرد. پس اگر ساختار نیز مهم است و اتفاقاً در دنیای کنونی ایده‌‌ی امثال نوبرت الیاس و آنتونی گیدنز مصاب‌‌تر است که در فرآیند ساخت‌‌یابی بر دیالکتیک ساختار و عامل تأکید می‌‌نهند، چرا در نقد ساختارهایی که رمقی از زندگی برای مردم باقی نگذاشته‌‌اند، سخنی جدی به میان نمی‌‌آورید؟ چرا هشدارهای اعتراض‌‌آمیز بیان نمی‌‌دارید؟ در این شرایط، اگزیستانسالیم، چه دردی از انسان گوشت و پوست و خون‌‌دار دوا میکند؟
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/lckRP
🌾 @Sedanet
پرسشی انتقادی از #مصطفی_ملکیان
✍️ #حسام‌الدین_خاکپور
🔅بی‌‌تردید ایشان، فقر، فلاکت، فحشا، فساد، نابرابری، دزدی، و درد و رنج‌های دیگر را بسیار بیشتر از ما می‌بینند و می‌‌فهمند و لیکن چرا در این ایام به شدت جانکاه، به مانند بسیاری دیگر از متفکران ره خموشی پیش گرفتهاند؟ آیا رسالت روشنفکری که در مقام عمل نتواسته دردی از انسان بکاهد، وافی به مقصود شده است؟ مگر نه این است که تزوتان تودوروف، ژان پل سارتر و ادوارد سعید و… تاکید دارند که یکی از مهمترین ویژگی‌های روشنفکر رسیدگی عملی به مسائل مردم است؟ اندیشمندان دیگری نیز همچون آرون، لمرت، باتامور و گاست اصرار دارند که روشنفکر نباید به دستگاه سیاسی بپیوندد تا بتواند در مقام دفاع از مردم به نقد سیستم سیاسی و ساختار عریض و طویلش بپردازد.
🔅اگرچه خوشبختانه شما هنوز هم به آن دستگاه نپیوسته‌ای امّا هیچ کورسویی از نقدتان از آن دستگاه که بانی اصلی رنج‌های انسان زجرکشیده‌ی این سرزمین است به چشم نمی‌خورد؟ آیا جز کوله‌‌باری از کتاب و سخنرانی که گرهی از کار فروبسته‌‌ی ما نگشوده، چیزی عاید انسان گوشت و پوست و خون‌‌دار شده است؟ آیا تاکید بر اخلاق درونی و فردی برای انسانی که زیر ارابه‌‌ی ظلم و ستم و آوار خرافه به ستوه آمده است، دردی از قربانی را درمان میکند؟ آیا دردِ اصلیِ امروزِ مردم ما این است که شما بر آن پافشاری مدام می‌کنید؟؟؟ آیا وقت نیست که با تمام توان عاملان این همه قربانیِ عریان و این قربانگاه قبیح را نشانه رفت و به رگبار نقد و مقابله بست؟ آیا وقت آن نرسیده که در برابر این همه درد و رنج و زجر و تباهی و ناامیدی، دادی از بیدادی کرد؟
🔅لب کلام اهمیت دوجانبه ساختار و عامل است. تناقض نظری و عملی ایشان آنجا رخ می‌‌نمایاند که هرگاه سیاسیون ندای اصلاح ساختار را سر دادهاند، وی به حمایت از آنها برخواسته است. نمونهی بسیار نزدیک آن، حمایت وی از ریاست‌‌جمهوری آقای روحانی بود. وی چه استدلال‌‌ها که در حمایت از آقای روحانی اقامه نکرد و حتی وظیفه‌‌ی اخلاقی خود دانست که از وی پشتیبانی کند. این «رخداد گفتمانی» به تعبیر فوکو، بخشی از اندیشه‌‌ی ایشان و گفتمان اصالت فرهنگ را زیر سوال می-برد. توضیح اینکه اگر ساختار و سیستم مهم نیست چرا از تغییراتی که به دست رئیسان این ساختارها- قرار بود انجام گیرد و هرگز نگرفت_، حمایت کردند؟ شما که می‌‌دانستید شأن مدیریتی ریاست‌‌جمهوری، اصلاح فرهنگ نیست که به نزد خود استاد سویه‌‌های اخلاقی بسیار دارد و قدرت نیز از این سویه‌‌های اخلاقی خالی است.
🔅مگر نه این است که رئیس جمهورهای مورد حمایت شما، قصد ایجاد یا تقویت ساختارهایی داشتند که زمینه‌‌ی اصلاح فرهنگی را برای امثال شما بهتر فراهم میکرد. پس اگر ساختار نیز مهم است و اتفاقاً در دنیای کنونی ایده‌‌ی امثال نوبرت الیاس و آنتونی گیدنز مصاب‌‌تر است که در فرآیند ساخت‌‌یابی بر دیالکتیک ساختار و عامل تأکید می‌‌نهند، چرا در نقد ساختارهایی که رمقی از زندگی برای مردم باقی نگذاشته‌‌اند، سخنی جدی به میان نمی‌‌آورید؟ چرا هشدارهای اعتراض‌‌آمیز بیان نمی‌‌دارید؟ در این شرایط، اگزیستانسالیم، چه دردی از انسان گوشت و پوست و خون‌‌دار دوا میکند؟
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/lckRP
🌾 @Sedanet
صدانت
آیا انسان گوشت و پوست و خون‌‌دار در حال احتضار نیست؟ • صدانت
در این نوشتار روی سخن با استادی بود که به صراحت منظومه‌‌ی فکری خود را در کاهش آلام انسان گوشت و پوست و خون‌‌دار نظم میدهد، امّا در نادیده-انگاشتن ...
🎥 زندگی ارزش‌محور در مقابلِ زندگی هدف‌محور - راس هریس
✍️ حسین محمدی‌زاده
🔅 از نظر راس هریس، روان‌درمانگر رویکرد اکت، زیستن بر مدار «دست‌یابی به اهداف» به ناکامی خواهد انجامید. او خشنودی را حاصل زیستن با ارزش‌های‌مان می‌داند.
================
🔹 کارهای بیشترِ حسین محمدی‌زاده را می‌توانید در آپارات دنبال کنید.
================
✍️ حسین محمدی‌زاده
🔅 از نظر راس هریس، روان‌درمانگر رویکرد اکت، زیستن بر مدار «دست‌یابی به اهداف» به ناکامی خواهد انجامید. او خشنودی را حاصل زیستن با ارزش‌های‌مان می‌داند.
================
🔹 کارهای بیشترِ حسین محمدی‌زاده را می‌توانید در آپارات دنبال کنید.
================
Telegram
انبار صدانت
زندگی ارزش‌محور در مقابلِ زندگی هدف‌محور - راس هریس
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #ارزش‌ها، #اهداف
▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو با کیفیت بالا در آپارات
🍂
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #ارزش‌ها، #اهداف
▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو با کیفیت بالا در آپارات
🍂
☘️ اخلاقی زیستن در گفتارهایی از #مصطفی_ملکیان ، #مقصود_فراستخواه و #امیر_اکرمی | هفتمین همایش نظام اخلاقی مولانا
🔅محسن آزموده| متاسفانه اخلاق در عرف جامعه ما به معنای مجموعه‌ای از باید و نبایدهای نیک‌خواهانه اما بدون مبنا فروکاسته شده و وقتی کسی دم از اخلاق می‌زند، ذهن همگان به سمت انبانی از نصایح و توصیه‌های خسته‌کننده و ملال‌آور سوق می‌یابد. این در حالی است که اخلاق در واقع سیمان مناسبات اجتماعی است و از قضا هنجارها و اصول اخلاقی، اموری منعندی و باری به هر جهت نیستند و اساسا بر عقلانیت و خرد استوار هستند. از این حیث تامل در ضرورت اخلاقی زیستن و دشواره‌های آن، کوششی بایسته برای ارتقای کیفیت زندگی انسانی در سطح فردی و جمعی است. هفتمین همایش نظام اخلاقی مولانا، عصر جمعه ۲۳ فروردین به موضوع موانع و مشکلات اخلاقی زیستن اختصاص داشت. در این همایش که به همت موسسه سروش مولانا در سالن همایش‌های کتابخانه ملی برگزار شد، شماری از پژوهشگران و دانشوران تراز اول ایرانی درباره این موضوع از جنبه‌های مختلف سخنرانی کردند. مهناز قانعی‌راد موانع و ممدات روانشناختی غیرمعرفتی اخلاقی زیستن را بررسی کرد و میلاد نوری به نقش مثبت یا منفی عشق در اخلاقی زیستن پرداخت، محسن جوادی تاثیر حب ذات را در اخلاقی زیستن بررسی و مقصود فراستخواه مساله را از جنبه جامعه‌شناختی مورد تحلیل قرار داد. امیر اکرمی نیز موضوع را از منظر مولانا مورد بحث قرار داد و مصطفی ملکیان موانع و ممدات روانشناختی معرفتی اخلاقی زیستن را تحلیل کرد. در صفحه پیش‌رو به دلیل کوتاهی مجال تنها گفتارهای سه نفر از این پژوهشگران یعنی مصطفی ملکیان، مقصود فراستخواه و امیر اکرمی عرضه میشود و امیدواریم در فرصتی دیگر بتوانیم گزارشی از سخنرانی پژوهشگران دیگر نیز ارایه دهیم.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/k27be
🌾 @Sedanet
🌾 @Mfarasatkhah
🌾 @Souroshmolana
🌾 @Mostafamalekian
🌾 @Zamaneyebarkhord
🔅محسن آزموده| متاسفانه اخلاق در عرف جامعه ما به معنای مجموعه‌ای از باید و نبایدهای نیک‌خواهانه اما بدون مبنا فروکاسته شده و وقتی کسی دم از اخلاق می‌زند، ذهن همگان به سمت انبانی از نصایح و توصیه‌های خسته‌کننده و ملال‌آور سوق می‌یابد. این در حالی است که اخلاق در واقع سیمان مناسبات اجتماعی است و از قضا هنجارها و اصول اخلاقی، اموری منعندی و باری به هر جهت نیستند و اساسا بر عقلانیت و خرد استوار هستند. از این حیث تامل در ضرورت اخلاقی زیستن و دشواره‌های آن، کوششی بایسته برای ارتقای کیفیت زندگی انسانی در سطح فردی و جمعی است. هفتمین همایش نظام اخلاقی مولانا، عصر جمعه ۲۳ فروردین به موضوع موانع و مشکلات اخلاقی زیستن اختصاص داشت. در این همایش که به همت موسسه سروش مولانا در سالن همایش‌های کتابخانه ملی برگزار شد، شماری از پژوهشگران و دانشوران تراز اول ایرانی درباره این موضوع از جنبه‌های مختلف سخنرانی کردند. مهناز قانعی‌راد موانع و ممدات روانشناختی غیرمعرفتی اخلاقی زیستن را بررسی کرد و میلاد نوری به نقش مثبت یا منفی عشق در اخلاقی زیستن پرداخت، محسن جوادی تاثیر حب ذات را در اخلاقی زیستن بررسی و مقصود فراستخواه مساله را از جنبه جامعه‌شناختی مورد تحلیل قرار داد. امیر اکرمی نیز موضوع را از منظر مولانا مورد بحث قرار داد و مصطفی ملکیان موانع و ممدات روانشناختی معرفتی اخلاقی زیستن را تحلیل کرد. در صفحه پیش‌رو به دلیل کوتاهی مجال تنها گفتارهای سه نفر از این پژوهشگران یعنی مصطفی ملکیان، مقصود فراستخواه و امیر اکرمی عرضه میشود و امیدواریم در فرصتی دیگر بتوانیم گزارشی از سخنرانی پژوهشگران دیگر نیز ارایه دهیم.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/k27be
🌾 @Sedanet
🌾 @Mfarasatkhah
🌾 @Souroshmolana
🌾 @Mostafamalekian
🌾 @Zamaneyebarkhord