☘️ بیدینی محبوب‌ترین تعلق دینی در امریکا
🔅طبق مقاله اخیر نیویورک تایمز، در سال ۲۰۱۸ که در همین ماه منتشر شد برای اولین بار، «بیدینی» به عنوان محبوب‌ترین تعلق دینی در آمریکا از تمام فرق دیگر پیشی گرفت.البته اگر درصد تعلق به فرق مختلف مسیحی را یکی کنیم، همچنان مسیحیت در صدر است.
🔅این نمودار از تحلیل گرایشات موجود در گزارش‌های The General Social Survey مرکز «افکار سنجی ملی» وابسته به دانشگاه شیکاگو: NORC at the University of Chicago به دست آمده است.
🌾 @Sedanet
🔅طبق مقاله اخیر نیویورک تایمز، در سال ۲۰۱۸ که در همین ماه منتشر شد برای اولین بار، «بیدینی» به عنوان محبوب‌ترین تعلق دینی در آمریکا از تمام فرق دیگر پیشی گرفت.البته اگر درصد تعلق به فرق مختلف مسیحی را یکی کنیم، همچنان مسیحیت در صدر است.
🔅این نمودار از تحلیل گرایشات موجود در گزارش‌های The General Social Survey مرکز «افکار سنجی ملی» وابسته به دانشگاه شیکاگو: NORC at the University of Chicago به دست آمده است.
🌾 @Sedanet
☘️ گفتوگو با عادل مشایخی درباره ابتذال؛ شجاعت زیستن در جهان بدونِ دیگری
🔅علی ورامینی-محسن آزموده/ مرگ مرتضی پاشایی، خواننده پرطرفدار پاپ و اتفاقاتی که در مراسم تشیع جنازه او افتاد یکی از نقاط عطفِ فکری در دهه نود است. بعد از این اتفاق و سخنرانی یوسف اباذری در نقد این وضعیت بود که بحث ابتذال و امر مبتذل در ایران بیش از همیشه مورد توجه نخبگان فکری قرار گرفت. اگر نقطه عزیمت اباذری در آن سخنرانی را به خاطر بیاوریم و با آنچه به لحاظ تاریخی خاستگاه پدید آمدن واژه ابتذال «banalité» است قیاس کنیم می‌بینم که وقتی از این مفهوم صحبت می‌کنیم اصلاً مشخص نیست که از چه مفهومی سخن می‌گوئیم و حد و ابعاد آن کجاست. خاستگاه ابتذال به لحاظ تاریخی از طبقه فرادستِ اشراف قرن نوزدهم می‌آید و اباذری در قرن بیست‌ویکم آن پدیده‌ای که به امر سیاسی و طبقه فرودست توجهی ندارد را مبتذل می‌خواند. مبهم بودن مفهوم ابتذال همچنین باعث شده تا بعضا این مفهوم کاربردی اخلاقی پیدا کند و حتی فراتر از آن به واکنش‌های هیستریک تبدیل شوند.
🔅نمونهی آن را به کرّات دیده‌ایم که در فضای مه آلوده، فضایی که تشخیص سره از ناسره بسیار دشوار می‌نماید، هرکسی دیگری را مبتذل خطاب میکند. در حالی که ابتذال هر روز بیشتر لقلقه زبان روشنفکران، منتقدان، هنرمندان و .. بود هم‌زمان شاهد گسترده‌تر شدن امر مبتذل (به آن معنایی که اباذری سعی داشت ایضاح کند) بودیم. در سالی که گذشت، به‌خصوص در حوزه هنر، آش به‌قدری شور شد و حد و مرز ابتذال چنان گسترش پیدا کرد که حتی آن‌کسی را هم که به عنوان نماد ابتذال (به معنای خالی کردن عرصه عمومی از امر سیاسی و رهایی بخش) می‌دانستند، سعی کرد خود را از دیگرانی که پر و بال به آنها داده بود تبری بجوید.
🔅در این وضعیت به‌نظر می‌رسد اولین و مهمترین گام، سخن گفتن از ابتذال در یک صورت‌بندی قابل ارجاع و فارغ از ایهام است. اگر بتوان به هم‌چین صورت‌بندی‌ای رسید، دیگر میتوان در جایی مشخص ایستاد و ابتداً از خود صورت‌بندی دفاع و یا آن را نقد کرد و سپس با استمداد از آن به سراغ نقد پدیده‌ها و وضعیت‌ها رفت. در همین راستا به سراغ «عادل مشایخی»، مترجم، مدرس و پژوهشگر فلسفه رفتیم تا مفهومِ ابتذال را با او واکاوی کنیم. مشایخی در این گفتوگو صورت‌بندی بسیار واضحی از ابتذال ارائه میدهد. او نقبی به هایدگر می‌زند و «دیگریِ بزرگ» را شرح میدهد و سپس با استمداد از فوکو توضیح میدهد که تکنولوژی‌های قدرت چگونه سوژه را به این دیگری بزرگ قلاب می‌زنند و آن را منقاد می‌کنند.
🔅در حقیقت مشایخی ابتذال را در نسبت با منقاد شدن و رهایی از انقیاد صورت‌بندی میکند. او مشخصاً در رابطه با هنر معتقد است "هنر واقعی، هنری است که امکان سوژه شدن را فراهم می آورد. به این شکل که توان جدیدی در ما ایجاد می کند." برای فهم بیشتر این صورت‌بندی مشروح گفت‌وگوی مفصل ما با مشایخی را در ادامه می‌توانید بخوانید، اما پیش از آن باید از «مسعود کریمی»، مدیر نشر «ناهید» و دیگر همکارانش تشکر کرد که شرایط انجام این گفتوگو را با لطف و مهری فراوان فراهم کردند.
متن کامل به همراه فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/orB6a
🌾 @Sedanet | @zamaneyebarkhord
🔅علی ورامینی-محسن آزموده/ مرگ مرتضی پاشایی، خواننده پرطرفدار پاپ و اتفاقاتی که در مراسم تشیع جنازه او افتاد یکی از نقاط عطفِ فکری در دهه نود است. بعد از این اتفاق و سخنرانی یوسف اباذری در نقد این وضعیت بود که بحث ابتذال و امر مبتذل در ایران بیش از همیشه مورد توجه نخبگان فکری قرار گرفت. اگر نقطه عزیمت اباذری در آن سخنرانی را به خاطر بیاوریم و با آنچه به لحاظ تاریخی خاستگاه پدید آمدن واژه ابتذال «banalité» است قیاس کنیم می‌بینم که وقتی از این مفهوم صحبت می‌کنیم اصلاً مشخص نیست که از چه مفهومی سخن می‌گوئیم و حد و ابعاد آن کجاست. خاستگاه ابتذال به لحاظ تاریخی از طبقه فرادستِ اشراف قرن نوزدهم می‌آید و اباذری در قرن بیست‌ویکم آن پدیده‌ای که به امر سیاسی و طبقه فرودست توجهی ندارد را مبتذل می‌خواند. مبهم بودن مفهوم ابتذال همچنین باعث شده تا بعضا این مفهوم کاربردی اخلاقی پیدا کند و حتی فراتر از آن به واکنش‌های هیستریک تبدیل شوند.
🔅نمونهی آن را به کرّات دیده‌ایم که در فضای مه آلوده، فضایی که تشخیص سره از ناسره بسیار دشوار می‌نماید، هرکسی دیگری را مبتذل خطاب میکند. در حالی که ابتذال هر روز بیشتر لقلقه زبان روشنفکران، منتقدان، هنرمندان و .. بود هم‌زمان شاهد گسترده‌تر شدن امر مبتذل (به آن معنایی که اباذری سعی داشت ایضاح کند) بودیم. در سالی که گذشت، به‌خصوص در حوزه هنر، آش به‌قدری شور شد و حد و مرز ابتذال چنان گسترش پیدا کرد که حتی آن‌کسی را هم که به عنوان نماد ابتذال (به معنای خالی کردن عرصه عمومی از امر سیاسی و رهایی بخش) می‌دانستند، سعی کرد خود را از دیگرانی که پر و بال به آنها داده بود تبری بجوید.
🔅در این وضعیت به‌نظر می‌رسد اولین و مهمترین گام، سخن گفتن از ابتذال در یک صورت‌بندی قابل ارجاع و فارغ از ایهام است. اگر بتوان به هم‌چین صورت‌بندی‌ای رسید، دیگر میتوان در جایی مشخص ایستاد و ابتداً از خود صورت‌بندی دفاع و یا آن را نقد کرد و سپس با استمداد از آن به سراغ نقد پدیده‌ها و وضعیت‌ها رفت. در همین راستا به سراغ «عادل مشایخی»، مترجم، مدرس و پژوهشگر فلسفه رفتیم تا مفهومِ ابتذال را با او واکاوی کنیم. مشایخی در این گفتوگو صورت‌بندی بسیار واضحی از ابتذال ارائه میدهد. او نقبی به هایدگر می‌زند و «دیگریِ بزرگ» را شرح میدهد و سپس با استمداد از فوکو توضیح میدهد که تکنولوژی‌های قدرت چگونه سوژه را به این دیگری بزرگ قلاب می‌زنند و آن را منقاد می‌کنند.
🔅در حقیقت مشایخی ابتذال را در نسبت با منقاد شدن و رهایی از انقیاد صورت‌بندی میکند. او مشخصاً در رابطه با هنر معتقد است "هنر واقعی، هنری است که امکان سوژه شدن را فراهم می آورد. به این شکل که توان جدیدی در ما ایجاد می کند." برای فهم بیشتر این صورت‌بندی مشروح گفت‌وگوی مفصل ما با مشایخی را در ادامه می‌توانید بخوانید، اما پیش از آن باید از «مسعود کریمی»، مدیر نشر «ناهید» و دیگر همکارانش تشکر کرد که شرایط انجام این گفتوگو را با لطف و مهری فراوان فراهم کردند.
متن کامل به همراه فایل pdf👇
✨ → 3danet.ir/orB6a
🌾 @Sedanet | @zamaneyebarkhord
صدانت
گفتوگو با عادل مشایخی درباره ابتذال؛ شجاعت زیستن در جهان بدونِ دیگری • صدانت
در مورد ابتذال میتوان بحث تاریخی کرد و توضیح داد مثلا پدیدهی ابتذال یا انگارهی ابتذال از چه دوره‌ای و در چه شرایطی شکل گرفته است یا مثلا حتی به سراغ ...
☘️ آیا انسان گوشت و پوست و خون‌‌دار در حال احتضار نیست؟
پرسشی انتقادی از #مصطفی_ملکیان
✍️ #حسام‌الدین_خاکپور
🔅بی‌‌تردید ایشان، فقر، فلاکت، فحشا، فساد، نابرابری، دزدی، و درد و رنج‌های دیگر را بسیار بیشتر از ما می‌بینند و می‌‌فهمند و لیکن چرا در این ایام به شدت جانکاه، به مانند بسیاری دیگر از متفکران ره خموشی پیش گرفته‌‌اند؟ آیا رسالت روشنفکری که در مقام عمل نتواسته دردی از انسان بکاهد، وافی به مقصود شده است؟ مگر نه این است که تزوتان تودوروف، ژان پل سارتر و ادوارد سعید و… تاکید دارند که یکی از مهمترین ویژگی‌های روشنفکر رسیدگی عملی به مسائل مردم است؟ اندیشمندان دیگری نیز همچون آرون، لمرت، باتامور و گاست اصرار دارند که روشنفکر نباید به دستگاه سیاسی بپیوندد تا بتواند در مقام دفاع از مردم به نقد سیستم سیاسی و ساختار عریض و طویلش بپردازد.
🔅اگرچه خوشبختانه شما هنوز هم به آن دستگاه نپیوسته‌ای امّا هیچ کورسویی از نقدتان از آن دستگاه که بانی اصلی رنج‌های انسان زجرکشیده‌ی این سرزمین است به چشم نمی‌خورد؟ آیا جز کوله‌‌باری از کتاب و سخنرانی که گرهی از کار فروبسته‌‌ی ما نگشوده، چیزی عاید انسان گوشت و پوست و خون‌‌دار شده است؟ آیا تاکید بر اخلاق درونی و فردی برای انسانی که زیر ارابه‌‌ی ظلم و ستم و آوار خرافه به ستوه آمده است، دردی از قربانی را درمان میکند؟ آیا دردِ اصلیِ امروزِ مردم ما این است که شما بر آن پافشاری مدام می‌کنید؟؟؟ آیا وقت نیست که با تمام توان عاملان این همه قربانیِ عریان و این قربانگاه قبیح را نشانه رفت و به رگبار نقد و مقابله بست؟ آیا وقت آن نرسیده که در برابر این همه درد و رنج و زجر و تباهی و ناامیدی، دادی از بیدادی کرد؟
🔅لب کلام اهمیت دوجانبه ساختار و عامل است. تناقض نظری و عملی ایشان آنجا رخ می‌‌نمایاند که هرگاه سیاسیون ندای اصلاح ساختار را سر دادهاند، وی به حمایت از آنها برخواسته است. نمونهی بسیار نزدیک آن، حمایت وی از ریاست‌‌جمهوری آقای روحانی بود. وی چه استدلال‌‌ها که در حمایت از آقای روحانی اقامه نکرد و حتی وظیفه‌‌ی اخلاقی خود دانست که از وی پشتیبانی کند. این «رخداد گفتمانی» به تعبیر فوکو، بخشی از اندیشهی ایشان و گفتمان اصالت فرهنگ را زیر سوال می-برد. توضیح اینکه اگر ساختار و سیستم مهم نیست چرا از تغییراتی که به دست رئیسان این ساختارها- قرار بود انجام گیرد و هرگز نگرفت_، حمایت کردند؟ شما که می‌‌دانستید شأن مدیریتی ریاست‌‌جمهوری، اصلاح فرهنگ نیست که به نزد خود استاد سویه‌‌های اخلاقی بسیار دارد و قدرت نیز از این سویه‌‌های اخلاقی خالی است.
🔅مگر نه این است که رئیس جمهورهای مورد حمایت شما، قصد ایجاد یا تقویت ساختارهایی داشتند که زمینه‌‌ی اصلاح فرهنگی را برای امثال شما بهتر فراهم می‌‌کرد. پس اگر ساختار نیز مهم است و اتفاقاً در دنیای کنونی ایده‌‌ی امثال نوبرت الیاس و آنتونی گیدنز مصاب‌‌تر است که در فرآیند ساخت‌‌یابی بر دیالکتیک ساختار و عامل تأکید می‌‌نهند، چرا در نقد ساختارهایی که رمقی از زندگی برای مردم باقی نگذاشته‌‌اند، سخنی جدی به میان نمی‌‌آورید؟ چرا هشدارهای اعتراض‌‌آمیز بیان نمی‌‌دارید؟ در این شرایط، اگزیستانسالیم، چه دردی از انسان گوشت و پوست و خون‌‌دار دوا میکند؟
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/lckRP
🌾 @Sedanet
پرسشی انتقادی از #مصطفی_ملکیان
✍️ #حسام‌الدین_خاکپور
🔅بی‌‌تردید ایشان، فقر، فلاکت، فحشا، فساد، نابرابری، دزدی، و درد و رنج‌های دیگر را بسیار بیشتر از ما می‌بینند و می‌‌فهمند و لیکن چرا در این ایام به شدت جانکاه، به مانند بسیاری دیگر از متفکران ره خموشی پیش گرفته‌‌اند؟ آیا رسالت روشنفکری که در مقام عمل نتواسته دردی از انسان بکاهد، وافی به مقصود شده است؟ مگر نه این است که تزوتان تودوروف، ژان پل سارتر و ادوارد سعید و… تاکید دارند که یکی از مهمترین ویژگی‌های روشنفکر رسیدگی عملی به مسائل مردم است؟ اندیشمندان دیگری نیز همچون آرون، لمرت، باتامور و گاست اصرار دارند که روشنفکر نباید به دستگاه سیاسی بپیوندد تا بتواند در مقام دفاع از مردم به نقد سیستم سیاسی و ساختار عریض و طویلش بپردازد.
🔅اگرچه خوشبختانه شما هنوز هم به آن دستگاه نپیوسته‌ای امّا هیچ کورسویی از نقدتان از آن دستگاه که بانی اصلی رنج‌های انسان زجرکشیده‌ی این سرزمین است به چشم نمی‌خورد؟ آیا جز کوله‌‌باری از کتاب و سخنرانی که گرهی از کار فروبسته‌‌ی ما نگشوده، چیزی عاید انسان گوشت و پوست و خون‌‌دار شده است؟ آیا تاکید بر اخلاق درونی و فردی برای انسانی که زیر ارابه‌‌ی ظلم و ستم و آوار خرافه به ستوه آمده است، دردی از قربانی را درمان میکند؟ آیا دردِ اصلیِ امروزِ مردم ما این است که شما بر آن پافشاری مدام می‌کنید؟؟؟ آیا وقت نیست که با تمام توان عاملان این همه قربانیِ عریان و این قربانگاه قبیح را نشانه رفت و به رگبار نقد و مقابله بست؟ آیا وقت آن نرسیده که در برابر این همه درد و رنج و زجر و تباهی و ناامیدی، دادی از بیدادی کرد؟
🔅لب کلام اهمیت دوجانبه ساختار و عامل است. تناقض نظری و عملی ایشان آنجا رخ می‌‌نمایاند که هرگاه سیاسیون ندای اصلاح ساختار را سر دادهاند، وی به حمایت از آنها برخواسته است. نمونهی بسیار نزدیک آن، حمایت وی از ریاست‌‌جمهوری آقای روحانی بود. وی چه استدلال‌‌ها که در حمایت از آقای روحانی اقامه نکرد و حتی وظیفه‌‌ی اخلاقی خود دانست که از وی پشتیبانی کند. این «رخداد گفتمانی» به تعبیر فوکو، بخشی از اندیشهی ایشان و گفتمان اصالت فرهنگ را زیر سوال می-برد. توضیح اینکه اگر ساختار و سیستم مهم نیست چرا از تغییراتی که به دست رئیسان این ساختارها- قرار بود انجام گیرد و هرگز نگرفت_، حمایت کردند؟ شما که می‌‌دانستید شأن مدیریتی ریاست‌‌جمهوری، اصلاح فرهنگ نیست که به نزد خود استاد سویه‌‌های اخلاقی بسیار دارد و قدرت نیز از این سویه‌‌های اخلاقی خالی است.
🔅مگر نه این است که رئیس جمهورهای مورد حمایت شما، قصد ایجاد یا تقویت ساختارهایی داشتند که زمینه‌‌ی اصلاح فرهنگی را برای امثال شما بهتر فراهم می‌‌کرد. پس اگر ساختار نیز مهم است و اتفاقاً در دنیای کنونی ایده‌‌ی امثال نوبرت الیاس و آنتونی گیدنز مصاب‌‌تر است که در فرآیند ساخت‌‌یابی بر دیالکتیک ساختار و عامل تأکید می‌‌نهند، چرا در نقد ساختارهایی که رمقی از زندگی برای مردم باقی نگذاشته‌‌اند، سخنی جدی به میان نمی‌‌آورید؟ چرا هشدارهای اعتراض‌‌آمیز بیان نمی‌‌دارید؟ در این شرایط، اگزیستانسالیم، چه دردی از انسان گوشت و پوست و خون‌‌دار دوا میکند؟
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/lckRP
🌾 @Sedanet
صدانت
آیا انسان گوشت و پوست و خون‌‌دار در حال احتضار نیست؟ • صدانت
در این نوشتار روی سخن با استادی بود که به صراحت منظومه‌‌ی فکری خود را در کاهش آلام انسان گوشت و پوست و خون‌‌دار نظم میدهد، امّا در نادیده-انگاشتن ...
🎥 زندگی ارزش‌محور در مقابلِ زندگی هدف‌محور - راس هریس
✍️ حسین محمدی‌زاده
🔅 از نظر راس هریس، روان‌درمانگر رویکرد اکت، زیستن بر مدار «دست‌یابی به اهداف» به ناکامی خواهد انجامید. او خشنودی را حاصل زیستن با ارزش‌های‌مان می‌داند.
================
🔹 کارهای بیشترِ حسین محمدی‌زاده را می‌توانید در آپارات دنبال کنید.
================
✍️ حسین محمدی‌زاده
🔅 از نظر راس هریس، روان‌درمانگر رویکرد اکت، زیستن بر مدار «دست‌یابی به اهداف» به ناکامی خواهد انجامید. او خشنودی را حاصل زیستن با ارزش‌های‌مان می‌داند.
================
🔹 کارهای بیشترِ حسین محمدی‌زاده را می‌توانید در آپارات دنبال کنید.
================
Telegram
انبار صدانت
زندگی ارزش‌محور در مقابلِ زندگی هدف‌محور - راس هریس
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #ارزش‌ها، #اهداف
▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو با کیفیت بالا در آپارات
🍂
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #ارزش‌ها، #اهداف
▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو با کیفیت بالا در آپارات
🍂
☘️ اخلاقی زیستن در گفتارهایی از #مصطفی_ملکیان ، #مقصود_فراستخواه و #امیر_اکرمی | هفتمین همایش نظام اخلاقی مولانا
🔅محسن آزموده| متاسفانه اخلاق در عرف جامعه ما به معنای مجموعه‌ای از باید و نبایدهای نیک‌خواهانه اما بدون مبنا فروکاسته شده و وقتی کسی دم از اخلاق می‌زند، ذهن همگان به سمت انبانی از نصایح و توصیه‌های خسته‌کننده و ملال‌آور سوق می‌یابد. این در حالی است که اخلاق در واقع سیمان مناسبات اجتماعی است و از قضا هنجارها و اصول اخلاقی، اموری منعندی و باری به هر جهت نیستند و اساسا بر عقلانیت و خرد استوار هستند. از این حیث تامل در ضرورت اخلاقی زیستن و دشواره‌های آن، کوششی بایسته برای ارتقای کیفیت زندگی انسانی در سطح فردی و جمعی است. هفتمین همایش نظام اخلاقی مولانا، عصر جمعه ۲۳ فروردین به موضوع موانع و مشکلات اخلاقی زیستن اختصاص داشت. در این همایش که به همت موسسه سروش مولانا در سالن همایش‌های کتابخانه ملی برگزار شد، شماری از پژوهشگران و دانشوران تراز اول ایرانی درباره این موضوع از جنبه‌های مختلف سخنرانی کردند. مهناز قانعی‌راد موانع و ممدات روانشناختی غیرمعرفتی اخلاقی زیستن را بررسی کرد و میلاد نوری به نقش مثبت یا منفی عشق در اخلاقی زیستن پرداخت، محسن جوادی تاثیر حب ذات را در اخلاقی زیستن بررسی و مقصود فراستخواه مساله را از جنبه جامعه‌شناختی مورد تحلیل قرار داد. امیر اکرمی نیز موضوع را از منظر مولانا مورد بحث قرار داد و مصطفی ملکیان موانع و ممدات روانشناختی معرفتی اخلاقی زیستن را تحلیل کرد. در صفحه پیش‌رو به دلیل کوتاهی مجال تنها گفتارهای سه نفر از این پژوهشگران یعنی مصطفی ملکیان، مقصود فراستخواه و امیر اکرمی عرضه می‌شود و امیدواریم در فرصتی دیگر بتوانیم گزارشی از سخنرانی پژوهشگران دیگر نیز ارایه دهیم.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/k27be
🌾 @Sedanet
🌾 @Mfarasatkhah
🌾 @Souroshmolana
🌾 @Mostafamalekian
🌾 @Zamaneyebarkhord
🔅محسن آزموده| متاسفانه اخلاق در عرف جامعه ما به معنای مجموعه‌ای از باید و نبایدهای نیک‌خواهانه اما بدون مبنا فروکاسته شده و وقتی کسی دم از اخلاق می‌زند، ذهن همگان به سمت انبانی از نصایح و توصیه‌های خسته‌کننده و ملال‌آور سوق می‌یابد. این در حالی است که اخلاق در واقع سیمان مناسبات اجتماعی است و از قضا هنجارها و اصول اخلاقی، اموری منعندی و باری به هر جهت نیستند و اساسا بر عقلانیت و خرد استوار هستند. از این حیث تامل در ضرورت اخلاقی زیستن و دشواره‌های آن، کوششی بایسته برای ارتقای کیفیت زندگی انسانی در سطح فردی و جمعی است. هفتمین همایش نظام اخلاقی مولانا، عصر جمعه ۲۳ فروردین به موضوع موانع و مشکلات اخلاقی زیستن اختصاص داشت. در این همایش که به همت موسسه سروش مولانا در سالن همایش‌های کتابخانه ملی برگزار شد، شماری از پژوهشگران و دانشوران تراز اول ایرانی درباره این موضوع از جنبه‌های مختلف سخنرانی کردند. مهناز قانعی‌راد موانع و ممدات روانشناختی غیرمعرفتی اخلاقی زیستن را بررسی کرد و میلاد نوری به نقش مثبت یا منفی عشق در اخلاقی زیستن پرداخت، محسن جوادی تاثیر حب ذات را در اخلاقی زیستن بررسی و مقصود فراستخواه مساله را از جنبه جامعه‌شناختی مورد تحلیل قرار داد. امیر اکرمی نیز موضوع را از منظر مولانا مورد بحث قرار داد و مصطفی ملکیان موانع و ممدات روانشناختی معرفتی اخلاقی زیستن را تحلیل کرد. در صفحه پیش‌رو به دلیل کوتاهی مجال تنها گفتارهای سه نفر از این پژوهشگران یعنی مصطفی ملکیان، مقصود فراستخواه و امیر اکرمی عرضه می‌شود و امیدواریم در فرصتی دیگر بتوانیم گزارشی از سخنرانی پژوهشگران دیگر نیز ارایه دهیم.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/k27be
🌾 @Sedanet
🌾 @Mfarasatkhah
🌾 @Souroshmolana
🌾 @Mostafamalekian
🌾 @Zamaneyebarkhord
بهمن 97 عبدالکریم سروش در سخنرانی‌ای (صوت کامل) آیت الله خمینی را با محمدرضا پهلوی مقایسه میکند (صوت قسمت مورد نظر). این مقایسه واکنش‌ها و نقدهایی را به دنبال داشت. پیش از این، مرتضی مردیها در نوشتاری به نقد این سخنان پرداخت. مصطفی ملکیان نیز در فایلی صوتی به این سخنان واکنش نشان داد.
🌾 @Sedanet
🌾 @Sedanet
☘️ درس‌گفتارهای تاریخ فلسفه‌ی قرون وسطی از دکتر علی کرباسی‌زاده اصفهانی
🔅یکی از واحدهای درسی رسمی گروه‌های فلسفه در تمام دانشگاه‌ها درس «تاریخ فلسفه‌ی قرون وسطی» است. اصطلاح قرون وسطی، اصطلاح مورخان برای یادکردِ دوره‌ای است که از پایان امپراتوری روم در قرن پنجم میلادی شروع می‌شود و تا سقوط قسطنطنیه و پایان امپراتوری روم شرقی (یا بیزانس) در ۱۴۵۳ ادامه می‌یابد. در واقع به عنوان عصری که بین دوره‌ی یونانی – رومی، که دوره‌ی قدیم خوانده شده‌است، و دوره‌ی جدید و معاصر قرار دارد. بدین جهت این دوره، قرون وسطی نامیده می‌شود.
🔅به لحاظ تاریخ فلسفه‌ای عده‌ای موافق نظر مورخان‌اند و عده‌ای دیگر ابتدای فلسفه‌ی قرون وسطی را تا قرون اول یا دوم میلادی به عقب می‌برند. به سبب هماهنگی نوع فلسفه‌ای که با مسیحیت از این دوره شروع می‌شود و تا رنسانس ادامه می‌یابد. در مقابل اینان مورخانی هم معتقدند که دوره‌ی آباء کلیسا عصر خاصی است با خصوصیات فرهنگی متفاوت.
🔅با وجود تمام این اختلافات، آنچه دیگر امروزه مورد تردید نیست، این است که مرور اندیشهی غرب با پرش و جهش از این دوره‌ی تاریخی، چنان که زمانی کسانی می‌پنداشتند، تنها به امتناع فهم درست از کلیت اندیشهی غرب می‌انجامد. فهم موضوعات، رویکردها، مسائل و دیگر تمایزات این دوره‌ی فلسفی اهمیت و مدخلیت تامی در دوره‌های متاخر و متاثر از آنها تا زمانه‌ی معاصر ما دارد.
🔅دکتر علی کرباسی‌زاده اصفهانی استاد دانشگاه اصفهان در این دوره‌ی درسی مروری بر مهم ترین صفحات این دوره‌ی تاریخی از منظر فلسفه‌ی آن داشته‌اند. نقطه‌ی آغاز این درس‌گفتارها اواخر دوره‌ی هلنی و یونانی‌مآبی است و پایان آن آباء کلیسا و متفکران دوره‌ی گذار به رنسانس. البته جا‌به‌جا اشارت‌هایی به ربط و نسبت نظرات متفکران این دوره با ادوار دیگر فلسفی نیز دارد که از این بابت بسیار مغتنم است.
صوت 30 جلسه - کامل👇
✨ → 3danet.ir/kQlDU
🌾 @Sedanet
🔅یکی از واحدهای درسی رسمی گروه‌های فلسفه در تمام دانشگاه‌ها درس «تاریخ فلسفه‌ی قرون وسطی» است. اصطلاح قرون وسطی، اصطلاح مورخان برای یادکردِ دوره‌ای است که از پایان امپراتوری روم در قرن پنجم میلادی شروع می‌شود و تا سقوط قسطنطنیه و پایان امپراتوری روم شرقی (یا بیزانس) در ۱۴۵۳ ادامه می‌یابد. در واقع به عنوان عصری که بین دوره‌ی یونانی – رومی، که دوره‌ی قدیم خوانده شده‌است، و دوره‌ی جدید و معاصر قرار دارد. بدین جهت این دوره، قرون وسطی نامیده می‌شود.
🔅به لحاظ تاریخ فلسفه‌ای عده‌ای موافق نظر مورخان‌اند و عده‌ای دیگر ابتدای فلسفه‌ی قرون وسطی را تا قرون اول یا دوم میلادی به عقب می‌برند. به سبب هماهنگی نوع فلسفه‌ای که با مسیحیت از این دوره شروع می‌شود و تا رنسانس ادامه می‌یابد. در مقابل اینان مورخانی هم معتقدند که دوره‌ی آباء کلیسا عصر خاصی است با خصوصیات فرهنگی متفاوت.
🔅با وجود تمام این اختلافات، آنچه دیگر امروزه مورد تردید نیست، این است که مرور اندیشهی غرب با پرش و جهش از این دوره‌ی تاریخی، چنان که زمانی کسانی می‌پنداشتند، تنها به امتناع فهم درست از کلیت اندیشهی غرب می‌انجامد. فهم موضوعات، رویکردها، مسائل و دیگر تمایزات این دوره‌ی فلسفی اهمیت و مدخلیت تامی در دوره‌های متاخر و متاثر از آنها تا زمانه‌ی معاصر ما دارد.
🔅دکتر علی کرباسی‌زاده اصفهانی استاد دانشگاه اصفهان در این دوره‌ی درسی مروری بر مهم ترین صفحات این دوره‌ی تاریخی از منظر فلسفه‌ی آن داشته‌اند. نقطه‌ی آغاز این درس‌گفتارها اواخر دوره‌ی هلنی و یونانی‌مآبی است و پایان آن آباء کلیسا و متفکران دوره‌ی گذار به رنسانس. البته جا‌به‌جا اشارت‌هایی به ربط و نسبت نظرات متفکران این دوره با ادوار دیگر فلسفی نیز دارد که از این بابت بسیار مغتنم است.
صوت 30 جلسه - کامل👇
✨ → 3danet.ir/kQlDU
🌾 @Sedanet
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 دشواری های انتخاب اخلاقی
👤 علیرضا امتیاز
گاهی میان دو گزینه که هر دو اخلاقی هستند انتخاب بسیار دشوار می‌شود. این سخنرانی گزیده ای از نظریات روانشناسی لارنس کلبرگ و آرای فلسفی پیتر سینگر در این باره را بررسی میکند.
🌾 @Sedanet
👤 علیرضا امتیاز
گاهی میان دو گزینه که هر دو اخلاقی هستند انتخاب بسیار دشوار می‌شود. این سخنرانی گزیده ای از نظریات روانشناسی لارنس کلبرگ و آرای فلسفی پیتر سینگر در این باره را بررسی میکند.
🌾 @Sedanet
☘️ مبانی نظری کنشگری اجتماعی (اکسپو ـ بخاری)
🔅 #کاوه_بهبهانی : کبریت این بحث را دوست معمار خوش‌فکرم علی امتیاز کشید. او در یادداشت‌هایی در روزنامۀ شرق از همکارانش خواست هزینۀ شرکت در اکسپوی 2020 دُبی (دوازده میلیون دلار) را صرف تجهیز مدرسه‌های محروم کشور به بخاری کنند یا دست‌کم در اِکسپوی موردبحث حضور کم‌هزینه‌تر و در عوض، معنادارتری داشته باشند (تجهیز ۱۲۰ هزار کلاس درس به بخاری که ۳ میلیون کودک ایرانی در آن تحصیل میکند هم ۱۲ میلیون دلار هزینه دارد).
🔅موضوع را که با من در میان گذاشت برای من فرقی نمی‌کرد. بجای اکسپو بگذارید X درحالی‌که X حکایت از نوعی منطقِ نمایش داشته باشد در جامعه‌ای که پاره‌ای از اقشار از نیازهای ابتدایی خود محروم‌اند، آن‌وقت درنهایت احترام به هم‌وطنانم پیشنهاد می‌دادم که X در اولویت نیست. و دست بر قضا یک دلیل من همان برچسبی است که به مخالفت با منطق نمایش می‌زنند: پوپولیسم! راستش به باور من شبح پوپولیسم در راه است.
🔅 در میان این‌همه نمایش و جلوه‌گری و "تبرج" و ولع دید زدن و دید خوردن پچپچه‌ها و عربده‌های پوپولیستی، سکۀ رایج بازار شده‌اند.رسوایی سال‌های زعامت "الیت‌ها" در این چند سال پُر آب چشم، پااندازِ حجلۀ پُردرد شیرینی‌خورانِ قدرت و عوام‌انگیزی (/پوپولیسم) خواهد بود. هر مرهمی بر زخم‌های مزمن مطرودان و محذوفان شاید از سرعت بخورد قطار پوپولیسم با بدنۀ نحیفِ فرهنگی که با نابختیاری‌های بسیار شکل‌گرفته است بکاهد.
🔅البته پنهان نمی‌کنم که عمیقاً از آن ناامیدم. اما مگر آدمی را جز تلاش چه دادهاند؟ این گفتوگو در کانون معماران معاصر با دکتر یاسر موسی‌پور دست داد. هرچند بر سر نتیجه هم‌داستان نبودیم، همدلی‌ها بسیار بود و من از این گفتوگو بسیار آموختم. در آنچه گفته‌ام کوشیده‌ام تقریری از منطق نمایش به دست دهم و بعد بروم سراغ دوراهۀ اخلاقی موردبحث: X یا بخاری.
صوت و فیلم کامل این نشست👇
✨ → 3danet.ir/yE7j5
🌾 @Sedanet | @Sophia_Kaveh
🔅 #کاوه_بهبهانی : کبریت این بحث را دوست معمار خوش‌فکرم علی امتیاز کشید. او در یادداشت‌هایی در روزنامۀ شرق از همکارانش خواست هزینۀ شرکت در اکسپوی 2020 دُبی (دوازده میلیون دلار) را صرف تجهیز مدرسه‌های محروم کشور به بخاری کنند یا دست‌کم در اِکسپوی موردبحث حضور کم‌هزینه‌تر و در عوض، معنادارتری داشته باشند (تجهیز ۱۲۰ هزار کلاس درس به بخاری که ۳ میلیون کودک ایرانی در آن تحصیل میکند هم ۱۲ میلیون دلار هزینه دارد).
🔅موضوع را که با من در میان گذاشت برای من فرقی نمی‌کرد. بجای اکسپو بگذارید X درحالی‌که X حکایت از نوعی منطقِ نمایش داشته باشد در جامعه‌ای که پاره‌ای از اقشار از نیازهای ابتدایی خود محروم‌اند، آن‌وقت درنهایت احترام به هم‌وطنانم پیشنهاد می‌دادم که X در اولویت نیست. و دست بر قضا یک دلیل من همان برچسبی است که به مخالفت با منطق نمایش می‌زنند: پوپولیسم! راستش به باور من شبح پوپولیسم در راه است.
🔅 در میان این‌همه نمایش و جلوه‌گری و "تبرج" و ولع دید زدن و دید خوردن پچپچه‌ها و عربده‌های پوپولیستی، سکۀ رایج بازار شده‌اند.رسوایی سال‌های زعامت "الیت‌ها" در این چند سال پُر آب چشم، پااندازِ حجلۀ پُردرد شیرینی‌خورانِ قدرت و عوام‌انگیزی (/پوپولیسم) خواهد بود. هر مرهمی بر زخم‌های مزمن مطرودان و محذوفان شاید از سرعت بخورد قطار پوپولیسم با بدنۀ نحیفِ فرهنگی که با نابختیاری‌های بسیار شکل‌گرفته است بکاهد.
🔅البته پنهان نمی‌کنم که عمیقاً از آن ناامیدم. اما مگر آدمی را جز تلاش چه دادهاند؟ این گفتوگو در کانون معماران معاصر با دکتر یاسر موسی‌پور دست داد. هرچند بر سر نتیجه هم‌داستان نبودیم، همدلی‌ها بسیار بود و من از این گفتوگو بسیار آموختم. در آنچه گفته‌ام کوشیده‌ام تقریری از منطق نمایش به دست دهم و بعد بروم سراغ دوراهۀ اخلاقی موردبحث: X یا بخاری.
صوت و فیلم کامل این نشست👇
✨ → 3danet.ir/yE7j5
🌾 @Sedanet | @Sophia_Kaveh
instagram.com/p/BwYybTBHPN1/
➖ اطلاع‌رسانی نشست‌های فرهنگی و علوم انسانی در تلگرام:
@News_sedanet
➖ صدانت در اینستاگرام:
instagram.com/3danet
➖ صدانت در آپارات:
aparat.com/3danet
➖ صدانت در تویتر:
twitter.com/3danet_ir
➖ صدانت در تلگرام:
@Sedanet
➖ صدانت در فیسبوک:
fb.com/3danet
➖ اطلاع‌رسانی نشست‌های فرهنگی و علوم انسانی در تلگرام:
@News_sedanet
➖ صدانت در اینستاگرام:
instagram.com/3danet
➖ صدانت در آپارات:
aparat.com/3danet
➖ صدانت در تویتر:
twitter.com/3danet_ir
➖ صدانت در تلگرام:
@Sedanet
➖ صدانت در فیسبوک:
fb.com/3danet
Instagram
وبسایت فرهنگی صدانت
در گذشته، سانسور از طریق مسدود کردن جریان اطلاعات به اجرا در می‌آمد. در قرن بیست‌ویکم، از طریق غوطه‌ور کردن انسانها در سیلاب اطلاعات بی‌اهمیت و نامربوط عملی می‌شود. انسانها واقعا نمی‌دانند به چه چیزی توجه نشان دهند، و اغلبْ وقت خود را صرف بحث و بررسی درباره‌ی…
☘️ مقاومت در برابر جعل و جهل
✍️ #کاوه_گرایلی
🔅اخیرا آهنگی زیبا در شبکه‌های اجتماعی تحت عنوان «سرود ملی تاجیکستان» دست به دست می‌شود که در بخشی از متن توضیح آن آمده: «انگار سرود ملی ایران است! دقیقا با تمام چیزهایی که متعلق به ایرانیان است در دنیا فخرفروشی می‌کنند. یک‌بار کم است، هزار بار ببینید و لذتش را ببرید:
ما آتش زرتشتیم؛ یک طایفه از توسیم؛ همشهری فردوسی!»
🔅صرف نظر از اینکه مضمون شعر این آهنگ (بخش‌هایی مانند اشاره به شهر و شاعری ایرانی و یا اشاره به نام زرتشت) برای سرود ملی کشوری مستقل، با بیش از ۹۰ درصد جمعیت مسلمان، چندان معقول به نظر نمی‌رسد، با یک جست‌وجوی ساده در اینترنت میتوان این مطلب را «راستی‌آزمایی» کرد. کافی‌ست ظرف ۳۰ ثانیه سرود ملی تاجیکستان را پیدا کرد؛ ظرف ۲ دقیقه آن‌را شنید و مجموعاً ظرف ۳ دقیقه متوجه جعلی بودن این مطلب شد. اما صدهاهزار نفر، چنین نکرده و نمی‌کنند.
🔅پیوند فرهنگی و ریشه‌های مشترک تاجیکستان با ایران غیرقابل انکار است اما واقعیت این است که در گذر تاریخ، این کشور سال‌هاست که از ایران جدا شده و طبیعی است که در سرود ملی‌اش به عناصر ایرانی اشاره نکند.
🔅چندی قبل ویدئوی دیگری در فضای مجازی منتشر شده بود با عنوان «تبریک میلاد پیامبر اسلام در ورزشگاه باشگاه بورسیادورتموند آلمان»؛ با کمی دقت در ویدئو واضح بود که:
🔅هم آهنگی که تماشاگران می‌خوانند به زبان عربی است؛ هم تبلیغات دور زمین عربی است و هم چهره بازیکنان در ویدئو به یک تیم غرب آسیایی شبیه است. بماند که حتی اگر فرضاً یک باشگاه آلمانی تصمیم بگیرد تا تولد پیامبر اسلام را تبریک بگوید، قاعدتاً از نوشتۀ «حبیبی یا رسول‌الله» استفاده نمی‌کند.
🔅در واقع، مکان آن ویدئو، ورزشگاه تیم الاتحاد عربستان (صرفاً با لباس‌هایی زرد و هم‌رنگ لباس باشگاه دورتمند) و زمان آن نیز متعلق به ۲ سال قبل از انتشار مطلب بود. اما آن مطلب با همان توضیح غلط در مجموع حدود یک میلیون بار در تلگرام دیده شده بود.
🔅اما چرا ما به سادگی چنین جعلیاتی را می‌پذیریم و روزانه ده‌ها مطلب بی‌اعتبار را در فضای مجازی دست‌به‌دست می‌کنیم و دچار چنین خطاهایی می‌شویم؟
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/7heaq
🌾 @Sedanet | @Jaryaann
✍️ #کاوه_گرایلی
🔅اخیرا آهنگی زیبا در شبکه‌های اجتماعی تحت عنوان «سرود ملی تاجیکستان» دست به دست می‌شود که در بخشی از متن توضیح آن آمده: «انگار سرود ملی ایران است! دقیقا با تمام چیزهایی که متعلق به ایرانیان است در دنیا فخرفروشی می‌کنند. یک‌بار کم است، هزار بار ببینید و لذتش را ببرید:
ما آتش زرتشتیم؛ یک طایفه از توسیم؛ همشهری فردوسی!»
🔅صرف نظر از اینکه مضمون شعر این آهنگ (بخش‌هایی مانند اشاره به شهر و شاعری ایرانی و یا اشاره به نام زرتشت) برای سرود ملی کشوری مستقل، با بیش از ۹۰ درصد جمعیت مسلمان، چندان معقول به نظر نمی‌رسد، با یک جست‌وجوی ساده در اینترنت میتوان این مطلب را «راستی‌آزمایی» کرد. کافی‌ست ظرف ۳۰ ثانیه سرود ملی تاجیکستان را پیدا کرد؛ ظرف ۲ دقیقه آن‌را شنید و مجموعاً ظرف ۳ دقیقه متوجه جعلی بودن این مطلب شد. اما صدهاهزار نفر، چنین نکرده و نمی‌کنند.
🔅پیوند فرهنگی و ریشه‌های مشترک تاجیکستان با ایران غیرقابل انکار است اما واقعیت این است که در گذر تاریخ، این کشور سال‌هاست که از ایران جدا شده و طبیعی است که در سرود ملی‌اش به عناصر ایرانی اشاره نکند.
🔅چندی قبل ویدئوی دیگری در فضای مجازی منتشر شده بود با عنوان «تبریک میلاد پیامبر اسلام در ورزشگاه باشگاه بورسیادورتموند آلمان»؛ با کمی دقت در ویدئو واضح بود که:
🔅هم آهنگی که تماشاگران می‌خوانند به زبان عربی است؛ هم تبلیغات دور زمین عربی است و هم چهره بازیکنان در ویدئو به یک تیم غرب آسیایی شبیه است. بماند که حتی اگر فرضاً یک باشگاه آلمانی تصمیم بگیرد تا تولد پیامبر اسلام را تبریک بگوید، قاعدتاً از نوشتۀ «حبیبی یا رسول‌الله» استفاده نمی‌کند.
🔅در واقع، مکان آن ویدئو، ورزشگاه تیم الاتحاد عربستان (صرفاً با لباس‌هایی زرد و هم‌رنگ لباس باشگاه دورتمند) و زمان آن نیز متعلق به ۲ سال قبل از انتشار مطلب بود. اما آن مطلب با همان توضیح غلط در مجموع حدود یک میلیون بار در تلگرام دیده شده بود.
🔅اما چرا ما به سادگی چنین جعلیاتی را می‌پذیریم و روزانه ده‌ها مطلب بی‌اعتبار را در فضای مجازی دست‌به‌دست می‌کنیم و دچار چنین خطاهایی می‌شویم؟
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/7heaq
🌾 @Sedanet | @Jaryaann
☘️ سخنرانی #مصطفی_ملکیان با عنوان «خیزاب به جویباران»
موضوع: آمادگی روانی در مقابل حوادث
به همت: مؤسسه فرهنگی هنری خانه دوستان آشنا
یکشنبه 26 اسفند
✅ در قسمت پرسش و پاسخ این جلسه، مصطفی ملکیان به معرفی چندین کتاب می‌پردازد.
صوت و متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/22ql1
🌾 @Sedanet | @Mostafamalekian
موضوع: آمادگی روانی در مقابل حوادث
به همت: مؤسسه فرهنگی هنری خانه دوستان آشنا
یکشنبه 26 اسفند
✅ در قسمت پرسش و پاسخ این جلسه، مصطفی ملکیان به معرفی چندین کتاب می‌پردازد.
صوت و متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/22ql1
🌾 @Sedanet | @Mostafamalekian
☘️ علم و اخلاق در گفتوگو با #موسی_اکرمی
مجلۀ دانشگاه امروز
🔅بحث اخلاق در علم و پژوهش درازدامن و دیرینه است. صرف نظر از سفارش‌های دینی، در سنت فلسفۀ نظری و عملی ما همواره به اخلاق توجه شده است. میتوان تعمیم داد و گفت که مباحث اخلاقی همواره در طول تاریخ بشر مورد توجه انسان ها و متفکران همۀ جوامع بوده است. گذشته از جایگاه اخلاق نزد فیلسوفان بزرگ، بویژه در سنت غربی، از ارسطو تا کانت و پس از کانت، در سدۀ بیستم مباحث نظری اخلاق به شکل دانشگاهی در یکی از فلسفه‌های مضاف یا خاص به نام فلسفۀ اخلاق تبلور یافته است و امروزه فلسفۀ اخلاق یکی از شاخه‌های مهم فلسفه است.
🔅خود فلسفۀ اخلاق به زیرشاخه‌هایی تقسیم می‌شود، مثل مباحث فرااخلاق و مباحث اخلاق هنجاری و اخلاق عملی یا کاربردی. در اخلاق توصیفی هم به بیان بایدها و نبایدها در جوامع گوناگون پرداخته می‌شود. برخی از این بایدها و نبایدها از دیرباز به مقتضیات زیست جمعی بهینه آدمیان باز می‌گردد. اما فیلسوفان برای توجیه یا تبیین این بایدها و نبایدها، از دیدگاه‌های گوناگون یا بر پایۀ مبانی گوناگونی بحث کرده‌اند، که معمولاً سه دیدگاه یا مبنا اهمیت ویژه‌ای دارند: فضیلت‌گرایی، تکلیف‌گرایی و سودگرایی. برای نمونه ارسطو در فلسفۀ اخلاق خود از رویکرد فضیلت‌گرایانه دفاع میکند و می‌گوید فاعل اخلاقی باید فضیلت‌مند باشد. فضیلت را هم بر مبانی خاص خود استوار میکند و مثلاً از دانایی و شجاعت و عفت به عنوان فضایل سۀ قوۀ عقل و غضب و شهوت، و سپس از عدالت به عنوان سازگاری میان این سه فضیلت یاد میکند.
🔅در دوران مدرن در چارچوب فلسفه توجه به اخلاق گسترش یافت و بعد از اخلاق فضیلت‌گرایانۀ ارسطویی-افلاطونی، حدود بیست و یک تا بیست و دو قرسده پس از ارسطو از یکسو اخلاق تکلیف‌گرایانه کانت مطرح شد و از سوی دیگر اخلاق سودگرایانه جرمی بنتام و جان استوارت میل. متأسفانه در سنت فلسفه اسلامی توجه به مباحث نظری اخلاقی کم تر صورت گرفته است. برای مثال کتابی چون اخلاق ناصری خواجه نصیرالدین طوسی اثری شامل توصیه‌ها و اندرزها است و درگیر مباحث فلسفی اخلاق نمی‌‌شود. شاید یکی از دلایل آن بود که این تصور می‌شد متون مقدس جای مباحث نظری اخلاق را می‌گیرند. اما به طور کلی میتوان گفت مباحث اخلاقی که در سنت ما مطرح شده، ذیل اخلاق فضیلت دسته بندی می‌شود. برخی از متفکران دینی ما نیز مثل ملااحمد نراقی و دیگران در چارچوب آثار دینی کتاب‌های اخلاقی نوشته اند. اما در پس پشت این آثار نیز نوعی اخلاق فضیلت مشهود است.
🔅با این مقدمات میتوان گفت یک علم ورز و دانشگاهی، و حتی پیش از آن یک انسان و شهروند، به محیطی تعلق دارد و در نتیجه از او انتظار می‌رود که به عنوان یک انسان و شهروند به اصول اخلاقی پایبند باشد. بزرگان اندیشمند جهان از شرق تا غرب و به طور مشخص در فلسفه، زیست اخلاقی را مهم ترین روش زندگی آدمیان معرفی کرده‌اند، به گونه‌ای که رفتارها و فضایل اخلاقی مهم ترین مؤلفه‌های تشکیل دهنده شخصیت یک فرد کنشگر در جامعه است.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/3UwvU
🌾 @Sedanet | @zamaneyebarkhord
مجلۀ دانشگاه امروز
🔅بحث اخلاق در علم و پژوهش درازدامن و دیرینه است. صرف نظر از سفارش‌های دینی، در سنت فلسفۀ نظری و عملی ما همواره به اخلاق توجه شده است. میتوان تعمیم داد و گفت که مباحث اخلاقی همواره در طول تاریخ بشر مورد توجه انسان ها و متفکران همۀ جوامع بوده است. گذشته از جایگاه اخلاق نزد فیلسوفان بزرگ، بویژه در سنت غربی، از ارسطو تا کانت و پس از کانت، در سدۀ بیستم مباحث نظری اخلاق به شکل دانشگاهی در یکی از فلسفه‌های مضاف یا خاص به نام فلسفۀ اخلاق تبلور یافته است و امروزه فلسفۀ اخلاق یکی از شاخه‌های مهم فلسفه است.
🔅خود فلسفۀ اخلاق به زیرشاخه‌هایی تقسیم می‌شود، مثل مباحث فرااخلاق و مباحث اخلاق هنجاری و اخلاق عملی یا کاربردی. در اخلاق توصیفی هم به بیان بایدها و نبایدها در جوامع گوناگون پرداخته می‌شود. برخی از این بایدها و نبایدها از دیرباز به مقتضیات زیست جمعی بهینه آدمیان باز می‌گردد. اما فیلسوفان برای توجیه یا تبیین این بایدها و نبایدها، از دیدگاه‌های گوناگون یا بر پایۀ مبانی گوناگونی بحث کرده‌اند، که معمولاً سه دیدگاه یا مبنا اهمیت ویژه‌ای دارند: فضیلت‌گرایی، تکلیف‌گرایی و سودگرایی. برای نمونه ارسطو در فلسفۀ اخلاق خود از رویکرد فضیلت‌گرایانه دفاع میکند و می‌گوید فاعل اخلاقی باید فضیلت‌مند باشد. فضیلت را هم بر مبانی خاص خود استوار میکند و مثلاً از دانایی و شجاعت و عفت به عنوان فضایل سۀ قوۀ عقل و غضب و شهوت، و سپس از عدالت به عنوان سازگاری میان این سه فضیلت یاد میکند.
🔅در دوران مدرن در چارچوب فلسفه توجه به اخلاق گسترش یافت و بعد از اخلاق فضیلت‌گرایانۀ ارسطویی-افلاطونی، حدود بیست و یک تا بیست و دو قرسده پس از ارسطو از یکسو اخلاق تکلیف‌گرایانه کانت مطرح شد و از سوی دیگر اخلاق سودگرایانه جرمی بنتام و جان استوارت میل. متأسفانه در سنت فلسفه اسلامی توجه به مباحث نظری اخلاقی کم تر صورت گرفته است. برای مثال کتابی چون اخلاق ناصری خواجه نصیرالدین طوسی اثری شامل توصیه‌ها و اندرزها است و درگیر مباحث فلسفی اخلاق نمی‌‌شود. شاید یکی از دلایل آن بود که این تصور می‌شد متون مقدس جای مباحث نظری اخلاق را می‌گیرند. اما به طور کلی میتوان گفت مباحث اخلاقی که در سنت ما مطرح شده، ذیل اخلاق فضیلت دسته بندی می‌شود. برخی از متفکران دینی ما نیز مثل ملااحمد نراقی و دیگران در چارچوب آثار دینی کتاب‌های اخلاقی نوشته اند. اما در پس پشت این آثار نیز نوعی اخلاق فضیلت مشهود است.
🔅با این مقدمات میتوان گفت یک علم ورز و دانشگاهی، و حتی پیش از آن یک انسان و شهروند، به محیطی تعلق دارد و در نتیجه از او انتظار می‌رود که به عنوان یک انسان و شهروند به اصول اخلاقی پایبند باشد. بزرگان اندیشمند جهان از شرق تا غرب و به طور مشخص در فلسفه، زیست اخلاقی را مهم ترین روش زندگی آدمیان معرفی کرده‌اند، به گونه‌ای که رفتارها و فضایل اخلاقی مهم ترین مؤلفه‌های تشکیل دهنده شخصیت یک فرد کنشگر در جامعه است.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/3UwvU
🌾 @Sedanet | @zamaneyebarkhord
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 مناظرهٔ جُردن پیترسون با اسلاوی ژیژک
نسخهٔ کامل | همراه با زیرنویس فارسی
🔅بالأخره مناظرۀ میان دو تن از جنجالی‌ترین شخصیت‌های فکری جهان شنبه‌ی گذشته [بیستم آوریل / 31 فروردین] در تورنتو برگزار شد. در این مناظره، فیلسوف اسلوونیایی، اسلاوی ژیژک، رو‌به‌روی روان‌شناس بالینیِ کانادایی، جردن پیترسون نشست تا دربارۀ تقابل سرمایه‌داری و مارکسیسم گفتوگو کنند. شهرت جهانی این ابرستاره‌های دنیای روشنفکری باعث شد تا کل صندلی‌های سالن ۳۰۰۰ نفرۀ سونی‌سنتر برای دیدن «مناظرۀ قرن» پر شود.
🔅عنوان بحث این بود: «سعادت: سرمایه‌داری دربرابر مارکسیسم». ساختار مناظره این‌گونه بود که هر طرف یک مقدمه‌ی سی دقیقه‌ای ارائه می‌داد و سپس پاسخ‌های ده دقیقه‌ای مختصر به هم می‌دادند. گفتوگو با چند سؤال عمومی از سوی حضار به‌پایان رسید...
🌾 @Sedanet
نسخهٔ کامل | همراه با زیرنویس فارسی
🔅بالأخره مناظرۀ میان دو تن از جنجالی‌ترین شخصیت‌های فکری جهان شنبه‌ی گذشته [بیستم آوریل / 31 فروردین] در تورنتو برگزار شد. در این مناظره، فیلسوف اسلوونیایی، اسلاوی ژیژک، رو‌به‌روی روان‌شناس بالینیِ کانادایی، جردن پیترسون نشست تا دربارۀ تقابل سرمایه‌داری و مارکسیسم گفتوگو کنند. شهرت جهانی این ابرستاره‌های دنیای روشنفکری باعث شد تا کل صندلی‌های سالن ۳۰۰۰ نفرۀ سونی‌سنتر برای دیدن «مناظرۀ قرن» پر شود.
🔅عنوان بحث این بود: «سعادت: سرمایه‌داری دربرابر مارکسیسم». ساختار مناظره این‌گونه بود که هر طرف یک مقدمه‌ی سی دقیقه‌ای ارائه می‌داد و سپس پاسخ‌های ده دقیقه‌ای مختصر به هم می‌دادند. گفتوگو با چند سؤال عمومی از سوی حضار به‌پایان رسید...
🌾 @Sedanet
☘️ مصائب چادر و عمامه
قربانی‌شدنِ نمادهای دینداری در حکومت دینی
نویسنده: محسن‌حسام مظاهری | 30 شهریورماه 1397
🔅این را براساس مشاهدات و تجربیات شخصی خودم می‌‌گویم: در این چند سال، به شکل کاملاً محسوسی بر شمار زنان جوان چادری که حجاب‌شان را از چادر به مانتو و روسری تغییر دادهاند، افزوده شده است. قصدم ارزش‌گذاری ارزشی چادر نیست و شخصاً هم به تنوع الگوهای حجاب (حتی در مدل و رنگ چادر) باور دارم. اما این مشاهدات پراکنده، نشانه‌ی خطر است. نشانه‌ی دیگر افزایش شمار روحانیان جوانی است که ترجیح می‌دهند (یا دقیق‌تر بگویم: ناگزیرند) «دوزیست» باشند.
🔅یعنی در معابر و اماکن عمومی با لباس شخصی تردد کنند. انصافاً هم شجاعت زیادی می‌خواهد که در جامعه‌ی امروز، زنی با چادر و طلبه‌ای با لباس روحانیت در کوچه و خیابان و تاکسی و مترو تردد کند. به عبارت دیگر هزینه‌های چادری‌‌بودن و معمم‌بودن به بالاترین سطح رسیده است. هزینه‌هایی که تجربه‌ی حکومت دینی تولید کرده است. بله؛ در مقاطعی از حکومت قبلی هم برخورداری از نشانه‌ها و نمادهای آشکار دینداری، مخاطراتی در پی داشت. اما با این تفاوت که اگر در دوره‌ی پهلوی منبع تولید خطر نهاد حکومت بود، در دوره‌ی جمهوری اسلامی این منبع به جامعه منتقل شده است. اگر در زمان رضاشاه، مرد روحانی و زن چادری از دست آژان و مأمور شهربانی امان نداشتند، امروزه اما از دست مردم معمولی کوچه و بازار احساس خطر می‌کنند. الگوی خشونت‌ورزی از «حکومت ـ مردم» به «مردم ـ مردم» تغییر کرده. و این بدترین اتفاقی است که می‌توانست بیفتد.
🔅به فهرست نشانه‌های هشدار وضعیت دینی، موارد دیگری را هم میتوان افزود: از بالارفتن آمار روزه‌خواری علنی در ماه رمضان گرفته تا تعرضات بی‌سابقه به مجالس مذهبی و اماکن مقدس (نظیر حمله و آتش‌زدن چند مسجد و حسینیه در تهران در جریان ناآرامی‌های دی‌ماه 96) و توهین‌های صریح و هتک حرمت‌های بی‌سابقه‌ای که این روزها نسبت به حساس‌ترین مقدسات شیعیان یعنی امامان و خصوصاً امام‌حسین شاهدیم و اینکه به مدد رسانه‌های اجتماعی، این اهانت‌ها به‌سرعت تکثیر می‌شوند و همین تکثیر، به‌تدریج قبح هتک مقدسات را در بین بدنه‌ی مردم عادی می‌ریزد.
🔅سلسله‌ی این اتفاقات و نشانه‌ها خبر از یک واقعیت تلخ میدهد. اینکه ما دینداران در آستانه‌ی یک دوره‌ی سخت و جانفرسا ایستاده‌ایم. دوره‌ای از عصیان ضدمذهبی و دین‌ستیزی. گو اینکه چهار دهه باد کاشته شده و حالا آغاز فصل دروکردن توفان است. توفانی بی‌رحم و بنیان‌کن که معلوم نیست چه بلایی بر سر دین و دینداران بیاورد. اگر تاکنون به ضرب و زور اعمال قدرت حکومت، جامعه برای دینداران درظاهر امن و آرام بود، اما شواهد نشان میدهد دوره‌ی آسایش به سر آمده و دینداران باید خود را برای روزهایی دشوار آماده کنند.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/7KV6Y
🌾 @Sedanet | @Mohsenhesammazaheri
قربانی‌شدنِ نمادهای دینداری در حکومت دینی
نویسنده: محسن‌حسام مظاهری | 30 شهریورماه 1397
🔅این را براساس مشاهدات و تجربیات شخصی خودم می‌‌گویم: در این چند سال، به شکل کاملاً محسوسی بر شمار زنان جوان چادری که حجاب‌شان را از چادر به مانتو و روسری تغییر دادهاند، افزوده شده است. قصدم ارزش‌گذاری ارزشی چادر نیست و شخصاً هم به تنوع الگوهای حجاب (حتی در مدل و رنگ چادر) باور دارم. اما این مشاهدات پراکنده، نشانه‌ی خطر است. نشانه‌ی دیگر افزایش شمار روحانیان جوانی است که ترجیح می‌دهند (یا دقیق‌تر بگویم: ناگزیرند) «دوزیست» باشند.
🔅یعنی در معابر و اماکن عمومی با لباس شخصی تردد کنند. انصافاً هم شجاعت زیادی می‌خواهد که در جامعه‌ی امروز، زنی با چادر و طلبه‌ای با لباس روحانیت در کوچه و خیابان و تاکسی و مترو تردد کند. به عبارت دیگر هزینه‌های چادری‌‌بودن و معمم‌بودن به بالاترین سطح رسیده است. هزینه‌هایی که تجربه‌ی حکومت دینی تولید کرده است. بله؛ در مقاطعی از حکومت قبلی هم برخورداری از نشانه‌ها و نمادهای آشکار دینداری، مخاطراتی در پی داشت. اما با این تفاوت که اگر در دوره‌ی پهلوی منبع تولید خطر نهاد حکومت بود، در دوره‌ی جمهوری اسلامی این منبع به جامعه منتقل شده است. اگر در زمان رضاشاه، مرد روحانی و زن چادری از دست آژان و مأمور شهربانی امان نداشتند، امروزه اما از دست مردم معمولی کوچه و بازار احساس خطر می‌کنند. الگوی خشونت‌ورزی از «حکومت ـ مردم» به «مردم ـ مردم» تغییر کرده. و این بدترین اتفاقی است که می‌توانست بیفتد.
🔅به فهرست نشانه‌های هشدار وضعیت دینی، موارد دیگری را هم میتوان افزود: از بالارفتن آمار روزه‌خواری علنی در ماه رمضان گرفته تا تعرضات بی‌سابقه به مجالس مذهبی و اماکن مقدس (نظیر حمله و آتش‌زدن چند مسجد و حسینیه در تهران در جریان ناآرامی‌های دی‌ماه 96) و توهین‌های صریح و هتک حرمت‌های بی‌سابقه‌ای که این روزها نسبت به حساس‌ترین مقدسات شیعیان یعنی امامان و خصوصاً امام‌حسین شاهدیم و اینکه به مدد رسانه‌های اجتماعی، این اهانت‌ها به‌سرعت تکثیر می‌شوند و همین تکثیر، به‌تدریج قبح هتک مقدسات را در بین بدنه‌ی مردم عادی می‌ریزد.
🔅سلسله‌ی این اتفاقات و نشانه‌ها خبر از یک واقعیت تلخ میدهد. اینکه ما دینداران در آستانه‌ی یک دوره‌ی سخت و جانفرسا ایستاده‌ایم. دوره‌ای از عصیان ضدمذهبی و دین‌ستیزی. گو اینکه چهار دهه باد کاشته شده و حالا آغاز فصل دروکردن توفان است. توفانی بی‌رحم و بنیان‌کن که معلوم نیست چه بلایی بر سر دین و دینداران بیاورد. اگر تاکنون به ضرب و زور اعمال قدرت حکومت، جامعه برای دینداران درظاهر امن و آرام بود، اما شواهد نشان میدهد دوره‌ی آسایش به سر آمده و دینداران باید خود را برای روزهایی دشوار آماده کنند.
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/7KV6Y
🌾 @Sedanet | @Mohsenhesammazaheri
☘️ «خودت باش» توصیهٔ مزخرفی است، چه دختر باشی چه پسر
✍️ لیا فینیگن
ترجمۀ: آرش رضاپور
🔅"...متأسفانه من فکر می‌کنم بهترین توصیه را نایکی میکند، و آن توصیه این است: «فقط انجامش بده». «خودت باش» حرف مزخرفی است، چراکه شما معمولاً زمانی خودتان هستید که به بدترین تمایلاتتان می‌پردازید. اگر قرار بود من «خودم باشم» تمام مدت در تخت‌خواب می‌ماندم و با هیچ‌کس هم حرف نمی‌زدم؛ این خودِ خودمم. خیلی وقت‌ها بوده که من از ترسِ شکست یا تحقیر فلج شده‌ام، و دوستی‌ها و تجربه‌ها و موضوعات شغلی زیادی را به این دلیل از دست داده‌ام که بسیار عصبی و خجالتی هستم. اما این دقیقاً همان لحظه‌ای است که «فقط انجامش بدهٔ» نایکی ظاهر می‌شود. تمام چیزهای خوبی که دارم را به این دلیل به دست آورده‌ام که دوباره و دوباره و دوباره سعی کرده‌ام تا دقیقاً آنچه را انجام بدهم که می‌خواهم. یا چون به چیزهای مرعوب‌کننده جواب مثبت داده‌ام؛ آن هم درست در لحظه‌ای که با ناامیدی می‌خواستم دست رد به سینه‌شان بزنم. فکر می‌کنم «فقط انجامش بده» توصیه خوبی است..."
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/8MDfD
🌾 @Sedanet | @tarjomaanweb
✍️ لیا فینیگن
ترجمۀ: آرش رضاپور
🔅"...متأسفانه من فکر می‌کنم بهترین توصیه را نایکی میکند، و آن توصیه این است: «فقط انجامش بده». «خودت باش» حرف مزخرفی است، چراکه شما معمولاً زمانی خودتان هستید که به بدترین تمایلاتتان می‌پردازید. اگر قرار بود من «خودم باشم» تمام مدت در تخت‌خواب می‌ماندم و با هیچ‌کس هم حرف نمی‌زدم؛ این خودِ خودمم. خیلی وقت‌ها بوده که من از ترسِ شکست یا تحقیر فلج شده‌ام، و دوستی‌ها و تجربه‌ها و موضوعات شغلی زیادی را به این دلیل از دست داده‌ام که بسیار عصبی و خجالتی هستم. اما این دقیقاً همان لحظه‌ای است که «فقط انجامش بدهٔ» نایکی ظاهر می‌شود. تمام چیزهای خوبی که دارم را به این دلیل به دست آورده‌ام که دوباره و دوباره و دوباره سعی کرده‌ام تا دقیقاً آنچه را انجام بدهم که می‌خواهم. یا چون به چیزهای مرعوب‌کننده جواب مثبت داده‌ام؛ آن هم درست در لحظه‌ای که با ناامیدی می‌خواستم دست رد به سینه‌شان بزنم. فکر می‌کنم «فقط انجامش بده» توصیه خوبی است..."
متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/8MDfD
🌾 @Sedanet | @tarjomaanweb
☘️ کاهشِ وزن، چاق نبودن، وظیفه اخلاقی ماست
🔅آیا وزن هر شخص مسئله‌ای شخصی است و به دیگران ارتباطی ندارد؟ در کشورهای پیشرفته اضافه وزن به مشکلی اساسی تبدیل شده است و در کشورهای در حال توسعه نیز این مشکل رو به افزایش است. پیتر سینگر بر این بارو است که چاق بودن/نبودن یک مسئله اخلاقی است چرا که با اضافه وزن برخی از افراد بر دیگر افراد هزینه‌هایی را تحمیل می‌کنند. به عنوان مثال هنگامی که با هواپیما قصد سفر دارید در صورتی که وزن بیشتری داشته باشید منجر به مصرف سوخت بیشتر و آلودگی هوای بیشتر می شوید.
🔅رئیس هواپیمایی کوآنتاس اعلام کرده که از سال ۲۰۰۰، میانگین وزن هر بزرگسال ۲ کیلوگرم افزایش یافته و این یعنی پرواز سیدنی به لندن ۴۷۲ $ گران‌تر از آب درمی‌آید. اگر این پروزا سه بار در روز انجام شود در یک سال ۱ میلیون $ هزینه به خاطر وزن بیشتر مسافران به هزینه پرواز اضافه می‌شود. همچنین سوخت بیشتر یعنی آلودگی بیشتر برای محیط زیست.
🔅مورد دیگری که سینگر بررسی میکند مخارج درمانی است. در آمریکا و کانادا هزینه درمانی افراد با اضافه وزن ۱۲۷ میلیارد $ بوده است، این هزینه از مالیاتی که افراد جامعه می‌پردازند تامین می‌شود. همچنین اضافه وزن باعث کاهش خلاقیت و امکان کار می‌شود که این خود منجر به ۱۱۵ میلیارد $ خسارت است.
🔅سینگر بر این باور است که مالیات بر غذاهایی که در چاقی افراد نقش دارند افزایش یابد (مثلا نوشابه) تا با درآمد ناشی از این مالیات‌ها هزینه‌هایی را که چاقی برخی از افراد بر جامعه تحمیل میکند، جبران کنند و مصرف این گونه چاق‌کننده‌ها کاهش یابد.
🔅جمعیت ما انسان ها ۷ میلیارد شده است ولی این مسئله تنها از نظر کمی اهمیت ندارد، وزن و حجم این جمعیت نیز حائز اهمیت است.
🌾 @philosopherin
🌾 @Sedanet
🔅آیا وزن هر شخص مسئله‌ای شخصی است و به دیگران ارتباطی ندارد؟ در کشورهای پیشرفته اضافه وزن به مشکلی اساسی تبدیل شده است و در کشورهای در حال توسعه نیز این مشکل رو به افزایش است. پیتر سینگر بر این بارو است که چاق بودن/نبودن یک مسئله اخلاقی است چرا که با اضافه وزن برخی از افراد بر دیگر افراد هزینه‌هایی را تحمیل می‌کنند. به عنوان مثال هنگامی که با هواپیما قصد سفر دارید در صورتی که وزن بیشتری داشته باشید منجر به مصرف سوخت بیشتر و آلودگی هوای بیشتر می شوید.
🔅رئیس هواپیمایی کوآنتاس اعلام کرده که از سال ۲۰۰۰، میانگین وزن هر بزرگسال ۲ کیلوگرم افزایش یافته و این یعنی پرواز سیدنی به لندن ۴۷۲ $ گران‌تر از آب درمی‌آید. اگر این پروزا سه بار در روز انجام شود در یک سال ۱ میلیون $ هزینه به خاطر وزن بیشتر مسافران به هزینه پرواز اضافه می‌شود. همچنین سوخت بیشتر یعنی آلودگی بیشتر برای محیط زیست.
🔅مورد دیگری که سینگر بررسی میکند مخارج درمانی است. در آمریکا و کانادا هزینه درمانی افراد با اضافه وزن ۱۲۷ میلیارد $ بوده است، این هزینه از مالیاتی که افراد جامعه می‌پردازند تامین می‌شود. همچنین اضافه وزن باعث کاهش خلاقیت و امکان کار می‌شود که این خود منجر به ۱۱۵ میلیارد $ خسارت است.
🔅سینگر بر این باور است که مالیات بر غذاهایی که در چاقی افراد نقش دارند افزایش یابد (مثلا نوشابه) تا با درآمد ناشی از این مالیات‌ها هزینه‌هایی را که چاقی برخی از افراد بر جامعه تحمیل میکند، جبران کنند و مصرف این گونه چاق‌کننده‌ها کاهش یابد.
🔅جمعیت ما انسان ها ۷ میلیارد شده است ولی این مسئله تنها از نظر کمی اهمیت ندارد، وزن و حجم این جمعیت نیز حائز اهمیت است.
🌾 @philosopherin
🌾 @Sedanet
Project Syndicate
Weigh More, Pay More | by Peter Singer - Project Syndicate
Obesity is an ethical issue, because an increase in weight by some imposes costs on others. That is why obese people should be subject to transport surcharges, and why foods that make people fat should be subject to higher taxes.