خوشحال شدم که کسی نگاهم نمی‌کرد - چون وقتی یک قطره اشک از دماغ آدم آویزان است، نه می‌شود قیافه‌ی متأثر داشت و نه انتظار همدردی. فقط می‌شود امیدوار بود که کسی آدم را نگاه نکند. ولی خب آخر چطور نگاهم نمی‌کردند؟ من داشتم گریه می‌کردم. دلم گرفته بود. خیلی خیلی گرفته بود... دلم یک پارچه غم غربت بود.

📘#به_صیغه_اول_شخص_مفرد

✍#مهشید_امیرشاهی

♦️@seemorghbook