#خبر

🔴🔴حکم ۵ سال حبس دادگاه بدوی #کامیار_ذوقی در دادگاه تجدیدنظر به صورت غیابی، عینا تایید شد.


#کامیار_ذوقی فعال صنفی دانشجویی و دانشجوی انسان شناسی دانشگاه تهران، در دادگاه تجدید نظر به صورت غیابی به اتهام اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی به ۱ سال حبس تعزیری و ۴ سال حبس تعلیقی محکوم شد. کامیار ذوقی، در جریان اعتراضات آبان ۹۸ بازداشت شده بود.

فعالیت در شورای صنفی، تجمع اعتراض به لایحه پوشش در دانشگاه تهران، حضور در تجمعات۱۶ آذر و اعتراضات آبان ۹۸ دانشگاه تهران، از مصادیق عنوان شده برای صدور این رای است.

با حاشیه امن ایجاد شده برای دستگاه سرکوب در دوران تعطیلی امنیتی دانشگاه‌ها و انقلاب فرهنگی دوم، دانشجویان در سکوت سرکوب می‌شوند.


1⃣3⃣2⃣4⃣
🆔 @senfi_uni_iran

از این ظلم فریادی کن!

در روزهای گذشته حکم ۶ سال زندان سها مرتضایی دبیر سابق شورای صنفی دانشگاه تهران عینا در دادگاه تجدید نظر تایید شده است.
مصادیق اتهام‌های او انجام فعالیت‌های صنفی و پیگیری حقوق دانشجویان و محکومیت برخوردهای امنیتی از جمله در سال ۹۶ و تحصن یک نفره در اعتراض به محرومیت از تحصیل بوده است. او با خودش برای اقدام علیه امنیت ملی تبانی کرده بود! سها که رتبه ۱۰ آزمون دکترا در رشته علوم سیاسی را کسب کرده بود با ممانعت حراست دانشگاه تهران و نیروهای امنیتی برای ادامه تحصیل رو به رو شد. در میانه‌ی اعتراضات آبان ۹۸ در خوابگاه دانشجویی و با همکاری مسئولین دانشگاه تهران بازداشت شد و دوران طولانی بازداشت و انفرادی را برای چندمین بار پشت سر گذاشت. آبان و دی ۹۸ ماه های پر التهاب دانشگاه بود که دانشجویان کنار مردم معترض ایستادند و دسته دسته بازداشت شدند. از جمله آن‌ها مرجان اسحاقی دانشجوی دانشکده‌ی حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، مصطفی هاشمی زاده دانشجوی مهندسی عمران و امیر محمد شریفی دانشجوی نقشه برداری دانشگاه تهران.
همچنین در روزهای اخیر پریسا رفیعی فعال صنفی دانشگاه تهران که در پس از اعتراضات دی ماه ۹۶ بازداشت شده بود و هم اکنون در زندان اوین دوران محکومیت ناعدلانه خود را می‌گذراند. پیش از این در نامه‌ای سرگشاده از برخورد بازجوها در شرایط بازداشتش صحبت کرده بود که علی رغم تبرئه در دادگاه بدوی با شکایت مستقیم دادستان در دادگاه تجدید نظر به ۱۵ ماه حبس محکوم شد.
محمد شباهتی در ماه‌های گذشته به صورت غیابی به ۶ سال حبس محکوم شده است و الهام صمیمی پس از بازداشت با وثیقه ای سنگین خارج از زندان به سر می‌برد. این تنها بخشی از موارد بازداشت و صدور احکام علیه دانشجویان است و این درحالی است که می دانیم علی یونسی و امیرحسین مرادی دانشجویان دانشگاه شریف از بهار سال گذشته همچنان در بازداشت به سر می برند و کاملا فراموش شده اند. دو دانشجویی که با اتهامات واهی از حق تحصیلشان نیز در این مدت محروم شده اند. به همه این‌ها باید لیست طولانی دیگری از سایر دانشجویان تحت حکم را نیز افزود.
گفتنی است که محذوف ترین و بی‌صدا ترین دانشجویان که رسانه‌ها و ساختارهای مرکزگرا از پرداختن به وضعیت آنها اجتناب می‌کنند همواره تحت ستم های مضاعف و بی‌تفاوتی مرکزنشینان از حداقل ها هم محروم بوده اند. صابر شیخ عبدالله دانشجوی دانشگاه علامه طباطبایی به دار آویخته می‌شود، فرزاد سامانی و صهیب بادروج، دانشجویان کُرد دانشگاه خوارزمی بازداشت می‌شوند و شهاب الدین نظری، دانشجوی دانشگاه آزاد شیراز و فعال خوزستانی جهت تحمل یک سال حبس راهی زندان می‌شود.
کاملا مشخص است که عفوهای موقت تغییر رویه ای در دستگاه قضایی نبوده است و نه تنها تغییری در شرایط به وجود نیامده که در کنار عفوهای موقت با تشدید سرکوب فعالین دانشجویی رو به رو هستیم. بازداشت های طولانی وفشارهای روحی و جسمی با هیچ مانور تبلیغاتی قابل لاپوشانی نیست.
اصولا چرا باید بازداشتی انجام و زندگی و تحصیل دانشجویان نابود شود و پس از آن عفو آن ها شاهانه به صنف دانشجویان تقدیم شود؟
مسئولین دانشگاه ها در این سال ها با سکوت، همراهی و لاپوشانی بازداشت‌ها خیانتی تاریخی را مرتکب شده.اند که در زمان مناسب ابعاد این خیانت روشن خواهد شد. از بد دوران شاهدیم که موازی این سرکوب‌ها دانشجویان سفارشی که منافع خاصی در حمایت از حذف دگراندیشان و حق خواهان از درون و بیرون دانشگاه کسب می‌کنند از هیچ لجن پراکنی علیه فعالین دانشجویی دریغ نمی‌کنند. حتی برخی شوراهای صنفی کشور که روزی سنگر خونین مقاومت دانشجویان در برابر تعرض امنیتی به حریم دانشگاه بود امروز با حذف فیزیکی و ساختاری دانشجویان منتقد در اختیار افرادی قرار گرفته است که در حال کامل کردن طرح سرکوب با منفعل کردن و از کار انداختن ظرفیت‌های حقیقی آن در دفاع از حقوق دانشجویی و حمایت از امنیت دانشجویان هستند. هر چند امیدواریم مقاومت های صنفی در دانشگاه‌ها و افشاگری فعالین دانشجویی این خواب خطرناک و سیاه را آشفته کند اما این هشداری جدی برای تمام دانشجویان است. کسانی که به بهانه ی سیاسی بودن احکام از موضع گیری اجتناب می کنند کاملا سیاسی عمل می کنند! اگر قبول کنیم فعالیت ها و حق خواهی‌های دانشجویان جزو حقوق ابتدایی آن ها نبوده است و آن‌ها را اسنثنا کنیم، همدست خوانش امنیتی از فعالیت های دانشجویی خواهیم بود. آن‌ها از ما هستند و هیچ جرمی مرتکب نشده‌اند غیر این که خواسته‌اند صدای هم صنفانشان در دانشگاه و مردم رنج کشیده بیرون دانشگاه باشند.

ادامه در پست بعد ⏬


1⃣3⃣2⃣5⃣
🆔 @senfi_uni_iran

ادامه پست قبل ⏫

به راستی چه کسی پاسخ گوی تعرض به حریم دانشگاه و جرم انگاری فعالیت های صنفی و دانشجویی است؟ چگونه است که در سکوت و در آیین نامه جدید سراسر امنیتی کمیته انضباطی دانشجویان که عملا در جهت خاموش کردن صدای اعتراض دانشجویان تدوین شده است، حضور و نظر نهاد های امنیتی برای تصمیم در مورد ادامه تحصیل آن ها به رسمیت شناخته شده است؟
این یکی از سیاه ترین برهه های تاریخی برای دانشگاه و دانشجویان است. تنها راه ما در برابر این روند اتحاد نیروهای مستقل دانشجویی و هم صدایی برای توقف کلی روند سرکوب و آزار دانشجویان است.
سرکوب با شدت در جریان و زندگی های زیادی را در این سال‌ها تباه کرده است. هر صدایی در عادی سازی این روند یا توجیه آن بی شک صدایی مشکوک و وابسته به جریان سرکوب است و هر سکوتی از جانب کسانی که تریبون‌های دانشجویی را در اختیار دارند همدستی با سرکوب است.

1⃣3⃣2⃣5⃣
🆔 @senfi_uni_iran

⛔️حکمی جدید برای لیلا حسین زاده دانشجوی انسان‌شناسی دانشگاه تهران


🔴بنا به گفته ی امیر رئیسیان وکیل دادگستری، شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران حکم پرونده جدید #لیلا_حسین‌زاده را صادر کرد. پنج سال حبس به اتهام «اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرایمی علیه امنیت». از مصادیق این اتهام
«تبریک تولد به یک دانشجوی دیگر»!

🔴حسین‌زاده هم‌چنین به ۲سال محرومیت از فعالیت در فضای مجازی محکوم شده است.

1⃣3⃣2⃣6⃣
🆔 @senfi_uni_iran

🔴بازداشت پویا جانیپور، فعال صنفی دانشگاه علم و صنعت

#پویا_جانیپور از فعالین صنفی دانشجویی و دبیر اسبق کمیسیون اسکان شورای صنفی دانشگاه علم و صنعت، شب ۴ اسفند طی حمله ماموران امنیتی به منزل شخصی اش بازداشت شده است.

گفتنی است از علت بازداشت، نهاد بازداشت کننده و محل نگهداری این فعال صنفی اطلاعی در دست نیست.

1⃣3⃣2⃣7⃣
🆔@senfi_uni_iran

🔴 #خبر

#پویا_جانیپور دبیر اسبق کمیسیون اسکان شورای صنفی دانشگاه علم و صنعت که ۴ اسفند طی حمله ماموران امنیتی به منزل شخصی اش بازداشت شده بود‌، با قرار کفالت از زندان آزاد شد.


1⃣3⃣2⃣8⃣
🆔@senfi_uni_iran

علیرغم گذشت ۵ روز از بازداشت کامیار فکور هنوز وی آزاد نشده و در بلاتکلیفی به سر می‌برد.

کامیار فکور دانشجوی کارشناسی جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری دانشگاه پیام نور بابل که روز ۱۷ اسفند ۱۳۹۹ در تجمع اعتراض به دستمزد۱۴۰۰ در مقابل وزارت کار و امور اجتماعی بازداشت شد هنوز دربازداشت نهادهای امنیتی است
در کمال تاسف به روایت شاهدان عینی بازداشت کامیار فکور به همراه ضرب و شتم از طرف نیروهای امنیتی بود که منجر به اسیب بدنی برای این دانشجو شده است

1⃣3⃣2⃣9⃣
🆔 @senfi_uni_iran

"دانشگاه یک بنگاه اقتصادی است"
✍️ هومن محمدی زاده

از زمانی که دکتر اشرفی زاده معاون آموزشی سابق دانشگاه خواجه نصیر این جمله را گفت چند ماهی میگذرد گرچه این جمله بار منفی بسیاری با خود حمل میکرد و نارضایتی بسیاری از فعالان و دانشجویان را با خود به همراه داشت اما در آن یک تفاوت مهم با رویکرد وزارت علوم، سازمان امور دانشجویان، دانشگاه های دیگر و حتی رویه پیشین خود معاونت آموزشی دیده میشد، اینبار دیگر از نقاب عدالت آموزشی، حقوق دانشجو و شعارهای کلیشه‌ای خبری نبود و معاون آموزشی صادقانه و صریحا نقش دانشگاه را در نظام آموزشی کشور به نمایش گذاشت گرچه چند ماه بعد دکتر اشرفی زاده از سمت خود برکنار شد اما این صداقت کلام در آخرین صحبت‌های دکتر اشرفی زاده تا مدت‌ها در ذهن برخی از ما باقی خواهد ماند.
دانشگاه به عنوان بنگاه اقتصادی سه مشخصه اصلی دارد، اول اینکه دانشگاه به سمت خودگردانی پیش میرود یعنی هزینه‌های آموزشی خود را به طریقی باید از جیب دانشجویان درآورد. دوم اینکه همین خودگردانی، دانشگاه را به نطام گسترده بازار پیوند میزند و در نتیجه دانشگاه نیز به منبع درآمدی برای مسئولان دولتی و یا سرمایه‌گذاران بخش خصوصی تبدیل میگردد و شاخصه سوم آن این است که هویت دانشجو اینبار به عنوان مشتریان این بنگاه تعریف میشود و نه چیز دیگر. این سیاستی است که از سال ها پیش در کشور پیش برده میشد گرچه گاهی نقاب عدالت آموزشی بر چهره خود میزد.
همین سیاست دانشگاه‌ها در دوران آموزش مجازی به خوبی نشان میدهد که این رویه متوقف نگردیده و بی‌شک با حضوری شدن آموزش، این سیاست‌ها شدیدتر از قبل دنبال خواهد شد.
سلف دانشگاه جای خود را به رستوران مکمل خواهد داد.
هزینه اجاره بهای خوابگاه به سمت آزاد شدن پیش خواهد رفت.
با افزایش ظرفیت دانشجوهای شبانه نسبت به روزانه دوگانه روزانه/شبانه به مرور از بین خواهد رفت و همه دانشجویان ملزم به پرداخت هزینه برای اخذ ترم و واحد خواهند شد.
کیفیت آموزشی افت میکند و درعوض کسب دانش و مهارت به کلاس‌های خصوصی و خارج از برنامه که توسط انجمن‌ها، تشکل‌ها، جهاد دانشگاهی و بخش‌های خصوصی خارج از دانشگاه برگزار میشود، محدود خواهد شد.
سیاست اعمال جریمه‌های آموزشی با شدت بیشتری دنبال خواهد شد.
اموزش مجازی حذف نمیشود بلکه به دلیل کاهش هزینه برای دانشگاه در کنار آموزش حضوری دنبال میشود و به تدریج همه امکانات دانشگاهی به سمت پولی شدن پیش میروند.
این بدبینی نیست بلکه چشم اندازی است که واقعیت های موجود، ما را به آن جهت سوق میدهد.
اما در این میدان تخاصم این دانشجویانند که در دو سوی میتوانند بایستند
در یک سو دانشجویانی که به پشتوانه ثروت و یا موقعیتشان در قدرت چشمان خود را به روی همه ستم‌های طبقاتی، کارگران، زحمتکشان و دانشجویان بی‌بضاعت می‌بندند، روزها با ژست مبارزه در تشکل‌ها حلقه برگزار میکنند و شب ها در مقابل چشمان محرومان به خوشگذرانی و کافه گردی مشغول میشوند.
آن ها چنین وضعیتی را پذیرا هستند چراکه خیال میکنند با صرف پول بیشتر از کیفیت و رفاه بیشتری نیز برخوردار خواهند شد.
بدیهیست که چنین وضعیتی دست‌ اندازی به حیات آنان نیست بلکه عامل بقای آن‌ها و پدرانشان است.
این دانشجویان محروم هستنند که اینبار کارگری در کارخانه‌ها را به تحصیل در دانشگاه ترجیح خواهند داد
و تحصیل و آموزش عالی، این تنها امید و حق کودکان و نوجوانان حاشیه نشین و محروم، به رویایی دست‌ نیافتنی برای آنان بدل خواهد شد. مرکز تجاری دانشگاه میماند برای عده‌ای که بروند آموزش و مدرک را از آن جا خریداری کنند و آن را به ژن خوب و هوش خدادایشان نسبت دهند.
گروهی هم با ترس و محافظه کاری مشمئز کننده خود میکوشند در کنار نیروهای سرکوبگر در مقابل جریانات رادیکال و پیشرو ایستادگی کنند، در مقابل تجمعات دانشجویی می‌ایستند و شعار میدهند که فعالیت صنفی نباید سیاسی شود.
با ژست مدیریتی و دیپلماتیک در جلسات معاونت‌ها حاضر میشوند و عوض دفاع از حقوق دانشجویان خواسته معاونت‌ها را به شکل املا گونه‌ای جای مطالبات دانشجویان صورت جلسه میکنند و به آنها افتحار هم میکنند.
اما در سوی دیگر دانشجویانی هستند که خود را در کنار رنجبران و دانشجویان محروم قرار میدهند، ستم به انها را ستم به خود میدانند و حاضر نیستند لحظه ای در مقابل این سیاست‌های تحمیلی چه در درون دانشگاه چه پشت نرده‌های دانشگاه سکوت کنند.
امروز میبایست صریح تر از دیروز خط و مشی خود را معین کنیم باید درعقیده و جبهه خود صادق باشیم
اینکه زندگی خود را به مقاومت و ایستادگی در کنار محرومان و ستم‌دیدگان پیوند بزنیم و یا در حالی که عزیزان و رفقایمان پشت میله‌های زندان و زیر تیغ اعدامند به زندگی بی‌مسئولانه و انگل‌وار خود بسنده کنیم.


1️⃣3️⃣3️⃣0️⃣
🆔 @senfi_uni_iran

🔴محکومیت غزل معصوم‌شاهی به سه میلیون تومان جزای نقدی و هجده ماه حبس تعلیقی

غزل معصوم شاهی فعال دانشجویی دانشگاه امیرکبیر که بیست و هشتم بهمن ماه سال گذشته به طور ناگهانی به شعبه بیست و شش دادگاه انقلاب احضار شده بود، پس از حضور در دادگاه انقلاب و تفهیم اتهامات «اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت» و «فعالیت تبلیغی علیه نظام جمهوری اسلامی» و تبرئه از اتهامات فوق و تغییر عنوان اتهامی به اتهام «نشر اکاذیب در فضای مجازی» که مصداق آن در پروندۀ مواضع وی در فضای مجازی و از جمله توییت‌های مربوط به حادثه‌ی هواپیمای اوکراینی ذکر شده است، جمعاً به یک سال و نیم حبس تعزیری و سه میلیون تومان جزای نقدی محکوم شده‌است که این مجازات‌ها به مدت چهارسال به تعلیق درآمدند. علاوه بر حبس تعلیقی و‌جریمه نقدی طبق رأی قاضی افشاری او‌ به:
- پنج بار حضور در قطعۀ شهدای مدافع حرم
- مراجعه فصلی به دفتر پیگیری سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
- کسب اجازه از مقام قضایی برای سفر خارج از کشور محکوم شده است.

1⃣3⃣3⃣2⃣
🆔 @senfi_uni_iran

🔴شماره چهارم نشریه تلاقی شورای صنفی دانشجویان دانشگاه خواجه نصیر


🔽آن‌چه در این شماره می‌خوانیم🔽

🔶 موجی در طوفان (نگاهی اجمالی به فعالیت صنفی در دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی در پیوند با جریان صنفی-دانشجویی در دهه ۹۰)
🔷 خودکشی
🔶️ طاقتش را نداریم!
🔷 سربازی
🔶 رسانه‌ها در عصر تاریکی
🔷 بیانیه‌ی شوراهای صنفی کشور
🔶 سقف شیشه‌ای، کف چسبنده
🔷 نگاهی به حق تحصیل از منظر اقتصادی


1⃣3⃣3⃣3⃣
🆔@senfi_uni_iran

🔴آخرین تیر وزارت عتف دولت دوازدهم بر پیکره ی نیمه جان مراکز آموزش عالی و فشار روحی مضاعف در شرایط کرونا به دانشجویان، اساتید و کارکنان مراکز آموزش عالی!!
✍🏻علیرضا پاکباز، دبیر[سابق] شورای صنفی دانشجویان مرکز آموزش عالی استهبان

طرح آمایش آموزش عالی که از هشت بند تشکیل شده در سال ۹۴ توسط شورای عالی انقلاب فرهنگی تصویب و به وزارت علوم جهت اجرا ابلاغ شد؛ براساس بند سوم این ابلاغیه، وزارت علوم می‌تواند به منظور ساماندهی به واحد‌های آموزش عالی، این موسسات را تجمیع کند؛(بخوانید تعطیل کند) به نحوی که پاسخگوی نیاز‌های منطقه‌ای باشد و منجر به کاهش هزینه‌های سربار و ارتقای کیفی خدمات شود.
شروع اجرای این طرح ۵-۴ سال به طول انجامید تا اینکه از نیمه های سال۹۹ اخبار ادغام یا مأموریت محورشدن دانشگاه ها به گوش می‌رسد.

در ابتدا این طرح از استان های محروم مانند خراسان شمالی(مرکز آموزش عالی اسفراین) شروع شد و به استان های خراسان جنوبی، اصفهان، فارس و... کشیده شده است؛ که در اکثریت موارد اعتراض تند مسوولان شهرستان، دانشجویان، اساتید و کارکنان مراکز را در پی داشته که بعضا موجب عقب نشینی وزارت علوم از موضع خود و تجدید نظر این وزارت خانه گردیده است.

با توجه به عقب نشینی های وزارت علوم در برخی از موارد اینطور به نظر میرسد که در اجرای این طرح، رابطه جای ضابطه را گرفته و متاسفانه کاملا سلیقه ای و غیرکارشناسی شده عمل میشود.



گفته شده هدف اصلی این طرح ارتقای کیفیت آموزشی مراکز آموزش عالی و کاهش هزینه های سربار میباشد اما به نظر میرسد تنها هدف و هدف اصلی این طرح، کم کردن هزینه های دولت و حذف مراکز آموزش عالی شهرستان هایی باشد که صدای مسوولانش به گوش مقامات ارشد وزارت عتف نمیرسد و نفوذی در وزارت ندارند؛ اگر هدف اصلی ارتفا کیفیت آموزشی و خدماتی مراکز آموزش عالی باشد قطعا راه های بسیاری برای این مهم وجود خواهد داشت که تعطیلی و یا ادغام مراکز آموزش عالی، آخرین راه پیش رو و تنها به معنای پاک کردن صورت مسئله و عدم حل این مشکل میباشد.

متاسفانه چند هفته پیش و در بحبوحه ی امتحانات میانترم دانشجویان و در شرایطی که به دلیل وضعیت قرمز کرونا، دانشجویان و اساتید فشار روحی سنگینی را تحمل میکردند، نامه ای از وزارت علوم به مرکز آموزش عالی استهبان با مضمون لغو مجوز و توقف پذیرش دانشجو در رشته ی مهندسی عمران ارسال شده است؛ که موضوع فوق فشار روحی مضاعفی به دانشجویان و اساتید مرکز آموزش عالی استهبان وارد نموده است. از آنجایی که شهرستان استهبان قطب رشته ی مهندسی عمران در شرق استان فارس بوده و تجهیزات آزمایشگاهی و کارگاهی رشته ی عمران این مرکز کامل و به روز است، به نظر میرسد این تصمیم چندان کارشناسی شده نباشد؛ همچنین سطح علمی و فعالیت های پژوهشی اعضای هیات علمی رشته ی مذکور بر هیچ‌ کس پوشیده نبوده و مقالات چاپ شده ی ایشان در مجلات معتبر بیانگر این مهم میباشد.

از آنجایی که رشته ی عمران بیشترین تعداد ورودی و استقبال شدید دانشجویان مرکز را در سال های اخیر به دنبال داشته، این خبر بسیار نگران کننده است؛ زیرا با کاهش چشمگیر تعداد دانشجویان در آینده میتواند پیش زمینه ای برای تعطیلی دائم و یا ادغام این مرکز باشد!!(احتمالا هدف همین است)

در آخر به نظر میرسد طرح آمایش مراکز آموزش عالی طرحی شکست خورده، نا کارآمد و غیر کارشناسی باشد که وزارت عتف در واپسین لحظات خود به دلیل جبران کمبود بودجه ی دولت بر روی آن پافشاری میکند‌.


1⃣3⃣3⃣5⃣
🆔 @senfi_uni_iran