شماره دوم نشریه ی " ترنج " شورای صنفی دانشجویان دانشگاه خوارزمی

💠مسئله صنفی چیست ؟
💠بی تفاوتی یا به حاشیه راندن؟
💠نگاهی جامعه شناختی به سریال پایتخت
💠مطلب سفارشی
🆔 @senfi_uni_iran
5️⃣5️⃣8️⃣

🌀 سرکوب جواب نداد، نفوذ گزینه ی بهتری است!

🔹 شوراهای صنفی دانشجویان کشور سالهاست که به عنوان نماینده ی راستین دانشجویان مطالبات به حق آنان را بدور از مصلحت اندیشی مطرح و پیگیری کرده اند و در این راه هزینه های ناشی از کج اندیشی قدرتمندان را به جان خریده اند. همواره برای به حاشیه رانده نشدن مطالبات دانشجویان سعی کرده ایم که از بروز تنش با تشکلهای وابسته به جناح قدرت جلوگیری کنیم اما انگار جریان اقتدارگرا از دخالت در شوراها برای پیشبرد منافع جناحی خود دست بردار نیست و کماکان مشکلات روزمره ی دانشجویان را دست آویزی برای خودنمایی قرار می دهند که لازم است از آنان پرسیده شود که :

🔸 جز استحاله کردن جنبش دانشجویی و سرکوب آنان چه کرده اید؟
بودجه های کلان دریافتی از خارج از دانشگاه باعث میل به سمت استقلال فکریتان شده است یا که وابسته تر از دیروز تنها صدای بلندگوی جریان اقتدار گرا را بلند تر کرده اید ؟ کماکان دستورات از بالا می آید یا که خواسته هایتان از دل دانشجویان بر آمده است؟ جز ایجاد شور و هیجان کاذب در دوران انتخابات چه دست آورد دیگری داشته اید ؟ راستی از پست های دولتی نیز بگویید که صد البته در این وضعیت اقتصادی کشور خوش خدمتی شما توجیه پذیر است.
لذا به عنوان نهاد مستقل دانشجویی که مشروعیت خود و ادامه ی این راه را وابسته به بدنه ی دانشجویی می دانیم به شما توصیه می کنیم که هیچ پشتوانه ای محکم تر از پشتوانه ی دانشجویان نیست و دست از تقابل با دانشجویان بردارید.

🔸 متاسفانه در روزهای اخیر دبیر شورای صنفی دانشجویان چمران اهواز در مصاحبه با خبرگزاری وابسته به جریان اقتدار گرا که همواره در صدد تخریب شوراهای صنفی دانشجویان بوده است، موضع جریان اقتدارگرا را باز تولید کرد و در نقش یک نفوذی و در تضاد با سایر شوراهای صنفی ؛ پیگیری وضعیت دانشجویان بازداشت شده توسط شوراهای صنفی و وزارت علوم را کاری نادرست خواند. این اظهار نظر شخصی از جایگاه شورای صنفی دانشجویان دانشگاه چمران اهواز در حالی مطرح شده است که 52 شورای صنفی دانشجویی دو ماه پیش در نامه ای به رئیس جمهور خواستار پیگیری وضعیت دانشجویان بازداشتی شده بودند و موضع اکثریت شوراها را بیان کردند و در همین راستا وزارت علوم دانشجویان را از خانواده ی دانشگاه دانسته و قول پیگیری داده است.

🔸 همانطور که شاهد بودید سرکوب فعالین صنفی دانشجویان نتوانست که ما را وادار به سکوت کند و بر عهد خود با دانشجویان ماندیم. سرکوب گران نیز به خوبی می دانند که سرکوب چاره ساز نیست و تنها راه از بین بردن یک آرمان بر خواسته از دل دانشجویان نفوذ در آن و استحاله آن آرمان است که با توجه به تغییر اعضای شوراها در هر سال، احتمال نفوذ عوامل وابسته و سعی در منحرف کردن خواسته های دانشجویان وجود دارد و به احتمال زیاد گزینه ی روی میزشان باشد.

🔸 حال این سوال پیش می‌آید که
اظهار نظر یک فرد گمنام و تازه وارد در میان فعالین صنفی کشور (هرچند که با حکمی رسمی) در مقابل اکثریتی که بارها مواضع شفاف خود و اتحادشان برای نیل به این مطالبات بر حق را ثابت کرده اند به چه معناست؟
این تقابل وقیح که بدنه دانشجویی را به سخره گرفته است از کجا نشات میگیرد؟
آیا این اتفاق در ادامه پروژه انگ سیاسی زدن به شوراهای صنفی با هدف منزوی کردن و به حاشیه بردن اصل مطالبات به حق نیست، تا در پناه این واژگان رنگ باخته و تکراری پروژه کثیف انحصاری کردن دانش و تبدیل آن به کالایی لوکس و دور از دست عموم را پیش ببرند؟

🔹 بی‌شک جامعه دانشگاهی در روند تاریخی خود ثابت کرده است که با این بادها نمی‌لرزد و قاطعانه و تمام قد در برابر هرگونه سرکوب، ارعاب و تحمیق ایستاده و آگاهانه برای احقاق آرمانهای به حق خود پایداری می‌کند.

5⃣5⃣9⃣

🆔 @senfi_uni_iran

دانشجو، كارگر بي مزد

نگاهي به اطرافمان که بيندازيم دانشجويان کارگر را در جاي جاي شهر مي بينيم: کافي شاپ ها، کتابفروشي ها، چاپخانه ها، مراکز آموزشي کنکور، مراکز خدماتي ترجمه و تايپ و حتي مقاله و پايان نامه نويسي فروشي ها که احتمالاً با پرستيژ ترين شغل هاي کنوني بازار هستند؛ در رده هاي بعدي نيز مي توان از کارگران ساده خدماتي فروشگاه هاي زنجيره اي، بوتيک ها، سوپرمارکت ها، تاکسي تلفني ها، نظافتچيان منزل، کارگران واحدهاي توليدي کوچک و غيره نام برد.
دانشجويان و تحصيلکردگاني که براي تامين هزينه هاي معيشت و آموزش خود مجبور به تن سپردن به شغل هاي کم درآمد پايين تر از حداقل دستمزد مندرج در قانون کار و با ساعات کار بالا، بدون بيمه و بي ربط با رشته تحصيلي شان مي شوند. نتيجه اين فرآيند چيزي نخواهد بود جز کاهش کيفيت تحصيل از يک سو و استثمار در بازار کار از سوي ديگر. به عبارت ديگر امروز با دانشجوياني روبه رو هستيم که در نهايت نه کار کرده اند که بتوانند سرمايه اي براي خود دست و پا کنند و مستقل شوند و نه درس خوانده اند تا فرصتي براي دستيابي به مناسبات شغلي بالاتر را پيدا کنند. هرچند نبود بازار شغلي و وجود انواع و اقسام رانت ها را هم بايد به اين معادله اضافه کرد. يک استثمار چندگانه.
دلايل عيني چنين روند جبري اي در زيست دانشجويان را مي توان در افزايش هزينه هاي اسکان خوابگاهي، افزايش هزينه تغذيه به اصطلاح يارانه اي دانشگا ه ها، افزايش هزينه واحدهاي درسي، حذف بسياري از يارانه هاي تحصيلي همچون يارانه انتشارات و پايان نامه، هزينه هاي ميليوني استفاده از آزمايشگاه ها، گرفتن انواع و اقسام پول هاي غيرموجه در قالب جريمه هاي ميليوني سنوات تحصيلي، هزينه واحدهاي پيش نياز و افتاده و هزينه اي تحت عنوان خدمات آموزشي از دانشجويان روزانه و غيره دانست که هر ترم و هر سال بر ميزان آن افزوده مي شود.
ماجرا از اواخر دوران جنگ شروع مي شود، ايده تعديل ساختاري و خصوصي سازي دولت بر سر زبان دولتمردان مي افتد و چوب حراجشان به سراغ آموزش مي آيد. آموزش چه در بخش عمومي آن يعني آموزش و پرورش و چه در بخش آموزش عالي بسرعت به سمت رشد کمي و بي حساب و کتاب پيش مي رود و از سوي ديگر دولت هر روز از الزامي که قانون اساسي بر عهده اش گذاشته است يعني اصل 30 قانون اساسي (حق آموزش رايگان و برابر براي همه افراد جامعه) پا پس مي کشد.
اين ايده و اين نوع سياستگذاري در سال هاي بعد جدي تر پي گرفته شد. از سويي شاهد خصوصي سازي مدارس دولتي و پيدايش مدارس شهريه اي با اسامي مختلف هستيم و از سوي ديگر پديده دانشجويان پولي با عناوين مختلفي همچون شبانه، غير انتفاعي، آزاد، پرديس خودگردان، کار و دانش و غيره . امروز کمتر از 10 درصد ظرفيت دانشجويي کشور سهم دانشجويان روزانه سراسري (غيرپولي در بخش شهريه) است. هرچند در آنجا که بحث جناح هاي سياسي به ميان آيد، تفاوتي بين جناح هاي موجود در اجراي اين سياستگذاري وجود ندارد، اما تشديد اين وضع را به وضوح مي توان در سياست هاي دو دولت اخير که اتفاقاً از دو جناح سياسي متفاوت هم بودند مشاهده کرد.

اما مشکل کجاست؟
خصوصي سازي و پولي سازي دانشگاه ها در کنار قوانيني چون بومي گزيني 80 به 20 درصد، پذيرش جنسيتي بسياري از رشته محل ها و همچنين سهميه هاي ارگاني برخي سازمان از يک سو و ايجاد دانشگاه هاي خاص سازماني که دو وجه پديده اي است که مي توان اسمش را پذيرش ايدئولوژيک دانشگاه ها نامگذاري کرد، اقدام به نوعي غربالگري از ميان جمعيت کشور مي کند تا فرادستان را به دانشگاه ها بياورد و فرودستان را تا سر حد ممکن طرد و حذف کند.
خصوصي سازي و پولي سازي بازار آموزش فرادستان اقتصادي را از سايرين جدا مي کند، بومي گزيني ها مرکزنشينان را در دانشگاه هاي برتر مرکز حفظ مي کند، پذيرش هاي جنسيتي زنان را به نفع مردان کنار مي زند و در آخر پذيرش ايدئولوژيک صاحب منصبان را غربال مي کند.
نهايتاً اين فرآيند منجر به طبقاتي شدن آموزش مي شود. آموزشي که گاه مي تواند تنها راه گريز طبقات کم درآمد جامعه براي کنده شدن از جايگاه هاي بي تحرک و جمود يافته طبقاتي که در نتيجه سلطه فرادستان به وجود آمده است، باشد. چرا که اين آموزش است که ميزان و کيفيت دستيابي به ساير منابع و امکانات جامعه همچون ثروت، سياست، جايگاه فرهنگي و در يک کلمه قدرت را مشخص مي کند. بار ديگر اصل 30 قانون اساسي را مرور مي کنيم، دولت موظف است وسايل آموزش و پرورش رايگان را براي همه ملت تا پايان دوره متوسطه فراهم سازد و وسايل تحصيلات عالي را تا سر حد خودکفايي کشور به طور رايگان گسترش دهد. حال پرسشي که در برابرمان قد علم کرده است اين است که،کجاي اين سياستگذاري ها بر اساس قانون اساسي کشورمان انجام مي شود؟

امیرحسین سعادت
لینک : روزنامه ایران 96/1/14

http://www.iran-newspaper.com/?nid=6461&pid=11&type=0
#یادداشت
2️⃣7️⃣4️⃣
@senfi_uni_iran

از جامعه مان جدا نیستیم،زیست کارگری رامی‌فهمیم،درآن نفس می‌کشیم،نابرابری را می‌فهمیم...
دانشجو،معلم،"کارگر" ...در یک منجلاب نفس می‌کشیم.
روز جهانی کارگر....روز ملی معلم
مبارکمان باد!
@senfi_uni_iran

کارگران
نه روزي دارند، نه جهاني
و بي جهاني مان را جشن مي گيرند

تيتر روزنامه هاي دنيا مي شويم
اما گويا قرار نيست
چيزي در زندگي مان عوض شود
از تمام تاريخ عبور کرديم
پل هاي زيادي درست کرديم
تا از ما رد شوند
و هزاران فرسنگ جلوتر از ما
ايستاده اند
به تماشاي استثمارمان

جاي پايمان تا اينجا نيز هست
درست روز جهاني کارگر
بلندگوهاي زيادي
دروغ هاي زيادتري استفراغ مي کنند
حرف ها و سپاس ها
درست در اين روز

هرگز شبيه رنج هايمان نيست
سالي يک بار
درست سالي يک بار
شانه هاي ما را بالا مي روند
براي چسباندن پلاکارد روز جهاني کارگر
بر پيشاني کارخانه هايي
که عمري نان مان را آجر مي پزد!

«فخرالدين احمدي سوادکوهي»


روز کارگر مبارکمان باد

#روز_جهانی_کارگر

🆔 @senfi_uni_iran

امروز سه شنبه 11 اردیبهشت ماه مصادف با روز کارگر است که کارگران بنا به گستردگی وظایف و سختی کارشان یکی از مهمترین اقشار جامعه مان میباشند.
اما امسال برخلاف سال های گذشته، روز کارگر را نمیتوان از ته دل به کارگران تبریک گفت، چرا که هرروزه اخبار متعدد و ناگواری از اعتراضات به حق کارگران از گوشه نقاط مختلف کشور در مورد محقق نشدن همان حقوق اولیه و ناچیزشان توسط کارفرماکار به گوش میرسد که در کنار بیخیالی مسولین بالادستی در مورد معاش این قشر، کام مان را تلخ میکند.

گواه برحق بودن این اعتراضات این حرف حضرت علی (ع) است که میفرمایند: " قبل از خشک شدن عرق کارگر، مزد او را بپردازید " ولی در عمل امروزه نه تنها این حقوق به وقت پرداخت نمیشود بلکه فشار های مضاعف روحی و روانی در کنار وضعیت نابسامان اقتصادی کارگران، شرایط اسفناکی را به وجود آورده است.
این صحبت ها جایی برای ما دانشجویان مهم و قابل بررسی است که هرروزه نرخ استخدام فارغ التحصیلان در مشاغل مرتبط به رشته ی شان کاهش میابد و با توجه به قوانین مختلف تحمیل شده ( مانند خصوصی سازی و کالایی سازی و پولی سازی آموزش و ... ) عموما در بهترین حالت دانشجویان به کارگران تبدیل میشوند و همین مطالبات امروزه گریبان گیر زندگی تک تکمان خواهد بود.
ازین رو ما دانشجویان دانشگاه های سراسر کشور ضمن اعتراض به قوانین سرمایه داری و شرایط نامناسب اقتصادی و روانی برای کارگران، خود را جدا از آن ها ندانسته و همگام با تمامی کارگران به مطالبه گری شرایط بهتر برای همه مان ادامه خواهیم داد.

5️⃣6️⃣1⃣

🆔 @senfi_uni_iran

🚩 روز کارگر و روز معلم، ما دانشجویان

آنچه دانشجو را به معلم و کارگر پیوند می دهد، سرنوشتی بیش از پیش یکسان است. طبق تعریف، کارگر کسی است که جز نیروی کار خود برای فروش ندارد. با تخصص زدایی سیستماتیک از دانشجویان که حاصل بحران شدید اقتصادی است که صاحبان سرمایه و سود رقم زده اند، سرنوشت شغلی دانشجویان هر روز بیشتر منطبق بر تعریف کارگر می شود، آنچنان که معلمان بخشی از طبقه کارگر هستند.
اما پیوند اصلی این گروه ها، نه در سرنوشت مشترکشان در استثمار شدن بلکه در اراده ی مشترکی است که برای مقابله با استثمار و محرومیت ها دارند.
اگر کارگران خواهان تشکل های مستقل بمنظور تلاش برای احقاق حقوق انسانی همچون حق دستمزد، حق امنیت شغلی، حق بازنشستگی و امثالهم برای نیروی کار هستند که تمام حیاتش قربانی سود بیشتر صاحبان سرمایه می شود، معلمان در کانون صنفی معلمان سالهاست برای احقاق حقوق صنفی خود از جمله دستمزد، مسکن، امنیت شغلی و ... می جنگند. علاوه بر این آنها در کانون صنفی معلمان علیه کالایی شدن آموزش عمومی و پولیسازی آن مقاومت می کنند، پولی شدنی که موجب محروم سازی بیش از پیش طبقات زحمتکش از حق طبیعی آموزش می شود.
به همین نسبت شوراهای صنفی دانشجویان در سالهای اخیر موازی با کارگران جبهه ی مقاومتی علیه ناامن سازی شغلی و تشدید بحران بیکاری از طریق بسته اشتغالی دولت و بویژه طرح کارورزی یا همان #بیگارورزی شکل داده اند، از سوی دیگر موازی با کانون صنفی معلمان علیه پولی سازی آموزش در سطح آموزش عالی ایستاده اند. شوراهای صنفی دانشجویان، درمقابل آن سیاست هایی معترض بوده اند که آموزش عالی را بیش از پیش پولی می کنند و محروم سازی گسترده طبقات پایین را در پی دارند، آنها علیه قانون سنوات، کاهش ظرفیت های روزانه، تبعیض جنسیتی، بومی گزینی و در پی آن تبعیض قومی، ستاره دار کردن و محرومیت از تحصیل مبارزه می کنند.

روز کارگر و روز معلم فرصت خوبی است تا بر این سرنوشت مشترک و پیوند مشترک در مقاومت علیه 'استثمار' و 'محروم سازی' تاکید شود.
ما ضمن اعلام دفاع از فعالیت صنفی مستقل کارگران و معلمان، ادای احترام می کنیم به تمامی معلمان عضو کانون صنفی و کارگران عضو سندیکا که سالها فشار امنیتی و زندان و بازداشت را بخاطر دفاع از ساحت صنفی خود متحمل شده اند.
روز کارگر و روز معلم را گرامی می داریم و خود را در کنار این دو گروه می دانیم.

5️⃣6⃣2⃣

🆔 @senfi_uni_iran

هفتمین روز اعتصاب غذا
روح‌الله مردانی، معلم و دانشجوی رشتۀ ادبیات دانشگاه تهران که از ۲۸بهمن ۹۶ در زندان اوین در بازداشت به سر می‌برد از۷ روز پیش اقدام به اعتصاب غذا کرده است
5⃣6⃣3⃣
🆔 @senfi_uni_iran

⭕ 16 اردیبهشت دانشجویان دانشگاه تبریز در اعتراض به پولی سازی آموزش، برخورد پادگانی حراست، سرعت پایین اینترنت و کیفیت پایین غذا تجمع کردند.

#پولی_سازی_آموزش

5⃣6⃣6⃣

🆔@senfi_uni_iran