⭕ دومین روز از تجمع دانشجویان دانشگاه صنعتی کرمانشاه در اعتراض به پولی سازی آموزش و وضعیت نامناسب تغذیه و سرویس دانشگاه

«مسئول بی کفایت، ترک محل خدمت»

🆔@senfi_uni_iran

سخنان دبیر شورای صنفی دانشجویان دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل بابت عدم داشتن جهت گیری در شورای صنفی و مشکلات ایجاد شده

5⃣8⃣2⃣

🆔@senfi_uni_iran

#تکمیلی

25 اردیبهشت ماه دانشجویان دانشگاه صنعتی کرمانشاه در اعتراض به شرایط نا به سامان دانشگاه با تجمع در لابی دانشکده آی تی به سر دادن شعار پرداختند. دانشجویان به بسیاری از مشکلات موجود از جمله کاهش سنوات مجاز تحصیل دانشجویان و پولی شدن تحصیل، کیفیت پایین غذاها و سرویس ها، وضعیت بسیار بد خوابگاهها و عدم پاسخگویی مسئولان دانشگاه اعتراض داشتند.

لازم به ذکر است پس از گذشت دو ساعت از تجمع و حضور دانشجویان دانشگاه صنعتی کرمانشاه، رئیس دانشگاه و مسئولین حاضر به پاسخگویی به مطالبات صنفی دانشجویان شدند.

در ادامه رئیس دانشگاه در جمع دانشجویان و اعضای شورای صنفی دانشگاه در رابطه با سنوات مجاز تحصیل دانشجویان قول داد که در جلسه ی آتی هیأت امنای دانشگاه مطرح خواهد کرد تا که با افزایش سنوات مجاز دانشجویان کارشناسی به 9 یا 10 نیمسال، مشکل دانشجویان حل شود.

#پولی_سازی_آموزش
#کاهش_سنوات_مجاز
#اعتراض_دانشجویان

5⃣8⃣3⃣

🆔@senfi_uni_iran

اگر اخبار دانشگاهی را در این مدت دنبال کرده باشید عموما از اعتراضات و تحصن های مختلفی از دانشگاه های مختلف خبر میدهد که اکثرا به خاطر کاهشی در سنوات آموزشی برای دانشجویان ورودی 93 و 94 است که در آیین نامه ی آموزشی ایجاد شده و حال در زمانی که این دانشجویان در آستانه ی ورود به ترم 9 تحصیلی هستند خود نمایی میکند . اگر آیین نامه آموزشی سال 93 را بررسی کنیم خواهیم دید که مدت زمان مجاز تحصیلی برای دانشجویان دوره ی کارشناسی 8 ترم عنوان شده و در شرایط خاص با درخواست دانشجو و موافقت کمیسیون آموزش امکان افزایش دو ترم تحصیلی ( نه صرفا به صورت رایگان و بلکه با توجه به تصمیم هیئت امنای دانشگاه در مورد هزینه ی ترم اضافی ) وجود دارد . ولی دانشجویان و شوراهای صنفی بار ها اعلام کرده اند که مدت زمان منصفانه برای گذراندن مناسب دوره ی کارشناسی ( گذراندن دروس و تحقیق و توسعه ی پروژه و مورد مطالعاتی) همان ده ترم میباشد که میبایست این دو ترم نیز هم از لحاظ آموزشی و هم رفاهی همانند ترم های عادی محاسبه شود. در همین زمان ، وزیر علوم و تحقیقات در مصاحبه ای اعلام کرده اند که نامه ای به دانشگاه ها زده اند که در صورت موافقت دانشگاه ، دو ترم به سنوات دانشجویان اضافه شود که عملا تاکیدی بر همان آیین نامه ی آموزشی میباشد و تغییری در روند گنگ و نامشخص ایجاد نکرده است و این آیین نامه و آیین نامه های مشابه با امکان اختیار به اعضای شورای آموزشی در برخی دانشگاه ها با بهانه های مختلف باعث تبعیض و فشار بیشتر بر روی دانشجویان میشود که این فشار ها و شرایط نامناسب دیگر باعث کاهش سطح کیفیت خروجی های دانشگاه ها میشود .
شرایط مشابه این اختیارات و تبعیض هارا میتوان در عملکرد هیئت امناهای دانشگاه های مختلف دید که تصمیمات مختلف و بعضا متناقضی در مورد مشکلات یکسان گرفته اند که باعث بی عدالتی و عدم برابری دانشجویان دانشگاه های مختلف شده است . نمونه ی واضح این تصمیمات متناقض هیئت امنا ها را میتوان در مورد همین مسئله ی سنوات دید که در برخی از دانشگاه ها رایگان و در برخی دیگر پولی میباشد .
حال از وزیر علوم به عنوان عالی رتبه ترین مقام تصمیم گیرنده در خصوص دانشگاه‌ها انتظار میرود که مسئله حساس و مهمی همچون مسئله سنوات که دانشجویان کثیری را درگیر خود کرده است، به عهده دانشگاه‌ها نگذارد و با موضع گیری‌های نه چندان شفاف، صدای اعتراضات دانشجویان را نادیده نگیرد. بی شک انتظار شوراهای صنفی دانشجویان از ایشان اعلام موضع صریح و شفاف و رفع مشکل سنوات دانشجویان در قالب آیین‌نامه کلی برای تمامی دانشگاه‌ها می‌باشد.


#پولی_سازی_آموزش
#کاهش_سنوات_مجاز
#اعتراض_دانشجویان



5️⃣8️⃣4️⃣

🆔 @senfi_uni_iran

"نقدی به شوراها و دانشجویان"
پویا جانی پور، دبیر کمیسیون اسکان شورای صنفی علم و صنعت
عملکرد شوراهای صنفی سراسر کشور در چند سال گذشته در جاهایی قابل تحسین بوده و نگارنده در این یادداشت قصد طرح این موضوعات را ندارد.
به عکس قصد دارم تا از شوراهای صنفی و همینطور دانشجویان انتقاد کنم.
در نزدیک به یک سال فعالیت در شورا ی صنفی بعضی اتفاقات به قدری مضحک بوده است که کار از تعجب گذشته و خنده دار شده است. از این جمله اتفاقات با خبر شدن از این موضوع است که دانشجویان بسیاری از دانشگاه ها شورای صنفی دانشگاه خود را نمی شناسند، به غیر از مشکل بی اعتنایی بسیاری از دانشجویان به شناخت این نهاد، در تعدادی از دانشگاه ها فعالیت شورای صنفی در فردای روز انتخابات تمام می شود ! یعنی دانشجویان این شوراهای صنفی را نمی شناسند چرا که تمام فعالیت آنها به خوش و بش در اتاق شورای صنفی، گرفتن مزایا از دانشگاه و بعضا لابی با دانشگاه و سازمان دانشجویان! خلاصه شده است.(فرقی بین دانشگاه های تهران و شهرستان هم در این موارد نیست و هر دانشگاهی که منفعت دانشجو را به منفعت خود بفروشد مصداق تشکل قدرت ساخته است)
مورد دیگر بی سوادی خیلی از ما فعالین صنفی است. چطور می توان خود را فعال نامید اما از کتاب فراری بود؟ چطور می توانیم خود را فعال صنفی بدانیم ولی ساده ترین فعالیت های خصوصی سازی وزارت علوم را درک نکرد و از سیاست هایی مثل "سلف های آزاد" حمایت کرد؟
بگذارید صادق باشیم، فعالیت صنفی در دانشگاه های تهران به خاطر توجه رسانه ای به این دانشگاه ها راحت تر از شهرستان هاست و اینکه چرا دانشگاه های شهرستان(مخصوصا شهرستان های کوچک که هرروز مشکلاتشان بیشتر و بیشتر می شود) سکان فعالیت صنفی کشوری را به دست نمی گیرند تعجب آوراست.
دانشگاه هایی وجود دارند که به دانشجویان خود 3-4 ترم خوابگاه می دهند و دانشجویان مجبورند بعد از آن در محله های جرم خیز خانه کرایه کنند که بستر بسیار مناسبی! برای اعتیاد است و شنیده ها حاکی از آن است که چگونه مصرف مواد مخدر بین دانشجویان در حال افزایش است، با این حال هیچ صدای اعتراضی از بسیاری از شوراها بلند نمی شود.
اینها تنها نمونه هایی از مسائل تاسف بار ما شوراهای سراسر کشور است.
با جدیت باید اعلام کنم که دانشجویان اگر در انتخابات شوراهای صنفی شرکت نکنند و یا به افرادی رای بدهند که به دلایل گوناگون سیاسی، قومی و... و نه حقوق صنفی دانشجويان در انتخابات شرکت کرده اند به خود و دیگران خیانت کرده اند.
یکی از مشکلات شوراهای صنفی در سالی که گذشت منفعت طلبی عده ای( هر چند محدود) در شوراهای صنفی بود و اگر دانشجویان در انتخابات بعدی این افراد را از شوراهای صنفی خارج نکنند به هیچ عنوان نمی توان در مقابل این سیل #کالایی_سازی آموزش ایستادگی کرد.
2⃣4⃣7⃣
🆔 @senfi_uni_iran

♨️شوراهای صنفی در بزنگاه تاریخ

✍️امیرحسین سعادت
دبیر سابق شورای صنفی دانشگاه علامه طباطبایی

♦️این روزها انتخابات شوراهای صنفی بسیاری از دانشگاه‌ها در حال برگزاری است و به نظر می‌رسد که با تنش و حساسیت بالاتری در نسبت با سال‌های پیش همراه است . این از آن روست که شوراهای صنفی در سال‌های اخیر اثبات کرده‌اند که برآمده از دل جامعه خود، فریاد آن بر سر سیاست هستند.

▫️باری، از یک سو فعالین صنفی دانشگاه‌ها در دی‌ماه امسال نشانه گرفته شدند و هزینه‌های سنگینی را متحمل می شوند و از سوی دیگر بسیاری از مسئولین وزارت علوم و دانشگاه‌ها از هیچ تلاشی جهت سنگ‌اندازی در مسیر تشکیل شوراهای صنفی و مصادره و جهت‌دهی به آنها فروگذاری نکردند.( ایجاد محدودیت های آیین نامه ای در مسیر تشکیل شوراهای صنفی و یا ایجاد سازوکاری مثل تشکیل شوراهای صنفی مناطق به جای تشکیل اتحادیه شوراهای صنفی که سالهاست با آن مخالفت کرده اند ، دو نمونه است )
▪️در روی دیگر سکه، دوگانه سنتی/ انحصاری سیاست در دست احزاب اصولگرا و اصلاح‌طلب نیز فعال شده‌اند و بسیاری(و نه همه) از نمایندگان تشکیلاتی آنها درون دانشگاه‌ها تلاشی جدی را در گرفتن کرسی‌های این نهاد دانشجویی آغازکردند و با انواع برچسب‌زنی‌ها و انگ‌زنی‌ها به فعالین صنفی کشور ،درست در زمان سرکوب، کار خود را پیش می‌برند . دو سر طیفی که از طرفی بیانیه صادر می‌کنند و از طرف دیگر در قالب روزنامه ها و نشریات و کانال های تلگرامی علیه شوراهای صنفی کشور ، کیهان نویسی می کنند .

▫️در اینجا اما بیش از این قصد ورود به این فضا و دامن زدن به کنش‌های بی مایه سیاسی و ائتلاف نانوشته دو سر طیف به اصطلاح رقیب در مسموم‌سازی فضا علیه فعالین صنفی و تاریخ شوراهای صنفی دانشجویان را ندارم. آنچه برای بسیاری از ما اهمیت بنیادین دارد این است که شورای صنفی نهالی جوان در رساندن حرف محذوفان و مطرودان جامعه است. شوراهای صنفی امروز به عنوان نهادی تاریخ‌دار و دارای گفتمان مستقل خود کمتر دستمایه صاحبان رسمی قدرت/سیاست کشور قرارگرفته‌اند و هویت آن به نام طردشدگان این سیستم سیاسی در فضای دانشگاه‌ها تا حد زیادی به تثبیت رسیده‌است . درست در همین نقطه است که تلاش‌های احزاب سیاسی ، مقامات اجرایی مرتبط با دانشگاه‌ها و نهادهای امنیتی در مصادره و فضاسازی و جهت دهی و انگ زنی علیه شوراهای صنفی و فعالین آن با انواع سازوکارهایِ اگرچه غیراخلاقی اما واکنشی طبیعی به نظر می‌رسد.

▪️در هرحال اگر قرار باشد مفهومی به نام دموکراسی را معیار مقایسه قرار دهیم، می‌توان ادعا کرد که انتخابات شوراهای صنفی نزدیک‌ترین معیار به این مفهوم در فضای دانشگاه‌ها است. شوراهای صنفی دانشجویی نه مانند تشکیلات بسیج دانشگاهی دارای فرمانده و ساختار بالا به پایینی انحصاری اعضای آن است، نه مانند انجمن‌های اسلامی دارای اساسنامه داخلی و انتخابات درون تشکیلاتی بین اعضای خود . شوراهای صنفی نه به مانند بسیج دانشجویی برآیند تصمیمات برون دانشگاهی فرماندهان آن است و نه مانند از انجمن‌های اسلامی وابسته به احزاب سیاسی خارج دانشگاه و خط دهی آن ها.

🔸《نهاد شورای صنفی دانشجویان یکبار در سال انتخابات دارد، همه دانشجویان می‌توانند کاندید شوند و همه آن ها می‌توانند رای دهند، از هر جناح، دسته و گروهی که خود را ذیل آن تعریف کنند و از همه مهمتر چه بسیار دانشجویانی که خود را متعلق به هیچ یک از دو طرف این طیف نمی‌دانند و بخش بزرگی از بدنه دانشجویی شوراها را تشکیل می‌دهند. از این حیث است که تمام قد از ماهیت مستقل‌ این نهاد دانشجویی در نسبت با تشکل‌های سیاسی دانشگاه‌ها دفاع می‌کنیم》
▫️ همان هایی که حالا یادشان به این نهاد افتاده است و رقابتی عقیم را کلید زده اند تا مگر به واسطه آن هویت خود را بازسازی کنند و راهی برای تضمین منافع به خطر افتاده خود در دانشگاه ها بیایند .

▪️بگذارید روراست باشیم، پس از سرکوب گسترده فعالین صنفی به بهانه اعتراضات دیماه در قالب احضاریه ها و کمیته ها و بازداشت ها واحکام قضایی سنگین ، امکان تأثیرگذاری موثرتر بخشی از فعالین صنفی سلب شده است و در چنین فضایی ،بسیاری از ما امروز نسبت به آینده نهاد شورای صنفی دانشجویان نگران هستیم؛ از مصادره آن به دست جناح‌های سیاسی ، از اینکه مبادا شوراهای صنفی که در سخت‌ترین شرایط سرکوب نیز پشت دانشجویان ایستادند و گفتمان خود را پیش بردند از هویت واقعی خود عقب‌نشینی کنند نگران هستیم. اما عمیقاً به یک واقعیت باور داریم، امروز اگر شورای صنفی‌ای خلاف هویت گفتمانی ریشه‌دار خود عمل کند، مقبولیت و مشروعیت خود را از جانب عمومیت دانشجویان به عنوان بدنه اجتماعی خود از دست خواهد داد.

▪️ما دیگر به سختی می‌توانیم متصور شویم که شورای صنفی ای شکل بگیرد که #عدالت_آموزشی و مقاومت در برابر #پولی_سازی و #خصوصی_سازی آموزش و #تبعیض_جنستی و... را در تمامی ابعاد آن پیگیری نکند یا به جناح‌های سیاسی داخل و خارج دانشگاه یا ساختار مدیریتی دانشگاه‌ها وابستگی پیدا کند و همچنان دارای مقبولیت و مشروعیت از جانب بدنه دانشجویی خود باشد.

▫️ امروز اگر شورای صنفی‌ای شکل بگیرد که پیگیر مصداق‌هایی همچون مسئله #سنوات_تحصیلی ، انواع #جریمه_زورکی های دانشگاه ، مسائل انضباطی ، مسائل دانشجویان خوابگاهی ، قوانین تبعیض آمیز علیه زنانِ دانشجو و در یک کلام ستم ساختاری پول و قدرت علیه ستم دیدگان سیستم دانشگاهی در نسبت با کلیت فضای جامعه و مطرودان آن نباشد، بدل به نهادی علیه تاریخ خود و ضد جامعه خواهد شد که قبل از هرچیز از جانب بدنه اجتماعی که هویت خود را مستقیما از آن دارد ، پس زده خواهد شد .

▪️این همان نقطه‌ای است که برای ما ذیل مفهوم امید معنادار می شود. امیدی که نه دقیقا به ساختار سیاسی کشور و شخصیت‌های آن بلکه به جامعه خود و مردمان خود داریم. امیدی که در بستر نهادی ساحت دانشگاه در قالب شوراهای صنفی ، نمایندگان آن و تمامی ما دانشجویان به عنوان پشتوانه دانشجویی آن ها معنادار می شود.


5️⃣8️⃣5️⃣


🆔@senfi_uni_iran

🔴🔴اطلاعیه:

اعضای محترم شوراهای صنفی و فعالین صنفی

نظر به کارشکنی بعضی از مسئولین دانشگاه ها در روند تشکیل شوراهای صنفی ، به اطلاع می رساند بر اساس تبصره ۱ ماده ۱۵ آیین نامه شوراهای صنفی کشور و ماده ۱۹ شیوه نامه اجرایی شوراهای صنفی دانشجویان، حد نصاب آرای دانشجویان در دور اول(۲۵‎٪ مشارکت و کسب نصف به علاوه یک آرا توسط داوطلبین) الزامی بوده و در صورت عدم کسب حد نصاب در دور اول، دور دوم انتخابات فارغ از درصد مشارکت و تعداد آرا، برگزار شده و تنها کسب اکثریت آرا ملاک انتخاب خواهد بود. لذا هرگونه محدودیت دیگر در رسیدن به حد نصاب فاقد اعتبار قانونی است و به منزله کارشکنی مسئولین دانشگاه ها تلقی می گردد . در صورت بروز چنین تخلفی مراتب را ابتدا به هئیت ادمین کانال شوراهای صنفی کشور و سپس به شورای مرکزی نظارت وزارت علوم و سازمان دانشجویان اطلاع دهید .

لازم به ذکر است ، ایجاد محدودیت های غیرمنطقی حد نصاب در آیین نامه به زودی از جانب شوراهای صنفی و از طریق وزارت علوم پیگیری خواهد شد . رسیدن آرا یک واحد طی یک روز به ۲۵٪ از کل دانشجویان آن واحد دانشگاهی ، زمانی که معمولا ۲۵٪ از دانشجویان یک واحد در یک روز حتی کلاس هم ندارند ، یک قانون غیرمنطقی و ناموجه است .

تحریریه کانال شوراهای صنفی کشور


5️⃣8️⃣6️⃣


🆔 @senfi_uni_iran

⭕ تجمع دانشجویان دانشگاه صنعتی شیراز در اعتراض به انتقال دانشگاه به مکانی جدید که به گفته ی دانشجویان به دلیل کمبود بودجه امکانات کافی ندارد و ساختمان هایش نیمه کاره است

5⃣8⃣7⃣

🆔@senfi_uni_iran

🔴محمدجواد معتمدی نژاد ، دبیر جنبش عدالتخواه دانشجویی که دیروز برای سرکشی به اعتصاب کامیون‌داران به پایانه بار تهران رفته بود بازداشت شد و چند ساعت بعد با اتهام اخلال در نظم و آسایش عمومی و قرار التزام ۵۰ میلیونی آزاد شد.
#بازداشت_دانشجویان

5⃣8⃣8⃣


🆔 @senfi_uni_iran

🔴 بازاری شدن و عوام زدگی علم در جامعه ایرانی

✍🏻حسین کاشیان

📍سهل الوصول شدن ورود به دانشگاه، سیل عظیمی از متقاضیان مدرک گرا، کیفیت نازل آموزش عالی، پولی شدن نظام آموزشی کشور و تبدیل آن به بنگاهی اقتصادی، جملگی واقعیات تلخی هستند که در یک کلام آینده جوانان ایران را فدای سیاست ها و مطامع اربابان قدرت و ثروت گردانده است. برشمردن آسیب هایی که در این چرخه بیمارگون بوجود آمده بسیار است که نمونه های بارز آن رواج پدیده پایان نامه نویسی و سفارش مقاله، شارلاتانیزم علمی از طریق تبلیغ مکرر work shop، سخنرانی ها و ..... فلان استاد و بهمان دکتر با هزینه های گزاف است، امری که حاصلش عمدتا چیزی جز احتکار انواع گواهی ها و مدارک در دست فارغ تحصیلان جویای کار نیست. به سخنی آنچه امروز شاهد آن هستیم تسلط روحیه سودا گری، استیلای گفتار بازار (سود و منفعت بیشتر) و عوام زدگی علم و دانش است؛ و از آن جایی که آدمی آن چه به دستش می رسد را به میل خود در می آورد لاجرم ما با علمی رو به رو هستیم که در انحصار عوام درآمده و آن را باب طبع خود در آورده است.

🔹 در واقع دانش را هم چون کالایی در سبد خرید خود می چپانند و به جای صرف وقت و زحمت در راه تحصلی حقیقی، آن را خریداری می کنند، درست مثل انبوهی از چیزهای لوکسی که هوس می کنند در ازای پول بخرند! فروشندگان علم نیز که از گسترش روزافزون این نیاز آگاهند، هم قیمت برنامه های آموزشی را بالا می برند و هم هر روزه آن را در قالب کالایی جدید(مد روز) و در پکیجی تازه عرضه می کنند. اما در کنار تمام این پلشتی ها، بی شک دریغ ناک ترین بخش ماجرا و بدترین پیامد وضع موجود، مخدوش کردن چهره علم و عالم و خفه شدن صدای نخبگان است.

🔹 روزگاری تحصیل و معرفت آموزی کار خطیری بود که تنها از پس تعدادی از آدمیان که به واقع عاشق بودند و اشتیاق دانستن داشته اند بر می آمد، همان کسانی که دود چراغ می خوردند و فارغ از انگیزه های مادی، دانش را از برای دانش می طلبیدند، نه احیانا جهت ارتقای رتبه دانشگاهی یا اضافه حقوق و ....

🔸 عالم در میان مردمان و در کوچه و بازار اعتباری داشت و کلام و رفتارش نفوذ بسیار. اما حالا در جایی که تمام آن اهالی کوچه و بازار مدرکی به زیر بغل گرفته و فرو رفته در جهلی مرکب، خود را صاحبان علم و دانش می پندارند، کسی دیگر وقعی به عاشق حقیقی علم و دوستدار دانایی نمی گذارد، در حقیقت او اصلا به جا آورده نمی شود، زیرا با عوام زدگی دانش و در هیاهوی آن مدرک به دستان بازار، صدایش دیگر به کسی نمی رسد و در شلوغی جامعه موبوکرات(رجاله سالار) گم می شود.

5⃣8⃣9⃣

🆔@senfi_uni_iran

🔴با کناره گیری شورای صنفی دانشجویان دانشگاه بجنورد از مسئولیت ساماندهی ایاب و ذهاب دانشگاه ، بی توجهی مسئولین به این امر باعث مختل شدن سامانه حمل و نقل این دانشگاه شد .

🔹چندی پیش در تاریخ 9ام خرداد ماه ، شورای صنفی دانشجویان دانشگاه بجنورد که مسئولیت کامل قسمت حمل و نقل دانشگاه را بر عهده گرفته بود ، پس از بد عهدی های مسئولین دانشگاه و عدم پاسخگویی به نامه های مختلف این شورا ، طی بیانیه ای تمام مسئولیت های این بخش را از کمیته ی ایاب و ذهاب خود سلب و آن را به مسئولین دانشگاه بازگرداند و اعلام نمود که کمیته ی ایاب و ذهاب شورای صنفی دانشگاه بجنورد صرفا به وظیفه ی خود یعنی نظارت خواهد پرداخت .

🔹در پی این حرکت که از چهارشنبه هفته پیش آغاز شد و مسئولیت ساماندهی خطوط حمل و نقل و ایاب و ذهاب دانشجویان به مسئولین دانشگاه واگذار گردید ، مسئولین دانشگاه نه تنها به بررسی و ساماندهی این مشکل نپرداختند بلکه با شروع تعطيلات ، دانشگاه برنامه اي به سازمان اتوبوس راني جهت خدمت دهي ارائه نداده است و در نتيجه دانشجويان با مشکلات فراوان رفت و آمد مواجه شده اند.
کمیته ی ایاب و ذهاب شورای صنفی دانشجویان به واسطه ی وظیفه ی خویش برای نظارت ، پیگیر مشکل ایجاد شده از طریق مسئولین دانشگاه میباشد .

🔸متن بیانیه صادر شده در کانال شورای صنفی دانشجویان دانشگاه بجنورد به آدرس @shsub موجود میباشد.

5️⃣9️⃣0️⃣

🆔@senfi_uni_iran

⛔️⛔️⛔️فوری⛔️⛔️⛔️
خبر کوتاه است...
در ادامه سکوت مسئولان وزارت علوم، سینا درویش عمران به ۸ سال حبس تعزیری محکوم شد!
5⃣9⃣1⃣
🆔 @senfi_uni_iran

🔴🔴🔴سرکوب ادامه دارد ...

سینا درویش عمران دانش‌آموخته‌ی رشته ی مترجمی زبان آلمان دانشگاه تهران، در دادگاه بدوی شعبه 15 دادگاه انقلاب به ریاست قاضی صلواتی، مجموعا به 8 سال حبس تعزیری و همچنین 2 سال ممنوع الخروجی و محرومیت از فعالیت سیاسی، حضور در احزاب و دسته جات سیاسی و فضای مجازی، محکوم شدند.

#بازداشت_دانشجویان
#سرکوب_دانشگاه


🆔 @senfi_uni_iran

⛔️⛔️⛔️فوری⛔️⛔️⛔️
خبر کوتاه است...
در ادامه سکوت مسئولان وزارت علوم، علی مظفری به ۸ سال حبس تعزیری محکوم شد!
5⃣9⃣3⃣
🆔 @senfi_uni_iran

🔴🔴🔴سرکوب ادامه دارد ...

علی مظفری دانشجوی رشته ی انسان شناسی دانشگاه تهران، در دادگاه بدوی شعبه 15 دادگاه انقلاب به ریاست قاضی صلواتی، مجموعا به 8 سال حبس تعزیری و همچنین 2 سال ممنوع الخروجی و محرومیت از فعالیت سیاسی، حضور در احزاب و دسته جات سیاسی ،فضای مجازی، رسانه ها و مطبوعات محکوم شد.

#بازداشت_دانشجویان
#سرکوب_دانشگاه

5⃣9⃣4⃣
🆔 @senfi_uni_iran

⭕شنیده ها حاکی از آن است که یاشار توحیدی دانشجوی هوافضای دانشگاه آزاد واحد علوم تحقیقات تهران، 20 خرداد ماه توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده است. خبر موثقی از وی در دست نیست

5⃣9⃣5⃣
🆔 @senfi_uni_iran

🚩قوی باش رفیق!
(صدای حق خواهی جریان صنفی دانشجویی را بشنوید)


وقتی جریان صنفی دانشجویی تازه داشت حرف های ساده و مشخص خود را با صدای پرلکنت بیان می کرد، یعنی در سال 93، پولی‌سازی آموزش عالی به سطحی رسیده بود که فقط 13 درصد ظرفیت دانشگاه ها رایگان بود.
فعالین صنفی دانشجویی درحالی اعتراضات خود به قوانین تبعیض آمیز دانشگاه‌ها را آغاز کردند که پیشاپیش، آیین نامه شوراهای صنفی به ضرر مشارکت دانشجویان و درجهت کاهش هرچه بیشتر اختیارات شوراها تغییر کرده بود. فعالین صنفی دانشجویی در چندین جبهه مقاومت خود را آغاز کردند، از همه گونه تلاش برای تغییر آیین نامه شوراها تا شکل دهی به اتحادی در سطح کشور برای امکان پیوستگی و هماهنگی بهتر دانشجویان برای دفاع از ساحت صنفی خود تا نوشتن بسیار از خواسته ها و حرف های مشخص خود تا ایستادن و جمع شدن در دانشگاه ها و فریاد صدای حق خواهیشان. به یاد داریم نمایندگان شوراهایمان را که چطور درب سازمان دانشجویان به رویشان بسته شد و باز به یاد داریم جمع شدنشان جلوی وزارت علوم در دفاع از حقوقمان را.
از سال 94 که در سطح دانشگاه تهران فریاد زدند 'سرویس ما شد غارت/با کارت بانک تجارت' تا تحصن چندروزه دانشجویان زنجان در اعتراض به کیفیت و قیمت غذای دانشجویی، اعتصاب غذای دانشجویان دانشگاه بین الملل قزوین در اعتراض به سو مدیریت در حوزه های فرهنگی و مشکلات تغذیه تا تحصن دانشجویان دانشگاه نوشیروانی بابل در اعتراض به کیفیت بد غذا، تا تجمعات سراسری دانشگاه ها در اعتراض به قانون سنوات تا اعتراضات دختران دانشگاه چمران اهواز که دچار #دانشجو_پزی مسولین شده و در گرمای تابستان خوزستان بدون سیستم سرمایشی در خوابگاه مانده بودند، تا تحصن دانشجویان صنعت نفت، تا اعتراضات دختران خوابگاه چمران تهران به ساعت ورود و خروج و ده ها و صدها مطالبه و اعتراض دانشجویی دیگر، همه خواسته های بیواسطه صنفی و جدا از همی بودند که شوراهای صنفی کشوری پیوند میان آنها را ممکن ساختند و سیاستهای کلانی که پس پشت مسائل آنها بود را هدف قرار دادند.
بیانیه فراگیر دانشجویان به مناسبت 16 آذر 95 که با امضای تشکل های دانشجویی بسیار و بیش از 11 هزار دانشجو منتشر شد، نقطه عطفی در ایجاد بیان مشترک و کلان برای مطالبات دانشجویی بود: حق تحصیل رایگان، رد مطرودسازی ساختاری از تحصیلات عالی به واسطه ی مذهب، جنسیت و طبقه، حق تشکل‌یابی مستقل برای همه گروه های دانشجویی، حذف رویکرد پلیسی از دانشگاه ها، بازگرداندن رشته های دانشگاهی که به دلیل دید بازاری مسئولین امر حذف شده بودند و حذف نگاه بازارمحور به آموزش خواست های مشخص و کلان دانشجویان بودند.
اما فعالین صنفی دانشگاه ها بسیار زود سیاست گذاری یکپارچه و کلانی را که موجب محروم سازی گسترده طبقات فرودست نه تنها از آموزش عالی، بلکه از حق درمان، مسکن، کار و آموزش ابتدایی نیز می شد، نشانه رفتند؛ آنچه در بیانیه شوراهای کشوری به مناسبت 16 آذر 96 نمود مشخص یافت.
برای دانشجویان به سادگی قابل درک است که مساله ی کاهش سنوات مجاز تحصیلی، اخاذی دانشگاه از آنان به‌خاطر کوچکترین مسایل همچون مهمان شدن در دانشکده ای دیگر، افزایش 18 برابری قیمت غذا در سال 94 نسبت به سال 88، خصوصی سازی گسترده خوابگاه¬های دانشجویی، اجاره فضاهای دانشجویی به بیرون از دانشگاه و کاهش مداوم ظرفیت روزانه همه در پیوند باهم به سیاست گذاری کلانی مربوطند که تحت عنوان نئولیبرالیسم می‌شناسیم و سالهاست همه ابعاد حیات مردم را به نفع اقلیتی قدرتمند تهدید می‌کند. همان سیاستی که آموزش را شبیه کالا به شما می‌فروشد و درعین حال می‌خواهد شما طی این فرایند آموزش، به کالایی هرچه ارزان قیمت‌تر برای فروش در بازار کار بدل شوید: طرح کارورزی یا #بیگارورزی، از شاهکارهای دولت یازدهم که فارغ التحصیل را مجبور می¬کند با یک سوم حداقل دستمزد به نام آموزش مضاعف به بیگاری گماشته شود، یکی دیگر از محصولات این سیاست گذاری است. طی این سیاست گذاری افرادی که توان خرید کالای آموزش را ندارند، از بازار آن حذف می شوند و باز کسانی که آنقدر قوی نیستند تا دوره ای با یک سوم حداقل دستمزد سر کنند از بازار کار حذف می شوند. این سیاست، سیاست حذف مداوم است، برقراری قانون جنگل در انسانی ترین ساحت ها و درحالی که تنها قدرت تعیین کننده قدرت خرید است! درست در این نقطه، پیوند بین دانشگاه و دیگر ساحت های جامعه مشخص و متعین شده است. دانشجویان با معلمان در رد محروم سازی از تحصیل کاملا هم صدا هستند، با کارگران در نیروی کار کالا شده و هرروز ارزانتر از پیش شریک‌اند، با بیکاران در بحران بیکاری برآمده از منطق سود که گروه های گسترده ای را از داشتن شغل محروم می‌کند و حذف می‌سازد، همراه‌اند. آنها همراه و هم سرنوشت دیگر محذوفان هستند!

⏬ادامه در پست بعدی⏬

5⃣9⃣6⃣
🆔 @senfi_uni_iran

⏫ادامه از پست قبل⏫

فعالین صنفی دانشگاه ها در تمام این سال ها به این سیاست حذف در سطح کلان معترض بوده‌اند. حرف آنها ساده بوده است: همه باید حق دسترسی برابر به آموزش عالی داشته باشند؛ آموزش، کالا نیست بلکه فرایند تربیت افرادیست که به طرق مختلف به جامعه خدمت کنند و رشد و بالیدن آن را موجب شوند و البته که جامعه، بازار نیست! در یک کلام آنها به غلبه نگاه بازاری «نه» گفته اند و از آن بیشتر به نابرابری مناسبات سرمایه سالارانه نه گفته اند. از طرفی دیگر نیز حذف ایدئولوژیک را نقد کرده اند: جنسیت، مذهب، قومیت و ملیت و عقاید و خط مشی سیاسی نباید موجب محرومیت از تحصیل یا ایجاد تبعیض شود. شوراهای صنفی خواستار بازگشت دانشجویان ستاره دار به تحصیل بوده اند و حق تحصيل همگانی را خواسته اند.
این مطالبات و خط مشی کلان شوراهای صنفی در بروندادهای مختلف فعالیت دانشگاه ها قابل رویت‌اند.
آنچه موجب شد این صدا با تمام موانع و انسدادها، رسا به گوش برسد این بوده که صدا، صدای دردهای بسیار محسوسی است. در طی این مدت کوتاه که فعالیت صنفی در سطح دانشگاه ها گسترده شده، انواع تهدیدها، احضارها، احکام انضباطی و بازجویی ها در جریان بوده است. اما صدای برابری خواهی راه خود را از میان آنچه نفی اش می‌کند یعنی حذف و طرد و سرکوب، برکشیده و ادامه داده است.
از دی ماه 96، موج بازداشت ها و احضارهای گسترده فعالین صنفی آغاز شد، حضور گسترده ی لباس شخصی ها در دانشگاه ها و ارعاب دانشجویان با تماس های تلفنی ادامه یافت و برخلاف وعده های وزیر علوم به احکام بسیار بسیار سنگین برای دانشجویان انجامید و حتی بازداشت ها ادامه دارد.
دانشجویان اما درمیان سکوت عمومی اصحاب دانشگاه و اساتید، در بایکوت نسبی خبری و بی هیچ پشتوانه ای در جناح های قدرت و مثل همیشه مستقل از آنها به راه خود ادامه دادند و سکوت نکردند. اعتراضات سراسری دانشگاه ها به قانون سنوات، تجمع دانشجویان امیرکبیر، اعتراض در دانشگاه های علامه طباطبایی، علم و صنعت، تربیت مدرس و تهران به بازداشت دانشجویان در تمام این مدت در جریان بوده است.
هنوز هم حرف ما دانشجویان صریح و مشخص و این بار بدون لکنت است، ما حرف های ساده ای می زنیم، بسیار ساده بیانشان می کنیم: ما خواهان حق برابر و دسترسی دموکراتیک به آموزش عالی هستیم. ما حذف و سرکوب را به هرشکل آن رد می کنیم و پای حرف خود ایستاده ایم.
به خوبی می دانیم که این احکام سنگین قضایی و حجم بازداشت ها و ارعاب دلیل ساده ای دارد: جریان صنفی دانشجویی به نفع حق اکثریتی مردم برای آموزش علیه سود اقلیتی مسلط ایستاده است. در این شرایط گرچه هر روز دادگاه های بسیاری از ما درحال برگزاری است اما همچون عزیزی باید بگوییم در پیشگاه مردم و تمام آنها که از طریق سیاست گذاری های سود محور حقوق انسانی و بدیهی شان نادیده انگاشته می شود، این گروه مسلط و کسانی که حق حقه ی مردم را پایمال می کنند هستند که باید مورد دادرسی و قضاوت قرار گیرند.
اکنون که دانشگاه به شدت زیر ضرب امنیتی است، تازه خبر احکام هشت سال زندان دانشجویان علی مظفری و سینا درویش عمران را شنیده ایم، ابراهیم خالدی، لیلا حسین زاده، سینا ربیعی و محسن حق شناس با احکام سنگین پنج سال، شش سال، یک سال و دوسال حبس تعزیری در انتظار دادگاه تجدیدنظر هستند و بسیاری دیگر از دانشجویان و فعالان صنفی احکام زندان تعزیری و تعلیقی گرفته اند یا منتظر برگزاری دادگاه خود هستند که از بسیاری بی خبریم، دانشجویانی همچون روح اله مردانی در بازداشت هستند و فعالین صنفی دانشجویی همچنان با حس عدم امنیت به دانشگاه رفت و آمد می کنند، اکنون که بسیاری از دانشجویان همچون سپیده مرادی بخاطر مذهب خود از تحصیل محروم شده اند و یا چون 'محمد شریفی مقدم' در زندان ها هستند، ما همچنان خود را مدافع ساحت دانشگاه می دانیم و حق تحصیل را برای همگان خواهانیم و مصریم که نه دانشجو و نه هیچ کسی بخاطر نقد و عقاید خود نباید زندانی شود. ما یک بار دیگر از جامعه می خواهیم در دفاع از ساحت دانشگاه یاریمان کند. با توجه به فرارسیدن ایام تعطیلات دانشگاه ها بیم موج سرکوب مجددی می رود، پس به‌جد از اساتید، اصحاب دانشگاه، رسانه ها و دیگر کنشگران می خواهیم دانشگاه و دانشجو را در این هجوم امنیتی تنها نگذارند.
در این موقعیت خوب است مجدد حرف های ساده ی خود را برای خود و جامعه مرور کنیم. از وجدان های بیدار جامعه می پرسیم آیا حرف ناحقی زده ایم؟!
صدای ما صدای حق خواهی است و با ایمان به‌اینکه صدای حق خواهی خاموش نمی شود، بر شانه ی یکدیگر می زنیم:

"قوی باش رفیق".

5⃣9⃣6⃣
🆔 @senfi_uni_iran