🔴🔴 شوراهای صنفی دانشجویان، یک مرور تاریخی

(قسمت اول)

تا همین چند سال پیش، زمانی که صحبت از شورای صنفی و فعالیت صنفی می شد، بسیاری نمی‌دانستند موضوع از چه قرار است یا شورای صنفی چطور جایی و فعالیت صنفی چطور کنشی‌ست.امروز اما اوضاع تغییر کرده است...
دانشگاه‌ها از سال‌ها قبل بیش از پیش مورد حمله خصوصی سازی و کاهش امکانات رفاهی قرار گرفته است. از اوایل دهه نود زمزمه‌هایی از گوشه کنار دانشگاه‌ها به گوش می‌رسد. آنچه که رخ می‌دهد، فعالیت صنفی و شوراهای صنفی را به امری جدی‌تر نسبت به قبل از دهه نود برای دانشجویان بدل می‌کند. با آغاز دهه نود، همگام با دیگر ساحت های جامعه، شاهد اوج گرفتن مشکلات دانشگاه در حیطه‌های رفاهی، آموزشی و ... هستیم که در نتیجه آن فعالین صنفی در صدد تشکیل شوراهای صنفی برای بازگرداندن امکانات حداقلی‌ به دانشگاه بر می‌آیند. تجمعات دانشجویان و فشار بیش‌تر فعالین صنفی در برابر این هجمه همه سویه، شوراهای صنفی و فعالیت صنفی را بدل به میدان کنش‌گری و سنگری برای ایستادگی در برابر تکه تکه شدن آموزش عالی بدل کرد.

همین امر ضرورت مروری بر تاریخ شکل‌گیری شوراهای صنفی دانشجویان کشور در دهه 90 و مسیری که تاکنون طی کرده است را بر ما گوشزد می‌کند،مروری که فقدان آن در بحبوحه‌ی فعالیت‌های روزمره را باید از انتقادهای جدی به عملکرد شوراهای صنفی دانشجویان کشور دانست. از این رو کانال شوراهای صنفی دانشجویان کشور طی چند قسمت متوالی مروری بر تاریخ شکل‌گیری شوراهای صنفی دانشجویان در دهه 90، چالش‌ها، نقاط ضعف‌ و دستاوردهای آن خواهد داشت.

اوایل دهه 90 کمتر دانشگاهی توانست موفق به بازگشایی یا فعال سازی شورای صنفی‌ خود شود. آن دسته از دانشگاه‌‌هایی هم که موفق به حفظ یا بازگشایی شوراهای خود شدند، با وضعیتی اخته برای هر حرکت خود روبرو شدند . آنچه که شهودی است و پیگیری و فعالیت صنفی را دست و پا بسته می‌کند، نقشی است که دولت‌ها برای شوراهای صنفی تعیین کرده است. کارکرد شوراها به پیگیری مسائل جزئی رفاهی در هزارتوی بوروکراسی دانشگاه و در اتاق های این مدیر و آن معاون تقلیل می‌یابد. شوراهای صنفی دانشگاه‌های مختلف، سرگردان در پی حل مشکلات ریز و درشت دانشجویان پلکان دانشگاه را بالا و پایین می‌رفتند. این دوندگی‌ها شوراهای صنفی را مبدل به بخشی از فرایند بوروکراتیک دانشگاه کرده بود، چنان چه گویی خود در قامت یک مسئول در کنار مسئولان دیگر دانشگاه قرار می گرفت، و دست دانشجوی معترض را از گریبان سیاست و سیاست‌گذاری که حیات روزمره‌اش را مختل کرده بیش از پیش کوتاه می کرد.
عدم کارکرد و ابتر بودن آیین‌نامه شوراهای صنفی، عدم جدیت مسئولان دانشگاه‌ها در رویارویی با مطالبات دانشجویان و شورای صنفی و سنگ اندازی آنها در مسیر شکل‌گیری این نهاد، منتج از پیکره‌ی ترسیم شده از سوی قوانین بالادستی برای شوراهاست. در این اوضاع دانشجویان نیز گرایش چندانی به حضور و فعالیت در شوراها پیدا نمی‌کنند. اینها در حالیست که ساختار پیچیده و نقص های فراوان مشکلات صنفی هم مانع فعالیت سامانمند اعضای شوراهای صنفی می شد.

اوایل سال 93 است. طبق آمار رسمی در این سال فقط 13 درصد از آموزش عالی کشور غیر پولی‌ست. این در حالی‌ست که طبق آمار غیررسمی نزدیک به 7 درصد آموزش عالی غیرپولی‌ست. در چنین شرایطی و با عوامل یاد شده و بسیاری مسائل دیگر که در این مقال نمی‌گنجد، فعالین صنفی دانشگاه‌های مختلف را به فکر پیوستن به هم، گفتگو و هم‌اندیشی بر سر مشکلات و مطالبات مشترک می‌اندازد تا بتوانند از این پیکره‌ فرسوده راهی به جلو باز کنند. جستجوها و آزمون و خطاهای بسیاری صورت می‌گیرد تا آنکه شهریور ماه 93 بیانیه‌ای با امضای 14 شورای صنفی دانشگاه‌های مختلف کشور با عنوان «تشکیل کمیته تاسیس اتحادیه شوراهای صنفی کشور» توجه فعالین دانشگاهی را به خود جلب می‌کند {اتحادیه ای که تا به امروز هم مانع شکل گیری رسمی آن شده اند}. ( www.irna.ir/fa/News/81320393)
راهی تازه آغاز می شود. بار دیگر از دل تاریخ فرزندی زاده می‌شود که سر سازگاری با منطق فعلی جهان و سیاست‌گذارانش ندارد.
(ادامه دارد ...)

#مرور_تاریخی
#تاریخ_صنفی

7⃣5⃣6⃣
🆔 @senfi_uni_iran