علیرغم گذشت ۵ روز از بازداشت کامیار فکور هنوز وی آزاد نشده و در بلاتکلیفی به سر می‌برد.

کامیار فکور دانشجوی کارشناسی جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری دانشگاه پیام نور بابل که روز ۱۷ اسفند ۱۳۹۹ در تجمع اعتراض به دستمزد۱۴۰۰ در مقابل وزارت کار و امور اجتماعی بازداشت شد هنوز دربازداشت نهادهای امنیتی است
در کمال تاسف به روایت شاهدان عینی بازداشت کامیار فکور به همراه ضرب و شتم از طرف نیروهای امنیتی بود که منجر به اسیب بدنی برای این دانشجو شده است

1⃣3⃣2⃣9⃣
🆔 @senfi_uni_iran

"دانشگاه یک بنگاه اقتصادی است"
✍️ هومن محمدی زاده

از زمانی که دکتر اشرفی زاده معاون آموزشی سابق دانشگاه خواجه نصیر این جمله را گفت چند ماهی میگذرد گرچه این جمله بار منفی بسیاری با خود حمل میکرد و نارضایتی بسیاری از فعالان و دانشجویان را با خود به همراه داشت اما در آن یک تفاوت مهم با رویکرد وزارت علوم، سازمان امور دانشجویان، دانشگاه های دیگر و حتی رویه پیشین خود معاونت آموزشی دیده میشد، اینبار دیگر از نقاب عدالت آموزشی، حقوق دانشجو و شعارهای کلیشه‌ای خبری نبود و معاون آموزشی صادقانه و صریحا نقش دانشگاه را در نظام آموزشی کشور به نمایش گذاشت گرچه چند ماه بعد دکتر اشرفی زاده از سمت خود برکنار شد اما این صداقت کلام در آخرین صحبت‌های دکتر اشرفی زاده تا مدت‌ها در ذهن برخی از ما باقی خواهد ماند.
دانشگاه به عنوان بنگاه اقتصادی سه مشخصه اصلی دارد، اول اینکه دانشگاه به سمت خودگردانی پیش میرود یعنی هزینه‌های آموزشی خود را به طریقی باید از جیب دانشجویان درآورد. دوم اینکه همین خودگردانی، دانشگاه را به نطام گسترده بازار پیوند میزند و در نتیجه دانشگاه نیز به منبع درآمدی برای مسئولان دولتی و یا سرمایه‌گذاران بخش خصوصی تبدیل میگردد و شاخصه سوم آن این است که هویت دانشجو اینبار به عنوان مشتریان این بنگاه تعریف میشود و نه چیز دیگر. این سیاستی است که از سال ها پیش در کشور پیش برده میشد گرچه گاهی نقاب عدالت آموزشی بر چهره خود میزد.
همین سیاست دانشگاه‌ها در دوران آموزش مجازی به خوبی نشان میدهد که این رویه متوقف نگردیده و بی‌شک با حضوری شدن آموزش، این سیاست‌ها شدیدتر از قبل دنبال خواهد شد.
سلف دانشگاه جای خود را به رستوران مکمل خواهد داد.
هزینه اجاره بهای خوابگاه به سمت آزاد شدن پیش خواهد رفت.
با افزایش ظرفیت دانشجوهای شبانه نسبت به روزانه دوگانه روزانه/شبانه به مرور از بین خواهد رفت و همه دانشجویان ملزم به پرداخت هزینه برای اخذ ترم و واحد خواهند شد.
کیفیت آموزشی افت میکند و درعوض کسب دانش و مهارت به کلاس‌های خصوصی و خارج از برنامه که توسط انجمن‌ها، تشکل‌ها، جهاد دانشگاهی و بخش‌های خصوصی خارج از دانشگاه برگزار میشود، محدود خواهد شد.
سیاست اعمال جریمه‌های آموزشی با شدت بیشتری دنبال خواهد شد.
اموزش مجازی حذف نمیشود بلکه به دلیل کاهش هزینه برای دانشگاه در کنار آموزش حضوری دنبال میشود و به تدریج همه امکانات دانشگاهی به سمت پولی شدن پیش میروند.
این بدبینی نیست بلکه چشم اندازی است که واقعیت های موجود، ما را به آن جهت سوق میدهد.
اما در این میدان تخاصم این دانشجویانند که در دو سوی میتوانند بایستند
در یک سو دانشجویانی که به پشتوانه ثروت و یا موقعیتشان در قدرت چشمان خود را به روی همه ستم‌های طبقاتی، کارگران، زحمتکشان و دانشجویان بی‌بضاعت می‌بندند، روزها با ژست مبارزه در تشکل‌ها حلقه برگزار میکنند و شب ها در مقابل چشمان محرومان به خوشگذرانی و کافه گردی مشغول میشوند.
آن ها چنین وضعیتی را پذیرا هستند چراکه خیال میکنند با صرف پول بیشتر از کیفیت و رفاه بیشتری نیز برخوردار خواهند شد.
بدیهیست که چنین وضعیتی دست‌ اندازی به حیات آنان نیست بلکه عامل بقای آن‌ها و پدرانشان است.
این دانشجویان محروم هستنند که اینبار کارگری در کارخانه‌ها را به تحصیل در دانشگاه ترجیح خواهند داد
و تحصیل و آموزش عالی، این تنها امید و حق کودکان و نوجوانان حاشیه نشین و محروم، به رویایی دست‌ نیافتنی برای آنان بدل خواهد شد. مرکز تجاری دانشگاه میماند برای عده‌ای که بروند آموزش و مدرک را از آن جا خریداری کنند و آن را به ژن خوب و هوش خدادایشان نسبت دهند.
گروهی هم با ترس و محافظه کاری مشمئز کننده خود میکوشند در کنار نیروهای سرکوبگر در مقابل جریانات رادیکال و پیشرو ایستادگی کنند، در مقابل تجمعات دانشجویی می‌ایستند و شعار میدهند که فعالیت صنفی نباید سیاسی شود.
با ژست مدیریتی و دیپلماتیک در جلسات معاونت‌ها حاضر میشوند و عوض دفاع از حقوق دانشجویان خواسته معاونت‌ها را به شکل املا گونه‌ای جای مطالبات دانشجویان صورت جلسه میکنند و به آنها افتحار هم میکنند.
اما در سوی دیگر دانشجویانی هستند که خود را در کنار رنجبران و دانشجویان محروم قرار میدهند، ستم به انها را ستم به خود میدانند و حاضر نیستند لحظه ای در مقابل این سیاست‌های تحمیلی چه در درون دانشگاه چه پشت نرده‌های دانشگاه سکوت کنند.
امروز میبایست صریح تر از دیروز خط و مشی خود را معین کنیم باید درعقیده و جبهه خود صادق باشیم
اینکه زندگی خود را به مقاومت و ایستادگی در کنار محرومان و ستم‌دیدگان پیوند بزنیم و یا در حالی که عزیزان و رفقایمان پشت میله‌های زندان و زیر تیغ اعدامند به زندگی بی‌مسئولانه و انگل‌وار خود بسنده کنیم.


1️⃣3️⃣3️⃣0️⃣
🆔 @senfi_uni_iran

🔴محکومیت غزل معصوم‌شاهی به سه میلیون تومان جزای نقدی و هجده ماه حبس تعلیقی

غزل معصوم شاهی فعال دانشجویی دانشگاه امیرکبیر که بیست و هشتم بهمن ماه سال گذشته به طور ناگهانی به شعبه بیست و شش دادگاه انقلاب احضار شده بود، پس از حضور در دادگاه انقلاب و تفهیم اتهامات «اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت» و «فعالیت تبلیغی علیه نظام جمهوری اسلامی» و تبرئه از اتهامات فوق و تغییر عنوان اتهامی به اتهام «نشر اکاذیب در فضای مجازی» که مصداق آن در پروندۀ مواضع وی در فضای مجازی و از جمله توییت‌های مربوط به حادثه‌ی هواپیمای اوکراینی ذکر شده است، جمعاً به یک سال و نیم حبس تعزیری و سه میلیون تومان جزای نقدی محکوم شده‌است که این مجازات‌ها به مدت چهارسال به تعلیق درآمدند. علاوه بر حبس تعلیقی و‌جریمه نقدی طبق رأی قاضی افشاری او‌ به:
- پنج بار حضور در قطعۀ شهدای مدافع حرم
- مراجعه فصلی به دفتر پیگیری سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
- کسب اجازه از مقام قضایی برای سفر خارج از کشور محکوم شده است.

1⃣3⃣3⃣2⃣
🆔 @senfi_uni_iran

🔴شماره چهارم نشریه تلاقی شورای صنفی دانشجویان دانشگاه خواجه نصیر


🔽آن‌چه در این شماره می‌خوانیم🔽

🔶 موجی در طوفان (نگاهی اجمالی به فعالیت صنفی در دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی در پیوند با جریان صنفی-دانشجویی در دهه ۹۰)
🔷 خودکشی
🔶️ طاقتش را نداریم!
🔷 سربازی
🔶 رسانه‌ها در عصر تاریکی
🔷 بیانیه‌ی شوراهای صنفی کشور
🔶 سقف شیشه‌ای، کف چسبنده
🔷 نگاهی به حق تحصیل از منظر اقتصادی


1⃣3⃣3⃣3⃣
🆔@senfi_uni_iran

🔴آخرین تیر وزارت عتف دولت دوازدهم بر پیکره ی نیمه جان مراکز آموزش عالی و فشار روحی مضاعف در شرایط کرونا به دانشجویان، اساتید و کارکنان مراکز آموزش عالی!!
✍🏻علیرضا پاکباز، دبیر[سابق] شورای صنفی دانشجویان مرکز آموزش عالی استهبان

طرح آمایش آموزش عالی که از هشت بند تشکیل شده در سال ۹۴ توسط شورای عالی انقلاب فرهنگی تصویب و به وزارت علوم جهت اجرا ابلاغ شد؛ براساس بند سوم این ابلاغیه، وزارت علوم می‌تواند به منظور ساماندهی به واحد‌های آموزش عالی، این موسسات را تجمیع کند؛(بخوانید تعطیل کند) به نحوی که پاسخگوی نیاز‌های منطقه‌ای باشد و منجر به کاهش هزینه‌های سربار و ارتقای کیفی خدمات شود.
شروع اجرای این طرح ۵-۴ سال به طول انجامید تا اینکه از نیمه های سال۹۹ اخبار ادغام یا مأموریت محورشدن دانشگاه ها به گوش می‌رسد.

در ابتدا این طرح از استان های محروم مانند خراسان شمالی(مرکز آموزش عالی اسفراین) شروع شد و به استان های خراسان جنوبی، اصفهان، فارس و... کشیده شده است؛ که در اکثریت موارد اعتراض تند مسوولان شهرستان، دانشجویان، اساتید و کارکنان مراکز را در پی داشته که بعضا موجب عقب نشینی وزارت علوم از موضع خود و تجدید نظر این وزارت خانه گردیده است.

با توجه به عقب نشینی های وزارت علوم در برخی از موارد اینطور به نظر میرسد که در اجرای این طرح، رابطه جای ضابطه را گرفته و متاسفانه کاملا سلیقه ای و غیرکارشناسی شده عمل میشود.



گفته شده هدف اصلی این طرح ارتقای کیفیت آموزشی مراکز آموزش عالی و کاهش هزینه های سربار میباشد اما به نظر میرسد تنها هدف و هدف اصلی این طرح، کم کردن هزینه های دولت و حذف مراکز آموزش عالی شهرستان هایی باشد که صدای مسوولانش به گوش مقامات ارشد وزارت عتف نمیرسد و نفوذی در وزارت ندارند؛ اگر هدف اصلی ارتفا کیفیت آموزشی و خدماتی مراکز آموزش عالی باشد قطعا راه های بسیاری برای این مهم وجود خواهد داشت که تعطیلی و یا ادغام مراکز آموزش عالی، آخرین راه پیش رو و تنها به معنای پاک کردن صورت مسئله و عدم حل این مشکل میباشد.

متاسفانه چند هفته پیش و در بحبوحه ی امتحانات میانترم دانشجویان و در شرایطی که به دلیل وضعیت قرمز کرونا، دانشجویان و اساتید فشار روحی سنگینی را تحمل میکردند، نامه ای از وزارت علوم به مرکز آموزش عالی استهبان با مضمون لغو مجوز و توقف پذیرش دانشجو در رشته ی مهندسی عمران ارسال شده است؛ که موضوع فوق فشار روحی مضاعفی به دانشجویان و اساتید مرکز آموزش عالی استهبان وارد نموده است. از آنجایی که شهرستان استهبان قطب رشته ی مهندسی عمران در شرق استان فارس بوده و تجهیزات آزمایشگاهی و کارگاهی رشته ی عمران این مرکز کامل و به روز است، به نظر میرسد این تصمیم چندان کارشناسی شده نباشد؛ همچنین سطح علمی و فعالیت های پژوهشی اعضای هیات علمی رشته ی مذکور بر هیچ‌ کس پوشیده نبوده و مقالات چاپ شده ی ایشان در مجلات معتبر بیانگر این مهم میباشد.

از آنجایی که رشته ی عمران بیشترین تعداد ورودی و استقبال شدید دانشجویان مرکز را در سال های اخیر به دنبال داشته، این خبر بسیار نگران کننده است؛ زیرا با کاهش چشمگیر تعداد دانشجویان در آینده میتواند پیش زمینه ای برای تعطیلی دائم و یا ادغام این مرکز باشد!!(احتمالا هدف همین است)

در آخر به نظر میرسد طرح آمایش مراکز آموزش عالی طرحی شکست خورده، نا کارآمد و غیر کارشناسی باشد که وزارت عتف در واپسین لحظات خود به دلیل جبران کمبود بودجه ی دولت بر روی آن پافشاری میکند‌.


1⃣3⃣3⃣5⃣
🆔 @senfi_uni_iran

لغو آیین‌نامه اخذ شهریه دانشگاه

نتیجه شکایت‌نامه نمایندگان دانشجویان پلی‌تکنیک نسبت به آیین‌نامه پرداخت شهریه ترم پنجم کارشناسی ارشد و ترم دهم کارشناسی امروز مورخه ۱۲خرداد ۱۴۰۰ به شاکیان ابلاغ شد. این شکایت که ۱۵اسفند ۹۸ ثبت شده بود، با توجه به رای هیئت عمومی دیوان عدالت اداری آیین‌نامه منجر به لغو دریافت شهریه دانشگاه در هر دو مورد ذکرشده گردید. دادنامه هیئت عمومی هر دو پرونده در ادامه در کانال بارگذاری شده است.
خلاصه دفاعیه دانشگاه ورای هیات عمومی در خصوص پرونده کارشناسی به شرح زیر است:
◾️دفاعیه دانشگاه:
«رويه مقررات آموزشي مقطع کارشناسي (AUT-PR3209) برگرفته از آيين نامه هاي مذکور (وزارت علوم طی نامه شماره 43069/2-1/3/1397) بوده ودر تاريخ 27/6/1397 به تصویب هیأت رئیسه دانشگاه رسیده است. چنانچه دانشجویان روزانه ورودي 1395 به بعد وارد نیمسال 10 سنوات تحصیلی خود در دوره کارشناسی گردند، بابت هر نیمسال طبق ضوابط تعیین شده شهریه پرداخت نمایند.»
◾️رای هیات عمومی:
«از آنجا که مصوبه مورد شکایت ناظر به دریافت وجه از دانشجویان است و این امر حسب ماده 4 قانون تنظیم بخشی از مقررات مالی دولت مصوب سال 1384 شأن قانونگذاري دارد و رأي 1318-25/12/1392 هیأت عمومی دیوان عدالت اداري نیز مؤید این مفهوم است، لذا هیأت رئیسه دانشگاه رأساً امکان تعیین آن را نداشته و مستندي مبنی بر تفویض اختیار از سوي هیأت امناء دانشگاه نیز ارائه نشده است. بنابراین بند 23 آیین نامه داخلی دانشگاه صنعتی امیرکبیر ناظر بر رویه مقررات آموزشی مقطع کارشناسی خارج از حدود اختیارات مقام تصویب کننده است و مستند به بند 1 ماده 12 و مواد 88 و 13 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداري مصوب سال 1392 از تاریخ تصویب ابطال می شود»

خلاصه دفاعیه دانشگاه و رای هیات عمومی در خصوص پرونده کارشناسی ارشد به شرح زیر است
دفاعیه دانشگاه:
۱-«دانشگاه صنعتي اميرکبير جزء دانشگاههاي سطح يک کشور است و براساس اعلام نظر معاونت آموزشي وزارت علوم، تحقيقات و فناوري مجاز به تصويب و اجراي آيين نامه هاي داخلي خود متناسب با شرايط آموزشي و پژوهشي دانشگاه ميباشد بسياري از دانشگاه هاي سطح يک کشور از چنين اختياري در راستاي بهبود امور آموزشی و پژوهشی خود بهره مي برند»
۲-«با عنايت به عرايض معنونه فوق وتوجهاً به اينکه شاکي از تحصيل رايگان در مقطع کارشناسي ارشد و به مدت چهار ترم برخوردار شده و نامبرده صرفاً بخشي از هزينه‌هاي هنگفت مترتبه بر تحصيل در مقطع کارشناسي ارشد (آن هم براي سنوات مازاد بر سنوات تحصيلي مجاز) را پرداخت نموده است و طرح شکايت در اين زمينه را مي توان به نوعي ناسپاسي وي تلقي کرد»
رای هیات عمومی:
«نظر به اینکه براساس جزء (م) بند 1 در تاریخ 27/6/1397 به تصویب دانشگاه صنعتی امیرکبیر رسیده، بدون توجه به مواردی که دانشجو برمبنای معاذیر موجه از قبیل بیماری و... اقدام به تمدید سنوات می نماید، تمام موارد تمدید سنوات مشمول پرداخت شهریه اعلام شده و میان موارد موجه و غیرموجه تمدید سنوات از لحاظ پرداخت شهریه تمایزی برقرار نشده است، بنابراین بند فوق خلاف قانون و خارج از حدود اختیار است و مستند به به بند 1 ماده 12 و ماده قانون تشکيلات و آيين دادرسي ديوان عدالت اداري مصوب سال 1392 ابطال مي شود.»

اگرچه دانشگاه به هر نحوی حق دفاع از خود را دارد، اما توجه به ادبیات حاکمانه دانشگاه در هر دو پرونده قابل‌تامل است. دانشگاه نه تنها شهریه چندین دوره از دانشجویان را در این بازه در حساب خود انباشته است، بلکه نسبت به ارائه آموزش رایگان -که حق همگانی قانونی کشور است- ادعای سهم‌خواهی داشته و دانشجویان منتقد این حرکت غیرقانونی را «ناسپاسانی» خطاب کرده که از زیربیرق اطاعت دانشگاه (یا همان هیئت رئیسه دانشگاه) خارج شده‌اند؛ این‌گونه حملات هیئت رئیسه در مواجهه با مطالبات بی‌سابقه نیست.
از طرفی آن‌چه دانشگاه تحت عنوان «بخشی از هزینه‌ها» نام می‌برد،شهریه‌ای است که به صورت غیرقانونی از بسیاری دانشجو اخذ کرده و حال سعی در تخفیف این عمل دارد. چنین برخوردهای مغلطه‌گرایانه،تهاجمی و تکفیرانه‌ای نشان از عدم وجود دغدغه دانشجویان در راس هیئت رئیسه دانشگاه و خود هیئت رئیسه دارد. هیئت رئیسه‌ای که یکی از اعضایش، دکتر کریمیان از ابتدا با جعل واقعیت در خصوص اعتراض دانشجویان به قانون سنوات، سعی در به حاشیه بردن این مطالبه داشته است. آن‌چه این مطالبه را میسر کرده ایستادگی دانشجویان پلی‌تکنیک و قرار نگرفتن در چنین جوهای رسانه‌ای دانشگاه است. امیدواریم مطالبات آینده هم با همین قدرت وبدون توجه به قلدرمآبی‌های مسئولان صورت گیرند.
❗️پی‌نوشت: لازم به ذکر است با استناد به رای این دو پرونده تمامی دانشجویانی که از قبال این آیین‌نامه دانشگاه متضرر شده‌اند، حق بازپس‌گیری متضررات خود از دانشگاه را دارند.
@amirkabir_uni :منبع

1⃣3⃣3⃣7⃣
🆔@senfi_uni_iran

🔴🔴خبر فوری

#پریسا_رفیعی، فعال صنفی دانشجویی دانشگاه تهران پس از گذراندن یکسال حبس بدون ملاقات حضوری و مرخصی، هم اکنون با پایان دوران محکومیت از زندان اوین ازاد شد.

1⃣3⃣3⃣8⃣
🆔@senfi_uni_iran

⛔️⛔️ اخراج غیرقانونی کسری نوری از دانشگاه تهران!!

کسری نوری دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد رشته‌ی حقوق بشر دانشگاه تهران به دلیل محبوس بودن، از دانشگاه اخراج شد!
این در حالی است که تبصره 1 ماده 113 شیوه نامه اجرایی آیین‌نامه انضباطی دانشجویان صراحتا می‌گوید: در صورت محکومیت قطعی قضایی که منتهی به حبس شود، جزء سنوات محسوب نگردیده و دانشجو پس از پایان محکومیت می‌تواند ادامه تحصیل دهد.

پوریا نوری طی توییتی نامه‌ی اخراج برادرش کسری نوری را منتشر کرد و اخراج وی را در حالی خبر داد که کسری نوری طبق همه قوانین دانشگاهی باید همچنان دانشجوی دانشگاه تهران باشد.

اخراج کسری نوری از دانشگاه مطلقا غیرقانونی و یکی از مصادیق انقلاب فرهنگی دوم است.

1⃣3⃣3⃣9⃣
🆔 @senfi_uni_iran

🔴 کسری نوری چگونه اخراج شد؟!

1. کسری نوری دانشجوی ارشد حقوق بشر ورودی 96 دانشگاه تهران است. او در تاریخ اول اسفند 96 در گلستان هفتم بازداشت شد. بازداشت او متصل به زندان گشت و تحت حکم 12 سال حبس تعزیری که 7.5 سال آن قابل اجراست، قرار گرفت.

2. در سال 98، آیین نامه جدید انضباطی (در میان اعتراض دانشجویان به برخی بندهای این آیین‌نامه) به تصویب وزارت علوم رسید. تبصره 1 ماده 113 شیوه‌نامه اجرایی این آیین‌نامه صراحتا تکلیف تحصیل دانشجوی بازداشتی را مشخص کرد: "در صورت پیگرد یا محکومیت قطعی قضایی كه منتهی به بازداشت موقت یا حبس شود، مدت بازداشت یا حبس، جزء سنوات دانشجو محسوب نگردیده و دانشجو پس از پایان مدت محکومیت میتواند ادامه تحصیل نموده و دانشگاه به نحو مقتضی نسبت به ادامه تحصیل دانشجو مساعدت مینماید؛ چنانچه مدت محکومیت، از مدت مجاز مقطع تحصیلی بیشتر باشد، دانشگاه نحوه ادامه تحصیل را با موقعیت جدید آموزشی تطبیق میدهد."

3. پرونده کسری نوری در دانشگاه در سال 99 بررسی شد، یعنی پس از تصویب و اجرایی شدن شیوه‌نامه جدید. در 24 آبان 99، اولین بار حکم اخراج آموزشی کسری نوری به دلیل عدم مراجعه به دانشگاه صادر شد. با اعتراض خانواده‌ی او، موضوع به کمیسیون موارد خاص رفت. یک ماه بعد یعنی در 30 آذر 99، کمیسیون حکم اخراج از دانشگاه را تایید کرد. این حکم مجددا با اعتراض مواجه شد و در دی ماه 99 کمیسیون مجددا حکم به اخراج کسری نوری از دانشگاه داد. در پاسخ به اعتراض نهایی، روز 24 اسفند 99 رئیس دانشگاه تهران دکتر نیلی احمدآبادی، شخصا حکم اخراج این دانشجو را تایید و اعلام کرد.
به نظر می‌رسد مسئولان دانشگاهی خود را به بی‌خبری از قوانینی زده‌اند که خودشان در غیاب دانشجویان و اغلب علیه آنان تصویب می‌کنند.
حکم اخراج کسری نوری، در تغایر مسلم با متن قانون است و این حکم باید لغو شود.

1⃣3⃣4⃣0⃣
🆔 @senfi_uni_iran

🔴درخواست 345 دانشجوی دانشگاه تهران برای لغو حکم اخراج #کسری_نوری

◾️متن نامه:

جناب آقای دکتر نیلی
ریاست محترم دانشگاه تهران

نظر به تبصره‌ی 1 ماده 113 شیوه‌نامه‌ی اجرایی آیین نامه انضباطی دانشجویان که صراحتا قید می‌کند: "در صورت پیگرد یا محکومیت قطعی قضایی كه منتهی به بازداشت موقت یا حبس شود، مدت بازداشت یا حبس، جزء سنوات دانشجو محسوب نگردیده و دانشجو پس از پایان مدت محکومیت میتواند ادامه تحصیل نموده و دانشگاه به نحو مقتضی نسبت به ادامه تحصیل دانشجو مساعدت مینماید؛ چنانچه مدت محکومیت، از مدت مجاز مقطع تحصیلی بیشتر باشد، دانشگاه نحوه ادامه تحصیل را با موقعیت جدید آموزشی تطبیق میدهد"، دانشگاه تهران در اخراج کسری نوری دانشجوی این دانشگاه علاوه بر اقدامی حذف‌کننده و پلیسی، مرتکب عملی مطلقا غیرقانونی شده است.
کسری نوری از اول اسفند 96 محبوس است و عملا امکان مراجعه به دانشگاه را ندارد و باید ذیل همین تبصره با او برخورد شود.
لذا ما دانشجویان دانشگاه تهران امضاکننده‌ی این نامه موکدا خواستاریم حکم اخراج غیرقانونی کسری نوری از دانشگاه، فورا لغو شود.


◾️شماره‌های دانشجویی‌ محفوظ است.

1⃣3⃣4⃣1⃣
🆔 @senfi_uni_iran