شوراهای صنفی دانشجویان کشور

❌آقای دکتر صدیقی بخواند❌

🔸 «دیوانه»، «روانی»، «بی شعور»، «تنبل» و واژه هایی از این دست که هر روز از جانب هر کس، از رئیس جمهور مملکت گرفته تا معاون و وزیر و رییس دانشگاه می شنویم و سپس عمومیت یافته و تا بازار و غیره به گوش می رسد نشان دهنده چه چیز می تواند باشد؟
⁉️ چرا این واژه ها هر روز بیشتر رواج می یابند؟
تقلیل دادن مسائل؛ مسائل اجتماعیی که به افراد تقلیل داده می شوند. راهی ساده برای پاک کردن صورت مسأله و بهترین حربه برای عدم پاسخگویی ست. جامعه و ساختاری که بیمار است و می خواهد بیماری خود را پنهان کند، دست به چنین حربه ای می زند؛ افرادی را بیمار و تنبل ودیوانه معرفی می کند و افرادی دیگر از جامعه را نیز مفسد و بزه کار و امثالهم می خواند . و لذا واژگان طرد هر روز در جامعه عمومیت می یابد. این تلاشی است برای انکار سیستم غلط ، برای حفظ ساختاری که به جز حذف دیگری نمی تواند به زیست خود ادامه دهد. مبادا کسی گمان برد که ساختار معیوب است. متولیان این جامعه وقتی که در مقام پاسخگو قرار می گیرند چنین می گویند : «ما افرادی داریم که مشکل دارند و با حذف آنها از جامعه شما زیبایی و کمال را می ببینید. ساختار ما بسیار خوب عمل می کند».
بگذارید مثال دیگری بزنیم، در شهری که تولید زباله و تخریب باغ و عمارت تاریخی فراوان است ما با چه چیزی مواجه می شویم؟ ما ابتدا با تابلوهایی از این دست در سطح شهر روبرو می شویم که پس از اتمام پروژه نه از تابلوها نشانی مانده و نه باغ و عمارتی برجای مانده ... . بدینگونه به مرور بافت شهر عوض می شود،باغ و عمارت و دشت همگی تبدیل به "دیوار" می شود، راه آبهای زیرزمینی شهر از نخاله و زباله انباشته می شود، انبارهای زیر زمین از برای حفظ صورت شهر از لجن دفن شده انباشته می شوند.. دیوارها و زباله ها خود بخود پدید نیامده و این نگرش و ساختار فکری متولیان است که هر روز دیوار می سازند و زباله تولید می کنند. دیوار و زباله روز به روز بیشتر می شوند. دیوار نه تنها ساکنین شهر که متولیان آن را نیز خسته می کند. دیوارها عرصه را چنان تنگ می کنند که اگر ساکنین ویرانشان نکنند دیگر جایی برای دیوارسازی نمی ماند و فشار دیوارها به هم باعث ریزش این شهر می شود. شهر دیوارها فرو می ریزد و انبارها زباله منفجر می شوند .خرابه ها و زباله ها تصویری کم نظیر و بیمانند از فروپاشی عقاید و نظرات متولیان می سازد؛ تصاویری که بر تاریخ ثبت می شود. شهری که فرو می ریزد و متولیان آن باید با خانواده و همکارانشان در میان لجن های آن به مهمانی های هفتگی بپردازند.

🔹 دکتر صدیقی معاون دانشجویی وزارت علوم در نطقی گرانمایه فرمودند: «دانشجویی که تنبلی می‌کند یا به هر دلیلی تحصیل را در سنوات مجاز تمام نمی‌کند، باید هزینه آن را بپردازد ». هماهنگونه که می بینید اینجا «دانشجو» تنها یک فرد است که می تواند تک تک افراد باشد. و لذا فساد ساختار آموزشی را به فرد تقلیل می دهید. در سخنان شما او فرد است، فارغ از هر مکان و زمانی زیست می کند، دیوارها و معماری شهر و ساختارهای سیاسی و اقتصادی کشور و جنگ سوریه و دانشگاه و .... هیچ ربطی به این فرد ندارد، زیرا او مفرد است و «تنبلی» او ناشی از خودش و به تنهایی خود اوست .
آقای دکتر صدیقی در زبان فارسی اصطلاحی هست که می گویند :
«ولش کن، بهش سخت نگیر.
مقصر خودش نیست ،تنبل بار اومده».
اگر اینجا نخواهید که چرخه این منطق غلط خود را ادامه دهید و خانواده را مقصر اصلی معرفی نکنید، باید به شما بگویم که «تنبل بار اومده» نشان از این دارد که مردمی که شب و روز در حال زندگی کردن هستند و پشت صندلی دولت ننشسته اند، می دانند که ساختارهای اقتصادی و اجتماعی و شیوه تربیتی در تنبل بودن یا نبودن یک فرد دخیل است.
البته این نکته را نیز به شما گوشزد کنیم که "دانشجو ی تنبل" نداریم . این دانشجویانی که شما از آنها به اسم "تنبل" یاد می کنید:" ساعتها مشغول انجام سخت ترین کارها برای پرداخت هزینه هایی هستند که شما نه تنها در ترم سنوات، بلکه در کل دوران تحصیل به آنها تحمیل می کنید".

🔹 جناب آقای دکتر صدیقی، هدف از نگارش این متن این نبوده است که ما بخواهیم شما سخنانتان را پس بگیرید. ما بر خلاف منطق حاکم بر ذهن شما، ‎هر گاه بوروکراسی حاکم بر وزارت علوم پاسخگوی خواست هایمان نباشد با تجمع و تحصن حق خود را خواهیم گرفت؛ کما که تا پیش از این نیز رویه همین بوده است.
یقین دارم که در منطق ذهنی شما این سخنان جایی ندارند و آن هارا بی منطق می دانید. این نوشته تنها یک هدف دارد و آن آگاهی بخشی به شما و دیگران است که" مسائل اجتماعی قابلیت تقلیل یافتن به افراد را ندارد".

✍️ رحمان رضايي
#يادداشت

🆔 @senfi_uni_iran

2️⃣5️⃣0️⃣

4.62K viewsedited 09:30