#اطلاعیه_مهم
#فوری
 
                         باسمه تعالی

🔺🔻 با توجه به بند اول تفاهم نامه‌ی شورای صنفی با نمایندگان ریاست دانشگاه در اردیبهشت ماه سال گذشته، به اطلاع کلیه دانشجویان محترم می‌رساند، پس از عدم پاسخگویی ریاست دانشگاه به درخواست شورای صنفی مبنی بر برگزاری جلسه‌ی اضطراری، ما دانشجویان، فردا دوشنبه ۹۶/۱/۲۱ ساعت ۱۵ برای برگزاری جلسه اضطراری به صورت علنی با هیئت رئیسه، در مقابل آمفی تئاتر دانشگاه به انتظار ایشان خواهیم ماند‌ تا با حضور در جلسه علنی، پاسخگوی نقض این تفاهم‌نامه باشند.

✅ لذا خواهشمند است این خبر را به اطلاع کلیه‌ی دانشجویان برسانید.

صدای ما باشید.

منبع:کانال شورای صنفی دانشجویان دانشگاه صنعتی نوشیروانی
@showrayesenfi
2⃣5⃣4⃣

@senfi_uni_iran

تجمع دانشجویان دانشگاه نوشیروانی در حال برگزاری است.
دانشجویان با در دست داشتن پلاکاردهایی نسبت به خلف وعده مسئولین و برخوردهای امنیتی صورت گرفته اعتراض کردند.
2⃣5⃣5⃣
@senfi_uni_iran

هم اکنون ؛
تجمع دانشجویان نوشیروانی در اعتراض به نقض تفاهم نامه شورای صنفی با مسئولین دانشگاه
@senfi_uni_iran

هم اکنون ؛
تجمع دانشجویان نوشیروانی در اعتراض به نقض تفاهم نامه شورای صنفی با مسئولین دانشگاه
سخنرانی دبیر شورای صنفی پیرامون مسائل اخیر
@senfi_uni_iran

پلاکارد نوشته های دانشجویان نوشیروانی:
#مسئولین محترم لطفا از مسئولیت های خود فرار نکنید.

#ما در مقابل کارشکنی های نهادهای امنیتی و انظباطی سکوت نمی کنیم.

#دانشجو می میرد، ذلت نمی پذیرد

#از دفترهای خود بیرون بیایید و برای فرار از پاسخگویی دانشجویان را تهدید نکنید.

#ما از وعده های دروغین خسته شده ایم.

#هرچه بگندد نمکش میزنند، وای به روزی که بگندد نمک.
@senfi_uni_iran

🔶 شوراهای صنفی دانشجویان دانشگاه های کشور از ریاست دانشگاه نوشیروانی درخواست دارد تا در جمع تجمع کنندگان حاضر شود و نسبت به سوالات دانشجویان پاسخگو باشد.

بی شک دانشجویان این عدم پاسخگویی در بدنه وزارت علوم را از یاد نخواهند برد، کما اینکه #وزیر_علوم نیز چند سالی است در برابر اعتراضات، نامه ها و درخواست های صنفی دانشجویان سکوت کرده است.
2⃣5⃣6⃣
@senfi_uni_iran

"وقتی که صندوق رفاه دانشجویان از مدل های ریگان و تاچر بهره می گیرد."
صدرا مباهی
مهندس یزدانمهر:«ما در حوزه تغذیه بالغ بر 1200 میلیارد تومان اعتبار نیاز داریم که البته اعتباری هم در این زمینه در اختیار دانشگاه‌ها وجود دارد بطوریکه در حال حاضر برخلاف گذشته ردیفی در صندوق رفاه دانشجویان با عنوان تغذیه وجود ندارد و امروزه دانشگاه‌ها می توانند در این زمینه برنامه ریزی‌های لازم را داشته باشند و صندوق رفاه فقط نقش راهبری را در این زمینه انجام می دهد».
«اقدام دیگری که سال گذشته انجام دادیم و خوشبختانه نتیجه خوبی نیز گرفتیم موضوع ورود غذای آزاد دانشجویی بود که در حال حاضر برندهای مختلف در دانشگاه بر اساس مجوزی که دریافت می کنند و نظارت‌هایی که صورت می گیرد،‌ غذای خود را عرضه می کنند. در حال حاضر دانشگاهی که از غذای آزاد استفاده کند از یارانه تغذیه بهره مند می شود و بین 3 تا 4 هزار تومان به هر دانشجو یارانه یا اعتبار تعلق می گیرد و این اعتبار به کارت هوشمند دانشجویان واریز خواهد شد.» (به انتقاد شوراهای صنفی به کارت هوشمند رجوع کنید https://t.me/senfi_uni_iran/756 ).
کالینیکوس در کتاب دانشگاه ها در جهان نئولیبرال نوشته است: «گذار از کمک های مالی به دانشجویان به سمت وام و شهریه ها، بسیاری از دانشجویان را وادار کرده است تا ساعتهای زیادی کار کرده و معاش خود را در راستای آمادگی برای یک زندگی بر اساس کار مزدی تامین کنند. تعجب بر انگیز نیست که در این شرایط دانشجویانِ بالقوه که از پیشینه ی خانوادگیِ فقیرتر برخوردار اند از رفتن به دانشگاه دلسرد بشوند.

این تحولات به هیچ وجه مختص انگلستان نیست. دانشگاهها در سراسر جهان تحت فشار قرار گرفته
اند تا تغییرات مشابهی را انجام دهند و این تعدیل ساختاری در آموزشِ عالی خود بخشی از پروسه ی اقتصادی و سیاسیِ گسترده تری، در واقع در سطح جهانی، است که تحت عنوان نئولیبرالیسم شناخته میشود. در عمل تمامی دولتها در جهان به همراه نخبگان بازار و رسانه از زمانی که در دهه 1980 توسط رونالد ریگان و مارگارت تاچر این تحولات آغاز شد، آن را دنبال کرده اند. نئولیبرالیسم میکوشد تمامی جنبه های زندگی اجتماعی را تحت منطق بازار در بیاورد و همچنین میکوشد تا همه چیز را به کالایی تبدیل کرده که میتواند برای کسب سود در مالکیت شخصی در بیاید و خرید و فروش شود.»
همچنین می توانید برای اطلاعات بیشتر در مورد تجای سازی دانشگاه ها بررسی موردی کوی دانشگاه تهران به متن زیر رجوع کنید: https://t.me/senfi_uni_iran/668
2⃣5⃣7⃣
@senfi_uni_iran

با وجود حضور پرشمار دانشجویان در تجمع امروز دانشگاه نوشیروانی مسئولین حاضر به جوابگویی به دانشجویان نشدند.
@senfi_uni_iran

#تکمیلی
بیانیه ابتدای تجمع دانشجویان نوشیروانی بابل.
2⃣5⃣8⃣
@senfi_uni_iran

علی اکبر ملکشاه دبیر سابق شورای صنفی دانشگاه صنعتی شریف :
▫️با وضع پیش آمده در زمینه بومی گزینی و گزینش جنسیتی؛دختری از بلوچستان خواب دانشگاه های تهران را هم نمی تواند ببیند.
2⃣5⃣9⃣
@senfi_uni_iran

اولین شماره نشریه " پایدیا " نشریه مستقل دانشجویان دانشگاه تهران
@paideia_mag

💠 از دانشگاه چه می دانیم؟

💠 نگاهی نو و انتقادی به آموزش و دانشگاه

💠 بازتاب مشکلات، دغدغه ها و خواسته های دانشجو

🔴آیا شما هم آدم بی‌عرضه‌ای هستید؟

✍دکتر فردین علیخواه
-جامعه‌شناس-
🔶در سکوتِ شب و درحالی‌که انگشتِ اشارۀ مان را روی صفحۀ موبایل ُسر می‌دهیم به لبخندها و دندان‌های سفید آدم‌های موفق خیره می‌شویم. مکث می کنیم و به فکر می‌رویم. به اینکه چه آرزوهایی در سر داشتیم و نشد که به آن‌ها برسیم. جنگیدیم ولی پیروز نشدیم. هر چه دویدیم از خطّ آغاز فاصله نگرفتیم. گاهی اوقات یقۀ خودمان را می‌گیریم و سرِ خودمان فریاد می‌زنیم. پس از جرّ و بحث شدیدی که با اعضای خانواده‌مان داشتیم که ما را "بی‌عرضه" خطاب کرده بودند، در مقابل آینۀ دست‌شوئی به خودمان خیره می‌شویم و به خودمان تشر می‌زنیم که "ای بی‌عرضه"، "بی‌عرضه".

🔸متأسفانه در چند سال گذشته " روان‌شناسی گرایی" به‌شدت در جامعۀ ما گسترش یافته است. منظورم از روان‌شناسی گرایی آن است که در بررسی مسائل اجتماعی تنها فرد را در شکست‌هایش به عنوان مقصر می‌شناسیم و از نقش زمینه‌های اجتماعی و اقتصادی در رقم زدن شکست‌ها و ناکامی‌های افراد غافل می‌شویم. در این چارچوب، به کسی که مدام شکست می‌خورد توصیه می‌کنیم که در "کلاس‌های تقویت اراده" شرکت کند و یا اگر نسبت به جامعه بدبین است به «کلاس‌های مثبت اندیشی» برود تا بهبود یابد. همه‌چیز آمادۀ برداشت است و مشکل در ضعفِ اراده و توانایی افراد است. گویی در درون هر فرد غولِ چراغِ جادو منتظر است و فقط باید به فرد کمک کرد تا آن غول را صدا بزند. موضوعاتی همچون چگونگی توزیع منابع، پارتی بازی و فرصت‌های نابرابر اهمیتی ندارد. در این نگاه، کارخانه‌دارانی که به دلیل ورود اجناس چینی ورشکست شده‌اند و تنها دل‌خوشی‌شان دردِ دل کردن با مسافرانی است که سوار پراید آنان شده‌اند، افرادی بی‌لیاقت تعریف می‌شوند چون اراده نداشتند گلیم خودشان را از آب بیرون بکشند! دانشجویی که سه سال پس از فارغ‌التحصیلی همچنان بیکار است و والدینش او را مدام "بی‌عرضه" خطاب می‌کنند، تقصیر خودش است و لیاقت پیشرفت ندارد.

🔶 در پاسخ به این پرسش که "چرا من شکست می‌خورم و ناکام هستم؟"، نگاه روان شنایی گرایی شما را به جمله «خب تقصیر خودت است» می‌رساند. معمولاً در جهان، سیاستمداران به این نوع پاسخ بسیار علاقه دارند. چون شما در نهایت یقۀ خودتان -و نه آنان را- را خواهید گرفت.

🔸وقتی شبکه‌های مختلف صداوسیما را تماشا می‌کنیم می‌بینیم که در برنامه‌های متعدد آن روان شناسان حضور گرمی دارند و درحالی‌که روی مبل‌های شیک نشسته‌اند و خیلی خوب موقع صحبت کردن دستهایشان را تکان می دهند تلاش می‌کنند روانِ بینندگانی را که زمینه‌های نابرابر اجتماعی و اقتصادی به آنان صدمه زده است احیاء کنند. حضور کم‌رنگ جامعه شناسان در برنامه‌های صداوسیما همیشه فرصت گسترش این نوع مواجهه با مسائل اجتماعی را فراهم آورده است. واقعیت آن است که ورود جامعه شناسان به بررسی شکست‌ها و ناکامی‌های فردی؛ می‌تواند مخاطره‌آمیز باشد؛ چون جامعه‌شناس ناچار خواهد بود به سراغ ساختارهای اجتماعی نابرابر برود. حتی جامعه‌شناسی مانند دکتر فرامرز رفیع پور که معمولاً در صحبت کردن جانب احتیاط را نگاه می‌دارد وقتی در برنامه «توقف ممنوع» شبکه پنج به بررسی « فساد اقتصادی» می‌پردازد کاغذی را به سمت بینندگان می‌گیرد که بر روی آن فلش‌های مختلفی به دایره‌های رنگی متعدد وصل شده‌اند و توضیح می‌دهد که این فلش‌ها بیانگر ازدواج‌های فامیلی در بین مسئولان کشور است و یکی از زمینه‌های بالقوه گسترش فساد اقتصادی –به بیان او- همین عامل است.
گروه‌های مختلف تلگرامی هم پرشده است از توصیه‌های روان‌شناسانه به آدم‌ها. غافل از اینکه "زندگی مثبت" فقط با تغییر نگاه ما شکل نمی‌گیرد و شرایط اجتماعی و اقتصادی جامعه نیز بر زندگی ما اثرگذار است.

✅ ساعت هفت صبح است و مجریِ رادیو حرف می‌زند: سلام ای جوان ایرانی، آره، آره، با توأم، چرا به پشت سرت نگا می‌کنی، نه با توأم، بیکاری؟ کنکور قبول نشدی؟ هر چی می دویی به‌جایی نمی‌رسی؟ نه، نه ، تو حق نداری ناراحت بشی، یه یا علی بگو، نفس عمیق بکش و در این صبح زیبا بگو سلام زندگی، آره. امروز، امروز طرحی نو بینداز، بگو من می تونم، بگو، با صدای بلند بگو تا من که توی استودیو هستم بشنوم، دنیا بشنوه و راه‌ها به روت باز شه...الآن می خوایم با یه روان‌شناس درباره اراده صحبت کنیم، جایی نریا.../
رادیو را خاموش می‌کنم و پیام‌های تلگرامی‌ام را باز می‌کنم:
"سلام استاد. 15 ماهه فارغ‌التحصیل شدم و هنوز بیکارم. چند آزمون استخدامی شرکت کردم و هر بار رتبه‌ی 5 آوردم ولی همش یک یا دو نفر می‌خواستند. می‌خواستم ازتون خواهش کنم اگه جایی کاری سراغ دارین منو معرفی کنید. غیر مرتبط هم باشه خوبه. چشم امیدم به شماست. ممنون"

2⃣6⃣1⃣
@senfi_uni_iran

❗️❗️❓❓
"چرا باید پرسشگر بود؟"
پویا جانی پور، دبیر کمیسیون خوابگاه شورای صنفی علم و صنعت
انتخابات ریاست جمهوری پیش رو یک فرصت بسیار خوب برای فعالین صنفی است تا با فرض شرکت یا عدم شرکت در انتخابات از کاندیداهای ریاست جمهوری در مورد برنامه ی خود در مورد آموزش عالی و روند کالایی سازی آموزش سوال بپرسند و این موضوع را به موضوعی در مناظره های انتخاباتی تبدیل کنند. در دوران انتخابات مناظره هایی در دانشگاه ها بین نمایندگان ستادهای کاندیداهای انتخاباتی در دانشگاه در می گیرد که عموما از هر دری سخن و سوالی مطرح می شود غیر از مسائل دانشگاهی.
فعالین صنفی می بایست سوالاتی که در طول سال با مراجعه به وزارت علوم و سازمان دانشجویان هیچ جوابی برایشان نگرفته اند در این فرصت مطرح کنند و جواب را بعد از انتخابات نیز به کاندیدای برنده ی انتخابات گوشزد کنند.
مثلا وقتی یک نامزد انتخابات وعده ی افزایش تعداد پردیس های دانشگاهی و پارک های علم و فناوری را می دهد یا بدتر از آن صحبتی در این مورد نمی کند فعالین صنفی-دانشجویی با عدم #پرسشگری در این مورد تنها عرصه ی فعالیت خود و دوره های بعدی شورای صنفی را تنگ تر می کنند.
شرکت یا عدم شرکت فعال در انتخابات، از طریق پرسش در مورد سوالاتی مشخص از کاندیداها راهی بسیار مطلوب برای بهبود فعالیت در سالهای آینده خواهد بود. با اینکه به تجربه ثابت شده که وعده های انتخاباتی الزامی برای کاندیداها ایجاد نمیکند! اما این پرسشگری (اگر به صورت سوالاتی هماهنگ در سراسر کشور) مطرح شود قطعا هم مسئولین و هم دانشجوبان و مردم را نسبت به وضعیت دانشجویان حساس تر خواهد کرد.
#یادداشت
2⃣6⃣2⃣
@senfi_uni_iran

🔹قانون بودجۀ 96- رونمایی از دو سنجۀ جدید در حوزۀ آموزش🔹


🔸تا سال پیش، «تعداد دانشجو» سنجۀ اصلی برای برآورد و تخصیص منابع مالی در برنامه‌های مختلف آموزش عالی بود. در قانون بودجۀ 96، سنجۀ «دانشجو در سنوات مجاز تحصیلی» جایگزین سنجۀ پیشین شده است. معنای این سنجه این است که دانشجویانی که سنوات تحصیل آن‌ها در مقاطع مختلف از حد مجاز بیشتر است، عملاً سهمی از منابع عمومی دولت در زمینۀ خدمات آموزشی، کمک آموزشی، خدمات رفاهی دانشجویی ندارند؛ به عبارت دیگر دولت در تأمین مالی دانشگاه‌ها این گروه از دانشجویان را عملاً نادیده می‌گیرد. این سنجه در راستای عملیاتی‌کردن قانون موسوم به «سنوات تحصیلی» است که سال گذشته با اعتراض‌های گسترده‌ای از سوی دانشجویان مواجه شد، اما به نظر می‌رسد صدای این اعتراض‌ها در نظام بودجه‌ریزی شنیده نشده است.

🔸در حوزۀ آموزش عمومی نیز در بسیاری از برنامه‌های اصلی، سنجۀ «دانش‌آموزان در گروه سنی ذی‌ربط» جایگزین سنجۀ «تعداد دانش‌آموزان» شده است. این سنجۀ جدید به بیان ساده بدین معناست که به‌عنوان مثال، بودجه‌ای که دولت به برنامۀ آموزش ابتدایی اختصاص می‌دهد صرفاً براساس تعداد دانش‌آموزانی است که بین 6 تا 11 سال سن دارند و در منابع عمومی دولت برای آموزش دانش‌آموزانی که بیش از 11 سال سن دارند (در نتیجۀ مردودی، بازماندگی موقت از تحصیل، تأخیر در ورود به مدرسه، و ...) و در مقطع ابتدایی هستند، بودجه‌ای پیش‌بینی نشده است. در سایر مقاطع نیز براساس سن، همین رویه وجود دارد.

🔸هر دوی این سنجه‌ها، نشانگر روند کالایی‌شدن هرچه بیشتر آموزش عمومی و عالی است. در ایران که بنا بر سرشماری‌های عمومی بیش از 10 میلیون نفر از جمیعت بیسواد، و بیش از 18 میلیون نفر کم‌سواد هستند، چنین رویه‌هایی بسیار آسیب‌زا خواهد بود. هرچند این موضوع اهمیت دارد که وزارتخانه‌های مربوطه، چه سازوکارها و تدابیر نهادی و مکملی را برای جبران این کسری‌های سرانه پیش‌بینی می‌کنند، اما براساس روندهای پیشین می‌توان انتظار داشت پرداخت از جیب مردم در حوزۀ آموزش بیشتر شود، کیفیت پایان‌نامه‌های دانشجویی نازل‌تر شود، چرخه‌های فساد علمی گسترده‌تر شود، و ...

منبع: کانال سیاست گذاری اجتماعی
@omidi_reza
#یادداشت
#کلایی_شدن_آموزش
2️⃣6️⃣3️⃣
🆔@senfi_uni_iran

🔹به گزارش کانال تلگرامی «سامانه بن كتاب نمايشگاه بين المللي كتاب تهران» در این دوره بن ها کتاب، در قطعات 100 هزار تومانی توزیع می گردد. تخفیف دانشجویی در این دوره نیز مانند دوره گذشته 40 درصد است، در صورتی که دوره های پیشین تخفبف دانشجویی 50 درصد بود.
🔸مسئله صرفاً بر سر 10 هزار تومان نیست. جدای از این که اگر همین 10 هزار تومان در تعداد دانشجویان متقاضی ضرب شود چه رقم نجومی ای بدست می آید، مسئله مهمتر گسترش روندی در تمام سطوح آموزش است. در صورت ادامه این روند هر چند سال یک بار، چند درصد دیگری از تخفیف کم می شود، قطعات گران تر و گران تر می شود و «نمایشگاه کتاب» دیگر صرفه مالی برای دانشجوی شهرستانی که از قضا جزو اقشار ضعیف جامعه نیز به حساب می آید، نمی کند.
#نمایشگاه_کتاب
2⃣6⃣4⃣
🆔@senfi_uni_iran

امیرحسین سعادت
دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی رفاه اجتماعی (دبیر سابق شورای صنفی دانشگاه علامه طباطبایی)

🔴چگونه می توان از نهادها و تشکل های مدنی ( در اینجا به فراخور موضوع ، در مورد شوراهای صنفی دانشجویان) یک بنگاه خیریه مجانی ساخت ؟!🔴
به یاد مثالی افتادم که شاید کمی بی ربط به بحث اصلیمان باشد اما می تواند به تدقیق موضوع کمک کند .
به لحاظ جامعه شناختی ، نقدی بسیار جدی به عملکرد سمن ها و انجیو های خیریه و یا خیریه ای شده وجود دارد : " فعالیت های خیره ای تنها التیامی موقت برای کاهش دردهایی ست که به نقطه بحران رسیده اند . از این حیث ، فعالیت های خیره ای اتفاقا می تواند در جهت بازتولید شرایط موجود عمل کند ؛ آنچنان که هرچه تعداد انجیو های خیریه ای حمایت از مطرودان نظام طبقاتی بیشتر شده است ، برعکس ،سلطه اقتصادی کار خودش را کرده است و حتی بر تعداد بدهکارانش! افزوده شده است . اما این شرایط نابرابر چگونه ممکن است به سمت برابری و عدالت تغییر کند ؟ روشن است، زمانی که قوانین و اصول بالادستی که در سطح کلان ، سیاستگذاری و برنامه ریزی شده اند ، به نفع ذینفعان تغییر کند . به عنوان مثال در مورد کودکان کار ، راهکار می تواند تغییر قوانین بالادستی اشتغال و کار و دستمزد به نفع خانواده های طبقات فرودست جامعه باشد و نه صحبت از امری محال و شعاری اتوپیایی همچون "لغو کار کودک" .
بگذریم ، شکی نیست که اصلی ترین وظیفه شوراهای صنفی دانشجویان به عنوان نهاد مدافع حقوق و شئون آن ها، پیگیری مشکلات ریز و درشت روزمره است اما خطر : چنانچه شوراهای صنفی دانشجویان صرفا درگیر حل مسائل ریز و درشت روزانه دانشگاه شوند و نسبت به قوانین و آیین نامه های بالادستی که چنین وضعیتی را ایجاد کرده اند ،غافل باشند ، نتیجه تنها یک چیز است : شورای صنفی دانشجویان تبدیل می شود به یک نیروی کار مجانی در اختیار دانشگاه به منظور حل جزییات دست و پاگیر ، یک بازوی اجرایی ، یک واسط و رابط و سوپاپ اطمینان حرفه ای از جنس دانشجو به منظور تلطیف فضا و جلوگیری از اعتراضات رادیکال .

بار دیگر تاکید می کنم ، مسئله از نظر نگارنده این نیست که شوراهای صنفی دانشحویان نباید با مسائل کوچک روزمره درگیر باشند چه که مسئولت اصلیشان این است ، اما بسیاری مواقع ، به سادگی نکته ای بدیهی نادیده گرفته می شود : اگر قیمت خوابگاه اضافه شده است ، اگر کیفیت فلان غذا و فلان خدمات دانشجویی کاهش پیدا کرده است ، اگر هرسال قیمت واحدهای درسی بیشتر می شود ، اگر اینترنت قطع و وصل می شود ، اگر اندازه برنج کم است ، اگر سرویس های نقلیه دانشگاه مدام خراب می شود ، اگر امکانات سلف کم است ، اگر سقف فلان دانشکده دارد خراب می شود روی سرمان ، اگر میلیون میلیون جریمه سنوات گرفته می شد ، اگر کیفیت کلاس های درس کم است ، اگر قیمت اجناس بوفه مدام گران می شود ، اگر کمبود امکانات درمانی و ورزشی و فضای سبز داریم ، اگر بودجه برنامه های فرهنگی کم است و صدها اگر دیگر !
این ها مختص یک دانشگاه خاص نیست ، این ها همه با اختلافی اندک بین همه مان مشترک است . به یک دلیل ساده : منطق و الگوی واحدی وجود دارد که برسازنده چنین وضعیت اسف باری است . لوایح و قوانین بالادستی هستند که مولدان چنین وضعیتی می شوند ، ردیف های بودجه ای مشترکی هستند که بر اساس آن ها برنامه ریزی می شود .
آن الگو چیست ؟ یک واقعیت مبرهن : دولت هر روز پیش از پیش پای خودش را از آموزش و وظیفه ای که قانون اساسی بر عهده اش گذاشته است ( فراهم کردن تحصیل رایگان برای همه افراد ) ، کنار می کشد .
اما آیا اگر تمامی مشکلاتمان در نتیجه سیاستگذاری های کلان کشوری در بخش آموزش است ، تلاش ها و پیگیری های ریز و درشت درون دانشگاهی ، صرفا تلاشی بیهوده نیست ؟
اگر بخواهم روراست بگویم ؛ آری ، چنانچه این تلاش ها متوجه سیستم کلان تصمیم گیری های آموزشی نشود و منجرب به تغییر قوانین نگردد ، صرفا تلاش هایی التیام بخش در جهت کاهش درد و سلب کنش های اعتراضی رادیکالی ست که می تواند دولت را وادار به عقب نشینی نسبت به رویه ای که در پیش گرفته است کند . اتفاقا در چنین وضعیتی است که اعتراض ها و تلاش های جزیره ای شوراهای صنفی و دانشجویان دانشگاه های مختلف چنانچه معطوف به هدف و مطالبات مشترک دانشجویان باشد ، در نهایت می تواند منجرب به فشار سیستمی به دولت و بازگشت به سمت آموزش عادلانه و کاهش فشار بر گرده دانشجویان و حتی ذینفعان حوزه آموزش عمومی شود . در نهایت آنچه اهمیت دارد : وحدت رویه در مطالبه است : اصل 30 قانون اساسی دولت را موظف به برقراری آموزش رایگان و برابر کرده است . سوال : اصل 30 قانون اساسی کجاست ؟؟؟ بودجه کم است و فلان آیین نامه اجازه نمی دهد ، مشکل مسئولین است ، نه مشکل دانشجویان .

ادامه در پست بعدی ⏪
2⃣6⃣5⃣

⏩ ادامه از پست قبل "

در هر حال پیشنهادهای عملی ما به مسئولین می تواند چنین باشد :
1_ این همه بودجه های زائد سرسام آور در بخش های مختلف را کم کنید و به وظایف رفاهی محوله در قانون اساسی این ملت پبردازید . ( در هر حال به ما ربطی ندارد ، بودجه اش را از کجا می آورید ، ما متن قانون اساسی در برابرمان است).
2_ در حرکتی جسورانه ، صورت مسئله را پاک کنید و قانون اساسی را تغییر دهید و به رای بگذارید ، از قضا بخش های رفاهی دیگری نیز در آن قانون وجود دارد که روزی مردم این کشور به آن رای داده اند ، گویا نمی بینید !!


#یادداشت
2⃣6⃣5⃣
@senfi_uni_iran

@Shora_iust
#انتخابات شورای صنفی دانشگاه علم و صنعت
2⃣6⃣6⃣
@senfi_uni_iran