قصه‌ی غصه‌های کوچه متروپل؛ ۱۰ دقیقه تا مرگ

اُم‌عباس یا مامان عباس صدایش می‌کنند. صبح روز ۲ خرداد ۱۴۰۱ از روستا برای درمان به سمت آبادان راه میوفتد. در یکی از مطب‌های اطراف متروپل نوبت داشت. بازار امیری در آبادان پاتوق صنف پزشکان است.

سوار بر خودرو که می‌شود به اشتباه آدرس صحیحی به راننده نداد و راننده اُم‌عباس را چند خیابان بالاتر پیاده کرد.

وقتی پیاده به سمت متروپل راهش را پیش می‌برد، چشم چشم می‌کند تا مجتمع را پیدا کند که ناگهان مجتمع متروپل را می‌بیند که در لحظاتی کوتاه شروع به فرو ریختن کرد.

او به مرگ خیلی نزدیک شده بود و تنها ۱۰ دقیقه یا کمتر، با مرگ فاصله داشت. اگر به موقع به مقصد می‌رسید احتمالا الان عباس داغدارش بود.

از همان روز اول حادثه، نقاب زده، سبدی بر سر با خرمایی که از نخیلات روستایشان است و نان محلی می‌آید و روزانه از آواربرداران پذیرایی می‌کند.

اُم‌عباس شخصیت خیره کننده‌ای دارد. تنها از روستا می‌آید، پذیرایی می‌کند، گوشه‌ای می‌نشیند، «خویه عینی» گویان ناله می‌کند، اشک می‌ریزد و مجدد به کارش ادامه می‌دهد./ قاسم ال‌کثیر

@SepehrAzadi

اعلام حمایت و همبستگی جمعی از فعالین زنان شهر سنندج و مریوان در دیدار با خانواده های معلمین زندانی اسکندر لطفی، شعبان محمدی و مسعود نیکخواه

@SepehrAzadi