«گِل می‌گیرم سرم؛ فریاد اعتراض به گرانی و نداری»
مردی در اوج درماندگی و اعتراض، از دردهای انباشته مردم می‌گوید؛ از اعتیاد جوانان، فقر، گرانی، سفره‌های خالی، پدران شرمنده و مادرانی که توان تأمین نیازهای خانواده را ندارند

گِل می‌گیرم سرم برای آن جوانی که گرفتار اعتیاد شده است.
گِل می‌گیرم سرم برای فقر، برای گرانی و برای مردمی که زیر فشار زندگی کمر خم کرده‌اند.
گِل می‌گیرم سرم برای مادری که نمی‌داند نان شب فرزندانش را از کجا تهیه کند.
گِل می‌گیرم سرم برای پدری که شرمنده زن و بچه‌اش شده و دستش از تأمین ساده‌ترین نیازهای خانواده کوتاه مانده است.
گِل می‌گیرم سرم برای حاشیه‌نشینان، برای بیکاران، برای کارگران و بازنشستگانی که هر روز فقیرتر از دیروز می‌شوند.
گِل می‌گیرم سرم برای جوانانی که امیدشان را از دست داده‌اند و آینده‌ای پیش روی خود نمی‌بینند.
گِل می‌گیرم سرم برای همه دردها و بدبختی‌هایی که بر سر این مردم آوار شده است.
خدایا! تا کی این همه رنج؟🩸🩸

🔴 بر باعث و بانیش تا قیام قیامت لعنت

🚩تاریخ #تبریز پر از روایت زنانی است که با جان و تن خود سرود آزادی سرودند
روایتی از روز تیرباران قهرمان بزرگ خلق #ثریا_ابوالفتحی :

ساعت ده صبح روز پنجشنبه، ۲ مهر ۱۳۶۰ در زندان تبریز، ثریا ابوالفتحی رو به دادگاه احضار کردند. ساعت ۶ عصر بود که از دادگاه برگشت و با عجله وارد سلول شد پرسیدم چی شد؟ یک کلام گفت: اعدام! از او پرسیدم چه کسی تو را خواسته بود؟

ثریا جواب داد: شجاعی معاون موسوی. من خیلی منتظر شدم تا به من نوبت برسد. چون امشب خیلی اعدامی داریم. همه آنجا بودند. شجاعی گفت: تو اعدامی! من هم گفتم این را از اول می‌دانستم. شهادت در راه خدا و خلق افتخار است.

بچه‌ها از ثریا خواستند که بخاطر طفل شش ماهه‌اش که هنوز به دنیا نیامده بود بخواهد تا فعلاً از اعدامش صرفنظر کنند. اما ثریا با قاطعیت جواب داد: «اگر اینها دم از اسلام میزنند و انسان هستند، می‌دانند که نباید زن باردار را اعدام کنند. اما من هرگز منت اینها رو نمی‌کشم. بگذار من را در همین حال بکشند تا چهره پلیدشان بیشتر افشا بشود.»