وتعطَّلَتْ لغـةُ الكـلامِ وخاطبَـتْ
عَيْنَـيَّ فِي لُغَـة الـهَوى عينـاكِ
-----------------------------
زبان سخن قاصر شد و چشمان من
با زبان عشق چشمان تو را ندا داد

#احمد_شوقی
ترجمه: #محمد_حمادی

@sherarabimoader

@sherarabimoaser
(أُحبّك.. أُحبّك.. والبقية تأتي)

حديثُكِ سُجَّادةٌ فارسيَّهْ..
وعيناكِ عُصفورتانِ دمشقيّتانِ..
تطيرانِ بين الجدار وبين الجدارْ..
وقلبي يسافرُ مثل الحمامة فوقَ مياه يديكِ،
ويأخُذُ قَيْلُولةً تحت ظلِّ السِّوارْ..
وإنِّي أُحبُّكِ..
لكنْ أخافْ التورُّطَ فيكِ،
أخافُ التوحُّدَ فيكِ،
أخافُ التقمُّصَ فيكِ،
فقد علَّمتْني التجاربُ أن أتجنَّب عشقَ النساءِ،
وموجَ البحارْ..
أنا لا أناقش حبَّكِ.. فهو نهاري
ولستُ أناقشُ شمسَ النهارْ
أنا لا أناقش حبَّكِ..
فهو يقرِّرُ في أيِّ يوم سيأتي.. وفي أيَّ يومٍ سيذهبُ..
وهو يحدّدُ وقتَ الحوارِ، وشكلَ الحوارْ..

*
دعيني أصبُّ لكِ الشايَ،
أنتِ خرافيَّةُ الحسن هذا الصباحَ،
وصوتُكِ نَقْشٌ جميلٌ على ثوب مراكشيَّهْ
وعِقْدُكِ يلعبُ كالطفل تحت المرايا..
ويرتشفُ الماءَ من شفة المزهريَّهْْ
دعيني أصبُّ لكِ الشايَ، هل قلتُ إنِّي أُحبُّكِ؟
هل قلتُ إنِّي سعيدٌ لأنكِ جئتِ..
وأنَّ حضورَكِ يُسْعِدُ مثلَ حضور القصيدَهْ
ومثلَ حضور المراكبِ، والذكرياتِ البعيدَهْْ..
*
دعيني أُترجمُ بعضَ كلام المقاعدِ وهي تُرحِّبُ فيكِ..
دعيني، أعبِّرُ عمّا يدورُ ببال الفناجينِ،
وهي تفكّرُ في شفتيكِ..
وبالِ الملاعقِ، والسُكَّريَّهْ..
دعيني أُضيفُكِ حرفاً جديداً..
على أحرُفِ الأبجديَّهْ..
دعيني أُناقضُ نفسي قليلاً
وأجمعُ في الحبّ بين الحضارة والبربريَّهْ..

*
- أأعجبكِ الشايُ؟
- هل ترغبينَ ببعض الحليبِ؟
- وهل تكتفينَ –كما كنتِ دوماً- بقطعةِ سُكَّرْ؟
- وأمّا أنا فأفضّلُ وجهكِ من غير سُكَّرْ..
أُكرّرُ للمرَّة الألفِ أنّي أُحبُّكِ..
كيف تريدينني أن أفسِّرَ ما لا يُفَسَّرْ؟
وكيف تريدينني أن أقيسَ مساحةَ حزني؟
وحزنيَ كالطفل.. يزدادُ في كلِّ يوم جمالاً ويكبرْ..
دعيني أقولُ بكلِّ اللغات التي تعرفينَ والتي لا تعرفينَ..
أُحبُّكِ أنتِ..
دعيني أفتّشُ عن مفرداتٍ..
تكون بحجم حنيني إليكِ..
وعن كلماتٍ.. تغطّي مساحةَ نهديكِ..
بالماء، والعُشْب، والياسمينْ
دعيني أفكّرُ عنكِ..
وأشتاقُ عنكِ..
وأبكي، وأضحكُ عنكِ..
وأُلغي المسافةَ بين الخيال وبين اليقينْ..
*
دعيني أنادي عليكِ، بكلِّ حروف النداء..
لعلّي إذا ما تَغَرْغَرْتُ باسْمِكِ، من شفتي تُولدينْ
دعيني أؤسّسُ دولةَ عشقٍ..
تكونينَ أنتِ المليكةَ فيها..
وأصبحُ فيها أنا أعظمَ العاشقينْ..
دعيني أقودُ انقلاباً..
يوطّدُ سلطةَ عينيكِ بين الشعوبِ،
دعيني.. أغيّرُ بالحبِّ وجهَ الحضارةِ..
أنتِ الحضارةُ.. أنتِ التراث الذي يتشكّلُ في باطن الأرض
منذ ألوف السنينْ..
*
أُحبُّكِ..
كيفَ تريديني أن أبرهنَ أنّ حضوركِ في الكون،
مثل حضور المياهِ،
ومثل حضور الشَجَرْ
وأنّكِ زهرةُ دوَّار شمسٍ..
وبستانُ نَخْلٍ..
وأُغنيةٌ أبحرتْ من وَتَرْ..
دعيني أقولُك بالصمتِ..
حين تضيقُ العبارةُ عمّا أُعاني..
وحين يصيرُ الكلامُ مؤامرةً أتورّط فيها.
وتغدو القصيدةُ آنيةً من حَجَرْ..
*
دعيني..
أقولُكِ ما بين نفسي وبيني..
وما بينَ أهداب عيني، وعيني..
دعيني..
أقولكِ بالرمزِ، إن كنتِ لا تثقينَ بضوء القمرْ..
دعيني أقولُكِ بالبَرْقِ،
أو برَذَاذ المَطَرْ..
دعيني أُقدّمُ للبحر عنوانَ عينيكِ..
إن تقبلي دعوتي للسَفَرْ..
لماذا أُحبُّكِ؟
إنَّ السفينةَ في البحر، لا تتذكَّرُ كيف أحاط بها الماءُ..
لا تتذكَرُ كيف اعتراها الدُوارْ..
لماذا أُحبّكِ؟
إنَّ الرصاصةَ في اللحم لا تتساءلُ من أينَ جاءتْ..
وليست تُقدِّمُ أيَّ اعتذارْ..
***
لماذا أُحبُّكِ.. لا تسأليني..
فليسَ لديَّ الخيارُ.. وليس لديكِ الخيارْ..

@sherarabimoaser

@sherarabimoaser
(أُحبّك.. أُحبّك.. والبقية تأتي // دوستت دارم… دوستت دارم… و بقیه خودش می آید!)

نزار قبانی
برگردان: عبدالرضا قنبری

***

واژه‌هایت، فرش ایرانی است…
چشمانت دو پرستوی دمشقی…
که بین دو دیوار در پروازند… قلبِ من چون کبوتری از روی دستان آبی تو پرواز می‌کند،
و زیر سایه‌ی دیوار قیلوله می‌کند…
دوستت دارم…
اما می‌ترسم بی‌اختیار در چنگال عشق تو گرفتار شوم،
می‌ترسم با تو یکی بشوم، می‌ترسم ترا مانند لباس خود حس کنم
تجربه به من یاد داد که دور از عشقِ زنان باشم.
.
و نیز از موج دریاها…
من عشق ترا کتمان نمی‌کنم…چرا که این روز من است
و من آفتاب را کتمان نمی‌کنم
من اصل وجودی ترا کتمان نمی‌کنم…
خودش مشخص می‌کند کدام روز می‌آید… وکدام روز می‌رود
و خودش مشخص می‌کند چه زمانی و به چه شکلی کتمان کند.
.
اجازه بده برایت چای درست کنم،
زیبایی تو در این سپیده دم، آن‌قدر زیاد است که باور کردنی نیست،
و صدای تو مانند تصویر زیبایی روی لباس دختری مراکشی است.
و گردنبند تو مانند بچه‌ای است که زیر آینه بازی می‌کند…
و آب را از لبان گلدان می‌نوشد.
اجازه بده برایت چای بریزم، من گفتم دوست دارم؟!
آیا من گفتم خوشحالم که آمدی؟!
و آمدن‌ات همانند حضور قصیده، شادی را به ارمغان می‌آورد؟!
و به مانند آمدن کشتی‌ها وخاطرات دوردست…؟!
.
بگذار برایت بعضی از سخنان صندلی‌ها را که در حال خوش آمد گویی به تو هستند، ترجمه کنم.

بگذار آن چه را که در ذهنِ فنجان (فال قهوه) می‌گذرد برایت تعبیر کنم،
درحالی که آن‌ها به لب‌های تو می‌اندیشند…
و ذهن قاشق‌ها و قندان…!
بگذار ترا به مانند حرف جدیدی…
بر حروف ابجدی اضافه کنم…
بگذار کمی با خودم متناقض باشم
و در عشق، تمدن و بربریت را با هم جمع کنم…!
.
آیا چای شگفتی ترا برانگیخت؟
کمی شیر میل داری؟
و آیا همان گونه که همیشه بودی به یک حبه قند قناعت می‌کنی؟
اما من صورت ترا بدون شکر بیش‌تر می‌پسندم.
برای هزارمین بار تکرار می‌کنم ترا دوست دارم.
چه‌گونه از من می خواهی آن چه را که قابل تفسیر نیست (عشق) برایت تفسیر کنم؟
و چه‌گونه می‌خواهی که مساحتِ اندوه و حزنِ خود را اندازه بگیرم؟
و اندوه من چون طفلی است که هر روز بر زیباییِ آن افزوده می‌شود و بزرگ می‌شود.
بگذار با تمام زبان‌هایی که می‌شناسی ونمی‌شناسی بگویم
ترا دوست دارم.
بگذار جست و جو کنم واژه‌هایی که
به اندازه‌ی حجم عشقم به تو باشد
و کلماتی را جست و جو کنم که تمام مساحت سینه‌ات را بپوشاند.
با آب و چمن و یاسمن..
بگذار به خاطر تو فکر کنم
و به خاطر تو مشتاق شوم.
و به خاطر تو گریه کنم و به خاطر تو بخندم
و به خاطر تو مسافتِ بینِ خیال و یقین را از بین ببرم.
.
اجازه بده ترا با تمام حروف ندا صدا بزنم
باشد که وقتی اسم تو از میان لب‌هایم متولد شد
یک کشور عشق تاسیس کنم
که تو ملکه‌ی آن باشی
و من در آن بزرگ‌ترین عاشق‌ها خواهم بود.
بگذار انقلابی را رهبری کنم
که سلطه‌ی چشمانت را بین ملت‌ها بگستراند.
بگذار که با عشق، چهره‌ی تمدن را دگرگون کنم.
تمدن تویی… و تو همان اثر باستانی هستی که در دلِ زمین از هزاران سال پیش در حال شکل گرفتن است.
.
دوستت دارم…
چه‌گونه از من می‌خواهی که ثابت کنم؟
حضور تو در هستی
به مانند حضور آب،
و به مانند حضور درخت است
و تو گل آفتابگردان هستی
و تو یک باغ نخل هستی
و مانند یک ترانه‌ای که از دریای یک تار گذشته است.
بگذار ترا با سکوت بگویم…
زمانی که عبارت باعث درد من می‌شود اندوهگین می‌گردد
و زمانی که سخن مانند یک توطئه می‌شود و من در آن گرفتار می‌شوم، می‌گردم
و قصیده به مانند ظرفی سنگی می‌شود….
.
بگذار
که ترا فقط خودم بگویم
و میان پلک‌های چشمم و چشمم.
بگذار
که ترا با اشاره بگویم اگر به نور ماه اعتمادی نداری
بگذار که ترا به سرعت برق بگویم
و یا به مانند باران نرم.
بگذار آدرس چشم‌هایت را به دریا بدهم
اگر دعوت مرا برای مسافرت بپذیری!
چرا دوستت دارم؟
کشتی‌ای که در دریاست به یاد نمی‌آورد که چه گونه گرداب آنرا در برگرفته
و به یاد نمی آورد که گرداب چه‌گونه آن را احاطه کرده!
چرا دوستت دارم؟
از گلوله‌ای که در گوشتِ تن است، پرسیده نمی‌شود که از کجا آمده است
و هیچ عذرخواهی نمی کند.
.
چرا دوستت دارم؟…ازمن نپرس!
چرا که من هیچ حقِ انتخابی ندارم
و تو نیز هیچ حق انتخاب نداری!
@sherarabimoaser

العربية أبجدية عاشقة تجرها ثمانٍ وعشرون فرسًا جامحة ، تشقُ طريقها إليك لا عداءً بل لتوشوشك: أحبك.
أحلام مستغانمي
اللوحة: الفنان التونسي عبدالرزاق حمودة
@sherarabimoaser

نی من منم و نی تو توئی نی تو منی
هم من منم و هم تو توئی و هم تو منی
—----------------------
لا أنا، أنا ولا أنتِ، أنتِ ولا أنتِ أنا
وأنا أنا، كما أنتِ أنتِ وأنتِ أيضا أنا

مولانا جلال الدين الرومي
الترجمة لـ #محمد_حمادي

🔸عبق 🔸

أزهارُ الشبّو
تتسلّلُ – كلَّ مساءٍ
إلى غرفتكِ
تسرقُ رائحةَ جسدكِ
وتعودُ إلى الحديقة
بخطى متوجسةٍ
لئلا تشي بها الأزهارُ النمّامة

*•*•*•*•*•*•*•
🔸عطر آگین🔸

گل‌های شب‌بو
هر شب پنهانی،
به اتاق خوابت می‌آیند
عطر تنت را می‌ربایند
و پاورچین پاورچین،
به باغچه برمی‌گردند
مبادا گل‌های سخن‌چین رازشان را آشکار سازند !

عدنان الصائغ
ترجمه: زهرا ابومعاش

@sherarabimoser

عندما تصل إلى نقطة حيث لا حاجة لك لإبهار الآخرين، هنا سوف تبدأ حريتك.
------------------------
وقتی به نقطه‌ای برسی که دیگر نیازی به شگفت‌زده کردن دیگران نداشته باشی، اینجاست که آزادی‌ات آغاز می‌شود.

#هالة_كاظم
ترجمه: #محمد_حمادی
@sherarabimoaser

المرأة؛ لیست الوجه الثاني للقمر، ولکنها القمر.
---------------------------
زن؛ رویِ دیگرِ ماه نیست، بلکه خودِ ماه است.

#نزار_قباني
ترجمه: #محمد_حمادی
@sherarabimoaser

وللصمت المفعم بالشعور حكم أقوى من حكم الكلمات.
...................................
سکوتِ سرشار از احساس، سلطه‌ای قوی‌تر از سلطه‌ی واژه‌ها را داراست.

مصطفی محمود
ترجمه: #محمد_حمادی
@sherarabimoaser

انور الخطیب
ترجمه: #محمد_حمادی
****
تَمُرينَ بي
تتركينَ بعد كل خطوة نَرجسة
شُجيرة حِناء
وطيراً قليل الحَياء
يُشْبهني
يَغمزنى لأتبعكٍ
بى شغفٌ أن أكون
أكثر مِن نَهر تنهّر
ومِن بحرٍ تبحّر
ومِن زهر تزهّر
ومِن خمر تخمّر
بى شغف أن أكون غَيمة
كلما رفعتِ ذراعيكِ السخيين للسماء
أُمْطِرُ..
—-------------------------
به من سرمی‌زنی
بعد از هر گامی، نرگسی برجا می‌گذاری
بوته حنایی
و پرنده‌ای بی چشم و رو
شبیه خودم
که به من چشمک می‌زند تا دنبالت کنم
اشتیاق دارم برای آنکه
بیشتر از رودی باشم که رود گشته و
دریایی که دریا شده باشد
از شکوفه‌‌ای که شکفته است و
شرابی که رسیده باشد
اشتیاق دارم برای آنکه ابری بشوم
هر بار که دستان سخاوتمندت را رو به آسمان گرفتی
ببارم..

• عشق؛ یعنی اینکه دو تن با هم از یک چیز بخندند، در آن واحد غمگین شوند، با یک چوب کبریت با هم روشن و خاموش شوند، بدون اینکه هماهنگی یا توافقی وجود داشته باشد.

📚 #از_كتاب «مشکی برازنده‌ی توست»
✏️ #احلام_مستغانمی
📝 #محمد_حمادی


@HirmandPub | نشر هیرمند

‏الآن أبكي بدمع الروح لا المقل.
-----------------------
اکنون با اشک‌های روح و نه چشمان، می‌گریم.

عبد الرزاق عبد الواحد
ترجمه: #محمد_حمادی
@sherarabimoaser

هَجَروا الكَلامَ إِلى الدُموعِ لِأَنَّهُمُ
وَجَدوا البَلاغَةَ كُلَّها في الأَدمُعِ
---------------------------
سخن را رها کردند و سراغ اشک‌ها رفتند
زیراکه تمام فصاحت را در اشک‌ها یافتند

إيليا أبو ماضي
ترجمه: #محمد_حمادی
@sherarabimoaser

من أين أتيت أيها الغبار؟
من أرض ودّعت ماءها
وشهدت ذبول زهرها
ويباس برديّها وقصبها
وانتفض ملحها..
-----------------------
از کجا آمدی ای غبار؟
از سرزمینی که با آب‌هایش وداع کرد وُ
شاهد پژمردگی گل‌ها
خشکیدن بَردی* و نیزارش شد وُ
قیام نمک‌هایش..

*. بَردی یا پاپیروس، گیاهی است که در تالاب‌ها می‌روید.

(محمد حمادی)
@sherarabimoaser

@sherarabimoaser

دو شعر از محمد الماغوط
ترجمه: أمل نبهانی
(نقل از مجله ادبی پیاده‌رو)




شعر اول :

باران اندوهناک
چهره ی غمگینم را می پوشاند وُ من
رؤیای پلکانی از غبار را می بینم
از پشت های خمیده و دست های فشرده بر زانوها
می خواهم به آسمان روم تا بدانم
به کجا می روند آه ها و دعاهامان ؟
آه عزیزم
شاید همه ی افسوس ها و دعاها
و آه ها و استغاثه ها
که در گذر هزاران سال و قرن
از میلیون ها دهان و سینه بیرون آمده اند
در جایی از آسمان, چون ابرها جمع شده اند
و شاید کلمات من
کنارِ کلمات مسیح بوده اند
پس در انتظار اشک آسمان باشیم
عزیزم

شعر دوم :

دیگران خوردن می خواهند وُ من گرسنگی را
که بپوشند وُ من عریانی را
خانه داشته باشند وُ من آوارگی را
ازین رو
با هیچ موجودی رقابت نمی کنم
چرا که همه بُرد می خواهند وُ من
باختن را

#شعر_البحر_۱
🆔 @CTAFJ
شعر: #ایلیا_ابوماضی
ترجمه: #زهرا_ابومعاش

قد سألت البحر يوما هل أنا يا بحر منكا؟
هل صحيح ما رواه بعضهم عني وعنكا؟
أم ترى ما زعموا زورا وبهتانا وإفكا؟
ضحكت أمواجه مني وقالت:
لست أدري!

روزی از دریا پرسیدم آیا من از جنس تو هستم؟
آیا آنچه درباره‌ی من و تو می‌گویند درست است؟
یا ادعای آنان دروغ و تهمت و بهتان است؟
امواج دریا به من خندید و گفت:
نمی‌دانم!
🆔 @CTAFJ
أيّها البحر، أتدري كم مضت ألف عليكا
وهل الشّاطىء يدري أنّه جاث لديكا
وهل الأنهار تدري أنّها منك إليكا
ما الذّي الأمواج قالت حين ثارت؟
لست أدري!

ای دریا می‌دانی چند هزاره بر تو گذشته است؟
وآیا ساحل می‌داند که در حضور تو زانو زده است؟
و آیا رودها می‌دانند که از تو سرچشمه می‌گیرند و به سوی تو باز می‌گردند؟
امواج چه گفتند هنگامی که برخاستند؟
نمی‌دانم!
🆔 @CTAFJ
أنت يا بحر أسير.. آه ما أعظم أسرك
أنت مثلي أيّها الجبار لا تملك أمرك
أشبهت حالك حالي وحكى عذري عذرك
فمتى أنجو من الأسر وتنجو؟..
لست أدري!

ای دریا تو چون من اسیری... آه چه بزرگ و عظیم است اسارتت!
ای قدرتمند! تو چون من اختیاری از خود نداری
حال تو شبیه حال من است و شرایط هر دوی ما مثل هم است
پس کی از بند اسارت رها می‌شوم و می‌شوی؟
نمی‌دانم!
🆔 @CTAFJ
ترسل السّحب فتسقي أرضنا والشّجرا
قد أكلناك وقلنا قد أكلنا الثّمرا
وشربناك وقلنا قد شربنا المطرا
أصواب ما زعمنا أم ضلال؟
لست أدري!

تو ابرها را می‌فرستی تا زمین و درختان را آبیاری کند
ما در حقیقت تو را خوردیم ولی ادعا کردیم که میوه می‌خوریم
و تو را نوشیدیم و گفتیم آب باران را نوشیده‌ایم
آیا ادعای ما درست بود یا اشتباه؟
نمی‌دانم!
🆔 @CTAFJ
قد سألت السّحب في الآفاق هل تذكر رملك
وسألت الشّجر المورق هل يعرف فضلك
وسألت الدّر في الأعناق هل تذكر أصلك
وكأنّي خلتها قالت جميعا:
لست أدري!

از ابرهای افق پرسیدم آیا شن و ماسه‌ی تو را به خاطر دارند؟
و از درختان پربار و برگ پرسیدم آیا لطف تو را به یاد دارند؟
و از مروارید آویخته بر گردن پرسیدم آیا اصل خویش را به یاد دارد؟
گویی همه‌ی آنها پاسخ دادند:
نمی‌دانم!
🆔 @CTAFJ
یرقص الموج وفي قاعك حرب لن تزولا
تخلق الأسماك لكن تخلق الحوت الأكولا
قد جمعت الموت في صدرك والعيش الجميلا
ليت شعري أنت مهد أم ضريح؟..
لست أدري!

موج به رقص می‌آید و در قعر تو جنگ پایان‌ناپذیری جاری است
تو هم ماهی‌ها و هم نهنگ ماهیخوار را می‌آفرینی
در سینه‌ی خویش هم مرگ و هم زندگی زیبا را باهم گرد آورده‌ای
کاش می‌دانستم تو گهواره‌ای یا گور؟
نمی‌دانم!

🆔 @CTAFJ

🔹 الذين يعرفون فرحة الوصول إلى أعلى السلَم هم الذين بدأوا من أسفله.

آن‌ها که شادی رسیدن به بالاترین پله نردبان را درک کرده‌اند همان‌هایی هستند که از پله‌ی اول آغاز کردند.


#غازي_القصيبي

@mahbube_afshar

🔹 لَا تُخْبِرُونِي عَمَّنْ يَكْرَهُنِي أَوْ يَتَكَلَّمُ عَنِّي، أُتْرُكُونِي أُحِبُّ الْجَمِيعَ ، وَ أَظُنُّ أَنَّ الْجَمِيعَ يُحِبُّونَنِي.

برایم خبر نیاورید که چه کسی از من بدش می‌آید یا پشت سرم حرف می‌زند، بگذارید همه را دوست داشته باشم و‌گمان کنم آن‌ها نیز مرا دوست دارند.


#نجيب_محفوظ

@mahbube_afshar

سَلامٌ، وَإنْ كَـانَ السّـلامُ تَحِيَّةً،
فوَجْهُكَ دونَ الرّدّ يكفي المُسَلِّما
-----------------
سلام، و اگرچه سلام، درود و تحیّت است
رخسار تو، بی‌جواب هم، سلام‌کننده را کفایت است

البحتري
@sherarabimoaser

لم أنتهِ
تابع فإني أشتهي
أن تنحني کالیاء في اللیلِ البهي
أو کالفواصلِ في کلام العاشقین
تذیب ثلجَ تأوّهي
تابعْ فبعضُ القولِ أکثرُ حنکةً
في غزل ثوبِ الحبِّ للجسدِ الشهي
لم أنتهِ.
------------------------
کارم به پایان نرسیده
ادامه بده که خواهانم
که چون حرف (یاء ليل) خم شوی در این شب دل‌انگیز
یا به‌سان فاصله‌ها در سخن عاشقان
تو برف آهم را آب می‌کنی
ادامه بده
که برخی سخنان بافراست‌ترند
در بافت جامه‌ی عشق
برای قامتِ تنِ خواستنیْ

سهام الشعشاع
@sherarabimoaser