Audio
سخنرانی مهران صولتی در همایش" بازخوانی اندیشه شریعتی و آینده تفکر در ایران" - تهران- سوم آذرماه ۹۷
#شریعتی
@solati_mehran
#شریعتی
@solati_mehran
🔹 پیشنهادی برای خروج از بحران های موجود!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱ایران ۹۷ با بحران هایی مواجه است که هر روز ابعاد خطیرتری می یابد. در این میان برخی از بحران ها هم هستند که به ابرچالش تبدیل شده اند. مطابق اعلام رسمی دولت، ایران امروز از شش ابر چالش بحران آب، محیط زیست، بیکاری، نظام بانکی، صندوق های بازنشستگی و آسیب های اجتماعی رنج می برد. به دلیل اختلاف نظر جدی کارگزاران انتخابی و انتصابی از علل و ماهیت شکل گیری این بحران ها هم تاکنون اقدام موثری برای کاهش ابعاد نگران کننده این مشکلات انجام نشده است. شاید بتوان حجم این اختلافات را در داستان پرمناقشه FATF مشاهده کرد که ضرورت تصویب آن در شرایط تحریم های بی سابقه امریکا بدیهی به نظر می رسد. این روزها که به دلیل احساس بی اعتمادی به آینده شاهد افزایش حجم مهاجرت های احتمالا بی بازگشت از کشور هستیم همواره با این پرسش افکار عمومی مواجه می شویم که بالاخره چه خواهدشد؟ شاید بتوان گفت که پاسخ روشن به این پرسش، امروزه به سخت ترین اقدام ممکن تبدیل شده است. در حالی که اصلاح طلبی در معنای مرسوم آن یعنی شرکت در انتخابات به امید ایجاد تغییر هر روز بیش از پیش رنگ می بازد، براندازان کوشیده اند تا از خلاء موجود بهره گرفته و سرنگونی نظم سیاسی کنونی را به تنها آلترناتیو بهبود شرایط موجود تبدیل کنند. امیدی که به دلیل هراس از آینده بدتر از امروز با چالش های جدی مواجه شده است. حال می توان در شرایط "تعلیق امید "که چندی است جامعه ایران را درگیر خود ساخته است دوباره پرسید؛ راه برون رفت از وضعیت موجود کدام است؟ به نظر می رسد اگر به سرعت شاهد شکل گیری اجماعی برای کاهش ابعاد نگران کننده ابرچالش های اخیر نباشیم جبران خسارت ها در آینده کاملا ناممکن می شود. این هم روشن است که هرگونه اجماع پایداری از مسیر نضج و قوام گرفتن یک گفت و گوی ملی قابل حصول است که باز هم فعلا امیدی به انجام آن نیست. از یک سو اصول گرایان منکر هر گونه شرایط بحرانی در کشور و ضرورت ایجاد یک پارادایم شیفت هستند و از سوی دیگر اصلاح طلبان فاقد اعتبار کافی برای جدی گرفتن تحلیل های شان از سوی قدرت می باشند. در این میان ناشنوایی سیستماتیک حکومت هم موجب نشنیده شدن صدای اعتراضات مردمی شده است. به نظر می رسد در شرایط فعلی می توان به راه حل بدیلی اندیشید که آن هم سپردن وظیفه حل و فصل بحران ها، به ویژه ابرچالش های شش گانه موجود به مرکزی خارج از دولت است. به طور مثال دولت می تواند پیشنهاد کند که حل بحران ها از سوی حکومت یک پروژه ملی تلقی شده و دولت هم فقط یکی از اجزای مرکزی باشد که از سوی نظام برای مدیریت و سامان دهی به امور ابرچالش ها تعیین می شود. نباید اجازه داد که تجربه اختلاف نظرهای بی سرانجام بر سر برجام دوباره تکرار شود. واقعیت این است که در شرایط موجود هیچ راه مطمئنی برای توافق مراکز انتخابی و انتصابی برای برون رفت از وضعیت فعلی جز از مسیر تشکیل مرکز نامبرده وجود ندارد. می دانم که اکنون خواهید گفت که چاره کار عبارت از بازگشت همه نهادهای سیاسی کشور به مرزهای تعیین شده در قانون اساسی است مثلا اینکه نیروهای نظامی نباید در سیاست دخالت کنند و موارد مشابه دیگر. اما واقعیت این است که هیچ چشم انداز کوتاه مدت و خوش بینانه ای برای حاکمیت قانون پیش روی کشور وجود ندارد. بحران های موجود در حال مکیدن شیره حیات جامعه ای هستند که گرد ناامیدی و افسردگی بر آن پاشیده اند. جامعه ای که هیچ راه برون رفتی مقابل خود نمی بیند و همین به احساس درمانده گی ناشی از بی قدرتی عمیق او دامن زده است. شاید ارزشمندترین کنش مدنی در شرایط موجود عبارت از اندیشیدن به راه حل های بدیل باشد!
@solati_mehran
#بحران
#ابر_چالش
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱ایران ۹۷ با بحران هایی مواجه است که هر روز ابعاد خطیرتری می یابد. در این میان برخی از بحران ها هم هستند که به ابرچالش تبدیل شده اند. مطابق اعلام رسمی دولت، ایران امروز از شش ابر چالش بحران آب، محیط زیست، بیکاری، نظام بانکی، صندوق های بازنشستگی و آسیب های اجتماعی رنج می برد. به دلیل اختلاف نظر جدی کارگزاران انتخابی و انتصابی از علل و ماهیت شکل گیری این بحران ها هم تاکنون اقدام موثری برای کاهش ابعاد نگران کننده این مشکلات انجام نشده است. شاید بتوان حجم این اختلافات را در داستان پرمناقشه FATF مشاهده کرد که ضرورت تصویب آن در شرایط تحریم های بی سابقه امریکا بدیهی به نظر می رسد. این روزها که به دلیل احساس بی اعتمادی به آینده شاهد افزایش حجم مهاجرت های احتمالا بی بازگشت از کشور هستیم همواره با این پرسش افکار عمومی مواجه می شویم که بالاخره چه خواهدشد؟ شاید بتوان گفت که پاسخ روشن به این پرسش، امروزه به سخت ترین اقدام ممکن تبدیل شده است. در حالی که اصلاح طلبی در معنای مرسوم آن یعنی شرکت در انتخابات به امید ایجاد تغییر هر روز بیش از پیش رنگ می بازد، براندازان کوشیده اند تا از خلاء موجود بهره گرفته و سرنگونی نظم سیاسی کنونی را به تنها آلترناتیو بهبود شرایط موجود تبدیل کنند. امیدی که به دلیل هراس از آینده بدتر از امروز با چالش های جدی مواجه شده است. حال می توان در شرایط "تعلیق امید "که چندی است جامعه ایران را درگیر خود ساخته است دوباره پرسید؛ راه برون رفت از وضعیت موجود کدام است؟ به نظر می رسد اگر به سرعت شاهد شکل گیری اجماعی برای کاهش ابعاد نگران کننده ابرچالش های اخیر نباشیم جبران خسارت ها در آینده کاملا ناممکن می شود. این هم روشن است که هرگونه اجماع پایداری از مسیر نضج و قوام گرفتن یک گفت و گوی ملی قابل حصول است که باز هم فعلا امیدی به انجام آن نیست. از یک سو اصول گرایان منکر هر گونه شرایط بحرانی در کشور و ضرورت ایجاد یک پارادایم شیفت هستند و از سوی دیگر اصلاح طلبان فاقد اعتبار کافی برای جدی گرفتن تحلیل های شان از سوی قدرت می باشند. در این میان ناشنوایی سیستماتیک حکومت هم موجب نشنیده شدن صدای اعتراضات مردمی شده است. به نظر می رسد در شرایط فعلی می توان به راه حل بدیلی اندیشید که آن هم سپردن وظیفه حل و فصل بحران ها، به ویژه ابرچالش های شش گانه موجود به مرکزی خارج از دولت است. به طور مثال دولت می تواند پیشنهاد کند که حل بحران ها از سوی حکومت یک پروژه ملی تلقی شده و دولت هم فقط یکی از اجزای مرکزی باشد که از سوی نظام برای مدیریت و سامان دهی به امور ابرچالش ها تعیین می شود. نباید اجازه داد که تجربه اختلاف نظرهای بی سرانجام بر سر برجام دوباره تکرار شود. واقعیت این است که در شرایط موجود هیچ راه مطمئنی برای توافق مراکز انتخابی و انتصابی برای برون رفت از وضعیت فعلی جز از مسیر تشکیل مرکز نامبرده وجود ندارد. می دانم که اکنون خواهید گفت که چاره کار عبارت از بازگشت همه نهادهای سیاسی کشور به مرزهای تعیین شده در قانون اساسی است مثلا اینکه نیروهای نظامی نباید در سیاست دخالت کنند و موارد مشابه دیگر. اما واقعیت این است که هیچ چشم انداز کوتاه مدت و خوش بینانه ای برای حاکمیت قانون پیش روی کشور وجود ندارد. بحران های موجود در حال مکیدن شیره حیات جامعه ای هستند که گرد ناامیدی و افسردگی بر آن پاشیده اند. جامعه ای که هیچ راه برون رفتی مقابل خود نمی بیند و همین به احساس درمانده گی ناشی از بی قدرتی عمیق او دامن زده است. شاید ارزشمندترین کنش مدنی در شرایط موجود عبارت از اندیشیدن به راه حل های بدیل باشد!
@solati_mehran
#بحران
#ابر_چالش
🔸پیامبر(ص) علاوه بر آن که مدام در فکر گره گشایی از کار مردم بود به عهدی که با آن ها بسته بود وفادار می ماند. شکاف دولت - ملت از بی وفایی حاکمان نسبت به میثاق شان با مردم ایجاد می شود!
@solati_mehran
@solati_mehran
Forwarded from در جستجوی حقیقت (دکتر محمد باقر تاج الدین)
☸ندیدن ها و نشنیدن های ساختاری و سیستماتیک
✍محمد باقر تاج الدین
✅ ندیدن ها و نشنیدن های ساختاری و سیستماتیک از سوی سیاستگذاران و کارگزاران جامعه به جایی رسیده است که گویی سال ها و بل دهه هاست که دیگر نمی توانند روندها، تحولات، تغییرات، مسائل و پدیده های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی جامعه را به درستی ببینند و بشنوند. ضمن این که بود و باش و زندگی مردم جامعه به درستی دیده نمی شود صدای آنان هم به خوبی شنیده نمی شود. صداهای خاموش جامعه(منظور حاشیه نشینان و مطرودین و محرومین جامعه است که به دلیل در اختیار نداشتن فرصت ها و امکانات لازم برای رساندن صدای خود به ساختار سیاسی جامعه هیچ گاه نتوانستند و نمی نوانند اعلام موجودیت کنند و صدای خود را به گوش آنان برسانند) به کنار، حتی صدای روشنفکران و متفکران و اندیشمندان و صاحبنطران جامعه که بعضاً این جا و آن جا کوشش می کنند درباره مشکلات و مسائل گوناگون اجتماعی و اقتصادی و سیاسی تحلیل های خود را ارئه کنند هم عموماً نشنیده گرفته می شود و گویا گوش شنوایی برای شنیدن این سخنان وجود ندارد. از زبان ملک الشعراء بهار باید گفت که:
بیست سال افزون زدم دادِ وطن، نشنید کس تازه از نو میزنم دادِ وطن، من با کی اَم؟
همچو بلبل گر هزار آوا برآرم، چون که هست گوشها بر نغمه زاغ و زَغَن، من با کی اَم؟
میزنم در انجمن فریاد واوبلا، ولیک پنبه دارد گوشِ اهلِ انجمن، من با کی اَم؟!!!
✅ندیدن ها و نشنیدن های ساختاری و سیستماتیک لزوما مربوط به فرد یا افراد و گروه های خاصی نیست، بلکه موضوع از این قرار است که ساختار سیاسی جامعه در وضعیت فعلی خودش به هر دلیل توان دیدن و شنیدن صداهای متنوع و گوناگون جامعه را ندارد و اکنون راه برون رفت از مشکلات این است که ساختار سیاسی جامعه باید به گونه ای اصلاح و ترمیم شود که بتواند هم خوب ببیند و هم خوب بشنود تا از پسِ این خوب دیدن ها و خوب شنیدن ها قادر به ارائه تحلیل های درست و منطقی ای باشد که جامعه را از بحران ها خارج کند و راه پیشرفت و توسعه متوازن و پایدار را هموار کند.
✅ندیدن ها و نشنیدن های ساختاری و سیستماتیک موجب می شود که بسیاری از مسائل و مشکلات مردم و گروه های مختلف اجتماعی نه تنها مورد توجه قرار نگیرند، در عین حال انباشت شوند و ناگهان چون کوه آتشفشان دچار فوران شوند. بیشترِ دلسوزان و روشنفکران و آگاهان به شرایط کشور بارها و از مجاری گوناگون فریاد زدند که شرایط اقتصادی، اجتماعی و سیاسی کشور خوب نیست. دیگر با چه زبانی بگویند که مشکلات و مسائل کشور تاب و توان مردمان این سرزمین را بریده و در حال تبدیل شدن به مخاطراتِ جدی است. با چه زبانی بگویند که بیکاری، فقر و محرومیت گسترده، نابرابری های اجتماعی، حاشیه نشینی و مهاجرت های ناموزون به کلان شهرها و شهرهای بزرگ، عدم پاسخگویی بسیاری از نهادها و سازمان ها، فساد گسترده، بحران محیط زیست و خشکسالی همه و همه شرایط را به آستانه فروپاشی و درهم ریزی اجتماعی سوق داده؟!!! عجیب این است که برخی مسئولان و مدیران این سرزمین توجه چندانی به چنین شرایط بغرنجی نمی کنند و به دلیل ندیدن ها و نشنیدن های ساختاری و سیستماتیک از درک و تحلیل منطقی مسائل و مشکلات کشور ناتوان شده اند!!!
✅مسائل اجتماعی و سیاسی و اقتصادی و فرهنگی یکی و دوتا و ده تا و صد البته دمِ دستی و سطحی هم نیستند که راه حل های سطحی و غیر علمی و غیر منطقی داشته باشند. ضمن این که این مسائل امروز و دیروز هم بروز و ظهور نیافته اند، بلکه در یک فرایند تاریخی و اجتماعی امکان بروز و ظهور یافته اند، لذا بر اساس یک فرایند عقلانی و منطقی و مبتنی بر شرایط اجتماعی و فرهنگی قابل رفع و رجوع هستند و نه با ساده سازی و بی توجهی به تاریخ و به شرایط امروزین. جهانِ امروز جهانِ عقلانیت جدید، علوم جدید و اخلاق جدید است و در چنین جهانی صد البته بدون عقلانیت و علم و اخلاق جدید نمی توان درصدد حل و فصل مشکلات و مسائل برآمد و به تَبَعِ آن خواهانِ پیشرفت و توسعه متوازن و پایدار بود. جهان امروز جهانِ شناخت علمی و عقلانی و جهان برنامه ریزی های منطقی و آینده نگرانه است و از طریق سیاستگذاری ها و برنامه ریزی های منطقی و علمی می توان امیدوار بود که از میان انبوهی از مشکلات و مسائل گوناگونی که کشور را در بر گرفته اند، عبور کرد و به سرمنزل سعادت و آرامش و امنیت رسید.
@tajeddin_mohammadbagher
✍محمد باقر تاج الدین
✅ ندیدن ها و نشنیدن های ساختاری و سیستماتیک از سوی سیاستگذاران و کارگزاران جامعه به جایی رسیده است که گویی سال ها و بل دهه هاست که دیگر نمی توانند روندها، تحولات، تغییرات، مسائل و پدیده های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی جامعه را به درستی ببینند و بشنوند. ضمن این که بود و باش و زندگی مردم جامعه به درستی دیده نمی شود صدای آنان هم به خوبی شنیده نمی شود. صداهای خاموش جامعه(منظور حاشیه نشینان و مطرودین و محرومین جامعه است که به دلیل در اختیار نداشتن فرصت ها و امکانات لازم برای رساندن صدای خود به ساختار سیاسی جامعه هیچ گاه نتوانستند و نمی نوانند اعلام موجودیت کنند و صدای خود را به گوش آنان برسانند) به کنار، حتی صدای روشنفکران و متفکران و اندیشمندان و صاحبنطران جامعه که بعضاً این جا و آن جا کوشش می کنند درباره مشکلات و مسائل گوناگون اجتماعی و اقتصادی و سیاسی تحلیل های خود را ارئه کنند هم عموماً نشنیده گرفته می شود و گویا گوش شنوایی برای شنیدن این سخنان وجود ندارد. از زبان ملک الشعراء بهار باید گفت که:
بیست سال افزون زدم دادِ وطن، نشنید کس تازه از نو میزنم دادِ وطن، من با کی اَم؟
همچو بلبل گر هزار آوا برآرم، چون که هست گوشها بر نغمه زاغ و زَغَن، من با کی اَم؟
میزنم در انجمن فریاد واوبلا، ولیک پنبه دارد گوشِ اهلِ انجمن، من با کی اَم؟!!!
✅ندیدن ها و نشنیدن های ساختاری و سیستماتیک لزوما مربوط به فرد یا افراد و گروه های خاصی نیست، بلکه موضوع از این قرار است که ساختار سیاسی جامعه در وضعیت فعلی خودش به هر دلیل توان دیدن و شنیدن صداهای متنوع و گوناگون جامعه را ندارد و اکنون راه برون رفت از مشکلات این است که ساختار سیاسی جامعه باید به گونه ای اصلاح و ترمیم شود که بتواند هم خوب ببیند و هم خوب بشنود تا از پسِ این خوب دیدن ها و خوب شنیدن ها قادر به ارائه تحلیل های درست و منطقی ای باشد که جامعه را از بحران ها خارج کند و راه پیشرفت و توسعه متوازن و پایدار را هموار کند.
✅ندیدن ها و نشنیدن های ساختاری و سیستماتیک موجب می شود که بسیاری از مسائل و مشکلات مردم و گروه های مختلف اجتماعی نه تنها مورد توجه قرار نگیرند، در عین حال انباشت شوند و ناگهان چون کوه آتشفشان دچار فوران شوند. بیشترِ دلسوزان و روشنفکران و آگاهان به شرایط کشور بارها و از مجاری گوناگون فریاد زدند که شرایط اقتصادی، اجتماعی و سیاسی کشور خوب نیست. دیگر با چه زبانی بگویند که مشکلات و مسائل کشور تاب و توان مردمان این سرزمین را بریده و در حال تبدیل شدن به مخاطراتِ جدی است. با چه زبانی بگویند که بیکاری، فقر و محرومیت گسترده، نابرابری های اجتماعی، حاشیه نشینی و مهاجرت های ناموزون به کلان شهرها و شهرهای بزرگ، عدم پاسخگویی بسیاری از نهادها و سازمان ها، فساد گسترده، بحران محیط زیست و خشکسالی همه و همه شرایط را به آستانه فروپاشی و درهم ریزی اجتماعی سوق داده؟!!! عجیب این است که برخی مسئولان و مدیران این سرزمین توجه چندانی به چنین شرایط بغرنجی نمی کنند و به دلیل ندیدن ها و نشنیدن های ساختاری و سیستماتیک از درک و تحلیل منطقی مسائل و مشکلات کشور ناتوان شده اند!!!
✅مسائل اجتماعی و سیاسی و اقتصادی و فرهنگی یکی و دوتا و ده تا و صد البته دمِ دستی و سطحی هم نیستند که راه حل های سطحی و غیر علمی و غیر منطقی داشته باشند. ضمن این که این مسائل امروز و دیروز هم بروز و ظهور نیافته اند، بلکه در یک فرایند تاریخی و اجتماعی امکان بروز و ظهور یافته اند، لذا بر اساس یک فرایند عقلانی و منطقی و مبتنی بر شرایط اجتماعی و فرهنگی قابل رفع و رجوع هستند و نه با ساده سازی و بی توجهی به تاریخ و به شرایط امروزین. جهانِ امروز جهانِ عقلانیت جدید، علوم جدید و اخلاق جدید است و در چنین جهانی صد البته بدون عقلانیت و علم و اخلاق جدید نمی توان درصدد حل و فصل مشکلات و مسائل برآمد و به تَبَعِ آن خواهانِ پیشرفت و توسعه متوازن و پایدار بود. جهان امروز جهانِ شناخت علمی و عقلانی و جهان برنامه ریزی های منطقی و آینده نگرانه است و از طریق سیاستگذاری ها و برنامه ریزی های منطقی و علمی می توان امیدوار بود که از میان انبوهی از مشکلات و مسائل گوناگونی که کشور را در بر گرفته اند، عبور کرد و به سرمنزل سعادت و آرامش و امنیت رسید.
@tajeddin_mohammadbagher
🔹 چگونه برای" توسعه" به تفاهم برسیم؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱در حالی که به نظر می رسد دغدغه توسعه مدت ها است که در ذهن سیاست گذاران کشور به فراموشی سپرده شده و به جای آن رتق و فتق امور روزمره با شعار محوری؛ " از این ستون به آن ستون فرج است!" جایگزین شده است، دیدن پیشرفت روزانه و شگرف کشورهایی که همین چند دهه پیش در رتبه ای پایین تر از ایران قرار داشتند به شدت آزاردهنده و ناامید کننده به نظر می رسد. اما به همان نسبت در جامعه شاهد طرح مباحثی درباره چرایی و چگونگی توسعه یافتگی هستیم. متاسفانه در یکصد سال اخیر شاهد مناقشاتی در این زمینه بوده ایم که با شکل گیری انقلاب اسلامی هم نه تنها به توافقی پایدار منجر نشد بلکه به اختلافات گسترده تری انجامیده است. پرواضح است که گام اولیه حرکت به سوی توسعه یافتگی عبارت از توافق جامعه و حکومت بر سر چگونگی حرکت در این مسیر است. روشنفکران هم در این میان البته نقش میانجی را دارند. اما در حالی که توسعه حتی به اندازه نفوذ منطقه ای برای حکومت اولویت ندارد و جامعه به رخوتی دردناک دچار شده است پراکنده گویی های روشنفکران نیز تنها تشویش اذهان به دنبال داشته است. ایران بر خلاف بسیاری از کشورها همان سرزمینی است که در آن روشنفکران به جای گفت و گو با یکدیگر صرفا با هواداران خود سخن می گویند. روابطی از جنس مرید- مرادی در جامعه ای که همچنان از سست بودن بستر نقادی و خردورزی رنج می برد. همایش های برگزار شده یا حضور مطبوعاتی نخبگان هم نه تنها به نزدیک شدن دیدگاه ها ختم نشده بلکه بر تفرق رویکردها افزوده است. اینکه بالاخره باید به اولویت یکی از سه برنامه؛ توسعه سیاسی، توسعه اقتصادی یا توسعه فرهنگی گردن نهاد یا باید به مدلی تلفیقی از این سه اندیشید که در جامعه ای با ویژگی های ایران قابلیت اجرا داشته باشد؟! شاید مرور تجربه دو نشریه کیهان فرهنگی و کیان اواخر دهه شصت و اوایل دهه هفتاد بتواند در این زمینه راه گشا باشد. زمانی که سلسله گفت و گوهایی حول نظریات رضا داوری و عبدالکریم سروش در این دو نشریه و با حضور سایر روشنفکران درگرفت. شاید به جرئت بتوان این گفت و گوهای فرهنگی را هنوز هم از نقاط عطف فعالیت های روشنفکری در دوران بعد از انقلاب قلمداد کرد. دورانی که هنوز فرهیختگان ما در حصار مریدان خود گرفتار نشده و قادر بودند که به نظرات دیگران نیز اعتنایی داشته باشند. بنابراین می توان انتظار داشت از این به بعد محافل آکادمیک و روشنفکری بخشی از فعالیت خود را به برگزاری گفت و گوی میان روشنفکران مطرح کشور بر سر نقادی نظریات و مواضع یکدیگر اختصاص دهند. شرایط دشوار کنونی و تعلیق تفاهم بر سر چگونگی خروج از بحران ها ایجاب می کند که دلسوزان توسعه بتوانند نوعی هدفمندی را پیشه خود ساخته و هر چه سریع تر به راهبردی متناسب با ظرفیت های کشور در مسیر توسعه یافتگی دست یابند. واقعا تا کی قرار است انواع نظریات بدون بازخورد و نقادی کافی در فضای فرهنگی کشور منتشر و بعد از مدت کوتاهی به فراموشی سپرده شوند. توسعه برای امروز ایران نه یک تفنن بلکه یک ضرورت است. اگر اکنون ناشنوایی سیستماتیک حکومت راه را بر شنیدن صدای جامعه بسته است حداقل روشنفکران می توانند با ورود به یک گفت و گوی انتقادی و سازنده با یکدیگر، به نزدیکی افق های فکری خود و گشودن چشم اندازهایی نوین فرا روی یک جامعه تشنه توسعه یافتگی موثر باشند!
@solati_mehran
#توسعه
#روشنفکران
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱در حالی که به نظر می رسد دغدغه توسعه مدت ها است که در ذهن سیاست گذاران کشور به فراموشی سپرده شده و به جای آن رتق و فتق امور روزمره با شعار محوری؛ " از این ستون به آن ستون فرج است!" جایگزین شده است، دیدن پیشرفت روزانه و شگرف کشورهایی که همین چند دهه پیش در رتبه ای پایین تر از ایران قرار داشتند به شدت آزاردهنده و ناامید کننده به نظر می رسد. اما به همان نسبت در جامعه شاهد طرح مباحثی درباره چرایی و چگونگی توسعه یافتگی هستیم. متاسفانه در یکصد سال اخیر شاهد مناقشاتی در این زمینه بوده ایم که با شکل گیری انقلاب اسلامی هم نه تنها به توافقی پایدار منجر نشد بلکه به اختلافات گسترده تری انجامیده است. پرواضح است که گام اولیه حرکت به سوی توسعه یافتگی عبارت از توافق جامعه و حکومت بر سر چگونگی حرکت در این مسیر است. روشنفکران هم در این میان البته نقش میانجی را دارند. اما در حالی که توسعه حتی به اندازه نفوذ منطقه ای برای حکومت اولویت ندارد و جامعه به رخوتی دردناک دچار شده است پراکنده گویی های روشنفکران نیز تنها تشویش اذهان به دنبال داشته است. ایران بر خلاف بسیاری از کشورها همان سرزمینی است که در آن روشنفکران به جای گفت و گو با یکدیگر صرفا با هواداران خود سخن می گویند. روابطی از جنس مرید- مرادی در جامعه ای که همچنان از سست بودن بستر نقادی و خردورزی رنج می برد. همایش های برگزار شده یا حضور مطبوعاتی نخبگان هم نه تنها به نزدیک شدن دیدگاه ها ختم نشده بلکه بر تفرق رویکردها افزوده است. اینکه بالاخره باید به اولویت یکی از سه برنامه؛ توسعه سیاسی، توسعه اقتصادی یا توسعه فرهنگی گردن نهاد یا باید به مدلی تلفیقی از این سه اندیشید که در جامعه ای با ویژگی های ایران قابلیت اجرا داشته باشد؟! شاید مرور تجربه دو نشریه کیهان فرهنگی و کیان اواخر دهه شصت و اوایل دهه هفتاد بتواند در این زمینه راه گشا باشد. زمانی که سلسله گفت و گوهایی حول نظریات رضا داوری و عبدالکریم سروش در این دو نشریه و با حضور سایر روشنفکران درگرفت. شاید به جرئت بتوان این گفت و گوهای فرهنگی را هنوز هم از نقاط عطف فعالیت های روشنفکری در دوران بعد از انقلاب قلمداد کرد. دورانی که هنوز فرهیختگان ما در حصار مریدان خود گرفتار نشده و قادر بودند که به نظرات دیگران نیز اعتنایی داشته باشند. بنابراین می توان انتظار داشت از این به بعد محافل آکادمیک و روشنفکری بخشی از فعالیت خود را به برگزاری گفت و گوی میان روشنفکران مطرح کشور بر سر نقادی نظریات و مواضع یکدیگر اختصاص دهند. شرایط دشوار کنونی و تعلیق تفاهم بر سر چگونگی خروج از بحران ها ایجاب می کند که دلسوزان توسعه بتوانند نوعی هدفمندی را پیشه خود ساخته و هر چه سریع تر به راهبردی متناسب با ظرفیت های کشور در مسیر توسعه یافتگی دست یابند. واقعا تا کی قرار است انواع نظریات بدون بازخورد و نقادی کافی در فضای فرهنگی کشور منتشر و بعد از مدت کوتاهی به فراموشی سپرده شوند. توسعه برای امروز ایران نه یک تفنن بلکه یک ضرورت است. اگر اکنون ناشنوایی سیستماتیک حکومت راه را بر شنیدن صدای جامعه بسته است حداقل روشنفکران می توانند با ورود به یک گفت و گوی انتقادی و سازنده با یکدیگر، به نزدیکی افق های فکری خود و گشودن چشم اندازهایی نوین فرا روی یک جامعه تشنه توسعه یافتگی موثر باشند!
@solati_mehran
#توسعه
#روشنفکران
🔷🔹 زنده باد امید! 🔹🔷
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 از حدود دوماه پیش به نقش شبکه های اجتماعی به ویژه تلگرام در تحولات کشور بیشتر فکر می کنم. احساس می کنم که به نوعی تخدیر شدگی عمومی دچار شده ایم و به بیراهه می رویم. شبکه های اجتماعی اگر چه توانستند نقطه عطفی را در ارتباطات اجتماعی کشور رقم زده و به افزایش شفافیت سیاسی کمک شایانی کنند ولی کژکارکردهای بسیاری نیز داشته اند. اینکه ما را از پیوندهای اجتماعی در فضای عمومی بازداشته اند، نوعی احساس کاذب دانای کل را در ما ایجاد کرده اند، با دامن زدن به بحث های بی مبنای سیاسی انرژی و وقت ما را هرز داده اند و نهایتا اینکه به دلیل فقدان زبان بدن و ملاحظات ناشی از حضور فیزیکی کنش گران، موجبات کدورت میان کاربران را فراهم آورده اند. بر اینها بیفزایید ایجاد ناامیدی مفرط که از تبادل بی حد و حصر بسیاری از مطالب غیر مستند توسط کاربران در این فضا ایجاد می شود. امشب که نوشتار خداحافظی دکتر محسن رنانی( اقتصاددان و نظریه پرداز توسعه) از تلگرام را خواندم متوجه شدم که تا چه حد همه ما به نحوی ناخودآگاه در این محیط غوطه ور بوده ایم. درست همان زمانی که کوشیده ایم تا با ارسال مطالب بعضا واقعی ولی ناامید کننده، نظم سیاسی موجود را با روشنگری با چالش مواجه سازیم ولی همزمان با خود تخریبی ملی، موجبات مرگ امید و تخریب جامعه را فراهم آورده ایم. به نظر می رسد اکنون زمان مناسبی برای بازاندیشی در عملکرد ما و کارنامه شبکه های اجتماعی در ایران فراهم شده است. اینکه دریابیم از این امکان برای توسعه یا توقف جامعه ایرانی سود برده ایم؟! پرواضح است که به دلیل نوپا بودن این فناوری، احتمال لغزش هم بسیار بالا بوده است. آن هم برای جامعه ای که آزادی سیاسی بی سابقه ای را در این شبکه ها تجربه کرده است. به هر حال دکتر محسن رنانی در یادداشت خواندنی؛ " سکوت ملی- امید ملی" کوشیده است تا نگاهی منتقدانه به کارنامه خود از منظر یکی از فعالان شبکه های اجتماعی داشته باشد. این یادداشت از آن دست نوشتارهایی است که ارزش چندبار خواندن را دارد. لذا صمیمانه شما را به خواندن و تامل در آن دعوت می کنم 🙏👇
#امید
#محسن_رنانی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 از حدود دوماه پیش به نقش شبکه های اجتماعی به ویژه تلگرام در تحولات کشور بیشتر فکر می کنم. احساس می کنم که به نوعی تخدیر شدگی عمومی دچار شده ایم و به بیراهه می رویم. شبکه های اجتماعی اگر چه توانستند نقطه عطفی را در ارتباطات اجتماعی کشور رقم زده و به افزایش شفافیت سیاسی کمک شایانی کنند ولی کژکارکردهای بسیاری نیز داشته اند. اینکه ما را از پیوندهای اجتماعی در فضای عمومی بازداشته اند، نوعی احساس کاذب دانای کل را در ما ایجاد کرده اند، با دامن زدن به بحث های بی مبنای سیاسی انرژی و وقت ما را هرز داده اند و نهایتا اینکه به دلیل فقدان زبان بدن و ملاحظات ناشی از حضور فیزیکی کنش گران، موجبات کدورت میان کاربران را فراهم آورده اند. بر اینها بیفزایید ایجاد ناامیدی مفرط که از تبادل بی حد و حصر بسیاری از مطالب غیر مستند توسط کاربران در این فضا ایجاد می شود. امشب که نوشتار خداحافظی دکتر محسن رنانی( اقتصاددان و نظریه پرداز توسعه) از تلگرام را خواندم متوجه شدم که تا چه حد همه ما به نحوی ناخودآگاه در این محیط غوطه ور بوده ایم. درست همان زمانی که کوشیده ایم تا با ارسال مطالب بعضا واقعی ولی ناامید کننده، نظم سیاسی موجود را با روشنگری با چالش مواجه سازیم ولی همزمان با خود تخریبی ملی، موجبات مرگ امید و تخریب جامعه را فراهم آورده ایم. به نظر می رسد اکنون زمان مناسبی برای بازاندیشی در عملکرد ما و کارنامه شبکه های اجتماعی در ایران فراهم شده است. اینکه دریابیم از این امکان برای توسعه یا توقف جامعه ایرانی سود برده ایم؟! پرواضح است که به دلیل نوپا بودن این فناوری، احتمال لغزش هم بسیار بالا بوده است. آن هم برای جامعه ای که آزادی سیاسی بی سابقه ای را در این شبکه ها تجربه کرده است. به هر حال دکتر محسن رنانی در یادداشت خواندنی؛ " سکوت ملی- امید ملی" کوشیده است تا نگاهی منتقدانه به کارنامه خود از منظر یکی از فعالان شبکه های اجتماعی داشته باشد. این یادداشت از آن دست نوشتارهایی است که ارزش چندبار خواندن را دارد. لذا صمیمانه شما را به خواندن و تامل در آن دعوت می کنم 🙏👇
#امید
#محسن_رنانی
Forwarded from Renani Mohsen / محسن رنانی
.
سکوت ملی، امید ملی
(محسن رنانی)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
آخرین یادداشت تلگرامی محسن رنانی.
رنانی پس از این نوشته، دیگر هیچ یادداشتی برای انتشار در کانال تلگرامی خود نخواهد نوشت.
حتما بخوانید و به دیگران نیز توصیه کنید.
بویژه اگر کسی را میشناسید که در فضای مجازی فعال است حتما برای او بفرستید.
👇👇👇👇
https://goo.gl/KW9uW2
سکوت ملی، امید ملی
(محسن رنانی)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
آخرین یادداشت تلگرامی محسن رنانی.
رنانی پس از این نوشته، دیگر هیچ یادداشتی برای انتشار در کانال تلگرامی خود نخواهد نوشت.
حتما بخوانید و به دیگران نیز توصیه کنید.
بویژه اگر کسی را میشناسید که در فضای مجازی فعال است حتما برای او بفرستید.
👇👇👇👇
https://goo.gl/KW9uW2
Telegraph
سکوت ملی، امید ملی
(محسن رنانی) اصولا من آدم بسیار امیدواری هستم. کمتر کسی را در اطرافیان خود، در همکارانم، در دانشجویانم و حتی در روشنفکران میبینم که سطح امیدش به اندازه من باشد. نشانهاش چیست؟ این که هر کاری را شروع میکنم اگر به نتیجه نرسد ناامید نمیشوم و دست از کنشگری…
Forwarded from امید به فردای حکیم
📣مجمع اسلامی دانشجوایان دانشگاه حکیم سبزواری برگزار میکند؛
به مناسبت سالروز تصویب قانون اساسی،
سخنرانی با موضوع "قانون اساسی و میزان تحقق آرمان های انقلاب"
سخنرانان:
دکتر جواد علیکردی
دکتر مهران صولتی
مکان: مجتمع آموزشی ادبیات و علوم انسانی_تالار استاد شریعتی
زمان: سهشنبه سیزدهم آذر ماه، از ساعت ۱۲ الی ۱۴
👉🏻[[ @omid_be_farda ]]👈🏾
به مناسبت سالروز تصویب قانون اساسی،
سخنرانی با موضوع "قانون اساسی و میزان تحقق آرمان های انقلاب"
سخنرانان:
دکتر جواد علیکردی
دکتر مهران صولتی
مکان: مجتمع آموزشی ادبیات و علوم انسانی_تالار استاد شریعتی
زمان: سهشنبه سیزدهم آذر ماه، از ساعت ۱۲ الی ۱۴
👉🏻[[ @omid_be_farda ]]👈🏾
Audio
فایل صوتی سخنرانی مهران صولتی با عنوان؛ " میزان تحقق آرمان های انقلاب" - دانشگاه حکیم سبزواری - ۱۳ آذر ۹۷
#آرمان_های_انقلاب
@solati_mehran
#آرمان_های_انقلاب
@solati_mehran
پاسخ به فراخوان مجله نسیم بیداری درباره نقش " سلبریتی ها " در جامعه و سیاست ایران👇👇
Forwarded from M.k
ضمن تشکر از شما استاد گرانمایه و عزیز
ممنون میشوم به پرسش زیر پاسخ دهید.
ورود سلبریتی ها ( بطور خاص سینمایی یا ورزشی) به مسائل سیاسی_ اجتماعی و اظهار نظر در قامت یک فعال سیاسی چه پیامدی می تواند برای جامعه داشته باشد؟ آیا می تواند خطرناک هم باشد؟
با تشکر
صادق کلبادی《 نسیم بیداری》
ممنون میشوم به پرسش زیر پاسخ دهید.
ورود سلبریتی ها ( بطور خاص سینمایی یا ورزشی) به مسائل سیاسی_ اجتماعی و اظهار نظر در قامت یک فعال سیاسی چه پیامدی می تواند برای جامعه داشته باشد؟ آیا می تواند خطرناک هم باشد؟
با تشکر
صادق کلبادی《 نسیم بیداری》
🔹 ورود سلبریتی ها محصول شلختگی سیاسی است!
✍ مهران صولتی: جامعه شناس سیاسی
@solati_mehran
سیاست در جهان مدرن محصول فرایند عام تری به نام" تمایز یابی" است. جدایی نهاد دین از نهاد دولت، تخصصی شدن امور، پررنگ شدن مرزبندی حوزه های مختلف از جمله سیاست، اقتصاد و فرهنگ، در کنار تقسیم جامعه به حیطه های خصوصی و عمومی را می توان از جلوه های چنین پدیده هایی برشمرد. میدان سیاست به تعبیر بوردیو عرصه ای کاهنده است یعنی دست اندرکاران سیاسی همواره می کوشند تا از ورود کنش گران مختلف به آن جلوگیری کرده و ترکیب آن را به صورت انحصاری حفظ کنند. بنابراین اگر فرآیند عام تر " تمایز یابی" را در کنار این ویژگی پنهان میدان سیاست قرار دهیم می توانیم نتیجه بگیریم که سیاست در غرب تا مقطعی به صورت تخصصی و پوشیده در روکش احزاب رسمی پیش رفته است. ولی این نقطه پایان ماجرا نبود. پس از رویداد به غایت تاثیر گذار می ۶۸ و ظهور اندیشه های پست مدرن، دورانی آغاز شد که اگر چه نتوانسته فرآیند" تمایز یابی" پیشین را در غرب متوقف سازد ولی حداقل آن را با چالش مواجه ساخته است. فرآیندی که به سمت نوعی" تمایز زدایی" پیش رفته و می کوشد تا حصارهای نفوذ ناپذیر پیشین حول هر یک از حوزه های سیاست، اقتصاد و فرهنگ را فرو ریخته و این عرصه ها را با یکدیگر پیوند دهد. ظهور جنبش های اجتماعی نوید بخش غلبه بر همان سیاست حزبی بود که به ناگزیر از قانون آهنین الیگارشی در روایت میشلز پیروی می کرد. در چنین بستری حضور سلبریتی ها هم در عرصه سیاست معنا می یافت. سیاست صبغه ای عمومی یافته و افراد از اقشار مختلف می توانستند در آن مشارکت کنند. روند" تمایز زدایی" در قامت تکمیل کننده نارسایی های فرآیند "تمایز یابی" ظاهر شده و می کوشید تا متناسب با غرب درهم ریخته بعد از دهه ۱۹۶۰، به آن سامان نظری جدیدی ببخشد. در ایران اما ما هرگز شاهد تمایز عرصه های مختلف نبوده و بیشتر از نوعی شلختگی سیاسی رنج می برده ایم. احزاب همچنان از فقدان مقبولیت عمومی و قوام یافتگی تشکیلاتی رنج برده و بخش مهمی از مردم همچنان خود را صاحب نظر در امور سیاسی می پندارند. پرواضح است که در چنین عرصه ای سلبریتی های سینمایی- ورزشی نیز خود را محق می دانند که از سیاست بگویند و در انتخابات مختلف حضور یابند. روشن است که هیچ کس نمی تواند مانع اعاده حقوق شهروندی دیگران از منظر حضور در عرصه سیاست شود. بنابراین سلبریتی ها هم حق دارند که در مورد مسائل مختلف کشور مانند سایرین اظهار نظر نموده و حتی در انتخابات مختلف به عنوان نامزد حضور یابند. حضوری که می تواند واجد آثار مثبت یا منفی باشد. مثبت از آن رو که محرک بخشی از جامعه برای مشارکت سیاسی است و منفی بدین جهت که تصویری ساده سازی شده از پیچیدگی های سیاسی موجود ارائه می کند. بنابراین حتی اگر مخالف حضور سلبریتی ها در عرصه سیاست هستیم چاره کار، نه در ایجاد محدودیت و به حاشیه راندن این گروه بلکه در باز کردن فیلترهای موجود بر سر حضور بسیاری از چهره های مقبول و استخوان دار سیاسی نهفته است. حضور مجدد این فعالان سیاسی می تواند تعادل را به عرصه سیاسی بازگرداند. به این معنا که هم می تواند با تاکید بر نقش بی بدیل احزاب، برنامه محوری را به انتخابات مختلف باز گرداند و هم قادر است که از توده ای شدن انتخابات به واسطه حضور سلبریتی ها جلوگیری نماید. بنابراین مشارکت ایرانیان از همه اقشار می تواند در کنار پاره ای فراز و فرودها به رقم خوردن آینده ای بهتر برای ایران اسلامی منجر شود.
#سلبریتی_ها
#ماهنامه_نسیم_بیداری
✍ مهران صولتی: جامعه شناس سیاسی
@solati_mehran
سیاست در جهان مدرن محصول فرایند عام تری به نام" تمایز یابی" است. جدایی نهاد دین از نهاد دولت، تخصصی شدن امور، پررنگ شدن مرزبندی حوزه های مختلف از جمله سیاست، اقتصاد و فرهنگ، در کنار تقسیم جامعه به حیطه های خصوصی و عمومی را می توان از جلوه های چنین پدیده هایی برشمرد. میدان سیاست به تعبیر بوردیو عرصه ای کاهنده است یعنی دست اندرکاران سیاسی همواره می کوشند تا از ورود کنش گران مختلف به آن جلوگیری کرده و ترکیب آن را به صورت انحصاری حفظ کنند. بنابراین اگر فرآیند عام تر " تمایز یابی" را در کنار این ویژگی پنهان میدان سیاست قرار دهیم می توانیم نتیجه بگیریم که سیاست در غرب تا مقطعی به صورت تخصصی و پوشیده در روکش احزاب رسمی پیش رفته است. ولی این نقطه پایان ماجرا نبود. پس از رویداد به غایت تاثیر گذار می ۶۸ و ظهور اندیشه های پست مدرن، دورانی آغاز شد که اگر چه نتوانسته فرآیند" تمایز یابی" پیشین را در غرب متوقف سازد ولی حداقل آن را با چالش مواجه ساخته است. فرآیندی که به سمت نوعی" تمایز زدایی" پیش رفته و می کوشد تا حصارهای نفوذ ناپذیر پیشین حول هر یک از حوزه های سیاست، اقتصاد و فرهنگ را فرو ریخته و این عرصه ها را با یکدیگر پیوند دهد. ظهور جنبش های اجتماعی نوید بخش غلبه بر همان سیاست حزبی بود که به ناگزیر از قانون آهنین الیگارشی در روایت میشلز پیروی می کرد. در چنین بستری حضور سلبریتی ها هم در عرصه سیاست معنا می یافت. سیاست صبغه ای عمومی یافته و افراد از اقشار مختلف می توانستند در آن مشارکت کنند. روند" تمایز زدایی" در قامت تکمیل کننده نارسایی های فرآیند "تمایز یابی" ظاهر شده و می کوشید تا متناسب با غرب درهم ریخته بعد از دهه ۱۹۶۰، به آن سامان نظری جدیدی ببخشد. در ایران اما ما هرگز شاهد تمایز عرصه های مختلف نبوده و بیشتر از نوعی شلختگی سیاسی رنج می برده ایم. احزاب همچنان از فقدان مقبولیت عمومی و قوام یافتگی تشکیلاتی رنج برده و بخش مهمی از مردم همچنان خود را صاحب نظر در امور سیاسی می پندارند. پرواضح است که در چنین عرصه ای سلبریتی های سینمایی- ورزشی نیز خود را محق می دانند که از سیاست بگویند و در انتخابات مختلف حضور یابند. روشن است که هیچ کس نمی تواند مانع اعاده حقوق شهروندی دیگران از منظر حضور در عرصه سیاست شود. بنابراین سلبریتی ها هم حق دارند که در مورد مسائل مختلف کشور مانند سایرین اظهار نظر نموده و حتی در انتخابات مختلف به عنوان نامزد حضور یابند. حضوری که می تواند واجد آثار مثبت یا منفی باشد. مثبت از آن رو که محرک بخشی از جامعه برای مشارکت سیاسی است و منفی بدین جهت که تصویری ساده سازی شده از پیچیدگی های سیاسی موجود ارائه می کند. بنابراین حتی اگر مخالف حضور سلبریتی ها در عرصه سیاست هستیم چاره کار، نه در ایجاد محدودیت و به حاشیه راندن این گروه بلکه در باز کردن فیلترهای موجود بر سر حضور بسیاری از چهره های مقبول و استخوان دار سیاسی نهفته است. حضور مجدد این فعالان سیاسی می تواند تعادل را به عرصه سیاسی بازگرداند. به این معنا که هم می تواند با تاکید بر نقش بی بدیل احزاب، برنامه محوری را به انتخابات مختلف باز گرداند و هم قادر است که از توده ای شدن انتخابات به واسطه حضور سلبریتی ها جلوگیری نماید. بنابراین مشارکت ایرانیان از همه اقشار می تواند در کنار پاره ای فراز و فرودها به رقم خوردن آینده ای بهتر برای ایران اسلامی منجر شود.
#سلبریتی_ها
#ماهنامه_نسیم_بیداری
🔹 در دانشگاه های ایران چه می گذرد؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 چند سالی است که پرسش از ماهیت حرکت های دانشجویی به سکه رایج بحث های منتهی به ۱۶ آذر تبدیل شده است. جنبش دانشجویی داریم یا خیر؟! مراسمی هم به مناسبت این روز در دانشگاه های مختلف برگزار می شود. آیین هایی که به دلیل بیم از خالی ماندن سالن ها به دنبال بی اشتیاقی دانشجویان نسبت به شنیدن مباحث سیاسی به جشنواره ای شاد و سرگرم کننده تبدیل شده اند! اما در کنار این فراز و فرود ها می توان پرسید که در دانشگاه ها و فضای دانشجویی امروز ایران چه می گذرد. به نظر می رسد امروزه با ویژگی هایی از جمله آن چه در زیر می آید مواجه هستیم:
🖌 پویش به جای جنبش: درست بر خلاف دهه هفتاد خورشیدی که با حضور جنبش اجتماعی قدرتمندی مواجه بودیم که بر نقش دانشجوی سیاسی در تحقق جامعه مدنی، توسعه سیاسی و پاسخگو کردن حکومت پای می فشرد، امروزه مجموعه ای از پویش های دانشجویی بر مسائلی همچون محیط زیست، تجاری شدن دانشگاه، کالایی شدن آموزش، حقوق شهروندی و آزادی اکادمیک دانشگاه تمرکز یافته و می کوشند تا با برانگیختن حساسیت های عمومی نوعی تغییر همزمان در جامعه و حکومت را پیگیری نمایند!
🖌 صنف به جای سیاست: با افزایش هزینه های فعالیت های سیاسی دانشجویی هم اکنون بخش قابل توجهی از دانشجویان حمایت از فعالیت های صنفی را به عنوان روشی کم خطر تر و فراگیرتر برگزیده اند. اینکه بتوانند با پرداخت هزینه کمتر در بهبود زندگی ملموس دانشگاهی موثر باشند. اعتراض به پولی شدن آموزش عالی، سنوات آموزشی، کیفیت نازل غذا و خوابگاه ها، آیین نامه های پوشش و لغو برخی از مراسم دانشجویی از محور فعالیت های جدید صنفی در دانشگاه های ایران محسوب می شود!
🖌 آکادمی به جای دانشگاه: در حالی که در دهه های پیشین دانشگاه به عنوان کانون فعالیت های سیاسی معرفی می شد کمرنگ شدن جذابیت های سیاست در ایران امروز دانشجویان را به سمت و سوی تقلیل دانشگاه به آکادمی سوق داده است. رونق گرفتن فعالیت انجمن های علمی، کم رنگ شدن جلسات سیاسی، تلاش برای ارتقای رتبه علمی دانشگاه ها، برگزاری نشست های علمی مختلف در کنار تاکید بر اصل ضرورت استقلال آکادمی از قدرت و سیاست موجب بزرگنمایی مقوله علم پژوهی در دانشگاه های امروز شده است. هر چند که دوری از سیاست موجبات اسارت آموزش عالی در کمند بازار و مناسبات آن را نیز فراهم آورده است!
🖌 فضای مجازی به جای فضای حقیقی: در حالی که جنبش های اجتماعی دهه هفتاد بیشتر به دنبال حضور در میدان های اجتماعی همچون اعتراضات خیابانی، تحصن های سیاسی، جلسات سخنرانی و اجتماعات حقیقی بودند، گسترش اینترنت و ظهور شبکه های اجتماعی امکان متفاوتی را برای شکل گیری نوعی فضای دانشجویی مجازی فراهم آورده است. فرصت نوینی که اگر چه از گرمای روابط چهره به چهره کنش گران تهی است ولی به دلیل فراگیری و آزادی نسبی توانسته به کانونی برای شکل گیری کمپین ها، دعوت از روشنفکران و رونق گفت و گوهای مجازی تبدیل شود!
🖌 جامعه به جای دولت: برخلاف دوره ای که سیاست ورزی محور دانشگاه تلقی می شد و حتی لیست های انتخاباتی از آن بیرون می آمد، امروزه شاهد فاصله گرفتن دانشگاه از جناح های سیاسی و نزدیک شدن به جامعه مدنی هستیم. حمایت از اعتراضات صنفی کامیون داران و معلمان، ایستادن در کنار دغدغه های زنان و فرودستان، خطاب قراردادن روشنفکران و نگاه انتقادی به اصلاح طلبی دولت محور از مهمترین شاخصه های دورانی محسوب می شود که می توان آن را عصر گذار از دولت به جامعه نامید!
🔹 نکته پایانی: سیر تحولات دانشگاه در دو دهه اخیر نشان می دهد که گذار از سیاست به بازار(دهه هشتاد) و عبور از بازار به جامعه(دهه نود) نتوانسته به سرگردانی و بلاتکلیفی دانشگاه در ایران خاتمه دهد. در روزگاری که تنها یک نهاد آوانگارد با تلفیق دو ساحت روشنفکری- آکادمیک می تواند افقی جهت برون رفت از بحران های موجود پیش روی جامعه بگشاید متاسفانه دانشگاه ایرانی همچنان روزهایی سرشار از سرگردانی و بلاتکلیفی را تجربه می کند!
@solati_mehran
#جنبش_دانشجویی
#دانشگاه
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 چند سالی است که پرسش از ماهیت حرکت های دانشجویی به سکه رایج بحث های منتهی به ۱۶ آذر تبدیل شده است. جنبش دانشجویی داریم یا خیر؟! مراسمی هم به مناسبت این روز در دانشگاه های مختلف برگزار می شود. آیین هایی که به دلیل بیم از خالی ماندن سالن ها به دنبال بی اشتیاقی دانشجویان نسبت به شنیدن مباحث سیاسی به جشنواره ای شاد و سرگرم کننده تبدیل شده اند! اما در کنار این فراز و فرود ها می توان پرسید که در دانشگاه ها و فضای دانشجویی امروز ایران چه می گذرد. به نظر می رسد امروزه با ویژگی هایی از جمله آن چه در زیر می آید مواجه هستیم:
🖌 پویش به جای جنبش: درست بر خلاف دهه هفتاد خورشیدی که با حضور جنبش اجتماعی قدرتمندی مواجه بودیم که بر نقش دانشجوی سیاسی در تحقق جامعه مدنی، توسعه سیاسی و پاسخگو کردن حکومت پای می فشرد، امروزه مجموعه ای از پویش های دانشجویی بر مسائلی همچون محیط زیست، تجاری شدن دانشگاه، کالایی شدن آموزش، حقوق شهروندی و آزادی اکادمیک دانشگاه تمرکز یافته و می کوشند تا با برانگیختن حساسیت های عمومی نوعی تغییر همزمان در جامعه و حکومت را پیگیری نمایند!
🖌 صنف به جای سیاست: با افزایش هزینه های فعالیت های سیاسی دانشجویی هم اکنون بخش قابل توجهی از دانشجویان حمایت از فعالیت های صنفی را به عنوان روشی کم خطر تر و فراگیرتر برگزیده اند. اینکه بتوانند با پرداخت هزینه کمتر در بهبود زندگی ملموس دانشگاهی موثر باشند. اعتراض به پولی شدن آموزش عالی، سنوات آموزشی، کیفیت نازل غذا و خوابگاه ها، آیین نامه های پوشش و لغو برخی از مراسم دانشجویی از محور فعالیت های جدید صنفی در دانشگاه های ایران محسوب می شود!
🖌 آکادمی به جای دانشگاه: در حالی که در دهه های پیشین دانشگاه به عنوان کانون فعالیت های سیاسی معرفی می شد کمرنگ شدن جذابیت های سیاست در ایران امروز دانشجویان را به سمت و سوی تقلیل دانشگاه به آکادمی سوق داده است. رونق گرفتن فعالیت انجمن های علمی، کم رنگ شدن جلسات سیاسی، تلاش برای ارتقای رتبه علمی دانشگاه ها، برگزاری نشست های علمی مختلف در کنار تاکید بر اصل ضرورت استقلال آکادمی از قدرت و سیاست موجب بزرگنمایی مقوله علم پژوهی در دانشگاه های امروز شده است. هر چند که دوری از سیاست موجبات اسارت آموزش عالی در کمند بازار و مناسبات آن را نیز فراهم آورده است!
🖌 فضای مجازی به جای فضای حقیقی: در حالی که جنبش های اجتماعی دهه هفتاد بیشتر به دنبال حضور در میدان های اجتماعی همچون اعتراضات خیابانی، تحصن های سیاسی، جلسات سخنرانی و اجتماعات حقیقی بودند، گسترش اینترنت و ظهور شبکه های اجتماعی امکان متفاوتی را برای شکل گیری نوعی فضای دانشجویی مجازی فراهم آورده است. فرصت نوینی که اگر چه از گرمای روابط چهره به چهره کنش گران تهی است ولی به دلیل فراگیری و آزادی نسبی توانسته به کانونی برای شکل گیری کمپین ها، دعوت از روشنفکران و رونق گفت و گوهای مجازی تبدیل شود!
🖌 جامعه به جای دولت: برخلاف دوره ای که سیاست ورزی محور دانشگاه تلقی می شد و حتی لیست های انتخاباتی از آن بیرون می آمد، امروزه شاهد فاصله گرفتن دانشگاه از جناح های سیاسی و نزدیک شدن به جامعه مدنی هستیم. حمایت از اعتراضات صنفی کامیون داران و معلمان، ایستادن در کنار دغدغه های زنان و فرودستان، خطاب قراردادن روشنفکران و نگاه انتقادی به اصلاح طلبی دولت محور از مهمترین شاخصه های دورانی محسوب می شود که می توان آن را عصر گذار از دولت به جامعه نامید!
🔹 نکته پایانی: سیر تحولات دانشگاه در دو دهه اخیر نشان می دهد که گذار از سیاست به بازار(دهه هشتاد) و عبور از بازار به جامعه(دهه نود) نتوانسته به سرگردانی و بلاتکلیفی دانشگاه در ایران خاتمه دهد. در روزگاری که تنها یک نهاد آوانگارد با تلفیق دو ساحت روشنفکری- آکادمیک می تواند افقی جهت برون رفت از بحران های موجود پیش روی جامعه بگشاید متاسفانه دانشگاه ایرانی همچنان روزهایی سرشار از سرگردانی و بلاتکلیفی را تجربه می کند!
@solati_mehran
#جنبش_دانشجویی
#دانشگاه
🔹 چرا نسبت به شنیدن خبر پیشرفت های کشور بی تفاوتیم؟!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱رادیوی ماشین را باز می کنم. گوینده درباره پیشرفت های کشور در دوران پس از انقلاب صحبت می کند. اینکه زندگی های اکنون با آن دوران اصلا قابل مقایسه نیست. از خانه دار شدن بسیاری و وجود امکاناتی همچون تلویزیون و یخچال در تمامی منازل. اینکه از یک وارد کننده هواپیما به سازنده آن تبدیل شده ایم و پیشرفت های بسیار دیگر کشور در این چهاردهه. البته اوج ارائه این گزارش ها به دهه فجر هر سال بر می گردد که مسئولین می کوشند تا ما را نسبت به وضعیتی که در آن هستیم آگاه تر سازند. روشن است که نیازی به چنین گزارش هایی نیست. همه می دانیم که در بسیاری زمینه ها دستاوردهایی داشته ایم و البته در برخی مواضع هم خوب جلو نرفته ایم. اما پرسش این است که چرا از آن احساس رضایت مندی عمیق ناشی از دیدن این پیشرفت ها خبری نیست؟! به نظر می رسد مهمترین دلیل عبارت از فاصله افتادن میان شعارها و دستاوردها است. آخر شعار انقلاب ۵۷ مبنی بر آباد کردن دنیا و آخرت کجا و دلخوش کردن به ساختن خودرو و جاده کجا؟! این در حالی است که برخی از کشورهای مشابه مانند کره جنوبی، ترکیه و مالزی در چهل سال گذشته شاهد پیشرفت های معجزه آسایی در کارنامه خود بوده اند. بر این امر بیفزایید سابقه درخشان تمدنی ایران که انتظارها از حاکمان و کارگزاران را مضاعف می سازد. به هر حال شرایطی که در آن حتی کشوری مانند مالزی توانسته با تلفیق میان سنت و تجدد و با حفظ بسیاری از سنت های ملی خود به توسعه ای قابل توجه دست یابد می تواند برای ما حسرت انگیز باشد به ویژه از این منظر که ما هنوز در پیچ و خم موضوعاتی مانند آزادی سبک زندگی یا ورود زنان به ورزشگاه سرگردان مانده ایم. از سوی دیگر پیشرفت های جاری نیز نه از مسیر افزایش مشارکت مردم بلکه از رهگذر تقسیم شهروندان به خودی و غیر خودی و در نتیجه کاهش چشمگیر مشارکت به دست آمده است. انقلاب مرهون حضور فزاینده و مشارکت عام تمامی شهروندان فارغ از جهت گیری های فکری، قومی و طبقاتی بوده است در حالی که تجربه دوران پس از انقلاب از عزمی جدی برای پیاده کردن افراد مختلف از قطار انقلاب حکایت دارد( تعبیر مورد تاکید اصول گرایان). روشن است که در چنین شرایطی احساس عمیق بیگانگی سیاسی اجازه نمی دهد که رضایت مندی ناشی از دیدن برخی پیشرفت ها در عمق جان مردم بنشیند. بنابراین به حاشیه رفتن مردم در فرآیندهای تصمیم سازی، احساس بی قدرتی سیاسی، ناامیدی فزاینده اجتماعی، عدم مشاهده تغییرات معنادار سیاسی- اجتماعی در کنار بی اعتنایی به سرمایه های انسانی، اتلاف سرمایه های مادی و افول سرمایه های اجتماعی نقش مستقیمی در شکل گیری نوعی احساس نارضایتی مزمن در میان مردم داشته است. آن چنان که حتی وزیر بهداشت هم اظهار می کند که؛ دولت ها می آیند و می روند حال آنکه نارضایتی مردم هر روز افزایش می یابد. اگر بتوان امروزه واقعیتی را در مورد نظام سیاسی کنونی پذیرفت آن عبارت از " ناکارآمدی" عمیق و رو به گسترشی است که گویا هرگز کاستی نمی پذیرد. بنابراین روشن است که وقتی در زندگی روزمره با ابعاد گوناگون و متنوعی از فساد سیستمی، قانون گریزی، مشارکت ستیزی، بحران آفرینی و درماندگی مواجه هستیم دیگر گوش شنوایی برای شنیدن خبر پیشرفت های چهل ساله اخیر نخواهیم یافت. نوعی بی تفاوتی و بیگانگی سیاسی که جز با انجام اصلاحات بنیادین در ساختار نظام تصمیم گیری قابل حصول نیست!
@solati_mehran
#پیشرفت
#بی_تفاوتی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱رادیوی ماشین را باز می کنم. گوینده درباره پیشرفت های کشور در دوران پس از انقلاب صحبت می کند. اینکه زندگی های اکنون با آن دوران اصلا قابل مقایسه نیست. از خانه دار شدن بسیاری و وجود امکاناتی همچون تلویزیون و یخچال در تمامی منازل. اینکه از یک وارد کننده هواپیما به سازنده آن تبدیل شده ایم و پیشرفت های بسیار دیگر کشور در این چهاردهه. البته اوج ارائه این گزارش ها به دهه فجر هر سال بر می گردد که مسئولین می کوشند تا ما را نسبت به وضعیتی که در آن هستیم آگاه تر سازند. روشن است که نیازی به چنین گزارش هایی نیست. همه می دانیم که در بسیاری زمینه ها دستاوردهایی داشته ایم و البته در برخی مواضع هم خوب جلو نرفته ایم. اما پرسش این است که چرا از آن احساس رضایت مندی عمیق ناشی از دیدن این پیشرفت ها خبری نیست؟! به نظر می رسد مهمترین دلیل عبارت از فاصله افتادن میان شعارها و دستاوردها است. آخر شعار انقلاب ۵۷ مبنی بر آباد کردن دنیا و آخرت کجا و دلخوش کردن به ساختن خودرو و جاده کجا؟! این در حالی است که برخی از کشورهای مشابه مانند کره جنوبی، ترکیه و مالزی در چهل سال گذشته شاهد پیشرفت های معجزه آسایی در کارنامه خود بوده اند. بر این امر بیفزایید سابقه درخشان تمدنی ایران که انتظارها از حاکمان و کارگزاران را مضاعف می سازد. به هر حال شرایطی که در آن حتی کشوری مانند مالزی توانسته با تلفیق میان سنت و تجدد و با حفظ بسیاری از سنت های ملی خود به توسعه ای قابل توجه دست یابد می تواند برای ما حسرت انگیز باشد به ویژه از این منظر که ما هنوز در پیچ و خم موضوعاتی مانند آزادی سبک زندگی یا ورود زنان به ورزشگاه سرگردان مانده ایم. از سوی دیگر پیشرفت های جاری نیز نه از مسیر افزایش مشارکت مردم بلکه از رهگذر تقسیم شهروندان به خودی و غیر خودی و در نتیجه کاهش چشمگیر مشارکت به دست آمده است. انقلاب مرهون حضور فزاینده و مشارکت عام تمامی شهروندان فارغ از جهت گیری های فکری، قومی و طبقاتی بوده است در حالی که تجربه دوران پس از انقلاب از عزمی جدی برای پیاده کردن افراد مختلف از قطار انقلاب حکایت دارد( تعبیر مورد تاکید اصول گرایان). روشن است که در چنین شرایطی احساس عمیق بیگانگی سیاسی اجازه نمی دهد که رضایت مندی ناشی از دیدن برخی پیشرفت ها در عمق جان مردم بنشیند. بنابراین به حاشیه رفتن مردم در فرآیندهای تصمیم سازی، احساس بی قدرتی سیاسی، ناامیدی فزاینده اجتماعی، عدم مشاهده تغییرات معنادار سیاسی- اجتماعی در کنار بی اعتنایی به سرمایه های انسانی، اتلاف سرمایه های مادی و افول سرمایه های اجتماعی نقش مستقیمی در شکل گیری نوعی احساس نارضایتی مزمن در میان مردم داشته است. آن چنان که حتی وزیر بهداشت هم اظهار می کند که؛ دولت ها می آیند و می روند حال آنکه نارضایتی مردم هر روز افزایش می یابد. اگر بتوان امروزه واقعیتی را در مورد نظام سیاسی کنونی پذیرفت آن عبارت از " ناکارآمدی" عمیق و رو به گسترشی است که گویا هرگز کاستی نمی پذیرد. بنابراین روشن است که وقتی در زندگی روزمره با ابعاد گوناگون و متنوعی از فساد سیستمی، قانون گریزی، مشارکت ستیزی، بحران آفرینی و درماندگی مواجه هستیم دیگر گوش شنوایی برای شنیدن خبر پیشرفت های چهل ساله اخیر نخواهیم یافت. نوعی بی تفاوتی و بیگانگی سیاسی که جز با انجام اصلاحات بنیادین در ساختار نظام تصمیم گیری قابل حصول نیست!
@solati_mehran
#پیشرفت
#بی_تفاوتی
👍1
🔹 سخنرانی مهران صولتی با عنوان " امید و همبستگی اجتماعی" در دانشگاه فنی - مهندسی اسفراین
@solati_mehran
@solati_mehran
👍1
بر اساس اطلاع برگزار کنندگان مراسم جشن شب یلدا در دانشگاه فنی- مهندسی اسفراین؛ به دلیل تعلل مقامات مسئول در اعطای مجوز، کلیت برنامه از جمله سخنرانی مهران صولتی در این دانشگاه از سوی دانشجویان به نشانه اعتراض لغو شده است.
🔹 واقعیت های پیچیده دولت در ایران!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱حسام الدین آشنا به عنوان مشاور رییس جمهور در مراسم روز دانشجو در دانشگاه تهران حاضر شده و درباره جایگاه دولت در ساختار سیاسی جمهوری اسلامی سخنان قابل اعتنایی گفته است. به دلیل سیاست زدگی حاکم بر تمام عرصه های جامعه اتفاقا بیشتر همان بخش های تکراری این سخنان مورد توجه قرار گرفتند. یعنی داستان حصر و کم کاری های روحانی در این زمینه! حال آن که به نظر می رسد پرداختن به نظریه دولت در جمهوری اسلامی از منظر جامعه شناسی سیاسی می تواند مهمتر باشد. حق این است که دولت در دوران پس از انقلاب واقعیت پیچیده ای را در ساختار سیاسی ایران تشکیل می دهد که رمز گشایی از آن می تواند در تعدیل خواست ها و انتظارات ما موثر باشد. می کوشم تا در ادامه به برخی از این ویژگی ها اشاره ای داشته باشم:
🖌 قانون اساسی جمهوری اسلامی دو مبنای شرعی - عرفی دارد. مطابق این تقسیم بندی نهادهای حکومتی هم به دو دسته انتصابی - انتخابی تقسیم می شوند. عدم مرزبندی آشکار میان این دو دسته نهاد سبب جابه جایی مداوم خطوط شکل گرفته می شود که مشکلاتی را برای برنامه ریزی جهت توسعه یافتگی ایجاد کرده است!
🖌 در ایران همچنان با "سیاست شخصی شده" مواجه هستیم. از همین رو حاکمیت قانون به معنای تبعیت همه شهروندان از آن همواره با چالش روبرو است. استثناء شدن برخی نهادهای انتصابی از نظارت پذیری نهادهای انتخابی مانند مجلس، و تغییر مداوم قانون به اقتضای مصالح سیاسی( اخیرا قانون منع بازنشستگان) از جمله ویژگی های روابط سیاسی در جمهوری اسلامی به شمار می رود!
🖌 فارغ از آن چه در قانون اساسی آمده است همواره توازن قوای میان حکومت و جامعه بر سرنوشت تصمیم گیری ها موثر است. جامعه مدنی قدرتمند می تواند توازن قوا را میان نهادهای انتخابی- انتصابی برقرار کرده و حکومت را به نرمش در قبال جامعه وادار کند. بنابراین شعار دعوت حکومت به پاسخگویی تنها از سوی یک جامعه مدنی توانمند شنیده می شود!
🖌 دولت به معنای قوه مجریه، بدون اتکا به جامعه صرفا یک دفتر تدارکاتی برای تامین بودجه سایر نهادها است. مجلس هم بدون نمایندگان واقعی مردم تا حد نهادی برای تصویب سیاست ها و آیین نامه های حکومتی تقلیل می یابد. انتخابات اگر به معنای مشارکت و وسواس شهروندان جهت برگزیدگان نمایندگانی در تراز مطالبات جامعه نباشد صرفا یک دموکراسی نمایشی خواهد بود!
🖌 مهمترین وجه ناکارآمدی دولتی در چهاردهه گذشته ناظر به تورم قوانین، موازی سازی نهادی و افزایش بی رویه شوراهای مختلفی است که صرفا باعث مخدوش شدن مرزهای قانونی دستگاه ها و منتفی شدن امکان شکل گیری نوعی تفاهم اساسی در سطوح مختلف حکومت شده است. در چنین وضعیتی کدخدا منشی و لابی گری به ابزار مهم شکل گیری توافق های شکننده و قانون به لعابی جهت توجیه بهره گیری از رانت های موجود تبدیل شده است!
🔹 نکته پایانی: بر خلاف نظر مشاورین روحانی که معتقدند می توانند بدون پرداختن به جامعه، دولتی توانمند را شکل دهند واقعیت های موجود نشان می دهد که دولت نحیف محصول منطقی یک جامعه ضعیف است. بنابراین اگر قرار است حق دولت و مجلس در منازعه میان نهادهای انتخابی و انتصابی ادا شود بیش از همه به تحکیم و قدرت نمایی جامعه نیازمندیم!
@solati_mehran
#دولت
#قانون_اساسی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱حسام الدین آشنا به عنوان مشاور رییس جمهور در مراسم روز دانشجو در دانشگاه تهران حاضر شده و درباره جایگاه دولت در ساختار سیاسی جمهوری اسلامی سخنان قابل اعتنایی گفته است. به دلیل سیاست زدگی حاکم بر تمام عرصه های جامعه اتفاقا بیشتر همان بخش های تکراری این سخنان مورد توجه قرار گرفتند. یعنی داستان حصر و کم کاری های روحانی در این زمینه! حال آن که به نظر می رسد پرداختن به نظریه دولت در جمهوری اسلامی از منظر جامعه شناسی سیاسی می تواند مهمتر باشد. حق این است که دولت در دوران پس از انقلاب واقعیت پیچیده ای را در ساختار سیاسی ایران تشکیل می دهد که رمز گشایی از آن می تواند در تعدیل خواست ها و انتظارات ما موثر باشد. می کوشم تا در ادامه به برخی از این ویژگی ها اشاره ای داشته باشم:
🖌 قانون اساسی جمهوری اسلامی دو مبنای شرعی - عرفی دارد. مطابق این تقسیم بندی نهادهای حکومتی هم به دو دسته انتصابی - انتخابی تقسیم می شوند. عدم مرزبندی آشکار میان این دو دسته نهاد سبب جابه جایی مداوم خطوط شکل گرفته می شود که مشکلاتی را برای برنامه ریزی جهت توسعه یافتگی ایجاد کرده است!
🖌 در ایران همچنان با "سیاست شخصی شده" مواجه هستیم. از همین رو حاکمیت قانون به معنای تبعیت همه شهروندان از آن همواره با چالش روبرو است. استثناء شدن برخی نهادهای انتصابی از نظارت پذیری نهادهای انتخابی مانند مجلس، و تغییر مداوم قانون به اقتضای مصالح سیاسی( اخیرا قانون منع بازنشستگان) از جمله ویژگی های روابط سیاسی در جمهوری اسلامی به شمار می رود!
🖌 فارغ از آن چه در قانون اساسی آمده است همواره توازن قوای میان حکومت و جامعه بر سرنوشت تصمیم گیری ها موثر است. جامعه مدنی قدرتمند می تواند توازن قوا را میان نهادهای انتخابی- انتصابی برقرار کرده و حکومت را به نرمش در قبال جامعه وادار کند. بنابراین شعار دعوت حکومت به پاسخگویی تنها از سوی یک جامعه مدنی توانمند شنیده می شود!
🖌 دولت به معنای قوه مجریه، بدون اتکا به جامعه صرفا یک دفتر تدارکاتی برای تامین بودجه سایر نهادها است. مجلس هم بدون نمایندگان واقعی مردم تا حد نهادی برای تصویب سیاست ها و آیین نامه های حکومتی تقلیل می یابد. انتخابات اگر به معنای مشارکت و وسواس شهروندان جهت برگزیدگان نمایندگانی در تراز مطالبات جامعه نباشد صرفا یک دموکراسی نمایشی خواهد بود!
🖌 مهمترین وجه ناکارآمدی دولتی در چهاردهه گذشته ناظر به تورم قوانین، موازی سازی نهادی و افزایش بی رویه شوراهای مختلفی است که صرفا باعث مخدوش شدن مرزهای قانونی دستگاه ها و منتفی شدن امکان شکل گیری نوعی تفاهم اساسی در سطوح مختلف حکومت شده است. در چنین وضعیتی کدخدا منشی و لابی گری به ابزار مهم شکل گیری توافق های شکننده و قانون به لعابی جهت توجیه بهره گیری از رانت های موجود تبدیل شده است!
🔹 نکته پایانی: بر خلاف نظر مشاورین روحانی که معتقدند می توانند بدون پرداختن به جامعه، دولتی توانمند را شکل دهند واقعیت های موجود نشان می دهد که دولت نحیف محصول منطقی یک جامعه ضعیف است. بنابراین اگر قرار است حق دولت و مجلس در منازعه میان نهادهای انتخابی و انتصابی ادا شود بیش از همه به تحکیم و قدرت نمایی جامعه نیازمندیم!
@solati_mehran
#دولت
#قانون_اساسی
این یادداشت را سال گذشته به مناسبت شب یلدا در کانال قرار دادم. شاید بعضی از دوستان آن را نخوانده باشند 👇👇