Forwarded from سخنرانیها
🔊 فایل صوتی
سخنرانی #مهران_صولتی
عنوان : #علی_شریعتی و #توسعه
15 اسفند 97
مهران صولتی در این سخنرانی ضمن مقایسه دو شخصیت علی شریعتی و پوران شریعت رضوی، به نسبت میان شریعتی و مقوله توسعه یافتگی می پردازد!
🆔 @sokhanranihaa
🆔 @sokhanranihaa
🆑کانال سخنرانی ها
🌹
سخنرانی #مهران_صولتی
عنوان : #علی_شریعتی و #توسعه
15 اسفند 97
مهران صولتی در این سخنرانی ضمن مقایسه دو شخصیت علی شریعتی و پوران شریعت رضوی، به نسبت میان شریعتی و مقوله توسعه یافتگی می پردازد!
🆔 @sokhanranihaa
🆔 @sokhanranihaa
🆑کانال سخنرانی ها
🌹
Telegram
attach 📎
🔹 بحران اعتماد؛ پاشنه آشیل توسعه یافتگی!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱اگر چه پژوهش ها و نظرسنجی های سال های اخیر نشان می دهد که افول اعتماد عمومی به مرزهای خطرناک و نگران کننده ای رسیده است ولی شاید هیچ رویدادی همچون برگزاری انتخابات شورای عالی آموزش و پرورش نمی توانست آن را به طور شفاف بازتاب دهد. پیش از این از بی اعتمادی به سیاست مداران آگاه بودیم ولی این که فرهنگیان حتی قادر به اعتماد به همکاران خود نباشند شگفت انگیز و باور نکردنی بود! آنچه رخ داد اما عبارت از شانه به شانه حرکت کردن بی اعتمادی فردی و نهادی در این انتخابات بود. به عبارت دیگر حتی شمار کسانی که معتقد بودند نباید به نامزدها به دلیل فرصت طلبی اسلاف آن ها اعتماد کرد در حال پیشی گرفتن از کسانی بود که بیان می کردند مسیر هرگونه اصلاحات در سیستم فعلی مسدود شده است. به لحاظ فرم انتقادات هم شاهد نزدیک شدن ادبیات فرهنگیان به مردم عادی بودیم که نشان از بی اعتنایی به زبان فاخر مبتنی بر تحلیل های کارشناسی داشت. فرهنگیان اینک در میانه دوقطبی "انفعال" یا "عملگرایی" گرفتار آمده و هر گونه دعوت به پیچیده دیدن قضایا را نوعی اتلاف وقت یا نظریه پردازی از سر بی دردی می پندارند. همه اینها را اگر در کنار بی انگیزگی مفرط و بیگانگی عمیق این قشر با نظام آموزش و پرورش موجود قرار دهید می توانید شدت و عمق خطر را به نحو دهشتناکی احساس کنید. این که پیشاهنگ ترین اقشار جامعه که تاکنون دارای بالاترین سرمایه های فرهنگی و نمادین بوده و رفیع ترین رده های مرجعیت اجتماعی را در بین مردم در اختیار داشته اند تا این حد به همکاران خود بی اعتماد شده باشند( آمار مشارکت در انتخابات شورای عالی حدود ده درصد بوده است)، می تواند برای آینده توسعه این سرزمین هم نگران کننده باشد. اکنون شاید این امر حتی برای تکنوکرات های کشور هم روشن شده باشد که توسعه یافتگی پیش از هرچیزی در گروه رونق سرمایه اجتماعی و افزایش اعتماد عمومی است. حتی افزایش امید اجتماعی نیز در گرو ارتقای کیفی این دو مولفه است. بدون وجود حداقلی از این اعتماد نمی توان به اجرای اهداف توسعه ای و حتی اهداف کلان امید داشت. به ویژه در کشور ما که خروج از بسیاری از بحران ها منوط به اخذ تصمیمات سخت است. از همین رو است که می بینیم دولت و مجلس در غرقاب روزمره گی ها فرو رفته و حتی قادر نیستند برای مسائلی همچون حذف بخشی از دریافت کنندگان یارانه یا افزایش سوخت به جمع بندی مشخصی دست یابند. اگر حتی افزایش بی اعتمادی نهادی در میان توده مردم و نخبگان قابل تحمل باشد اما تسری این بی اعتمادی به روابط بین فردی در میان فرهنگیان نباید با نگاه اغماض گر مورد غفلت واقع شود. پدیده نوظهور فعلی می تواند عمق فرسایش پذیری روابط اجتماعی در ایران امروز را بیش از پیش آشکار نماید. حال باید آشکار شده باشد که با تداوم چنین روندی باید توسعه یافتگی یا تمدن سازی را بیشتر به مثابه فانتزی در نظر گرفت. از سوی دیگر تمام پیشرفت های یکصد سال اخیر را نیز نمی توان به معنای موفقیت در فرآیند توسعه تلقی کرد. توسعه بیش از هر چیز متکی به افزایش سرمایه اجتماعی، اعتماد عمومی، روابط افقی غنابخش با اتکا به شهروندانی مسئول، متعهد و مشارکت جو است. مولفه هایی که اکنون بیش از هرچیز دست نیافتنی به نظر می رسند. بی اعتنایی بیشتر نسبت به این وضعیت تنها به معنای ژرف تر شدن شکاف موجود میان ما و جهان شتابان کنونی تفسیر می شود!
@solati_mehran
#توسعه
#آموزش_و_پرورش
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱اگر چه پژوهش ها و نظرسنجی های سال های اخیر نشان می دهد که افول اعتماد عمومی به مرزهای خطرناک و نگران کننده ای رسیده است ولی شاید هیچ رویدادی همچون برگزاری انتخابات شورای عالی آموزش و پرورش نمی توانست آن را به طور شفاف بازتاب دهد. پیش از این از بی اعتمادی به سیاست مداران آگاه بودیم ولی این که فرهنگیان حتی قادر به اعتماد به همکاران خود نباشند شگفت انگیز و باور نکردنی بود! آنچه رخ داد اما عبارت از شانه به شانه حرکت کردن بی اعتمادی فردی و نهادی در این انتخابات بود. به عبارت دیگر حتی شمار کسانی که معتقد بودند نباید به نامزدها به دلیل فرصت طلبی اسلاف آن ها اعتماد کرد در حال پیشی گرفتن از کسانی بود که بیان می کردند مسیر هرگونه اصلاحات در سیستم فعلی مسدود شده است. به لحاظ فرم انتقادات هم شاهد نزدیک شدن ادبیات فرهنگیان به مردم عادی بودیم که نشان از بی اعتنایی به زبان فاخر مبتنی بر تحلیل های کارشناسی داشت. فرهنگیان اینک در میانه دوقطبی "انفعال" یا "عملگرایی" گرفتار آمده و هر گونه دعوت به پیچیده دیدن قضایا را نوعی اتلاف وقت یا نظریه پردازی از سر بی دردی می پندارند. همه اینها را اگر در کنار بی انگیزگی مفرط و بیگانگی عمیق این قشر با نظام آموزش و پرورش موجود قرار دهید می توانید شدت و عمق خطر را به نحو دهشتناکی احساس کنید. این که پیشاهنگ ترین اقشار جامعه که تاکنون دارای بالاترین سرمایه های فرهنگی و نمادین بوده و رفیع ترین رده های مرجعیت اجتماعی را در بین مردم در اختیار داشته اند تا این حد به همکاران خود بی اعتماد شده باشند( آمار مشارکت در انتخابات شورای عالی حدود ده درصد بوده است)، می تواند برای آینده توسعه این سرزمین هم نگران کننده باشد. اکنون شاید این امر حتی برای تکنوکرات های کشور هم روشن شده باشد که توسعه یافتگی پیش از هرچیزی در گروه رونق سرمایه اجتماعی و افزایش اعتماد عمومی است. حتی افزایش امید اجتماعی نیز در گرو ارتقای کیفی این دو مولفه است. بدون وجود حداقلی از این اعتماد نمی توان به اجرای اهداف توسعه ای و حتی اهداف کلان امید داشت. به ویژه در کشور ما که خروج از بسیاری از بحران ها منوط به اخذ تصمیمات سخت است. از همین رو است که می بینیم دولت و مجلس در غرقاب روزمره گی ها فرو رفته و حتی قادر نیستند برای مسائلی همچون حذف بخشی از دریافت کنندگان یارانه یا افزایش سوخت به جمع بندی مشخصی دست یابند. اگر حتی افزایش بی اعتمادی نهادی در میان توده مردم و نخبگان قابل تحمل باشد اما تسری این بی اعتمادی به روابط بین فردی در میان فرهنگیان نباید با نگاه اغماض گر مورد غفلت واقع شود. پدیده نوظهور فعلی می تواند عمق فرسایش پذیری روابط اجتماعی در ایران امروز را بیش از پیش آشکار نماید. حال باید آشکار شده باشد که با تداوم چنین روندی باید توسعه یافتگی یا تمدن سازی را بیشتر به مثابه فانتزی در نظر گرفت. از سوی دیگر تمام پیشرفت های یکصد سال اخیر را نیز نمی توان به معنای موفقیت در فرآیند توسعه تلقی کرد. توسعه بیش از هر چیز متکی به افزایش سرمایه اجتماعی، اعتماد عمومی، روابط افقی غنابخش با اتکا به شهروندانی مسئول، متعهد و مشارکت جو است. مولفه هایی که اکنون بیش از هرچیز دست نیافتنی به نظر می رسند. بی اعتنایی بیشتر نسبت به این وضعیت تنها به معنای ژرف تر شدن شکاف موجود میان ما و جهان شتابان کنونی تفسیر می شود!
@solati_mehran
#توسعه
#آموزش_و_پرورش
🔹 زنان باید زمین بازی را خود طراحی کنند!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 امروز هشتم مارس، روز جهانی زن است. زنان جامعه ما می خواهند با مردان برابر شوند، در همه چیز؛ از جمله در فرصت های تحصیلی، اشتغال، ازدواج و برخورداری از تمام مزایای اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی. از همین رو می کوشند تا ثابت کنند تفاوت آنها با مردان حداکثر مربوط به امور بیولوژیک است نه سایر موارد، چرا که سایر تفاوت ها را نوعی "برساخت اجتماعی " و ناشی از حضور فرهنگ مردسالار و ساختارهای سلطه می دانند. تا اینجا قضیه کاملا منطقی به نظر می رسد چون تا آزادی منفی و سلبی محقق نشده و زنجیرهای بسته شده بر دست و پای زنان گسسته نشود نمی توان به آزادی مثبت و ایجابی زنان امیدوار بود. ولی ایراد کار آن جاست که نمی توان حدیقفی برای این نابرابری و اتمام آن تصور کرد. در دیالکتیک ارباب و بنده ی هگل، اصالت با ارباب است چرا که عمل او از نوع " کنشی " می باشد و ابتکار عمل با اوست، میدان بازی را طراحی و قوانین آن را تعریف می کند ولی عمل بنده " واکنشی" به رفتار ارباب می باشد، می کوشد تا ارباب را نفی کند در حالی که همزمان او را به عنوان دشمن خود به رسمیت می شناسد و در زمینی بازی می کند که او قوانین اش را طراحی کرده است. لذا همواره نقشی فرعی را ایفا می کند، و چشم به تک ارباب دارد تا پاتکی را به اجرا گذارد. به نظرم باید جنبش زنان به جای بازی کردن در زمین مردان و تلاش برای شبیه شدن به آنها در همه عرصه ها ، زمین بازی خود را طراحی کند تا از اصالت لازم برای تداوم جنبش خود برخوردار شود.طراحی این زمین بازی می تواند واجد مختصات زیر باشد :
🖌 زنان و مردان مکمل یکدیگرند بنابراین نقص یکی به معنای کمال دیگری نیست. دو طرف باید در یک تعامل هم افزا نقایص یکدیگر را برطرف کنند. لطافت زندگی هم در آمیزشی از زنانگی و مردانگی است. زنانگی واجد امتیازاتی است که مردان از آنها بی بهره اند. تشبه جستن به مردانگی از سوی زنان صرفا آنها را دنباله رو مردان می سازد!
🖌 بیشترین خشونت علیه زنان، نه از سوی مردان بلکه از سوی خود زنان تئوریزه می شود! همان اندیشه ای که با شعار حفظ شان و منزلت، زنان را خانه نشین می خواهد و آن ها را از مشارکت اجتماعی منع می کند. اتفاقا در این زمینه مردان بسی بیشتر مدافع حضور اجتماعی و اقتصادی زنان هستند. تهاجم بیش از پیش زنان به مردان برای احقاق حقوق شان فقط می تواند موجب راندن مردان به دام تفکراتی شود که از زنان به مثابه جنس دوم دفاع می کنند!
🖌 بسیاری از مصادیق خشونت علیه زنان نه ناشی از مردان، بلکه ناشی از ساختارهای مردسالارانه است. ساختارهایی که اصلاح آنها مستلزم جلب همکاری بخشی از مردان دموکراسی خواه جامعه است. این چنین است که مطالبه دموکراسی بر حقوق زنان اولویت می یابد؛ دموکراسی می تواند با افزایش برابری سیاسی منجر به افزایش برابری حقوقی شود!
🔹نکته پایانی: برخی از اندیشمندان سیاسی معتقدند که برای کاهش خشونت در سطح بین المللی، زنان باید بیش از پیش در سطوح فوقانی تصمیم گیری های جهانی سهیم شوند. این از همان مقوله هایی است که می تواند به گسترش نقش و سهم زنان در عرصه های سیاست و قدرت بینجامد بدون آنکه لزوما با ویژگی های زنانگی از سوی زنان وداع یا انکاری صورت پذیرفته باشد. زنان می توانند طراح میدان هایی باشند که مردان هم در آن بازی کنند!
@solati_mehran
#هشتم_مارس
#روز_جهانی_زن
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 امروز هشتم مارس، روز جهانی زن است. زنان جامعه ما می خواهند با مردان برابر شوند، در همه چیز؛ از جمله در فرصت های تحصیلی، اشتغال، ازدواج و برخورداری از تمام مزایای اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی. از همین رو می کوشند تا ثابت کنند تفاوت آنها با مردان حداکثر مربوط به امور بیولوژیک است نه سایر موارد، چرا که سایر تفاوت ها را نوعی "برساخت اجتماعی " و ناشی از حضور فرهنگ مردسالار و ساختارهای سلطه می دانند. تا اینجا قضیه کاملا منطقی به نظر می رسد چون تا آزادی منفی و سلبی محقق نشده و زنجیرهای بسته شده بر دست و پای زنان گسسته نشود نمی توان به آزادی مثبت و ایجابی زنان امیدوار بود. ولی ایراد کار آن جاست که نمی توان حدیقفی برای این نابرابری و اتمام آن تصور کرد. در دیالکتیک ارباب و بنده ی هگل، اصالت با ارباب است چرا که عمل او از نوع " کنشی " می باشد و ابتکار عمل با اوست، میدان بازی را طراحی و قوانین آن را تعریف می کند ولی عمل بنده " واکنشی" به رفتار ارباب می باشد، می کوشد تا ارباب را نفی کند در حالی که همزمان او را به عنوان دشمن خود به رسمیت می شناسد و در زمینی بازی می کند که او قوانین اش را طراحی کرده است. لذا همواره نقشی فرعی را ایفا می کند، و چشم به تک ارباب دارد تا پاتکی را به اجرا گذارد. به نظرم باید جنبش زنان به جای بازی کردن در زمین مردان و تلاش برای شبیه شدن به آنها در همه عرصه ها ، زمین بازی خود را طراحی کند تا از اصالت لازم برای تداوم جنبش خود برخوردار شود.طراحی این زمین بازی می تواند واجد مختصات زیر باشد :
🖌 زنان و مردان مکمل یکدیگرند بنابراین نقص یکی به معنای کمال دیگری نیست. دو طرف باید در یک تعامل هم افزا نقایص یکدیگر را برطرف کنند. لطافت زندگی هم در آمیزشی از زنانگی و مردانگی است. زنانگی واجد امتیازاتی است که مردان از آنها بی بهره اند. تشبه جستن به مردانگی از سوی زنان صرفا آنها را دنباله رو مردان می سازد!
🖌 بیشترین خشونت علیه زنان، نه از سوی مردان بلکه از سوی خود زنان تئوریزه می شود! همان اندیشه ای که با شعار حفظ شان و منزلت، زنان را خانه نشین می خواهد و آن ها را از مشارکت اجتماعی منع می کند. اتفاقا در این زمینه مردان بسی بیشتر مدافع حضور اجتماعی و اقتصادی زنان هستند. تهاجم بیش از پیش زنان به مردان برای احقاق حقوق شان فقط می تواند موجب راندن مردان به دام تفکراتی شود که از زنان به مثابه جنس دوم دفاع می کنند!
🖌 بسیاری از مصادیق خشونت علیه زنان نه ناشی از مردان، بلکه ناشی از ساختارهای مردسالارانه است. ساختارهایی که اصلاح آنها مستلزم جلب همکاری بخشی از مردان دموکراسی خواه جامعه است. این چنین است که مطالبه دموکراسی بر حقوق زنان اولویت می یابد؛ دموکراسی می تواند با افزایش برابری سیاسی منجر به افزایش برابری حقوقی شود!
🔹نکته پایانی: برخی از اندیشمندان سیاسی معتقدند که برای کاهش خشونت در سطح بین المللی، زنان باید بیش از پیش در سطوح فوقانی تصمیم گیری های جهانی سهیم شوند. این از همان مقوله هایی است که می تواند به گسترش نقش و سهم زنان در عرصه های سیاست و قدرت بینجامد بدون آنکه لزوما با ویژگی های زنانگی از سوی زنان وداع یا انکاری صورت پذیرفته باشد. زنان می توانند طراح میدان هایی باشند که مردان هم در آن بازی کنند!
@solati_mehran
#هشتم_مارس
#روز_جهانی_زن
🔹 مساله ای به نام تعطیلات زودرس در مدارس ایران!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 وارد کلاس که می شوم آهی از نهاد دانش آموزان بلند می شود. گویا همه انتظار داشته اند که نیایم. این حس زمانی تشدید می شود که اعلام می کنم مطابق اعلام قبلی امتحان را برگزار می کنم. در فرصتی که به بچه ها برای یادآوری مطالب می دهم بحث داغی بر سر آمدن یا نیامدن به مدرسه در می گیرد. دانش آموزان با حرارت همدیگر را مواخذه می کنند که چرا خلف وعده کرده و آمده اند. هجدهم اسفند است و عطش تعطیلی زودرس مدارس بچه ها را بی تاب کرده است. این داستان بحران کلاس و مرگ مدرسه در هفته آخر آموزش و پرورش ایران است! قصه ای تکراری که با تاکید ملال آور و هرساله مسئولین بر دایر بودن مدارس تا ۲۸ اسفند ابعادی طنزآمیز نیز می یابد. در یکی دو هفته آخر اسفندماه استفاده از ابزارهای کنترلی نیز اوج می گیرد. تاکید ادارات به مدیران برای حضور و غیاب بچه ها، اصرار مدارس به خانواده ها برای فرستادن دانش آموزان به مدرسه و تلاش معلمان برای حفظ بچه ها، همه و همه در این زمینه معنا می یابند. نوعی همدستی سه گانه برای تداوم فرمالیسم! بچه ها معتقدند که اگر معلمان امتحانی برگزار نکنند مشکلی با آمدن ندارند هر چند که بعد از گفت و گو متقاعد می شوند که بدون تدریس یا ارزشیابی هم توجیهی برای آمدن نمی یابند. واقعیت این است که مدارس ایران با نوعی چالش بر سر فلسفه وجودی خود مواجه شده اند. بحران مشروعیتی که با افزایش ناکارآمدی نظام آموزش و پرورش تشدید شده است. دبیرستان های امروز واجد هیچ گونه جذابیتی برای بچه ها نیستند. بسیاری از دانش آموزان تنها بر اساس اجبار والدین یا با هدف خوش بودن در کنار دوستان هر روز از خواب بیدار می شوند. افول جایگاه دانش، آموزش به مثابه تلاش برای حقیقت جویی را با پرسش های جدی روبرو ساخته است. به دلیل تراکم بالای دانش آموزان، معلمان نیز بیشتر در نقش بخشی از نیروی انتظامی ظاهر شده و کلاس ها را از جذابیت حداقلی تهی می سازند. روزی نیست که دانش آموزان از بی ارتباطی برخی دروس با آینده شغلی خود پرسش نکرده و معلمان را با چالش مواجه نسازند. مفهومی به نام معلم الهام بخش که یادآور حک شدن نام و تاثیرات اخلاقی این چهره ها در خاطره جمعی نسلی از دانش آموزان بود به فراموشی سپرده شده و جبر زمانه معلمان را به تصدی بیش از یک شغل واداشته است. افزایش حضور نادانش آموزان، موجب تشدید پدیدآمدن نامعلمان شده و همین امر، اندک توجیهات ممکن برای چرایی تداوم فعالیت های مدارس را با پرسش های جدی روبرو ساخته است. به نظر می رسد بدون عزمی جدی برای بازاندیشی در کارنامه چهل ساله آموزش و پرورش شاهد تبدیل شدن هر چه بیشتر مدارس به کانون های بحران زا خواهیم بود. از کشتن خلاقیت ها و فردیت ها گرفته تا عدم آموزش مهارت های زندگی در فرآیندهای تعاملی، از تحمیل آموزه ها و شعارهای نخ نمای ایدئولوژیک گرفته تا تبدیل شدن این دستگاه به بنگاهی برای کسب رای در انتخابات مختلف، همه و همه از بی دفاعی این شهر در قبال هجوم افسار گسیخته آسیب های اجتماعی حکایت دارند. این جاست که برخورد واقع بینانه وزارتخانه با مساله تکراری تعطیلات زودرس مدارس می تواند نشانه ای هر چند کوچک از اراده معطوف به بازاندیشی در کارنامه آموزش و پرورش کشور محسوب شود!
@solati_mehran
#تعطیلات_مدارس
#آموزش_و_پرورش
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 وارد کلاس که می شوم آهی از نهاد دانش آموزان بلند می شود. گویا همه انتظار داشته اند که نیایم. این حس زمانی تشدید می شود که اعلام می کنم مطابق اعلام قبلی امتحان را برگزار می کنم. در فرصتی که به بچه ها برای یادآوری مطالب می دهم بحث داغی بر سر آمدن یا نیامدن به مدرسه در می گیرد. دانش آموزان با حرارت همدیگر را مواخذه می کنند که چرا خلف وعده کرده و آمده اند. هجدهم اسفند است و عطش تعطیلی زودرس مدارس بچه ها را بی تاب کرده است. این داستان بحران کلاس و مرگ مدرسه در هفته آخر آموزش و پرورش ایران است! قصه ای تکراری که با تاکید ملال آور و هرساله مسئولین بر دایر بودن مدارس تا ۲۸ اسفند ابعادی طنزآمیز نیز می یابد. در یکی دو هفته آخر اسفندماه استفاده از ابزارهای کنترلی نیز اوج می گیرد. تاکید ادارات به مدیران برای حضور و غیاب بچه ها، اصرار مدارس به خانواده ها برای فرستادن دانش آموزان به مدرسه و تلاش معلمان برای حفظ بچه ها، همه و همه در این زمینه معنا می یابند. نوعی همدستی سه گانه برای تداوم فرمالیسم! بچه ها معتقدند که اگر معلمان امتحانی برگزار نکنند مشکلی با آمدن ندارند هر چند که بعد از گفت و گو متقاعد می شوند که بدون تدریس یا ارزشیابی هم توجیهی برای آمدن نمی یابند. واقعیت این است که مدارس ایران با نوعی چالش بر سر فلسفه وجودی خود مواجه شده اند. بحران مشروعیتی که با افزایش ناکارآمدی نظام آموزش و پرورش تشدید شده است. دبیرستان های امروز واجد هیچ گونه جذابیتی برای بچه ها نیستند. بسیاری از دانش آموزان تنها بر اساس اجبار والدین یا با هدف خوش بودن در کنار دوستان هر روز از خواب بیدار می شوند. افول جایگاه دانش، آموزش به مثابه تلاش برای حقیقت جویی را با پرسش های جدی روبرو ساخته است. به دلیل تراکم بالای دانش آموزان، معلمان نیز بیشتر در نقش بخشی از نیروی انتظامی ظاهر شده و کلاس ها را از جذابیت حداقلی تهی می سازند. روزی نیست که دانش آموزان از بی ارتباطی برخی دروس با آینده شغلی خود پرسش نکرده و معلمان را با چالش مواجه نسازند. مفهومی به نام معلم الهام بخش که یادآور حک شدن نام و تاثیرات اخلاقی این چهره ها در خاطره جمعی نسلی از دانش آموزان بود به فراموشی سپرده شده و جبر زمانه معلمان را به تصدی بیش از یک شغل واداشته است. افزایش حضور نادانش آموزان، موجب تشدید پدیدآمدن نامعلمان شده و همین امر، اندک توجیهات ممکن برای چرایی تداوم فعالیت های مدارس را با پرسش های جدی روبرو ساخته است. به نظر می رسد بدون عزمی جدی برای بازاندیشی در کارنامه چهل ساله آموزش و پرورش شاهد تبدیل شدن هر چه بیشتر مدارس به کانون های بحران زا خواهیم بود. از کشتن خلاقیت ها و فردیت ها گرفته تا عدم آموزش مهارت های زندگی در فرآیندهای تعاملی، از تحمیل آموزه ها و شعارهای نخ نمای ایدئولوژیک گرفته تا تبدیل شدن این دستگاه به بنگاهی برای کسب رای در انتخابات مختلف، همه و همه از بی دفاعی این شهر در قبال هجوم افسار گسیخته آسیب های اجتماعی حکایت دارند. این جاست که برخورد واقع بینانه وزارتخانه با مساله تکراری تعطیلات زودرس مدارس می تواند نشانه ای هر چند کوچک از اراده معطوف به بازاندیشی در کارنامه آموزش و پرورش کشور محسوب شود!
@solati_mehran
#تعطیلات_مدارس
#آموزش_و_پرورش
🔹 مدیریت انتشارات جامعه شناسان اطلاع دادند که به زودی چاپ دوم کتاب جامعه شناسی سلطه از مهران صولتی منتشر خواهد شد.
@solati_mehran
#جامعه_شناسی_سلطه
#مهران_صولتی
@solati_mehran
#جامعه_شناسی_سلطه
#مهران_صولتی
153...72.pdf
1.9 MB
🔹 فایل pdf نشریه ستاره شرق حاوی میزگردی با حضور مهران صولتی و احسان ابراهیمی با موضوع بررسی علل افزایش آسیب های اجتماعی!
#ستاره_شرق
#آسیب_های_اجتماعی
#ستاره_شرق
#آسیب_های_اجتماعی
این یادداشت را سال گذشته و در چنین ایامی در کانال قرار دادم. شاید برخی از دوستان آن را نخوانده باشند 👇👇
🔹 چگونه " چهارشنبه سوری" به یک تهدید تبدیل شد؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 خوشایندترین دروغی که در عمرم گفته ام به حدود سی سال پیش باز می گردد. چهارشنبه سوری بود و ما در کشاکش تعقیب و گریز با نیروهای کمیته ای آن زمان! به محض هجوم ماموران، با سایر بچه ها فرار را بر قرار ترجیح می دادیم و دوباره پس از احساس امنیت آتش دوباره ای می افروختیم! در همان زمان بود که به ذهنم رسید که در جایگاه یک قهرمان ظاهر شده و به همه بگویم که در یک تعقیب و گریز گرفتار شده و سپس شجاعانه فرار کرده ام! جایتان خالی! جوانان من را به عنوان یک قهرمان کوچک می نگریستند و همین مرا سخت خرسند می ساخت! داستان را طوری با مهارت روایت کرده بودم که حتی خودم هم کم کم داشت باورم می شد! بگذریم دروغی شیرین و خوشایند بود! این خاطره را گفتم تا از حیاتی بودن برگزاری این مراسم برای نوجوانان آن دوران سخن بگویم و از دلایل خطرخیز شدن این آیین کهن در روزگار کنونی پرسش کنم. در جهان امروز، شادی های گروهی و آیین های جمعی زیادی از سوی شهروندان برگزار می شود. فرصت هایی برای باهم بودن و از تعامل با یکدیگر لذت بردن! اما متاسفانه در ایران جریانی از همان ابتدا کوشید تا با مصادره کردن ایرانیت به نفع اسلامیت، هر گونه تظاهر به آیین پیش از اسلام را از عرصه عمومی بزداید! اقدامی که در برهه هایی چهره عریان کنترل اجتماعی به خود گرفته و حتی کوشید تا از قوه قهریه در این مسیر استفاده کند. اما از آن رو که به تعبیر فوکو؛ "هرجا که قدرت هست مقاومت هم هست." جامعه در مقابل این کنترل سخت افزاری مقاومت کرده و صحنه هر چه بیشتر به خشونت آمیخته شد. نوجوانان برای ابراز وجود و مقاومت هر چه بیشتر به دامان وسایل محترقه و انفجاری پناه بردند و قدرت هم هر چه بیشتر کوشید تا با امنیتی کردن فضای این مراسم و متوسل شدن به مراجع مذهبی از آن مشروعیت زدایی کند( تلاشی که همزمان دوقطبی ایرانیت - اسلامیت را پررنگ و موجبات فرسایش دینی را فراهم آورد!). نوجوانان نیز هر چه بیشتر به سمت تلقی سیاسی از این مراسم پیش رفته و کوشیدند تا از این مجال برای ابراز وجود و مبارزه جویی خود بهره برند. بنابراین مراسمی که می توانست به عرصه ای برای هم نشینی مسالمت آمیز دو رکن فرهنگی این سرزمین(ملیت و مذهب) مبدل شود، به پهنه ای از منازعات بی حاصل و خسارت آفرین فروکاسته شد! تجارت مواد محترقه رونق یافت و جامعه و خانواده ها روزهایی پر اضطراب را در آستانه عید نوروز تجربه کردند. فرصتی که می توانست همچون نوروز و سیزده بدر؛ آشتی جویانه، شورآفرین و در خدمت افزایش سرمایه اجتماعی باشد به تهدیدی تبدیل شد که هر روز زیان های بیشتری را بر جامعه تحمیل می کند. آیا زمانی فرا می رسد که قدرت بپذیرد باید تنظیم جامعه را به خود جامعه واگذار کند؟ متاسفانه هنوز شواهد چندان امیدبخشی در اختیار نداریم...
@solati_mehran
#چهارشنبه_سوری
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 خوشایندترین دروغی که در عمرم گفته ام به حدود سی سال پیش باز می گردد. چهارشنبه سوری بود و ما در کشاکش تعقیب و گریز با نیروهای کمیته ای آن زمان! به محض هجوم ماموران، با سایر بچه ها فرار را بر قرار ترجیح می دادیم و دوباره پس از احساس امنیت آتش دوباره ای می افروختیم! در همان زمان بود که به ذهنم رسید که در جایگاه یک قهرمان ظاهر شده و به همه بگویم که در یک تعقیب و گریز گرفتار شده و سپس شجاعانه فرار کرده ام! جایتان خالی! جوانان من را به عنوان یک قهرمان کوچک می نگریستند و همین مرا سخت خرسند می ساخت! داستان را طوری با مهارت روایت کرده بودم که حتی خودم هم کم کم داشت باورم می شد! بگذریم دروغی شیرین و خوشایند بود! این خاطره را گفتم تا از حیاتی بودن برگزاری این مراسم برای نوجوانان آن دوران سخن بگویم و از دلایل خطرخیز شدن این آیین کهن در روزگار کنونی پرسش کنم. در جهان امروز، شادی های گروهی و آیین های جمعی زیادی از سوی شهروندان برگزار می شود. فرصت هایی برای باهم بودن و از تعامل با یکدیگر لذت بردن! اما متاسفانه در ایران جریانی از همان ابتدا کوشید تا با مصادره کردن ایرانیت به نفع اسلامیت، هر گونه تظاهر به آیین پیش از اسلام را از عرصه عمومی بزداید! اقدامی که در برهه هایی چهره عریان کنترل اجتماعی به خود گرفته و حتی کوشید تا از قوه قهریه در این مسیر استفاده کند. اما از آن رو که به تعبیر فوکو؛ "هرجا که قدرت هست مقاومت هم هست." جامعه در مقابل این کنترل سخت افزاری مقاومت کرده و صحنه هر چه بیشتر به خشونت آمیخته شد. نوجوانان برای ابراز وجود و مقاومت هر چه بیشتر به دامان وسایل محترقه و انفجاری پناه بردند و قدرت هم هر چه بیشتر کوشید تا با امنیتی کردن فضای این مراسم و متوسل شدن به مراجع مذهبی از آن مشروعیت زدایی کند( تلاشی که همزمان دوقطبی ایرانیت - اسلامیت را پررنگ و موجبات فرسایش دینی را فراهم آورد!). نوجوانان نیز هر چه بیشتر به سمت تلقی سیاسی از این مراسم پیش رفته و کوشیدند تا از این مجال برای ابراز وجود و مبارزه جویی خود بهره برند. بنابراین مراسمی که می توانست به عرصه ای برای هم نشینی مسالمت آمیز دو رکن فرهنگی این سرزمین(ملیت و مذهب) مبدل شود، به پهنه ای از منازعات بی حاصل و خسارت آفرین فروکاسته شد! تجارت مواد محترقه رونق یافت و جامعه و خانواده ها روزهایی پر اضطراب را در آستانه عید نوروز تجربه کردند. فرصتی که می توانست همچون نوروز و سیزده بدر؛ آشتی جویانه، شورآفرین و در خدمت افزایش سرمایه اجتماعی باشد به تهدیدی تبدیل شد که هر روز زیان های بیشتری را بر جامعه تحمیل می کند. آیا زمانی فرا می رسد که قدرت بپذیرد باید تنظیم جامعه را به خود جامعه واگذار کند؟ متاسفانه هنوز شواهد چندان امیدبخشی در اختیار نداریم...
@solati_mehran
#چهارشنبه_سوری
🔹 هشت دعا برای تحول در سال ۹۸ 🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 خدایا! به ما عدالت همراه با آزادی، پیشرفت همراه با اخلاق، سیاست همراه با اصول، و دیانت همراه با آزادگی عنایت کن!
🌱 خدایا! به ما بیاموز که سیاست نه منحصر به انتخابات بلکه به معنای مقاومت در مقابل هر چیزی است که جامعه را به یکسانی و حذف تفاوت ها فرا می خواند!
🌱 خدایا! به مسئولین ما قدرت درک پیچیدگی های جهان امروز را عنایت کن تا دریابند که زیستن در انزوا نه نشانه استقلال است و نه پیشرفت!
🌱 خدایا! به مردمی که بعد از گذشت یکصد سال همچنان در پیچ و خم قانون، آزادی و عدالت سرگردان اند، امید، صبوری و تلاش عنایت کن!
🌱 خدایا! به ما که همچنان اصلاح جامعه را از دولت می خواهیم بیاموز که حتی اصلاح دولت هم از جامعه ساخته است!
🌱 خدایا! به مسئولین ما بیاموز که ایرانیت، اسلامیت و مدرنیت چنان در هم آمیخته اند که نمی توان یکی را به زیان دیگران مصادره کرد!
🌱 خدایا! به ما که در توهم داشتن امنیت از تعقیب اهداف توسعه بازمانده ایم، شجاعت واقع بینی، جهان نگری و گریز از روزمره گی ها عطا کن!
🌱 خدایا! به ما یادآوری کن که تنها یک زمین برای زیستن داریم تا بتوانیم بر بحران های آب، ریزگردها و محیط زیست فائق آییم!
@solati_mehran
#خدایا
#دعا
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 خدایا! به ما عدالت همراه با آزادی، پیشرفت همراه با اخلاق، سیاست همراه با اصول، و دیانت همراه با آزادگی عنایت کن!
🌱 خدایا! به ما بیاموز که سیاست نه منحصر به انتخابات بلکه به معنای مقاومت در مقابل هر چیزی است که جامعه را به یکسانی و حذف تفاوت ها فرا می خواند!
🌱 خدایا! به مسئولین ما قدرت درک پیچیدگی های جهان امروز را عنایت کن تا دریابند که زیستن در انزوا نه نشانه استقلال است و نه پیشرفت!
🌱 خدایا! به مردمی که بعد از گذشت یکصد سال همچنان در پیچ و خم قانون، آزادی و عدالت سرگردان اند، امید، صبوری و تلاش عنایت کن!
🌱 خدایا! به ما که همچنان اصلاح جامعه را از دولت می خواهیم بیاموز که حتی اصلاح دولت هم از جامعه ساخته است!
🌱 خدایا! به مسئولین ما بیاموز که ایرانیت، اسلامیت و مدرنیت چنان در هم آمیخته اند که نمی توان یکی را به زیان دیگران مصادره کرد!
🌱 خدایا! به ما که در توهم داشتن امنیت از تعقیب اهداف توسعه بازمانده ایم، شجاعت واقع بینی، جهان نگری و گریز از روزمره گی ها عطا کن!
🌱 خدایا! به ما یادآوری کن که تنها یک زمین برای زیستن داریم تا بتوانیم بر بحران های آب، ریزگردها و محیط زیست فائق آییم!
@solati_mehran
#خدایا
#دعا
🔹 نوروز به مثابه یک امکان! 🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 روزگار گاهی به آدمی سخت می گیرد. وجه رایج آن در تنگنا قرار گرفتن معیشت است. درست مثل این ایام که مردم ایران از پی تحریم های آمیخته با بی تدبیری ها و فرصت سوزی ها دچار سختی معیشت شده اند. آن سوتر هم می توان به سیاست چشم دوخت. عرصه ممکن کردن ناممکن ها و هنر تبدیل تهدیدها به فرصت ها. اما آن چه هم اکنون بیش از همه به چشم می آید متصلب شدن ساختارها و مسدود شدن افق هاست. زمانه تعلیق اصلاحات به دلیل بن بست سیاسی که در آن گرفتار آمده ایم. بیراه نیست اگر بگوییم که در شرایط رنگ باختن اتوپیا اکنون ما در جستجوی امید به گذشته های نه چندان دور فراخوانده شده ایم! ایام ماضی که وجهی نوستالژیک یافته و به بخشی از درماندگی های ما پاسخ کاذب می دهد. رجوع به دوران پهلوی اول و دوم مصداق آشکاری از این پدیده است. در روزگاری که با فقدان رویای ملی و خاطره جمعی مواجهیم روشن است که جستجوی چشم اندازی نوین تا چه حد می تواند امیدآفرین باشد. نوروز دیرپاترین خاطره جمعی ما ایرانیان است. هنگامه رویش جوانه ها و سرزدن شکوفه ها. زمانه بیداری زمین و جوشش چشمه ها. روزگار وزیدن نسیم دل انگیز بهاری بر جان عاشقان. دوران نو شدن و تازه شدن روح آدمی. لبخند طبیعت به پهنای وجود. دمیدن حس جوانی در کالبد هستی. همین است راز الهام بخش بودن نوروز در روزگار فسردن امیدها. روشن است که امروز بیش از همه وقت نیازمند گشایش امکان هایی برای تداوم زیست جمعی هستیم. راه هایی برای انبساط افق های همگانی در مسیر اعتلای ایران. ما اکنون نیازمند بسط ممکنات هستیم! جستجوی گزینه هایی بدیل برای جایگزینی تمامی مسیرهای به بن بست رسیده پیشین. خلق گفتمانی جدید برای جلب مشارکت و گفت و گو. دمیدن روحی تازه در کالبد ایران پرافتخار. نوروز می تواند الهام بخش ما در این مسیر نوین باشد. آغازی برای آفرینش یک امکان. راهی به سوی آینده ای بهتر!
@solati_mehran
#نوروز
#رویای_ملی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 روزگار گاهی به آدمی سخت می گیرد. وجه رایج آن در تنگنا قرار گرفتن معیشت است. درست مثل این ایام که مردم ایران از پی تحریم های آمیخته با بی تدبیری ها و فرصت سوزی ها دچار سختی معیشت شده اند. آن سوتر هم می توان به سیاست چشم دوخت. عرصه ممکن کردن ناممکن ها و هنر تبدیل تهدیدها به فرصت ها. اما آن چه هم اکنون بیش از همه به چشم می آید متصلب شدن ساختارها و مسدود شدن افق هاست. زمانه تعلیق اصلاحات به دلیل بن بست سیاسی که در آن گرفتار آمده ایم. بیراه نیست اگر بگوییم که در شرایط رنگ باختن اتوپیا اکنون ما در جستجوی امید به گذشته های نه چندان دور فراخوانده شده ایم! ایام ماضی که وجهی نوستالژیک یافته و به بخشی از درماندگی های ما پاسخ کاذب می دهد. رجوع به دوران پهلوی اول و دوم مصداق آشکاری از این پدیده است. در روزگاری که با فقدان رویای ملی و خاطره جمعی مواجهیم روشن است که جستجوی چشم اندازی نوین تا چه حد می تواند امیدآفرین باشد. نوروز دیرپاترین خاطره جمعی ما ایرانیان است. هنگامه رویش جوانه ها و سرزدن شکوفه ها. زمانه بیداری زمین و جوشش چشمه ها. روزگار وزیدن نسیم دل انگیز بهاری بر جان عاشقان. دوران نو شدن و تازه شدن روح آدمی. لبخند طبیعت به پهنای وجود. دمیدن حس جوانی در کالبد هستی. همین است راز الهام بخش بودن نوروز در روزگار فسردن امیدها. روشن است که امروز بیش از همه وقت نیازمند گشایش امکان هایی برای تداوم زیست جمعی هستیم. راه هایی برای انبساط افق های همگانی در مسیر اعتلای ایران. ما اکنون نیازمند بسط ممکنات هستیم! جستجوی گزینه هایی بدیل برای جایگزینی تمامی مسیرهای به بن بست رسیده پیشین. خلق گفتمانی جدید برای جلب مشارکت و گفت و گو. دمیدن روحی تازه در کالبد ایران پرافتخار. نوروز می تواند الهام بخش ما در این مسیر نوین باشد. آغازی برای آفرینش یک امکان. راهی به سوی آینده ای بهتر!
@solati_mehran
#نوروز
#رویای_ملی
امروز دوم فروردین، نخستین سالگرد درگذشت متفکر برجسته ایرانی داریوش شایگان است. به همین مناسبت یادداشت زیر را بازنشر می کنم 🙏👇
Forwarded from مهران صولتی
🔹 چرا جامعه ایران توانایی پرورش روشنفکران برجسته را از دست داده است؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 داریوش شایگان هم رفت! یکی از آخرین چهره های روشنفکری این دیار درست در زمانی رخ در نقاب خاک کشید که ایران دورانی از سترونی اندیشه ها و انحطاط فرهنگی را از سر می گذراند. با درگذشت روشنفکرانی همچون آل احمد و شریعتی، به حاشیه رفتن سروش و مجتهد شبستری و اینک هم درگذشت داریوش شایگان به نظر می رسد که ما به طور جدی با فقدان روشنفکران برجسته مواجه شده ایم. ولی به راستی چرا با این احساس مواجهیم که جامعه ایران توانایی پرورش بزرگانی از این جمله را از دست داده است؟
🖌 نقش حکومت دینی در محدود شدن امکان شکل گیری دیالوگ میان دین و جامعه: روشنفکران از آنجا که بر مرز میان سنت و تجدد حرکت می کنند نیازمند آن هستند که نگاهی منتقدانه به سنت داشته باشند. برای تحقق چنین نگرشی روشنفکران به شکل گیری یک گفتگوی انتقادی با مهمترین منبع سنت یعنی دین سخت نیازمندند. در همه سال های پیش از انقلاب روشنفکران دینی و سکولار از این بخت برخوردار بودند که با سنت دینی وارد یک دیالوگ انتقادی و سازنده شوند. نتیجه هم سودمندی همزمان برای دین و جریان روشنفکری بود. حال آنکه با تبدیل دین از منبع معرفت به منبع قدرت در سال های پس از انقلاب، امکان شکل گیری این گفتگوی ارزشمند میان سنت و مدرنیته از میان رفت. حاصل اما افول همزمان جریان روشنفکری و دینداری بود!
🖌 کالایی شدن دانش، ارزش فرهیختگی را به محاق برده است: در سال های اخیر عطش جامعه برای مدرک گرایی آموزش عالی کشور را دچار بحران ساخته است؛ گسترش پذیرش دانشجوی دکتری، تنزل کیفیت آموزش، افزایش تقلب های علمی و ...هم از راه های پاسخ دانشگاه به یک جامعه بیمار بوده اند! در چنین جامعه ای اگر شما دارای مدرک دکتری نباشید گوش شنوایی برای حرف های تان نخواهید یافت. از همین رو است که فرهیختگی و روشنفکری به محاق رفته و دانش بیش از پیش کالایی شده است! در حقیقت بخش عمده ای از بحران مخاطب در میان روشنفکران به دلیل سطحی شدن دانش و دور افتادن دانشگاه ها از رسالت حقیقت جویی خود می باشد. حاصل اما پرورش یافتن دانشمندانی به وسعت یک اقیانوس و عمق یک بند انگشت بوده است!
🖌 سیاست زدگی، روشنفکران را در دامگه سیاست اسیر ساخته است: جهان سوم قتلگاه روشنفکران است! نگاهی به سال های پیش و پس از انقلاب نشان می دهد که چگونه نسلی از روشنفکران از آل احمد و شریعتی گرفته تا مطهری و بهشتی قربانی سیاست شده اند. خسارتی عظیم برای کشوری که هنوز نتوانسته به تلفیق کارآمدی میان سنت و مدرنیته دست یابد! در سال های بعد هم بخش دیگری از روشنفکران در دامگه سیاست افتادند و به جای آنکه جامعه، پویایی سیاست را از آموزه های ایشان نتیجه بگیرند خود به هیات کنش گران سیاسی درآمده و بر محدودیت های خویش از سوی نظام سیاسی افزودند. نتیجه اما پرهزینه شدن کار روشنفکری و مهاجرت ناگزیر روشنفکران به خارج از کشور و کاهش معنادار میزان تاثیرگذاری بر جامعه بوده است!
🖌 فضای مجازی نسلی از شبه روشنفکران را پدید آورده است: برای جامعه ای که هنوز بنیان های روشنگری و خردورزی در آن مستحکم نشده است شبکه های اجتماعی به آفتی آشکار تبدیل شده اند! آمیزه ای از راست و دروغ، خردورزی و خرافه گرایی، مدرن و پست مدرن و ... دست به دست هم داده اند تا با ملغمه شگفتی از اباطیل در قالب نظریه پردازی مواجه باشیم. با چنین امکان گسترده ای از مخاطب یابی، روشنفکری نه تنها دیگر مستلزم از سرگذراندن چالش های فکری نبوده بلکه می تواند با مقادیری از آسمان ریسمان بافی هم به راحتی حاصل شود. فضایی که در آن سلبریتی ها جای روشنفکران را گرفته و جامعه را هر چه بیشتر با توهم دانایی مواجه می سازند!
@solati_mehran
#شایگان
#روشنفکران
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 داریوش شایگان هم رفت! یکی از آخرین چهره های روشنفکری این دیار درست در زمانی رخ در نقاب خاک کشید که ایران دورانی از سترونی اندیشه ها و انحطاط فرهنگی را از سر می گذراند. با درگذشت روشنفکرانی همچون آل احمد و شریعتی، به حاشیه رفتن سروش و مجتهد شبستری و اینک هم درگذشت داریوش شایگان به نظر می رسد که ما به طور جدی با فقدان روشنفکران برجسته مواجه شده ایم. ولی به راستی چرا با این احساس مواجهیم که جامعه ایران توانایی پرورش بزرگانی از این جمله را از دست داده است؟
🖌 نقش حکومت دینی در محدود شدن امکان شکل گیری دیالوگ میان دین و جامعه: روشنفکران از آنجا که بر مرز میان سنت و تجدد حرکت می کنند نیازمند آن هستند که نگاهی منتقدانه به سنت داشته باشند. برای تحقق چنین نگرشی روشنفکران به شکل گیری یک گفتگوی انتقادی با مهمترین منبع سنت یعنی دین سخت نیازمندند. در همه سال های پیش از انقلاب روشنفکران دینی و سکولار از این بخت برخوردار بودند که با سنت دینی وارد یک دیالوگ انتقادی و سازنده شوند. نتیجه هم سودمندی همزمان برای دین و جریان روشنفکری بود. حال آنکه با تبدیل دین از منبع معرفت به منبع قدرت در سال های پس از انقلاب، امکان شکل گیری این گفتگوی ارزشمند میان سنت و مدرنیته از میان رفت. حاصل اما افول همزمان جریان روشنفکری و دینداری بود!
🖌 کالایی شدن دانش، ارزش فرهیختگی را به محاق برده است: در سال های اخیر عطش جامعه برای مدرک گرایی آموزش عالی کشور را دچار بحران ساخته است؛ گسترش پذیرش دانشجوی دکتری، تنزل کیفیت آموزش، افزایش تقلب های علمی و ...هم از راه های پاسخ دانشگاه به یک جامعه بیمار بوده اند! در چنین جامعه ای اگر شما دارای مدرک دکتری نباشید گوش شنوایی برای حرف های تان نخواهید یافت. از همین رو است که فرهیختگی و روشنفکری به محاق رفته و دانش بیش از پیش کالایی شده است! در حقیقت بخش عمده ای از بحران مخاطب در میان روشنفکران به دلیل سطحی شدن دانش و دور افتادن دانشگاه ها از رسالت حقیقت جویی خود می باشد. حاصل اما پرورش یافتن دانشمندانی به وسعت یک اقیانوس و عمق یک بند انگشت بوده است!
🖌 سیاست زدگی، روشنفکران را در دامگه سیاست اسیر ساخته است: جهان سوم قتلگاه روشنفکران است! نگاهی به سال های پیش و پس از انقلاب نشان می دهد که چگونه نسلی از روشنفکران از آل احمد و شریعتی گرفته تا مطهری و بهشتی قربانی سیاست شده اند. خسارتی عظیم برای کشوری که هنوز نتوانسته به تلفیق کارآمدی میان سنت و مدرنیته دست یابد! در سال های بعد هم بخش دیگری از روشنفکران در دامگه سیاست افتادند و به جای آنکه جامعه، پویایی سیاست را از آموزه های ایشان نتیجه بگیرند خود به هیات کنش گران سیاسی درآمده و بر محدودیت های خویش از سوی نظام سیاسی افزودند. نتیجه اما پرهزینه شدن کار روشنفکری و مهاجرت ناگزیر روشنفکران به خارج از کشور و کاهش معنادار میزان تاثیرگذاری بر جامعه بوده است!
🖌 فضای مجازی نسلی از شبه روشنفکران را پدید آورده است: برای جامعه ای که هنوز بنیان های روشنگری و خردورزی در آن مستحکم نشده است شبکه های اجتماعی به آفتی آشکار تبدیل شده اند! آمیزه ای از راست و دروغ، خردورزی و خرافه گرایی، مدرن و پست مدرن و ... دست به دست هم داده اند تا با ملغمه شگفتی از اباطیل در قالب نظریه پردازی مواجه باشیم. با چنین امکان گسترده ای از مخاطب یابی، روشنفکری نه تنها دیگر مستلزم از سرگذراندن چالش های فکری نبوده بلکه می تواند با مقادیری از آسمان ریسمان بافی هم به راحتی حاصل شود. فضایی که در آن سلبریتی ها جای روشنفکران را گرفته و جامعه را هر چه بیشتر با توهم دانایی مواجه می سازند!
@solati_mehran
#شایگان
#روشنفکران
Forwarded from Deleted Account
#آققلا_تنها_نیست
کاظمی هستم فرهنگی شاغل در آموزش و پرورش آق قلا
لطفا پتو و لباس ولوازم بهداشتی و.کنسروهای غذایی خود را جهت کمک به هموطنان سیل زده آق قلا به اتحادیه صنعت مرغداران واقع در گلشن ۱۰ دوشنبه ای ۲، روبروی مسجد مکتب الحسین تحویل دهید.
شماره کارت جهت کمک نقدی :
۶۰۳۷۹۹۷۱۷۸۳۴۸۸۰۲
به نام رقیه بیگم کاظمی سرخوانکلا
شماره تماس ۰۹۱۱۲۷۳۶۱۴۷
کاظمی هستم فرهنگی شاغل در آموزش و پرورش آق قلا
لطفا پتو و لباس ولوازم بهداشتی و.کنسروهای غذایی خود را جهت کمک به هموطنان سیل زده آق قلا به اتحادیه صنعت مرغداران واقع در گلشن ۱۰ دوشنبه ای ۲، روبروی مسجد مکتب الحسین تحویل دهید.
شماره کارت جهت کمک نقدی :
۶۰۳۷۹۹۷۱۷۸۳۴۸۸۰۲
به نام رقیه بیگم کاظمی سرخوانکلا
شماره تماس ۰۹۱۱۲۷۳۶۱۴۷
🔹 چرا انتظار توسعه در ایران کنونی بیهوده است؟!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱ایران از حدود یکصد سال پیش و با پیوستن به مدار نظام جهانی در مسیر توسعه یافتگی قرار گرفت. شواهد اما حاکی از آن است که به رغم سه تحول سرنوشت ساز مشروطه، ملی شدن صنعت نفت و انقلاب اسلامی هنوز هم ما کشوری در حال توسعه به شمار می رویم. پیشرفت های زیادی در این مدت صورت گرفته ولی از آن جهش نهایی که بتواند ما را در جرگه کشورهای توسعه یافته قرار دهد هنوز هم خبری نیست. به نظر می رسد با نزدیک شدن به موعد بسته شدن پنجره جمعیتی در سال ۱۴۲۵ کار بیش از پیش بر ما سخت تر و دوران انتقال طولانی تر شود. حال بر اساس این ملاحظات مایلم به این پرسش پاسخ دهم که چرا در وضعیت کنونی انتظار برای توسعه یافتگی کشور بیهوده می باشد؟!
🖌 هراس از آزاد شدن نیروهای اجتماعی: توسعه پدیده ای فراتر از ساختن پل، سد و جاده است. اینها پیشرفت است نه توسعه! یعنی همان تصوری که یکصد سال است مهندسی را برتر از علوم انسانی نشانده و تکنوکراسی را جایگزین دموکراسی ساخته است. توسعه پیش از هر چیز به معنای آزاد سازی تمامی نیروهای اجتماعی و مشارکت آنها در ساختن آینده جامعه است. شاید بتوان ترجمان این آرمان را در شعار ایران برای همه ایرانیان یافت! امری که منوط به آموزش و پرورش انسان هایی در تراز رقابت با قدرت های اقتصادی جهان است. اما آنچه در چهل سال گذشته بیش از همه به چشم آمده است عزمی جدی برای مهار جامعه و نیروهای توانمند آن بوده است. محدود سازی تاثیر گذاری نخبگان، کنترل دامنه فعالیت نهادهای مدنی، امنیتی سازی گفتمان فعالیت های سیاسی- اجتماعی و زینتی سازی نقش مجلس از طریق موازی سازی مراکز قانون گذار از جمله این تلاش ها می باشد!
🖌 هراس از افزایش توقعات اقتصادی: تجربه رژیم شاه در بالا بردن انتظارات اقتصادی مردم پس از افزایش قیمت نفت(۱۳۵۲) و سپس ناکامی در برآوردن آنها پس از کاهش شدید قیمت آن(۱۳۵۵) که منجر به بی ثباتی سیاسی و انقلاب ۵۷ شد درس هایی ذیقیمت برای آیندگان به همراه داشت. اینکه حکومت هایی که سطح توقعات اقتصادی را پایین نگه می دارند از ثبات بیشتری برخوردارند! امری که در تمامی چهل سال گذشته سرلوحه تصمیم گیران در جمهوری اسلامی قرار داشته است عبارت از تلاش برای تعویق مطالبات و پرهیز از دمیدن در کوره انتظارات بوده است. تنظیم آرزوهای مردم و پایین نگه داشتن فتیله امید اجتماعی! درست برخلاف توسعه که مستلزم افزایش امید، برابری و آزادی برای شکوفایی تمامی استعدادها و ظرفیت ها است. شاید بتوان تلاش برای رنگ باختن امیدهای سیاسی مردم از پس هر انتخابات را نیز در همین راستا ارزیابی کرد. اینکه قرار دادن مردم در برزخ میان بد و بدتر اگر چه با اقتضائات حکمرانی خوب ناسازگار است ولی در عوض می تواند مطمئن تر و پایدارتر باشد!
🖌 اصرار بر تداوم چالش با نظام جهانی: در همه این سال ها که دلسوزان و کارشناسان از ضرورت آشتی با جهان و ارتباط سازنده با آن سخن گفته اند با این پرسش مواجه شده اند که آیا از ما می خواهید تسلیم امریکا شویم؟! پرواضح است که پاسخ منفی است. ولی واقعیت هم به سادگی نهفته در این پرسش و پاسخ نیست. امروزه نمی توان نظام جهانی را صرفا در امریکای تضعیف شده کنونی خلاصه کرد. کشورهایی مانند چین، هند، روسیه، برزیل، ژاپن و اروپا جهانی چندقطبی را شکل داده اند که در آن مطابق پیش بینی بلومبرگ از رده بندی اقتصادهای جهانی تا سال ۲۰۳۰، چین و هند برتر از امریکا می ایستند. اما مشکل اینجا است که اکنون چالش با نظام جهانی به بخش جدایی ناپذیری از هویت کشور بدل شده است. تبدیل واقعیت به هویت که نه تنها تجدیدنظر در مواضع پیشین را منتفی می سازد بلکه موجب تصلب یافتن هر چه بیشتر تصمیم ها می شود!
🖌 فقدان چشم انداز روشن برای اجماع ملی: تجربه توسعه در همه اقتصادهای نوظهور نشان می دهد که ضرورت توسعه یافتگی موجب شده در یک پیچ تاریخی نوعی اجماع ملی در بالاترین سطح سیاسی شکل گرفته و دولت به مثابه موتور محرکه توسعه ایفای نقش کند. اجماعی که بر بسیج توده ها پیرامون اولویت یافتن اقتصاد، مشارکت پذیری مردم و سیاست خارجی آشتی جویانه با جهان مبتنی بوده است. اما مع الاسف شواهد نشان می دهد که بی اعتمادی فزاینده سیاسی در کشور حتی امکان شکل گیری نوعی گفت و گوی ملی را هم منتفی ساخته است! مسائل متعدد اجتماعی حل نشده بر یکدیگر انباشت شده و بحران های مختلف را بازتولید می کنند. روشن است که با این حجم از معضلات در هم کلاف شده نمی توان به شکل گیری اجماعی ملی برای بهره گیری از تجارب جهانی جهت ورود به فرایند توسعه یافتگی امید داشت. شرایطی که در آن امر روزمره و زیستن برای بقا اولویت می یابد و فاصله با سایر کشورهای جهان بیش از پیش افزایش می یابد!
@solati_mehran
#توسعه
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱ایران از حدود یکصد سال پیش و با پیوستن به مدار نظام جهانی در مسیر توسعه یافتگی قرار گرفت. شواهد اما حاکی از آن است که به رغم سه تحول سرنوشت ساز مشروطه، ملی شدن صنعت نفت و انقلاب اسلامی هنوز هم ما کشوری در حال توسعه به شمار می رویم. پیشرفت های زیادی در این مدت صورت گرفته ولی از آن جهش نهایی که بتواند ما را در جرگه کشورهای توسعه یافته قرار دهد هنوز هم خبری نیست. به نظر می رسد با نزدیک شدن به موعد بسته شدن پنجره جمعیتی در سال ۱۴۲۵ کار بیش از پیش بر ما سخت تر و دوران انتقال طولانی تر شود. حال بر اساس این ملاحظات مایلم به این پرسش پاسخ دهم که چرا در وضعیت کنونی انتظار برای توسعه یافتگی کشور بیهوده می باشد؟!
🖌 هراس از آزاد شدن نیروهای اجتماعی: توسعه پدیده ای فراتر از ساختن پل، سد و جاده است. اینها پیشرفت است نه توسعه! یعنی همان تصوری که یکصد سال است مهندسی را برتر از علوم انسانی نشانده و تکنوکراسی را جایگزین دموکراسی ساخته است. توسعه پیش از هر چیز به معنای آزاد سازی تمامی نیروهای اجتماعی و مشارکت آنها در ساختن آینده جامعه است. شاید بتوان ترجمان این آرمان را در شعار ایران برای همه ایرانیان یافت! امری که منوط به آموزش و پرورش انسان هایی در تراز رقابت با قدرت های اقتصادی جهان است. اما آنچه در چهل سال گذشته بیش از همه به چشم آمده است عزمی جدی برای مهار جامعه و نیروهای توانمند آن بوده است. محدود سازی تاثیر گذاری نخبگان، کنترل دامنه فعالیت نهادهای مدنی، امنیتی سازی گفتمان فعالیت های سیاسی- اجتماعی و زینتی سازی نقش مجلس از طریق موازی سازی مراکز قانون گذار از جمله این تلاش ها می باشد!
🖌 هراس از افزایش توقعات اقتصادی: تجربه رژیم شاه در بالا بردن انتظارات اقتصادی مردم پس از افزایش قیمت نفت(۱۳۵۲) و سپس ناکامی در برآوردن آنها پس از کاهش شدید قیمت آن(۱۳۵۵) که منجر به بی ثباتی سیاسی و انقلاب ۵۷ شد درس هایی ذیقیمت برای آیندگان به همراه داشت. اینکه حکومت هایی که سطح توقعات اقتصادی را پایین نگه می دارند از ثبات بیشتری برخوردارند! امری که در تمامی چهل سال گذشته سرلوحه تصمیم گیران در جمهوری اسلامی قرار داشته است عبارت از تلاش برای تعویق مطالبات و پرهیز از دمیدن در کوره انتظارات بوده است. تنظیم آرزوهای مردم و پایین نگه داشتن فتیله امید اجتماعی! درست برخلاف توسعه که مستلزم افزایش امید، برابری و آزادی برای شکوفایی تمامی استعدادها و ظرفیت ها است. شاید بتوان تلاش برای رنگ باختن امیدهای سیاسی مردم از پس هر انتخابات را نیز در همین راستا ارزیابی کرد. اینکه قرار دادن مردم در برزخ میان بد و بدتر اگر چه با اقتضائات حکمرانی خوب ناسازگار است ولی در عوض می تواند مطمئن تر و پایدارتر باشد!
🖌 اصرار بر تداوم چالش با نظام جهانی: در همه این سال ها که دلسوزان و کارشناسان از ضرورت آشتی با جهان و ارتباط سازنده با آن سخن گفته اند با این پرسش مواجه شده اند که آیا از ما می خواهید تسلیم امریکا شویم؟! پرواضح است که پاسخ منفی است. ولی واقعیت هم به سادگی نهفته در این پرسش و پاسخ نیست. امروزه نمی توان نظام جهانی را صرفا در امریکای تضعیف شده کنونی خلاصه کرد. کشورهایی مانند چین، هند، روسیه، برزیل، ژاپن و اروپا جهانی چندقطبی را شکل داده اند که در آن مطابق پیش بینی بلومبرگ از رده بندی اقتصادهای جهانی تا سال ۲۰۳۰، چین و هند برتر از امریکا می ایستند. اما مشکل اینجا است که اکنون چالش با نظام جهانی به بخش جدایی ناپذیری از هویت کشور بدل شده است. تبدیل واقعیت به هویت که نه تنها تجدیدنظر در مواضع پیشین را منتفی می سازد بلکه موجب تصلب یافتن هر چه بیشتر تصمیم ها می شود!
🖌 فقدان چشم انداز روشن برای اجماع ملی: تجربه توسعه در همه اقتصادهای نوظهور نشان می دهد که ضرورت توسعه یافتگی موجب شده در یک پیچ تاریخی نوعی اجماع ملی در بالاترین سطح سیاسی شکل گرفته و دولت به مثابه موتور محرکه توسعه ایفای نقش کند. اجماعی که بر بسیج توده ها پیرامون اولویت یافتن اقتصاد، مشارکت پذیری مردم و سیاست خارجی آشتی جویانه با جهان مبتنی بوده است. اما مع الاسف شواهد نشان می دهد که بی اعتمادی فزاینده سیاسی در کشور حتی امکان شکل گیری نوعی گفت و گوی ملی را هم منتفی ساخته است! مسائل متعدد اجتماعی حل نشده بر یکدیگر انباشت شده و بحران های مختلف را بازتولید می کنند. روشن است که با این حجم از معضلات در هم کلاف شده نمی توان به شکل گیری اجماعی ملی برای بهره گیری از تجارب جهانی جهت ورود به فرایند توسعه یافتگی امید داشت. شرایطی که در آن امر روزمره و زیستن برای بقا اولویت می یابد و فاصله با سایر کشورهای جهان بیش از پیش افزایش می یابد!
@solati_mehran
#توسعه
🌱 به یاد هم وطنانم که در شیراز جان باختند!
ارغوانم دارد مي گريد
چون دل من كه چنين خون آلود
هر دم از ديده فرو مي ريزد
ارغوان
اين چه راز يست كه هر بار بهار
با عزاي دل ما مي آيد ؟
كه زمين هر سال از خون پرستوها رنگين است
وين چنين بر جگر سوختگان
داغ بر داغ مي افزايد ؟
هوشنگ ابتهاج
تسلیت به خاطر همه بی تدبیری ها!
🖤🖤
@solati_mehran
ارغوانم دارد مي گريد
چون دل من كه چنين خون آلود
هر دم از ديده فرو مي ريزد
ارغوان
اين چه راز يست كه هر بار بهار
با عزاي دل ما مي آيد ؟
كه زمين هر سال از خون پرستوها رنگين است
وين چنين بر جگر سوختگان
داغ بر داغ مي افزايد ؟
هوشنگ ابتهاج
تسلیت به خاطر همه بی تدبیری ها!
🖤🖤
@solati_mehran
📺فایل ویدیو
این ده دقیقه از سخنان #محمد_درویش درباره توسعه پایدار کشور را باید همه مسوولان تصمیم گیر کشور بشنوند.
💬 «ما در توسعه کشور راه را غلط رفته ایم و محیط زیست را به نابودی کشانده ایم.
به جای ۲۰ میلیارد متر مکعب، ۸۰ میلیارد متر مکعب آب برای کشاورزی و صنعت برداشت کردیم..
💬 ما در کشور ده ها قونیه ترکیه داریم اما به جای توسعه بخش گردشگری رفتیم همین امسال دوباره مجوز ۲۵ کارخانه جدید گندله سازی در شهر خشک و کویری یزد دادیم.
💬 ۸ سال جنگیدیم که یک متر مربع خاک از دست ندهیم اما داریم ۸ برابر میانگین جهانی بر اثر فرسایش، خاک از دست می دهیم. اما مدام نگران تنب بزرگ و کوچک و ابوموسی هستیم..»
🔹این فیلم را ثانیه به ثانیه باید گوش کرد.
🆔 @solati_mehran
🆔 @sokhanranihaa
🌹
این ده دقیقه از سخنان #محمد_درویش درباره توسعه پایدار کشور را باید همه مسوولان تصمیم گیر کشور بشنوند.
💬 «ما در توسعه کشور راه را غلط رفته ایم و محیط زیست را به نابودی کشانده ایم.
به جای ۲۰ میلیارد متر مکعب، ۸۰ میلیارد متر مکعب آب برای کشاورزی و صنعت برداشت کردیم..
💬 ما در کشور ده ها قونیه ترکیه داریم اما به جای توسعه بخش گردشگری رفتیم همین امسال دوباره مجوز ۲۵ کارخانه جدید گندله سازی در شهر خشک و کویری یزد دادیم.
💬 ۸ سال جنگیدیم که یک متر مربع خاک از دست ندهیم اما داریم ۸ برابر میانگین جهانی بر اثر فرسایش، خاک از دست می دهیم. اما مدام نگران تنب بزرگ و کوچک و ابوموسی هستیم..»
🔹این فیلم را ثانیه به ثانیه باید گوش کرد.
🆔 @solati_mehran
🆔 @sokhanranihaa
🌹
Telegram
attach 📎
https://goo.gl/jBmquD
🔹 تحلیل جامعه شناختی مهران صولتی از مفهوم" فروپاشی اجتماعی" در ایران!
گفت و گو با دیدار نیوز
@solati_mehran
#فروپاشی_اجتماعی
#دیدار_نیوز
🔹 تحلیل جامعه شناختی مهران صولتی از مفهوم" فروپاشی اجتماعی" در ایران!
گفت و گو با دیدار نیوز
@solati_mehran
#فروپاشی_اجتماعی
#دیدار_نیوز
پایگاه خبری تحلیلی دیدارنیوز
غرقه در هزار درد بی درمان وطن!
در نظام اجتماعی ایران، نهادهایی داریم که برای آنها وظایفی در شکل مطلوب تعریف شده است. اما در شرایط فعلی این نهادها دچار اختلال کارکردی شده و نه تنها از انجام وظایف خود باز ماندهاند، بلکه باعث خنثی شدن وظایف سایر نهادها هم شدهاند. در چنین شرایطی است که ما…