🔹 چرا مشکلات اقتصادی کاهش نمی یابند؟!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ مشکلات و تنگناهای اقتصادی در ایران به نقطه ای رسیده که شیون و فغان از اقشار مختلف مردم بلند شده است. گزارش ها هم نشان می دهد که در کنار تداوم تورم دو رقمی پنجاه ساله اخیر، درآمد مردم اکنون به %۶۰ درآمد سال ۱۳۹۰ کاهش یافته، شمار فقرا به %۳۵ جمعیت کل کشور افزایش یافته و شمار بیکاری در دوران پساکرونا به حدود ۴/۵ میلیون نفر افزایش یافته است. بنابراین در حالی که فرآیند توسعه کشور به طور رسمی متوقف شده، تلاش برای بقاء جایگزین پیشرفت شده، و هیچ چشم انداز امید آفرینی فراروی ایرانیان پیدا نیست، باز هم جای آن است که این پرسش مطرح شود که چرا مشکلات اقتصادی در کشور رو به کاهش نمی رود؟!
🔺 بی توجهی به اهمیت اقتصاد سیاسی:
زمانی که به تاثیرات اقتصاد بر سیاست، و از آن مهم تر سیاست بر اقتصاد تمرکز می یابیم از اقتصاد سیاسی سخن می گوییم. واقعیت این است که مشکلات اقتصادی کشور هم اکنون دارای زمینه های جدی در سیاست خارجی و داخلی است. تحریم های امریکا و تودرتویی نهادی در داخل دو عامل مهم در این زمینه محسوب می شوند. امریکا علاوه بر تحریم های اخیر، با مانع تراشی چهل ساله بر سر بهره گیری ایران از بسیاری از موقعیت های ژئو پلیتیک مانند پیمان های استراتژیک منطقه ای کشور را دچار انزوا ساخته و بی برنامگی نظام تصمیم سازی در ترسیم افقی برای اصلاحات ساختاری مملکت را در گردابی از روزمره گی فرو برده است.
🔺 فقدان شکل گیری گفت و گوی ملی:
واقعیت این است که آرامش سیاسی کنونی نه نتیجه دستیابی به توافق بلکه ناشی از حاشیه نشینی دغدغه مندان به دلیل باور به بیهودگی تلاش های اصلاحی است. این که با پدیده ناشنوایی سیستماتیک مواجهیم که پژواک صداهای مختلف را بی اثر ساخته است. در چنین شرایطی تنها شکل گیری نوعی گفت و گوی ملی با حضور سیاست گذاران کلان و منتقدین می تواند دریچه ای از امید را به روی جامعه بگشاید. روشن است که این گفت و گو در صورت تداوم می تواند به ترمیم بی اعتمادی فزاینده موجود نسبت به سیستم انجامیده و پشتوانه ای مردمی برای آن تمهید کند.
🔺 انکار وجود فساد سیستمی:
رابطه در هم تنیده میان قدرت و ثروت در کشور اکنون بیش از پیش عریان و آشکار شده است. دسترسی به رانت های قدرت موجب برخورداری آقازاده ها از ثروت شده و ثروت های بادآورده در انتخابات نیز اسباب دسترسی به قدرت را فراهم می آورند. در چنین شرایطی اگر فساد را در معنای موسع آن در نظر گرفته و ابعاد ویران گر فرهنگی آن را هم در نظر آوریم اوضاع بسیار اسفناک تر می شود. این که به تدریج در فرهنگ عمومی قبح فساد بیش از پیش ریخته شده است( مساله این نیست که دیگران می دزدند، این است که چرا ما نمی توانیم بدزدیم؟!). در چنین شرایطی اذعان بلندپایگان به وجود فساد سیستمی در کشور و دعوت از رسانه ها به افشای بی پروای بسترهای فساد آور می تواند نخستین اقدام موثر در این مسیر تلقی شود.
🔺 سقوط شدید سرمایه اجتماعی:
امروزه جهان به رابطه نزدیک میان سرمایه اجتماعی و رشد اقتصادی پی برده است. این در حالی است که افول شگفت انگیز این سرمایه در دو دهه اخیر نه تنها مشارکت اجتماعی- اقتصادی ایرانیان را کاهش داده بلکه با افزایش بی اعتمادی عمومی، امکان اصلاحات ساختاری در عرصه اقتصاد را به حداقل رسانده است(رویداد آبان ۹۸ گواهی بر این ادعاست). حال روشن شده که بدون ترمیم بخشی از این سرمایه اوضاع بغرنج تر و چالش ابر بحران ها ژرف تر می شود. درچنین شرایطی بازگشت به مردم و جلب مشارکت نهادی آن ها می تواند اوضاع را کمی به سامان تر سازد.
🔹 نکته پایانی: آن مجموعه از نیروهای سیاسی که با شعار نگاه به داخل، عرصه به شدت سیاست آلودهی اقتصاد ایران را از مزاحمت های سیاست خارجی و داخلی پیراسته دیده و راه حل رفع مشکلات را صرفا اقتصادی می بینند تنها پنجره فرصت های آینده را به روی جامعه ایران می بندند. متاسفانه تنها گذشت زمان هم می تواند این فرصت سوزی را برای آیندگان هویدا سازد!
@solati_mehran
#مشکلات_اقتصادی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ مشکلات و تنگناهای اقتصادی در ایران به نقطه ای رسیده که شیون و فغان از اقشار مختلف مردم بلند شده است. گزارش ها هم نشان می دهد که در کنار تداوم تورم دو رقمی پنجاه ساله اخیر، درآمد مردم اکنون به %۶۰ درآمد سال ۱۳۹۰ کاهش یافته، شمار فقرا به %۳۵ جمعیت کل کشور افزایش یافته و شمار بیکاری در دوران پساکرونا به حدود ۴/۵ میلیون نفر افزایش یافته است. بنابراین در حالی که فرآیند توسعه کشور به طور رسمی متوقف شده، تلاش برای بقاء جایگزین پیشرفت شده، و هیچ چشم انداز امید آفرینی فراروی ایرانیان پیدا نیست، باز هم جای آن است که این پرسش مطرح شود که چرا مشکلات اقتصادی در کشور رو به کاهش نمی رود؟!
🔺 بی توجهی به اهمیت اقتصاد سیاسی:
زمانی که به تاثیرات اقتصاد بر سیاست، و از آن مهم تر سیاست بر اقتصاد تمرکز می یابیم از اقتصاد سیاسی سخن می گوییم. واقعیت این است که مشکلات اقتصادی کشور هم اکنون دارای زمینه های جدی در سیاست خارجی و داخلی است. تحریم های امریکا و تودرتویی نهادی در داخل دو عامل مهم در این زمینه محسوب می شوند. امریکا علاوه بر تحریم های اخیر، با مانع تراشی چهل ساله بر سر بهره گیری ایران از بسیاری از موقعیت های ژئو پلیتیک مانند پیمان های استراتژیک منطقه ای کشور را دچار انزوا ساخته و بی برنامگی نظام تصمیم سازی در ترسیم افقی برای اصلاحات ساختاری مملکت را در گردابی از روزمره گی فرو برده است.
🔺 فقدان شکل گیری گفت و گوی ملی:
واقعیت این است که آرامش سیاسی کنونی نه نتیجه دستیابی به توافق بلکه ناشی از حاشیه نشینی دغدغه مندان به دلیل باور به بیهودگی تلاش های اصلاحی است. این که با پدیده ناشنوایی سیستماتیک مواجهیم که پژواک صداهای مختلف را بی اثر ساخته است. در چنین شرایطی تنها شکل گیری نوعی گفت و گوی ملی با حضور سیاست گذاران کلان و منتقدین می تواند دریچه ای از امید را به روی جامعه بگشاید. روشن است که این گفت و گو در صورت تداوم می تواند به ترمیم بی اعتمادی فزاینده موجود نسبت به سیستم انجامیده و پشتوانه ای مردمی برای آن تمهید کند.
🔺 انکار وجود فساد سیستمی:
رابطه در هم تنیده میان قدرت و ثروت در کشور اکنون بیش از پیش عریان و آشکار شده است. دسترسی به رانت های قدرت موجب برخورداری آقازاده ها از ثروت شده و ثروت های بادآورده در انتخابات نیز اسباب دسترسی به قدرت را فراهم می آورند. در چنین شرایطی اگر فساد را در معنای موسع آن در نظر گرفته و ابعاد ویران گر فرهنگی آن را هم در نظر آوریم اوضاع بسیار اسفناک تر می شود. این که به تدریج در فرهنگ عمومی قبح فساد بیش از پیش ریخته شده است( مساله این نیست که دیگران می دزدند، این است که چرا ما نمی توانیم بدزدیم؟!). در چنین شرایطی اذعان بلندپایگان به وجود فساد سیستمی در کشور و دعوت از رسانه ها به افشای بی پروای بسترهای فساد آور می تواند نخستین اقدام موثر در این مسیر تلقی شود.
🔺 سقوط شدید سرمایه اجتماعی:
امروزه جهان به رابطه نزدیک میان سرمایه اجتماعی و رشد اقتصادی پی برده است. این در حالی است که افول شگفت انگیز این سرمایه در دو دهه اخیر نه تنها مشارکت اجتماعی- اقتصادی ایرانیان را کاهش داده بلکه با افزایش بی اعتمادی عمومی، امکان اصلاحات ساختاری در عرصه اقتصاد را به حداقل رسانده است(رویداد آبان ۹۸ گواهی بر این ادعاست). حال روشن شده که بدون ترمیم بخشی از این سرمایه اوضاع بغرنج تر و چالش ابر بحران ها ژرف تر می شود. درچنین شرایطی بازگشت به مردم و جلب مشارکت نهادی آن ها می تواند اوضاع را کمی به سامان تر سازد.
🔹 نکته پایانی: آن مجموعه از نیروهای سیاسی که با شعار نگاه به داخل، عرصه به شدت سیاست آلودهی اقتصاد ایران را از مزاحمت های سیاست خارجی و داخلی پیراسته دیده و راه حل رفع مشکلات را صرفا اقتصادی می بینند تنها پنجره فرصت های آینده را به روی جامعه ایران می بندند. متاسفانه تنها گذشت زمان هم می تواند این فرصت سوزی را برای آیندگان هویدا سازد!
@solati_mehran
#مشکلات_اقتصادی
🔹 چند نکته درباره وضعیت اقتصاد ایران در دوران پیش از انقلاب!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ در روزهای اخیر کانال اکبر اعلمی نماینده اسبق مجلس مجموعه ای از داده های استخراج شده از فصلنامه پژوهشکده پولی و بانکی بانک مرکزی ایران را منتشر کرده است. اینجا 👇👇
https://t.me/akbaralami/6409
آماری که نشان می دهد مردم ایران با یک اقتصاد پررونق، رفاهی و همراه با وفور کالا در دوران پیش از انقلاب مواجه بوده اند. از آن جا که در سال های اخیر با تقویت حس نوستالژیک نسبت به این دوران در میان جوانان ممکن است برخی واقعیت ها از چشم افتاده باشد می کوشم تا برخی نکات را در این زمینه یادآوری نمایم:
🔺 اقتصاد دوران پیش از انقلاب را باید به دو دوره تقسیم کرد:
عصر تکنوکراتیک اقتصاد( ۱۳۵۲-۱۳۴۲)
عصر نفتی اقتصاد( ۱۳۵۷-۱۳۵۲)
🔺 در دوران اول که مقارن با حضور تیم عالیخانی در وزارت اقتصاد است طلایی ترین دوران اقتصاد ایران معاصر رقم می خورد: رشد اقتصادی پایدار ۱۰ تا ۱۴ درصد به مدت ۱۰ سال- تورم ۲ درصدی- صنعتی شدن کشور و افزایش توان صادراتی اقتصاد
🔺 در دوران دوم اما افزایش ناگهانی قیمت جهانی نفت و سه برابر شدن سهم درآمدهای نفتی در بودجه سالانه کشور موجبات دخالت های جاه طلبانه و غیرکارشناسی شاه در عرصه اقتصاد را فراهم آورده و سودای بی فرجام تمدن بزرگ، شیرازه یک اقتصاد پویا و درون زا را در هم ریخت!
🔺 در دوره دوم بسیاری از دستاوردهای اقتصادی دوره اول بر باد رفت. در سال ۵۷، تورم ۲ درصدی یک دهه پیش به بیش از ۲۵ درصد رسیده و رشد اقتصادی ۱۴ درصدی هم به سمت صفر میل پیدا کرده بود. بودجه بیش از حد نفتی شده و ورود درآمدهای وافر نفتی به اقتصاد کشور با بر هم زدن توازن میان عرضه و تقاضا موجبات بی ثباتی سیاسی را به همراه آورد.
🔺 اقتصاددانان معتقدند که بسیاری از ارزانی های زمان شاه هم از مسیر سرکوب قیمت ارز در حد؛ ۷۰ ریال = یک دلار، به دست آمده و ارزش ریال در عرصه واقعیت بسیار کمتر از دلار بوده است. از سوی دلبستگی شاه به نوعی سوسیالیسم هم توانست حمایت های آموزشی- بهداشتی را برای شهروندان عملی نماید!
🔺 ورود نفت به اقتصاد ایران دهه ۵۰ به منزله بلای سیاهی بود که با کاهش رشد اقتصادی و افزایش تورم نه تنها به تعمیق شکاف طبقاتی انجامید بلکه با افزایش گرانی و بیکاری موجب نارضایتی شهروندان شد. البته پیروزی انقلاب بیش از همه ناشی از بی تصمیمی و اشتباهات شاه، پذیرش جامعه اوتوپیایی وعده داده شده توسط مردم، و سازماندهی نیروهای انقلابی توسط روحانیت بود. در این میان برخی نارسایی های اقتصادی هم حداکثر به عنوان کاتالیزور عمل کرد.
🔹 نکته پایانی: مزایای اقتصاد ایران دهه ۴۰ ایران هرگز در دوران بعد از انقلاب تکرار نشد( در صورت تداوم ایران اکنون برتر از کره جنوبی ایستاده بود) و تنها در دوره خاتمی توانستیم اندکی به آن نزدیک شویم. نضج گیری بورژوازی ملی، اقتصاد صادرات محور، بهره گیری از ظرفیت نیروی انسانی و اولویت تولید بر توزیع از مزیت های آشکار آن دوران بود.
@solati_mehran
#اقتصاد_ایران
#توسعه
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ در روزهای اخیر کانال اکبر اعلمی نماینده اسبق مجلس مجموعه ای از داده های استخراج شده از فصلنامه پژوهشکده پولی و بانکی بانک مرکزی ایران را منتشر کرده است. اینجا 👇👇
https://t.me/akbaralami/6409
آماری که نشان می دهد مردم ایران با یک اقتصاد پررونق، رفاهی و همراه با وفور کالا در دوران پیش از انقلاب مواجه بوده اند. از آن جا که در سال های اخیر با تقویت حس نوستالژیک نسبت به این دوران در میان جوانان ممکن است برخی واقعیت ها از چشم افتاده باشد می کوشم تا برخی نکات را در این زمینه یادآوری نمایم:
🔺 اقتصاد دوران پیش از انقلاب را باید به دو دوره تقسیم کرد:
عصر تکنوکراتیک اقتصاد( ۱۳۵۲-۱۳۴۲)
عصر نفتی اقتصاد( ۱۳۵۷-۱۳۵۲)
🔺 در دوران اول که مقارن با حضور تیم عالیخانی در وزارت اقتصاد است طلایی ترین دوران اقتصاد ایران معاصر رقم می خورد: رشد اقتصادی پایدار ۱۰ تا ۱۴ درصد به مدت ۱۰ سال- تورم ۲ درصدی- صنعتی شدن کشور و افزایش توان صادراتی اقتصاد
🔺 در دوران دوم اما افزایش ناگهانی قیمت جهانی نفت و سه برابر شدن سهم درآمدهای نفتی در بودجه سالانه کشور موجبات دخالت های جاه طلبانه و غیرکارشناسی شاه در عرصه اقتصاد را فراهم آورده و سودای بی فرجام تمدن بزرگ، شیرازه یک اقتصاد پویا و درون زا را در هم ریخت!
🔺 در دوره دوم بسیاری از دستاوردهای اقتصادی دوره اول بر باد رفت. در سال ۵۷، تورم ۲ درصدی یک دهه پیش به بیش از ۲۵ درصد رسیده و رشد اقتصادی ۱۴ درصدی هم به سمت صفر میل پیدا کرده بود. بودجه بیش از حد نفتی شده و ورود درآمدهای وافر نفتی به اقتصاد کشور با بر هم زدن توازن میان عرضه و تقاضا موجبات بی ثباتی سیاسی را به همراه آورد.
🔺 اقتصاددانان معتقدند که بسیاری از ارزانی های زمان شاه هم از مسیر سرکوب قیمت ارز در حد؛ ۷۰ ریال = یک دلار، به دست آمده و ارزش ریال در عرصه واقعیت بسیار کمتر از دلار بوده است. از سوی دلبستگی شاه به نوعی سوسیالیسم هم توانست حمایت های آموزشی- بهداشتی را برای شهروندان عملی نماید!
🔺 ورود نفت به اقتصاد ایران دهه ۵۰ به منزله بلای سیاهی بود که با کاهش رشد اقتصادی و افزایش تورم نه تنها به تعمیق شکاف طبقاتی انجامید بلکه با افزایش گرانی و بیکاری موجب نارضایتی شهروندان شد. البته پیروزی انقلاب بیش از همه ناشی از بی تصمیمی و اشتباهات شاه، پذیرش جامعه اوتوپیایی وعده داده شده توسط مردم، و سازماندهی نیروهای انقلابی توسط روحانیت بود. در این میان برخی نارسایی های اقتصادی هم حداکثر به عنوان کاتالیزور عمل کرد.
🔹 نکته پایانی: مزایای اقتصاد ایران دهه ۴۰ ایران هرگز در دوران بعد از انقلاب تکرار نشد( در صورت تداوم ایران اکنون برتر از کره جنوبی ایستاده بود) و تنها در دوره خاتمی توانستیم اندکی به آن نزدیک شویم. نضج گیری بورژوازی ملی، اقتصاد صادرات محور، بهره گیری از ظرفیت نیروی انسانی و اولویت تولید بر توزیع از مزیت های آشکار آن دوران بود.
@solati_mehran
#اقتصاد_ایران
#توسعه
Telegram
تست
🔘فهرست درآمد و مخارج ماهانه ایرانیان قبل از انقلاب اسلامی
◻یک - #ارزش_پولملی:
🔸واحد برابری ریال با دلار آمریکایی= ۷۰ریال و در صرافیهای خرمشهر= ۶۹ریال
قیمت دلار = ۶۹ ریال
🔹 قیمت یک مثقال طلا ۲۱عیار دستساز با کارمزد= ۲۰۰ ریال
◻دو - #حقوق_ودستمزدها:…
◻یک - #ارزش_پولملی:
🔸واحد برابری ریال با دلار آمریکایی= ۷۰ریال و در صرافیهای خرمشهر= ۶۹ریال
قیمت دلار = ۶۹ ریال
🔹 قیمت یک مثقال طلا ۲۱عیار دستساز با کارمزد= ۲۰۰ ریال
◻دو - #حقوق_ودستمزدها:…
🔹 جامعه شناسی ممنوعیت واردات واکسن کرونا به کشور!
(ایدئولوژی و حکومت مندی ناتمام)
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🔺 حکومت مندی مفهومی نوظهور ولی با پیشینه بلند تاریخی است. میشل فوکو کوشید تا با ابداع و طرح این مفهوم پرده از انگیزه های خیر خواهانه دولت های لیبرال اروپای قرن هفدهم برداشته و در پشت آن ها تدابیر موثری برای کنترل بدن ها و جمعیت ها از طریق به کار گیری سیاست های بهداشتی را رهگیری کند.
🔺 در ایران اما می توان سیاست های حکومت مندی را متاثر از وقوع دو فاجعه وبا و قحطی در قرن نوزدهم دانست که با دامن زدن به بحران جمعیت و امنیت در کشور موجبات شکل گیری برنامه" تنظیمات" را از سوی میرزا حسین خان سپهسالار( دومین صدراعظم اصلاح گرای عصر ناصری پس از امیر کبیر) فراهم آورد. پاکیزگی شهرها، تاسیس بیمارستان دولتی، انجام قرنطینه، کنترل آذوقه و تنظیم قیمت کالاها از جمله این اقدامات بودند.
🔺 در این مسیر حاکمیت هم به تدریج کوشید تا با برجسته کردن نقش مام وطن و رنجوری این مادر، توجیه مناسبی برای اجرایی شدن این برنامه ها بتراشد. سیاست های حکومت مندی اما در دوران معاصر در قالب های متنوع دیگری همچنان ادامه یافت تا نوبت به سال ۱۳۹۸ و اپیدمی کرونا رسید. به نظر می رسد کشور در یک سال اخیر به صحنه مهمترین برنامه تنظیم روابط اجتماعی از سوی حکومت تبدیل شده است.
🔺 تعطیلی مدارس، اماکن مذهبی و بازارها، اجباری شدن استفاده از ماسک در ادارات دولتی، رهگیری بیماران، منع رفت و آمد شبانه و منع ورود و خروج به شهرهای آلوده از جمله آشکارترین سیاست های حکومت مندی در این مدت بوده است. ایجاد ستاد ملی کرونا هم تمهیدی بود که با تاکید بر اولویت سلامت ایرانیان و فصل الخطاب قرار دادن نظر وزارت بهداشت این تصور را در جامعه ایجاد کرد که حداقل در موضوع کرونا ایرانیان با هیچ مساله مهمتری از جنس سیاست یا ایدئولوژی مواجه نیستند.
🔺 در این معنا کرونا توانست با فراتر نشستن از قطبی سازی های مرسوم سیاسی موجبات انسجام ملی حول انجام سیاست های اجتماعی- بهداشتی را فراهم آورد. اخیرا اما به میان آمدن نقش پررنگ ایدئولوژی غرب ستیز در برنامه ممنوعیت ورود واکسن کرونا به کشور می تواند با ایجاد تقابل میان سیاست و سلامت، به شکل گیری نوعی قطبیت سازی در جامعه منجر شده و برنامه کرونا زدایی را که تا این جا صبغه ای ملی داشته است با اخلال و بی اعتمادی مواجه سازد.
🔹 نکته پایانی: تاریخ غرب مدرن نشان می دهد که سیاست های حکومت مندی با افزایش کنترل پذیری باعث رشد بهره وری و نهایتا کارآمدی حکومت ها شده اند. سیاست هایی که کوشیدند تا از منظر اقتصاد قدرت، کامیاب ترین تدابیر حکمرانی را وضع و اجرایی نمایند. ایران معاصر اما مشحون از مداخله ایدئولوژی ها در مصادره فرهنگ ها، غیریت سازی های هزینه ساز و ناتمام گذاشتن سیاست های حکومت مندی بوده است!
@solati_mehran
#فوکو
#حکومت_مندی
#واکسن_کرونا
(ایدئولوژی و حکومت مندی ناتمام)
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🔺 حکومت مندی مفهومی نوظهور ولی با پیشینه بلند تاریخی است. میشل فوکو کوشید تا با ابداع و طرح این مفهوم پرده از انگیزه های خیر خواهانه دولت های لیبرال اروپای قرن هفدهم برداشته و در پشت آن ها تدابیر موثری برای کنترل بدن ها و جمعیت ها از طریق به کار گیری سیاست های بهداشتی را رهگیری کند.
🔺 در ایران اما می توان سیاست های حکومت مندی را متاثر از وقوع دو فاجعه وبا و قحطی در قرن نوزدهم دانست که با دامن زدن به بحران جمعیت و امنیت در کشور موجبات شکل گیری برنامه" تنظیمات" را از سوی میرزا حسین خان سپهسالار( دومین صدراعظم اصلاح گرای عصر ناصری پس از امیر کبیر) فراهم آورد. پاکیزگی شهرها، تاسیس بیمارستان دولتی، انجام قرنطینه، کنترل آذوقه و تنظیم قیمت کالاها از جمله این اقدامات بودند.
🔺 در این مسیر حاکمیت هم به تدریج کوشید تا با برجسته کردن نقش مام وطن و رنجوری این مادر، توجیه مناسبی برای اجرایی شدن این برنامه ها بتراشد. سیاست های حکومت مندی اما در دوران معاصر در قالب های متنوع دیگری همچنان ادامه یافت تا نوبت به سال ۱۳۹۸ و اپیدمی کرونا رسید. به نظر می رسد کشور در یک سال اخیر به صحنه مهمترین برنامه تنظیم روابط اجتماعی از سوی حکومت تبدیل شده است.
🔺 تعطیلی مدارس، اماکن مذهبی و بازارها، اجباری شدن استفاده از ماسک در ادارات دولتی، رهگیری بیماران، منع رفت و آمد شبانه و منع ورود و خروج به شهرهای آلوده از جمله آشکارترین سیاست های حکومت مندی در این مدت بوده است. ایجاد ستاد ملی کرونا هم تمهیدی بود که با تاکید بر اولویت سلامت ایرانیان و فصل الخطاب قرار دادن نظر وزارت بهداشت این تصور را در جامعه ایجاد کرد که حداقل در موضوع کرونا ایرانیان با هیچ مساله مهمتری از جنس سیاست یا ایدئولوژی مواجه نیستند.
🔺 در این معنا کرونا توانست با فراتر نشستن از قطبی سازی های مرسوم سیاسی موجبات انسجام ملی حول انجام سیاست های اجتماعی- بهداشتی را فراهم آورد. اخیرا اما به میان آمدن نقش پررنگ ایدئولوژی غرب ستیز در برنامه ممنوعیت ورود واکسن کرونا به کشور می تواند با ایجاد تقابل میان سیاست و سلامت، به شکل گیری نوعی قطبیت سازی در جامعه منجر شده و برنامه کرونا زدایی را که تا این جا صبغه ای ملی داشته است با اخلال و بی اعتمادی مواجه سازد.
🔹 نکته پایانی: تاریخ غرب مدرن نشان می دهد که سیاست های حکومت مندی با افزایش کنترل پذیری باعث رشد بهره وری و نهایتا کارآمدی حکومت ها شده اند. سیاست هایی که کوشیدند تا از منظر اقتصاد قدرت، کامیاب ترین تدابیر حکمرانی را وضع و اجرایی نمایند. ایران معاصر اما مشحون از مداخله ایدئولوژی ها در مصادره فرهنگ ها، غیریت سازی های هزینه ساز و ناتمام گذاشتن سیاست های حکومت مندی بوده است!
@solati_mehran
#فوکو
#حکومت_مندی
#واکسن_کرونا
❤1
🔹 چرا در ایران از احزاب واقعی خبری نیست؟!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ احزاب را به حق سنگ بنای دموکراسی نامیده اند. نگاه به تحولات سیاسی جوامع مدرن در دوره های اخیر هم نشان می دهد که بدون وجود یک نظام حزبی مبتنی بر نمایندگی شکاف های اجتماعی، رقابت سیاسی، حاکمیت قانون، برگزاری انتخابات آزاد و رقابتی، و چرخش روان نخبگان نمی توان به تحقق مردم سالاری در یک نظام سیاسی امیدوار بود. در ایران هم اگرچه احزاب از بستر تحولات سیاسی منجر به انقلاب مشروطه سر برآوردند ولی نتوانسته اند از قوام و دوام کافی برخوردار شوند و حداکثر به گعده هایی دوستانه فرو کاسته شده اند. شاید بتوان دلایل زیر را برای این نارسایی فهرست کرد:
🔺 اولویت تداوم جامعه توده ای:
انقلاب ها با اتکا به رهبری واحد، ایدئولوژی بسیج کننده، وحدت توده ها و انحلال تمایزها در آرمان های مشترک به پیروزی می رسند و معمولا تا مدتی همچنان برمنطق انقلابی و پیش بینی ناپذیری در فرآیندها تاکید می ورزند. بعد از آن معمولا روند عادی سازی شروع می شود و نظام سیاسی مسیر محاسبه شده ای را ادامه می دهد. در ایران پس از انقلاب اما میل به تداوم جامعه توده ای هنوز هم در میان سیاست گذاران جاری و ساری است. از همین رو به باور انقلابیون؛ شکل گیری احزاب سیاسی از آن جا که می توانند تمایز میان توده ها را پررنگ کند، به آن ها تشکل بخشند و مطالبات آن ها را در مسیرهای سیاسی- مدنی کانالیزه کنند چندان با اقتضائات جامعه توده ای سازگار نمی باشد!
🔺 فقدان نظام انتخاباتی حزبی:
پیوند میان احزاب و انتخابات چنان ساختار یافته و ارگانیک است که هیچ کدام بدون دیگری نمی توانند واقعی و کارآمد باشند. در ایران پس از انقلاب هم از آن جا که پیوند میان احزاب و انتخابات هرگز از مسیر شکل گیری یک نظام انتخاباتی حزبی سامان نیافته، احزاب را به زائده بی خاصیتی از نظام سیاسی تبدیل کرده است. طنز ماجرا هم این جاست که نامزدهای ریاست جمهوری ابتدا خود را نامزد می کنند و سپس حمایت احزاب از خود را می پذیرند، تازه بعد از انتخاب شدن هم وابستگی حزبی خود را در مناسبت های مختلف انکار می کنند. نمایندگان مجلس هم از آن جا که معمولا خود را مستقل می دانند معمولا واجد هیچ برنامه ای نبوده و به راحتی بین جناح ها برای پیگیری منافع شخصی خود جابجا می شوند!
🔺 عدم رسمیت یافتن اپوزیسیون:
دموکراسی سیاسی بر سنت به رسمیت شناختن اپوزیسیون و جابجایی مسالمت آمیز قدرت از رهگذر برگزاری انتخابات آزاد و رقابتی استوار است. این اپوزیسیون سیاسی است که می تواند اقلیت شکست خورده در انتخابات را انسجام بخشد، نمایندگی کند و در نهایت به اکثریت انتخابات بعدی تبدیل سازد. همچنین اپوزیسیون می تواند مطالبات اقلیت را در جامعه پژواک داده و به ناظری موثر بر قدرت اکثریت مسلط تبدیل شود. در ایران یکصد سال اخیر اما اپوزیسیون رسمی و قانونی هرگز در سپهر سیاست ایران حضور نداشته است. به جرئت می تواند گفت که در فقدان چنین نیرویی احزاب در یک کشور نقش تزئینی یافته و قادر به گره گشایی از مشکلات نیستند!
🔺 فرهنگ سیاسی حزب گریز:
در ایران معاصر فرهنگ سیاسی موجود عاملی برای تقویت احزاب سیاسی محسوب نمی شود. سابقه وابستگی برخی احزاب سیاسی به بیگانگان در کنار بی ثباتی سیاسی ناشی از فعالیت احزاب، بهانه ای شده است تا احزاب به مثابه بچه سر راهی برای خانواده سیاست ایران تلقی شوند. در ایران پس از انقلاب هم اقسام تریبون ها در خدمت مذمت قدرت طلبی و انسجام ستیزی این نهاد سیاسی قرار گرفته اند. احزاب در نقطه مقابل دغدغه های مردم و بی توجه به مطالبات واقعی آحاد جامعه معرفی شده اند. روشن است که با چنین زمینه ای فرهنگی نمی توان به حضور و تقویت احزاب سیاسی کارآمد امیدوار بود. در این معنا احزاب صرفا گرم کنندگان تنور انتخابات در دورانی کوتاه محسوب می شوند!
🔹 نکته پایانی: اگر ایران امروز را مجموعه ای از ناکارآمدی های ناشی از فقدان سیاست گذاری موثر، برنامه ریزی کارشناسی شده و ارادت سالاری در انتصابات سیاسی در نظر آوریم بخش مهمی از این نارسایی ها ناشی از فقدان احزابی است که می توانند برای مشکلات کشور افق گشایی، تصمیم گیری و کادر سازی نمایند. تشکل هایی که می توانند با تربیت سیاسی مستعدترین جوانان مملکت، آنان را برای تصدی مناصب سیاسی آماده کرده و همراه با برنامه ای مردم پسند در انتخابات، راهی گره گشایی از مشکلات کشور سازند. از این رو امیدواریم که روزگار حاکمیت عقلانیت سیاسی در ایران اسلامی زودتر فرا رسیده و شاهد حضور احزاب قوی و موثر در سپهر سیاست ایران باشیم.
@solati_mehran
#احزاب_سیاسی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ احزاب را به حق سنگ بنای دموکراسی نامیده اند. نگاه به تحولات سیاسی جوامع مدرن در دوره های اخیر هم نشان می دهد که بدون وجود یک نظام حزبی مبتنی بر نمایندگی شکاف های اجتماعی، رقابت سیاسی، حاکمیت قانون، برگزاری انتخابات آزاد و رقابتی، و چرخش روان نخبگان نمی توان به تحقق مردم سالاری در یک نظام سیاسی امیدوار بود. در ایران هم اگرچه احزاب از بستر تحولات سیاسی منجر به انقلاب مشروطه سر برآوردند ولی نتوانسته اند از قوام و دوام کافی برخوردار شوند و حداکثر به گعده هایی دوستانه فرو کاسته شده اند. شاید بتوان دلایل زیر را برای این نارسایی فهرست کرد:
🔺 اولویت تداوم جامعه توده ای:
انقلاب ها با اتکا به رهبری واحد، ایدئولوژی بسیج کننده، وحدت توده ها و انحلال تمایزها در آرمان های مشترک به پیروزی می رسند و معمولا تا مدتی همچنان برمنطق انقلابی و پیش بینی ناپذیری در فرآیندها تاکید می ورزند. بعد از آن معمولا روند عادی سازی شروع می شود و نظام سیاسی مسیر محاسبه شده ای را ادامه می دهد. در ایران پس از انقلاب اما میل به تداوم جامعه توده ای هنوز هم در میان سیاست گذاران جاری و ساری است. از همین رو به باور انقلابیون؛ شکل گیری احزاب سیاسی از آن جا که می توانند تمایز میان توده ها را پررنگ کند، به آن ها تشکل بخشند و مطالبات آن ها را در مسیرهای سیاسی- مدنی کانالیزه کنند چندان با اقتضائات جامعه توده ای سازگار نمی باشد!
🔺 فقدان نظام انتخاباتی حزبی:
پیوند میان احزاب و انتخابات چنان ساختار یافته و ارگانیک است که هیچ کدام بدون دیگری نمی توانند واقعی و کارآمد باشند. در ایران پس از انقلاب هم از آن جا که پیوند میان احزاب و انتخابات هرگز از مسیر شکل گیری یک نظام انتخاباتی حزبی سامان نیافته، احزاب را به زائده بی خاصیتی از نظام سیاسی تبدیل کرده است. طنز ماجرا هم این جاست که نامزدهای ریاست جمهوری ابتدا خود را نامزد می کنند و سپس حمایت احزاب از خود را می پذیرند، تازه بعد از انتخاب شدن هم وابستگی حزبی خود را در مناسبت های مختلف انکار می کنند. نمایندگان مجلس هم از آن جا که معمولا خود را مستقل می دانند معمولا واجد هیچ برنامه ای نبوده و به راحتی بین جناح ها برای پیگیری منافع شخصی خود جابجا می شوند!
🔺 عدم رسمیت یافتن اپوزیسیون:
دموکراسی سیاسی بر سنت به رسمیت شناختن اپوزیسیون و جابجایی مسالمت آمیز قدرت از رهگذر برگزاری انتخابات آزاد و رقابتی استوار است. این اپوزیسیون سیاسی است که می تواند اقلیت شکست خورده در انتخابات را انسجام بخشد، نمایندگی کند و در نهایت به اکثریت انتخابات بعدی تبدیل سازد. همچنین اپوزیسیون می تواند مطالبات اقلیت را در جامعه پژواک داده و به ناظری موثر بر قدرت اکثریت مسلط تبدیل شود. در ایران یکصد سال اخیر اما اپوزیسیون رسمی و قانونی هرگز در سپهر سیاست ایران حضور نداشته است. به جرئت می تواند گفت که در فقدان چنین نیرویی احزاب در یک کشور نقش تزئینی یافته و قادر به گره گشایی از مشکلات نیستند!
🔺 فرهنگ سیاسی حزب گریز:
در ایران معاصر فرهنگ سیاسی موجود عاملی برای تقویت احزاب سیاسی محسوب نمی شود. سابقه وابستگی برخی احزاب سیاسی به بیگانگان در کنار بی ثباتی سیاسی ناشی از فعالیت احزاب، بهانه ای شده است تا احزاب به مثابه بچه سر راهی برای خانواده سیاست ایران تلقی شوند. در ایران پس از انقلاب هم اقسام تریبون ها در خدمت مذمت قدرت طلبی و انسجام ستیزی این نهاد سیاسی قرار گرفته اند. احزاب در نقطه مقابل دغدغه های مردم و بی توجه به مطالبات واقعی آحاد جامعه معرفی شده اند. روشن است که با چنین زمینه ای فرهنگی نمی توان به حضور و تقویت احزاب سیاسی کارآمد امیدوار بود. در این معنا احزاب صرفا گرم کنندگان تنور انتخابات در دورانی کوتاه محسوب می شوند!
🔹 نکته پایانی: اگر ایران امروز را مجموعه ای از ناکارآمدی های ناشی از فقدان سیاست گذاری موثر، برنامه ریزی کارشناسی شده و ارادت سالاری در انتصابات سیاسی در نظر آوریم بخش مهمی از این نارسایی ها ناشی از فقدان احزابی است که می توانند برای مشکلات کشور افق گشایی، تصمیم گیری و کادر سازی نمایند. تشکل هایی که می توانند با تربیت سیاسی مستعدترین جوانان مملکت، آنان را برای تصدی مناصب سیاسی آماده کرده و همراه با برنامه ای مردم پسند در انتخابات، راهی گره گشایی از مشکلات کشور سازند. از این رو امیدواریم که روزگار حاکمیت عقلانیت سیاسی در ایران اسلامی زودتر فرا رسیده و شاهد حضور احزاب قوی و موثر در سپهر سیاست ایران باشیم.
@solati_mehran
#احزاب_سیاسی
🔹 هفت پیام جامعه شناختی در ماجرای عنابستانی!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ ماجرای سیلی خوردن سرباز وظیفه شناس نیروی انتظامی به دلیل ممانعت از ویژه رانی نماینده سبزوار به بمبی خبری تبدیل شد که ابعاد آن هنوز هم ادامه دارد. ادبیاتی غنی از شعر، کاریکاتور، طنز و یادداشت های تحلیلی نیز حول آن پدید آمده که می تواند در توجه بیشتر به مسائل اجتماعی موثر باشد. حال در این یادداشت بر آنیم تا از منظری جامعه شناختی برخی از پیام های این رویداد را فهرست نماییم:
🔺 در میان مسائل اجتماعی موجود در کشور وجود تبعیض و نابرابری همچنان مهمترین آن ها محسوب می شود. بهره گیری نماینده از مسیر ویژه، برخورد از موضع نابرابر و در نهایت نواختن سیلی قدرت در نگاه مردم برجسته تر از سایر دلایل در اعتراض مدنی اخیر بوده است!
🔺 شکاف ملت- دولت و بی اعتمادی عمومی، آن چنان فزاینده شده است که هر روایت رسمی از ماجرا که به نفع قدرت و در جهت توجیه ماجرا ارائه شود باور ناپذیر، طنز آمیز و غیر قابل اعتنا شمرده می شود. به نظر می رسد ناشنوایی سیستمی که پیش از این تنها مربوط به حکومت بود اکنون به جامعه نیز تسری یافته است!
🔺 شبکه های اجتماعی برای جامعه ای که در آن حکومت به نوعی پنهان کاری مزمن مبتلا شده است نوعی موهبت محسوب می شوند. وضعیتی که در آن افشاگری اولویت می یابد ولی به دلیل افزایش قطبیت سیاسی و تصلب مواضع، امکانی برای گفت و گو میان دو سوی موافق و مخالف برای دستیابی به یک فهم مشترک فراهم نمی شود!
🔺 به رغم رونق خود زنی ملی در شبکه های اجتماعی که مدت هاست از افول اخلاق و بی تفاوتی شهروندان حکایت دارد، بازتاب گسترده ماجرای عنابستانی در فضای مجازی و هواداری عمومی از مظلومیت سرباز سیلی خورده نشان داد که هنوز هم جوانه های امید به زندگی اخلاقی در جامعه ایران قابل مشاهده است!
🔺 این رویداد نشان داد که جامعه ایران از رواج دورویی و ریاکاری مانند؛ تظاهر به صدای مردم بودن، و همزمان سیلی بر صورت آنان نواختن به شدت بیزار است. دروغ، ریاکاری، رانت جویی، وعده های بیهوده و سرانجام استفاده ابزاری از اخلاق و ارزش ها چنان مردم را خشمگین کرده که از هر افشاگری بهانه ای برای اعتراض می سازند!
🔺 اگر چه در ایران با حاکمیت قانون مواجه نبوده و از این نظر حساسیت عمومی زیادی هم نسبت به فقدان آن وجود ندارد ولی تعارض آشکار میان جایگاه فرد و نقشی که او ایفا می کند(حقوق خوان و قانون گذاری که خود قانون و حقوق دیگران را نقض می کند!) نوعی توهین به وجدان عمومی جامعه تلقی می شود!
🔺 به موازات کاهش مشارکت مردمی، افزایش شکاف طبقاتی و عدم حمایت قانونی از فرودستان اکنون شاهد شکل گیری نوعی" بی اعتنایی سیاسی" نسبت به این اقشار از سوی اصحاب قدرت هستیم. شعار مردم گرایی در تریبون های رسمی هم اگر چه گوش فلک را کر می کند ولی در عمل اجحاف نسبت به حاشیه نشینانی مانند سربازان، کارگران، زنان، معلولان و معتادان به سمت نوعی عادی سازی پیش می رود!
@solati_mehran
#جامعه_شناسی
#عنابستانی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ ماجرای سیلی خوردن سرباز وظیفه شناس نیروی انتظامی به دلیل ممانعت از ویژه رانی نماینده سبزوار به بمبی خبری تبدیل شد که ابعاد آن هنوز هم ادامه دارد. ادبیاتی غنی از شعر، کاریکاتور، طنز و یادداشت های تحلیلی نیز حول آن پدید آمده که می تواند در توجه بیشتر به مسائل اجتماعی موثر باشد. حال در این یادداشت بر آنیم تا از منظری جامعه شناختی برخی از پیام های این رویداد را فهرست نماییم:
🔺 در میان مسائل اجتماعی موجود در کشور وجود تبعیض و نابرابری همچنان مهمترین آن ها محسوب می شود. بهره گیری نماینده از مسیر ویژه، برخورد از موضع نابرابر و در نهایت نواختن سیلی قدرت در نگاه مردم برجسته تر از سایر دلایل در اعتراض مدنی اخیر بوده است!
🔺 شکاف ملت- دولت و بی اعتمادی عمومی، آن چنان فزاینده شده است که هر روایت رسمی از ماجرا که به نفع قدرت و در جهت توجیه ماجرا ارائه شود باور ناپذیر، طنز آمیز و غیر قابل اعتنا شمرده می شود. به نظر می رسد ناشنوایی سیستمی که پیش از این تنها مربوط به حکومت بود اکنون به جامعه نیز تسری یافته است!
🔺 شبکه های اجتماعی برای جامعه ای که در آن حکومت به نوعی پنهان کاری مزمن مبتلا شده است نوعی موهبت محسوب می شوند. وضعیتی که در آن افشاگری اولویت می یابد ولی به دلیل افزایش قطبیت سیاسی و تصلب مواضع، امکانی برای گفت و گو میان دو سوی موافق و مخالف برای دستیابی به یک فهم مشترک فراهم نمی شود!
🔺 به رغم رونق خود زنی ملی در شبکه های اجتماعی که مدت هاست از افول اخلاق و بی تفاوتی شهروندان حکایت دارد، بازتاب گسترده ماجرای عنابستانی در فضای مجازی و هواداری عمومی از مظلومیت سرباز سیلی خورده نشان داد که هنوز هم جوانه های امید به زندگی اخلاقی در جامعه ایران قابل مشاهده است!
🔺 این رویداد نشان داد که جامعه ایران از رواج دورویی و ریاکاری مانند؛ تظاهر به صدای مردم بودن، و همزمان سیلی بر صورت آنان نواختن به شدت بیزار است. دروغ، ریاکاری، رانت جویی، وعده های بیهوده و سرانجام استفاده ابزاری از اخلاق و ارزش ها چنان مردم را خشمگین کرده که از هر افشاگری بهانه ای برای اعتراض می سازند!
🔺 اگر چه در ایران با حاکمیت قانون مواجه نبوده و از این نظر حساسیت عمومی زیادی هم نسبت به فقدان آن وجود ندارد ولی تعارض آشکار میان جایگاه فرد و نقشی که او ایفا می کند(حقوق خوان و قانون گذاری که خود قانون و حقوق دیگران را نقض می کند!) نوعی توهین به وجدان عمومی جامعه تلقی می شود!
🔺 به موازات کاهش مشارکت مردمی، افزایش شکاف طبقاتی و عدم حمایت قانونی از فرودستان اکنون شاهد شکل گیری نوعی" بی اعتنایی سیاسی" نسبت به این اقشار از سوی اصحاب قدرت هستیم. شعار مردم گرایی در تریبون های رسمی هم اگر چه گوش فلک را کر می کند ولی در عمل اجحاف نسبت به حاشیه نشینانی مانند سربازان، کارگران، زنان، معلولان و معتادان به سمت نوعی عادی سازی پیش می رود!
@solati_mehran
#جامعه_شناسی
#عنابستانی
🔹 ردپای توسعه گرایی در دوره قاجار!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🔺 در ادبیات توسعه میان دو مفهوم رشد و توسعه تمایز قائل می شوند. رشد مفهومی کمی است و به افزایش ظرفیت تولیدی یک کشور با به کارگیری سرمایه گذاری بیشتر یا به کارگیری فن آوری های مناسب تر اطلاق می شود. مفهومی که بیش از همه در افزایش تولید ناخالص داخلی یک کشور تبلور می یابد. ولی افزایش نارسایی هایی مانند شکاف طبقاتی، نابرابری های اجتماعی و تخریب محیط زیست در قرن بیستم موجب شد که مفهوم توسعه در دوران پس از جنگ جهانی دوم جایگزین رشد شود.
🔺 توسعه مفهومی کمی- کیفی است که علاوه بر رشد اقتصادی، مستلزم بهبود در شاخص هایی مانند بهداشت و سلامت، امید به زندگی، برخورداری از امکانات آموزشی، بهبود توزیع درآمد، کاهش فقر و مشارکت موثر در فعالیت های سیاسی- اجتماعی نیز هست. در سال های اخیر هم اقتصاددانانی از جمله آمارتیا سن و داگلاس نورث نیز توسعه را در گرو گسترش آزادی، خودآیینی و یک نظام آموزشی مشارکت جو و کارآمد تعریف کرده اند.
🔺تجربه پنجاه ساله اخیر همچنین بر نقش ممتاز نخبگان جهاندیده و واقع بین در گذار کشورهای آسیای جنوب شرقی به سوی توسعه تاکید نهاده اند. رهبرانی که اگر چه با اولویت قائل شدن برای رشد اقتصادی حرکت خود را آغاز کردند ولی در ادامه آن را با شاخص های توسعه در آمیخته و به پیشرفت شگرفی در عرصه توسعه انسانی دست یافتند. تاریخ اما نشان می دهد که ایران زمین از وجود چنین نخبگان بصیری هرگز خالی نبوده است.
🔺 مجتبی یاور در کتاب؛ تبار شناسی حکمرانی و تغییر در ایران سده نوزدهم آورده است: با این همه، سبک و شیوه حکومت گری عباس میرزا به علت درآمیخته شدن با مضامین و کردارهای نوخواهانه متناسب با مغرب زمین، شکلی متفاوت یافته بود. دوکوتزبوئه به این ماجرا اشاره می کند که در گوشه باغ عمارت ولیعهد دیوار خرابی وجود داشته است که زیبایی باغ را بر هم می زده و همین موضوع، پرسش و کنجکاوی مهمانان خارجی را برانگیخته بود.
🔺 عباس میرزا پاسخ داد: چون مالک زمینی که این دیوار زشت متعلق به آن است، دهقان سالخورده ای است که به ماترک آباء و اجدادش علاقه تامی دارد، به قیمتی که به او دادم، راضی به فروش زمین اش نشد. من هم نه تنها دلتنگ نشدم، بلکه علاقه او را هم به یادگار اجدادش تقدیس و تمجید کردم و نیز جسارت او مقبول طبع من وارد شد. فعلا صبر می کنم شاید بتوانم با ورثه او کنار بیایم. دو کوتزبوئه که به بسیاری از نقاط دور و نزدیک جهان و ایران سفر کرده بود عباس میرزا را دارای "عظمت روح" خواند که در تمام قطعه آسیا که ذیل شدیدترین استبدادهاست اگر بگردید، چنین عقیده ای یافت نشود.
🔹 نکته پایانی: اگر رشد بیشتر صبغه ای اقتصادی دارد، توسعه بیشتر واجد وجهی فرهنگی - تاریخی است. انسان ایرانی که اگر چه در دامان استبداد پرورش یافته ولی آسمان میهن اش هرگز از تک ستاره های مدارا جویی، توسعه گرایی و جستجوگری خالی نمانده است، اکنون نیازمند دولتمردان وطن دوست و جهاندیده ای است تا کار توسعه را در این سرزمین به دور از اولویت های ایدئولوژیک به سامان برسانند!
@solati_mehran
#توسعه
#عباس_میرزا
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🔺 در ادبیات توسعه میان دو مفهوم رشد و توسعه تمایز قائل می شوند. رشد مفهومی کمی است و به افزایش ظرفیت تولیدی یک کشور با به کارگیری سرمایه گذاری بیشتر یا به کارگیری فن آوری های مناسب تر اطلاق می شود. مفهومی که بیش از همه در افزایش تولید ناخالص داخلی یک کشور تبلور می یابد. ولی افزایش نارسایی هایی مانند شکاف طبقاتی، نابرابری های اجتماعی و تخریب محیط زیست در قرن بیستم موجب شد که مفهوم توسعه در دوران پس از جنگ جهانی دوم جایگزین رشد شود.
🔺 توسعه مفهومی کمی- کیفی است که علاوه بر رشد اقتصادی، مستلزم بهبود در شاخص هایی مانند بهداشت و سلامت، امید به زندگی، برخورداری از امکانات آموزشی، بهبود توزیع درآمد، کاهش فقر و مشارکت موثر در فعالیت های سیاسی- اجتماعی نیز هست. در سال های اخیر هم اقتصاددانانی از جمله آمارتیا سن و داگلاس نورث نیز توسعه را در گرو گسترش آزادی، خودآیینی و یک نظام آموزشی مشارکت جو و کارآمد تعریف کرده اند.
🔺تجربه پنجاه ساله اخیر همچنین بر نقش ممتاز نخبگان جهاندیده و واقع بین در گذار کشورهای آسیای جنوب شرقی به سوی توسعه تاکید نهاده اند. رهبرانی که اگر چه با اولویت قائل شدن برای رشد اقتصادی حرکت خود را آغاز کردند ولی در ادامه آن را با شاخص های توسعه در آمیخته و به پیشرفت شگرفی در عرصه توسعه انسانی دست یافتند. تاریخ اما نشان می دهد که ایران زمین از وجود چنین نخبگان بصیری هرگز خالی نبوده است.
🔺 مجتبی یاور در کتاب؛ تبار شناسی حکمرانی و تغییر در ایران سده نوزدهم آورده است: با این همه، سبک و شیوه حکومت گری عباس میرزا به علت درآمیخته شدن با مضامین و کردارهای نوخواهانه متناسب با مغرب زمین، شکلی متفاوت یافته بود. دوکوتزبوئه به این ماجرا اشاره می کند که در گوشه باغ عمارت ولیعهد دیوار خرابی وجود داشته است که زیبایی باغ را بر هم می زده و همین موضوع، پرسش و کنجکاوی مهمانان خارجی را برانگیخته بود.
🔺 عباس میرزا پاسخ داد: چون مالک زمینی که این دیوار زشت متعلق به آن است، دهقان سالخورده ای است که به ماترک آباء و اجدادش علاقه تامی دارد، به قیمتی که به او دادم، راضی به فروش زمین اش نشد. من هم نه تنها دلتنگ نشدم، بلکه علاقه او را هم به یادگار اجدادش تقدیس و تمجید کردم و نیز جسارت او مقبول طبع من وارد شد. فعلا صبر می کنم شاید بتوانم با ورثه او کنار بیایم. دو کوتزبوئه که به بسیاری از نقاط دور و نزدیک جهان و ایران سفر کرده بود عباس میرزا را دارای "عظمت روح" خواند که در تمام قطعه آسیا که ذیل شدیدترین استبدادهاست اگر بگردید، چنین عقیده ای یافت نشود.
🔹 نکته پایانی: اگر رشد بیشتر صبغه ای اقتصادی دارد، توسعه بیشتر واجد وجهی فرهنگی - تاریخی است. انسان ایرانی که اگر چه در دامان استبداد پرورش یافته ولی آسمان میهن اش هرگز از تک ستاره های مدارا جویی، توسعه گرایی و جستجوگری خالی نمانده است، اکنون نیازمند دولتمردان وطن دوست و جهاندیده ای است تا کار توسعه را در این سرزمین به دور از اولویت های ایدئولوژیک به سامان برسانند!
@solati_mehran
#توسعه
#عباس_میرزا
🔹 انقلابی در جستجوی " تمنای محال! "
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ در مورد انقلاب ۵۷ عبارت مشهوری وجود دارد به این مضمون؛ " مردم می دانستند که چه نمی خواهند ولی نمی دانستند که چه می خواهند!" . اگر این جمله در مورد ساختارهای سیاسی حکومت آینده بیان شده باشد البته تا حدود زیادی درست است ولی واقعیت این است که در کلیات، مردم می دانستند که چه می خواهند! آنها به دنبال تحقق " تمنای محال" بودند. در دهه ای که بومی گرایی، متاثر از الهیات رهایی بخش جهان سوم هر روز وسعت بیشتری در افکار عمومی می یافت و آتش معنویت گرایی هر روز بیش از پیش شعله می کشید، طرفداران انقلاب در میان ایرانیان، از دکتر شریعتی تا امام خمینی هم می کوشیدند تا این آرزوی محال را باور پذیر کرده و ناممکن را ممکن سازند. همراه کردن دوگانه هایی متعارض که برخی از آنها به شرح زیرند:
🖌 مادیات همراه با معنویات: رشد معنویت گرایی متاثر از جنبش های اجتماعی اروپا و امریکا در کنار مبارزات رهایی بخش شمال افریقا موجی از آرمان گرایی را در جهان منتشر ساخت. ایران پیرامونی هم متاثر از چنین اندیشه هایی کوشید تا جامعه ایده آل را در قامت اندیشه های علی شریعتی در دهه پنجاه به تماشا بنشیند. افزایش گرایشات دینی به ویژه در دانشگاه ها هم نوید روزهایی را می داد که ایرانیان قرار بود به دنبال جمع میان دنیا و آخرت باشند. حتی میشل فوکو هم کتابی در مورد انقلاب ۵۷ نوشت و ایران را روح یک جهان بی روح نامید. البته فوکو در ماه های پس از انقلاب در مورد برخی تصورات خود در مورد این رویداد تجدید نظر کرد.
🖌 جمهوریت همراه با اسلامیت: حکومت قانون، آرمان انقلاب مشروطیت بود ولی سیر رویدادها نه تنها این هدف را محقق نساخت بلکه استبداد رضا شاهی را جایگزین آن ساخت. پیشنهاد جمهوریت هم با مخالفت روحانیت روبرو شد و سلطنت لاجرم ادامه یافت. تداوم نظام سلطانی محمدرضا شاه اما عطش حکومت مردمی را در جامعه شدیدتر ساخته بود. حکومتی که هم مردمی و هم اسلامی باشد. جمهوری اسلامی می توانست پیشنهاد خوبی برای تداوم مبارزات انقلابی باشد. سرعت تحولات انقلابی اما بیشتر از آن بود که گفت و گوهای نظری میان روشنفکران و روحانیون پیرامون قابل جمع بودن جمهوریت و اسلامیت شکل گرفته و به نتیجه برسد.
🖌 تجدد همراه با تدین: شتاب تجدد گرایی پهلوی دوم به شکل گیری تناقض های فرهنگی جدی در میان خانواده های مذهبی انجامید. بخش قابل توجهی از این خانواده ها رفتن به سینما یا دیدن تلویزیون را تحریم کرده و حتی در مورد فرستادن دختران شان به دبیرستان تردیدهای جدی داشتند. حتی روشنفکرانی مانند شریعتی هم میان تجدد و تمدن تفکیک قائل شده و آشکارا از دومی حمایت می کردند. امام خمینی هم در سخنرانی بهشت زهرا خواستار تجددی بود که فاقد جنبه های غیر اخلاقی باشد. حتی برخی روشنفکران دینی مانند عبدالکریم سروش هم در دهه هفتاد با تاکید بر امتیاز گزینش گری معتقد به توانایی ما در پیرایش تجدد از جنبه های زیان آور آن بودند. تلاش هایی که نافرجام بودن آنها اکنون اثبات شده است.
🔹 نکته پایانی: اکنون و باگذشت بیش از چهل سال از انقلاب ۵۷ دیگر روشن شده است که جمع میان این دوگانه های متناقض از همان ابتدا هم آرزویی محال بوده است. واقعیت های اجتماعی صلب تر از آن چیزی هستند که به ما مجال دهند صرفا با اراده گرایی بتوانیم جامعه ای ایده آل را ایجاد کنیم. اما انقلاب ها از بستر همین ناممکن هاست که نضج گرفته و به پیروزی می رسند. به حاشیه رفتن عقل و به میدان آمدن احساس برای دستیابی به یک تمنای محال، پیشران همه انقلاب هاست!
@solati_mehran
#انقلاب
#تمنای_محال
#بازنشر
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ در مورد انقلاب ۵۷ عبارت مشهوری وجود دارد به این مضمون؛ " مردم می دانستند که چه نمی خواهند ولی نمی دانستند که چه می خواهند!" . اگر این جمله در مورد ساختارهای سیاسی حکومت آینده بیان شده باشد البته تا حدود زیادی درست است ولی واقعیت این است که در کلیات، مردم می دانستند که چه می خواهند! آنها به دنبال تحقق " تمنای محال" بودند. در دهه ای که بومی گرایی، متاثر از الهیات رهایی بخش جهان سوم هر روز وسعت بیشتری در افکار عمومی می یافت و آتش معنویت گرایی هر روز بیش از پیش شعله می کشید، طرفداران انقلاب در میان ایرانیان، از دکتر شریعتی تا امام خمینی هم می کوشیدند تا این آرزوی محال را باور پذیر کرده و ناممکن را ممکن سازند. همراه کردن دوگانه هایی متعارض که برخی از آنها به شرح زیرند:
🖌 مادیات همراه با معنویات: رشد معنویت گرایی متاثر از جنبش های اجتماعی اروپا و امریکا در کنار مبارزات رهایی بخش شمال افریقا موجی از آرمان گرایی را در جهان منتشر ساخت. ایران پیرامونی هم متاثر از چنین اندیشه هایی کوشید تا جامعه ایده آل را در قامت اندیشه های علی شریعتی در دهه پنجاه به تماشا بنشیند. افزایش گرایشات دینی به ویژه در دانشگاه ها هم نوید روزهایی را می داد که ایرانیان قرار بود به دنبال جمع میان دنیا و آخرت باشند. حتی میشل فوکو هم کتابی در مورد انقلاب ۵۷ نوشت و ایران را روح یک جهان بی روح نامید. البته فوکو در ماه های پس از انقلاب در مورد برخی تصورات خود در مورد این رویداد تجدید نظر کرد.
🖌 جمهوریت همراه با اسلامیت: حکومت قانون، آرمان انقلاب مشروطیت بود ولی سیر رویدادها نه تنها این هدف را محقق نساخت بلکه استبداد رضا شاهی را جایگزین آن ساخت. پیشنهاد جمهوریت هم با مخالفت روحانیت روبرو شد و سلطنت لاجرم ادامه یافت. تداوم نظام سلطانی محمدرضا شاه اما عطش حکومت مردمی را در جامعه شدیدتر ساخته بود. حکومتی که هم مردمی و هم اسلامی باشد. جمهوری اسلامی می توانست پیشنهاد خوبی برای تداوم مبارزات انقلابی باشد. سرعت تحولات انقلابی اما بیشتر از آن بود که گفت و گوهای نظری میان روشنفکران و روحانیون پیرامون قابل جمع بودن جمهوریت و اسلامیت شکل گرفته و به نتیجه برسد.
🖌 تجدد همراه با تدین: شتاب تجدد گرایی پهلوی دوم به شکل گیری تناقض های فرهنگی جدی در میان خانواده های مذهبی انجامید. بخش قابل توجهی از این خانواده ها رفتن به سینما یا دیدن تلویزیون را تحریم کرده و حتی در مورد فرستادن دختران شان به دبیرستان تردیدهای جدی داشتند. حتی روشنفکرانی مانند شریعتی هم میان تجدد و تمدن تفکیک قائل شده و آشکارا از دومی حمایت می کردند. امام خمینی هم در سخنرانی بهشت زهرا خواستار تجددی بود که فاقد جنبه های غیر اخلاقی باشد. حتی برخی روشنفکران دینی مانند عبدالکریم سروش هم در دهه هفتاد با تاکید بر امتیاز گزینش گری معتقد به توانایی ما در پیرایش تجدد از جنبه های زیان آور آن بودند. تلاش هایی که نافرجام بودن آنها اکنون اثبات شده است.
🔹 نکته پایانی: اکنون و باگذشت بیش از چهل سال از انقلاب ۵۷ دیگر روشن شده است که جمع میان این دوگانه های متناقض از همان ابتدا هم آرزویی محال بوده است. واقعیت های اجتماعی صلب تر از آن چیزی هستند که به ما مجال دهند صرفا با اراده گرایی بتوانیم جامعه ای ایده آل را ایجاد کنیم. اما انقلاب ها از بستر همین ناممکن هاست که نضج گرفته و به پیروزی می رسند. به حاشیه رفتن عقل و به میدان آمدن احساس برای دستیابی به یک تمنای محال، پیشران همه انقلاب هاست!
@solati_mehran
#انقلاب
#تمنای_محال
#بازنشر
🔹 چرا شعار مرگ خواهی همچنان در فضای سیاسی ایران حضور دارد؟!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ واقعه اخیر سر دادن شعار مرگ بر روحانی در اصفهان اگر چه به محکومیت این اقدام نزد فعالان سیاسی هر دو جناح انجامید ولی بار دیگر فرصتی را برای اندیشیدن به این پرسش فراهم آورد که؛ چرا همچنان شعار مرگ خواهی در فضای سیاسی کشور طنین داشته و حتی دامان وفادارترین افراد به نظام سیاسی کنونی را می آلاید؟ به نظر می رسد از دوران جنبش مشروطه که شهر و خیابان به عرصه حضور معترضان تبدیل شد و سپس تا نهضت ملی شدن صنعت نفت، شکل گیری انقلاب ۵۷ و در نهایت تاسیس جمهوری اسلامی ادامه یافت ما شاهد خط پررنگ شعار مرگ خواهی در سپهر سیاست ایران بوده ایم. از همین رو در این یادداشت می کوشیم تا به برخی از دلایل رونق و تداوم این پدیده در ایران پاسخ دهیم:
🔺 فقدان خرد سیاسی: سپهر سیاست ایران در طول تاریخ بلند خود از رسمیت بخشیدن به رقابت سیاسی ناتوان بوده است. فارغ از هیمنه سنگین استبداد که عرصه سیاست را خالی از رقیب می پسندید فرهنگ سیاسی رایج هم با مدارا جویی و مشارکت طلبی در این حوزه نسبتی برقرار نمی کرد. در حقیقت فقدان خرد سیاسی مانع از این می شد که رقابت مسالمت آمیزی میان رقبا بر سر کسب قدرت شکل گرفته و به جابجایی آرام حاکمان بینجامد. حتی تا اوایل دوره قاجار هم مسئله جانشینی شاهان امری توام با دلهره و عدم قطعیت بوده است. شاید به این دلایل بود که هرگز از شکل گیری اپوزیسیون واقعی هم خبری نشد و مرگ خواهی برای رقیبان ادامه یافت!
🔺 حاکمیت ایدئولوژی: نظام سیاسی در ایران پس از انقلاب مبتنی بر روایتی ایدئولوژیک از اسلام سیاسی- شیعی بوده است. برداشتی که همچنان با قوت در هسته سخت قدرت به حیات خود ادامه می دهد و در تبلیغات رسمی هم جریان دارد. ایدئولوژی ها به طور ذاتی میل به مرزبندی داشته و می کوشند تا از طریق غیریت سازی با ایدئولوژی های رقیب حقانیت خود را اثبات نمایند. سرمایه داری، مارکسیسم و لیبرالیسم برخی از رقبای این روایت از اسلام در نیم قرن اخیر ایران بوده اند که نمایندگان شان به تدریج غیر خودی تلقی شده اند. روال رایج هم عبارت از غیریت سازی، مرگ خواهی و در نهایت حذف رقیبان از عرصه رقابت و مشارکت سیاسی بوده است!
🔺 ناتوانی در حل مسئله: اگر مهمترین مسئله ایران در یک صد سال اخیر را توسعه یافتگی بدانیم اکنون دیگر روشن شده است که ما در مواجهه عالمانه با این مسئله ناکام بوده ایم. وقوع سه نهضت و انقلاب در این مدت هم نشان از بحرانی شدن این رویارویی در کشور داشته است. از همین رو برخی معتقدند که دشمن تراشی و مرگ خواهی می تواند راهی برای گریز از حل این مسئله و حتی پاک کردن صورت آن باشد. برخی هم معتقدند که تداوم وضعیت پیش بینی ناپذیر و استثنایی چهل سال گذشته باید در همین راستا یعنی به تعویق انداختن پرسش از علل توسعه نیافتگی کشور تفسیر شود!
🔺 هویت سازی توده ای: نهضت ها و انقلاب ها از آن جا که با حضور سیاسی مردم نسبتی وثیق دارند مستعد آن هستند که به سرعت به ورطه پوپولیسم غلتیده و بر مطالبات توده های تشکل نیافته مهر تایید زنند. لزوم حفظ توده ها برای حمایت از نظام سیاسی نیز ایجاب می کند که سوخت لازم برای کوره غیریت سازی همواره فراهم بوده و از سرد شدن آن جلوگیری شود. از همین رو مرگ خواهی می تواند با هویت بخشیدن به توده ها، تداوم رابطه حاکمیت- ملت را تضمین نموده و بر پرسش های بی پاسخ سرپوش گذارد!
@solati_mehran
#خرد_سیاسی
#ایدئولوژی
#مرگ_خواهی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ واقعه اخیر سر دادن شعار مرگ بر روحانی در اصفهان اگر چه به محکومیت این اقدام نزد فعالان سیاسی هر دو جناح انجامید ولی بار دیگر فرصتی را برای اندیشیدن به این پرسش فراهم آورد که؛ چرا همچنان شعار مرگ خواهی در فضای سیاسی کشور طنین داشته و حتی دامان وفادارترین افراد به نظام سیاسی کنونی را می آلاید؟ به نظر می رسد از دوران جنبش مشروطه که شهر و خیابان به عرصه حضور معترضان تبدیل شد و سپس تا نهضت ملی شدن صنعت نفت، شکل گیری انقلاب ۵۷ و در نهایت تاسیس جمهوری اسلامی ادامه یافت ما شاهد خط پررنگ شعار مرگ خواهی در سپهر سیاست ایران بوده ایم. از همین رو در این یادداشت می کوشیم تا به برخی از دلایل رونق و تداوم این پدیده در ایران پاسخ دهیم:
🔺 فقدان خرد سیاسی: سپهر سیاست ایران در طول تاریخ بلند خود از رسمیت بخشیدن به رقابت سیاسی ناتوان بوده است. فارغ از هیمنه سنگین استبداد که عرصه سیاست را خالی از رقیب می پسندید فرهنگ سیاسی رایج هم با مدارا جویی و مشارکت طلبی در این حوزه نسبتی برقرار نمی کرد. در حقیقت فقدان خرد سیاسی مانع از این می شد که رقابت مسالمت آمیزی میان رقبا بر سر کسب قدرت شکل گرفته و به جابجایی آرام حاکمان بینجامد. حتی تا اوایل دوره قاجار هم مسئله جانشینی شاهان امری توام با دلهره و عدم قطعیت بوده است. شاید به این دلایل بود که هرگز از شکل گیری اپوزیسیون واقعی هم خبری نشد و مرگ خواهی برای رقیبان ادامه یافت!
🔺 حاکمیت ایدئولوژی: نظام سیاسی در ایران پس از انقلاب مبتنی بر روایتی ایدئولوژیک از اسلام سیاسی- شیعی بوده است. برداشتی که همچنان با قوت در هسته سخت قدرت به حیات خود ادامه می دهد و در تبلیغات رسمی هم جریان دارد. ایدئولوژی ها به طور ذاتی میل به مرزبندی داشته و می کوشند تا از طریق غیریت سازی با ایدئولوژی های رقیب حقانیت خود را اثبات نمایند. سرمایه داری، مارکسیسم و لیبرالیسم برخی از رقبای این روایت از اسلام در نیم قرن اخیر ایران بوده اند که نمایندگان شان به تدریج غیر خودی تلقی شده اند. روال رایج هم عبارت از غیریت سازی، مرگ خواهی و در نهایت حذف رقیبان از عرصه رقابت و مشارکت سیاسی بوده است!
🔺 ناتوانی در حل مسئله: اگر مهمترین مسئله ایران در یک صد سال اخیر را توسعه یافتگی بدانیم اکنون دیگر روشن شده است که ما در مواجهه عالمانه با این مسئله ناکام بوده ایم. وقوع سه نهضت و انقلاب در این مدت هم نشان از بحرانی شدن این رویارویی در کشور داشته است. از همین رو برخی معتقدند که دشمن تراشی و مرگ خواهی می تواند راهی برای گریز از حل این مسئله و حتی پاک کردن صورت آن باشد. برخی هم معتقدند که تداوم وضعیت پیش بینی ناپذیر و استثنایی چهل سال گذشته باید در همین راستا یعنی به تعویق انداختن پرسش از علل توسعه نیافتگی کشور تفسیر شود!
🔺 هویت سازی توده ای: نهضت ها و انقلاب ها از آن جا که با حضور سیاسی مردم نسبتی وثیق دارند مستعد آن هستند که به سرعت به ورطه پوپولیسم غلتیده و بر مطالبات توده های تشکل نیافته مهر تایید زنند. لزوم حفظ توده ها برای حمایت از نظام سیاسی نیز ایجاب می کند که سوخت لازم برای کوره غیریت سازی همواره فراهم بوده و از سرد شدن آن جلوگیری شود. از همین رو مرگ خواهی می تواند با هویت بخشیدن به توده ها، تداوم رابطه حاکمیت- ملت را تضمین نموده و بر پرسش های بی پاسخ سرپوش گذارد!
@solati_mehran
#خرد_سیاسی
#ایدئولوژی
#مرگ_خواهی
🔹 چرا اندیشه ها در ایران امروز به تغییر نمی انجامند؟!
@solati_mehran
☘ چندی پیش یکی از استادان جامعه شناسی این پرسش مهم را مطرح نمود که چرا کتاب های گذشته برانگیزاننده بودند ولی کتاب های امروز از این ویژگی برخوردار نیستند؟ به طور مثال چرا برخی آثار دکتر شریعتی آتشی بر جان جامعه افکنده و مردم را حول یک آرمان بسیج می کرد ولی امروزه صدها کتاب نیز از انجام چنین رسالتی برخوردار نیستند؟ پرسشی که می کوشید تا راز کرختی جامعه امروز را جویا شده و از بی اثر بودن اندیشه های امروز در ایجاد تحولی معنادار سراغ گیرد. روشن است که اندیشه ها برای فراگیر شدن نیازمند وجود زمینه های اجتماعی مناسب هستند. بنابراین باید پرسش را در زمینه ای از رابطه متقابل میان اندیشه و زمینه جستجو کرد. اما واقعا چرا امروزه اندیشه ها به تغییر اجتماعی نمی انجامند؟
🔺 عدم شناخت کافی از حاملان تغییر اجتماعی: اندیشه ها در صورتی می توانند به تغییر منجر شوند که قادر به ایجاد پیوند مناسبی با نیروی اجتماعی هدف باشند. در فقدان چنین شناختی اندیشه ها صرفا در فضا رها می شوند و بعد از مدتی به فراموشی سپرده می شوند. بنابراین طرح این پرسش اهمیت دارد که واقعا در شرایط امروز ایران کدام ائتلاف از نیروهای اجتماعی از فرهنگیان، دانشجویان، زنان یا کارگران حامل پیام ایجاد تغییرات معنادار هستند؟
🔺 فقدان زبان ارتباطی مناسب: روشنفکران ایران همواره متهم بوده اند که توان همدلی و همزبانی با توده مردم را فاقد هستند! برج عاج نشینی، زبان ثقیل، محصور ماندن در فضای دانشگاه و بالاخره فاصله گیری از دغدغه های روزمره مردم هم در زمره سایر نقصان های آنان بوده است. شاید بتوان دکتر شریعتی را یک استثناء مهم در این میان تلقی کرد. روشن است که تا زبان اندیشه ها به شرایط جامعه نزدیک نشود تغییری ایجاد نخواهد شد!
🔺 کاهش مرجعیت روشنفکران: روشنفکری یک پدیده مدرن و روشنفکران مهم ترین منادیان تغییرات اجتماعی در جوامع هستند. در ایران امروز اما با افول نقش روشنفکران و ظهور شبکه های اجتماعی، این سلبریتی ها هستند که گوی سبقت را در جلب توجه توده های مردم از سایر مراجع فکری جامعه ربوده اند. بنابراین پرواضح است که گوشه نشینی روشنفکران می تواند با به حاشیه بردن پیام تحول خواهی، دوره ای از سکون و بی میلی نسبت به ضرورت ایجاد تغییرات معنادار را به همراه بیاورد!
🔺 فقدان قطب بندی های آشکار: بر خلاف نیم قرن اخیر ایران که حقانیت اندیشه ها موجب فراگیری و تحرک اجتماعی می شد، امروزه ظهور مجموعه ای از اندیشه های پست مدرن که حقیقت را نسبی و حتی توهم آمیز می دانند باعث سازگاری بیش از پیش مردم با نارسایی ها شده است. بحران اعتماد اجتماعی نیز از پژواک یافتن و پذیرش نداهای حق طلبانه معترضان از سوی مردم جلوگیری کرده و جامعه را بیش از پیش در غرقاب روزمرگی ها فرو می برد!
🔹 نکته پایانی: هیچ چیزی آزار دهنده تر از دویدن در مسیری نیست که پایانی برای آن متصور نباشد. احساس ناگوار تعلیق، تلاش کردن و نرسیدن، درجازدگی پس از گذشت یکصد سال پرداخت هزینه، ناامیدی فزاینده و احساس ژرف بی قدرتی سیاسی! آیا راهی برای ایجاد تغییرات معنادار گشوده خواهد شد؟
@solati_mehran
#روشنفکران
#تغییرات_اجتماعی
#بازنشر
@solati_mehran
☘ چندی پیش یکی از استادان جامعه شناسی این پرسش مهم را مطرح نمود که چرا کتاب های گذشته برانگیزاننده بودند ولی کتاب های امروز از این ویژگی برخوردار نیستند؟ به طور مثال چرا برخی آثار دکتر شریعتی آتشی بر جان جامعه افکنده و مردم را حول یک آرمان بسیج می کرد ولی امروزه صدها کتاب نیز از انجام چنین رسالتی برخوردار نیستند؟ پرسشی که می کوشید تا راز کرختی جامعه امروز را جویا شده و از بی اثر بودن اندیشه های امروز در ایجاد تحولی معنادار سراغ گیرد. روشن است که اندیشه ها برای فراگیر شدن نیازمند وجود زمینه های اجتماعی مناسب هستند. بنابراین باید پرسش را در زمینه ای از رابطه متقابل میان اندیشه و زمینه جستجو کرد. اما واقعا چرا امروزه اندیشه ها به تغییر اجتماعی نمی انجامند؟
🔺 عدم شناخت کافی از حاملان تغییر اجتماعی: اندیشه ها در صورتی می توانند به تغییر منجر شوند که قادر به ایجاد پیوند مناسبی با نیروی اجتماعی هدف باشند. در فقدان چنین شناختی اندیشه ها صرفا در فضا رها می شوند و بعد از مدتی به فراموشی سپرده می شوند. بنابراین طرح این پرسش اهمیت دارد که واقعا در شرایط امروز ایران کدام ائتلاف از نیروهای اجتماعی از فرهنگیان، دانشجویان، زنان یا کارگران حامل پیام ایجاد تغییرات معنادار هستند؟
🔺 فقدان زبان ارتباطی مناسب: روشنفکران ایران همواره متهم بوده اند که توان همدلی و همزبانی با توده مردم را فاقد هستند! برج عاج نشینی، زبان ثقیل، محصور ماندن در فضای دانشگاه و بالاخره فاصله گیری از دغدغه های روزمره مردم هم در زمره سایر نقصان های آنان بوده است. شاید بتوان دکتر شریعتی را یک استثناء مهم در این میان تلقی کرد. روشن است که تا زبان اندیشه ها به شرایط جامعه نزدیک نشود تغییری ایجاد نخواهد شد!
🔺 کاهش مرجعیت روشنفکران: روشنفکری یک پدیده مدرن و روشنفکران مهم ترین منادیان تغییرات اجتماعی در جوامع هستند. در ایران امروز اما با افول نقش روشنفکران و ظهور شبکه های اجتماعی، این سلبریتی ها هستند که گوی سبقت را در جلب توجه توده های مردم از سایر مراجع فکری جامعه ربوده اند. بنابراین پرواضح است که گوشه نشینی روشنفکران می تواند با به حاشیه بردن پیام تحول خواهی، دوره ای از سکون و بی میلی نسبت به ضرورت ایجاد تغییرات معنادار را به همراه بیاورد!
🔺 فقدان قطب بندی های آشکار: بر خلاف نیم قرن اخیر ایران که حقانیت اندیشه ها موجب فراگیری و تحرک اجتماعی می شد، امروزه ظهور مجموعه ای از اندیشه های پست مدرن که حقیقت را نسبی و حتی توهم آمیز می دانند باعث سازگاری بیش از پیش مردم با نارسایی ها شده است. بحران اعتماد اجتماعی نیز از پژواک یافتن و پذیرش نداهای حق طلبانه معترضان از سوی مردم جلوگیری کرده و جامعه را بیش از پیش در غرقاب روزمرگی ها فرو می برد!
🔹 نکته پایانی: هیچ چیزی آزار دهنده تر از دویدن در مسیری نیست که پایانی برای آن متصور نباشد. احساس ناگوار تعلیق، تلاش کردن و نرسیدن، درجازدگی پس از گذشت یکصد سال پرداخت هزینه، ناامیدی فزاینده و احساس ژرف بی قدرتی سیاسی! آیا راهی برای ایجاد تغییرات معنادار گشوده خواهد شد؟
@solati_mehran
#روشنفکران
#تغییرات_اجتماعی
#بازنشر
🔹 چرا حکومت در ایران از حل مسائل ناتوان است؟!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ توییتی را می خواندم نزدیک به مضمون؛ چین با پیروزی در نبرد با کرونا ثابت کرد که سنگ بنای دولت ها و ملت ها در دنیای کنونی یک چیز است، " توانایی حل مساله". این در حالی است که ایران پس از انقلاب کشوری بوده است با انبوهی از مسائل حل نشده! تجربه ای از وجود استخوان لای زخمی که بعد از گذشت چهل سال همچنان التیام نیافته است. مسائل حل نشده ای از جنس مسیر توسعه، رابطه با غرب، رفتار با مردم، روابط میان اجزای حکومت، نقش دولت پنهان، موازی سازی نهادی و ... فقط بخش کوچکی از این معضل رو به بحران در ایران امروز محسوب می شوند. حال پرسش این است که چرا ما با چنین وضعیتی روبرو شده ایم؟ بخشی از پاسخ ها می توانند به شرح زیر باشند:
🔺 دو پایه بودن قانون اساسی که موجب مناقشه ای بلند مدت میان ابعاد جمهوریت و اسلامیت در نظام سیاسی شده است. در حقیقت منازعه میان نهادهای انتخابی و انتصابی در چهاردهه گذشته به شدت فرساینده و موجد ناکارآمدی گسترده در نظم سیاسی موجود بوده است!
🔺 عدم تناسب میان اختیارات و مسئولیت ها( هر که قدرت بیشتری دارد، باید مسئولیت بیشتری هم بپذیرد)، از همان ابتدا موجبات اتلاف انواع سرمایه ها را فراهم آورده است. برخی از سیاسیون از مفهوم " دولت پنهان" به عنوان خروجی این عدم تناسب بهره گرفته اند!
🔺 اگر چه اکنون روشن شده است که اصول توسعه در جهان یکسان و مدل های آن متفاوت است ولی تلاش کشور در طراحی الگوی ایرانی- اسلامی پیشرفت بدون توجه به واقعیت های کارشناسی و صرفا با تکیه بر شعارها، اقدامی تبلیغی همراه با اتلاف هزینه فراوان محسوب می شود!
🔺 موازی سازی نهادی و شکل گیری مجموعه ای از شوراهای عالی، کشور را در مسیر توسعه به غایت زمینگیر ساخته است. تمهید اقداماتی برای شکست دادن رقبای سیاسی اکنون به بحران کارآمدی در مجموعه وسیع تر نظام سیاسی موجود انجامیده است!
🔺 فرآیند حل مساله نیازمند شکل گیری نوعی تمایز ساختاری است به طوری که استقلال نسبی عرصه های سیاست، اقتصاد، فرهنگ و خانواده از یکدیگر فرصتی برای نگاه تخصصی و کارشناسی به مسائل هر حوزه را فراهم آورد. در ایران سیاست زده کنونی، چیرگی سیاست بر همه عرصه ها موجب ناکامی در حل مسائل شده است!
🔺 حل مسائل اجتماعی نیازمند پذیرش برخی نارسایی ها و وجود اراده ای برای حل آنها از سوی حکومت است. در ایران اما دیری است که مسئولان با اتکا به نظریه توطئه می کوشند تا بیگانگان را عامل بسیاری از معضلات معرفی کرده و نقش خود را در پیدایش بحران ها انکار کنند. روشن است که با غلبه چنین نگاهی نمی توان به حل مسائل امیدوار بود!
@solati_mehran
#چین
#حل_مساله
#بازنشر
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ توییتی را می خواندم نزدیک به مضمون؛ چین با پیروزی در نبرد با کرونا ثابت کرد که سنگ بنای دولت ها و ملت ها در دنیای کنونی یک چیز است، " توانایی حل مساله". این در حالی است که ایران پس از انقلاب کشوری بوده است با انبوهی از مسائل حل نشده! تجربه ای از وجود استخوان لای زخمی که بعد از گذشت چهل سال همچنان التیام نیافته است. مسائل حل نشده ای از جنس مسیر توسعه، رابطه با غرب، رفتار با مردم، روابط میان اجزای حکومت، نقش دولت پنهان، موازی سازی نهادی و ... فقط بخش کوچکی از این معضل رو به بحران در ایران امروز محسوب می شوند. حال پرسش این است که چرا ما با چنین وضعیتی روبرو شده ایم؟ بخشی از پاسخ ها می توانند به شرح زیر باشند:
🔺 دو پایه بودن قانون اساسی که موجب مناقشه ای بلند مدت میان ابعاد جمهوریت و اسلامیت در نظام سیاسی شده است. در حقیقت منازعه میان نهادهای انتخابی و انتصابی در چهاردهه گذشته به شدت فرساینده و موجد ناکارآمدی گسترده در نظم سیاسی موجود بوده است!
🔺 عدم تناسب میان اختیارات و مسئولیت ها( هر که قدرت بیشتری دارد، باید مسئولیت بیشتری هم بپذیرد)، از همان ابتدا موجبات اتلاف انواع سرمایه ها را فراهم آورده است. برخی از سیاسیون از مفهوم " دولت پنهان" به عنوان خروجی این عدم تناسب بهره گرفته اند!
🔺 اگر چه اکنون روشن شده است که اصول توسعه در جهان یکسان و مدل های آن متفاوت است ولی تلاش کشور در طراحی الگوی ایرانی- اسلامی پیشرفت بدون توجه به واقعیت های کارشناسی و صرفا با تکیه بر شعارها، اقدامی تبلیغی همراه با اتلاف هزینه فراوان محسوب می شود!
🔺 موازی سازی نهادی و شکل گیری مجموعه ای از شوراهای عالی، کشور را در مسیر توسعه به غایت زمینگیر ساخته است. تمهید اقداماتی برای شکست دادن رقبای سیاسی اکنون به بحران کارآمدی در مجموعه وسیع تر نظام سیاسی موجود انجامیده است!
🔺 فرآیند حل مساله نیازمند شکل گیری نوعی تمایز ساختاری است به طوری که استقلال نسبی عرصه های سیاست، اقتصاد، فرهنگ و خانواده از یکدیگر فرصتی برای نگاه تخصصی و کارشناسی به مسائل هر حوزه را فراهم آورد. در ایران سیاست زده کنونی، چیرگی سیاست بر همه عرصه ها موجب ناکامی در حل مسائل شده است!
🔺 حل مسائل اجتماعی نیازمند پذیرش برخی نارسایی ها و وجود اراده ای برای حل آنها از سوی حکومت است. در ایران اما دیری است که مسئولان با اتکا به نظریه توطئه می کوشند تا بیگانگان را عامل بسیاری از معضلات معرفی کرده و نقش خود را در پیدایش بحران ها انکار کنند. روشن است که با غلبه چنین نگاهی نمی توان به حل مسائل امیدوار بود!
@solati_mehran
#چین
#حل_مساله
#بازنشر
🔹 ساسی مانکن و امر سیاسی! 🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🔺 حضور یک بازیگر پورن در کلیپ تهران- توکیوی ساسی مانکن اگر صرفا به معنای نوعی ساختارشکنی و تابوگریزی در عرصه هنر موسیقی تعبیر شود نمی تواند آشکارکننده معانی سیاسی نهفته در آن باشد. برخی البته کوشیده اند تا با یادآوری برخی از تجربیات مشابه جهانی اقبال به سلبریتی ها را پدیده ای عام و نه صرفا منحصر به ایران معرفی نمایند. نکته ای که چندان هم بیراه نیست اگر بر شباهت های جهانی بیش از تفاوت های آن پای فشاریم!
🔺 ایرانیان در چهل سال گذشته تجربه ای ناشی از تفکیک دو عرصه خصوصی و عمومی را از سر گذرانده اند. در اولی مجاز بوده اند که آزادانه زیست کنند و لذت آن را در عبارت؛ " چاردیواری اختیاری" به رخ کشند و بر عکس در عرصه عمومی ناچار بوده اند که نفاق ورزیده و ریاکاری پیشه کنند. حکومت هم به موازات این تقابل موفق شده است که شخصیت ایرانیان را دوتکه بل چندتکه کند و بر ناسازگاری این ابعاد درونی بیفزاید!
🔺 در سال های اخیر اما با رونق شبکه های اجتماعی در کشور به تدریج این فاصله کاهش یافته و بخشی از تجربیات حریم خصوصی در عرصه عمومی به نمایش درآمده است. اخلاق ایدئولوژیک حاکم نیز فرسایش یافته و سوژه گری زنان در فضای مجازی هم زمینه تضعیف بیشتر تلاش های حکومت برای نظارت و کنترل بدن زنان را فراهم آورده است. ارائه انواع رقص، دابسمش و تجربیات اروتیک برخی جوانان از چالش های نوین فضای مجازی این روزها محسوب می شود!
🔺 ساسی مانکن اما با دعوت از آلکسیس تگزاس برای نقش آفرینی در تازه ترین کلیپ اش از زشت ترین و گناه آلوده ترین کنش فردی ممکن نزد یک نظم سیاسی - ایدئولوژیک، قبح زدایی کرده است. این در حالی است که عرصه رسمی در این چهاردهه کوشیده است که صرفا ازدواج رسمی را به عنوان تنها مسیر مشروع رابطه جنسی معرفی کند و حتی در همین بستر موفق به اعاده حیثیت از پدیده ازدواج موقت نزد افکار عمومی به ویژه در میان زنان ایرانی نشده است!
🔺 برای جامعه ای که در آن به جای پرورش استعداد موسیقایی کودکان و آشنایی کارشناسی با مخاطرات جنسی نوجوانان، تنها به ایجاد محدودیت، پاک کردن صورت مسئله و افزایش رازهای مگو اکتفا می شود باید هم که آهنگ ساسی مانکن زلزله ای در ارکان سیاست گذاری فرهنگی آن بیفکند. این چنین است که زمزمه فیلترینگ اینستاگرام، جرم انگاری انتشار کلیپ مذکور و رسانه هراسی در آن به راحتی جایگزین اعتراف به شکست و ناکارآمدی دستگاه های رسمی فرهنگ ساز می شود!
🔹 نکته پایانی: تا زمانی که نظام سیاسی در ایران همچنان عزم پنهان کردن واقعیت های اجتماعی و بیرون راندن آن ها از عرصه عمومی را داشته باشد، هر گونه تلاش برای آشکار سازی و بازگشت به این عرصه می تواند دلالت های سیاسی داشته باشد. سیر تاریخی این چهاردهه اما از مبتذل شدن تدریجی رابطه این قدرت و مقاومت حکایت می کند!
@solati_mehran
#امر_سیاسی
#ساسی_مانکن
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🔺 حضور یک بازیگر پورن در کلیپ تهران- توکیوی ساسی مانکن اگر صرفا به معنای نوعی ساختارشکنی و تابوگریزی در عرصه هنر موسیقی تعبیر شود نمی تواند آشکارکننده معانی سیاسی نهفته در آن باشد. برخی البته کوشیده اند تا با یادآوری برخی از تجربیات مشابه جهانی اقبال به سلبریتی ها را پدیده ای عام و نه صرفا منحصر به ایران معرفی نمایند. نکته ای که چندان هم بیراه نیست اگر بر شباهت های جهانی بیش از تفاوت های آن پای فشاریم!
🔺 ایرانیان در چهل سال گذشته تجربه ای ناشی از تفکیک دو عرصه خصوصی و عمومی را از سر گذرانده اند. در اولی مجاز بوده اند که آزادانه زیست کنند و لذت آن را در عبارت؛ " چاردیواری اختیاری" به رخ کشند و بر عکس در عرصه عمومی ناچار بوده اند که نفاق ورزیده و ریاکاری پیشه کنند. حکومت هم به موازات این تقابل موفق شده است که شخصیت ایرانیان را دوتکه بل چندتکه کند و بر ناسازگاری این ابعاد درونی بیفزاید!
🔺 در سال های اخیر اما با رونق شبکه های اجتماعی در کشور به تدریج این فاصله کاهش یافته و بخشی از تجربیات حریم خصوصی در عرصه عمومی به نمایش درآمده است. اخلاق ایدئولوژیک حاکم نیز فرسایش یافته و سوژه گری زنان در فضای مجازی هم زمینه تضعیف بیشتر تلاش های حکومت برای نظارت و کنترل بدن زنان را فراهم آورده است. ارائه انواع رقص، دابسمش و تجربیات اروتیک برخی جوانان از چالش های نوین فضای مجازی این روزها محسوب می شود!
🔺 ساسی مانکن اما با دعوت از آلکسیس تگزاس برای نقش آفرینی در تازه ترین کلیپ اش از زشت ترین و گناه آلوده ترین کنش فردی ممکن نزد یک نظم سیاسی - ایدئولوژیک، قبح زدایی کرده است. این در حالی است که عرصه رسمی در این چهاردهه کوشیده است که صرفا ازدواج رسمی را به عنوان تنها مسیر مشروع رابطه جنسی معرفی کند و حتی در همین بستر موفق به اعاده حیثیت از پدیده ازدواج موقت نزد افکار عمومی به ویژه در میان زنان ایرانی نشده است!
🔺 برای جامعه ای که در آن به جای پرورش استعداد موسیقایی کودکان و آشنایی کارشناسی با مخاطرات جنسی نوجوانان، تنها به ایجاد محدودیت، پاک کردن صورت مسئله و افزایش رازهای مگو اکتفا می شود باید هم که آهنگ ساسی مانکن زلزله ای در ارکان سیاست گذاری فرهنگی آن بیفکند. این چنین است که زمزمه فیلترینگ اینستاگرام، جرم انگاری انتشار کلیپ مذکور و رسانه هراسی در آن به راحتی جایگزین اعتراف به شکست و ناکارآمدی دستگاه های رسمی فرهنگ ساز می شود!
🔹 نکته پایانی: تا زمانی که نظام سیاسی در ایران همچنان عزم پنهان کردن واقعیت های اجتماعی و بیرون راندن آن ها از عرصه عمومی را داشته باشد، هر گونه تلاش برای آشکار سازی و بازگشت به این عرصه می تواند دلالت های سیاسی داشته باشد. سیر تاریخی این چهاردهه اما از مبتذل شدن تدریجی رابطه این قدرت و مقاومت حکایت می کند!
@solati_mehran
#امر_سیاسی
#ساسی_مانکن
👍1
🔹 زنان باید زمین بازی را خود طراحی کنند!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🔺 امروز هشتم مارس، روز جهانی زن است. زنان جامعه ما می خواهند با مردان برابر شوند، در همه چیز؛ از جمله در فرصت های تحصیلی، اشتغال، ازدواج و برخورداری از تمام مزایای اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی. از همین رو می کوشند تا ثابت کنند تفاوت آنها با مردان حداکثر مربوط به امور بیولوژیک است نه سایر موارد، چرا که سایر تفاوت ها را نوعی "برساخت اجتماعی " و ناشی از حضور فرهنگ مردسالار و ساختارهای سلطه می دانند. تا اینجا قضیه کاملا منطقی به نظر می رسد چون تا آزادی منفی و سلبی محقق نشده و زنجیرهای بسته شده بر دست و پای زنان گسسته نشود نمی توان به آزادی مثبت و ایجابی زنان امیدوار بود. ولی ایراد کار آن جاست که نمی توان حدیقفی برای این نابرابری و اتمام آن تصور کرد.
🔺 در دیالکتیک ارباب و بنده ی هگل، اصالت با ارباب است چرا که عمل او از نوع " کنشی " می باشد و ابتکار عمل با اوست، میدان بازی را طراحی و قوانین آن را تعریف می کند ولی عمل بنده " واکنشی" به رفتار ارباب می باشد، می کوشد تا ارباب را نفی کند در حالی که همزمان او را به عنوان دشمن خود به رسمیت می شناسد و در زمینی بازی می کند که او قوانین اش را طراحی کرده است. لذا همواره نقشی فرعی را ایفا می کند، و چشم به تک ارباب دارد تا پاتکی را به اجرا گذارد. به نظرم باید جنبش زنان به جای بازی کردن در زمین مردان و تلاش برای شبیه شدن به آنها در همه عرصه ها ، زمین بازی خود را طراحی کند تا از اصالت لازم برای تداوم جنبش خود برخوردار شود.طراحی این زمین بازی باید موارد زیر را مورد توجه قرار دهد:
🖌 زنان و مردان مکمل یکدیگرند بنابراین نقص یکی به معنای کمال دیگری نیست. دو طرف باید در یک تعامل هم افزا نقایص یکدیگر را برطرف کنند. لطافت زندگی هم در آمیزشی از زنانگی و مردانگی است. زنانگی واجد امتیازاتی است که مردان از آنها بی بهره اند. تشبه جستن به مردانگی از سوی زنان صرفا آنها را دنباله رو مردان می سازد!
🖌 بیشترین خشونت علیه زنان، نه از سوی مردان بلکه از سوی خود زنان تئوریزه می شود! همان اندیشه ای که با شعار حفظ شان و منزلت، زنان را خانه نشین می خواهد و آن ها را از مشارکت اجتماعی منع می کند. اتفاقا در این زمینه مردان بسی بیشتر مدافع حضور اجتماعی و اقتصادی زنان هستند. تهاجم بیش از پیش زنان به مردان برای احقاق حقوق شان فقط می تواند موجب راندن مردان به دام تفکراتی شود که از زنان به مثابه جنس دوم دفاع می کنند!
🖌 بسیاری از مصادیق خشونت علیه زنان نه ناشی از مردان، بلکه ناشی از ساختارهای مردسالارانه است. ساختارهایی که اصلاح آنها مستلزم جلب همکاری بخشی از مردان دموکراسی خواه جامعه است. این چنین است که مطالبه دموکراسی بر حقوق زنان اولویت می یابد؛ دموکراسی می تواند با افزایش برابری سیاسی منجر به افزایش برابری حقوقی شود!
🔹 نکته پایانی: برخی از اندیشمندان سیاسی معتقدند که برای کاهش خشونت در سطح بین المللی، زنان باید بیش از پیش در سطوح فوقانی تصمیم گیری های جهانی سهیم شوند. این از همان مقوله هایی است که می تواند به گسترش نقش و سهم زنان در عرصه های سیاست و قدرت بینجامد بدون آنکه لزوما با ویژگی های زنانگی از سوی زنان وداع یا انکاری صورت پذیرفته باشد. زنان می توانند طراح میدان هایی باشند که مردان هم در آن بازی کنند!
@solati_mehran
#هشتم_مارس
#روز_جهانی_زن
#بازنشر
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🔺 امروز هشتم مارس، روز جهانی زن است. زنان جامعه ما می خواهند با مردان برابر شوند، در همه چیز؛ از جمله در فرصت های تحصیلی، اشتغال، ازدواج و برخورداری از تمام مزایای اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی. از همین رو می کوشند تا ثابت کنند تفاوت آنها با مردان حداکثر مربوط به امور بیولوژیک است نه سایر موارد، چرا که سایر تفاوت ها را نوعی "برساخت اجتماعی " و ناشی از حضور فرهنگ مردسالار و ساختارهای سلطه می دانند. تا اینجا قضیه کاملا منطقی به نظر می رسد چون تا آزادی منفی و سلبی محقق نشده و زنجیرهای بسته شده بر دست و پای زنان گسسته نشود نمی توان به آزادی مثبت و ایجابی زنان امیدوار بود. ولی ایراد کار آن جاست که نمی توان حدیقفی برای این نابرابری و اتمام آن تصور کرد.
🔺 در دیالکتیک ارباب و بنده ی هگل، اصالت با ارباب است چرا که عمل او از نوع " کنشی " می باشد و ابتکار عمل با اوست، میدان بازی را طراحی و قوانین آن را تعریف می کند ولی عمل بنده " واکنشی" به رفتار ارباب می باشد، می کوشد تا ارباب را نفی کند در حالی که همزمان او را به عنوان دشمن خود به رسمیت می شناسد و در زمینی بازی می کند که او قوانین اش را طراحی کرده است. لذا همواره نقشی فرعی را ایفا می کند، و چشم به تک ارباب دارد تا پاتکی را به اجرا گذارد. به نظرم باید جنبش زنان به جای بازی کردن در زمین مردان و تلاش برای شبیه شدن به آنها در همه عرصه ها ، زمین بازی خود را طراحی کند تا از اصالت لازم برای تداوم جنبش خود برخوردار شود.طراحی این زمین بازی باید موارد زیر را مورد توجه قرار دهد:
🖌 زنان و مردان مکمل یکدیگرند بنابراین نقص یکی به معنای کمال دیگری نیست. دو طرف باید در یک تعامل هم افزا نقایص یکدیگر را برطرف کنند. لطافت زندگی هم در آمیزشی از زنانگی و مردانگی است. زنانگی واجد امتیازاتی است که مردان از آنها بی بهره اند. تشبه جستن به مردانگی از سوی زنان صرفا آنها را دنباله رو مردان می سازد!
🖌 بیشترین خشونت علیه زنان، نه از سوی مردان بلکه از سوی خود زنان تئوریزه می شود! همان اندیشه ای که با شعار حفظ شان و منزلت، زنان را خانه نشین می خواهد و آن ها را از مشارکت اجتماعی منع می کند. اتفاقا در این زمینه مردان بسی بیشتر مدافع حضور اجتماعی و اقتصادی زنان هستند. تهاجم بیش از پیش زنان به مردان برای احقاق حقوق شان فقط می تواند موجب راندن مردان به دام تفکراتی شود که از زنان به مثابه جنس دوم دفاع می کنند!
🖌 بسیاری از مصادیق خشونت علیه زنان نه ناشی از مردان، بلکه ناشی از ساختارهای مردسالارانه است. ساختارهایی که اصلاح آنها مستلزم جلب همکاری بخشی از مردان دموکراسی خواه جامعه است. این چنین است که مطالبه دموکراسی بر حقوق زنان اولویت می یابد؛ دموکراسی می تواند با افزایش برابری سیاسی منجر به افزایش برابری حقوقی شود!
🔹 نکته پایانی: برخی از اندیشمندان سیاسی معتقدند که برای کاهش خشونت در سطح بین المللی، زنان باید بیش از پیش در سطوح فوقانی تصمیم گیری های جهانی سهیم شوند. این از همان مقوله هایی است که می تواند به گسترش نقش و سهم زنان در عرصه های سیاست و قدرت بینجامد بدون آنکه لزوما با ویژگی های زنانگی از سوی زنان وداع یا انکاری صورت پذیرفته باشد. زنان می توانند طراح میدان هایی باشند که مردان هم در آن بازی کنند!
@solati_mehran
#هشتم_مارس
#روز_جهانی_زن
#بازنشر
🔹 ساختار سیاسی در ایران از چه مشکلاتی رنج می برد؟!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ در ایران امروز ما وارث ساختارهای معیوب و بجا مانده از یک گذشته تاریخی هستیم. در این مدت اگرچه ساختارهای سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی به دلیل پاره ای فشارهای خارجی، تکنولوژیک، امنیتی و انقلابی محبور به عقب نشینی هایی شده اند ولی به دلیل آنکه با عزمی درونی مبتنی بر یک خودآگاهی انتقادی جهت روزآمد شدن با تحولات داخلی و جهانی مواجه نبوده اند همچنان متصلب، شکننده و بازدارنده باقی مانده اند. در این میان اگر چه ساختار سیاسی نقش پیشران سایر عرصه ها را بر عهده داشته ولی نتوانسته با اصلاح درونی خود سایر ساختارهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی را از گرفتارآمدن در بحران های درونی و بیرونی بازدارد. به طور خلاصه امروزه ساختار سیاسی ایران از مشکلاتی رنج می برد که برخی از آنها را می توان به صورت زیر فهرست کرد:
🔺 شخصی بودن ساختار سیاسی: ساختار سیاسی ایران به جای اتکا بر رویه ها، همچنان متکی بر اشخاص است. لذا سلیقه ها، تشخیص ها و برداشت های فردی نقش زیادی در تصمیم گیری های کلان ایفا می کنند. به طور مثال نقش آیت ا... جنتی به عنوان دبیر شورای نگهبان در تایید صلاحیت نامزدها یا کلیت یک انتخابات همچنان مهم و بی بدیل است. شخصی شدن ساختار سیاسی ایران نه تنها خروجی تصمیم های آن را موقتی و بی ثبات ساخته بلکه فرایند تصمیم گیری درآن را برای تحلیل گران و نیروهای سیاسی کوتاه مدت و پیش بینی ناپذیر کرده است!
🔺 فقدان رابطه پویا و متقابل با جامعه: ساختار سیاسی در ایران باید متاثر از تحولات جهان و جامعه در جهت اصلاح یا جایگزینی مداوم رویکردهای خود حرکت کند، حال آنکه تاکنون بیشتر در راستای کنترل و شکل دادن به جامعه عمل کرده است. بطور مثال این ساختار همچنان بجای هماهنگی با تحولات اطلاعاتی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی ناشی از گسترش فرایند جهانی شدن، بیشتر به دنبال نفی و انکار چنین تغییراتی بوده است!
🔺 پیرسالاری نهادینه شده: ساختار سیاسی ایران پس از گذشت چهاردهه از انقلابی رادیکال، همچنان از وجود نوعی پیر سالاری نهادینه شده رنج می برد. چرخش نخبگان در نهادهای قدرت به کندی صورت می گیرد و به علت فقدان فعالیت کارآمد احزاب، کادر سازی برای مسئولیت های سیاسی ابتر و ناقص مانده است. عنصر وفاداری و اعتماد همچنان مهمترین معیار در انتخاب ها به شمار رفته و اهتمام اصلی نظم سیاسی بجای بهبود کیفیت، معطوف به تداوم بقا شده است!
🔺 فقدان اجماع برای تصمیم گیری بهنگام: تجربه چهار دهه گذشته نشان داده است که نظم سیاسی تنها زمانی تصمیمی کلیدی و بزرگ گرفته است که کارد به استخوان رسیده و گزینه دیگری متصور نبوده است. پذیرش قطعنامه ۵۹۸ وتوافق برجام نشان داد که تصمیم های مهم همچنان به صورت دیرهنگام اتخاذ می شوند. شاید گره خوردن برخی از این تصمیم ها با آموزه های دینی یا هویت ملی(حیثیتی شدن موضوع) را بتوان به عنوان عاملی بازدارنده تلقی کرد که می تواند عرصه مانور سیاستمداران ایرانی را بر سر تغییر تصمیم اولیه خود با محدودیت مواجه سازد!
🔹 نکته پایانی: از آنجا که بهبود حکمرانی در ایران منوط به اتخاذ تصمیم هایی سخت از سوی نظام سیاسی می باشد، چاره اندیشی درباره مشکلات ساختار سیاسی و حرکت به سوی نوعی اجماع کلان بر سر رفع آنها می تواند گام نخست در رفع بسیاری از نارسایی های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی تلقی شود!
@solati_mehran
#ساختار_سیاسی
#بازنشر
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ در ایران امروز ما وارث ساختارهای معیوب و بجا مانده از یک گذشته تاریخی هستیم. در این مدت اگرچه ساختارهای سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی به دلیل پاره ای فشارهای خارجی، تکنولوژیک، امنیتی و انقلابی محبور به عقب نشینی هایی شده اند ولی به دلیل آنکه با عزمی درونی مبتنی بر یک خودآگاهی انتقادی جهت روزآمد شدن با تحولات داخلی و جهانی مواجه نبوده اند همچنان متصلب، شکننده و بازدارنده باقی مانده اند. در این میان اگر چه ساختار سیاسی نقش پیشران سایر عرصه ها را بر عهده داشته ولی نتوانسته با اصلاح درونی خود سایر ساختارهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی را از گرفتارآمدن در بحران های درونی و بیرونی بازدارد. به طور خلاصه امروزه ساختار سیاسی ایران از مشکلاتی رنج می برد که برخی از آنها را می توان به صورت زیر فهرست کرد:
🔺 شخصی بودن ساختار سیاسی: ساختار سیاسی ایران به جای اتکا بر رویه ها، همچنان متکی بر اشخاص است. لذا سلیقه ها، تشخیص ها و برداشت های فردی نقش زیادی در تصمیم گیری های کلان ایفا می کنند. به طور مثال نقش آیت ا... جنتی به عنوان دبیر شورای نگهبان در تایید صلاحیت نامزدها یا کلیت یک انتخابات همچنان مهم و بی بدیل است. شخصی شدن ساختار سیاسی ایران نه تنها خروجی تصمیم های آن را موقتی و بی ثبات ساخته بلکه فرایند تصمیم گیری درآن را برای تحلیل گران و نیروهای سیاسی کوتاه مدت و پیش بینی ناپذیر کرده است!
🔺 فقدان رابطه پویا و متقابل با جامعه: ساختار سیاسی در ایران باید متاثر از تحولات جهان و جامعه در جهت اصلاح یا جایگزینی مداوم رویکردهای خود حرکت کند، حال آنکه تاکنون بیشتر در راستای کنترل و شکل دادن به جامعه عمل کرده است. بطور مثال این ساختار همچنان بجای هماهنگی با تحولات اطلاعاتی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی ناشی از گسترش فرایند جهانی شدن، بیشتر به دنبال نفی و انکار چنین تغییراتی بوده است!
🔺 پیرسالاری نهادینه شده: ساختار سیاسی ایران پس از گذشت چهاردهه از انقلابی رادیکال، همچنان از وجود نوعی پیر سالاری نهادینه شده رنج می برد. چرخش نخبگان در نهادهای قدرت به کندی صورت می گیرد و به علت فقدان فعالیت کارآمد احزاب، کادر سازی برای مسئولیت های سیاسی ابتر و ناقص مانده است. عنصر وفاداری و اعتماد همچنان مهمترین معیار در انتخاب ها به شمار رفته و اهتمام اصلی نظم سیاسی بجای بهبود کیفیت، معطوف به تداوم بقا شده است!
🔺 فقدان اجماع برای تصمیم گیری بهنگام: تجربه چهار دهه گذشته نشان داده است که نظم سیاسی تنها زمانی تصمیمی کلیدی و بزرگ گرفته است که کارد به استخوان رسیده و گزینه دیگری متصور نبوده است. پذیرش قطعنامه ۵۹۸ وتوافق برجام نشان داد که تصمیم های مهم همچنان به صورت دیرهنگام اتخاذ می شوند. شاید گره خوردن برخی از این تصمیم ها با آموزه های دینی یا هویت ملی(حیثیتی شدن موضوع) را بتوان به عنوان عاملی بازدارنده تلقی کرد که می تواند عرصه مانور سیاستمداران ایرانی را بر سر تغییر تصمیم اولیه خود با محدودیت مواجه سازد!
🔹 نکته پایانی: از آنجا که بهبود حکمرانی در ایران منوط به اتخاذ تصمیم هایی سخت از سوی نظام سیاسی می باشد، چاره اندیشی درباره مشکلات ساختار سیاسی و حرکت به سوی نوعی اجماع کلان بر سر رفع آنها می تواند گام نخست در رفع بسیاری از نارسایی های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی تلقی شود!
@solati_mehran
#ساختار_سیاسی
#بازنشر
🔹 چگونه " چهارشنبه سوری" به یک تهدید تبدیل شد؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ خوشایندترین دروغی که در عمرم گفته ام به بیش از سی سال پیش باز می گردد. چهارشنبه سوری بود و ما در کشاکش تعقیب و گریز با نیروهای کمیته ای آن زمان! به محض هجوم ماموران، با سایر بچه ها فرار را بر قرار ترجیح می دادیم و دوباره پس از احساس امنیت آتش دوباره ای می افروختیم. در همان زمان بود که به ذهنم رسید که در جایگاه یک قهرمان ظاهر شده و به همه بگویم که در یک تعقیب و گریز گرفتار شده و سپس شجاعانه فرار کرده ام. جایتان خالی. جوانان من را به عنوان یک قهرمان کوچک می نگریستند و همین مرا سخت خرسند می ساخت. داستان را طوری با مهارت روایت کرده بودم که حتی خودم هم کم کم داشت باورم می شد. بگذریم دروغی شیرین و خوشایند بود. این خاطره را گفتم تا از حیاتی بودن برگزاری این مراسم برای نوجوانان آن دوران سخن بگویم و از دلایل خطرخیز شدن این آیین کهن در روزگار کنونی پرسش کنم. در جهان امروز، شادی های گروهی و آیین های جمعی زیادی از سوی شهروندان برگزار می شود. فرصت هایی برای باهم بودن و از تعامل با یکدیگر لذت بردن. اما متاسفانه در ایران جریانی از همان ابتدا کوشید تا با مصادره کردن ایرانیت به نفع اسلامیت، هر گونه تظاهر به آیین پیش از اسلام را از عرصه عمومی بزداید. اقدامی که در برهه هایی چهره عریان کنترل اجتماعی به خود گرفته و حتی کوشید تا از قوه قهریه در این مسیر استفاده کند. اما از آن رو که به تعبیر فوکو؛ "هرجا که قدرت هست مقاومت هم هست." جامعه در مقابل این کنترل سخت افزاری مقاومت کرده و صحنه هر چه بیشتر به خشونت آمیخته شد. نوجوانان برای ابراز وجود و مقاومت هر چه بیشتر به دامان وسایل محترقه و انفجاری پناه بردند و قدرت هم هر چه بیشتر کوشید تا با امنیتی کردن فضای این مراسم و متوسل شدن به مراجع مذهبی از آن مشروعیت زدایی کند( تلاشی که همزمان دوقطبی ایرانیت - اسلامیت را پررنگ و موجبات فرسایش دینی را فراهم آورد!). نوجوانان نیز هر چه بیشتر به سمت تلقی سیاسی از این مراسم پیش رفته و کوشیدند تا از این مجال برای ابراز وجود و مبارزه جویی خود بهره برند. بنابراین مراسمی که می توانست به عرصه ای برای هم نشینی مسالمت آمیز دو رکن فرهنگی این سرزمین(ملیت و مذهب) مبدل شود، به پهنه ای از منازعات بی حاصل و خسارت آفرین فروکاسته شد. تجارت مواد محترقه رونق یافت و جامعه و خانواده ها روزهایی پر اضطراب را در آستانه عید نوروز تجربه کردند. فرصتی که می توانست همچون نوروز و سیزده بدر؛ آشتی جویانه، شورآفرین و در خدمت افزایش سرمایه اجتماعی باشد به تهدیدی تبدیل شد که هر روز زیان های بیشتری را بر جامعه تحمیل می کند. آیا زمانی فرا می رسد که قدرت بپذیرد باید تنظیم جامعه را به خود جامعه واگذار کند؟ متاسفانه هنوز شواهد چندان امیدبخشی در اختیار نداریم...
@solati_mehran
#چهارشنبه_سوری
#بازنشر
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ خوشایندترین دروغی که در عمرم گفته ام به بیش از سی سال پیش باز می گردد. چهارشنبه سوری بود و ما در کشاکش تعقیب و گریز با نیروهای کمیته ای آن زمان! به محض هجوم ماموران، با سایر بچه ها فرار را بر قرار ترجیح می دادیم و دوباره پس از احساس امنیت آتش دوباره ای می افروختیم. در همان زمان بود که به ذهنم رسید که در جایگاه یک قهرمان ظاهر شده و به همه بگویم که در یک تعقیب و گریز گرفتار شده و سپس شجاعانه فرار کرده ام. جایتان خالی. جوانان من را به عنوان یک قهرمان کوچک می نگریستند و همین مرا سخت خرسند می ساخت. داستان را طوری با مهارت روایت کرده بودم که حتی خودم هم کم کم داشت باورم می شد. بگذریم دروغی شیرین و خوشایند بود. این خاطره را گفتم تا از حیاتی بودن برگزاری این مراسم برای نوجوانان آن دوران سخن بگویم و از دلایل خطرخیز شدن این آیین کهن در روزگار کنونی پرسش کنم. در جهان امروز، شادی های گروهی و آیین های جمعی زیادی از سوی شهروندان برگزار می شود. فرصت هایی برای باهم بودن و از تعامل با یکدیگر لذت بردن. اما متاسفانه در ایران جریانی از همان ابتدا کوشید تا با مصادره کردن ایرانیت به نفع اسلامیت، هر گونه تظاهر به آیین پیش از اسلام را از عرصه عمومی بزداید. اقدامی که در برهه هایی چهره عریان کنترل اجتماعی به خود گرفته و حتی کوشید تا از قوه قهریه در این مسیر استفاده کند. اما از آن رو که به تعبیر فوکو؛ "هرجا که قدرت هست مقاومت هم هست." جامعه در مقابل این کنترل سخت افزاری مقاومت کرده و صحنه هر چه بیشتر به خشونت آمیخته شد. نوجوانان برای ابراز وجود و مقاومت هر چه بیشتر به دامان وسایل محترقه و انفجاری پناه بردند و قدرت هم هر چه بیشتر کوشید تا با امنیتی کردن فضای این مراسم و متوسل شدن به مراجع مذهبی از آن مشروعیت زدایی کند( تلاشی که همزمان دوقطبی ایرانیت - اسلامیت را پررنگ و موجبات فرسایش دینی را فراهم آورد!). نوجوانان نیز هر چه بیشتر به سمت تلقی سیاسی از این مراسم پیش رفته و کوشیدند تا از این مجال برای ابراز وجود و مبارزه جویی خود بهره برند. بنابراین مراسمی که می توانست به عرصه ای برای هم نشینی مسالمت آمیز دو رکن فرهنگی این سرزمین(ملیت و مذهب) مبدل شود، به پهنه ای از منازعات بی حاصل و خسارت آفرین فروکاسته شد. تجارت مواد محترقه رونق یافت و جامعه و خانواده ها روزهایی پر اضطراب را در آستانه عید نوروز تجربه کردند. فرصتی که می توانست همچون نوروز و سیزده بدر؛ آشتی جویانه، شورآفرین و در خدمت افزایش سرمایه اجتماعی باشد به تهدیدی تبدیل شد که هر روز زیان های بیشتری را بر جامعه تحمیل می کند. آیا زمانی فرا می رسد که قدرت بپذیرد باید تنظیم جامعه را به خود جامعه واگذار کند؟ متاسفانه هنوز شواهد چندان امیدبخشی در اختیار نداریم...
@solati_mehran
#چهارشنبه_سوری
#بازنشر
🔹 نوروز به مثابه یک امکان! 🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ روزگار گاهی به آدمی سخت می گیرد. وجه رایج آن در تنگنا قرار گرفتن معیشت است. درست مثل این ایام که مردم ایران از پی تحریم های آمیخته با بی تدبیری ها و فرصت سوزی ها دچار سختی معیشت شده اند. آن سوتر هم می توان به سیاست چشم دوخت. عرصه ممکن کردن ناممکن ها و هنر تبدیل تهدیدها به فرصت ها. اما آن چه هم اکنون بیش از همه به چشم می آید متصلب شدن ساختارها و مسدود شدن افق هاست. زمانه تعلیق اصلاحات به دلیل بن بست سیاسی که در آن گرفتار آمده ایم. بیراه نیست اگر بگوییم که در شرایط رنگ باختن اتوپیا اکنون ما در جستجوی امید به گذشته های نه چندان دور فراخوانده شده ایم! ایام ماضی که وجهی نوستالژیک یافته و به بخشی از درماندگی های ما پاسخ کاذب می دهد. رجوع به دوران پهلوی اول و دوم مصداق آشکاری از این پدیده است. در روزگاری که با فقدان رویای ملی و خاطره جمعی مواجهیم روشن است که جستجوی چشم اندازی نوین تا چه حد می تواند امیدآفرین باشد. نوروز دیرپاترین خاطره جمعی ما ایرانیان است. هنگامه رویش جوانه ها و سرزدن شکوفه ها. زمانه بیداری زمین و جوشش چشمه ها. روزگار وزیدن نسیم دل انگیز بهاری بر جان عاشقان. دوران نو شدن و تازه شدن روح آدمی. لبخند طبیعت به پهنای وجود. دمیدن حس جوانی در کالبد هستی. همین است راز الهام بخش بودن نوروز در روزگار فسردن امیدها. روشن است که امروز بیش از همه وقت نیازمند گشایش امکان هایی برای تداوم زیست جمعی هستیم. راه هایی برای انبساط افق های همگانی در مسیر اعتلای ایران. ما اکنون نیازمند بسط ممکنات هستیم! جستجوی گزینه هایی بدیل برای جایگزینی تمامی مسیرهای به بن بست رسیده پیشین. خلق گفتمانی جدید برای جلب مشارکت و گفت و گو. دمیدن روحی تازه در کالبد ایران پرافتخار. نوروز می تواند الهام بخش ما در این مسیر نوین باشد. آغازی برای آفرینش یک امکان. راهی به سوی آینده ای بهتر!
@solati_mehran
#نوروز
#رویای_ملی
#بازنشر
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ روزگار گاهی به آدمی سخت می گیرد. وجه رایج آن در تنگنا قرار گرفتن معیشت است. درست مثل این ایام که مردم ایران از پی تحریم های آمیخته با بی تدبیری ها و فرصت سوزی ها دچار سختی معیشت شده اند. آن سوتر هم می توان به سیاست چشم دوخت. عرصه ممکن کردن ناممکن ها و هنر تبدیل تهدیدها به فرصت ها. اما آن چه هم اکنون بیش از همه به چشم می آید متصلب شدن ساختارها و مسدود شدن افق هاست. زمانه تعلیق اصلاحات به دلیل بن بست سیاسی که در آن گرفتار آمده ایم. بیراه نیست اگر بگوییم که در شرایط رنگ باختن اتوپیا اکنون ما در جستجوی امید به گذشته های نه چندان دور فراخوانده شده ایم! ایام ماضی که وجهی نوستالژیک یافته و به بخشی از درماندگی های ما پاسخ کاذب می دهد. رجوع به دوران پهلوی اول و دوم مصداق آشکاری از این پدیده است. در روزگاری که با فقدان رویای ملی و خاطره جمعی مواجهیم روشن است که جستجوی چشم اندازی نوین تا چه حد می تواند امیدآفرین باشد. نوروز دیرپاترین خاطره جمعی ما ایرانیان است. هنگامه رویش جوانه ها و سرزدن شکوفه ها. زمانه بیداری زمین و جوشش چشمه ها. روزگار وزیدن نسیم دل انگیز بهاری بر جان عاشقان. دوران نو شدن و تازه شدن روح آدمی. لبخند طبیعت به پهنای وجود. دمیدن حس جوانی در کالبد هستی. همین است راز الهام بخش بودن نوروز در روزگار فسردن امیدها. روشن است که امروز بیش از همه وقت نیازمند گشایش امکان هایی برای تداوم زیست جمعی هستیم. راه هایی برای انبساط افق های همگانی در مسیر اعتلای ایران. ما اکنون نیازمند بسط ممکنات هستیم! جستجوی گزینه هایی بدیل برای جایگزینی تمامی مسیرهای به بن بست رسیده پیشین. خلق گفتمانی جدید برای جلب مشارکت و گفت و گو. دمیدن روحی تازه در کالبد ایران پرافتخار. نوروز می تواند الهام بخش ما در این مسیر نوین باشد. آغازی برای آفرینش یک امکان. راهی به سوی آینده ای بهتر!
@solati_mehran
#نوروز
#رویای_ملی
#بازنشر
🔺 نکته: نخستین شماره دو فصلنامه سیاسی و اجتماعی #پنداشت منتشر شد. در این شماره مقاله ای از مهران صولتی در پرونده ( نهادینه شدن احزاب؛ امکان یا امتناع) درج شده است 👇👇
Forwarded from فصلنامه پنداشت (H_Mayeli)
🗞 نخستین شمارهی دوفصلنامهی سیاسی و اجتماعی پنداشت منتشر شد.
📌 پنداشت در این شماره به تفکیک سرویسهای خود در قالب گفتار و نوشتاری از اساتید، صاحبنظران و کنشگران سیاسی و اجتماعی به مسائل زیر میپردازد:
📍 نهادینه شدن احزاب؛ امکان یا امتناع (پروندهی ویژه)
گفتار و نوشتاری از: مهدی مقدری، مصطفی تاجزاده، محمد توسلی، عبدالحمید شمس، اکبر اعلمی، منوچهر ثابتی، فیضالله عرب سرخی، مرتضی مبلغ، علی باقری، مجید فراهانی، سید قائم موسوی، مهران صولتی، علی مهرآبادی ، افشین فرهانچی، حسین مجاهد، حمید جباری، زهره رحیمی، علیاصغر علیقارداشی، مجتبی الماسی، امیر قیاسی و کاوه گودرزی.
🔺 نگاهی به اندیشه و آثار دکتر داود فیرحی
گفتار و نوشتاری از: سید علی میرموسوی، محمود شفیعی، سید علی محمودی، عباس صالحی نجفآبادی، بهراد بهشتی، علیرضا خوشبخت، محمدرضا زارع، سمیرا دردشتی، سمانه عظیمی، محمد بیات، جعفر جعفری پور و فرناز سواری.
🔻 استقلال دانشگاه و آزادیهای آکادمیک
گفتار و نوشتاری از: مصطفی معین، بیژن عبدالکریمی، غلامحسین مجذوبی، علی خورسندی طاسکوه، بیتالله محمودی، سعید صفایی موحد، داود طالقانی، نوید رسولی، حسین سلیمانی پناه.
🔺 سیاستِ روز
گفتار و نوشتاری از: حسین لقمانیان، محمدشریف شاهی، روحالله سوری، حسین زندی، عارف سپهری، حسین جعفری و حسن مایلی.
🔻جامعه و جمعیت
گفتار و نوشتاری از: علی طایفی، حجیه بی بی رازقی، مرضیه برومند، سیروان مرادی، مهدی احدی، زهرا سادات میرمعینی و محمد رابطی.
🔺 نگاهی به کارنامهی استاد شجریان؛ راز مانای آواز
گفتار و نوشتاری از: علی جهاندار، وحید تاج، سعید فرجپوری، عزیز قاسمزاده، علی شیرازی، علی پاشا رجبلو، هاشم احمدوند، مهدی کرمانی زاده و اکبر رضوانی.
🔻خشونت علیه زنان
گفتار و نوشتاری از: آذر منصوری، شهیندخت مولاوردی، سعید خرم رویی، امیر سماواتی پیروز، حسین رضایی، لیلا بهرامی، مرضیه برومند، فاطمه کرمی، فاطمه کاویان، طاهره هاشم، مرضیه شکری کمال، بهناز احمدی و فریبا سماواتی پیروز.
🔺 حاشیهنشینی؛ چالشی فراروی توسعهی پایدار
گفتار و نوشتاری از: اسدالله نقدی، احمد فعال، حسن سجادزاده، حسن سرو امان الهی، مرجان جعفری نوذر، روحالله قاسمزاده، مجید صالحی امیر و رسول صفایی.
🔻 فروچالهها تهدید خاموش محیطزیست
گفتار و نوشتاری از: اسماعیل کهرم، محمد درویش، هوشنگ وفایی، عادل عربی، میثم قربانی و مهرداد نهاونچی.
📍برای تهیهی نسخهی فیزیکی پنداشت با آیدی و شماره تماس ما ارتباط برقرار کنید و یا از فردا بعدازظهر به کتابفروشیها و دکههای شهر مراجعه کنید:
❇️ @Pendasht_Quarterly1
📱 09189011096
📍نسخهی الکترونیکی پنداشت را روزهای آتی از طریق کتابخوانهای طاقچه و فیدیبو تهیه کنید.
📌 کانال تلگرامی فصلنامهی سیاسی و اجتماعی پنداشت
🆔 @Pendasht_Quarterly
📌 پنداشت در این شماره به تفکیک سرویسهای خود در قالب گفتار و نوشتاری از اساتید، صاحبنظران و کنشگران سیاسی و اجتماعی به مسائل زیر میپردازد:
📍 نهادینه شدن احزاب؛ امکان یا امتناع (پروندهی ویژه)
گفتار و نوشتاری از: مهدی مقدری، مصطفی تاجزاده، محمد توسلی، عبدالحمید شمس، اکبر اعلمی، منوچهر ثابتی، فیضالله عرب سرخی، مرتضی مبلغ، علی باقری، مجید فراهانی، سید قائم موسوی، مهران صولتی، علی مهرآبادی ، افشین فرهانچی، حسین مجاهد، حمید جباری، زهره رحیمی، علیاصغر علیقارداشی، مجتبی الماسی، امیر قیاسی و کاوه گودرزی.
🔺 نگاهی به اندیشه و آثار دکتر داود فیرحی
گفتار و نوشتاری از: سید علی میرموسوی، محمود شفیعی، سید علی محمودی، عباس صالحی نجفآبادی، بهراد بهشتی، علیرضا خوشبخت، محمدرضا زارع، سمیرا دردشتی، سمانه عظیمی، محمد بیات، جعفر جعفری پور و فرناز سواری.
🔻 استقلال دانشگاه و آزادیهای آکادمیک
گفتار و نوشتاری از: مصطفی معین، بیژن عبدالکریمی، غلامحسین مجذوبی، علی خورسندی طاسکوه، بیتالله محمودی، سعید صفایی موحد، داود طالقانی، نوید رسولی، حسین سلیمانی پناه.
🔺 سیاستِ روز
گفتار و نوشتاری از: حسین لقمانیان، محمدشریف شاهی، روحالله سوری، حسین زندی، عارف سپهری، حسین جعفری و حسن مایلی.
🔻جامعه و جمعیت
گفتار و نوشتاری از: علی طایفی، حجیه بی بی رازقی، مرضیه برومند، سیروان مرادی، مهدی احدی، زهرا سادات میرمعینی و محمد رابطی.
🔺 نگاهی به کارنامهی استاد شجریان؛ راز مانای آواز
گفتار و نوشتاری از: علی جهاندار، وحید تاج، سعید فرجپوری، عزیز قاسمزاده، علی شیرازی، علی پاشا رجبلو، هاشم احمدوند، مهدی کرمانی زاده و اکبر رضوانی.
🔻خشونت علیه زنان
گفتار و نوشتاری از: آذر منصوری، شهیندخت مولاوردی، سعید خرم رویی، امیر سماواتی پیروز، حسین رضایی، لیلا بهرامی، مرضیه برومند، فاطمه کرمی، فاطمه کاویان، طاهره هاشم، مرضیه شکری کمال، بهناز احمدی و فریبا سماواتی پیروز.
🔺 حاشیهنشینی؛ چالشی فراروی توسعهی پایدار
گفتار و نوشتاری از: اسدالله نقدی، احمد فعال، حسن سجادزاده، حسن سرو امان الهی، مرجان جعفری نوذر، روحالله قاسمزاده، مجید صالحی امیر و رسول صفایی.
🔻 فروچالهها تهدید خاموش محیطزیست
گفتار و نوشتاری از: اسماعیل کهرم، محمد درویش، هوشنگ وفایی، عادل عربی، میثم قربانی و مهرداد نهاونچی.
📍برای تهیهی نسخهی فیزیکی پنداشت با آیدی و شماره تماس ما ارتباط برقرار کنید و یا از فردا بعدازظهر به کتابفروشیها و دکههای شهر مراجعه کنید:
❇️ @Pendasht_Quarterly1
📱 09189011096
📍نسخهی الکترونیکی پنداشت را روزهای آتی از طریق کتابخوانهای طاقچه و فیدیبو تهیه کنید.
📌 کانال تلگرامی فصلنامهی سیاسی و اجتماعی پنداشت
🆔 @Pendasht_Quarterly
Telegram
attach 📎
🔹 ۱۴ دعا برای تحول در سال ۱۴۰۰ 🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🤲 پروردگارا! به ما که در یک سال گذشته بی پناه در قبال تحریم ها و کرونا رها شده ایم، جسارت نومیدی از وعده های حاکمان و امیدواری به خویشتن را عنایت کن!
🤲 خدایا! به ما که دوسده است برای توسعه یافتگی تلاش می کنیم و مسیر را همچنان پرسنگلاخ می یابیم، مسئولینی با توانایی فهم بدیهیات جهان امروز عطا کن!
🤲 پروردگارا! به ما که خود را تافته ای جدابافته از جهان، و قوم برگزیده عالم می پنداریم، تواضع بهره گیری از تجربیات سایر جهانیان عنایت کن!
🤲 خدایا! به کسانی که قرار بود ژاپن اسلامی را برای ما به ارمغان بیاورند یادآوری کن که حتی بنگلادش شدن نیز دارد به تمنایی محال تبدیل می شود!
🤲 پروردگارا! به کسانی که ما محرومان را به قناعت در مصرف حداقل ها توصیه می کنند و از نقش خود در مصائب ما چشم می پوشند صداقت خلوت با وجدان خود عنایت کن!
🤲 خدایا! به دولتمردانی که به دنبال گفت و گو و توافق با جهان هستند بیاموز که تا نتوانیم با خودمان گفت و گو و تفاهم کنیم راه به جایی نمی بریم!
🤲 پروردگارا! به ایرانیانی که فقط در یکصد سال گذشته تغییراتی در ابعاد سه نهضت و انقلاب را رقم زده اند، توانایی غلبه بر احساس بی قدرتی کنونی عطا کن!
🤲 خدایا! به کسانی که از تحقق آمال تاریخی ایرانیان ناتوان بوده و صرفا وجود امنیت را به رخ ما می کشند بیاموز که حتی امنیت هم فقط در نوع فیزیکی آن خلاصه نمی شود!
🤲 پروردگارا! به نسلی که تنها مسیر تغییر را در انقلاب می جستند و اکنون در مظان انواع اتهامات نسل های بعداز خود هستند، جسارت نقد گذشته خود را عنایت کن!
🤲 خدایا! به سیاستمداران ما که از شکل گیری یک گفت وگوی ملی برای کاهش آلام مردم احتراز می جویند، عهد نخستین خود برای ترجیح منافع ملی بر منافع جناحی را یاد آوری کن!
🤲 پروردگارا! قوت مان بخش تا دوگانه های فرساینده: امت/ ملت، پیشرفت/ عدالت، آزادی/ امنیت، مذاکره/ مقاومت، و شادی/ دینداری، را به تلفیقی کارآمد و موثر بدل سازیم!
🤲 خدایا! به روشنفکرانی که همواره در نقد حکومت از یکدیگر سبقت می جویند یادآوری کن که نقد جامعه را نیز جدی انگارند و بی هراس از طعن ها و لعن ها از سهم مردم برای تداوم نارسایی ها نیز سخن بگویند!
🤲 پروردگارا! به صاحب نظرانی که مدام در پی مساله یابی مشکلات امروز ما هستند بیاموز که بدون تفاهم بر سر مسیر تغییر، و تدارک نیروی اجتماعی ملتزم به آن، صرفا ناامیدی و ابهام را تکثیر می کنند!
🤲 خدایا! به سیاستمداران ما اصول، به روشنفکران ما واقع بینی، به روحانیان ما زمان شناسی، به مردان ما برابری جویی، به زنان ما تفاوت شناسی، و به مردم ما قدرت تغییر شرایط موجود را عطا کن!
@solati_mehran
#چهارده_دعا
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🤲 پروردگارا! به ما که در یک سال گذشته بی پناه در قبال تحریم ها و کرونا رها شده ایم، جسارت نومیدی از وعده های حاکمان و امیدواری به خویشتن را عنایت کن!
🤲 خدایا! به ما که دوسده است برای توسعه یافتگی تلاش می کنیم و مسیر را همچنان پرسنگلاخ می یابیم، مسئولینی با توانایی فهم بدیهیات جهان امروز عطا کن!
🤲 پروردگارا! به ما که خود را تافته ای جدابافته از جهان، و قوم برگزیده عالم می پنداریم، تواضع بهره گیری از تجربیات سایر جهانیان عنایت کن!
🤲 خدایا! به کسانی که قرار بود ژاپن اسلامی را برای ما به ارمغان بیاورند یادآوری کن که حتی بنگلادش شدن نیز دارد به تمنایی محال تبدیل می شود!
🤲 پروردگارا! به کسانی که ما محرومان را به قناعت در مصرف حداقل ها توصیه می کنند و از نقش خود در مصائب ما چشم می پوشند صداقت خلوت با وجدان خود عنایت کن!
🤲 خدایا! به دولتمردانی که به دنبال گفت و گو و توافق با جهان هستند بیاموز که تا نتوانیم با خودمان گفت و گو و تفاهم کنیم راه به جایی نمی بریم!
🤲 پروردگارا! به ایرانیانی که فقط در یکصد سال گذشته تغییراتی در ابعاد سه نهضت و انقلاب را رقم زده اند، توانایی غلبه بر احساس بی قدرتی کنونی عطا کن!
🤲 خدایا! به کسانی که از تحقق آمال تاریخی ایرانیان ناتوان بوده و صرفا وجود امنیت را به رخ ما می کشند بیاموز که حتی امنیت هم فقط در نوع فیزیکی آن خلاصه نمی شود!
🤲 پروردگارا! به نسلی که تنها مسیر تغییر را در انقلاب می جستند و اکنون در مظان انواع اتهامات نسل های بعداز خود هستند، جسارت نقد گذشته خود را عنایت کن!
🤲 خدایا! به سیاستمداران ما که از شکل گیری یک گفت وگوی ملی برای کاهش آلام مردم احتراز می جویند، عهد نخستین خود برای ترجیح منافع ملی بر منافع جناحی را یاد آوری کن!
🤲 پروردگارا! قوت مان بخش تا دوگانه های فرساینده: امت/ ملت، پیشرفت/ عدالت، آزادی/ امنیت، مذاکره/ مقاومت، و شادی/ دینداری، را به تلفیقی کارآمد و موثر بدل سازیم!
🤲 خدایا! به روشنفکرانی که همواره در نقد حکومت از یکدیگر سبقت می جویند یادآوری کن که نقد جامعه را نیز جدی انگارند و بی هراس از طعن ها و لعن ها از سهم مردم برای تداوم نارسایی ها نیز سخن بگویند!
🤲 پروردگارا! به صاحب نظرانی که مدام در پی مساله یابی مشکلات امروز ما هستند بیاموز که بدون تفاهم بر سر مسیر تغییر، و تدارک نیروی اجتماعی ملتزم به آن، صرفا ناامیدی و ابهام را تکثیر می کنند!
🤲 خدایا! به سیاستمداران ما اصول، به روشنفکران ما واقع بینی، به روحانیان ما زمان شناسی، به مردان ما برابری جویی، به زنان ما تفاوت شناسی، و به مردم ما قدرت تغییر شرایط موجود را عطا کن!
@solati_mehran
#چهارده_دعا
مهران صولتی pinned «🔹 ۱۴ دعا برای تحول در سال ۱۴۰۰ 🔹 @solati_mehran ✍ مهران صولتی 🤲 پروردگارا! به ما که در یک سال گذشته بی پناه در قبال تحریم ها و کرونا رها شده ایم، جسارت نومیدی از وعده های حاکمان و امیدواری به خویشتن را عنایت کن! 🤲 خدایا! به ما که دوسده است برای توسعه یافتگی…»
🔹 چرا ایرانیان از همه چیز ناراضی اند؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ اخیرا مقصود فراستخواه در گفت و گویی درباره ویژگی های اعتراضی شعر فارسی بیان کرده است که تلخ اندیشی را از ویژگی های تاریخی فرهنگ ایران می داند. پیش از این هم در جایی خوانده بودم که میزان عدم رضایت ذهنی ایرانیان از زندگی اجتماعی خود، ۲.۵ برابر واقعیت های عینی است. فارغ از شیوه های دستیابی به این نتیجه و میزان اعتبار آن، چیزی که این گزاره را قابل باور و پذیرش می کند درستی آن در برخوردهای روزمره می باشد. ایرانیان عموما تمایل دارند خود را ناراضی نشان دهند و اصطلاحا ساز مخالفت با وضع جاری را کوک نمایند. این وضعیت را در هر کوی و برزن و هر محفل و مجلسی می توانید ببینید. از صف نان و درون تاکسی گرفته تا فضاهای آکادمیک و جلسات کارشناسی، می توان جلوه هایی از این ابراز نارضایتی را به چشم دید. حال باید پرسید که به راستی راز این نارضایتی مزمن در کجاست؟ برخی از عوامل موثر بر افزایش فزاینده این شکاف به شرح زیر است:
🔺 رضایت و عدم رضایت آموختنی هستند و توسط روابط و مناسبات اجتماعی آموزش داده می شوند. ضمنا مانند ویروسی هستند که سریعا به دیگران منتقل می شوند. در جامعه ای که عدم رضایت در آن به امری بدیهی، و مخالفت با همه چیز به یک ژست روشنفکرانه تبدیل شده است چندان هم عجیب نیست اگر اغنیا و فقرا به یک میزان از اوضاع خود ابراز نارضایتی کنند!
🔺 ایران یک جامعه بدون گفتگو است ، شکل گیری گفتگو هم محصول روابط متقارن و برابر میان حکومت و شهروندان است. با گفتگو می توان نارضایتی ها را به اشتراک گذاشت و به یک تفاهم دو طرفه رسید. رضایت ذهنی لزوما از مسیر رضایت عینی نمی گذرد بلکه محصول گفت و گو بر سر عوامل و دلایل این رضایت و عدم آن است. گفت و گو درک متقابل می آورد و همدلی را افزایش می دهد ( دیالوگی ثمر بخش و شادی آفرین که حکومت باید در ایجاد آن پیش قدم شود!
🔺 رضایت ذهنی از مسیر مشارکت و احساس قدرتمندی می گذرد . ایرانیان پس از بهار قدرت مندی و سوژگی سیاسی در انقلاب ۵۷، درگیر نظمی بوروکراتیک شدند و از مشارکت جدی اجتماعی -سیاسی بازماندند. مشارکت سیاسی هم محدود به شرکت در انتخابات شد. احساس "بی قدرتی " نسبت به انجام تغییرات معنادار هم لاجرم احساس نارضایتی به دنبال می آورد. افزایش فرصت های مشارکت اجتماعی -مدنی برای شهروندان و گسترش امکانات ابراز وجود می تواند موجب رشد خیره کننده ی احساس رضایت مندی شود!
🔺 بخشی از احساس نارضایتی هم حاصل مقایسه خود با دیگران است. با فراوانی رسانه ها ایرانیان هم اینک از یک سو خود را با طبقه ای نوکیسه و نوظهور در داخل مقایسه می کنند که با بهره گیری از رانت های سیاسی -اقتصادی توانسته به مصرف خودنمایانه دست یابد، و از سوی دیگر با مقایسه خود باوضعیت کشورهای پیشرفته دنیا دچار تاسف مضاعف می شوند بدون اینکه به لوازم توسعه یافتگی آنها توجه کنند!
🔺 ایران سرزمین هزینه های بسیار و دستاوردهای اندک است. قرار گرفتن در معرض تهاجم های ویران گر اقوام مختلف در طول تاریخ ، در کنار ورود آرمانی ایرانیان در سه نهضت و انقلاب یکصد ساله اخیر که نتوانست به آمال و آرزوهای ساکنان این تمدن دیرپا به صورت کامل جامه عمل بپوشاند، نوعی احساس نارضایتی مزمن در میان مردم این سرزمین ایجاد کرده و به عادت واره روزمره ایرانیان تبدیل شده است!
@solati_mehran
#ایرانیان
#نارضایتی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ اخیرا مقصود فراستخواه در گفت و گویی درباره ویژگی های اعتراضی شعر فارسی بیان کرده است که تلخ اندیشی را از ویژگی های تاریخی فرهنگ ایران می داند. پیش از این هم در جایی خوانده بودم که میزان عدم رضایت ذهنی ایرانیان از زندگی اجتماعی خود، ۲.۵ برابر واقعیت های عینی است. فارغ از شیوه های دستیابی به این نتیجه و میزان اعتبار آن، چیزی که این گزاره را قابل باور و پذیرش می کند درستی آن در برخوردهای روزمره می باشد. ایرانیان عموما تمایل دارند خود را ناراضی نشان دهند و اصطلاحا ساز مخالفت با وضع جاری را کوک نمایند. این وضعیت را در هر کوی و برزن و هر محفل و مجلسی می توانید ببینید. از صف نان و درون تاکسی گرفته تا فضاهای آکادمیک و جلسات کارشناسی، می توان جلوه هایی از این ابراز نارضایتی را به چشم دید. حال باید پرسید که به راستی راز این نارضایتی مزمن در کجاست؟ برخی از عوامل موثر بر افزایش فزاینده این شکاف به شرح زیر است:
🔺 رضایت و عدم رضایت آموختنی هستند و توسط روابط و مناسبات اجتماعی آموزش داده می شوند. ضمنا مانند ویروسی هستند که سریعا به دیگران منتقل می شوند. در جامعه ای که عدم رضایت در آن به امری بدیهی، و مخالفت با همه چیز به یک ژست روشنفکرانه تبدیل شده است چندان هم عجیب نیست اگر اغنیا و فقرا به یک میزان از اوضاع خود ابراز نارضایتی کنند!
🔺 ایران یک جامعه بدون گفتگو است ، شکل گیری گفتگو هم محصول روابط متقارن و برابر میان حکومت و شهروندان است. با گفتگو می توان نارضایتی ها را به اشتراک گذاشت و به یک تفاهم دو طرفه رسید. رضایت ذهنی لزوما از مسیر رضایت عینی نمی گذرد بلکه محصول گفت و گو بر سر عوامل و دلایل این رضایت و عدم آن است. گفت و گو درک متقابل می آورد و همدلی را افزایش می دهد ( دیالوگی ثمر بخش و شادی آفرین که حکومت باید در ایجاد آن پیش قدم شود!
🔺 رضایت ذهنی از مسیر مشارکت و احساس قدرتمندی می گذرد . ایرانیان پس از بهار قدرت مندی و سوژگی سیاسی در انقلاب ۵۷، درگیر نظمی بوروکراتیک شدند و از مشارکت جدی اجتماعی -سیاسی بازماندند. مشارکت سیاسی هم محدود به شرکت در انتخابات شد. احساس "بی قدرتی " نسبت به انجام تغییرات معنادار هم لاجرم احساس نارضایتی به دنبال می آورد. افزایش فرصت های مشارکت اجتماعی -مدنی برای شهروندان و گسترش امکانات ابراز وجود می تواند موجب رشد خیره کننده ی احساس رضایت مندی شود!
🔺 بخشی از احساس نارضایتی هم حاصل مقایسه خود با دیگران است. با فراوانی رسانه ها ایرانیان هم اینک از یک سو خود را با طبقه ای نوکیسه و نوظهور در داخل مقایسه می کنند که با بهره گیری از رانت های سیاسی -اقتصادی توانسته به مصرف خودنمایانه دست یابد، و از سوی دیگر با مقایسه خود باوضعیت کشورهای پیشرفته دنیا دچار تاسف مضاعف می شوند بدون اینکه به لوازم توسعه یافتگی آنها توجه کنند!
🔺 ایران سرزمین هزینه های بسیار و دستاوردهای اندک است. قرار گرفتن در معرض تهاجم های ویران گر اقوام مختلف در طول تاریخ ، در کنار ورود آرمانی ایرانیان در سه نهضت و انقلاب یکصد ساله اخیر که نتوانست به آمال و آرزوهای ساکنان این تمدن دیرپا به صورت کامل جامه عمل بپوشاند، نوعی احساس نارضایتی مزمن در میان مردم این سرزمین ایجاد کرده و به عادت واره روزمره ایرانیان تبدیل شده است!
@solati_mehran
#ایرانیان
#نارضایتی