🔹 زندگی به مثابه سیاست چگونه امکان پذیر است؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
در تاریخ جوامع مختلف همیشه روزهایی وجود داشته اند که فشار سرکوب مانع از شکل گیری فعالیت های سیاسی متعارف همچون تظاهرات، انتخابات آزاد یا فعالیت حزبی شده است. در چنین ایامی مفهوم زندگی به مثابه سیاست پدیدار می شود و زیستن روزمره مردم بیش از پیش سیاسی می شود. به طور مثال در روزهای سرکوب بعد از ۲۸ مرداد، شعر نو به ابزاری برای بیان آزادی و نه گفتن به استبداد تبدیل شده بود.
در زندگی به مثابه سیاست بسیاری از کنش های تکراری و بی اهمیت رنگ و طعم مقاومت پیدا می کنند و برای دیگران هم الهام بخش می شوند. آن چنان که به یک زبان مشترک و نمادین در میان مردم تبدیل می شوند. البته جامعه برای ورود به میدان این مبارزه نمادین نیازمند آمادگی هایی است که آصف بیات برخی از الزامات آن را بیان کرده است.
نویسنده کتاب زندگی به مثابه سیاست با ذکر ویژگی های سیاست ورزی در خاورمیانه کوشیده است تا از امکانات نهفته در زندگی شهروندان این منطقه برای تاثیر گذاری بر سیاست های حکومت هایشان پرده بردارد. وی سه شرط لازم برای زیستن سیاسی را؛ شاد بودن، مسئولیت پذیری و سیاسی فکر کردن می داند.
✅ شاد بودن: برای جامعه ای که در آن غمناکی روند مشارکت اجتماعی را به حاشیه برده، و ناامیدی شهروندان را از پیگیری مطالبات خود بازداشته است، شادی امری سیاسی، و از جلوه های مقاومت در برابر نظم مسلط محسوب می شود. در چنین وضعیتی شادی وجهی اجتماعی یافته و به افزایش اعتماد عمومی می انجامد. شاد بودن همچنین مبداء هر گونه فعالیت تحول خواهانه محسوب می شود زیرا هیچ جامعه ای با شهروندان افسرده و غمگین روی توسعه یافتگی را ندیده است.
✅ مسئولیت پذیری: بر خلاف این باور رایج که با انجام ندادن وظایف روزمره اداری می توان به حاکمیت ضربه زد واقعیت این است که انجام مسئولانه و منتقدانه وظایف شهروندی اساس تحول خواهی محسوب می شود. از همین رو کسانی که با بی مبالاتی به دنبال مسولیت گریزی و منفعت طلبی هستند نمی توانند راهبر خوبی برای تغییر شرایط موجود باشند. در روزگار به بن بست رسیدن بسیاری از آرزوها تنها می توان به کسانی امید بست که با درک مسئولیت های خطیر شهروندی می کوشند تا جامعه را حتی اندکی به سمت و سوی وضعیت بهتر هدایت کنند.
✅ نگرش سیاسی: پیش از آنکه سیاست این چنین به مسائل زرد و نگرش های منفعت طلبانه آلوده شود، پدیده ای ارزشمند و متکی بر مقوله ای به نام خیر عمومی تلقی می شد. چنین سیاستی قرار بود که زندگی را برای همگان دلپذیرتر و قابل تحمل تر سازد. همچنین بنا بود که سیاست مداران حقایق و ارزش هایی از جمله منافع ملی، مدیریت عقلانی، عدالت و دموکراسی را بر منافع شخصی و جناحی مقدم بدانند. نگرش سیاسی به معنای دغدغه داشتن برای مردم و سایر آرمان های بلند انسانی است. حتی اگر امروز هم کاری از ما ساخته نباشد بالاخره روزی فرا می رسد که راهی گشوده یا ساخته خواهد شد.
@solati_mehran
#زندگی_به_مثابه_سیاست
#آصف_بیات
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
در تاریخ جوامع مختلف همیشه روزهایی وجود داشته اند که فشار سرکوب مانع از شکل گیری فعالیت های سیاسی متعارف همچون تظاهرات، انتخابات آزاد یا فعالیت حزبی شده است. در چنین ایامی مفهوم زندگی به مثابه سیاست پدیدار می شود و زیستن روزمره مردم بیش از پیش سیاسی می شود. به طور مثال در روزهای سرکوب بعد از ۲۸ مرداد، شعر نو به ابزاری برای بیان آزادی و نه گفتن به استبداد تبدیل شده بود.
در زندگی به مثابه سیاست بسیاری از کنش های تکراری و بی اهمیت رنگ و طعم مقاومت پیدا می کنند و برای دیگران هم الهام بخش می شوند. آن چنان که به یک زبان مشترک و نمادین در میان مردم تبدیل می شوند. البته جامعه برای ورود به میدان این مبارزه نمادین نیازمند آمادگی هایی است که آصف بیات برخی از الزامات آن را بیان کرده است.
نویسنده کتاب زندگی به مثابه سیاست با ذکر ویژگی های سیاست ورزی در خاورمیانه کوشیده است تا از امکانات نهفته در زندگی شهروندان این منطقه برای تاثیر گذاری بر سیاست های حکومت هایشان پرده بردارد. وی سه شرط لازم برای زیستن سیاسی را؛ شاد بودن، مسئولیت پذیری و سیاسی فکر کردن می داند.
✅ شاد بودن: برای جامعه ای که در آن غمناکی روند مشارکت اجتماعی را به حاشیه برده، و ناامیدی شهروندان را از پیگیری مطالبات خود بازداشته است، شادی امری سیاسی، و از جلوه های مقاومت در برابر نظم مسلط محسوب می شود. در چنین وضعیتی شادی وجهی اجتماعی یافته و به افزایش اعتماد عمومی می انجامد. شاد بودن همچنین مبداء هر گونه فعالیت تحول خواهانه محسوب می شود زیرا هیچ جامعه ای با شهروندان افسرده و غمگین روی توسعه یافتگی را ندیده است.
✅ مسئولیت پذیری: بر خلاف این باور رایج که با انجام ندادن وظایف روزمره اداری می توان به حاکمیت ضربه زد واقعیت این است که انجام مسئولانه و منتقدانه وظایف شهروندی اساس تحول خواهی محسوب می شود. از همین رو کسانی که با بی مبالاتی به دنبال مسولیت گریزی و منفعت طلبی هستند نمی توانند راهبر خوبی برای تغییر شرایط موجود باشند. در روزگار به بن بست رسیدن بسیاری از آرزوها تنها می توان به کسانی امید بست که با درک مسئولیت های خطیر شهروندی می کوشند تا جامعه را حتی اندکی به سمت و سوی وضعیت بهتر هدایت کنند.
✅ نگرش سیاسی: پیش از آنکه سیاست این چنین به مسائل زرد و نگرش های منفعت طلبانه آلوده شود، پدیده ای ارزشمند و متکی بر مقوله ای به نام خیر عمومی تلقی می شد. چنین سیاستی قرار بود که زندگی را برای همگان دلپذیرتر و قابل تحمل تر سازد. همچنین بنا بود که سیاست مداران حقایق و ارزش هایی از جمله منافع ملی، مدیریت عقلانی، عدالت و دموکراسی را بر منافع شخصی و جناحی مقدم بدانند. نگرش سیاسی به معنای دغدغه داشتن برای مردم و سایر آرمان های بلند انسانی است. حتی اگر امروز هم کاری از ما ساخته نباشد بالاخره روزی فرا می رسد که راهی گشوده یا ساخته خواهد شد.
@solati_mehran
#زندگی_به_مثابه_سیاست
#آصف_بیات
👍31❤1
🔹 دشواری استثناء بودن در جهان قاعده ها
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ برگزار نشدن دیدار سپاهان - الاتحاد هم حلقه دیگری به زنجیره استثناء گرایی در عرصه ورزش ایران اضافه کرد. پیش از این ورود زنان به استادیوم ها، رقابت با تیم های اسرائیلی، حجاب اختیاری ورزشکاران، نمایش تصویر داوران و تماشاگران زن نیز در زمره خط قرمزهای این حوزه محسوب شده و چالش هایی را برای ایران در جهان ورزش ایجاد کرده بودند.
✅ استثناء گرایی کشور البته تنها به عرصه ورزش محدود نمانده است. در عرصه اقتصاد جهانی هم؛ عدم پیوستن به سازمان تجارت جهانی، تن دادن به تحریم های غرب، عدم پذیرش سند ۲۰۳۰، نپیوستن به برخی کنوانسیون های جهانی، امتناع از پذیرش Fatf و عدم حضور در کریدورهای ترانزیتی منطقه هم نمونه های دیگری از اتخاذ این رویکرد به شمار می رود.
✅ جمهوری اسلامی می خواهد یک استثناء در جهان قاعده ها باشد و همین امر دشواری هایی را برای ایرانیان ایجاد کرده است. جهان کنونی مبتنی بر نظمی اقتصاد بنیاد است که لزوما عادلانه نیست ولی کشورهای مختلف کوشیده اند تا به رغم تفاوت های سیاسی/ ایدئولوژیک در آن مشارکت داشته و از مزایای اش بهره مند شوند.
✅ همچنین نظم حاکم بر جهان که اکنون به آرامی در حال چند قطبی شدن است نیازمند روان ماندن مسیر تجارت جهانی، گسترش رسانه های عمومی، پیش بینی پذیر بودن رفتار بازیگران جهانی، عدم اختلال در نظام سرمایه محور حاکم و کنترل تنش های سیاسی و منازعات بین المللی است. نظمی که از جنگ دوم جهانی به بعد صرفا به عرصه اقتصاد محدود نمانده و پهنه های دیگر را نیز در نوردیده است.
✅ از سوی دیگر اعتقاد جمهوری اسلامی به اصل جنگ روایت ها موجب شده تا استقلال نهادی عرصه هایی مانند ورزش را در نظر نگرفته و از هر امکانی برای تبلیغات ایدئولوژیک خود بهره گیرد. امری که باعث شده یادمان بعضی شخصیت ها در تعارض با زندگی عادی بخشی از ایرانیان قرار گرفته و به فرسایش ناگزیر محبوبیت آن ها در افکار عمومی بینجامد.
✅ روایت ها اگر مبتنی بر واقعیت ها نباشند یا موجب اشباع فضای عمومی شوند نه تنها قادر نیستند اقبال بیشتری را نسبت به سوژه مورد نظر ایجاد نمایند بلکه به خلاف خود تبدیل شده و ضد تبلیغ تلقی می شوند. وجود آزادی بیان در یک جامعه از این نظر ضروری است که می تواند مجالی مطمئن برای سنجش افکار شهروندان فراهم آورده و نهادهای فرهنگی را در ارائه مناسب و موثر کالاهای خود یاری نماید.
✅ به نظر می رسد در این سال ها هر چه جلوتر آمده ایم بر نفوذ و شمار نیروهای حامی استثناء گرایی در ساختار قدرت افزوده شده است. این در حالی است که توسعه یافتگی نوعی قاعده گرایی و محاسبه پذیر کردن رفتارها در یک بستر جهانی محسوب می شود. بنابراین تا نپذیریم که روابطی جامع و سازنده با جهان برقرار کنیم در بر همان پاشنه چرخیده و عضویت در پیمان هایی مانند شانگهای و بریکس هم گره گشا نخواهند بود.
@solati_mehran
#سپاهان
#توسعه
#استثنا_گرایی
#قاعده_گرایی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ برگزار نشدن دیدار سپاهان - الاتحاد هم حلقه دیگری به زنجیره استثناء گرایی در عرصه ورزش ایران اضافه کرد. پیش از این ورود زنان به استادیوم ها، رقابت با تیم های اسرائیلی، حجاب اختیاری ورزشکاران، نمایش تصویر داوران و تماشاگران زن نیز در زمره خط قرمزهای این حوزه محسوب شده و چالش هایی را برای ایران در جهان ورزش ایجاد کرده بودند.
✅ استثناء گرایی کشور البته تنها به عرصه ورزش محدود نمانده است. در عرصه اقتصاد جهانی هم؛ عدم پیوستن به سازمان تجارت جهانی، تن دادن به تحریم های غرب، عدم پذیرش سند ۲۰۳۰، نپیوستن به برخی کنوانسیون های جهانی، امتناع از پذیرش Fatf و عدم حضور در کریدورهای ترانزیتی منطقه هم نمونه های دیگری از اتخاذ این رویکرد به شمار می رود.
✅ جمهوری اسلامی می خواهد یک استثناء در جهان قاعده ها باشد و همین امر دشواری هایی را برای ایرانیان ایجاد کرده است. جهان کنونی مبتنی بر نظمی اقتصاد بنیاد است که لزوما عادلانه نیست ولی کشورهای مختلف کوشیده اند تا به رغم تفاوت های سیاسی/ ایدئولوژیک در آن مشارکت داشته و از مزایای اش بهره مند شوند.
✅ همچنین نظم حاکم بر جهان که اکنون به آرامی در حال چند قطبی شدن است نیازمند روان ماندن مسیر تجارت جهانی، گسترش رسانه های عمومی، پیش بینی پذیر بودن رفتار بازیگران جهانی، عدم اختلال در نظام سرمایه محور حاکم و کنترل تنش های سیاسی و منازعات بین المللی است. نظمی که از جنگ دوم جهانی به بعد صرفا به عرصه اقتصاد محدود نمانده و پهنه های دیگر را نیز در نوردیده است.
✅ از سوی دیگر اعتقاد جمهوری اسلامی به اصل جنگ روایت ها موجب شده تا استقلال نهادی عرصه هایی مانند ورزش را در نظر نگرفته و از هر امکانی برای تبلیغات ایدئولوژیک خود بهره گیرد. امری که باعث شده یادمان بعضی شخصیت ها در تعارض با زندگی عادی بخشی از ایرانیان قرار گرفته و به فرسایش ناگزیر محبوبیت آن ها در افکار عمومی بینجامد.
✅ روایت ها اگر مبتنی بر واقعیت ها نباشند یا موجب اشباع فضای عمومی شوند نه تنها قادر نیستند اقبال بیشتری را نسبت به سوژه مورد نظر ایجاد نمایند بلکه به خلاف خود تبدیل شده و ضد تبلیغ تلقی می شوند. وجود آزادی بیان در یک جامعه از این نظر ضروری است که می تواند مجالی مطمئن برای سنجش افکار شهروندان فراهم آورده و نهادهای فرهنگی را در ارائه مناسب و موثر کالاهای خود یاری نماید.
✅ به نظر می رسد در این سال ها هر چه جلوتر آمده ایم بر نفوذ و شمار نیروهای حامی استثناء گرایی در ساختار قدرت افزوده شده است. این در حالی است که توسعه یافتگی نوعی قاعده گرایی و محاسبه پذیر کردن رفتارها در یک بستر جهانی محسوب می شود. بنابراین تا نپذیریم که روابطی جامع و سازنده با جهان برقرار کنیم در بر همان پاشنه چرخیده و عضویت در پیمان هایی مانند شانگهای و بریکس هم گره گشا نخواهند بود.
@solati_mehran
#سپاهان
#توسعه
#استثنا_گرایی
#قاعده_گرایی
👍24❤15
🔹 چرا جایزه صلح نوبل باید سیاسی باشد؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
نرگس محمدی به پاس تلاش ها و رنج هایی که برای تاکید بر رعایت حقوق بشر بر خود هموار کرد برنده جایزه صلح نوبل شد. از بیست سال پیش که شیرین عبادی به عنوان نخستین زن ایرانی این جایزه را برد برخی از اصول گرایان کوشیده اند که اعطای آن را سیاسی و فاقد استانداردهای متعارف در سایر حوزه های علمی جلوه داده و آشکارا از ارزش آن در افکار عمومی بکاهند. در این یادداشت اما قرار است که از سیاسی بودن این جایزه دفاع کنیم:
✅ سیاست و صلح عمیقا با یکدیگر پیوند یافته اند. بیان مشهوری در این زمینه وجود دارد که جنگ زمانی آغاز می شود که سیاست پایان یافته باشد! از همین رو اگر سیاست را جست و جوی مسیرهایی برای کاهش اختلافات و فروکش کردن منازعات در نظر بگیریم ارتباط مستحکم میان سیاست و صلح هویدا می شود.
✅ برقراری صلح فراتر از یک خواست عمیق بشری محصول توازن سیاسی میان نیروهای اجتماعی است. درست آن جایی که قوی تر نتواند از قوه قهریه علیه ضعیف تر استفاده کرده و اراده خود را بر او تحمیل نماید. در عرصه بین المللی نیز طی ۷۵ سال گذشته وجود نوعی توازن قوای اتمی میان پنج قدرت اصلی جهان مانع از تکرار جنگ جهانی دیگری شده است.
✅ سیاست به همان اندازه که محدودکننده است می تواند رهایی بخش باشد و این تفاوت تنها از دو مسیر جنگ و صلح می گذرد. اگر جنگ و صلح را به میدان منازعات نظامی فرونکاسته و آن ها را به عرصه تلاش جهت نقض و مبارزه برای احیای حقوق بشر تسری بخشیم واضح است که هیچ امری نمی تواند سیاسی تر از این جایزه باشد.
✅ در جهان امروز اطلاعات به سوژه مبارزه حکومت ها و مخالفان آن تبدیل شده است. نظام های سیاسی غیر دموکراتیک اطلاعات را مدیریت، سانسور و مهندسی می کنند و مخالفان به راه های دسترسی، رفع فیلتر و انتشار آن ها می اندیشند. مبارزه ای که در آن دو طرف می کوشند تا نوعی توازن قوای جدید را شکل داده و از عدم تعادل سیاسی به نفع طرف مقابل اجتناب کنند.
✅ جایزه صلح نوبل از آن جا که گرایش افکار عمومی جهان به سوی آزادی، دموکراسی و حقوق بشر را نمایندگی می کند فی نفسه ارزشمند و الهام بخش است. جایزه ای که می کوشد تا وجوه رهایی بخش سیاست را برجسته ساخته و از حل و فصل صلح آمیز منازعات نظامی حمایت نماید. تا این جا انتخاب دو زن از ایران به عنوان برندگان این جایزه معتبر جهانی ترجمان معناداری برای شعار زن، زندگی، آزادی است.
@solati_mehran
#صلح_نوبل
#نرگس_محمدی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
نرگس محمدی به پاس تلاش ها و رنج هایی که برای تاکید بر رعایت حقوق بشر بر خود هموار کرد برنده جایزه صلح نوبل شد. از بیست سال پیش که شیرین عبادی به عنوان نخستین زن ایرانی این جایزه را برد برخی از اصول گرایان کوشیده اند که اعطای آن را سیاسی و فاقد استانداردهای متعارف در سایر حوزه های علمی جلوه داده و آشکارا از ارزش آن در افکار عمومی بکاهند. در این یادداشت اما قرار است که از سیاسی بودن این جایزه دفاع کنیم:
✅ سیاست و صلح عمیقا با یکدیگر پیوند یافته اند. بیان مشهوری در این زمینه وجود دارد که جنگ زمانی آغاز می شود که سیاست پایان یافته باشد! از همین رو اگر سیاست را جست و جوی مسیرهایی برای کاهش اختلافات و فروکش کردن منازعات در نظر بگیریم ارتباط مستحکم میان سیاست و صلح هویدا می شود.
✅ برقراری صلح فراتر از یک خواست عمیق بشری محصول توازن سیاسی میان نیروهای اجتماعی است. درست آن جایی که قوی تر نتواند از قوه قهریه علیه ضعیف تر استفاده کرده و اراده خود را بر او تحمیل نماید. در عرصه بین المللی نیز طی ۷۵ سال گذشته وجود نوعی توازن قوای اتمی میان پنج قدرت اصلی جهان مانع از تکرار جنگ جهانی دیگری شده است.
✅ سیاست به همان اندازه که محدودکننده است می تواند رهایی بخش باشد و این تفاوت تنها از دو مسیر جنگ و صلح می گذرد. اگر جنگ و صلح را به میدان منازعات نظامی فرونکاسته و آن ها را به عرصه تلاش جهت نقض و مبارزه برای احیای حقوق بشر تسری بخشیم واضح است که هیچ امری نمی تواند سیاسی تر از این جایزه باشد.
✅ در جهان امروز اطلاعات به سوژه مبارزه حکومت ها و مخالفان آن تبدیل شده است. نظام های سیاسی غیر دموکراتیک اطلاعات را مدیریت، سانسور و مهندسی می کنند و مخالفان به راه های دسترسی، رفع فیلتر و انتشار آن ها می اندیشند. مبارزه ای که در آن دو طرف می کوشند تا نوعی توازن قوای جدید را شکل داده و از عدم تعادل سیاسی به نفع طرف مقابل اجتناب کنند.
✅ جایزه صلح نوبل از آن جا که گرایش افکار عمومی جهان به سوی آزادی، دموکراسی و حقوق بشر را نمایندگی می کند فی نفسه ارزشمند و الهام بخش است. جایزه ای که می کوشد تا وجوه رهایی بخش سیاست را برجسته ساخته و از حل و فصل صلح آمیز منازعات نظامی حمایت نماید. تا این جا انتخاب دو زن از ایران به عنوان برندگان این جایزه معتبر جهانی ترجمان معناداری برای شعار زن، زندگی، آزادی است.
@solati_mehran
#صلح_نوبل
#نرگس_محمدی
Telegram
attach 📎
👍43❤9👎8
🔹 مهران صولتی در این سخنرانی کوتاه به نکات زیر اشاره می کند:
🔸 دو روایت از مدرنیته: گسست و پیوست
🔸 نمایشی و مناسکی شدن بزرگداشت حافظ در ایران
🔸 فربه شدن عرفان و مهجور ماندن تفکر علمی
🔸 ضرورت خوانش حافظ در افق امروز
مدت زمان فایل: ۲۰ دقیقه
#حافظ
#کافه_ویرگول
@solati_mehran
🔸 دو روایت از مدرنیته: گسست و پیوست
🔸 نمایشی و مناسکی شدن بزرگداشت حافظ در ایران
🔸 فربه شدن عرفان و مهجور ماندن تفکر علمی
🔸 ضرورت خوانش حافظ در افق امروز
مدت زمان فایل: ۲۰ دقیقه
#حافظ
#کافه_ویرگول
@solati_mehran
Telegram
attach 📎
👍8
🔹 ضرورت خوانش حافظ در افق امروز
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ بیستم مهرماه روز حافظ است و به همین مناسبت مراسم حافظ‌خوانی و موسیقی در محافل و مجالسی در سراسر ایران برپا می‌شود. من توفیق انس دیرینه و عمیق با حافظ نداشته‌ام ولی حدود بیست سال پیش با جوانی هم‌سفر بودم که فقط دیوانی از او را به همراه داشت و می‌گفت هر زمان که دچار دل‌مردگی می‌شود سوار بر اتوبوس مسیر طولانی تهران تا شیراز را می‌پیماید تا به نشاط و آرامشی مجدد دست یابد. آن زمان بود که دریافتم چه ذخائری در فرهنگ این سرزمین نهفته است.
✅ اما به نظر می‌رسد که در ایران ما همچنان در کمند حافظ، سعدی، مثنوی و شاهنامه‌خوانی گرفتار مانده‌ایم. درست است که توجه به این مواریث فرهنگی در جامعه و محافل و مجالس آن بسیار است ولی این نمی‌تواند غایت بهره‌گیری ما از این سرمایه‌های فرهنگی محسوب شود. به طور مثال در جامعه‌ای که به شدت از وجود آفات دینی همچون اجبار و تظاهر رنج می‌برد، در کشوری که هویت ملی دچار مناقشه بوده و به نسل‌های آتی منتقل نمی‌شود، در سرزمینی که همچنان با برخی خوانش‌های قشری و تنگ‌نظرانه از خدا و دین مواجهیم و ... این حافظ، سعدی، فردوسی و مولوی هستند که می‌توانند با پشتوانه نفوذ عمیق خود در فرهنگ مردمان این مرزوبوم، راهی به سوی تحقق جامعه‌ای انسانی‌تر و اخلاقی‌تر بگشایند.
✅ همه این‌ها هم در گرو حرکت به سوی خوانش‌هایی از سنت در افق مدرنیته است. به عبارت ساده‌تر باید حافظ و سایر سرمایه‌های فرهنگی کشور را به روزگار امروزین خود بیاوریم و از آنها درمانی برای دردهای خود بجوییم. ظریفی می‌گفت غربیان اگر چه امروز بسیار مدرن‌اند ولی فوق العاده سنتی نیز هستند! دلیل‌اش هم این‌است که بر خلاف بی‌اعتنایی بسیاری از کشورها به میراث فرهنگی خود، در دوران پس از رنسانس به گذشته خود بازگشته و آن را در افق امروز و آینده روایت کرده‌اند.
✅ گواه‌اش هم عبارت از بازخوانی‌های متعدد از فلاسفه یونان همچون افلاطون و ارسطو و همچنین حکمای قرون وسطی از جمله آگوستین و آکویناس می‌باشد. اما به نظر می‌رسد ما نتوانسته‌ایم در این مسیر گام‌های بلندی به سوی بازخوانی تاریخ خود در افق امروز و نیازهای آن برداریم. از همین‌رو همچنان گفتمان غالب جامعه ما توجه مراسمی و مناسکی به گذشته خویش است. اگر تا دیروز زیر کرسی‌های قدیمی تفالی به حافظ می‌زدیم امروزه در کافی شاپ‌ها چنین می‌کنیم.
✅ این نشان می‌دهد که ما هنوز چندان از جای خود نجنبیده‌ایم. هنوز به تاریخی بودن مسائل خود و ضرورت خوانش جدید از گذشته پی نبرده‌ایم. هنوز هم توجه به سنت را با توقف در سنت اشتباه می‌گیریم. و همین است که اگر چه زمانه ما دگرگون شده است، هنوز هم مسائل ما تکرار دوران گذشته هستند. بنابراین به نظر می‌رسد لازمه جست‌و‌جوی راهی برای خروج از وضع پرآسیب کنونی که شباهت‌هایی با زمانه حافظ نیز دارد نیازمند حرکت به سوی آمیزش افق‌های امروز و دیروز ماست. خوانش‌هایی از سنت که می‌تواند هم گذشته ما را معنادار سازد و هم آینده ما را استوار!
#حافظ
#سنت
#مدرنیته
#باز_نشر
@solati_mehran
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ بیستم مهرماه روز حافظ است و به همین مناسبت مراسم حافظ‌خوانی و موسیقی در محافل و مجالسی در سراسر ایران برپا می‌شود. من توفیق انس دیرینه و عمیق با حافظ نداشته‌ام ولی حدود بیست سال پیش با جوانی هم‌سفر بودم که فقط دیوانی از او را به همراه داشت و می‌گفت هر زمان که دچار دل‌مردگی می‌شود سوار بر اتوبوس مسیر طولانی تهران تا شیراز را می‌پیماید تا به نشاط و آرامشی مجدد دست یابد. آن زمان بود که دریافتم چه ذخائری در فرهنگ این سرزمین نهفته است.
✅ اما به نظر می‌رسد که در ایران ما همچنان در کمند حافظ، سعدی، مثنوی و شاهنامه‌خوانی گرفتار مانده‌ایم. درست است که توجه به این مواریث فرهنگی در جامعه و محافل و مجالس آن بسیار است ولی این نمی‌تواند غایت بهره‌گیری ما از این سرمایه‌های فرهنگی محسوب شود. به طور مثال در جامعه‌ای که به شدت از وجود آفات دینی همچون اجبار و تظاهر رنج می‌برد، در کشوری که هویت ملی دچار مناقشه بوده و به نسل‌های آتی منتقل نمی‌شود، در سرزمینی که همچنان با برخی خوانش‌های قشری و تنگ‌نظرانه از خدا و دین مواجهیم و ... این حافظ، سعدی، فردوسی و مولوی هستند که می‌توانند با پشتوانه نفوذ عمیق خود در فرهنگ مردمان این مرزوبوم، راهی به سوی تحقق جامعه‌ای انسانی‌تر و اخلاقی‌تر بگشایند.
✅ همه این‌ها هم در گرو حرکت به سوی خوانش‌هایی از سنت در افق مدرنیته است. به عبارت ساده‌تر باید حافظ و سایر سرمایه‌های فرهنگی کشور را به روزگار امروزین خود بیاوریم و از آنها درمانی برای دردهای خود بجوییم. ظریفی می‌گفت غربیان اگر چه امروز بسیار مدرن‌اند ولی فوق العاده سنتی نیز هستند! دلیل‌اش هم این‌است که بر خلاف بی‌اعتنایی بسیاری از کشورها به میراث فرهنگی خود، در دوران پس از رنسانس به گذشته خود بازگشته و آن را در افق امروز و آینده روایت کرده‌اند.
✅ گواه‌اش هم عبارت از بازخوانی‌های متعدد از فلاسفه یونان همچون افلاطون و ارسطو و همچنین حکمای قرون وسطی از جمله آگوستین و آکویناس می‌باشد. اما به نظر می‌رسد ما نتوانسته‌ایم در این مسیر گام‌های بلندی به سوی بازخوانی تاریخ خود در افق امروز و نیازهای آن برداریم. از همین‌رو همچنان گفتمان غالب جامعه ما توجه مراسمی و مناسکی به گذشته خویش است. اگر تا دیروز زیر کرسی‌های قدیمی تفالی به حافظ می‌زدیم امروزه در کافی شاپ‌ها چنین می‌کنیم.
✅ این نشان می‌دهد که ما هنوز چندان از جای خود نجنبیده‌ایم. هنوز به تاریخی بودن مسائل خود و ضرورت خوانش جدید از گذشته پی نبرده‌ایم. هنوز هم توجه به سنت را با توقف در سنت اشتباه می‌گیریم. و همین است که اگر چه زمانه ما دگرگون شده است، هنوز هم مسائل ما تکرار دوران گذشته هستند. بنابراین به نظر می‌رسد لازمه جست‌و‌جوی راهی برای خروج از وضع پرآسیب کنونی که شباهت‌هایی با زمانه حافظ نیز دارد نیازمند حرکت به سوی آمیزش افق‌های امروز و دیروز ماست. خوانش‌هایی از سنت که می‌تواند هم گذشته ما را معنادار سازد و هم آینده ما را استوار!
#حافظ
#سنت
#مدرنیته
#باز_نشر
@solati_mehran
👍31
Forwarded from نگاهِ دیگر | صابر گل‌عنبری
🔺هولوکاست غزه!
بمباران بیمارستان کلیسای معمدانی در نوار غزه و قربانی شدن بیش از 500 نفر که بیشتر آنها زن و کودک هستند، هولوکاست و قتل جمعی است که در برابر دیدگان مردم جهان در عصر فرارسانه رخ داد. تصاویر اجساد تکه تکه شده کودکان خردسال و بیماران و مجروحان و مردم پناه گرفته در محوطه بیمارستان و ناله‌های کودکان مجروح واقعا تکان دهنده و هولناک است.
این واقعه دلخراش که به صورت زنده در شبکه‌های پرمخاطب همچون الجزیره پوشش داده شد، شبانه دهها هزار نفر را در کرانه باختری و قدس و پایتخت‌های عربی و اسلامی به خیابان‌ها کشاند.
نتانیاهو پس از واکنش‌های تند و سریع دولت‌ها و ملت‌ها نسبت به این واقعه برای گریز از پاسخگویی و این رسوایی حتی نزد متحدان خود، مدعی شده که اسراییل دست نداشته است اما اخطارهای متعدد به این بیمارستان و 5 بیمارستان دیگر در غزه برای تخلیه طی چند روز اخیر خود گواهی بر تصمیم تل آویو برای بمباران بیمارستان دارد. کما این که سخنگوی ارتش اسرائیل هم دقایقی بعد از بمباران گفته است که ما هشدار دادیم که بیمارستان تخلیه شود.
اما واقعیت این است که این تخلیه هم با توجه به شرایط ناگوار انسانی منطقه غزه امکانپذیر نبوده است و همه مراکز درمانی و بیمارستان‌ها مملو از مجروحان و بیماران است و امکان جابجایی حدود هزار مجروح و بیمار در این بیمارستان عملا وجود نداشته است.
تصاویر دلخراشی که امشب از عدسی دوربین‌های خبری از نوار غزه به جهان مخابره شد و واکنش‌های گسترده‌ای را تا این لحظه به دنبال داشته است، می‌تواند ورق جنگ کنونی را علیه اسرائیل برگرداند.
در واقع آن تصویر مظلومانه‌ای را که اسرائیل بعد از حمله حماس در جهان درباره خود برای همراه کردن غرب و افکار عمومی جهان در جنگ ترویج می‌کرد، با حادثه هولناک بمباران بیمارستان معمدانی و وقایع تلخ این روزهای غزه در نتیجه بمباران بی‌سابقه و بی‌امان این منطقه خنثی شده و رنگ باخته است.
در مقابل هم اسرائیل را در معرض محاکمه افکار عمومی جهان و آمریکا و اروپا را در تنگنای بیشتری قرار خواهد داد.
بمباران بیمارستان غزه در شب نشست چهارجانبه امان با مشارکت سران اردن، آمریکا، مصر و فلسطین اقدامی نیست که بی‌حساب و کتاب و کورکورانه صورت گرفته باشد.
اسرائیل می‌دانست که تعداد زیادی مجروح و بیمار در این بیمارستان بستری هستند و خانواده‌ها اعم از زنان و کودکان از شر بمباران گسترده به محوطه بیمارستان پناه آورده‌اند و از این رو چنین حمله‌ای صدها کشته و زخمی بر جای خواهد گذاشت، با این حال این بمباران صورت گرفت. اما چرا دست به این اقدام زد؟
بعید نیست که یک هدف احیای معادله نامتوازن یک کشته اسرائیلی در مقابل 5 الی 10 فلسطینی و حتی بیشتر باشد و در این خصوص هم، احتمالا نتانیاهو تصور کرده است که با توجه به بالا گرفتن انتقادات بین‌المللی از روند تصاعدی بی‌سابقه قربانیان فلسطینی در روزهای اخیر (300 نفر در روز) و شاید پس از سفر جو بایدن به منطقه (فردا چهارشنبه) دیگر چنین فرصتی برای قتل یکجای این تعداد فلسطینی برای تحقق هدف پیشگفته فراهم نشود. البته ناگفته هم نماند که بعید نیست اتفاق امشب دولت اردن را با توجه به خشم گسترده مردم این کشور در معذوریت شدیدی قرار دهد و سفر بایدن و این نشست لغو شود.
در کنار آن هم، به نظر می‌رسد که بمباران بيمارستان معمدانی تکه دیگری از پازل وحشتی است که اسرائیل درصدد تکمیل آن در نوار غزه با هدف وادار کردن دو میلیون نفر ساکن آن برای فرار به مصر و تخلیه این منطقه برای تحقق غایت جنگ یعنی نابودی حماس است؛ آنهم پس از مخالفت گسترده قاهره و امان و دیگر پایتخت‌های عربی با طرح کوچ اجباری و پذیرش آوارگان غزه.
در واقع این هم سیاست کهنه‌ای است که سازمان‌های تندروی هاگانا و اشتیرن قبل از تشکیل اسرائیل در پیش گرفتند و موفقیت آمیز هم بود. اما امروز در عصر انفجار اطلاعات و سوشیال میدیا و همچنین عبرتی که خود فلسطینی‌ها از گذشته گرفته‌اند، دیگر امکانپذیر به نظر نمی‌رسد؛ هر چند تعداد قربانیان معمدانی از حیث عدد بیش از دو برابر قتل عام روستای دیر یاسین در سال 1948 است.
اما فاجعه بیمارستان معمدانی با توجه بازتاب منطقه‌ای و جهانی گسترده آن در صورت تداوم خشم عمومی در منطقه، هم می‌تواند احتمال شعله ور شدن کل منطقه و گسترش جنگ را بالا ببرد و هم به تبع آن، نگرانی فزاینده نسبت به خروج اوضاع از کنترل می‌تواند مراکز تصمیم‌گیری در آمریکا و اروپا و منطقه و غرب را به این جمع‌بندی برساند که تا دیر نشده به دنبال راه‌حلی برای پایان این جنگ و توقف حملات اسرائیل باشند تا از وقوع این انفجار در منطقه پیشگیری شود.
به هر حال، باید منتظر ماند و دید که این تراژدی هولناک به عنوان تحولی مهم در مسیر جنگ کنونی در جهت گسترش آن عمل خواهد کرد یا توقف آن.
#صابر_گل_عنبری
@Sgolanbari
بمباران بیمارستان کلیسای معمدانی در نوار غزه و قربانی شدن بیش از 500 نفر که بیشتر آنها زن و کودک هستند، هولوکاست و قتل جمعی است که در برابر دیدگان مردم جهان در عصر فرارسانه رخ داد. تصاویر اجساد تکه تکه شده کودکان خردسال و بیماران و مجروحان و مردم پناه گرفته در محوطه بیمارستان و ناله‌های کودکان مجروح واقعا تکان دهنده و هولناک است.
این واقعه دلخراش که به صورت زنده در شبکه‌های پرمخاطب همچون الجزیره پوشش داده شد، شبانه دهها هزار نفر را در کرانه باختری و قدس و پایتخت‌های عربی و اسلامی به خیابان‌ها کشاند.
نتانیاهو پس از واکنش‌های تند و سریع دولت‌ها و ملت‌ها نسبت به این واقعه برای گریز از پاسخگویی و این رسوایی حتی نزد متحدان خود، مدعی شده که اسراییل دست نداشته است اما اخطارهای متعدد به این بیمارستان و 5 بیمارستان دیگر در غزه برای تخلیه طی چند روز اخیر خود گواهی بر تصمیم تل آویو برای بمباران بیمارستان دارد. کما این که سخنگوی ارتش اسرائیل هم دقایقی بعد از بمباران گفته است که ما هشدار دادیم که بیمارستان تخلیه شود.
اما واقعیت این است که این تخلیه هم با توجه به شرایط ناگوار انسانی منطقه غزه امکانپذیر نبوده است و همه مراکز درمانی و بیمارستان‌ها مملو از مجروحان و بیماران است و امکان جابجایی حدود هزار مجروح و بیمار در این بیمارستان عملا وجود نداشته است.
تصاویر دلخراشی که امشب از عدسی دوربین‌های خبری از نوار غزه به جهان مخابره شد و واکنش‌های گسترده‌ای را تا این لحظه به دنبال داشته است، می‌تواند ورق جنگ کنونی را علیه اسرائیل برگرداند.
در واقع آن تصویر مظلومانه‌ای را که اسرائیل بعد از حمله حماس در جهان درباره خود برای همراه کردن غرب و افکار عمومی جهان در جنگ ترویج می‌کرد، با حادثه هولناک بمباران بیمارستان معمدانی و وقایع تلخ این روزهای غزه در نتیجه بمباران بی‌سابقه و بی‌امان این منطقه خنثی شده و رنگ باخته است.
در مقابل هم اسرائیل را در معرض محاکمه افکار عمومی جهان و آمریکا و اروپا را در تنگنای بیشتری قرار خواهد داد.
بمباران بیمارستان غزه در شب نشست چهارجانبه امان با مشارکت سران اردن، آمریکا، مصر و فلسطین اقدامی نیست که بی‌حساب و کتاب و کورکورانه صورت گرفته باشد.
اسرائیل می‌دانست که تعداد زیادی مجروح و بیمار در این بیمارستان بستری هستند و خانواده‌ها اعم از زنان و کودکان از شر بمباران گسترده به محوطه بیمارستان پناه آورده‌اند و از این رو چنین حمله‌ای صدها کشته و زخمی بر جای خواهد گذاشت، با این حال این بمباران صورت گرفت. اما چرا دست به این اقدام زد؟
بعید نیست که یک هدف احیای معادله نامتوازن یک کشته اسرائیلی در مقابل 5 الی 10 فلسطینی و حتی بیشتر باشد و در این خصوص هم، احتمالا نتانیاهو تصور کرده است که با توجه به بالا گرفتن انتقادات بین‌المللی از روند تصاعدی بی‌سابقه قربانیان فلسطینی در روزهای اخیر (300 نفر در روز) و شاید پس از سفر جو بایدن به منطقه (فردا چهارشنبه) دیگر چنین فرصتی برای قتل یکجای این تعداد فلسطینی برای تحقق هدف پیشگفته فراهم نشود. البته ناگفته هم نماند که بعید نیست اتفاق امشب دولت اردن را با توجه به خشم گسترده مردم این کشور در معذوریت شدیدی قرار دهد و سفر بایدن و این نشست لغو شود.
در کنار آن هم، به نظر می‌رسد که بمباران بيمارستان معمدانی تکه دیگری از پازل وحشتی است که اسرائیل درصدد تکمیل آن در نوار غزه با هدف وادار کردن دو میلیون نفر ساکن آن برای فرار به مصر و تخلیه این منطقه برای تحقق غایت جنگ یعنی نابودی حماس است؛ آنهم پس از مخالفت گسترده قاهره و امان و دیگر پایتخت‌های عربی با طرح کوچ اجباری و پذیرش آوارگان غزه.
در واقع این هم سیاست کهنه‌ای است که سازمان‌های تندروی هاگانا و اشتیرن قبل از تشکیل اسرائیل در پیش گرفتند و موفقیت آمیز هم بود. اما امروز در عصر انفجار اطلاعات و سوشیال میدیا و همچنین عبرتی که خود فلسطینی‌ها از گذشته گرفته‌اند، دیگر امکانپذیر به نظر نمی‌رسد؛ هر چند تعداد قربانیان معمدانی از حیث عدد بیش از دو برابر قتل عام روستای دیر یاسین در سال 1948 است.
اما فاجعه بیمارستان معمدانی با توجه بازتاب منطقه‌ای و جهانی گسترده آن در صورت تداوم خشم عمومی در منطقه، هم می‌تواند احتمال شعله ور شدن کل منطقه و گسترش جنگ را بالا ببرد و هم به تبع آن، نگرانی فزاینده نسبت به خروج اوضاع از کنترل می‌تواند مراکز تصمیم‌گیری در آمریکا و اروپا و منطقه و غرب را به این جمع‌بندی برساند که تا دیر نشده به دنبال راه‌حلی برای پایان این جنگ و توقف حملات اسرائیل باشند تا از وقوع این انفجار در منطقه پیشگیری شود.
به هر حال، باید منتظر ماند و دید که این تراژدی هولناک به عنوان تحولی مهم در مسیر جنگ کنونی در جهت گسترش آن عمل خواهد کرد یا توقف آن.
#صابر_گل_عنبری
@Sgolanbari
👍41👎26
🔹 نظام های سیاسی چه زمانی دروغ می گویند؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
دروغ را اگر به معنای قلب واقعیت تلقی کنیم بسیاری از نظام های سیاسی از امریکا و انگلیس گرفته تا روسیه و سوریه بارها مرتکب آن شده اند. ولی برخی نظام های سیاسی مدت هاست که درگیر دروغگویی سیستمی شده اند؛ مقوله ای از جنس فساد سیستمی! پرسش اصلی اما این است که چه زمانی در یک نظام سیاسی دروغگویی نهادینه و بخشی از ضرورت های ساختاری می شود؟!
✅ روان شناسان دروغ را یکی از مکانیسم های دفاعی می دانند. کودکی که مرتکب خطایی شده در ابتدا می کوشد تا با دروغ گفتن و انکار خطای خود از وضعیت بغرنجی که دچارش شده است بگریزد. نظام های سیاسی هم گاهی درگیر چنین موقعیت های دشواری می شوند!
✅ یک نظام سیاسی زمانی دروغ می گوید که نتواند میان آرمان های وعده داده شده با ابزارهای رسیدن به آنها تناسبی برقرار سازد. در چنین حالتی اگر سیستم نتواند با اعتماد به نفس کافی برخی از اهداف بلندپروازانه را مورد تجدید نظر قرار دهد ناچار است که از ابزار دروغ برای پرکردن شکاف میان نظر و عمل بهره گیرد.
✅ نظام های سیاسی اهدافی دارند و می کوشند به آنها دست یابند ولی اگر بکوشند این اهداف را مقدس و نقدناپذیر سازند پیشاپیش در دام این تقدس گرفتار می شوند. بعد از این سیستم می کوشد تا از هر وسیله ای برای توجیه درست بودن اهداف خود بهره گیرد. دروغ هم البته یکی از این ابزارها است.
✅ مطمئن ترین ابزار لازم برای بقای یک نظام سیاسی، حمایت مردم است، اما اگر یک سیستم بکوشد تا به جای مردم تصمیم گرفته و از نظارت آنها فاصله بگیرد خود را از مهمترین پشتوانه حمایتی خویش محروم کرده است. در چنین شرایطی دروغ می تواند ابزاری نرم برای بقای سیستم بدون حضور موثر مردم باشد.
✅ نظام سیاسی تنها زمانی می تواند به دروغگویی ادامه دهد که پیشاپیش قبح دروغ در میان مردم آن فرو ریخته باشد. در این وضعیت مردم شجاعت ایستادن در برابر چنین انحطاطی را از دست داده و خود به بخشی از ماشین دروغ سیستم تبدیل می شوند.
✅ نظام های سیاسی بعد از مدتی چنان به دروغگویی خو می گیرند که دیگر نمی توانند در فضای آزاد تاب بیاورند. در چنین شرایطی دروغگویی می تواند به توجیهات مذهبی یا ایدئولوژیک برای بقای سیستم تبدیل شود. زنجیره ای از بی اخلاقی ها که امپراتوری دروغ را تشکیل می دهد.
✅ نظام های سیاسی دروغگو نگاهی ابزاری به همه چیز از جمله انسان دارند. شهروندانی که از طریق حمایت کورکورانه از توهمات سیستم، به چرخ دنده ای از ماشین دروغ تبدیل می شوند. دروغ به شدت نیازمند مخاطبی است که او را باور کند.
@solati_mehran
#دروغ
#نظام_سیاسی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
دروغ را اگر به معنای قلب واقعیت تلقی کنیم بسیاری از نظام های سیاسی از امریکا و انگلیس گرفته تا روسیه و سوریه بارها مرتکب آن شده اند. ولی برخی نظام های سیاسی مدت هاست که درگیر دروغگویی سیستمی شده اند؛ مقوله ای از جنس فساد سیستمی! پرسش اصلی اما این است که چه زمانی در یک نظام سیاسی دروغگویی نهادینه و بخشی از ضرورت های ساختاری می شود؟!
✅ روان شناسان دروغ را یکی از مکانیسم های دفاعی می دانند. کودکی که مرتکب خطایی شده در ابتدا می کوشد تا با دروغ گفتن و انکار خطای خود از وضعیت بغرنجی که دچارش شده است بگریزد. نظام های سیاسی هم گاهی درگیر چنین موقعیت های دشواری می شوند!
✅ یک نظام سیاسی زمانی دروغ می گوید که نتواند میان آرمان های وعده داده شده با ابزارهای رسیدن به آنها تناسبی برقرار سازد. در چنین حالتی اگر سیستم نتواند با اعتماد به نفس کافی برخی از اهداف بلندپروازانه را مورد تجدید نظر قرار دهد ناچار است که از ابزار دروغ برای پرکردن شکاف میان نظر و عمل بهره گیرد.
✅ نظام های سیاسی اهدافی دارند و می کوشند به آنها دست یابند ولی اگر بکوشند این اهداف را مقدس و نقدناپذیر سازند پیشاپیش در دام این تقدس گرفتار می شوند. بعد از این سیستم می کوشد تا از هر وسیله ای برای توجیه درست بودن اهداف خود بهره گیرد. دروغ هم البته یکی از این ابزارها است.
✅ مطمئن ترین ابزار لازم برای بقای یک نظام سیاسی، حمایت مردم است، اما اگر یک سیستم بکوشد تا به جای مردم تصمیم گرفته و از نظارت آنها فاصله بگیرد خود را از مهمترین پشتوانه حمایتی خویش محروم کرده است. در چنین شرایطی دروغ می تواند ابزاری نرم برای بقای سیستم بدون حضور موثر مردم باشد.
✅ نظام سیاسی تنها زمانی می تواند به دروغگویی ادامه دهد که پیشاپیش قبح دروغ در میان مردم آن فرو ریخته باشد. در این وضعیت مردم شجاعت ایستادن در برابر چنین انحطاطی را از دست داده و خود به بخشی از ماشین دروغ سیستم تبدیل می شوند.
✅ نظام های سیاسی بعد از مدتی چنان به دروغگویی خو می گیرند که دیگر نمی توانند در فضای آزاد تاب بیاورند. در چنین شرایطی دروغگویی می تواند به توجیهات مذهبی یا ایدئولوژیک برای بقای سیستم تبدیل شود. زنجیره ای از بی اخلاقی ها که امپراتوری دروغ را تشکیل می دهد.
✅ نظام های سیاسی دروغگو نگاهی ابزاری به همه چیز از جمله انسان دارند. شهروندانی که از طریق حمایت کورکورانه از توهمات سیستم، به چرخ دنده ای از ماشین دروغ تبدیل می شوند. دروغ به شدت نیازمند مخاطبی است که او را باور کند.
@solati_mehran
#دروغ
#نظام_سیاسی
👍50👎3
🔹 آموزش و پرورش مطلوب انقلابی ها چگونه است؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
علیرضا پناهیان یکی از رهبران فکری جوانان انقلابی در تجمع حمایت از حماس در میدان فلسطین با لحنی تند خواستار تعطیلی آموزش و پرورش کشور شد. این بار اما این نهاد متهم به پرورش کودکانی شد که خواست آزادی مظلومان جهان را یک صدا فریاد نکرده و در مقایسه با همتایان اسرائیلی خود آشکارا عقب مانده اند. اگر چه این نخستین هجمه تندروها به آموزش و پرورش در جمهوری اسلامی محسوب نمی شود ولی بیراه نیست اگر این پرسش را مطرح نماییم که آموزش و پرورش مطلوب اصول گرایان انقلابی چه ویژگی هایی دارد؟
✅ فرهنگ در خدمت سیاست: اگر منطق عرصه فرهنگ را گفت و گو و منطق حوزه سیاست را قدرت بدانیم آن گاه روشن می شود که انقلابی ها در دوران جمهوری اسلامی همواره اولی را خادم دومی می دانسته اند. در این معنا سیاست به قدسیت گره خورده و جامعه اسلامی برای اجرای احکام شرعی به یک قدرت سیاسی نیازمند می باشد. آموزش و پرورش هم عرصه ای محتاج پالایش و خالص سازی تلقی می شود که باید با حضور روحانیان، دانش آموزانی در تراز انقلاب اسلامی تربیت نماید.
✅ اراده گرایی در عرصه تصمیم گیری: انقلابی ها تحولات جهانی را مبتنی بر جنگ روایت ها دانسته و از اراده خود برای تغییر مناسبات ظالمانه حاکم بر دنیا سخن به میان می آورند. این در حالی است که حضور کم رنگ کشور در نظم اقتصاد بنیاد جهان امروز حتی امکان برخورداری این طیف از رسانه های بین المللی را نیز فراهم نمی آورد. همچنین اتکای صرف بر اراده ها و بی اعتنایی نسبت به ساختارها در چهل سال گذشته دستاوردی به جز ناکارآمدی عمیق، نارضایتی های گستره و امکان حذف از نقشه توسعه جهان را برای ایرانیان در بر نداشته است.
✅ علم در خدمت ایدئولوژی: اگر ایدئولوژی را سازه ای انتزاعی و مرام نامه ای دنیوی برای مدیریت کشور در چهار دهه گذشته در نظر گرفته و توهم تاسیس علوم انسانی اسلامی را خواست حاکمیت فرض کنیم می توان گفت که ما در این سال ها با پدیده علم ایدئولوژیک مواجه بوده ایم. در حقیقت طی سال های اخیر انقلابی ها با وارد کردن مفاهیم حق و باطل به کتاب های درسی کوشیده اند تا از همان ابتدا این متون را به عرصه غیریت سازی با غرب تبدیل کرده و از دانش آموزان برای تجهیز جبهه خودی یارگیری نمایند.
✅مدیریت هیاتی و شعاری: انقلابی ها نه تنها برای آموزش و پرورش بلکه برای کشور مدیریتی هیاتی و آتش به اختیار می پسندند. سبکی از مدیریت که در قید و بند تخصص، بوروکراسی و شایسته سالاری نبوده و بتواند در لحظه نسبت به بسیج نیروها و امکانات حول اهداف و آرمان های انقلابی اقدام نماید. همچنین در کشوری که گزافه گویی به مثابه تولید محتوا پاداش می گیرد شعار زدگی بخش جدایی ناپذیر از این سبک مدیریتی محسوب می شود که قادر است به غلیان احساسات در میان جوانان انقلابی دامن زند.
✅ ارادت سالاری به جای آزاداندیشی: وقتی احساسات به جای عقلانیت نشسته و تعهد ایدئولوژیک عرصه را بر تخصص علمی تنگ می کند بیراه نیست اگر شاهد ترجیح روحیه انقلابی بر تفکر انتقادی در عرصه آموزش و پرورش باشیم. شرایطی که در آن پرسش گری به شبهه پراکنی تعبیر شده و ارادت ورزی نسبت به مراجع قدرت به تنها مسیر دستیابی به مواهب شغلی تبدیل می شود. در چنین فضایی است که نخبگان مسیر مهاجرت را در پیش گرفته و پشتوانه کارشناسی نظام مدیریتی دچار فرسایش می شود.
@solati_mehran
#پناهیان
#توسعه
#آموزش_و_پرورش
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
علیرضا پناهیان یکی از رهبران فکری جوانان انقلابی در تجمع حمایت از حماس در میدان فلسطین با لحنی تند خواستار تعطیلی آموزش و پرورش کشور شد. این بار اما این نهاد متهم به پرورش کودکانی شد که خواست آزادی مظلومان جهان را یک صدا فریاد نکرده و در مقایسه با همتایان اسرائیلی خود آشکارا عقب مانده اند. اگر چه این نخستین هجمه تندروها به آموزش و پرورش در جمهوری اسلامی محسوب نمی شود ولی بیراه نیست اگر این پرسش را مطرح نماییم که آموزش و پرورش مطلوب اصول گرایان انقلابی چه ویژگی هایی دارد؟
✅ فرهنگ در خدمت سیاست: اگر منطق عرصه فرهنگ را گفت و گو و منطق حوزه سیاست را قدرت بدانیم آن گاه روشن می شود که انقلابی ها در دوران جمهوری اسلامی همواره اولی را خادم دومی می دانسته اند. در این معنا سیاست به قدسیت گره خورده و جامعه اسلامی برای اجرای احکام شرعی به یک قدرت سیاسی نیازمند می باشد. آموزش و پرورش هم عرصه ای محتاج پالایش و خالص سازی تلقی می شود که باید با حضور روحانیان، دانش آموزانی در تراز انقلاب اسلامی تربیت نماید.
✅ اراده گرایی در عرصه تصمیم گیری: انقلابی ها تحولات جهانی را مبتنی بر جنگ روایت ها دانسته و از اراده خود برای تغییر مناسبات ظالمانه حاکم بر دنیا سخن به میان می آورند. این در حالی است که حضور کم رنگ کشور در نظم اقتصاد بنیاد جهان امروز حتی امکان برخورداری این طیف از رسانه های بین المللی را نیز فراهم نمی آورد. همچنین اتکای صرف بر اراده ها و بی اعتنایی نسبت به ساختارها در چهل سال گذشته دستاوردی به جز ناکارآمدی عمیق، نارضایتی های گستره و امکان حذف از نقشه توسعه جهان را برای ایرانیان در بر نداشته است.
✅ علم در خدمت ایدئولوژی: اگر ایدئولوژی را سازه ای انتزاعی و مرام نامه ای دنیوی برای مدیریت کشور در چهار دهه گذشته در نظر گرفته و توهم تاسیس علوم انسانی اسلامی را خواست حاکمیت فرض کنیم می توان گفت که ما در این سال ها با پدیده علم ایدئولوژیک مواجه بوده ایم. در حقیقت طی سال های اخیر انقلابی ها با وارد کردن مفاهیم حق و باطل به کتاب های درسی کوشیده اند تا از همان ابتدا این متون را به عرصه غیریت سازی با غرب تبدیل کرده و از دانش آموزان برای تجهیز جبهه خودی یارگیری نمایند.
✅مدیریت هیاتی و شعاری: انقلابی ها نه تنها برای آموزش و پرورش بلکه برای کشور مدیریتی هیاتی و آتش به اختیار می پسندند. سبکی از مدیریت که در قید و بند تخصص، بوروکراسی و شایسته سالاری نبوده و بتواند در لحظه نسبت به بسیج نیروها و امکانات حول اهداف و آرمان های انقلابی اقدام نماید. همچنین در کشوری که گزافه گویی به مثابه تولید محتوا پاداش می گیرد شعار زدگی بخش جدایی ناپذیر از این سبک مدیریتی محسوب می شود که قادر است به غلیان احساسات در میان جوانان انقلابی دامن زند.
✅ ارادت سالاری به جای آزاداندیشی: وقتی احساسات به جای عقلانیت نشسته و تعهد ایدئولوژیک عرصه را بر تخصص علمی تنگ می کند بیراه نیست اگر شاهد ترجیح روحیه انقلابی بر تفکر انتقادی در عرصه آموزش و پرورش باشیم. شرایطی که در آن پرسش گری به شبهه پراکنی تعبیر شده و ارادت ورزی نسبت به مراجع قدرت به تنها مسیر دستیابی به مواهب شغلی تبدیل می شود. در چنین فضایی است که نخبگان مسیر مهاجرت را در پیش گرفته و پشتوانه کارشناسی نظام مدیریتی دچار فرسایش می شود.
@solati_mehran
#پناهیان
#توسعه
#آموزش_و_پرورش
Telegram
attach 📎
👍41❤3
🔹چرا جهان پیش رفت و ما عقب ماندیم؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
#اپیزود_اول: کونوسوکه ماتسوشیتا مدیر شرکت چند ملیتی پاناسونیک ژاپن معتقد است؛ راز موفقیت ما این است که " به بدیهیات عمل می کنیم". اموری که از نگاه وی عبارتند از؛ تبعیت از قوانین طبیعی، توجه به خرد جمعی، بهره گیری از تجربه دیگران و اعتماد به کارکنان!
#اپیزود_دوم: محمود سریع القلم نظریه پرداز توسعه معتقد است که؛ روابط سازنده با دنیا، رشد اقتصادی، تقدم اقتصاد بر سیاست، اجماع درونی برای توسعه و بهره گیری از فرصت های بین المللی از بدیهیات امروز جهان هستند.
☘ اکنون با گذشت بیش از چهاردهه از انقلابی که قرار بود بر عقب ماندگی تاریخی ما در ابعاد گوناگون فائق آید بهتر می توان از دلایلی سراغ گرفت که موجبات بی اعتنایی ما به بدیهیات و تداوم توسعه نیافتگی ایران در عرصه جهانی شده است:
🔺 فقدان رهبران جهان دیده: امروزه وجود رهبران دنیا گشته و آشنا با مختصات جهان به دلیل محوریت دولت در امر توسعه به یکی از مهمترین لوازم توسعه یافتگی کشورها تبدیل شده است. معجزه اقتصادی در کشورهایی از جمله چین، تایوان، سنگاپور، کره جنوبی و مالزی هم در سایه وجود چنین رهبرانی رقم خورده است. در ایران پس از انقلاب نیز افرادی مانند بازرگان، بهشتی، رفسنجانی و خاتمی را می توان در زمره نخبگانی تلقی کرد که توانستند با جهان دیدگی و درک واقعی از مناسبات جهانی به توسعه کشور کمک نمایند.
🔺 حاکمیت نظریه توطئه: ایرانیان از زمانه های دور به نقش مخرب بیگانگان در تعیین سرنوشت خود اعتقاد داشته اند. امری که به ویژه با دخالت های روس و انگلیس در عصر قاجار، و امریکا در دوره پهلوی دوم به اوج خود رسید. در این نگاه غربیان شطرنج بازان قهاری هستند که با مهره گردانی می توانند منافع خود را در کشور تامین نمایند. اگر چه روشن است که نظریه توطئه نمی تواند به کلی توهم باشد ولی تاکید افراطی بر آن هم نه تنها می تواند باعث محرومیت کشور از فرصت های جهانی شود بلکه با حاکمیت جبرگرایی موجب انفعال کنش گران از تاثیرگذاری بر سرنوشت خود می شود.
🔺 سودای خلق جان و جهان نو: انقلاب اسلامی با وعده تغییر جهان، آفرینش بهشت بر روی زمین و آباد کردن همزمان دنیا و آخرت به پیروزی رسید. پیش از آن هم روشنفکران دینی معتقد بودند که اگر جان آدمی عوض شود جهان او هم تغییر خواهد کرد. مختصر آن که قرار بود تا جهانی مشحون از آزادی، عدالت و دیانت خلق شود. سودایی که نه تنها جهان را اصلاح نکرد بلکه بر حجم بحران های داخلی هم افزود. تاسف بارتر آن که هنوز هم این توهم پایان نیافته و گاه و بی گاه بر هزینه های ملک و ملت می افزاید. توسعه اگر چه با رویاهای بزرگ سروکار دارد ولی هرگز نمی تواند با واقع گریزی های فرصت ستیز بر سر مهر باشد.
🔹 نکته پایانی: در میانه تحولات شتابان جهانی کشورهای مختلف کوشیدند تا نگرش های خود را به موازات تغییرات بیرونی تنظیم نموده و به کاروان توسعه جهانی بپیوندند. تجربه چهل ساله ما اما همچنان از تلاش برای تحمیل ایدئولوژی بر واقعیت های موجود حکایت دارد. این که در آستانه سده جدید به جای دستیابی به توسعه صرفا به بقاء اکتفا کرده ایم از هزینه های چنین بینشی محسوب می شود!
@solati_mehran
#سریع_القلم
#ماتسوشیتا
#توسعه
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
#اپیزود_اول: کونوسوکه ماتسوشیتا مدیر شرکت چند ملیتی پاناسونیک ژاپن معتقد است؛ راز موفقیت ما این است که " به بدیهیات عمل می کنیم". اموری که از نگاه وی عبارتند از؛ تبعیت از قوانین طبیعی، توجه به خرد جمعی، بهره گیری از تجربه دیگران و اعتماد به کارکنان!
#اپیزود_دوم: محمود سریع القلم نظریه پرداز توسعه معتقد است که؛ روابط سازنده با دنیا، رشد اقتصادی، تقدم اقتصاد بر سیاست، اجماع درونی برای توسعه و بهره گیری از فرصت های بین المللی از بدیهیات امروز جهان هستند.
☘ اکنون با گذشت بیش از چهاردهه از انقلابی که قرار بود بر عقب ماندگی تاریخی ما در ابعاد گوناگون فائق آید بهتر می توان از دلایلی سراغ گرفت که موجبات بی اعتنایی ما به بدیهیات و تداوم توسعه نیافتگی ایران در عرصه جهانی شده است:
🔺 فقدان رهبران جهان دیده: امروزه وجود رهبران دنیا گشته و آشنا با مختصات جهان به دلیل محوریت دولت در امر توسعه به یکی از مهمترین لوازم توسعه یافتگی کشورها تبدیل شده است. معجزه اقتصادی در کشورهایی از جمله چین، تایوان، سنگاپور، کره جنوبی و مالزی هم در سایه وجود چنین رهبرانی رقم خورده است. در ایران پس از انقلاب نیز افرادی مانند بازرگان، بهشتی، رفسنجانی و خاتمی را می توان در زمره نخبگانی تلقی کرد که توانستند با جهان دیدگی و درک واقعی از مناسبات جهانی به توسعه کشور کمک نمایند.
🔺 حاکمیت نظریه توطئه: ایرانیان از زمانه های دور به نقش مخرب بیگانگان در تعیین سرنوشت خود اعتقاد داشته اند. امری که به ویژه با دخالت های روس و انگلیس در عصر قاجار، و امریکا در دوره پهلوی دوم به اوج خود رسید. در این نگاه غربیان شطرنج بازان قهاری هستند که با مهره گردانی می توانند منافع خود را در کشور تامین نمایند. اگر چه روشن است که نظریه توطئه نمی تواند به کلی توهم باشد ولی تاکید افراطی بر آن هم نه تنها می تواند باعث محرومیت کشور از فرصت های جهانی شود بلکه با حاکمیت جبرگرایی موجب انفعال کنش گران از تاثیرگذاری بر سرنوشت خود می شود.
🔺 سودای خلق جان و جهان نو: انقلاب اسلامی با وعده تغییر جهان، آفرینش بهشت بر روی زمین و آباد کردن همزمان دنیا و آخرت به پیروزی رسید. پیش از آن هم روشنفکران دینی معتقد بودند که اگر جان آدمی عوض شود جهان او هم تغییر خواهد کرد. مختصر آن که قرار بود تا جهانی مشحون از آزادی، عدالت و دیانت خلق شود. سودایی که نه تنها جهان را اصلاح نکرد بلکه بر حجم بحران های داخلی هم افزود. تاسف بارتر آن که هنوز هم این توهم پایان نیافته و گاه و بی گاه بر هزینه های ملک و ملت می افزاید. توسعه اگر چه با رویاهای بزرگ سروکار دارد ولی هرگز نمی تواند با واقع گریزی های فرصت ستیز بر سر مهر باشد.
🔹 نکته پایانی: در میانه تحولات شتابان جهانی کشورهای مختلف کوشیدند تا نگرش های خود را به موازات تغییرات بیرونی تنظیم نموده و به کاروان توسعه جهانی بپیوندند. تجربه چهل ساله ما اما همچنان از تلاش برای تحمیل ایدئولوژی بر واقعیت های موجود حکایت دارد. این که در آستانه سده جدید به جای دستیابی به توسعه صرفا به بقاء اکتفا کرده ایم از هزینه های چنین بینشی محسوب می شود!
@solati_mehran
#سریع_القلم
#ماتسوشیتا
#توسعه
👍45❤6👎1
🔹 جامعه شناسی نافرهیخته‌گی در ایران امروز
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
در روزهای اخیر رفتار نافرهیخته و به دور از نزاکت علیرضا منادی سفیدان، رئیس کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس در مواجهه با جمعی از معلمان مطالبه گر خوزستانی موجی از واکنش ها را در شبکه های اجتماعی به دنبال داشته است. پیش از این هم سیلی زدن علی اصغر عنابستانی به سرباز پلیس راهور در سال ۱۳۹۹ سروصدای زیادی در کشور ایجاد کرد. اگر چه استاندارد فرهیختگی در میان مسئولان به ویژه از دوران ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد همواره رو به افول بوده است ولی واقعه اخیر می تواند فتح بابی برای طرح این پرسش باشد که چرا در دوره مسئولیت انقلابی ها با افزایش چنین برخوردهایی مواجه شده ایم؟
✅ کاهش اتکا به آرای مردم: جمهوری اسلامی با گذار از استراتژی افزایش مشارکت- نتیجه نا مطمئن طی چهاردهه گذشته اکنون چند سالی است که استراتژی کاهش مشارکت- نتیجه مطمئن را در انتخابات مختلف برگزیده است. راهبرد جدیدی که با حضور انتخاباتی پرشور مردم وداع گفته و خلوص را جایگزین توانمندی نیروهای سیاسی راه یافته به مراکز اجرایی و تقنینی کرده است. پرواضح است که با کاهش سیستماتیک اتکای سیاسیون به آرای مردمی در سایه نظارت استصوابی تلاش نمایندگان برای جلب رضایت شهروندان هم دچار افول شده است.
✅ افول جایگاه سیاست مداران: از فروغی و غنی، تا منادی و رسایی تاریخ ایران مسیر بلندی از حرکت به سوی انحطاط را پیموده است. دورانی که در آن سیاست مداران به حاشیه رفته و غوغا سالاران بر اریکه ها تکیه زده اند. این در حالی است که در جمهوری اسلامی هم هر چه جلو تر آمده ایم شاهد تقلیل سیاست به حکومت و تلخیص سیاست مداری به پرده داری قدرت بوده ایم. به بیان دیگر هر چه بر وسعت مداخله گری حکومت افزوده شده دامنه سیاست ورزی محدودتر شده است.
✅ ترجیح وفاداری بر تخصص: با تسریع روند خالص سازی در دوسال اخیر تخصص به حاشیه رانده شده و وفاداری به تدریج جایگزین آن شده است. در چنین وضعیتی نظام سیاسی بقاء را برارتقاء ترجیح داده و می کوشد تا برای مقابله با بحران های داخلی و خارجی بر شمار وفاداران خود بیفزاید. افرادی که الزاما مقید به رعایت قانون نبوده و عمدتا آتش به اختیار عمل می کنند. حالا دیگر روشن است که خروج از چارچوب تخصص و غرقه شدن در دریای هواداری می تواند به افزایش نافرهیختگی در میان نیروهای وفادار به نظام سیاسی موجود منجر شود.
✅ نگاه ارباب صفتانه به مردم: در جامعه ای که به نحوی دیرپا از استبداد رنج برده و توازن میان حکومت و جامعه همواره به سود اولی بوده است مردم هیچ گاه از نقشی موثر در سیاست گذاری ها برخوردار نبوده اند. در چنین وضعیتی است که تداوم رابطه ارباب - رعیتی میان اقلیتی فرمانده و اکثریتی فرمانبر اجتناب ناپذیر به نظر می رسد. همان موقعیتی که منادی سفیدان را وا می دارد تا نافرهیختگی خود را در قبال معلمانی که از راه دور خود را به دفتر او رسانده و حتی شب قبل را در خیابان به صبح رسانده اند به نمایش بگذارد.
@solati_mehran
#نافرهیخته‌گی
#منادی
#احمدی_نژاد
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
در روزهای اخیر رفتار نافرهیخته و به دور از نزاکت علیرضا منادی سفیدان، رئیس کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس در مواجهه با جمعی از معلمان مطالبه گر خوزستانی موجی از واکنش ها را در شبکه های اجتماعی به دنبال داشته است. پیش از این هم سیلی زدن علی اصغر عنابستانی به سرباز پلیس راهور در سال ۱۳۹۹ سروصدای زیادی در کشور ایجاد کرد. اگر چه استاندارد فرهیختگی در میان مسئولان به ویژه از دوران ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد همواره رو به افول بوده است ولی واقعه اخیر می تواند فتح بابی برای طرح این پرسش باشد که چرا در دوره مسئولیت انقلابی ها با افزایش چنین برخوردهایی مواجه شده ایم؟
✅ کاهش اتکا به آرای مردم: جمهوری اسلامی با گذار از استراتژی افزایش مشارکت- نتیجه نا مطمئن طی چهاردهه گذشته اکنون چند سالی است که استراتژی کاهش مشارکت- نتیجه مطمئن را در انتخابات مختلف برگزیده است. راهبرد جدیدی که با حضور انتخاباتی پرشور مردم وداع گفته و خلوص را جایگزین توانمندی نیروهای سیاسی راه یافته به مراکز اجرایی و تقنینی کرده است. پرواضح است که با کاهش سیستماتیک اتکای سیاسیون به آرای مردمی در سایه نظارت استصوابی تلاش نمایندگان برای جلب رضایت شهروندان هم دچار افول شده است.
✅ افول جایگاه سیاست مداران: از فروغی و غنی، تا منادی و رسایی تاریخ ایران مسیر بلندی از حرکت به سوی انحطاط را پیموده است. دورانی که در آن سیاست مداران به حاشیه رفته و غوغا سالاران بر اریکه ها تکیه زده اند. این در حالی است که در جمهوری اسلامی هم هر چه جلو تر آمده ایم شاهد تقلیل سیاست به حکومت و تلخیص سیاست مداری به پرده داری قدرت بوده ایم. به بیان دیگر هر چه بر وسعت مداخله گری حکومت افزوده شده دامنه سیاست ورزی محدودتر شده است.
✅ ترجیح وفاداری بر تخصص: با تسریع روند خالص سازی در دوسال اخیر تخصص به حاشیه رانده شده و وفاداری به تدریج جایگزین آن شده است. در چنین وضعیتی نظام سیاسی بقاء را برارتقاء ترجیح داده و می کوشد تا برای مقابله با بحران های داخلی و خارجی بر شمار وفاداران خود بیفزاید. افرادی که الزاما مقید به رعایت قانون نبوده و عمدتا آتش به اختیار عمل می کنند. حالا دیگر روشن است که خروج از چارچوب تخصص و غرقه شدن در دریای هواداری می تواند به افزایش نافرهیختگی در میان نیروهای وفادار به نظام سیاسی موجود منجر شود.
✅ نگاه ارباب صفتانه به مردم: در جامعه ای که به نحوی دیرپا از استبداد رنج برده و توازن میان حکومت و جامعه همواره به سود اولی بوده است مردم هیچ گاه از نقشی موثر در سیاست گذاری ها برخوردار نبوده اند. در چنین وضعیتی است که تداوم رابطه ارباب - رعیتی میان اقلیتی فرمانده و اکثریتی فرمانبر اجتناب ناپذیر به نظر می رسد. همان موقعیتی که منادی سفیدان را وا می دارد تا نافرهیختگی خود را در قبال معلمانی که از راه دور خود را به دفتر او رسانده و حتی شب قبل را در خیابان به صبح رسانده اند به نمایش بگذارد.
@solati_mehran
#نافرهیخته‌گی
#منادی
#احمدی_نژاد
Telegram
attach 📎
👍40❤5
Forwarded from مجله میدان فرهنگ
شماره ویژه استاد علی رضاقلی (والا) منتشر شد
■ مجله رسانه فرهنگ
■ انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات
■ مدیرمسئول: دکتر هادی خانیکی
■ صفحه اینستاگرام مجله:
www.instagram.com/resanefarhang.mag
▪︎کانال تلگرام مجله:
@ResaneFarhang
■ مجله رسانه فرهنگ
■ انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات
■ مدیرمسئول: دکتر هادی خانیکی
■ صفحه اینستاگرام مجله:
www.instagram.com/resanefarhang.mag
▪︎کانال تلگرام مجله:
@ResaneFarhang
👍5
Forwarded from مجله میدان فرهنگ
22.pdf
75.3 MB
ویژه نامه استاد علی رضاقلی (والا)
مجله رسانه فرهنگ
انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات
مدیرمسئول: دکتر هادی خانیکی
@ResaneFarhang
مجله رسانه فرهنگ
انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات
مدیرمسئول: دکتر هادی خانیکی
@ResaneFarhang
👍1
🔹 پروژه رضاقلی؛ اهمیت، مولفه ها، و کاستی ها
✍ مهران صولتی: دانش آموخته دکترای جامعه شناسی سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی
علی رضاقلی در طول حیات پربرکت خویش کوشید تا با نقب زدن به تاریخ بلند این سرزمین اعم از شیوه تولید، زیست اجتماعی و اساطیر تاریخی، فهم خود از علل جامعه شناختی توسعه نیافتگی را تدوین و تنظیم نماید. مزیت رضا قلی در این مسیر عبارت از پایبندی به یک برنامه پژوهشی بود که تلاش های تئوریک او را از پراکندگی خارج می ساخت. در کل به نظر می رسد می توان درباره پروژه رضاقلی این چنین اظهار نظر کرد:
✅ اهمیت نظریه رضاقلی
۱-رضاقلی فارغ از نگاه های سیاست زده، اقتصاد محور، فرهنگ گرا و توطئه اندیش که بر تحلیل های توسعه در ایران چیره شده بودند کوشید تا با اتخاذ یک نگرش سیستمی به تاریخ تحولات اجتماعی ایران از در غلتیدن به یک سویه نگری اجتناب نماید
۲- رضاقلی با تاثیر پذیری جدی از آموزه های اقتصاددان برنده جایزه نوبل یعنی داگلاس نورث، رویکرد نهاد گرایی را به نحوی جدی تر برای تحلیل تحولات تاریخی جامعه ایران برگزید و کوشید تا نقش نهادهای تاریخی این سرزمین در توسعه نیافتگی ایران را توضیح دهد
۳- رضاقلی در طول حیات پربار خود به مثابه یک کنش گر مرزی فعالیت می کرد یعنی پایی در حکومت و پایی در جامعه داشت و می کوشید از تجربیات حضور خود در بطن نظام اداری برای تحلیل دقیق تر تحولات اجتناعی ایران بهره جوید
✅ مولفه های اصلی نظریه رضاقلی
۱- حضور طولانی شیوه زیست عشیره ای - ایلیاتی مبتنی بر عناصری مانند تبار، خویشاوندی، بیعت، وفاداری و اطاعت پذیری
۲- تاثیر مناسبات قبیله ای و فرهنگ غارتی - غنیمتی بر ابعاد مختلف زندگی اجتماعی ایرانیان
۳- محدودیت ناشی از وجود تاریخ بلند این سرزمین در مسیر توسعه یافتگی؛ تاریخ به مثابه ترمز نه چراغ
۴- حاکمیت نهادهای غارتی در فقدان نهادهای رقابتی (به بیان نورث؛ وجود نظام های دسترسی بسته در فقدان نظام های دسترسی باز )
۵- وجود فرهنگ تقدیر گرا به مثابه عاملی برای تشدید تعهد ناپذیری و مسئولیت گریزی
۶- تنهایی و انزوای نخبگان مصلح در تاریخ بلند ایران که در کتاب جامعه شناسی نخبه کشی به برخی از اخیرترین آن ها اشاره شد
✅ کاستی های نظریه رضاقلی
۱-نظریه رضاقلی در حفظ توازن میان عاملیت و ساختار ناکام مانده به طوری که تاکید فزاینده بر نقش ساختار مانع از رویت پذیری عاملیت های پراکنده شده است
۲- نظریه رضاقلی ایستا بوده و از توجه به پویایی های موجود در تاریخ و فرهنگ ایران بازمانده است
۳- دغدغه رضاقلی جهت نظریه پردازی کلان برای تاریخ پر فراز و فرود این سرزمین مانع از دیده شدن تحولات ریز و درشت در دوره ایران معاصر شده است (مشابه نظریه کاتوزیان)
۴- غلظت تاریخی گری و فرهنگ گرایی در نظریه رضاقلی موجب غفلت وی از توجه به سهم و نقش سیاست و اقتصاد بر تحولات عرصه فرهنگ شده است
۵- نظریه رضاقلی به دلیل غفلت از رعایت توازن در رابطه میان جامعه و حکومت، از توجه به اندک پویایی های این رابطه در ایران معاصر بازمانده است
🔹 نکته پایانی: رضاقلی به ما آموخت بدون کاوش در لایه های پنهان تاریخ، فرهنگ و ادبیات این سرزمین نمی توان راهی برای برون رفت از وضعیت اسف بار کنونی و حرکت به سوی توسعه یافتگی گشود. آموزه ای گران سنگ که می تواند سرلوحه تلاش های تئوریک سایر پژوهش گران قرار گیرد.
@solati_mehran
#رضا_قلی
#رسانه_فرهنگ
✍ مهران صولتی: دانش آموخته دکترای جامعه شناسی سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی
علی رضاقلی در طول حیات پربرکت خویش کوشید تا با نقب زدن به تاریخ بلند این سرزمین اعم از شیوه تولید، زیست اجتماعی و اساطیر تاریخی، فهم خود از علل جامعه شناختی توسعه نیافتگی را تدوین و تنظیم نماید. مزیت رضا قلی در این مسیر عبارت از پایبندی به یک برنامه پژوهشی بود که تلاش های تئوریک او را از پراکندگی خارج می ساخت. در کل به نظر می رسد می توان درباره پروژه رضاقلی این چنین اظهار نظر کرد:
✅ اهمیت نظریه رضاقلی
۱-رضاقلی فارغ از نگاه های سیاست زده، اقتصاد محور، فرهنگ گرا و توطئه اندیش که بر تحلیل های توسعه در ایران چیره شده بودند کوشید تا با اتخاذ یک نگرش سیستمی به تاریخ تحولات اجتماعی ایران از در غلتیدن به یک سویه نگری اجتناب نماید
۲- رضاقلی با تاثیر پذیری جدی از آموزه های اقتصاددان برنده جایزه نوبل یعنی داگلاس نورث، رویکرد نهاد گرایی را به نحوی جدی تر برای تحلیل تحولات تاریخی جامعه ایران برگزید و کوشید تا نقش نهادهای تاریخی این سرزمین در توسعه نیافتگی ایران را توضیح دهد
۳- رضاقلی در طول حیات پربار خود به مثابه یک کنش گر مرزی فعالیت می کرد یعنی پایی در حکومت و پایی در جامعه داشت و می کوشید از تجربیات حضور خود در بطن نظام اداری برای تحلیل دقیق تر تحولات اجتناعی ایران بهره جوید
✅ مولفه های اصلی نظریه رضاقلی
۱- حضور طولانی شیوه زیست عشیره ای - ایلیاتی مبتنی بر عناصری مانند تبار، خویشاوندی، بیعت، وفاداری و اطاعت پذیری
۲- تاثیر مناسبات قبیله ای و فرهنگ غارتی - غنیمتی بر ابعاد مختلف زندگی اجتماعی ایرانیان
۳- محدودیت ناشی از وجود تاریخ بلند این سرزمین در مسیر توسعه یافتگی؛ تاریخ به مثابه ترمز نه چراغ
۴- حاکمیت نهادهای غارتی در فقدان نهادهای رقابتی (به بیان نورث؛ وجود نظام های دسترسی بسته در فقدان نظام های دسترسی باز )
۵- وجود فرهنگ تقدیر گرا به مثابه عاملی برای تشدید تعهد ناپذیری و مسئولیت گریزی
۶- تنهایی و انزوای نخبگان مصلح در تاریخ بلند ایران که در کتاب جامعه شناسی نخبه کشی به برخی از اخیرترین آن ها اشاره شد
✅ کاستی های نظریه رضاقلی
۱-نظریه رضاقلی در حفظ توازن میان عاملیت و ساختار ناکام مانده به طوری که تاکید فزاینده بر نقش ساختار مانع از رویت پذیری عاملیت های پراکنده شده است
۲- نظریه رضاقلی ایستا بوده و از توجه به پویایی های موجود در تاریخ و فرهنگ ایران بازمانده است
۳- دغدغه رضاقلی جهت نظریه پردازی کلان برای تاریخ پر فراز و فرود این سرزمین مانع از دیده شدن تحولات ریز و درشت در دوره ایران معاصر شده است (مشابه نظریه کاتوزیان)
۴- غلظت تاریخی گری و فرهنگ گرایی در نظریه رضاقلی موجب غفلت وی از توجه به سهم و نقش سیاست و اقتصاد بر تحولات عرصه فرهنگ شده است
۵- نظریه رضاقلی به دلیل غفلت از رعایت توازن در رابطه میان جامعه و حکومت، از توجه به اندک پویایی های این رابطه در ایران معاصر بازمانده است
🔹 نکته پایانی: رضاقلی به ما آموخت بدون کاوش در لایه های پنهان تاریخ، فرهنگ و ادبیات این سرزمین نمی توان راهی برای برون رفت از وضعیت اسف بار کنونی و حرکت به سوی توسعه یافتگی گشود. آموزه ای گران سنگ که می تواند سرلوحه تلاش های تئوریک سایر پژوهش گران قرار گیرد.
@solati_mehran
#رضا_قلی
#رسانه_فرهنگ
❤17👍5👎1
🔹 فرصت های از دست رفته برای توسعه ایران در پنجاه سال اخیر
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ در ادبیات توسعه میان دو مفهوم رشد و توسعه تمایز قائل می شوند. رشد مفهومی کمی است و به افزایش ظرفیت تولیدی یک کشور با به کارگیری سرمایه گذاری بیشتر یا به کارگیری فن آوری های مناسب تر اطلاق می شود. مفهومی که بیش از همه در افزایش تولید ناخالص داخلی یک کشور تبلور می یابد. ولی افزایش نارسایی هایی مانند شکاف طبقاتی، نابرابری های اجتماعی و تخریب محیط زیست در قرن بیستم موجب شد که مفهوم توسعه در دوران پس از جنگ جهانی دوم جایگزین رشد شود.
✅ توسعه مفهومی کمی- کیفی است که علاوه بر رشد اقتصادی، مستلزم بهبود در شاخص هایی مانند بهداشت و سلامت، امید به زندگی، برخورداری از امکانات آموزشی، بهبود توزیع درآمد، کاهش فقر و مشارکت موثر در فعالیت های سیاسی- اجتماعی نیز هست. در سال های اخیر هم اقتصاددانانی از جمله آمارتیا سن و داگلاس نورث توسعه را در گرو گسترش آزادی، خودآیینی و یک نظام آموزشی مشارکت جو و کارآمد تعریف کرده اند.
✅ شاید گزاف نباشد اگر بگوییم که ایران در نیم قرن اخیر حداقل پنج فرصت ارزشمند را برای توسعه از دست داده است. فرصت هایی که هریک می توانستند سکویی برای پرش کشور محسوب شوند:
🔺 شاه و دوران طلایی دهه ۱۳۴۰: پس از انتصاب علینقی عالیخانی به عنوان وزیر اقتصاد در بهمن ۱۳۴۱ دورانی در توسعه کشور رقم خورد که تا کنون تکرار نشده است؛ حضور تکنوکرات های کارآزموده، شکل گیری بورژوازی ملی، آغاز دوران صنعتی شدن، کاهش دخالت های سیاست در اقتصاد، رشد اقتصادی فراتر از ۱۱ درصد به مدت ده سال، تورم زیر ۲ درصد و افزایش سرمایه گذاری های داخلی و خارجی تنها بخشی از دستاوردهای این دوران طلایی بود. البته این دوره با افزایش درآمدهای نفتی، خودکامه‌گی شاه و افزایش دخالت سیاست در اقتصاد نتوانست به توسعه پایدار کشور بینجامد.
🔺 انقلاب و ظرفیت های ایجاد شده: با وقوع دگرگونی سیاسی در بهمن ۵۷ اگر چه بخشی از نیروی انسانی باتجربه ایران را ترک کرد ولی بازگشت نیروهای جدید از غرب در کنار انرژی عظیم آزاد شده نوید روزهای بهتری را برای آینده کشور می داد. سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی به بالاترین حد خود رسیده بود و مشارکت جویی شهروندان مسیرهای جدیدی می یافت. در این میان اما افزایش منازعات داخلی و جنگ تحمیلی موجبات شکل گیری موج جدیدی از مهاجرت، امنیتی شدن فضای سیاسی و به محاق رفتن توسعه گرایی را فراهم آورد.
🔺 خاتمی و فرصت طلایی اصلاحات: دوم خرداد ۷۶ محصول جنبشی بود که به واسطه فربه شدن طبقه متوسط، افزایش رشد اقتصادی و ظهور نیروهای جدید اجتماعی ایجاد شده بود. در دولت اصلاحات هم اعتماد دوباره ایرانیان به نظام سیاسی، در کنار روابط سازنده با جهان و کاهش دخالت سیاست در اقتصاد موجبات تداوم توسعه گرایی را فراهم آورده بود. ایجاد ثبات اقتصادی، افزایش اشتغال، کاهش تورم و امیدآفرینی نسبت به آینده از جمله دستاوردهای موثر این دوره بود که البته با به قدرت رسیدن دولت نهم و دهم بسیاری از آن ها بر باد رفت.
🔺 احمدی نژاد و درآمد افسانه ای نفت: دولت نهم و دهم اگر چه از موهبت نفت ۱۲۰ دلاری و درآمد ۸۰۰ میلیارد دلاری در هشت ساله ریاست جمهوری برخوردار بود ولی نتوانست به توسعه گرایی شکل گرفته در دوران پیش از خود تداوم بخشد. سیاست تنش زا با جهان، ارجاع پرونده هسته ای به شورای امنیت، افزایش تدریجی تحریم ها، انحلال سازمان مدیریت و خیال پردازی درباره مدیریت جهان کار را به جایی رساند که اشتغال در حد صفر، تورم ۳۵ درصدی و بی ثباتی اقتصادی کمترین دستاوردهای زیان بار این دوره بود.
🔺 روحانی و فرصت آشتی با دنیا: گزاف نیست اگر بگوییم در دو دهه گذشته پرونده هسته ای و تحریم های مرتبط با آن مهمترین مانع بر سر راه توسعه یافتگی ایران و افزایش فقر، فلاکت، بیکاری، تورم و کاهش امید به آینده بوده است. با اشراف به چنین وضعیتی بود که روحانی کوشید تا به وسیله برجام این بزرگ ترین مانع را از سر راه بردارد. شوربختانه برجام اگر چه به خوبی آغاز شد ولی بدفرجام بود و سیکل معیوب توسعه نیافتگی کشور را به وضعیت پیشین و ادامه تنش ها و تحریم ها برگرداند.
🔹 نکته پایانی: اگر چه ایران در نیم قرن اخیر دستاوردهای قابل توجهی در شاخص های توسعه انسانی (HDI) داشته است ولی فراز و فرودهای فراوان سیاسی مانع از پایداری فرآیند توسعه یافتگی کشور در مقایسه با سایر کشورهای جهان و حتی منطقه شده است. واقعیتی که می تواند بسیار نگران کننده باشد.
@solati_mehran
#توسعه
#انقلاب
#خاتمی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ در ادبیات توسعه میان دو مفهوم رشد و توسعه تمایز قائل می شوند. رشد مفهومی کمی است و به افزایش ظرفیت تولیدی یک کشور با به کارگیری سرمایه گذاری بیشتر یا به کارگیری فن آوری های مناسب تر اطلاق می شود. مفهومی که بیش از همه در افزایش تولید ناخالص داخلی یک کشور تبلور می یابد. ولی افزایش نارسایی هایی مانند شکاف طبقاتی، نابرابری های اجتماعی و تخریب محیط زیست در قرن بیستم موجب شد که مفهوم توسعه در دوران پس از جنگ جهانی دوم جایگزین رشد شود.
✅ توسعه مفهومی کمی- کیفی است که علاوه بر رشد اقتصادی، مستلزم بهبود در شاخص هایی مانند بهداشت و سلامت، امید به زندگی، برخورداری از امکانات آموزشی، بهبود توزیع درآمد، کاهش فقر و مشارکت موثر در فعالیت های سیاسی- اجتماعی نیز هست. در سال های اخیر هم اقتصاددانانی از جمله آمارتیا سن و داگلاس نورث توسعه را در گرو گسترش آزادی، خودآیینی و یک نظام آموزشی مشارکت جو و کارآمد تعریف کرده اند.
✅ شاید گزاف نباشد اگر بگوییم که ایران در نیم قرن اخیر حداقل پنج فرصت ارزشمند را برای توسعه از دست داده است. فرصت هایی که هریک می توانستند سکویی برای پرش کشور محسوب شوند:
🔺 شاه و دوران طلایی دهه ۱۳۴۰: پس از انتصاب علینقی عالیخانی به عنوان وزیر اقتصاد در بهمن ۱۳۴۱ دورانی در توسعه کشور رقم خورد که تا کنون تکرار نشده است؛ حضور تکنوکرات های کارآزموده، شکل گیری بورژوازی ملی، آغاز دوران صنعتی شدن، کاهش دخالت های سیاست در اقتصاد، رشد اقتصادی فراتر از ۱۱ درصد به مدت ده سال، تورم زیر ۲ درصد و افزایش سرمایه گذاری های داخلی و خارجی تنها بخشی از دستاوردهای این دوران طلایی بود. البته این دوره با افزایش درآمدهای نفتی، خودکامه‌گی شاه و افزایش دخالت سیاست در اقتصاد نتوانست به توسعه پایدار کشور بینجامد.
🔺 انقلاب و ظرفیت های ایجاد شده: با وقوع دگرگونی سیاسی در بهمن ۵۷ اگر چه بخشی از نیروی انسانی باتجربه ایران را ترک کرد ولی بازگشت نیروهای جدید از غرب در کنار انرژی عظیم آزاد شده نوید روزهای بهتری را برای آینده کشور می داد. سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی به بالاترین حد خود رسیده بود و مشارکت جویی شهروندان مسیرهای جدیدی می یافت. در این میان اما افزایش منازعات داخلی و جنگ تحمیلی موجبات شکل گیری موج جدیدی از مهاجرت، امنیتی شدن فضای سیاسی و به محاق رفتن توسعه گرایی را فراهم آورد.
🔺 خاتمی و فرصت طلایی اصلاحات: دوم خرداد ۷۶ محصول جنبشی بود که به واسطه فربه شدن طبقه متوسط، افزایش رشد اقتصادی و ظهور نیروهای جدید اجتماعی ایجاد شده بود. در دولت اصلاحات هم اعتماد دوباره ایرانیان به نظام سیاسی، در کنار روابط سازنده با جهان و کاهش دخالت سیاست در اقتصاد موجبات تداوم توسعه گرایی را فراهم آورده بود. ایجاد ثبات اقتصادی، افزایش اشتغال، کاهش تورم و امیدآفرینی نسبت به آینده از جمله دستاوردهای موثر این دوره بود که البته با به قدرت رسیدن دولت نهم و دهم بسیاری از آن ها بر باد رفت.
🔺 احمدی نژاد و درآمد افسانه ای نفت: دولت نهم و دهم اگر چه از موهبت نفت ۱۲۰ دلاری و درآمد ۸۰۰ میلیارد دلاری در هشت ساله ریاست جمهوری برخوردار بود ولی نتوانست به توسعه گرایی شکل گرفته در دوران پیش از خود تداوم بخشد. سیاست تنش زا با جهان، ارجاع پرونده هسته ای به شورای امنیت، افزایش تدریجی تحریم ها، انحلال سازمان مدیریت و خیال پردازی درباره مدیریت جهان کار را به جایی رساند که اشتغال در حد صفر، تورم ۳۵ درصدی و بی ثباتی اقتصادی کمترین دستاوردهای زیان بار این دوره بود.
🔺 روحانی و فرصت آشتی با دنیا: گزاف نیست اگر بگوییم در دو دهه گذشته پرونده هسته ای و تحریم های مرتبط با آن مهمترین مانع بر سر راه توسعه یافتگی ایران و افزایش فقر، فلاکت، بیکاری، تورم و کاهش امید به آینده بوده است. با اشراف به چنین وضعیتی بود که روحانی کوشید تا به وسیله برجام این بزرگ ترین مانع را از سر راه بردارد. شوربختانه برجام اگر چه به خوبی آغاز شد ولی بدفرجام بود و سیکل معیوب توسعه نیافتگی کشور را به وضعیت پیشین و ادامه تنش ها و تحریم ها برگرداند.
🔹 نکته پایانی: اگر چه ایران در نیم قرن اخیر دستاوردهای قابل توجهی در شاخص های توسعه انسانی (HDI) داشته است ولی فراز و فرودهای فراوان سیاسی مانع از پایداری فرآیند توسعه یافتگی کشور در مقایسه با سایر کشورهای جهان و حتی منطقه شده است. واقعیتی که می تواند بسیار نگران کننده باشد.
@solati_mehran
#توسعه
#انقلاب
#خاتمی
👍33❤3👎2
🔹 در دفاع از مردم و روشنفکران
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ بیژن عبدالکریمی که بیشتر به مثابه سلبریتی فیلسوف در حوزه عمومی ایران مطرح است طی سخنانی در شبکه افق صدا و سیما دو ادعای غیر مستند مطرح کرده که هر دو کاملا مردود است؛ نخست با خوارداشت مردم بیان داشته که جامعه تب دار است و عوام تحت تاثیر رسانه های برون مرزی ماهواره ای دچار هذیان گویی شده اند! دوم هم این که روشنفکران ایران به دلیل مخالفت با جمهوری اسلامی در عملی ننگین از اسرائیل حمایت کرده اند!
✅ وجه اشتراک هر دو ادعای عبدالکریمی در این بیان عبارت از کلی دیدن مردم و روشنفکران است. واقعیت این است که جامعه ایران به دلیل تنوع شگرف به ویژه بعد از پایان دهه شصت دیری است که از توده ای بودن عبور کرده و لایه بندی های متفاوتی به خود دیده است. جامعه ای که اگر چه همچنان از تشکل گریزی رنج می برد ولی از تکثر گرایی بهره مند است. کشوری که اگر چه به علت بی تدبیری های حکومت قطبی شده و شقاق های دردناکی را بر سر موضوعات مختلف تجربه می کند ولی همچنان بالغ، آگاه و رشید است.
✅ عبدالکریمی همچنین در این مصاحبه نشان داد که نگاهی فرانکفورتی به نقش رسانه ها داشته و مخاطبان را در قبال آن ها همچنان منفعل و فاقد اختیار تلقی می کند. این در حالی است که با ظهور شبکه های اجتماعی موبایلی که ماهیتی تعاملی دارند تلویزیون های ماهواره ای از نقش آفرینی پیشین خود بازمانده و قادر به بسیج توده ای نیستند. اتفاقا تجربه نشان داده است که حتی در انقلاب توده ای سال ۵۷ هم ابتدا این روشنفکران دینی و بخش نواندیش روحانیت بودند که مجذوب آرمان های ترسیم شده از سوی آیت الله خمینی شدند و مردم عادی در مراحل بعد به صف انقلابیون پیوستند.
✅ در بخش دیگری از گفت و گو با شبکه افق عبدالکریمی آشکارا وارد فاز اتهام زنی به روشنفکران عرصه عمومی ایران شده و آن ها را متهم به حمایت از اسرائیل کرده است. این در حالی است که بخش بزرگی از این روشنفکران پس از سکوت یا محکوم کردن خشونت متقابل حماس و اسرائیل در هفته نخست منازعه در هفته های بعد به صورت تمام قد در کنار مردم فلسطین ایستاده و جنایات اسرائیل را در بمباران مدارس و بیمارستان های غزه محکوم نمودند.
🔹 نکته پایانی: این که در دانشگاه موافق جامعه سخن بگوییم و در تلویزیون موافق حکومت اوج بی پرنسیبی است. عبدالکریمی حتی اگر می خواهد به عنوان یک نیروی میانه و وسط باز هم عمل کند باید به مثابه واسطه ای میان این دو عرصه ظاهر شود. البته بدیهی است که به دلیل نقش پررنگ حکومت در ناکارآمدی های موجود در مقایسه با مردم و روشنفکران کفه انتقادات باید بیشتر به طرف آن سنگین شود.
@solati_mehran
#عبدالکریمی
#روشنفکران
#مردم
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ بیژن عبدالکریمی که بیشتر به مثابه سلبریتی فیلسوف در حوزه عمومی ایران مطرح است طی سخنانی در شبکه افق صدا و سیما دو ادعای غیر مستند مطرح کرده که هر دو کاملا مردود است؛ نخست با خوارداشت مردم بیان داشته که جامعه تب دار است و عوام تحت تاثیر رسانه های برون مرزی ماهواره ای دچار هذیان گویی شده اند! دوم هم این که روشنفکران ایران به دلیل مخالفت با جمهوری اسلامی در عملی ننگین از اسرائیل حمایت کرده اند!
✅ وجه اشتراک هر دو ادعای عبدالکریمی در این بیان عبارت از کلی دیدن مردم و روشنفکران است. واقعیت این است که جامعه ایران به دلیل تنوع شگرف به ویژه بعد از پایان دهه شصت دیری است که از توده ای بودن عبور کرده و لایه بندی های متفاوتی به خود دیده است. جامعه ای که اگر چه همچنان از تشکل گریزی رنج می برد ولی از تکثر گرایی بهره مند است. کشوری که اگر چه به علت بی تدبیری های حکومت قطبی شده و شقاق های دردناکی را بر سر موضوعات مختلف تجربه می کند ولی همچنان بالغ، آگاه و رشید است.
✅ عبدالکریمی همچنین در این مصاحبه نشان داد که نگاهی فرانکفورتی به نقش رسانه ها داشته و مخاطبان را در قبال آن ها همچنان منفعل و فاقد اختیار تلقی می کند. این در حالی است که با ظهور شبکه های اجتماعی موبایلی که ماهیتی تعاملی دارند تلویزیون های ماهواره ای از نقش آفرینی پیشین خود بازمانده و قادر به بسیج توده ای نیستند. اتفاقا تجربه نشان داده است که حتی در انقلاب توده ای سال ۵۷ هم ابتدا این روشنفکران دینی و بخش نواندیش روحانیت بودند که مجذوب آرمان های ترسیم شده از سوی آیت الله خمینی شدند و مردم عادی در مراحل بعد به صف انقلابیون پیوستند.
✅ در بخش دیگری از گفت و گو با شبکه افق عبدالکریمی آشکارا وارد فاز اتهام زنی به روشنفکران عرصه عمومی ایران شده و آن ها را متهم به حمایت از اسرائیل کرده است. این در حالی است که بخش بزرگی از این روشنفکران پس از سکوت یا محکوم کردن خشونت متقابل حماس و اسرائیل در هفته نخست منازعه در هفته های بعد به صورت تمام قد در کنار مردم فلسطین ایستاده و جنایات اسرائیل را در بمباران مدارس و بیمارستان های غزه محکوم نمودند.
🔹 نکته پایانی: این که در دانشگاه موافق جامعه سخن بگوییم و در تلویزیون موافق حکومت اوج بی پرنسیبی است. عبدالکریمی حتی اگر می خواهد به عنوان یک نیروی میانه و وسط باز هم عمل کند باید به مثابه واسطه ای میان این دو عرصه ظاهر شود. البته بدیهی است که به دلیل نقش پررنگ حکومت در ناکارآمدی های موجود در مقایسه با مردم و روشنفکران کفه انتقادات باید بیشتر به طرف آن سنگین شود.
@solati_mehran
#عبدالکریمی
#روشنفکران
#مردم
Telegram
attach 📎
👍45👎3
🔹 انقلاب ۵۷ چقدر ضد آمریکایی بود؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
احمد وحیدی وزیر کشور دولت سیزدهم اخیرا گفته است که؛ انقلاب اسلامی از اساس درست شده تا شاخ استکبار و ظلم را بشکند حال ما برویم و هر چه غرب می گویند را بپذیریم!
شاید بعد از گشایش سپهر سیاسی در دوران پس از دوم خرداد ۷۶ بود که بحث ضرورت مذاکره با امریکا به موضوع مهمی در عرصه عمومی ایران تبدیل شد. پیشاهنگ این حرکت هم بدون شک صادق زیبا کلام بود که کوشید تا از یک تابوی تقریبا سی ساله درباره ممنوعیت مذاکره و رابطه با امریکا بگذرد. در همان ایام بود که این بحث هم مطرح شد که آیا انقلاب ۵۷ ماهیتی غرب ستیز و به ویژه ضدامریکایی داشته است یا این که این ضدیت بعد از تسخیر سفارت امریکا در ۱۳ آبان ۱۳۵۸ به انقلاب ضمیمه شده است.
در سال های اخیر و به ویژه با پررنگ شدن فشارهای امریکا بر کشورمان از طریق تحریم ها پرسش از ماهیت انقلاب ۵۷ و نسبت آن با امریکا از اهمیت بیشتری برخوردار شده است. اکنون اما پرسش اصلی این است که انقلاب اسلامی در ماهیت اولیه خود چقدر ضدامریکایی بوده است؟ به نظر می رسد برخورد تجربی با این پرسش رجوع به شعارهای پیش و پس از انقلاب است که بیان گر بخش مهمی از واقعیت های اجتماعی - سیاسی در آن دوره اند. محمدحسین پناهی با جمع آوری و تحلیل شعارهای انقلاب در بازه زمانی مهر ۵۶ تا شهریور ۶۰ کوشیده است تا تحلیلی جامعه شناختی از تحولات پیش و پس از انقلاب بدست دهد. این جا 👇👇
http://qjss.atu.ac.ir/article_5188.html
برخی نتایج این پژوهش می تواند پاسخگوی پرسش اصلی این یادداشت باشد:
🔺 مطابق یکی از تقسیم بندی های شعارها، بیشترین اعتراضات با فراوانی ۸۶۳ مربوط به انتقاد از وضعیت سیاسی رژیم شاه بوده است.
🔺 نتیجه دیگر نشان می دهد که اهداف فرهنگی انقلاب با فراوانی ۳۵۹ شعار بیش از اهداف سیاسی و اقتصادی برای مردم مهم بوده اند.
🔺 مطابق تقسیم بندی دیگر خواسته آزادی ها و حقوق سیاسی با فراوانی ۶۹ شعار مهم ترین مطالبه ایرانیان بوده است.
🔺نتیجه دیگر نشان می دهد که در میان اهداف فرهنگی انقلاب؛ شهادت طلبی با فراوانی ۱۴۸ شعار مهم ترین آرمان انقلابیون بوده است.
🔺 مطابق جدول دیگر انتقاد از شاه با فراوانی ۸۶۳ شعار بیشترین و اعتراض به وابستگی شاه به قدرت های بیگانه (احتمالا شعار مرگ بر امریکا) با ۳۷ شعار دارای کمترین فراوانی بوده است.
🔹 نکته پایانی: همچنان که برخی پژوهش گران پیش از این هم گفته اند ماهیت ضدامریکایی انقلاب ایران ادعایی غیرتجربی و اثبات نشده است. بند آخر بررسی مقاله پناهی هم نشان می دهد که کمترین شعارها ناظر به هدف قرار دادن امریکا در اجتماعات مردمی می باشد. حال باید به این پرسش پاسخ داد که چه کسانی و با چه انگیزه هایی موفق شدند که ضدیت امریکا را به هدف اصلی مبارزات پساانقلابی تبدیل کنند؟
@solati_mehran
#انقلاب
#پناهی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
احمد وحیدی وزیر کشور دولت سیزدهم اخیرا گفته است که؛ انقلاب اسلامی از اساس درست شده تا شاخ استکبار و ظلم را بشکند حال ما برویم و هر چه غرب می گویند را بپذیریم!
شاید بعد از گشایش سپهر سیاسی در دوران پس از دوم خرداد ۷۶ بود که بحث ضرورت مذاکره با امریکا به موضوع مهمی در عرصه عمومی ایران تبدیل شد. پیشاهنگ این حرکت هم بدون شک صادق زیبا کلام بود که کوشید تا از یک تابوی تقریبا سی ساله درباره ممنوعیت مذاکره و رابطه با امریکا بگذرد. در همان ایام بود که این بحث هم مطرح شد که آیا انقلاب ۵۷ ماهیتی غرب ستیز و به ویژه ضدامریکایی داشته است یا این که این ضدیت بعد از تسخیر سفارت امریکا در ۱۳ آبان ۱۳۵۸ به انقلاب ضمیمه شده است.
در سال های اخیر و به ویژه با پررنگ شدن فشارهای امریکا بر کشورمان از طریق تحریم ها پرسش از ماهیت انقلاب ۵۷ و نسبت آن با امریکا از اهمیت بیشتری برخوردار شده است. اکنون اما پرسش اصلی این است که انقلاب اسلامی در ماهیت اولیه خود چقدر ضدامریکایی بوده است؟ به نظر می رسد برخورد تجربی با این پرسش رجوع به شعارهای پیش و پس از انقلاب است که بیان گر بخش مهمی از واقعیت های اجتماعی - سیاسی در آن دوره اند. محمدحسین پناهی با جمع آوری و تحلیل شعارهای انقلاب در بازه زمانی مهر ۵۶ تا شهریور ۶۰ کوشیده است تا تحلیلی جامعه شناختی از تحولات پیش و پس از انقلاب بدست دهد. این جا 👇👇
http://qjss.atu.ac.ir/article_5188.html
برخی نتایج این پژوهش می تواند پاسخگوی پرسش اصلی این یادداشت باشد:
🔺 مطابق یکی از تقسیم بندی های شعارها، بیشترین اعتراضات با فراوانی ۸۶۳ مربوط به انتقاد از وضعیت سیاسی رژیم شاه بوده است.
🔺 نتیجه دیگر نشان می دهد که اهداف فرهنگی انقلاب با فراوانی ۳۵۹ شعار بیش از اهداف سیاسی و اقتصادی برای مردم مهم بوده اند.
🔺 مطابق تقسیم بندی دیگر خواسته آزادی ها و حقوق سیاسی با فراوانی ۶۹ شعار مهم ترین مطالبه ایرانیان بوده است.
🔺نتیجه دیگر نشان می دهد که در میان اهداف فرهنگی انقلاب؛ شهادت طلبی با فراوانی ۱۴۸ شعار مهم ترین آرمان انقلابیون بوده است.
🔺 مطابق جدول دیگر انتقاد از شاه با فراوانی ۸۶۳ شعار بیشترین و اعتراض به وابستگی شاه به قدرت های بیگانه (احتمالا شعار مرگ بر امریکا) با ۳۷ شعار دارای کمترین فراوانی بوده است.
🔹 نکته پایانی: همچنان که برخی پژوهش گران پیش از این هم گفته اند ماهیت ضدامریکایی انقلاب ایران ادعایی غیرتجربی و اثبات نشده است. بند آخر بررسی مقاله پناهی هم نشان می دهد که کمترین شعارها ناظر به هدف قرار دادن امریکا در اجتماعات مردمی می باشد. حال باید به این پرسش پاسخ داد که چه کسانی و با چه انگیزه هایی موفق شدند که ضدیت امریکا را به هدف اصلی مبارزات پساانقلابی تبدیل کنند؟
@solati_mehran
#انقلاب
#پناهی
👍55
Forwarded from انجمن جامعه شناسی ایران
گروه آسیب‌ها و مسائل اجتماعی انجمن جامعه‌شناسی ایران برگزار می‌کند:
*سلسله نشست‌های معرفی و نقد کتاب‌های حوزه مسائل اجتماعی ایران*
🔸️نشست اول: نقد و بررسی کتاب چه شد؟
🔹️ با حضور: دکتر عبدالمحمد کاظمی‌پور، دکتر محسن گودرزی، دکتر میرطاهر موسوی، دکتر مهران صولتی و دکتر عباس کاظمی
دبیر نشست: انسیه جلالوند
⏰زمان: دوشنبه، ۱۴۰۲/۸/۲۹، ساعت ۱۷ الی ۲۰
📍محل برگزاری: خانه اندیشمندان علوم انسانی
🎥پخش زنده از اینستاگرام گروه آسیب‌ها و مسائل اجتماعی
Social.problems.isa
@iran_sociology
#انجمن_جامعه_شناسی_ایران
*سلسله نشست‌های معرفی و نقد کتاب‌های حوزه مسائل اجتماعی ایران*
🔸️نشست اول: نقد و بررسی کتاب چه شد؟
🔹️ با حضور: دکتر عبدالمحمد کاظمی‌پور، دکتر محسن گودرزی، دکتر میرطاهر موسوی، دکتر مهران صولتی و دکتر عباس کاظمی
دبیر نشست: انسیه جلالوند
⏰زمان: دوشنبه، ۱۴۰۲/۸/۲۹، ساعت ۱۷ الی ۲۰
📍محل برگزاری: خانه اندیشمندان علوم انسانی
🎥پخش زنده از اینستاگرام گروه آسیب‌ها و مسائل اجتماعی
Social.problems.isa
@iran_sociology
#انجمن_جامعه_شناسی_ایران
👍5
🔹 چرا به راه ژاپن نرفتیم؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ ژاپن شاید مهم ترین کشوری است که نخبگان ایرانی به ویژه در دوران تجدد رویای دست یابی به آن را در ذهن داشتند. اصلاحات امپراتور میجی هم تقریبا ده سال بعد از اصلاحات امیرکبیر آغاز شد و با پیروزی اصلاح گرایان بر حامیان نظم موجود در ژاپن ادامه یافت. این در حالی است که نظم میرزا تقی خانی بعد از سه سال و با قتل او متوقف، و فرآیند تجدد با سکته ای زودهنگام روبرو شد. روشن است که موانع مهمی در کار بودند که کشوری بدون وجود منابع طبیعی توانست به قدرتی مهم در اقتصاد جهان تبدیل شود ولی ما هنوز نتوانسته ایم با داشتن سرمایه های فراوان به جایگاه شایسته ای در جهان دست یابیم. یادداشت زیر می کوشد تا از عللی سخن بگوید که در همان ابتدا دو کشور را به مسیرهای متفاوتی هدایت کرد:
✅ رقابت مخرب روس و انگلیس در ایران: کشور ما در دویست سال گذشته شرایطی بدتر از استعمار مستقیم را تجربه کرده است. اگر هند یا مالزی به دلیل مستعمره شدن موفق به کسب بوروکراسی شده و اذن ورود به دوران حاکمیت قانون را یافتند، رقابت و مداخلات روسیه و انگلستان در دربار ایران، جز خسران برای ایران به ویژه در دوران قاجار چیزی به همراه نیاورد. در این مسیر تمامی تحرکات اصلاحی با کارشکنی بیگانگان مواجه، و کشور به گوشت قربانی مطامع دو قدرت مستقر در مرزهای شمالی و جنوبی تبدیل شد.
✅ فقدان رهبری اصلاح گرا: اگر ژاپن تحت حکمرانی امپراتور میجی توانست به شناختی واقعی از وضعیت خود و غرب دست یافته و سپس با کنار زدن مخالفان محافظه کار به اصلاحاتی بنیادین در ساختارهای کشور دست زند، در ایران ما با فقدان رهبری اصلاح گر برای تغییر وضعیت کشور مواجه بودیم. امیر کبیر و بعد از او میرزا حسین خان سپهسالار هم از قدرت کافی برای راهبری کشور به مسیر توسعه یافتگی برخوردار نبودند و این چنین فرصتی تاریخی برای ایرانیان از کف رفت.
✅ تعارض منافع در ساختار قدرت: بر خلاف ژاپن، دربار ایران به ویژه در عصر ناصری به عرصه ای برای کشمکش میان منافع مختلف کنش گران تبدیل شده بود. جدا از مقاماتی که در عمل کارگزار روس و انگلیس بودند، مادر ناصرالدین شاه، برخی از روحانیون، پاره ای از شاهزادگان ناراضی از اقدامات اصلاحی امیر کبیر و ... مجموعه ای متنوع را در برابر تغییر بنیادین وضعیت کشور تشکیل داده بودند که نهایتا حول دو اصل به وحدت رسیدند: رفتن امیر و حفظ وضع موجود!
✅ فقدان عزم سیاسی برای توسعه: بر خلاف ژاپن که تحت رهبری امپراتور میجی هیات هایی را برای بازدید از مدارس، دانشگاه ها، کارخانجات و صنایع غربیان و درس آموزی از آن ها راهی اروپا کرد، پادشاهان قاجار بیشتر برای تمتع جویی های شبانه به اروپا عزیمت می کردند. هزینه این سفرها هم بیشتر از طریق برخی واگذاری ها به بیگانگان تامین می شد. ژاپن اما اگر چه با همه مدل های توسعه غربی آشنا شد ولی در اخذ الگوهای مطلوب خود دست به گزینش زد و کوشید تا هماهنگی یک مدل با ویژگی های فرهنگی خود را مدنظر قرار دهد.
🔹 نکته پایانی: امروزه تقریبا روشن شده است که توسعه یافتگی یک کشور ارتباط مستقیمی با نقش رهبران آن دارد. آشنایی با غرب، توسعه گرایی، انعطاف پذیری، بهبود خواهی و حساسیت نسبت به فرصت های تاریخی فراروی یک کشور از ویژگی هایی است که توانست ژاپن تحت رهبری امپراتور میجی را در مسیر توسعه یافتگی و کسب جایگاه شایسته جهانی هدایت کند.
@solati_mehran
#ژاپن
#ایران
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ ژاپن شاید مهم ترین کشوری است که نخبگان ایرانی به ویژه در دوران تجدد رویای دست یابی به آن را در ذهن داشتند. اصلاحات امپراتور میجی هم تقریبا ده سال بعد از اصلاحات امیرکبیر آغاز شد و با پیروزی اصلاح گرایان بر حامیان نظم موجود در ژاپن ادامه یافت. این در حالی است که نظم میرزا تقی خانی بعد از سه سال و با قتل او متوقف، و فرآیند تجدد با سکته ای زودهنگام روبرو شد. روشن است که موانع مهمی در کار بودند که کشوری بدون وجود منابع طبیعی توانست به قدرتی مهم در اقتصاد جهان تبدیل شود ولی ما هنوز نتوانسته ایم با داشتن سرمایه های فراوان به جایگاه شایسته ای در جهان دست یابیم. یادداشت زیر می کوشد تا از عللی سخن بگوید که در همان ابتدا دو کشور را به مسیرهای متفاوتی هدایت کرد:
✅ رقابت مخرب روس و انگلیس در ایران: کشور ما در دویست سال گذشته شرایطی بدتر از استعمار مستقیم را تجربه کرده است. اگر هند یا مالزی به دلیل مستعمره شدن موفق به کسب بوروکراسی شده و اذن ورود به دوران حاکمیت قانون را یافتند، رقابت و مداخلات روسیه و انگلستان در دربار ایران، جز خسران برای ایران به ویژه در دوران قاجار چیزی به همراه نیاورد. در این مسیر تمامی تحرکات اصلاحی با کارشکنی بیگانگان مواجه، و کشور به گوشت قربانی مطامع دو قدرت مستقر در مرزهای شمالی و جنوبی تبدیل شد.
✅ فقدان رهبری اصلاح گرا: اگر ژاپن تحت حکمرانی امپراتور میجی توانست به شناختی واقعی از وضعیت خود و غرب دست یافته و سپس با کنار زدن مخالفان محافظه کار به اصلاحاتی بنیادین در ساختارهای کشور دست زند، در ایران ما با فقدان رهبری اصلاح گر برای تغییر وضعیت کشور مواجه بودیم. امیر کبیر و بعد از او میرزا حسین خان سپهسالار هم از قدرت کافی برای راهبری کشور به مسیر توسعه یافتگی برخوردار نبودند و این چنین فرصتی تاریخی برای ایرانیان از کف رفت.
✅ تعارض منافع در ساختار قدرت: بر خلاف ژاپن، دربار ایران به ویژه در عصر ناصری به عرصه ای برای کشمکش میان منافع مختلف کنش گران تبدیل شده بود. جدا از مقاماتی که در عمل کارگزار روس و انگلیس بودند، مادر ناصرالدین شاه، برخی از روحانیون، پاره ای از شاهزادگان ناراضی از اقدامات اصلاحی امیر کبیر و ... مجموعه ای متنوع را در برابر تغییر بنیادین وضعیت کشور تشکیل داده بودند که نهایتا حول دو اصل به وحدت رسیدند: رفتن امیر و حفظ وضع موجود!
✅ فقدان عزم سیاسی برای توسعه: بر خلاف ژاپن که تحت رهبری امپراتور میجی هیات هایی را برای بازدید از مدارس، دانشگاه ها، کارخانجات و صنایع غربیان و درس آموزی از آن ها راهی اروپا کرد، پادشاهان قاجار بیشتر برای تمتع جویی های شبانه به اروپا عزیمت می کردند. هزینه این سفرها هم بیشتر از طریق برخی واگذاری ها به بیگانگان تامین می شد. ژاپن اما اگر چه با همه مدل های توسعه غربی آشنا شد ولی در اخذ الگوهای مطلوب خود دست به گزینش زد و کوشید تا هماهنگی یک مدل با ویژگی های فرهنگی خود را مدنظر قرار دهد.
🔹 نکته پایانی: امروزه تقریبا روشن شده است که توسعه یافتگی یک کشور ارتباط مستقیمی با نقش رهبران آن دارد. آشنایی با غرب، توسعه گرایی، انعطاف پذیری، بهبود خواهی و حساسیت نسبت به فرصت های تاریخی فراروی یک کشور از ویژگی هایی است که توانست ژاپن تحت رهبری امپراتور میجی را در مسیر توسعه یافتگی و کسب جایگاه شایسته جهانی هدایت کند.
@solati_mehran
#ژاپن
#ایران
👍44👎1
Forwarded from SocioMedia
فایل صوتی کامل نشست بررسی کتاب «چه شد؟ داستان افول اجتماع در ایران» با حضور دکتر «میرطاهر موسوی، عباس کاظمی، مهران صولتی، محسن گودرزی، عبدالصمد کاظمی‌پور و انسیه جلالوند» (29 آبان 1402)
📻 CastBox: sociomedia
🆔 @SocioMedia
📻 CastBox: sociomedia
🆔 @SocioMedia