This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
👌 ویدئویی از اظهارات دکتر کریس هیور؛ اسلام شناس و اندیشمند مسیحی ایرلندی :
👈حسین(ع) به شجاعت، معنا بخشید.
🆔 @solati_mehran
👈حسین(ع) به شجاعت، معنا بخشید.
🆔 @solati_mehran
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🖌 پرهیز از تربیت " فاشیستی! "
🌱 نگاه انسانی به تربیت🌱
به مناسبت سالگرد سفر آسمانی
زنده یاد" بانو توران میرهادی"
مادر آموزش و پرورش ایران
@solati_mehran
🌱 نگاه انسانی به تربیت🌱
به مناسبت سالگرد سفر آسمانی
زنده یاد" بانو توران میرهادی"
مادر آموزش و پرورش ایران
@solati_mehran
🔹 نظام تصمیم سازی کشور از چه " عقلانیتی" پیروی می کند؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱یکی از دوستان پرسیده است با وجود حجم بحران های موجود از قبیل کمبود آب، تخریب محیط زیست، بیکاری، ورشکستگی بانک ها، ریزگردها و آسیب های اجتماعی، چرا هیچ اقدام جدی از سوی نهادهای تصمیم گیر کشور در جهت رفع یا حداقل کاهش ابعاد این بحران ها انجام نمی شود؟ آیا مسئولین از وجود این بحران ها بی خبرند یا اینکه خود را عامدانه، به بی خبری زده اند؟ پر واضح است که تصمیم سازان کشور به اطلاعات و اخباری دسترسی دارند که بسیاری از آنها از چشم مردم پوشیده است، بنابراین فرض بی خبری مسئولین از بحران های موجود منتفی می باشد! لذا به نظر می رسد باید پاسخ درست را در ویژگی های منطق، یا عقلانیت حاکم بر فضای تصمیم گیری کشور جستجو کرد! به عبارت روشن تر باید پرسید؛ حاکمیت کدام منطق یا عقلانیت بر فضای ذهنی و عینی جامعه و حکومت، وجود چنین بحران هایی را تداوم بخشیده است؟ به نظر می رسد ما در چهاردهه پیش با حاکمیت دو منطق بر عرصه تصمیم گیری های نظام سیاسی مواجه بوده ایم؛
۱- عقلانیت تحویلی: "تحویل" را در لغت به معنای "جابجا کردن" آورده اند و آنچه از این نوع عقلانیت مدنظر ماست عبارت از "احاله کردن" است. عقلانیت تحویلی به منطقی گفته می شود که می کوشد تا منشاء مشکلات را از یک منبع، به منبعی دیگر منتقل کند. به طور ویژه این عقلانیت در چهاردهه پیش کوشیده است تا منشاء مشکلات داخلی را در خارج از کشور و سرانگشت توطئه گر خارجیان جستجو کند! از یکصد سال پیش که نقش پیرامونی ایران در نظام جهانی محرز شد، حضور ژئوپلیتیک ایران در منطقه حساس خاورمیانه، دخالت دو قدرت روسیه، انگلیس و سپس امریکا را در مقدرات کشور اجتناب ناپذیر ساخت. یعنی در یک نگاه واقع بینانه می توان ریشه برخی از مشکلات کشور در ابعاد مختلف را در سیاست های استعماری و مداخله جویانه این قدرت ها جستجو کرد، ولی واقعیت این است که در دوران پس از انقلاب ما شاهد نوعی افراط و بزرگنمایی در سهم و تاثیر این قدرت ها بر تحولات داخلی بوده ایم، آنچنان که به جای استقبال از جریان اصلاح طلب داخلی، صرفا همه نارسایی های موجود را به خارج از کشور نسبت داده ایم! این جاست که می توان از چیرگی نوعی" عقلانیت تحویلی" بر عرصه سیاست گذاری کشور یاد کرد. منطقی که البته با شدت و ضعف هایی در دوران پیش از انقلاب نیز وجود داشته است!
۲-عقلانیت تسویفی: "تسویف" در لغت به معنای " به تاخیر انداختن" و " امروز و فردا کردن" است. این منطق به نحو بارزی در چهاردهه بعد از انقلاب بر نظم سیاسی ایران سیطره داشته است. دو تصمیم سرنوشت ساز پذیرش قطعنامه ۵۹۸، و برجام هم در زمانی صورت گرفت که کارد به استخوان رسیده، و تداوم روند پیشین امکان پذیر نبود! عقلانیت تسویفی ابتکار عمل و شجاعت تصمیم گیری را سلب کرده و کشور را از مزیت اخذ یک تصمیم بهنگام و فایده بخش محروم می کند! هم اکنون داستان بحران هایی مانند آب، محیط زیست، ورشکستگی بانک ها و آسیب های اجتماعی هم از تداوم وجود این منطق در عرصه سیاست گذاری حکایت دارد. در همه این حوزه ها کشور فاقد یک نگاه کلان و راهبردی است، اقدامات جنبه موقتی و کوتاه مدت داشته و اخذ تصمیم های بزرگ در حوزه های بحرانی مداوم به تاخیر می افتد! کاملا روشن است که خروج کشور از بحران های زنجیره ای پدیدآمده مستلزم پرداخت هزینه می باشد. اما نگاه پوپولیستی حاکم بر بخشی از نظم سیاسی کشور مانع اصلی بر سر اتخاذ چنین تصمیم هایی تلقی می شود. برداشت خاص از دو مفهوم "انقلاب" و "مردم "، دیری است که برخی از سیاستمداران را اسیر، و خلاقیت و شجاعت گذار از وضع موجود را برای ایشان دشوار کرده است!
🔹 نکته پایانی: خروج از وضعیت ناگوار کنونی پیش از هر چیز مستلزم شناخت عقلانیت حاکم بر آن است. همان منطقی که ارتباط مستقیمی با وجود ساختارهای معیوب فعلی دارد. به نظر می رسد شکل گیری نوعی "خودآگاهی ملی" درباره آسیب های حاکمیت چنین عقلانیتی، پیش نیاز خروج از چنین وضعیتی می باشد. امری که البته با عدم توازن نیروهای سیاسی موجود چندان آسان به نظر نمی رسد...
#عقلانیت
#عقلانیت_تحویلی
#عقلانیت_تسویفی
@solati_mehran
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱یکی از دوستان پرسیده است با وجود حجم بحران های موجود از قبیل کمبود آب، تخریب محیط زیست، بیکاری، ورشکستگی بانک ها، ریزگردها و آسیب های اجتماعی، چرا هیچ اقدام جدی از سوی نهادهای تصمیم گیر کشور در جهت رفع یا حداقل کاهش ابعاد این بحران ها انجام نمی شود؟ آیا مسئولین از وجود این بحران ها بی خبرند یا اینکه خود را عامدانه، به بی خبری زده اند؟ پر واضح است که تصمیم سازان کشور به اطلاعات و اخباری دسترسی دارند که بسیاری از آنها از چشم مردم پوشیده است، بنابراین فرض بی خبری مسئولین از بحران های موجود منتفی می باشد! لذا به نظر می رسد باید پاسخ درست را در ویژگی های منطق، یا عقلانیت حاکم بر فضای تصمیم گیری کشور جستجو کرد! به عبارت روشن تر باید پرسید؛ حاکمیت کدام منطق یا عقلانیت بر فضای ذهنی و عینی جامعه و حکومت، وجود چنین بحران هایی را تداوم بخشیده است؟ به نظر می رسد ما در چهاردهه پیش با حاکمیت دو منطق بر عرصه تصمیم گیری های نظام سیاسی مواجه بوده ایم؛
۱- عقلانیت تحویلی: "تحویل" را در لغت به معنای "جابجا کردن" آورده اند و آنچه از این نوع عقلانیت مدنظر ماست عبارت از "احاله کردن" است. عقلانیت تحویلی به منطقی گفته می شود که می کوشد تا منشاء مشکلات را از یک منبع، به منبعی دیگر منتقل کند. به طور ویژه این عقلانیت در چهاردهه پیش کوشیده است تا منشاء مشکلات داخلی را در خارج از کشور و سرانگشت توطئه گر خارجیان جستجو کند! از یکصد سال پیش که نقش پیرامونی ایران در نظام جهانی محرز شد، حضور ژئوپلیتیک ایران در منطقه حساس خاورمیانه، دخالت دو قدرت روسیه، انگلیس و سپس امریکا را در مقدرات کشور اجتناب ناپذیر ساخت. یعنی در یک نگاه واقع بینانه می توان ریشه برخی از مشکلات کشور در ابعاد مختلف را در سیاست های استعماری و مداخله جویانه این قدرت ها جستجو کرد، ولی واقعیت این است که در دوران پس از انقلاب ما شاهد نوعی افراط و بزرگنمایی در سهم و تاثیر این قدرت ها بر تحولات داخلی بوده ایم، آنچنان که به جای استقبال از جریان اصلاح طلب داخلی، صرفا همه نارسایی های موجود را به خارج از کشور نسبت داده ایم! این جاست که می توان از چیرگی نوعی" عقلانیت تحویلی" بر عرصه سیاست گذاری کشور یاد کرد. منطقی که البته با شدت و ضعف هایی در دوران پیش از انقلاب نیز وجود داشته است!
۲-عقلانیت تسویفی: "تسویف" در لغت به معنای " به تاخیر انداختن" و " امروز و فردا کردن" است. این منطق به نحو بارزی در چهاردهه بعد از انقلاب بر نظم سیاسی ایران سیطره داشته است. دو تصمیم سرنوشت ساز پذیرش قطعنامه ۵۹۸، و برجام هم در زمانی صورت گرفت که کارد به استخوان رسیده، و تداوم روند پیشین امکان پذیر نبود! عقلانیت تسویفی ابتکار عمل و شجاعت تصمیم گیری را سلب کرده و کشور را از مزیت اخذ یک تصمیم بهنگام و فایده بخش محروم می کند! هم اکنون داستان بحران هایی مانند آب، محیط زیست، ورشکستگی بانک ها و آسیب های اجتماعی هم از تداوم وجود این منطق در عرصه سیاست گذاری حکایت دارد. در همه این حوزه ها کشور فاقد یک نگاه کلان و راهبردی است، اقدامات جنبه موقتی و کوتاه مدت داشته و اخذ تصمیم های بزرگ در حوزه های بحرانی مداوم به تاخیر می افتد! کاملا روشن است که خروج کشور از بحران های زنجیره ای پدیدآمده مستلزم پرداخت هزینه می باشد. اما نگاه پوپولیستی حاکم بر بخشی از نظم سیاسی کشور مانع اصلی بر سر اتخاذ چنین تصمیم هایی تلقی می شود. برداشت خاص از دو مفهوم "انقلاب" و "مردم "، دیری است که برخی از سیاستمداران را اسیر، و خلاقیت و شجاعت گذار از وضع موجود را برای ایشان دشوار کرده است!
🔹 نکته پایانی: خروج از وضعیت ناگوار کنونی پیش از هر چیز مستلزم شناخت عقلانیت حاکم بر آن است. همان منطقی که ارتباط مستقیمی با وجود ساختارهای معیوب فعلی دارد. به نظر می رسد شکل گیری نوعی "خودآگاهی ملی" درباره آسیب های حاکمیت چنین عقلانیتی، پیش نیاز خروج از چنین وضعیتی می باشد. امری که البته با عدم توازن نیروهای سیاسی موجود چندان آسان به نظر نمی رسد...
#عقلانیت
#عقلانیت_تحویلی
#عقلانیت_تسویفی
@solati_mehran
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
⚫️ سخت است بغض داشته باشی و بغضت را هیچ آهنگی نشکند جز صدای کسی که دیگر نیست!
🔳 در اندوه از دست دادن هموطنانمان، لالایی با گویش کردی
#ایران_تسلیت
✅ @solati_mehran
🔳 در اندوه از دست دادن هموطنانمان، لالایی با گویش کردی
#ایران_تسلیت
✅ @solati_mehran
🔹 چند " پرسش " به جای یک " تسلیت! " 🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱تسلیت نمی گویم چرا که به تسلیت گفتن عادت کرده ایم! همان عادتی که ما را به مرگ تدریجی کشانده و از تمهید ایمنی و پیش بینی تدارک لازم برای جلوگیری از تکرار چنین حوادثی بازداشته است! تسلیت نمی گویم چون تلاش برای تخفیف فاجعه، خود عین فاجعه است! و تخفیف فاجعه؛ فراموش کردن مسئولیت های حکومت و مردم در قبال شرایط مشابه آینده است! از همین رو ترجیح می دهم تا به جای عرض تسلیت، چند پرسش را به اشتراک بگذارم تنها به این امید که پیگیری آنها گامی به سوی کاهش تکرار چنین حوادثی باشد.
✏️ چاره عدم توازن ساختاری در توسعه کشور چیست؟ با کدام توجیه مناطق مرزی باید بیش از همه دچار محرومیت باشند؟
✏️ چرا نوسازی و استحکام بخشی بافت های فرسوده همچنان به کندی پیش می رود؟ آیا برنامه جامعی در این زمینه وجود دارد؟
✏️ وضعیت مدیریت بحران کشور چگونه است؟ آیا درست است که سازمان مدیریت بحران، خود نیز دچار بحران است؟
✏️ با وجود توانمندی جامعه مدنی ایران جهت حضور در عرصه های آموزش و امداد، چرا از این ظرفیت توسط دولت ها استفاده نمی شود؟
✏️ چه راه هایی برای هدایت احساسات و عواطف ملی(در روزهای پس از حادثه) به سوی افزایش سرمایه اجتماعی جامعه ایران وجود دارد؟
✏️ نظارت بر ساخت و سازها در کشور چه وضعیتی دارد؟ آیا مقررات سختگیرانه ای در این زمینه موجود است؟
✏️پروژه عظیمی چون مسکن مهر چگونه با حداقلی ترین استانداردهای ایمنی ساخته شده است؟
✏️ چه راه هایی برای بازسازی روحی آسیب دیدگان زلزله وجود دارد؟ آیا قرار است مردم، افسرده و ناامید به حال خود رها شوند؟!
✏️ آیا تنها آلام جمعی می توانند انسجام ملی را تقویت کنند، یا می توانیم به همبستگی ملی در سایه شادی ها هم بیندیشیم؟
✏️ چه طرح جامعی برای نهادینه کردن مشارکت مردم و حمایت حکومت در چنین رویدادهایی می توان پیشنهاد کرد؟
#تسلیت
#فاجعه
#مدیریت_بحران
@solati_mehran
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱تسلیت نمی گویم چرا که به تسلیت گفتن عادت کرده ایم! همان عادتی که ما را به مرگ تدریجی کشانده و از تمهید ایمنی و پیش بینی تدارک لازم برای جلوگیری از تکرار چنین حوادثی بازداشته است! تسلیت نمی گویم چون تلاش برای تخفیف فاجعه، خود عین فاجعه است! و تخفیف فاجعه؛ فراموش کردن مسئولیت های حکومت و مردم در قبال شرایط مشابه آینده است! از همین رو ترجیح می دهم تا به جای عرض تسلیت، چند پرسش را به اشتراک بگذارم تنها به این امید که پیگیری آنها گامی به سوی کاهش تکرار چنین حوادثی باشد.
✏️ چاره عدم توازن ساختاری در توسعه کشور چیست؟ با کدام توجیه مناطق مرزی باید بیش از همه دچار محرومیت باشند؟
✏️ چرا نوسازی و استحکام بخشی بافت های فرسوده همچنان به کندی پیش می رود؟ آیا برنامه جامعی در این زمینه وجود دارد؟
✏️ وضعیت مدیریت بحران کشور چگونه است؟ آیا درست است که سازمان مدیریت بحران، خود نیز دچار بحران است؟
✏️ با وجود توانمندی جامعه مدنی ایران جهت حضور در عرصه های آموزش و امداد، چرا از این ظرفیت توسط دولت ها استفاده نمی شود؟
✏️ چه راه هایی برای هدایت احساسات و عواطف ملی(در روزهای پس از حادثه) به سوی افزایش سرمایه اجتماعی جامعه ایران وجود دارد؟
✏️ نظارت بر ساخت و سازها در کشور چه وضعیتی دارد؟ آیا مقررات سختگیرانه ای در این زمینه موجود است؟
✏️پروژه عظیمی چون مسکن مهر چگونه با حداقلی ترین استانداردهای ایمنی ساخته شده است؟
✏️ چه راه هایی برای بازسازی روحی آسیب دیدگان زلزله وجود دارد؟ آیا قرار است مردم، افسرده و ناامید به حال خود رها شوند؟!
✏️ آیا تنها آلام جمعی می توانند انسجام ملی را تقویت کنند، یا می توانیم به همبستگی ملی در سایه شادی ها هم بیندیشیم؟
✏️ چه طرح جامعی برای نهادینه کردن مشارکت مردم و حمایت حکومت در چنین رویدادهایی می توان پیشنهاد کرد؟
#تسلیت
#فاجعه
#مدیریت_بحران
@solati_mehran
🔹 زلزله و شکست جامعه سازی در ایران! 🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 تا کنون صادق زیبا کلام ۲۳۵ میلیون و نرگس کلباسی ۳۹۲ میلیون کمک های مردمی برای زلزله زدگان غرب کشور جمع آوری کرده اند. همچنین برخی از مردم خود عازم این مناطق شده اند تا مستقیما کمک ها را بدست نیازمندان برسانند! از سوی دیگر شاهد بحران اعتماد عمومی در سازمان های رسمی امدادرسان هستیم به طوری که برخی از مسئولین هلال احمر و بهزیستی از جامعه شناسان خواسته اند تا یاریگر آنها در احیای اعتماد از دست رفته مردم به ایشان باشند! سقوط سرمایه اجتماعی و بحران اعتماد عمومی در ایران به مرزهای خطرناکی رسیده است! اگر در ابتدای انقلاب برخی نهادهای مردمی همچون جهادسازندگی قادر بودند تا عواطف و احساسات مردمی را به سمت و سوی محرومیت زدایی از روستاها سوق دهند، امروزه شاهد اضمحلال سازمان های رسمی و دولتی در ذهن و ضمیر جامعه هستیم! امروزه در جهان مدرن شاهد افزایش تمایزات نهادی هستیم. نهادهای سیاست، فرهنگ، اقتصاد، دین و خانواده از یکدیگر تفکیک شده و کارکردهای ویژه خود را انجام می دهند. در این میان البته افراد مشهور و سلبریتی ها هم جایگاه ممتاز خود را داشته و از توان تاثیرگذاری بالایی بر افکار عمومی برخوردارند، هر چند که هیچ گاه نمی توانند جای خالی نهادها را پر کرده و کارکرد آنها را انجام دهند. ولی امروزه در ایران شاهد" شکست فرایند جامعه سازی" در اذهان مردم هستیم. غلیان احساسات پرشور مردم در هنگامه زلزله غرب کشور نباید ما را از" بحران نهادی" و اجتماعی در کشور غافل کند! بحرانی که نه تنها فرآیند مدیریت کشور را دچار اختلال می کند بلکه نشانه روشنی از ذره ای شدن جامعه می باشد. در چنین فضایی اگر چه حضور افراد مشهور و خوشنام می تواند به تسریع جمع آوری مطمئن کمک های مردمی انجامیده و مرهمی بر دردهای آسیب دیدگان از حوادث طبیعی باشد ولی ناخواسته به افزایش وزن افراد و" شخصی شدن سیاست" در ایران می انجامد! اگر اعتماد مولد سرمایه اجتماعی را در سه سطح، افراد، نهادهای مدنی و سازمان های دولتی رده بندی کنیم روشن است که بحران اعتماد مردم به دستگاه های دولتی در کوتاه مدت قابل ترمیم نیست، ولی به نظر می رسد که می توان از فوران احساسات در چنین فجایعی برای افزایش اعتماد به نهادهای مدنی و سازمان های مردم نهاد بهره جست. آینده ایران نه در گرو " اعتماد نمادین "به افراد، بلکه در قبال "اعتماد نهادین" به سازمان های مردم نهاد رقم می خورد! با گسترش بحران های اجتماعی از قبیل آب، محیط زیست، آسیب های اجتماعی و ...، این نهادهای مدنی هستند که باید فعالیت در این عرصه ها را تشدید و به نوعی جایگزین دولت شوند. متاسفانه دخالت های دولتی در این حوزه ها تاکنون جز خسارت به بار نیاورده و اکنون باید با فشارهای جامعه مدنی به مسیر صحیح هدایت شود. اکنون فرصت مناسبی است که هم به قهرمانان ملی فروتنانه توصیه کرد که با معرفی نهادهای مدنی مطمئن به مردم گام بلندی را در جهت نزدیکی مردم به این سازمان ها بردارند و هم از حکومت خواست که اقدامی جدی را برای بازسازی اعتماد مردم به سازمان های دولتی انجام دهند. آینده درخشان ایران تنها از مسیر ترمیم سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی شهروندان می گذرد...
#زلزله
#سرمایه_اجتماعی
#اعتماد_عمومی
@solati_mehran
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 تا کنون صادق زیبا کلام ۲۳۵ میلیون و نرگس کلباسی ۳۹۲ میلیون کمک های مردمی برای زلزله زدگان غرب کشور جمع آوری کرده اند. همچنین برخی از مردم خود عازم این مناطق شده اند تا مستقیما کمک ها را بدست نیازمندان برسانند! از سوی دیگر شاهد بحران اعتماد عمومی در سازمان های رسمی امدادرسان هستیم به طوری که برخی از مسئولین هلال احمر و بهزیستی از جامعه شناسان خواسته اند تا یاریگر آنها در احیای اعتماد از دست رفته مردم به ایشان باشند! سقوط سرمایه اجتماعی و بحران اعتماد عمومی در ایران به مرزهای خطرناکی رسیده است! اگر در ابتدای انقلاب برخی نهادهای مردمی همچون جهادسازندگی قادر بودند تا عواطف و احساسات مردمی را به سمت و سوی محرومیت زدایی از روستاها سوق دهند، امروزه شاهد اضمحلال سازمان های رسمی و دولتی در ذهن و ضمیر جامعه هستیم! امروزه در جهان مدرن شاهد افزایش تمایزات نهادی هستیم. نهادهای سیاست، فرهنگ، اقتصاد، دین و خانواده از یکدیگر تفکیک شده و کارکردهای ویژه خود را انجام می دهند. در این میان البته افراد مشهور و سلبریتی ها هم جایگاه ممتاز خود را داشته و از توان تاثیرگذاری بالایی بر افکار عمومی برخوردارند، هر چند که هیچ گاه نمی توانند جای خالی نهادها را پر کرده و کارکرد آنها را انجام دهند. ولی امروزه در ایران شاهد" شکست فرایند جامعه سازی" در اذهان مردم هستیم. غلیان احساسات پرشور مردم در هنگامه زلزله غرب کشور نباید ما را از" بحران نهادی" و اجتماعی در کشور غافل کند! بحرانی که نه تنها فرآیند مدیریت کشور را دچار اختلال می کند بلکه نشانه روشنی از ذره ای شدن جامعه می باشد. در چنین فضایی اگر چه حضور افراد مشهور و خوشنام می تواند به تسریع جمع آوری مطمئن کمک های مردمی انجامیده و مرهمی بر دردهای آسیب دیدگان از حوادث طبیعی باشد ولی ناخواسته به افزایش وزن افراد و" شخصی شدن سیاست" در ایران می انجامد! اگر اعتماد مولد سرمایه اجتماعی را در سه سطح، افراد، نهادهای مدنی و سازمان های دولتی رده بندی کنیم روشن است که بحران اعتماد مردم به دستگاه های دولتی در کوتاه مدت قابل ترمیم نیست، ولی به نظر می رسد که می توان از فوران احساسات در چنین فجایعی برای افزایش اعتماد به نهادهای مدنی و سازمان های مردم نهاد بهره جست. آینده ایران نه در گرو " اعتماد نمادین "به افراد، بلکه در قبال "اعتماد نهادین" به سازمان های مردم نهاد رقم می خورد! با گسترش بحران های اجتماعی از قبیل آب، محیط زیست، آسیب های اجتماعی و ...، این نهادهای مدنی هستند که باید فعالیت در این عرصه ها را تشدید و به نوعی جایگزین دولت شوند. متاسفانه دخالت های دولتی در این حوزه ها تاکنون جز خسارت به بار نیاورده و اکنون باید با فشارهای جامعه مدنی به مسیر صحیح هدایت شود. اکنون فرصت مناسبی است که هم به قهرمانان ملی فروتنانه توصیه کرد که با معرفی نهادهای مدنی مطمئن به مردم گام بلندی را در جهت نزدیکی مردم به این سازمان ها بردارند و هم از حکومت خواست که اقدامی جدی را برای بازسازی اعتماد مردم به سازمان های دولتی انجام دهند. آینده درخشان ایران تنها از مسیر ترمیم سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی شهروندان می گذرد...
#زلزله
#سرمایه_اجتماعی
#اعتماد_عمومی
@solati_mehran
🔹 گزارش ملی زلزله غرب کشور تهیه شود!🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
زمانی که حادثه ناگوار پلاسکو به وقوع پیوست، مطالبه تهیه یک گزارش ملی مطرح و محقق شد. رییس جمهور هیاتی را مامور تهیه این گزارش کرد که پس از مدتی هم منتشر و در اختیار عموم مردم قرار گرفت. اگر چه دست اندرکاران کوشیدند تا گزارش تهیه شده جامع باشد ولی با ورود کشور به رقابت های های انتخاباتی اصل موضوع به محاق رفت و بیان گزارش گوش شنوایی نیافت! اما اینک با تجربه اندوزی از گزارش پلاسکو و مختصات کنونی میدان سیاست ایران می توان مطالبه تهیه گزارش ملی زلزله غرب کشور را با لحاظ کردن نکات زیر نزد افکار عمومی مطرح کرد:
1⃣ هم اکنون مناقشه بر سر مسکن مهر به یک شکاف جناحی شدید میان هواداران روحانی و احمدی نژاد تبدیل شده است. اختلافی که می رود تا با تیره کردن فضای داوری، امکان تکرار اشتباهات گذشته را دوباره فراهم آورد! از همین رو این بار به جای رییس جمهور، باید مجلس وظیفه تهیه گزارش ملی زلزله را بر عهده گیرد. به نظر می رسد در فضای به شدت جناحی موجود کشور، گزارش تهیه شده توسط مجلس می تواند از مقبولیت بیشتری نزد افکار عمومی برخوردار شود!
2⃣ جدال بر سر کیفیت ساخت مسکن مهر همچنین باعث شکل گیری هجمه هایی میان اصناف مختلف کشور شد. بارزترین تهاجم علیه مهندسان شکل گرفت که هنوز روشن نشده تا چه حد در حادثه اخیر مقصر بوده اند! گزارش ملی زلزله غرب باید به درستی نقش احتمالی مهندسان ناظر در پروژه های ساختمانی منطقه از قبیل مسکن مهر و بیمارستان تازه تاسیس اسلام آباد غرب را روشن و به مجادله میان اقشار و اصناف مختلف کشور پایان دهد. اختلافی که می تواند با دامن زدن به بی اعتمادی موجود برای کشور زیان بار باشد!
3⃣ با گذشت چند روز از زلزله، سرگردانی در میان مردم بر سر اعتماد یا بی اعتمادی به سازمان های دولتی همچنان ادامه دارد. اقبال به سلبریتی ها در عرصه جمع آوری کمک های مردمی هم در افزایش این حساسیت موثر بوده است! حداقل یکی از موارد مهمی که گزارش ملی زلزله غرب باید بر آن تمرکز کند، تلاش برای ارائه توضیحی شفاف و قانع کننده از عملکرد سازمان های دولتی مانند کمیته امداد، بهزیستی و هلال احمر در حادثه اخیر است. اقدامی که می تواند در جلب اعتماد مجدد شهروندان به نهادهای امداد رسان دولتی موثر باشد!
🔹 اگر ارائه گزارش ملی زلزله غرب توسط مجلس منجر به حل و فصل یک مناقشه جناحی در مورد مسائلی مانند مسکن مهر یا روند امداد رسانی شود، می توان نسبت به تبدیل پیوندها و احساسات انسانی روزهای اخیر، به یک سرمایه اجتماعی قابل اتکا به عنوان پیش نیاز توسعه پایدار کشور امیدوار بود، در غیر این صورت باید همچنان سوگوار فرصت سوزی های تکراری در این سرزمین باشیم...
( اگر تهیه گزارش ملی زلزله غرب کشور مطالبه شما هم محسوب می شود، این متن را برای دیگران هم بفرستید)
#زلزله
#گزارش_ملی
#سرمایه_اجتماعی
@solati_mehran
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
زمانی که حادثه ناگوار پلاسکو به وقوع پیوست، مطالبه تهیه یک گزارش ملی مطرح و محقق شد. رییس جمهور هیاتی را مامور تهیه این گزارش کرد که پس از مدتی هم منتشر و در اختیار عموم مردم قرار گرفت. اگر چه دست اندرکاران کوشیدند تا گزارش تهیه شده جامع باشد ولی با ورود کشور به رقابت های های انتخاباتی اصل موضوع به محاق رفت و بیان گزارش گوش شنوایی نیافت! اما اینک با تجربه اندوزی از گزارش پلاسکو و مختصات کنونی میدان سیاست ایران می توان مطالبه تهیه گزارش ملی زلزله غرب کشور را با لحاظ کردن نکات زیر نزد افکار عمومی مطرح کرد:
1⃣ هم اکنون مناقشه بر سر مسکن مهر به یک شکاف جناحی شدید میان هواداران روحانی و احمدی نژاد تبدیل شده است. اختلافی که می رود تا با تیره کردن فضای داوری، امکان تکرار اشتباهات گذشته را دوباره فراهم آورد! از همین رو این بار به جای رییس جمهور، باید مجلس وظیفه تهیه گزارش ملی زلزله را بر عهده گیرد. به نظر می رسد در فضای به شدت جناحی موجود کشور، گزارش تهیه شده توسط مجلس می تواند از مقبولیت بیشتری نزد افکار عمومی برخوردار شود!
2⃣ جدال بر سر کیفیت ساخت مسکن مهر همچنین باعث شکل گیری هجمه هایی میان اصناف مختلف کشور شد. بارزترین تهاجم علیه مهندسان شکل گرفت که هنوز روشن نشده تا چه حد در حادثه اخیر مقصر بوده اند! گزارش ملی زلزله غرب باید به درستی نقش احتمالی مهندسان ناظر در پروژه های ساختمانی منطقه از قبیل مسکن مهر و بیمارستان تازه تاسیس اسلام آباد غرب را روشن و به مجادله میان اقشار و اصناف مختلف کشور پایان دهد. اختلافی که می تواند با دامن زدن به بی اعتمادی موجود برای کشور زیان بار باشد!
3⃣ با گذشت چند روز از زلزله، سرگردانی در میان مردم بر سر اعتماد یا بی اعتمادی به سازمان های دولتی همچنان ادامه دارد. اقبال به سلبریتی ها در عرصه جمع آوری کمک های مردمی هم در افزایش این حساسیت موثر بوده است! حداقل یکی از موارد مهمی که گزارش ملی زلزله غرب باید بر آن تمرکز کند، تلاش برای ارائه توضیحی شفاف و قانع کننده از عملکرد سازمان های دولتی مانند کمیته امداد، بهزیستی و هلال احمر در حادثه اخیر است. اقدامی که می تواند در جلب اعتماد مجدد شهروندان به نهادهای امداد رسان دولتی موثر باشد!
🔹 اگر ارائه گزارش ملی زلزله غرب توسط مجلس منجر به حل و فصل یک مناقشه جناحی در مورد مسائلی مانند مسکن مهر یا روند امداد رسانی شود، می توان نسبت به تبدیل پیوندها و احساسات انسانی روزهای اخیر، به یک سرمایه اجتماعی قابل اتکا به عنوان پیش نیاز توسعه پایدار کشور امیدوار بود، در غیر این صورت باید همچنان سوگوار فرصت سوزی های تکراری در این سرزمین باشیم...
( اگر تهیه گزارش ملی زلزله غرب کشور مطالبه شما هم محسوب می شود، این متن را برای دیگران هم بفرستید)
#زلزله
#گزارش_ملی
#سرمایه_اجتماعی
@solati_mehran
این نمایی از زیباترین ترافیک جهان نیست! نشانه ای است آشکار از سقوط سرمایه اجتماعی در ایران! بحران اعتماد عمومی در حال افزایش سرسام آور هزینه های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی برای کشور است!
@solati_mehran
@solati_mehran
Forwarded from اتچ بات
🔹 روایتی از دموکراسی خواهی ایرانیان!🔹
ایرانیان نخستین ملت آسیایی بودند که " سخن" از آزادی خواهی، عدالت، دموکراسی و پارلمانتاریسم به میان آوردند و حتی در شکل دادن به پارلمان تا آنجا پیش رفتند که مامور سیاسی انگلیس در گزارشی به لندن نوشت؛ " نظام پارلمانی ایران از اکثر پارلمان های اروپا بالاتر است و از این نظر گاه حتی با ما در پارلمان های دنیا قابل قیاس است".
اقتدار گرایی ایرانی در عهد قاجار/ محمود سریع القلم/ ص ۱۴
#دموکراسی
#پارلمان
@solati_mehran
ایرانیان نخستین ملت آسیایی بودند که " سخن" از آزادی خواهی، عدالت، دموکراسی و پارلمانتاریسم به میان آوردند و حتی در شکل دادن به پارلمان تا آنجا پیش رفتند که مامور سیاسی انگلیس در گزارشی به لندن نوشت؛ " نظام پارلمانی ایران از اکثر پارلمان های اروپا بالاتر است و از این نظر گاه حتی با ما در پارلمان های دنیا قابل قیاس است".
اقتدار گرایی ایرانی در عهد قاجار/ محمود سریع القلم/ ص ۱۴
#دموکراسی
#پارلمان
@solati_mehran
Telegram
attach 📎
🔹 چرا در انتقال " میراث فرهنگی " خود به نسل های آینده شکست خورده ایم؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱چند ماه پیش دکتر مهر محمدی سرپرست دانشگاه فرهنگیان از برنامه این دانشگاه جهت ایجاد علاقه به میراث فرهنگی کشور نزد دانشجومعلمان سخن به میان آورد. برنامه ای که البته نمی توان چندان به امیدبخش بودن آن امیدوار بود! مفروض مهر محمدی این است که معلمان میهن پرست قادر خواهند بود تا عشق به ملیت را به دانش آموزان خود منتقل و فصل جدیدی را رقم زنند. اما روشن است که به دلایل زیر این کار بسیار دشوار می باشد:
🖌 برخورد مراجع سیاسی کشور با میراث فرهنگی این سرزمین بسیار مکانیکی است! جدای از پاره ای کج سلیقگی ها و بی مهری ها در قبال بخش ایرانیت این میراث، این نگرش که مخاطبان کاملا منفعل بوده و باید در قبال آگاهی بخشی های دولتی در این زمینه کاملا تسلیم باشند، غیر قابل قبول به نظر می رسد. میراث فرهنگی زمانی به آیندگان انتقال می یابد که این نسل ها در قبال پذیرش یا رد این میراث مختار، و در تفسیر آن مشارکت داشته باشند!
🖌 میراث فرهنگی ما عموما انتزاعی و غیر کاربردی است، به عبارت دیگر در این سال ها تلاش های اندکی برای بازخوانی این میراث در افق نیازهای امروز ما صورت گرفته است( مثلا اینکه حافظ برای جامعه امروز ما چه پیامی دارد و ...) . همین مساله موجب افزایش نگاه تزئینی به این میراث شده است. به این معنا که فقط کسانی به این میراث می پردازند که از بند نیازهای اولیه مانند معیشت و مسکن فراغت یافته و اکنون مایلند که به این امور بیندیشند. نگاهی که نه تنها به مهجوریت میراث فرهنگی می انجامد بلکه کشور را از ضرورت پرداختن جدی به آن غافل می کند!
🖌 پرداختن به میراث فرهنگی نباید به عنوان ابزاری برای ایستادن مقابل جهان تلقی شود! چنین رویکردی موجب سیاسی شدن سریع موضوع شده و به دلیل شکاف تاریخی دولت- ملت در ایران به سرعت نوعی انزجار ایجاد می کند! از همین رو پرداختن به میراث فرهنگی نیازمند نوعی توافق کلان سیاسی برای دور نگه داشتن آن از منازعات زرد سیاسی است. تجربه نشان داده است که در ایران امروز نپرداختن به یک موضوع، مفید تر و کم زیان تر از سیاسی و ابزاری کردن آن است!
🔹 نکته پایانی: غفلت از موضوع میراث فرهنگی در کشور به اندازه ای اسفناک است که بیم آن می رود نسل های آتی دیگر سعدی یا حافظ را نشناسند! پرواضح است ملتی که حافظه تاریخی ضعیفی داشته باشد قادر نیست در کشاکش رقابت های جهانی تاب آورده و از هویت خود دفاع کند! حضور پررنگ ما در عرصه آینده مناسبات جهانی بیشتر از مسیر فرهنگ می گذرد تا سیاست!
#میراث_فرهنگی
#دانشگاه_فرهنگیان
@solati_mehran
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱چند ماه پیش دکتر مهر محمدی سرپرست دانشگاه فرهنگیان از برنامه این دانشگاه جهت ایجاد علاقه به میراث فرهنگی کشور نزد دانشجومعلمان سخن به میان آورد. برنامه ای که البته نمی توان چندان به امیدبخش بودن آن امیدوار بود! مفروض مهر محمدی این است که معلمان میهن پرست قادر خواهند بود تا عشق به ملیت را به دانش آموزان خود منتقل و فصل جدیدی را رقم زنند. اما روشن است که به دلایل زیر این کار بسیار دشوار می باشد:
🖌 برخورد مراجع سیاسی کشور با میراث فرهنگی این سرزمین بسیار مکانیکی است! جدای از پاره ای کج سلیقگی ها و بی مهری ها در قبال بخش ایرانیت این میراث، این نگرش که مخاطبان کاملا منفعل بوده و باید در قبال آگاهی بخشی های دولتی در این زمینه کاملا تسلیم باشند، غیر قابل قبول به نظر می رسد. میراث فرهنگی زمانی به آیندگان انتقال می یابد که این نسل ها در قبال پذیرش یا رد این میراث مختار، و در تفسیر آن مشارکت داشته باشند!
🖌 میراث فرهنگی ما عموما انتزاعی و غیر کاربردی است، به عبارت دیگر در این سال ها تلاش های اندکی برای بازخوانی این میراث در افق نیازهای امروز ما صورت گرفته است( مثلا اینکه حافظ برای جامعه امروز ما چه پیامی دارد و ...) . همین مساله موجب افزایش نگاه تزئینی به این میراث شده است. به این معنا که فقط کسانی به این میراث می پردازند که از بند نیازهای اولیه مانند معیشت و مسکن فراغت یافته و اکنون مایلند که به این امور بیندیشند. نگاهی که نه تنها به مهجوریت میراث فرهنگی می انجامد بلکه کشور را از ضرورت پرداختن جدی به آن غافل می کند!
🖌 پرداختن به میراث فرهنگی نباید به عنوان ابزاری برای ایستادن مقابل جهان تلقی شود! چنین رویکردی موجب سیاسی شدن سریع موضوع شده و به دلیل شکاف تاریخی دولت- ملت در ایران به سرعت نوعی انزجار ایجاد می کند! از همین رو پرداختن به میراث فرهنگی نیازمند نوعی توافق کلان سیاسی برای دور نگه داشتن آن از منازعات زرد سیاسی است. تجربه نشان داده است که در ایران امروز نپرداختن به یک موضوع، مفید تر و کم زیان تر از سیاسی و ابزاری کردن آن است!
🔹 نکته پایانی: غفلت از موضوع میراث فرهنگی در کشور به اندازه ای اسفناک است که بیم آن می رود نسل های آتی دیگر سعدی یا حافظ را نشناسند! پرواضح است ملتی که حافظه تاریخی ضعیفی داشته باشد قادر نیست در کشاکش رقابت های جهانی تاب آورده و از هویت خود دفاع کند! حضور پررنگ ما در عرصه آینده مناسبات جهانی بیشتر از مسیر فرهنگ می گذرد تا سیاست!
#میراث_فرهنگی
#دانشگاه_فرهنگیان
@solati_mehran
🔸 زنانی که از چشم مردان خود را می نگرند، بزرگترین خشونت را بر جسم و روان خویش تحمیل می کنند! 🔸
#نفی_خشونت_علیه_زنان
@solati_mehran
#نفی_خشونت_علیه_زنان
@solati_mehran
Forwarded from اتچ بات
🔹 دانشگاه آزاد و تکرار یک اشتباه تاریخی!🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱آنچنان که از شواهد و قرائن پیداست دانشگاه آزاد اسلامی با ابلاغ بخشنامه ای از واحدهای خود در سراسر کشور خواسته است تا صرفا از مجموعه ای از اصولگرایان مشخص جهت برگزاری یادمان روز دانشجو در ۱۶ آذر ماه دعوت به عمل آورند! پرواضح است که مسئولین دانشگاه تصور می کنند می توانند از این مناسبت، امکانی برای تلطیف چهره اصولگرایی و تخریب اصلاح طلبی فراهم آورند. اما بر اساس نکات زیرمی توان این اقدام را پیشاپیش شکست خورده و تکرار یک اشتباه تاریخی نزد اصولگرایان دانست:
🖌 امروزه دانشگاه های کشور به رخوتی مزمن دچار شده اند. بحران اشتغال رمقی برای دانشجویان باقی نگذاشته است و روزها صرفا از پس یکدیگر برایشان تکرار می شوند! در چنین فضای سیاست زده ای که زاده و زاییده اعتدالیون محسوب می شود، چندان گوش شنوایی برای سیاست وجود ندارد به ویژه آنکه تریبون های دانشگاه آزاد هم به روی برگزاری مناظره های هیجان بخش دو جناح موجود بسته شده باشد. از همین رو انحصاری کردن تریبون های دانشگاه آزاد جهت سخنرانی تک چهره های تندرو اصولگرا صرفا می تواند اندک جمعیت علاقمند به فضای هیجان آلود سیاسی را هم از رفتن به مراسم روز دانشجو منصرف کند. پیامدی که بعید است مورد نظر مسئولان دانشگاه آزاد باشد!
🖌 اگر به تقسیم بندی گیدنزی میان دو نوع سیاست رهایی بخش(تاکید بر آرمان هایی مانند آزادی و عدالت)، و سیاست زندگی(تاکید بر خودآیینی در زندگی روزمره) قائل باشیم، روشن است که فضای امروز دانشگاه آزاد بیشتر مستعد سیاست زندگی است! به این معنا که دغدغه دانشجویان بیشتر آزادی های اجتماعی است تا سیاسی! از همین رو مقوله "سبک زندگی" محور اصلی این نوع از سیاست ورزی محسوب می شود. حال پرسش این است که آیا سخنرانان اصولگرا می توانند" آزادی سبک زندگی" را درون گفتمان اصولگرایی مفصل بندی کنند؟ در حالی که هنوز بر سر برگزاری کنسرت های موسیقی یا تفکیک جنسیتی دانشجویان، در میان اصولگرایان مناقشه وجود دارد، بعید است که آزادی سبک زندگی از سوی این جریان به رسمیت شناخته شود!
🖌 در شرایطی که حتی خود اصولگرایان هم به متروک ماندن گفتمان شان در جامعه اذعان کرده و از لزوم ایجاد نواصولگرایی سخن به میان آورده اند(قالیباف)، در وضعیتی که شبکه های اجتماعی به کانون اصلی تبادل اطلاعات تبدیل شده است، هراس از سپردن تریبون های دانشگاه به اصلاح طلبان در ۱۶ آذر امسال صرفا می تواند به شکل گیری مقاومت هایی بینجامد( هر جا که قدرت هست، مقاومت هم هست!) . از همین رو باید انتظار تبدیل سیاست زندگی به سیاست رهایی بخش نزد دانشجویان این دانشگاه را داشت! در حقیقت اصولگرایان با این اقدام، ناخواسته موجب تقویت انگیزه های سیاسی و رهایی بخش در میان دانشجویان خواهند شد!
🔹 نکته پایانی: سیاست در ابعاد میکرو همچنان در ایران جاری است. سیاستی که از زیستن در بطن تحمیل ها و انحصارها تغذیه می کند و" خودآیینی" را به معنای متفاوت بودن با وضع موجود معرفی می کند. درست همین نوع از سیاست است که می تواند امید را در اعماق جامعه زنده نگهدارد...
#دانشگاه_آزاد
#سبک_زندگی
@solati_mehran
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱آنچنان که از شواهد و قرائن پیداست دانشگاه آزاد اسلامی با ابلاغ بخشنامه ای از واحدهای خود در سراسر کشور خواسته است تا صرفا از مجموعه ای از اصولگرایان مشخص جهت برگزاری یادمان روز دانشجو در ۱۶ آذر ماه دعوت به عمل آورند! پرواضح است که مسئولین دانشگاه تصور می کنند می توانند از این مناسبت، امکانی برای تلطیف چهره اصولگرایی و تخریب اصلاح طلبی فراهم آورند. اما بر اساس نکات زیرمی توان این اقدام را پیشاپیش شکست خورده و تکرار یک اشتباه تاریخی نزد اصولگرایان دانست:
🖌 امروزه دانشگاه های کشور به رخوتی مزمن دچار شده اند. بحران اشتغال رمقی برای دانشجویان باقی نگذاشته است و روزها صرفا از پس یکدیگر برایشان تکرار می شوند! در چنین فضای سیاست زده ای که زاده و زاییده اعتدالیون محسوب می شود، چندان گوش شنوایی برای سیاست وجود ندارد به ویژه آنکه تریبون های دانشگاه آزاد هم به روی برگزاری مناظره های هیجان بخش دو جناح موجود بسته شده باشد. از همین رو انحصاری کردن تریبون های دانشگاه آزاد جهت سخنرانی تک چهره های تندرو اصولگرا صرفا می تواند اندک جمعیت علاقمند به فضای هیجان آلود سیاسی را هم از رفتن به مراسم روز دانشجو منصرف کند. پیامدی که بعید است مورد نظر مسئولان دانشگاه آزاد باشد!
🖌 اگر به تقسیم بندی گیدنزی میان دو نوع سیاست رهایی بخش(تاکید بر آرمان هایی مانند آزادی و عدالت)، و سیاست زندگی(تاکید بر خودآیینی در زندگی روزمره) قائل باشیم، روشن است که فضای امروز دانشگاه آزاد بیشتر مستعد سیاست زندگی است! به این معنا که دغدغه دانشجویان بیشتر آزادی های اجتماعی است تا سیاسی! از همین رو مقوله "سبک زندگی" محور اصلی این نوع از سیاست ورزی محسوب می شود. حال پرسش این است که آیا سخنرانان اصولگرا می توانند" آزادی سبک زندگی" را درون گفتمان اصولگرایی مفصل بندی کنند؟ در حالی که هنوز بر سر برگزاری کنسرت های موسیقی یا تفکیک جنسیتی دانشجویان، در میان اصولگرایان مناقشه وجود دارد، بعید است که آزادی سبک زندگی از سوی این جریان به رسمیت شناخته شود!
🖌 در شرایطی که حتی خود اصولگرایان هم به متروک ماندن گفتمان شان در جامعه اذعان کرده و از لزوم ایجاد نواصولگرایی سخن به میان آورده اند(قالیباف)، در وضعیتی که شبکه های اجتماعی به کانون اصلی تبادل اطلاعات تبدیل شده است، هراس از سپردن تریبون های دانشگاه به اصلاح طلبان در ۱۶ آذر امسال صرفا می تواند به شکل گیری مقاومت هایی بینجامد( هر جا که قدرت هست، مقاومت هم هست!) . از همین رو باید انتظار تبدیل سیاست زندگی به سیاست رهایی بخش نزد دانشجویان این دانشگاه را داشت! در حقیقت اصولگرایان با این اقدام، ناخواسته موجب تقویت انگیزه های سیاسی و رهایی بخش در میان دانشجویان خواهند شد!
🔹 نکته پایانی: سیاست در ابعاد میکرو همچنان در ایران جاری است. سیاستی که از زیستن در بطن تحمیل ها و انحصارها تغذیه می کند و" خودآیینی" را به معنای متفاوت بودن با وضع موجود معرفی می کند. درست همین نوع از سیاست است که می تواند امید را در اعماق جامعه زنده نگهدارد...
#دانشگاه_آزاد
#سبک_زندگی
@solati_mehran
Telegram
attach 📎
🔹 علیرضا کریمی و باتلاق فرمالیسم! 🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 باخت ناگزیر علیرضا کریمی مقابل کشتی گیر روسی نه تنها احساسات بسیاری را در ایران جریحه دار کرد بلکه پرسش هایی را در زمینه ارتباط میان ورزش و سیاست برانگیخت. مضافا اینکه چگونگی این باخت به احتمال محرومیت فدراسیون کشتی ایران هم دامن زده است! فکر نمی کنم انسان آزاده ای در جهان وجود داشته باشد که نسبت به عملکرد اسراییل طی هفتاد سال گذشته معترض نباشد. اشغال گری، آپارتاید نژادی، و محاصره غزه تا کنون چهره ای مخدوش از این کشور در سطح جهانی ارائه کرده است، ولی بیم آن می رود که در منازعه کنونی ایران و عربستان در منطقه، مساله اصلی گم شده و اسراییل بتواند با سوار شدن بر موج ایران ستیزی شکل گرفته در میان اعراب، وجهه خود را در نزد مسلمانان ترمیم کند!( احتمالی که ایجاب می کند ایران با جدیت و تدبیر به دنبال کاهش شکاف های خود با عربستان باشد). از سوی دیگر به نظر می رسد نظام سیاسی در ایران همچنان از ایجاد نوآوری در فرم های مبارزه با نظم کنونی حاکم بر جهان عاجز مانده است! بطور مثال با نگاهی به نحوه برگزاری راهپیمایی های سیاسی مانند روز قدس، ۱۳ آبان و ۲۲ بهمن، مشاهده می کنیم که این شکل از اعتراضات فارغ از محروم کردن جامعه مدنی از مشارکت در معنابخشی به آنها، به طور جدی در دام کلیشه های تکراری چهاردهه گذشته گرفتار، و کم اثر شده اند! از همین منظر می توان نسبت به کارآمدی شیوه قدیمی اعتراض ایران به حضور اسراییل در عرصه ورزش جهانی نیز پرسش هایی را مطرح کرد. عرصه ای که به دلیل جذابیت های رسانه ای می تواند از تاثیر گذاری موثری برخوردار باشد، ولی ما همچنان به دنبال بهره گیری از ابزار قدیمی عدم رویارویی با رقیب به کمک باخت های اجباری و منفعلانه ورزشکاران خود هستیم!! و بدتر آنکه به دلیل هراس از محرومیت ورزش کشور، نمی توانیم از آن به صورت علنی در سطح جهان هم دفاع کنیم! اینها همه البته جلوه هایی از یک مشکل بزرگتر هستند! به نظر می رسد دیری است عمیقا در باتلاق فرمالیسم فرو رفته ایم! غرقابی که نه تنها اهداف ما را به حاشیه رانده بلکه خود برای ما واجد اصالت شده است! مدرک گرایی دانشگاهی، مناسک گرایی مذهبی، ربا خواری شرعی و شعارگرایی سیاسی صرفا بخشی از مصادیق این جریان هستند! از همین رو باید امید داشت که انعکاس منفی باخت علیرضا کریمی به حریف روسی نزد افکار عمومی، امکانی را برای تجدید نظر در بسیاری از قالب های تصمیم سازی های داخلی و تاثیرگذاری های جهانی فراهم آورد. جایگزینی جامعه مدنی به جای دولت در اعتراض به نظم نابرابر جهانی، فراهم کردن امکان گفتگو درباره راه های دستیابی به اهداف داخلی و جهانی انقلاب، و پرهیز از تحمیل یک تفسیر بر واقعیت های جامعه متکثر ایران از لوازم نیل به این مقصود به شمار می روند! باید به راه های نرفته بیندیشیم...
#علیرضا_کریمی
#فرمالیسم
#اسراییل
@solati_mehran
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 باخت ناگزیر علیرضا کریمی مقابل کشتی گیر روسی نه تنها احساسات بسیاری را در ایران جریحه دار کرد بلکه پرسش هایی را در زمینه ارتباط میان ورزش و سیاست برانگیخت. مضافا اینکه چگونگی این باخت به احتمال محرومیت فدراسیون کشتی ایران هم دامن زده است! فکر نمی کنم انسان آزاده ای در جهان وجود داشته باشد که نسبت به عملکرد اسراییل طی هفتاد سال گذشته معترض نباشد. اشغال گری، آپارتاید نژادی، و محاصره غزه تا کنون چهره ای مخدوش از این کشور در سطح جهانی ارائه کرده است، ولی بیم آن می رود که در منازعه کنونی ایران و عربستان در منطقه، مساله اصلی گم شده و اسراییل بتواند با سوار شدن بر موج ایران ستیزی شکل گرفته در میان اعراب، وجهه خود را در نزد مسلمانان ترمیم کند!( احتمالی که ایجاب می کند ایران با جدیت و تدبیر به دنبال کاهش شکاف های خود با عربستان باشد). از سوی دیگر به نظر می رسد نظام سیاسی در ایران همچنان از ایجاد نوآوری در فرم های مبارزه با نظم کنونی حاکم بر جهان عاجز مانده است! بطور مثال با نگاهی به نحوه برگزاری راهپیمایی های سیاسی مانند روز قدس، ۱۳ آبان و ۲۲ بهمن، مشاهده می کنیم که این شکل از اعتراضات فارغ از محروم کردن جامعه مدنی از مشارکت در معنابخشی به آنها، به طور جدی در دام کلیشه های تکراری چهاردهه گذشته گرفتار، و کم اثر شده اند! از همین منظر می توان نسبت به کارآمدی شیوه قدیمی اعتراض ایران به حضور اسراییل در عرصه ورزش جهانی نیز پرسش هایی را مطرح کرد. عرصه ای که به دلیل جذابیت های رسانه ای می تواند از تاثیر گذاری موثری برخوردار باشد، ولی ما همچنان به دنبال بهره گیری از ابزار قدیمی عدم رویارویی با رقیب به کمک باخت های اجباری و منفعلانه ورزشکاران خود هستیم!! و بدتر آنکه به دلیل هراس از محرومیت ورزش کشور، نمی توانیم از آن به صورت علنی در سطح جهان هم دفاع کنیم! اینها همه البته جلوه هایی از یک مشکل بزرگتر هستند! به نظر می رسد دیری است عمیقا در باتلاق فرمالیسم فرو رفته ایم! غرقابی که نه تنها اهداف ما را به حاشیه رانده بلکه خود برای ما واجد اصالت شده است! مدرک گرایی دانشگاهی، مناسک گرایی مذهبی، ربا خواری شرعی و شعارگرایی سیاسی صرفا بخشی از مصادیق این جریان هستند! از همین رو باید امید داشت که انعکاس منفی باخت علیرضا کریمی به حریف روسی نزد افکار عمومی، امکانی را برای تجدید نظر در بسیاری از قالب های تصمیم سازی های داخلی و تاثیرگذاری های جهانی فراهم آورد. جایگزینی جامعه مدنی به جای دولت در اعتراض به نظم نابرابر جهانی، فراهم کردن امکان گفتگو درباره راه های دستیابی به اهداف داخلی و جهانی انقلاب، و پرهیز از تحمیل یک تفسیر بر واقعیت های جامعه متکثر ایران از لوازم نیل به این مقصود به شمار می روند! باید به راه های نرفته بیندیشیم...
#علیرضا_کریمی
#فرمالیسم
#اسراییل
@solati_mehran
وقتی می گوییم که در باتلاق فرم گرایی و ظاهر پرستی فرورفته ایم یعنی دقیقا همین تصاویر! به مربی مرد تیم کبدی دختران تایلند در گرگان گفته اند که برای حضور در سالن زنان روسری سر کند! 🤔🤔
@solati_mehran
@solati_mehran
🔹 زلزله ویرانگر اجتماعی در راه است! 🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱لطفا با دقت به سخنان اخیر فرماندار مشهد از وضعیت این شهر و حاشیه هایش(سال ۹۵) توجه کنید:
بر اساس گزارش ها و آمار سازمان بهزیستی؛ ۳۷ درصد همسرآزاری های خراسان رضوی در مشهد صورت می گیرد که ۸۰ درصد آن در حاشیه این شهر بروز می کند. ۲۵ درصد کودک آزاری های استان نیز مربوط به مشهد است که ۷۸ درصد آن در حاشیه شهر مشهد اتفاق می افتد. ۱۴ درصد خودکشی های استان در مشهد رخ می دهد که ۹۷ درصد از این میزان نیز مربوط به حاشیه شهر مشهد است.۸۷ درصد کودکان خیابانی استان در مشهد هستند که ۵۴ درصد از این تعداد در حاشیه شهر حضور دارند. ۳۹ درصد از از مسائل و مشکلات زنان بدسرپرست استان مربوط به شهر مشهد است که ۲۸ درصد از این میزان در حاشیه شهر اتفاق می افتد!
شواهدی که از قریب الوقوع بودن یک زلزله اجتماعی در کشور حکایت دارند! متاسفانه ما در کشور با یک تاخیر بیست ساله درباره جدی تلقی کردن آسیب های اجتماعی مواجهیم. دو عرصه سیاست و اقتصاد در دو دهه گذشته بیش از پیش به شکل گیری نابرابری های اجتماعی، حاشیه نشینی و پررنگ شدن فرایندهای تبعیض و طرد انجامیده اند و اینک ما با طغیان و هجوم سیل آسای این آسیب ها مواجه شده ایم!آسیب هایی که اگرچه بیش از زلزله های طبیعی ویرانگرند ولی شباهت های بسیاری با آنها دارند:
🖌 هر دو زلزله بیش از کمک، دولت نیازمند مشارکت مردم اند! دولت ها در ایران بیش از اندازه مداخله گر و ناکارآمدند و از همین رو اگر مجالی برای مشارکت نهادینه شده مردم در قالب سازمان های مردم نهاد باز کنند بیشتر می توان به حل مشکلات موجود امید داشت!
🖌 هر دو زلزله نیازمند نقد رویکرد مهندسی حاکم بر کشور هستند. مهندسین عمران صرفا علاج زلزله را در بنا کردن سازه های مستحکم می جویند و مهندسان فرهنگ، علاج آسیب های اجتماعی را در کنترل و حذف جلوه های آن! تنها چیزی که در این نگاه مفقود است ساختارهای معیوبی است که به شکل گیری این زلزله ها می انجامند!
🖌 هر دو زلزله بیشتر در مناطق پیرامونی اتفاق افتاده اند! زلزله طبیعی در روستاها و زلزله اجتماعی در حاشیه شهرها! همین امر موجبات غفلت عمدی یا سهوی رسانه ها را از پرداختن مناسب به موضوع آسیب ها فراهم آورده اند! واقعیت این است که در دنیای امروز رسانه ای شدن پدیده، شرط لازم برای تلقی شدن آن به عنوان مساله اجتماعی می باشد!
🔹 نکته پایانی: اگر وقوع زلزله طبیعی را بتوان آسان به شرایط گریز ناپذیری همچون قرار گرفتن شهرها بر روی گسل ها نسبت داده و موقتا آن را به فراموشی سپرد، وقوع زلزله اجتماعی هیچ علت دیگری جز ناکارآمدی دولت ها در ایران ندارد! همان دولت هایی که از یک سو به دنبال مدیریت جهانی هستند ولی از سوی دیگر از پرداختن به فاجعه در بیخ گوش خود غفلت می کنند!
#زلزله_اجتماعی
#رویکرد_مهندسی
@solati_mehran
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱لطفا با دقت به سخنان اخیر فرماندار مشهد از وضعیت این شهر و حاشیه هایش(سال ۹۵) توجه کنید:
بر اساس گزارش ها و آمار سازمان بهزیستی؛ ۳۷ درصد همسرآزاری های خراسان رضوی در مشهد صورت می گیرد که ۸۰ درصد آن در حاشیه این شهر بروز می کند. ۲۵ درصد کودک آزاری های استان نیز مربوط به مشهد است که ۷۸ درصد آن در حاشیه شهر مشهد اتفاق می افتد. ۱۴ درصد خودکشی های استان در مشهد رخ می دهد که ۹۷ درصد از این میزان نیز مربوط به حاشیه شهر مشهد است.۸۷ درصد کودکان خیابانی استان در مشهد هستند که ۵۴ درصد از این تعداد در حاشیه شهر حضور دارند. ۳۹ درصد از از مسائل و مشکلات زنان بدسرپرست استان مربوط به شهر مشهد است که ۲۸ درصد از این میزان در حاشیه شهر اتفاق می افتد!
شواهدی که از قریب الوقوع بودن یک زلزله اجتماعی در کشور حکایت دارند! متاسفانه ما در کشور با یک تاخیر بیست ساله درباره جدی تلقی کردن آسیب های اجتماعی مواجهیم. دو عرصه سیاست و اقتصاد در دو دهه گذشته بیش از پیش به شکل گیری نابرابری های اجتماعی، حاشیه نشینی و پررنگ شدن فرایندهای تبعیض و طرد انجامیده اند و اینک ما با طغیان و هجوم سیل آسای این آسیب ها مواجه شده ایم!آسیب هایی که اگرچه بیش از زلزله های طبیعی ویرانگرند ولی شباهت های بسیاری با آنها دارند:
🖌 هر دو زلزله بیش از کمک، دولت نیازمند مشارکت مردم اند! دولت ها در ایران بیش از اندازه مداخله گر و ناکارآمدند و از همین رو اگر مجالی برای مشارکت نهادینه شده مردم در قالب سازمان های مردم نهاد باز کنند بیشتر می توان به حل مشکلات موجود امید داشت!
🖌 هر دو زلزله نیازمند نقد رویکرد مهندسی حاکم بر کشور هستند. مهندسین عمران صرفا علاج زلزله را در بنا کردن سازه های مستحکم می جویند و مهندسان فرهنگ، علاج آسیب های اجتماعی را در کنترل و حذف جلوه های آن! تنها چیزی که در این نگاه مفقود است ساختارهای معیوبی است که به شکل گیری این زلزله ها می انجامند!
🖌 هر دو زلزله بیشتر در مناطق پیرامونی اتفاق افتاده اند! زلزله طبیعی در روستاها و زلزله اجتماعی در حاشیه شهرها! همین امر موجبات غفلت عمدی یا سهوی رسانه ها را از پرداختن مناسب به موضوع آسیب ها فراهم آورده اند! واقعیت این است که در دنیای امروز رسانه ای شدن پدیده، شرط لازم برای تلقی شدن آن به عنوان مساله اجتماعی می باشد!
🔹 نکته پایانی: اگر وقوع زلزله طبیعی را بتوان آسان به شرایط گریز ناپذیری همچون قرار گرفتن شهرها بر روی گسل ها نسبت داده و موقتا آن را به فراموشی سپرد، وقوع زلزله اجتماعی هیچ علت دیگری جز ناکارآمدی دولت ها در ایران ندارد! همان دولت هایی که از یک سو به دنبال مدیریت جهانی هستند ولی از سوی دیگر از پرداختن به فاجعه در بیخ گوش خود غفلت می کنند!
#زلزله_اجتماعی
#رویکرد_مهندسی
@solati_mehran
🔹 چرا سرنوشت دهقان فداکار برای جامعه اهمیت دارد؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 ریز علی خواجوی یا همان دهقان فداکار معروف درگذشت. خبر اگر چه کوتاه ولی غیر منتظره نبود! سال ها از گلایه های مرحوم خواجوی به خاطر گرفتار شدن در روزگار تنگدستی و عسرت می گذشت! اسطوره سالخورده اخلاق در این جامعه که اتفاقا جزء نخستین مشعل داران کتاب های درسی ما هم بشمار می رفت نتوانسته بود زندگی راحت و بی دغدغه ای داشته باشد. بیمه درمانی پاسخگوی بیماری هایش در دوران کهنسالی نبود و او را حتی جویای کاری برای گذران زندگی روزمره اش ساخته بود! دهقان فداکار اگر چه چهره نمادین" اخلاق دگرخواهانه" در روزگار ما به شمار می رفت ولی هرگز یگانه نبود! بیش و پیش از او معلمانی داشتیم که اگر چه از طلایه داران آگاهی بخشی به نسل های آینده بشمار می رفتند ولی سرنوشتی بهتر از او نیافته بودند! همان ها که صادقانه زیستند ولی روزگار همراه شان نبود. با وجود قدرشناسی شاگردان، حمایتی از سوی دولت ها دریافت نکردند و روزگار را به سختی گذراندند! همچنین نویسندگان و مترجمانی بودند که به دلیل تن ندادن به مناسبات بازار و اصرار بر اصالت آثارشان بی وفایی ها دیدند و عسرت ها چشیدند! در همه این سال ها سیاست و اقتصاد( بخوانید قدرت و بازار) دست اندرکار تخریب اخلاق و فرهنگ در این دیار بوده است! اخلاق دلالی، فرهنگ بازاری، رشد خودمحوری و منفعت جویی و ... از جلوه های رنگ باختن ارزش های جمعی محسوب می شوند. بر اساس این ملاحظات است که وضعیت زندگی دهقان فداکار در دوران حیات خود برای جامعه ما اهمیتی نمادین می یابد، آن چنانکه بلند اقبالی یا تیره روزی او نمادی از اوج یا افول اخلاق و فرهنگ در این جامعه به شمار می رود! سرنوشت او به نسل های آتی می آموزد که باید فداکارانه پای در مسیر تعهد و مسئولیت پذیری نسبت به دیگران بگذارند یا عافیت طلبی و منفعت جویی را پیشه خود ساخته و بار خود را ببندند! تا این جای کار البته به نظر می رسد که خسران اصلی با نظام اخلاقی و ارزشی حاکم بر جامعه بوده است که نتوانست فرجام مناسب و بی دغدغه ای را برای یکی از اساطیر اخلاق دگرخواهانه در این سرزمین رقم زند! آیا امیدی به بهبود وضعیت سایر مشعل داران فرهنگ و اخلاق این سرزمین وجود دارد؟ باید کمی صبر کنیم...
#دهقان_فداکار
#اخلاق_دگر_خواهانه
@solati_mehran
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 ریز علی خواجوی یا همان دهقان فداکار معروف درگذشت. خبر اگر چه کوتاه ولی غیر منتظره نبود! سال ها از گلایه های مرحوم خواجوی به خاطر گرفتار شدن در روزگار تنگدستی و عسرت می گذشت! اسطوره سالخورده اخلاق در این جامعه که اتفاقا جزء نخستین مشعل داران کتاب های درسی ما هم بشمار می رفت نتوانسته بود زندگی راحت و بی دغدغه ای داشته باشد. بیمه درمانی پاسخگوی بیماری هایش در دوران کهنسالی نبود و او را حتی جویای کاری برای گذران زندگی روزمره اش ساخته بود! دهقان فداکار اگر چه چهره نمادین" اخلاق دگرخواهانه" در روزگار ما به شمار می رفت ولی هرگز یگانه نبود! بیش و پیش از او معلمانی داشتیم که اگر چه از طلایه داران آگاهی بخشی به نسل های آینده بشمار می رفتند ولی سرنوشتی بهتر از او نیافته بودند! همان ها که صادقانه زیستند ولی روزگار همراه شان نبود. با وجود قدرشناسی شاگردان، حمایتی از سوی دولت ها دریافت نکردند و روزگار را به سختی گذراندند! همچنین نویسندگان و مترجمانی بودند که به دلیل تن ندادن به مناسبات بازار و اصرار بر اصالت آثارشان بی وفایی ها دیدند و عسرت ها چشیدند! در همه این سال ها سیاست و اقتصاد( بخوانید قدرت و بازار) دست اندرکار تخریب اخلاق و فرهنگ در این دیار بوده است! اخلاق دلالی، فرهنگ بازاری، رشد خودمحوری و منفعت جویی و ... از جلوه های رنگ باختن ارزش های جمعی محسوب می شوند. بر اساس این ملاحظات است که وضعیت زندگی دهقان فداکار در دوران حیات خود برای جامعه ما اهمیتی نمادین می یابد، آن چنانکه بلند اقبالی یا تیره روزی او نمادی از اوج یا افول اخلاق و فرهنگ در این جامعه به شمار می رود! سرنوشت او به نسل های آتی می آموزد که باید فداکارانه پای در مسیر تعهد و مسئولیت پذیری نسبت به دیگران بگذارند یا عافیت طلبی و منفعت جویی را پیشه خود ساخته و بار خود را ببندند! تا این جای کار البته به نظر می رسد که خسران اصلی با نظام اخلاقی و ارزشی حاکم بر جامعه بوده است که نتوانست فرجام مناسب و بی دغدغه ای را برای یکی از اساطیر اخلاق دگرخواهانه در این سرزمین رقم زند! آیا امیدی به بهبود وضعیت سایر مشعل داران فرهنگ و اخلاق این سرزمین وجود دارد؟ باید کمی صبر کنیم...
#دهقان_فداکار
#اخلاق_دگر_خواهانه
@solati_mehran
سال گذشته به مناسبت روز دانشجو در یکی از دانشگاه ها سخنرانی داشتم که یادداشت زیر مربوط به آن است. شاید برخی از دوستان آن را نخوانده باشند 👇👇
🔹 خطر فرسودگی جامعه جدی است! 🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱به مناسبت گرامی داشت روز دانشجو در یکی از دانشگاه ها حضور یافتم. برنامه انجمن اسلامی ترکیبی از سخنرانی سیاسی، موسیقی سنتی و ترانه های شاد بود که شور خاصی به جمع کثیر دانشجویان می بخشید. کاملا مشهود بود که دانشجویان با تمام وجود از فراهم شدن فرصتی برای ابراز شادی جمعی استقبال کرده و ابایی هم از حرکات موزون مثل تکان دادن هماهنگ شاخه های گل ندارند. در میانه سخنرانی هم امکانی فراهم شد تا دانشجویی در میان جمع حاضر شده و لب به انتقاد از مسئولین در باب بسته بودن فضای دانشگاه بگشاید. این اعتراض مدنی اگرچه آشکارا نوعی اختلال در برنامه ریزی مراسم محسوب می شد ولی با استقبال بخش قابل توجهی از دانشجویان مواجه شد و مورد تشویق هم قرار گرفت. چیزی که واضح بود این بود که دانشجویان آشکارا حوصله ای برای شنیدن حرف ها و بحث های جدی نداشته و بیشتر علاقمند به ابراز وجود و دیده شدن بودند. شاید بتوان گفت دو گمشده ی دانشجویان در این مراسم، "شادی" و" اعتراض" بود! حال اگر دانشگاه را به دلیل حساسیت های بیشتر به تحولات و نارسایی های محیطی، دماسنج جامعه شهری ایران در نظر بگیریم به خوبی می توان نتیجه گرفت که حال جامعه خوب نیست! رییس جمهور چندی پیش بیان کرد که در گزارش مسئولین به رهبری درباره آمار آسیب های اجتماعی کشور، به رغم کاهش اندک میزان اعتیاد و طلاق، آمار افسردگی همچنان رو به افزایش بوده است! (اظهارات وزیر بهداشت). در حقیقت شادی هم اکنون حکم نیاز اولیه برای جامعه ای را یافته که شهروندان آن در عین برخورداری از امکانات مادی قادر نیستند از زندگی خود لذت برند. در وضعیتی که برخی روشنفکران فراخوان دانشگاه ها برای برگزاری کمیک مراسم روز دانشجو را نشانه ای از "سیاست زدایی " برنامه ریزی شده در این ایام ارزیابی کردند، شواهد موجود نشان می دهد که بدون حضور برخی سلبریتی های سیاسی یا اجرای برنامه های طنز و موسیقی، نمی شد حتی نیمی از سالن ها را از جمعیت پر کرد. جامعه ایران به سوی یک فرسایش جدی در همه ابعاد پیش می رود! منابع معدنی و طبیعی در میانه ذخیره خود به سر می برند، سرمایه های انسانی از کشور مهاجرت می کنند و سرمایه اجتماعی راه سقوط را در پیش گرفته است(اعتماد میان آحاد جامعه به ۱۰ درصد و شاخص صداقت و امانت داری به ۸ درصد رسیده است). مشارکت اجتماعی - اقتصادی در پایین ترین سطوح آن به سر می برد و ابعاد ویران گر آسیب های اجتماعی هر روز ژرفای بیشتری می یابد. مشارکت سیاسی هم محدود به یکی دوهفته نزدیک به انتخابات شده و فعالیت تشکل های غیر دولتی و سمن ها با موانع بسیاری از سوی ساختار سیاسی مواجه می شوند. به نظر می رسد با ادامه روند موجود جامعه هرروز بیش از پیش کلنگی شده و تعمیر و نوسازی آن دشوارتر می شود. فرصت های موجود برای ایجاد اجماع ملی به سرعت در حال گذرند و جامعه همچنان در مناقشه بر سر بدیهی ترین مسائل، درجا می زند. بیم آن می رود که اگر فرصت های باقی مانده فوت شوند روندهای اصلاحی دیرهنگام و بی اثر باشند. در چنین وضعیتی آرمان های بلند انسانی در کشاکش مجادلات سیاسی بی پایان مستهلک و فراموش می شوند. جامعه ای که فرصت های مناسب را برای شادی های جمعی و مشارکت اجتماعی شهروندان اش فراهم نکند، به تدریج در خود فرو می رود و از درون می پوسد. خطر فرسودگی جامعه بسیار جدی است!
#روز_دانشجو
#فرسودگی_جامعه
@solati_mehran
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱به مناسبت گرامی داشت روز دانشجو در یکی از دانشگاه ها حضور یافتم. برنامه انجمن اسلامی ترکیبی از سخنرانی سیاسی، موسیقی سنتی و ترانه های شاد بود که شور خاصی به جمع کثیر دانشجویان می بخشید. کاملا مشهود بود که دانشجویان با تمام وجود از فراهم شدن فرصتی برای ابراز شادی جمعی استقبال کرده و ابایی هم از حرکات موزون مثل تکان دادن هماهنگ شاخه های گل ندارند. در میانه سخنرانی هم امکانی فراهم شد تا دانشجویی در میان جمع حاضر شده و لب به انتقاد از مسئولین در باب بسته بودن فضای دانشگاه بگشاید. این اعتراض مدنی اگرچه آشکارا نوعی اختلال در برنامه ریزی مراسم محسوب می شد ولی با استقبال بخش قابل توجهی از دانشجویان مواجه شد و مورد تشویق هم قرار گرفت. چیزی که واضح بود این بود که دانشجویان آشکارا حوصله ای برای شنیدن حرف ها و بحث های جدی نداشته و بیشتر علاقمند به ابراز وجود و دیده شدن بودند. شاید بتوان گفت دو گمشده ی دانشجویان در این مراسم، "شادی" و" اعتراض" بود! حال اگر دانشگاه را به دلیل حساسیت های بیشتر به تحولات و نارسایی های محیطی، دماسنج جامعه شهری ایران در نظر بگیریم به خوبی می توان نتیجه گرفت که حال جامعه خوب نیست! رییس جمهور چندی پیش بیان کرد که در گزارش مسئولین به رهبری درباره آمار آسیب های اجتماعی کشور، به رغم کاهش اندک میزان اعتیاد و طلاق، آمار افسردگی همچنان رو به افزایش بوده است! (اظهارات وزیر بهداشت). در حقیقت شادی هم اکنون حکم نیاز اولیه برای جامعه ای را یافته که شهروندان آن در عین برخورداری از امکانات مادی قادر نیستند از زندگی خود لذت برند. در وضعیتی که برخی روشنفکران فراخوان دانشگاه ها برای برگزاری کمیک مراسم روز دانشجو را نشانه ای از "سیاست زدایی " برنامه ریزی شده در این ایام ارزیابی کردند، شواهد موجود نشان می دهد که بدون حضور برخی سلبریتی های سیاسی یا اجرای برنامه های طنز و موسیقی، نمی شد حتی نیمی از سالن ها را از جمعیت پر کرد. جامعه ایران به سوی یک فرسایش جدی در همه ابعاد پیش می رود! منابع معدنی و طبیعی در میانه ذخیره خود به سر می برند، سرمایه های انسانی از کشور مهاجرت می کنند و سرمایه اجتماعی راه سقوط را در پیش گرفته است(اعتماد میان آحاد جامعه به ۱۰ درصد و شاخص صداقت و امانت داری به ۸ درصد رسیده است). مشارکت اجتماعی - اقتصادی در پایین ترین سطوح آن به سر می برد و ابعاد ویران گر آسیب های اجتماعی هر روز ژرفای بیشتری می یابد. مشارکت سیاسی هم محدود به یکی دوهفته نزدیک به انتخابات شده و فعالیت تشکل های غیر دولتی و سمن ها با موانع بسیاری از سوی ساختار سیاسی مواجه می شوند. به نظر می رسد با ادامه روند موجود جامعه هرروز بیش از پیش کلنگی شده و تعمیر و نوسازی آن دشوارتر می شود. فرصت های موجود برای ایجاد اجماع ملی به سرعت در حال گذرند و جامعه همچنان در مناقشه بر سر بدیهی ترین مسائل، درجا می زند. بیم آن می رود که اگر فرصت های باقی مانده فوت شوند روندهای اصلاحی دیرهنگام و بی اثر باشند. در چنین وضعیتی آرمان های بلند انسانی در کشاکش مجادلات سیاسی بی پایان مستهلک و فراموش می شوند. جامعه ای که فرصت های مناسب را برای شادی های جمعی و مشارکت اجتماعی شهروندان اش فراهم نکند، به تدریج در خود فرو می رود و از درون می پوسد. خطر فرسودگی جامعه بسیار جدی است!
#روز_دانشجو
#فرسودگی_جامعه
@solati_mehran
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🗣 گفتگو با اسراییل، مانند" گفتگوی شمشیر و گردن"است!
مصاحبه غسان کنفانی، نویسنده نامدار فلسطینی با ریچارد کارلتون- بیروت 1970
کنفانی، ۳۶ساله بود که با انفجار بمبی در اتومبیلش ترور شد.
@solati_mehran
مصاحبه غسان کنفانی، نویسنده نامدار فلسطینی با ریچارد کارلتون- بیروت 1970
کنفانی، ۳۶ساله بود که با انفجار بمبی در اتومبیلش ترور شد.
@solati_mehran
🔹 نارسایی های نظام پارلمانی در ایران! 🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱دهم آذرماه هر سال، روز مجلس نامیده شده است. برای ما ایرانیان بیش از یکصد سال است که از تاسیس نخستین پارلمان در ایران می گذرد. آرمانی که مطالبه اصلی مشروطه خواهان تلقی می شد و عاقبت با فداکاری های بسیار جامه عمل به خود پوشید. در حقیقت امروزه ما با میراثی مواجه هستیم که اگر چه نمادی از ورود تجدد به ایران معاصر تلقی شده و جلوه ای از مردم سالاری در کشور محسوب می شود ولی همچنان از پاره ای نارسایی های جدی نیز رنج می برد. برخی از این کاستی ها و نقصان ها به شرح زیر می باشند:
🖌 ساختار غیر حزبی پارلمان: شاید بتوان مهمترین مانع بر سر کارکرد مناسب و مورد انتظار نظام پارلمانی در ایران را " غیر حزبی بودن ساختار مجلس" در ایران دانست. این نارسایی البته بخشی از مشکل بزرگتری به نام فقدان حضور احزاب قدرتمند سیاسی در کشور محسوب می شود. زمانی که احزاب نامزدهای پارلمان را انتخاب و به جامعه معرفی می کنند، عقبه ای از هماهنگی حزبی میان اهداف، شعارها و برنامه های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی در میان نامزدهای معرفی شده وجود دارد. مردم دقیقا می دانند که برای تایید برنامه های حزب باید به کدام نامزدهای انتخابات مجلس رای دهند. نامزدها هویت مشخص دارند و قادر نیستند در بزنگاه های حساس خود را به عنوان نامزد مستقل( بخوانید مسئولیت گریز) جا زده و از نظارت مردم و احزاب سیاسی بگریزند. نمایندگانی که برای حفظ خود در دوره های بعدی موقعیت ژلاتینی داشته و با هر نسیمی به سویی می لغزند. طبیعی است که مردم نمی توانند از چنین نمایندگانی انتظار پاسخگویی داشته باشند. البته عواملی از جمله رد صلاحیت های سلیقه ای هم در شکل گیری پدیده نمایندگان قاقد هویت سیاسی مشخص موثر هستند!
🖌 گرفتار شدن پارلمان در مطالبات منطقه ای: غیر حزبی بودن ساختار مجلس در ایران مجالی را برای پررنگ شدن مطالبات منطقه ای در سپهر سیاسی ایران فراهم آورده است. در چنین ساختاری نمایندگان بیشتر برآیند " منطقه" محسوب می شوند تا " ملت!" متاسفانه تاکنون بسیاری از طرح های اصلاحی از جمله" استانی شدن انتخابات" که به دنبال ارتقاء مطالبات منطقه ای مردم و نمایندگان تا سطح ملی بودند ناکام مانده و کارکرد نظام پارلمانی را در ایران ابتر و ناکارآمد گذاشته است. به طوری که هم اکنون می توان این عامل را یکی از علل اصلی عدم توسعه یافتگی پایدار و متوازن کشور ارزیابی کرد! نمایندگان مناطق مختلف می کوشند تا برای تداوم رای آوری خود به طرح هایی رای دهند که از چشم انداز کلان توسعه کشور فاقد توجیه اقتصادی هستند! البته ناکارآمدی و اختیارات اندک مجموعه هایی مانند شوراهای شهر و روستا نیز در ایجاد این نارسایی موثرند. نهادهایی که می توانند با کارکردی درست این بار سنگین را از دوش نظام پارلمانی در ایران بردارند!
🖌 مزاحمت نهادهای موازی قانون گذار: شاید بتوان دو معضل اساسی کشور را" تورم قوانین" و وجود" نهادهای موازی قانون گذار" تلقی کرد که البته اولی را می توان ناشی از دومی دانست. در وضعیت فعلی نهادهایی مانند شورای امنیت ملی و شورای انقلاب فرهنگی وجود دارند که قادرند در کنار مجلس شورای اسلامی به امر قانون گذاری بپردازند. روشن است که بخشی از قوانین تصویب شده از سوی این سه نهاد با یکدیگر تزاحماتی دارند که موجب کند شدن فرایند توسعه کشور می شوند. پرواضح است که می توان تمهیداتی اندیشید که دغدغه های نهادهای موازی قانون گذار هم در فرآیند قانون گذاری مجلس لحاظ شده و نظام پارلمانی در کشور به سوی کارآمدی هر چه بیشتر حرکت کند. البته متاسفانه در ابعاد نظارتی هم ما شاهد حضور نهادهای موازی هستیم که به دلیل هماهنگی حداقلی با یکدیگر، صرفا موجب اتلاف منابع و ناکارآمدی مقوله نظارت می شوند!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱دهم آذرماه هر سال، روز مجلس نامیده شده است. برای ما ایرانیان بیش از یکصد سال است که از تاسیس نخستین پارلمان در ایران می گذرد. آرمانی که مطالبه اصلی مشروطه خواهان تلقی می شد و عاقبت با فداکاری های بسیار جامه عمل به خود پوشید. در حقیقت امروزه ما با میراثی مواجه هستیم که اگر چه نمادی از ورود تجدد به ایران معاصر تلقی شده و جلوه ای از مردم سالاری در کشور محسوب می شود ولی همچنان از پاره ای نارسایی های جدی نیز رنج می برد. برخی از این کاستی ها و نقصان ها به شرح زیر می باشند:
🖌 ساختار غیر حزبی پارلمان: شاید بتوان مهمترین مانع بر سر کارکرد مناسب و مورد انتظار نظام پارلمانی در ایران را " غیر حزبی بودن ساختار مجلس" در ایران دانست. این نارسایی البته بخشی از مشکل بزرگتری به نام فقدان حضور احزاب قدرتمند سیاسی در کشور محسوب می شود. زمانی که احزاب نامزدهای پارلمان را انتخاب و به جامعه معرفی می کنند، عقبه ای از هماهنگی حزبی میان اهداف، شعارها و برنامه های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی در میان نامزدهای معرفی شده وجود دارد. مردم دقیقا می دانند که برای تایید برنامه های حزب باید به کدام نامزدهای انتخابات مجلس رای دهند. نامزدها هویت مشخص دارند و قادر نیستند در بزنگاه های حساس خود را به عنوان نامزد مستقل( بخوانید مسئولیت گریز) جا زده و از نظارت مردم و احزاب سیاسی بگریزند. نمایندگانی که برای حفظ خود در دوره های بعدی موقعیت ژلاتینی داشته و با هر نسیمی به سویی می لغزند. طبیعی است که مردم نمی توانند از چنین نمایندگانی انتظار پاسخگویی داشته باشند. البته عواملی از جمله رد صلاحیت های سلیقه ای هم در شکل گیری پدیده نمایندگان قاقد هویت سیاسی مشخص موثر هستند!
🖌 گرفتار شدن پارلمان در مطالبات منطقه ای: غیر حزبی بودن ساختار مجلس در ایران مجالی را برای پررنگ شدن مطالبات منطقه ای در سپهر سیاسی ایران فراهم آورده است. در چنین ساختاری نمایندگان بیشتر برآیند " منطقه" محسوب می شوند تا " ملت!" متاسفانه تاکنون بسیاری از طرح های اصلاحی از جمله" استانی شدن انتخابات" که به دنبال ارتقاء مطالبات منطقه ای مردم و نمایندگان تا سطح ملی بودند ناکام مانده و کارکرد نظام پارلمانی را در ایران ابتر و ناکارآمد گذاشته است. به طوری که هم اکنون می توان این عامل را یکی از علل اصلی عدم توسعه یافتگی پایدار و متوازن کشور ارزیابی کرد! نمایندگان مناطق مختلف می کوشند تا برای تداوم رای آوری خود به طرح هایی رای دهند که از چشم انداز کلان توسعه کشور فاقد توجیه اقتصادی هستند! البته ناکارآمدی و اختیارات اندک مجموعه هایی مانند شوراهای شهر و روستا نیز در ایجاد این نارسایی موثرند. نهادهایی که می توانند با کارکردی درست این بار سنگین را از دوش نظام پارلمانی در ایران بردارند!
🖌 مزاحمت نهادهای موازی قانون گذار: شاید بتوان دو معضل اساسی کشور را" تورم قوانین" و وجود" نهادهای موازی قانون گذار" تلقی کرد که البته اولی را می توان ناشی از دومی دانست. در وضعیت فعلی نهادهایی مانند شورای امنیت ملی و شورای انقلاب فرهنگی وجود دارند که قادرند در کنار مجلس شورای اسلامی به امر قانون گذاری بپردازند. روشن است که بخشی از قوانین تصویب شده از سوی این سه نهاد با یکدیگر تزاحماتی دارند که موجب کند شدن فرایند توسعه کشور می شوند. پرواضح است که می توان تمهیداتی اندیشید که دغدغه های نهادهای موازی قانون گذار هم در فرآیند قانون گذاری مجلس لحاظ شده و نظام پارلمانی در کشور به سوی کارآمدی هر چه بیشتر حرکت کند. البته متاسفانه در ابعاد نظارتی هم ما شاهد حضور نهادهای موازی هستیم که به دلیل هماهنگی حداقلی با یکدیگر، صرفا موجب اتلاف منابع و ناکارآمدی مقوله نظارت می شوند!
👍1