🔹 حسن روحانی در کمند" ذهنیت اسطوره ای!"
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🖌 اپیزود اول: حدود دو هفته پیش حسن روحانی از جناح ها و احزاب سیاسی کشور درخواست کرد که حداقل برای دوماه هم که شده به تعطیلات رفته و اختلافات میان خود را برای حفظ وحدت ملی به فراموشی بسپارند!
🖌 اپیزود دوم: روحانی در جلسه پاسخگویی به پرسش های نمایندگان باز هم بر حفظ وحدت و تفاهم در کشور تاکید کرد و خروج ترامپ از برجام را نتیجه طمع ورزی رییس جمهور امریکا ناشی از وجود اختلافات میان دولت، مجلس و مردم قلمداد کرد!
🔹 حسن روحانی از همان روزی که کوشید با تاکید بر میانه روی گفتمان اعتدال را پایه گذاری کند چیزی برای عرضه در چنته نداشت. گفتمانی سترون که قادر نبود تا تفاوت های خود را با دو گفتمان اصلاح طلبی و اصولگرایی تئوریزه کرده و صرفا می کوشید با گفتار درمانی و تاکید ملال آور بر ضرورت وحدت در میان مسئولان، جایی برای خود در سپهر سیاست ایران باز کند. واقعیت این است که روحانی به رغم آشنایی با مبانی فلسفی و حقوقی حکمرانی در جهان مدرن همچنان در حصار ذهنیتی اسطوره ای به سر می برد. غلبه تصوری که وحدت را به معنای کنار گذاشتن اختلافات، مرخص کردن احزاب و تاکید مداوم بر همدلی در جامعه تلقی می کند. روز گذشته خاطره ای بر زبان عباس آخوندی از آخرین سال دولت میر حسین موسوی جاری شد که می تواند نتیجه تاکید بر وحدت در دوران پس از انقلاب باشد:
🔸 در اوائل سال ۱۳۶۷ در شرایطی که جنگ در سخت ترین وضعیت خودش بود، در جلسه ای خدمت میرحسین موسوی نخست وزیر وقت رسیده بودم تا درباره طرح های هادی توسعه روستایی در بنیاد مسکن به ایشان توضیح دهم. موسوی گفت که" شرایط سیاسی کشور حال و روز بازار مسگرها را دارد. هر کسی دارد با پتک بر سندان خود می کوبد و صدا به صدا نمی رسد. ولی شما پیگیر باش موفق می شوی"
🔹 این نقل قول نشان می دهد که حتی در همان دهه اول جمهوری اسلامی و با وجود عناصر پررنگ وحدت آفرینی همچون انقلاب، جنگ و شخصیت کاریزماتیک امام خمینی، که به شدت دست اندرکار خلق جامعه ای واحد و یک پارچه بودند، تا چه حد تفرق و آشفتگی در سطوح بالای تصمیم گیری کشور حاکم بوده است! واقعیت این است که تحقق واقعی وحدت ملی فاصله ای بسیار بلندتر با تصویر اسطوره ای موجود از این مقوله در ذهنیت مسئولین جمهوری اسلامی دارد. وحدت ملی بیش از همه منوط به حاکمیت قانون، دموکراسی، پذیرش تکثر، حقوق شهروندی، انتخابی شدن مسئولیت ها، قوه قضاییه مستقل و توازن قوای ناشی از خاستگاه طبقاتی دارد. مضافا اینکه دموکراسی به معنای؛" روش های معین برای دستیابی به نتایج نامعین" امکان چرخش مسالمت آمیز قدرت با حفظ حقوق اقلیت را فراهم می آورد. وحدت در کشور همچنین به امکان پژواک یافتن همه صداها و حضور همه نیروهای سیاسی- اجتماعی در فرآیندهای تصمیم سازی وابسته است. اما سخنان اخیر حسن روحانی نشان می دهد که او همچنان در کمند ذهنیت اسطوره ای نسبت به مقوله وحدت اسیر مانده است. اینکه همه باید حساسیت شرایط موجود را درک کنند، خواست های خود را به تعویق اندازند، مطبوعات در تنور مطالبات مردم ندمند و همه دست در دست یکدیگر کشور را از این پیچ خطرناک به سوی پیچ بعدی هدایت کنند! همان ذهنیتی که می کوشد تا بحران های موجود را انکار یا حداکثر با برگزاری یک راهپیمایی وحدت آفرین از خاطره ها بزداید. اگر چه اصولگرایان سال ها است که با چنین ذهنیتی خو کرده اند ولی از روحانی به عنوان نماینده طبقه متوسط در ایران مدرن انتظار می رود که لفافه ذهنیت اسطوره ای خود نسبت به مقولاتی از جمله حکمرانی و وحدت ملی را دریده و با زبان علم و عقلانیت سیاسی با جامعه سخن بگوید. نگاهی که امروز رییس جمهور در مجلس فاقد آن بود!
@solati_mehran
#اسطوره
#روحانی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🖌 اپیزود اول: حدود دو هفته پیش حسن روحانی از جناح ها و احزاب سیاسی کشور درخواست کرد که حداقل برای دوماه هم که شده به تعطیلات رفته و اختلافات میان خود را برای حفظ وحدت ملی به فراموشی بسپارند!
🖌 اپیزود دوم: روحانی در جلسه پاسخگویی به پرسش های نمایندگان باز هم بر حفظ وحدت و تفاهم در کشور تاکید کرد و خروج ترامپ از برجام را نتیجه طمع ورزی رییس جمهور امریکا ناشی از وجود اختلافات میان دولت، مجلس و مردم قلمداد کرد!
🔹 حسن روحانی از همان روزی که کوشید با تاکید بر میانه روی گفتمان اعتدال را پایه گذاری کند چیزی برای عرضه در چنته نداشت. گفتمانی سترون که قادر نبود تا تفاوت های خود را با دو گفتمان اصلاح طلبی و اصولگرایی تئوریزه کرده و صرفا می کوشید با گفتار درمانی و تاکید ملال آور بر ضرورت وحدت در میان مسئولان، جایی برای خود در سپهر سیاست ایران باز کند. واقعیت این است که روحانی به رغم آشنایی با مبانی فلسفی و حقوقی حکمرانی در جهان مدرن همچنان در حصار ذهنیتی اسطوره ای به سر می برد. غلبه تصوری که وحدت را به معنای کنار گذاشتن اختلافات، مرخص کردن احزاب و تاکید مداوم بر همدلی در جامعه تلقی می کند. روز گذشته خاطره ای بر زبان عباس آخوندی از آخرین سال دولت میر حسین موسوی جاری شد که می تواند نتیجه تاکید بر وحدت در دوران پس از انقلاب باشد:
🔸 در اوائل سال ۱۳۶۷ در شرایطی که جنگ در سخت ترین وضعیت خودش بود، در جلسه ای خدمت میرحسین موسوی نخست وزیر وقت رسیده بودم تا درباره طرح های هادی توسعه روستایی در بنیاد مسکن به ایشان توضیح دهم. موسوی گفت که" شرایط سیاسی کشور حال و روز بازار مسگرها را دارد. هر کسی دارد با پتک بر سندان خود می کوبد و صدا به صدا نمی رسد. ولی شما پیگیر باش موفق می شوی"
🔹 این نقل قول نشان می دهد که حتی در همان دهه اول جمهوری اسلامی و با وجود عناصر پررنگ وحدت آفرینی همچون انقلاب، جنگ و شخصیت کاریزماتیک امام خمینی، که به شدت دست اندرکار خلق جامعه ای واحد و یک پارچه بودند، تا چه حد تفرق و آشفتگی در سطوح بالای تصمیم گیری کشور حاکم بوده است! واقعیت این است که تحقق واقعی وحدت ملی فاصله ای بسیار بلندتر با تصویر اسطوره ای موجود از این مقوله در ذهنیت مسئولین جمهوری اسلامی دارد. وحدت ملی بیش از همه منوط به حاکمیت قانون، دموکراسی، پذیرش تکثر، حقوق شهروندی، انتخابی شدن مسئولیت ها، قوه قضاییه مستقل و توازن قوای ناشی از خاستگاه طبقاتی دارد. مضافا اینکه دموکراسی به معنای؛" روش های معین برای دستیابی به نتایج نامعین" امکان چرخش مسالمت آمیز قدرت با حفظ حقوق اقلیت را فراهم می آورد. وحدت در کشور همچنین به امکان پژواک یافتن همه صداها و حضور همه نیروهای سیاسی- اجتماعی در فرآیندهای تصمیم سازی وابسته است. اما سخنان اخیر حسن روحانی نشان می دهد که او همچنان در کمند ذهنیت اسطوره ای نسبت به مقوله وحدت اسیر مانده است. اینکه همه باید حساسیت شرایط موجود را درک کنند، خواست های خود را به تعویق اندازند، مطبوعات در تنور مطالبات مردم ندمند و همه دست در دست یکدیگر کشور را از این پیچ خطرناک به سوی پیچ بعدی هدایت کنند! همان ذهنیتی که می کوشد تا بحران های موجود را انکار یا حداکثر با برگزاری یک راهپیمایی وحدت آفرین از خاطره ها بزداید. اگر چه اصولگرایان سال ها است که با چنین ذهنیتی خو کرده اند ولی از روحانی به عنوان نماینده طبقه متوسط در ایران مدرن انتظار می رود که لفافه ذهنیت اسطوره ای خود نسبت به مقولاتی از جمله حکمرانی و وحدت ملی را دریده و با زبان علم و عقلانیت سیاسی با جامعه سخن بگوید. نگاهی که امروز رییس جمهور در مجلس فاقد آن بود!
@solati_mehran
#اسطوره
#روحانی
Forwarded from اتچ بات
🔹 زمانی برای احساس خطر! 🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 برخورد یک شهروند گلپایگانی با علی مطهری و پیامدهای خبری آن می تواند نشانه ای بر وجود برخی تحولات زیرپوستی جامعه باشد که اینک با توجه به فراگیری و آزادی نسبتا مناسب شبکه های اجتماعی خود را آشکار ساخته است. علائمی که اگر جدی تلقی نشوند ممکن است هیچ گاه قابل جبران نباشند.در مقام داوری این مواجهه، کاربران فضای مجازی به سه دسته تقسیم شدند: دو دسته نخست، اندک کسانی بودند که به دلیل همراهی یا مخالفت جناحی با مطهری، رفتار او را قابل قبول یا مردود دانسته و کوشیدند تا از این فرصت برای برکشیدن یا فرو کوفتن او بهره گیرند. به نظرم پیگیری استدلال های این دو دسته صرفا می تواند اتلاف وقت باشد! منازعات جناحی در کشور ما از آنجا که شخص محور و فاقد معیارهای روشن و قابل اجماع است هیچ گاه به سر منزل مقصود نخواهد رسید. اما آنچه می تواند برای جامعه شناسان مهم و نشانه ای از وجود نارسایی های عمیق اجتماعی تلقی شود عبارت از واکنش افراد غیر سیاسی یا اقشار خاکستری جامعه است. همان کسانی که معمولا اصلاح طلبان و اصولگرایان را سروته یک کرباس قلمداد کرده و نهایتا در ساعت های آخر انتخابات مختلف و بر اساس ضرورت انتخاب بین بد و بدتر به یکی از نامزدها رای می دهند. به نظرم واکنش این گروه نسبت به داوری میان علی مطهری و شهروند گلپایگانی، بیشتر معطوف به نکوهش اولی و ستایش دومی بوده است! نشانه ای هشدار گونه نسبت به آنچه در جامعه جریان دارد. این همدلی حاکی از آن است که تا اطلاع ثانوی هر کسی که در قدرت است(حتی علی مطهری که به دلیل صراحت لهجه اش همواره محبوب مردم بوده است) محکوم، و هرکسی که قادر باشد با لحن زننده و حتی بی ربط یکی از مسئولین را به چالش بکشد از حقانیت برخوردار خواهد بود. میشل فوکو زمانی که به معرفی نظریه قدرت خود پرداخت از لزوم قطع سر پادشاه سخن گفت. کنایه ای به این باور عمومی که قدرت صرفا در وجود پادشاه متمرکز است، حال آن که در واقع قدرت در تک تک اعضا و جوارح جامعه حضور دارد. برخی از مبارزان قبل از انقلاب نیز در توصیف تجربه خود و سایر مردم آن دوران می گویند؛" مردم می دانستند که چه نمی خواهند، ولی نمی دانستند که چه می خواهند!". به نظر می رسد که این تجربه اکنون هم در حال تکرار شدن است؛ هر گونه ابراز مخالفت با نظم موجود و کارگزاران آن حتی اگر تند مزاجانه و غیر منطقی باشد تقدس یافته و ستایش می شود، در حالی که هر گونه اظهار نظر کارشناسانه با خوردن انگ حکومتی بودن به حاشیه رانده می شود. نشانه ای جدی از بی اعتمادی عمومی و افزایش شکاف دولت- ملت در روزگاری که ناشنوایی سیستماتیک به ویژگی نخست حکومت تبدیل شده است. روشن است که با چشم اندازی این چنین تیره از افول سرمایه اجتماعی و بیگانگی سیاسی امکان انجام حداقل های توسعه یافتگی نیز میسر نخواهد بود. همچنین به دلیل تقدس یافتن مخالفت های مردمی امکان نقد جامعه به موازات نقد حکومت امکان پذیر نبوده و ضریب تکرار اشتباهات ملی افزایش می یابد. ملتی که نتواند با نقد عالمانه تحولات دوران ساز مشروطه، نهضت ملی شدن نفت و انقلاب اسلامی، سهم عناصر مختلف آن را برشمرده و از این رویدادها درس آموزی کند بسیار محتمل است که همچنان در جا زده و توسعه نیافته باقی بماند. البته شایان ذکر است که حکومت همچنان نقش اصلی در امکان پذیر شدن اصلاحات و گذار از وضعیت کنونی به شرایط مناسب تر را حائز است!
@solati_mehran
#مطهری
#ناشنوایی_سیستماتیک
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 برخورد یک شهروند گلپایگانی با علی مطهری و پیامدهای خبری آن می تواند نشانه ای بر وجود برخی تحولات زیرپوستی جامعه باشد که اینک با توجه به فراگیری و آزادی نسبتا مناسب شبکه های اجتماعی خود را آشکار ساخته است. علائمی که اگر جدی تلقی نشوند ممکن است هیچ گاه قابل جبران نباشند.در مقام داوری این مواجهه، کاربران فضای مجازی به سه دسته تقسیم شدند: دو دسته نخست، اندک کسانی بودند که به دلیل همراهی یا مخالفت جناحی با مطهری، رفتار او را قابل قبول یا مردود دانسته و کوشیدند تا از این فرصت برای برکشیدن یا فرو کوفتن او بهره گیرند. به نظرم پیگیری استدلال های این دو دسته صرفا می تواند اتلاف وقت باشد! منازعات جناحی در کشور ما از آنجا که شخص محور و فاقد معیارهای روشن و قابل اجماع است هیچ گاه به سر منزل مقصود نخواهد رسید. اما آنچه می تواند برای جامعه شناسان مهم و نشانه ای از وجود نارسایی های عمیق اجتماعی تلقی شود عبارت از واکنش افراد غیر سیاسی یا اقشار خاکستری جامعه است. همان کسانی که معمولا اصلاح طلبان و اصولگرایان را سروته یک کرباس قلمداد کرده و نهایتا در ساعت های آخر انتخابات مختلف و بر اساس ضرورت انتخاب بین بد و بدتر به یکی از نامزدها رای می دهند. به نظرم واکنش این گروه نسبت به داوری میان علی مطهری و شهروند گلپایگانی، بیشتر معطوف به نکوهش اولی و ستایش دومی بوده است! نشانه ای هشدار گونه نسبت به آنچه در جامعه جریان دارد. این همدلی حاکی از آن است که تا اطلاع ثانوی هر کسی که در قدرت است(حتی علی مطهری که به دلیل صراحت لهجه اش همواره محبوب مردم بوده است) محکوم، و هرکسی که قادر باشد با لحن زننده و حتی بی ربط یکی از مسئولین را به چالش بکشد از حقانیت برخوردار خواهد بود. میشل فوکو زمانی که به معرفی نظریه قدرت خود پرداخت از لزوم قطع سر پادشاه سخن گفت. کنایه ای به این باور عمومی که قدرت صرفا در وجود پادشاه متمرکز است، حال آن که در واقع قدرت در تک تک اعضا و جوارح جامعه حضور دارد. برخی از مبارزان قبل از انقلاب نیز در توصیف تجربه خود و سایر مردم آن دوران می گویند؛" مردم می دانستند که چه نمی خواهند، ولی نمی دانستند که چه می خواهند!". به نظر می رسد که این تجربه اکنون هم در حال تکرار شدن است؛ هر گونه ابراز مخالفت با نظم موجود و کارگزاران آن حتی اگر تند مزاجانه و غیر منطقی باشد تقدس یافته و ستایش می شود، در حالی که هر گونه اظهار نظر کارشناسانه با خوردن انگ حکومتی بودن به حاشیه رانده می شود. نشانه ای جدی از بی اعتمادی عمومی و افزایش شکاف دولت- ملت در روزگاری که ناشنوایی سیستماتیک به ویژگی نخست حکومت تبدیل شده است. روشن است که با چشم اندازی این چنین تیره از افول سرمایه اجتماعی و بیگانگی سیاسی امکان انجام حداقل های توسعه یافتگی نیز میسر نخواهد بود. همچنین به دلیل تقدس یافتن مخالفت های مردمی امکان نقد جامعه به موازات نقد حکومت امکان پذیر نبوده و ضریب تکرار اشتباهات ملی افزایش می یابد. ملتی که نتواند با نقد عالمانه تحولات دوران ساز مشروطه، نهضت ملی شدن نفت و انقلاب اسلامی، سهم عناصر مختلف آن را برشمرده و از این رویدادها درس آموزی کند بسیار محتمل است که همچنان در جا زده و توسعه نیافته باقی بماند. البته شایان ذکر است که حکومت همچنان نقش اصلی در امکان پذیر شدن اصلاحات و گذار از وضعیت کنونی به شرایط مناسب تر را حائز است!
@solati_mehran
#مطهری
#ناشنوایی_سیستماتیک
Telegram
attach 📎
مهران صولتی pinned « 🔹 زمانی برای احساس خطر! 🔹 @solati_mehran ✍ مهران صولتی 🌱 برخورد یک شهروند گلپایگانی با علی مطهری و پیامدهای خبری آن می تواند نشانه ای بر وجود برخی تحولات زیرپوستی جامعه باشد که اینک با توجه به فراگیری و آزادی نسبتا مناسب شبکه های اجتماعی خود را آشکار…»
اتميزه شدن - يوسف اباذري
<unknown>
دکتر یوسف اباذری، جامعه شناس:
با پیوند استبداد سیاسی و بحران اقتصادی، صد در صد اتمیزه شدن و فرصت طلبی اخلاقی در جامعه رخ می دهد. نشانه های آن در جامعه ما نیز در حال دیده شدن است!
@solati_mehran
با پیوند استبداد سیاسی و بحران اقتصادی، صد در صد اتمیزه شدن و فرصت طلبی اخلاقی در جامعه رخ می دهد. نشانه های آن در جامعه ما نیز در حال دیده شدن است!
@solati_mehran
🔹 نطق های نمایندگان و مساله دموکراسی در ایران!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 نامه سرگشاده مهدی کروبی در کنار نطق های رادیکال سلحشوری و حیدری به عنوان نمایندگان تهران فضای نسبتا متفاوتی در شبکه های اجتماعی ایجاد کرده است. اینکه دو مطالبه بهره گیری از رفراندوم و لغو نظارت استصوابی، در حال تبدیل شدن به یک خواست عمومی بوده و قرار است تا رخوت موجود در جامعه به امیدی تازه پیوند خورد. اما این فقط یک روی سکه است و خوش بینی ایجاد شده ممکن است به ناامیدی دوباره بینجامد! بیشترین تاثیر نطق های ذکر شده در روزهای اخیر بازسازی نسبی وجهه تخریب شده اصلاح طلبان بعد از ناآرامی ها و اعتراضات دی ماه گذشته بود. اینکه در میانه متهم شدن اصلاح طلبان به حکومتی بودن، غیر مردمی شدن و رانت جویی، ندایی رهایی بخش از پارلمان برخاسته و راهکار برون رفت از بحران های موجود را نه در دعوت به شرکت در انتخابات بلکه در فراخوانی به ضرورت انجام اصلاحات ساختاری ارزیابی کند می تواند در بهبود چهره اصلاح طلبان موثر باشد. اما مشکل اینجاست که حتی اگر مطالبه رفراندوم و لغو نظارت استصوابی به سمت و سوی تبدیل شدن به یک گفتمان غالب پیش رود( امری که به دلیل در شرایط بحرانی ناشی از فشارهای تحریم و اصالت یافتن تلاش برای بقاء نزد ایرانیان بسیار بعید به نظر می رسد)، باز هم لزوما به تغییر سیاست های موجود در عرصه های داخلی و خارجی نمی انجامد. ساخت قدرت در جمهوری اسلامی به گونه ای است که انجام تحولات بنیادین بسیار نامحتمل و صرفا در بستری از وجود اعتماد میان نظام و کارگزاران قابل حصول است. از همین رو شاهد هستیم که با تغییر دولت ها به دنبال برگزاری انتخابات ریاست جمهوری تنها اندک گشایشی در فضای سیاسی - فرهنگی موجود قابل تصور بوده ولی تغییر در برخی سیاست های اساسی نظام همچون رابطه با غرب، نفوذ منطقه ای، به رسمیت شناختن رفراندوم و لغو نظارت استصوابی تنها از مسیر اراده نظام قابل دستیابی است. تجربه بیست ساله اخیر هم نشان داده است که نطق های مجلس ششم و تحصن تاریخی آن نیز نتوانست تحولی راهبردی در مسیر سیاست های رسمی جمهوری اسلامی را رقم زند. به نظر می رسد که در شرایط کنونی ما به چیزی بیش از تریبون های عمومی برای پیگیری مطالبات ملی نیازمندیم. اگر روحانی مشروعیت سیاسی خود را طی یک سال گذشته به حراج نگذاشته بود اکنون می توانست به مثابه کانالی جهت انتقال خواست های ملی به ساختار قدرت و چانه زنی بر سر تحقق آنها اقدام نماید اما افسوس که با اصرار عامدانه بر پرهیز از جلب مشارکت مردمی در عرصه های سیاسی اعتبار خود را از کف داد. در چنین شرایطی تنها نهادی که می تواند در پی جلب اعتماد ساخت قدرت جهت انجام تغییرات بنیادی برآمده و کشور را از وضعیت بغرنج کنونی خارج سازد، شورای عالی سران قوا می باشد. البته محدود شدن حیطه وظایف این شورا به چارچوب حل مشکلات اقتصادی تا کنون نتیجه ای جز ناکامی به همراه نداشته است بیشتر از آن رو که تفرق در سیاست داخلی و تنش در سیاست خارجی، امروزه اقتصاد کشور را از نفس انداخته است. از همین رو حرکت شورا به سوی طرح راه حل هایی برای خروج از بحران های پیش رو، به این دلیل که اعتماد لازم ساخت قدرت را دارا است می تواند حتی از ایراد برخی نطق های نمایندگان نیز موثر تر باشد. واکنش شدید روزنامه کیهان به اظهارات این دو نماینده نشان می دهد که همچنان شکل گیری فضای پولاریزه و قطبی شده در دو عرصه سیاست داخلی و خارجی نمی تواند در پیشبرد کشور به سوی دموکراسی موثر باشد. باید به راه هایی اندیشید که بتواند با جلب اعتماد نظام، گذار به دموکراسی را برای حل بحران های فراگیر کنونی در دستور کار قرار دهد!
@solati_mehran
#سلحشوری
#کیهان
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 نامه سرگشاده مهدی کروبی در کنار نطق های رادیکال سلحشوری و حیدری به عنوان نمایندگان تهران فضای نسبتا متفاوتی در شبکه های اجتماعی ایجاد کرده است. اینکه دو مطالبه بهره گیری از رفراندوم و لغو نظارت استصوابی، در حال تبدیل شدن به یک خواست عمومی بوده و قرار است تا رخوت موجود در جامعه به امیدی تازه پیوند خورد. اما این فقط یک روی سکه است و خوش بینی ایجاد شده ممکن است به ناامیدی دوباره بینجامد! بیشترین تاثیر نطق های ذکر شده در روزهای اخیر بازسازی نسبی وجهه تخریب شده اصلاح طلبان بعد از ناآرامی ها و اعتراضات دی ماه گذشته بود. اینکه در میانه متهم شدن اصلاح طلبان به حکومتی بودن، غیر مردمی شدن و رانت جویی، ندایی رهایی بخش از پارلمان برخاسته و راهکار برون رفت از بحران های موجود را نه در دعوت به شرکت در انتخابات بلکه در فراخوانی به ضرورت انجام اصلاحات ساختاری ارزیابی کند می تواند در بهبود چهره اصلاح طلبان موثر باشد. اما مشکل اینجاست که حتی اگر مطالبه رفراندوم و لغو نظارت استصوابی به سمت و سوی تبدیل شدن به یک گفتمان غالب پیش رود( امری که به دلیل در شرایط بحرانی ناشی از فشارهای تحریم و اصالت یافتن تلاش برای بقاء نزد ایرانیان بسیار بعید به نظر می رسد)، باز هم لزوما به تغییر سیاست های موجود در عرصه های داخلی و خارجی نمی انجامد. ساخت قدرت در جمهوری اسلامی به گونه ای است که انجام تحولات بنیادین بسیار نامحتمل و صرفا در بستری از وجود اعتماد میان نظام و کارگزاران قابل حصول است. از همین رو شاهد هستیم که با تغییر دولت ها به دنبال برگزاری انتخابات ریاست جمهوری تنها اندک گشایشی در فضای سیاسی - فرهنگی موجود قابل تصور بوده ولی تغییر در برخی سیاست های اساسی نظام همچون رابطه با غرب، نفوذ منطقه ای، به رسمیت شناختن رفراندوم و لغو نظارت استصوابی تنها از مسیر اراده نظام قابل دستیابی است. تجربه بیست ساله اخیر هم نشان داده است که نطق های مجلس ششم و تحصن تاریخی آن نیز نتوانست تحولی راهبردی در مسیر سیاست های رسمی جمهوری اسلامی را رقم زند. به نظر می رسد که در شرایط کنونی ما به چیزی بیش از تریبون های عمومی برای پیگیری مطالبات ملی نیازمندیم. اگر روحانی مشروعیت سیاسی خود را طی یک سال گذشته به حراج نگذاشته بود اکنون می توانست به مثابه کانالی جهت انتقال خواست های ملی به ساختار قدرت و چانه زنی بر سر تحقق آنها اقدام نماید اما افسوس که با اصرار عامدانه بر پرهیز از جلب مشارکت مردمی در عرصه های سیاسی اعتبار خود را از کف داد. در چنین شرایطی تنها نهادی که می تواند در پی جلب اعتماد ساخت قدرت جهت انجام تغییرات بنیادی برآمده و کشور را از وضعیت بغرنج کنونی خارج سازد، شورای عالی سران قوا می باشد. البته محدود شدن حیطه وظایف این شورا به چارچوب حل مشکلات اقتصادی تا کنون نتیجه ای جز ناکامی به همراه نداشته است بیشتر از آن رو که تفرق در سیاست داخلی و تنش در سیاست خارجی، امروزه اقتصاد کشور را از نفس انداخته است. از همین رو حرکت شورا به سوی طرح راه حل هایی برای خروج از بحران های پیش رو، به این دلیل که اعتماد لازم ساخت قدرت را دارا است می تواند حتی از ایراد برخی نطق های نمایندگان نیز موثر تر باشد. واکنش شدید روزنامه کیهان به اظهارات این دو نماینده نشان می دهد که همچنان شکل گیری فضای پولاریزه و قطبی شده در دو عرصه سیاست داخلی و خارجی نمی تواند در پیشبرد کشور به سوی دموکراسی موثر باشد. باید به راه هایی اندیشید که بتواند با جلب اعتماد نظام، گذار به دموکراسی را برای حل بحران های فراگیر کنونی در دستور کار قرار دهد!
@solati_mehran
#سلحشوری
#کیهان
🔹 چرا تجربه هند برای ایران قابل تکرار نیست؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱حسام الدین آشنا؛ مشاور فرهنگی رییس جمهور نوشته است:
"كليد توسعه هند پذیرش ضرورت اصلاحات ساختاری از سوی هر دو گروه عمده سیاسی است. هر دو گروه پذیرفته اند که اصلاحات ساختاری را حتی اگر به قیمت از دست دادن دولت باشد ، به پیش ببرند و چنانچه در اثر اصلاحات ساختاری گروه حاکم محبوبیت خود را از دست داد و رقیب در انتخابات به پیروزی رسید ، رقیب موظف به ادامه اصلاحات خواهد بود . لطفا در معرفی و نشر اين الگو براي ايران عزيزمان بکوشید".
دعوتی از سر دغدغه برای سرفرازی میهن عزیز که البته نمی تواند در ایران قابلیت اجرایی و عملیاتی بیابد. حداقل به دلایل زیر:
🖌 عدم حاکمیت قانون: استعمار انگلیس برای کشورهایی مانند هند و مالزی صرفا همراه با زیان و خسران نبود بلکه پشتوانه ای از قانون مداری، متکی بر نوعی بوروکراسی کارآمد را نیز به ارمغان آورد. تنها در چنین بستری است که می توان از کنش گران اجتماعی انتظار داشت منافع ملی را بر مصالح جناحی برتری بخشیده و به تداول قدرت برای اخذ تصمیم های دشوار تن دهند. اما در ایران و بعد از گذشت بیش از یکصد سال از پیروزی نهضت مشروطه، ما هنوز در کوچه پس کوچه های تعریف قانون سرگردان مانده و حاکمیت قانون برای مان به یک آرزو تبدیل شده است!
🖌 وجود بی اعتمادی عمومی: در کشورهایی مانند هند اصل رقابت سیاسی به رسمیت شناخته شده و مخالفان سیاسی از فرصت اعتراض و حضور مجدد در قدرت به برکت دموکراسی برخوردارند. حال آنکه در جامعه کوتاه مدتی مانند ایران هنوز هم بسیاری از گره های سیاسی نه با راهکارهای سیاسی بلکه عمدتا با توسل به ابزارهای امنیتی حل و فصل می شوند. در چنین بستری که کارگزاران یک دولت به آینده حضور سیاسی خود اطمینان نداشته و با انباشتی از بی اعتمادی عمومی در همه سطوح مواجهیم، انتظار اینکه یک دولت، قدرت کنونی خود را با اخذ تصمیم های سخت به مخاطره بیندازد واقع بینانه به نظر نمی رسد!
🖌 فقدان اجماع بر سر منافع ملی: دموکراسی در هند این امکان را فراهم آورده است که اجماعی بر سر تعریف و مختصات منافع ملی شکل گیرد. توافقی کلان بر سر ضرورت اتخاذ تصمیم های سخت برای برون رفت از بحران ها! اما در ایران ما هنوز در مرحله یک جامعه بی مساله به سر می بریم. به این معنا که با وجود مشکلات متعدد هنوز اجماعی بر سر چگونگی تبدیل یک مشکل به یک مساله اجتماعی و عزمی برای خروج از چنین وضعیتی وجود ندارد. حاد بودن شرایط آنچنان است که حتی قانون اساسی نیز نتوانسته به محور تعریف منافع ملی تبدیل شود!
🖌 عدم وجود تساهل کافی با تفاوت های مذهبی: تجربه هند و مالزی نشان می دهد که وجود تساهل قومی- مذهبی یکی از ارکان توسعه یافتگی در این دو کشور محسوب می شود. اما در ایران امروز و به رغم سابقه درخشان تمدنی در همزیستی مسالمت آمیز همه اقوام و مذاهب، هنوز هم شاهد شکاف هایی هستیم که بر وجود تبعیض میان اکثریت شیعی با اقلیت های متفاوت مبتنی می باشد. تبعیض هایی که بیش از همه خود را در محرومیت سیاسی این اقلیت ها و توسعه نیافتگی مناطق متعلق به آنها جلوه گر می سازد . داستان غامض سپنتا نیکنام و وضعیت اسفناک بلوچستان ایران شاهدی بر این ادعا است!
🔹 روشن است که فهرست یاد شده می توانست بسیار طولانی تر باشد ولی نکته مهم اینجاست که تا چه زمانی می توان تنها با اتکای به منابع نفت و بهانه امنیت، همچنان بر پیشرفت سایر کشورها چشم پوشید و از اتخاذ تصمیم های سخت شانه خالی کرد. و اینکه با چنین شرایطی چگونه می توان در برابر نسل های آتی سربلند بود؟!
@solati_mehran
#هند
#حسام_آشنا
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱حسام الدین آشنا؛ مشاور فرهنگی رییس جمهور نوشته است:
"كليد توسعه هند پذیرش ضرورت اصلاحات ساختاری از سوی هر دو گروه عمده سیاسی است. هر دو گروه پذیرفته اند که اصلاحات ساختاری را حتی اگر به قیمت از دست دادن دولت باشد ، به پیش ببرند و چنانچه در اثر اصلاحات ساختاری گروه حاکم محبوبیت خود را از دست داد و رقیب در انتخابات به پیروزی رسید ، رقیب موظف به ادامه اصلاحات خواهد بود . لطفا در معرفی و نشر اين الگو براي ايران عزيزمان بکوشید".
دعوتی از سر دغدغه برای سرفرازی میهن عزیز که البته نمی تواند در ایران قابلیت اجرایی و عملیاتی بیابد. حداقل به دلایل زیر:
🖌 عدم حاکمیت قانون: استعمار انگلیس برای کشورهایی مانند هند و مالزی صرفا همراه با زیان و خسران نبود بلکه پشتوانه ای از قانون مداری، متکی بر نوعی بوروکراسی کارآمد را نیز به ارمغان آورد. تنها در چنین بستری است که می توان از کنش گران اجتماعی انتظار داشت منافع ملی را بر مصالح جناحی برتری بخشیده و به تداول قدرت برای اخذ تصمیم های دشوار تن دهند. اما در ایران و بعد از گذشت بیش از یکصد سال از پیروزی نهضت مشروطه، ما هنوز در کوچه پس کوچه های تعریف قانون سرگردان مانده و حاکمیت قانون برای مان به یک آرزو تبدیل شده است!
🖌 وجود بی اعتمادی عمومی: در کشورهایی مانند هند اصل رقابت سیاسی به رسمیت شناخته شده و مخالفان سیاسی از فرصت اعتراض و حضور مجدد در قدرت به برکت دموکراسی برخوردارند. حال آنکه در جامعه کوتاه مدتی مانند ایران هنوز هم بسیاری از گره های سیاسی نه با راهکارهای سیاسی بلکه عمدتا با توسل به ابزارهای امنیتی حل و فصل می شوند. در چنین بستری که کارگزاران یک دولت به آینده حضور سیاسی خود اطمینان نداشته و با انباشتی از بی اعتمادی عمومی در همه سطوح مواجهیم، انتظار اینکه یک دولت، قدرت کنونی خود را با اخذ تصمیم های سخت به مخاطره بیندازد واقع بینانه به نظر نمی رسد!
🖌 فقدان اجماع بر سر منافع ملی: دموکراسی در هند این امکان را فراهم آورده است که اجماعی بر سر تعریف و مختصات منافع ملی شکل گیرد. توافقی کلان بر سر ضرورت اتخاذ تصمیم های سخت برای برون رفت از بحران ها! اما در ایران ما هنوز در مرحله یک جامعه بی مساله به سر می بریم. به این معنا که با وجود مشکلات متعدد هنوز اجماعی بر سر چگونگی تبدیل یک مشکل به یک مساله اجتماعی و عزمی برای خروج از چنین وضعیتی وجود ندارد. حاد بودن شرایط آنچنان است که حتی قانون اساسی نیز نتوانسته به محور تعریف منافع ملی تبدیل شود!
🖌 عدم وجود تساهل کافی با تفاوت های مذهبی: تجربه هند و مالزی نشان می دهد که وجود تساهل قومی- مذهبی یکی از ارکان توسعه یافتگی در این دو کشور محسوب می شود. اما در ایران امروز و به رغم سابقه درخشان تمدنی در همزیستی مسالمت آمیز همه اقوام و مذاهب، هنوز هم شاهد شکاف هایی هستیم که بر وجود تبعیض میان اکثریت شیعی با اقلیت های متفاوت مبتنی می باشد. تبعیض هایی که بیش از همه خود را در محرومیت سیاسی این اقلیت ها و توسعه نیافتگی مناطق متعلق به آنها جلوه گر می سازد . داستان غامض سپنتا نیکنام و وضعیت اسفناک بلوچستان ایران شاهدی بر این ادعا است!
🔹 روشن است که فهرست یاد شده می توانست بسیار طولانی تر باشد ولی نکته مهم اینجاست که تا چه زمانی می توان تنها با اتکای به منابع نفت و بهانه امنیت، همچنان بر پیشرفت سایر کشورها چشم پوشید و از اتخاذ تصمیم های سخت شانه خالی کرد. و اینکه با چنین شرایطی چگونه می توان در برابر نسل های آتی سربلند بود؟!
@solati_mehran
#هند
#حسام_آشنا
مهران صولتی pinned «🔹 چرا تجربه هند برای ایران قابل تکرار نیست؟ @solati_mehran ✍ مهران صولتی 🌱حسام الدین آشنا؛ مشاور فرهنگی رییس جمهور نوشته است: "كليد توسعه هند پذیرش ضرورت اصلاحات ساختاری از سوی هر دو گروه عمده سیاسی است. هر دو گروه پذیرفته اند که اصلاحات ساختاری را…»
به مناسبت ایام محرم، یادداشت سال گذشته را دوباره به اشتراک می گذارم چون احتمال می دهم برخی از دوستان محترم کانال آن را نخوانده باشند. 👇👇
Forwarded from اتچ بات
🔹 پیام های نوحه خوانی در یزد و جهرم!🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 نوحه خوانی های مردم یزد و جهرم در شبکه های اجتماعی سروصدا برپا کرده و مورد استقبال جامعه قرار گرفته است. نوحه هایی که پا به عرصه انتقاد سیاسی نهاده و از آسیب های یک جامعه دینی سخن به میان آورده اند. در حالی که تا کنون بحث از آلوده شدن عزاداری ها به مداحی های لس آنجلسی بود، گویا از این به بعد باید منتظر رادیکالیزه شدن هر چه بیشتر این عرصه باشیم. از همین رو به نظر می رسد شکل گیری این سبک جدید از نوحه خوانی می تواند حاوی نشانه ها و پیام هایی از تحولات زیر پوستی جامعه باشند:
✏️ بیان آسیب های جامعه دینی به آموزه های عصر مشروطه باز می گردد. در دوران قبل و بعد از انقلاب اسلامی هم روشنفکران دینی از اهمیت پالایش جامعه دینی از این آفات سخن به میان آورده بودند. تلاش هایی که البته با مخالفت شدید برخی از روحانیون مواجه شده و نتوانست به گفتمان غالب کشور تبدیل شود. به نظر می رسد هم اکنون افول سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی جامعه نسبت به خوانش رسمی از دین، آنچنان برخی از دینداران را بی تاب کرده که لاجرم آنها را به سوی واگویه کردن دردهای های خود در قالب چنین نوحه هایی سوق داده است!
✏️ یکی از کارکردهای مهم دین پشتیبانی از اخلاق در میان دینداران است. از همین رو در شرایط عادی می توان انتظار داشت که هر چه جامعه دینی تر باشد به طور طبیعی اخلاقی تر نیز خواهد بود. اما واقعیت موجود در ایران امروز از حضور پررنگ اخلاق در مناسبات اجتماعی حکایت نمی کند! وجود مظاهری از ریاکاری، نفاق و تظاهر، در کنار رشد فزاینده خرافه گرایی و قشری نگری که حتی می توان جلوه هایی از آن را در برخی از برنامه های صدا و سیما نیز مشاهده کرد بر سقوط سرمایه دینی، دین گریزی و اخلاق ستیزی به ویژه در بخشی از جمعیت جوان کشور افزوده است. در چنین وضعیتی رادیکالیزه شدن بخشی از فضاهای عزاداری در واکنش به چنین آسیب هایی در جامعه دینی اجتناب ناپذیر به نظر می رسد!
✏️ در حالی که جامعه ایران با رقم زدن سه نهضت انقلابی در طول یکصد سال، پویایی فوق العاده ای از خود نشان داده است، در سال های اخیر نشانه های نگران کننده ای از وجود کرختی و بی حسی در قبال رشد فزاینده فساد، خشونت و تضییع حقوق شهروندی در جامعه مشاهده می شود. در چنین فضایی از ناامیدی که برخی از آن به " فرسایش تمدنی" ایران زمین تعبیر کرده اند، استقبال گسترده جامعه از نوحه خوانی های رادیکال در یزد و جهرم می تواند نشانه امید بخشی از زنده بودن جامعه تلقی شود. پدیده ای که می تواند به عنوان پژواک یافتن خوانشی اصیل از دین، نوحه خوانی و عزاداری تلقی شده و پشتوانه ای نوین برای احیای اخلاق اسلامی و انسانی در جامعه ایران محسوب شود!
🔹 نکته پایانی: بدترین مواجهه با پدیده ای مانند نوحه خوانی های یزد و جهرم می تواند عبارت از ایجاد محدودیت، اعمال سانسور در متن نوحه ها یا حرکت به سوی استحاله چنین حرکت های احیاگرانه ای باشد. اقدامی که می تواند موجب افزایش سرعت فرسایش جامعه ایرانی و رها شدن آن در برهوتی از پریشانی، ناامیدی و بی پناهی باشد!
#نوحه_خوانی
#جامعه_دینی
#روشنفکران_دینی
#سرمایه_اجتماعی
@solati_mehran
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 نوحه خوانی های مردم یزد و جهرم در شبکه های اجتماعی سروصدا برپا کرده و مورد استقبال جامعه قرار گرفته است. نوحه هایی که پا به عرصه انتقاد سیاسی نهاده و از آسیب های یک جامعه دینی سخن به میان آورده اند. در حالی که تا کنون بحث از آلوده شدن عزاداری ها به مداحی های لس آنجلسی بود، گویا از این به بعد باید منتظر رادیکالیزه شدن هر چه بیشتر این عرصه باشیم. از همین رو به نظر می رسد شکل گیری این سبک جدید از نوحه خوانی می تواند حاوی نشانه ها و پیام هایی از تحولات زیر پوستی جامعه باشند:
✏️ بیان آسیب های جامعه دینی به آموزه های عصر مشروطه باز می گردد. در دوران قبل و بعد از انقلاب اسلامی هم روشنفکران دینی از اهمیت پالایش جامعه دینی از این آفات سخن به میان آورده بودند. تلاش هایی که البته با مخالفت شدید برخی از روحانیون مواجه شده و نتوانست به گفتمان غالب کشور تبدیل شود. به نظر می رسد هم اکنون افول سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی جامعه نسبت به خوانش رسمی از دین، آنچنان برخی از دینداران را بی تاب کرده که لاجرم آنها را به سوی واگویه کردن دردهای های خود در قالب چنین نوحه هایی سوق داده است!
✏️ یکی از کارکردهای مهم دین پشتیبانی از اخلاق در میان دینداران است. از همین رو در شرایط عادی می توان انتظار داشت که هر چه جامعه دینی تر باشد به طور طبیعی اخلاقی تر نیز خواهد بود. اما واقعیت موجود در ایران امروز از حضور پررنگ اخلاق در مناسبات اجتماعی حکایت نمی کند! وجود مظاهری از ریاکاری، نفاق و تظاهر، در کنار رشد فزاینده خرافه گرایی و قشری نگری که حتی می توان جلوه هایی از آن را در برخی از برنامه های صدا و سیما نیز مشاهده کرد بر سقوط سرمایه دینی، دین گریزی و اخلاق ستیزی به ویژه در بخشی از جمعیت جوان کشور افزوده است. در چنین وضعیتی رادیکالیزه شدن بخشی از فضاهای عزاداری در واکنش به چنین آسیب هایی در جامعه دینی اجتناب ناپذیر به نظر می رسد!
✏️ در حالی که جامعه ایران با رقم زدن سه نهضت انقلابی در طول یکصد سال، پویایی فوق العاده ای از خود نشان داده است، در سال های اخیر نشانه های نگران کننده ای از وجود کرختی و بی حسی در قبال رشد فزاینده فساد، خشونت و تضییع حقوق شهروندی در جامعه مشاهده می شود. در چنین فضایی از ناامیدی که برخی از آن به " فرسایش تمدنی" ایران زمین تعبیر کرده اند، استقبال گسترده جامعه از نوحه خوانی های رادیکال در یزد و جهرم می تواند نشانه امید بخشی از زنده بودن جامعه تلقی شود. پدیده ای که می تواند به عنوان پژواک یافتن خوانشی اصیل از دین، نوحه خوانی و عزاداری تلقی شده و پشتوانه ای نوین برای احیای اخلاق اسلامی و انسانی در جامعه ایران محسوب شود!
🔹 نکته پایانی: بدترین مواجهه با پدیده ای مانند نوحه خوانی های یزد و جهرم می تواند عبارت از ایجاد محدودیت، اعمال سانسور در متن نوحه ها یا حرکت به سوی استحاله چنین حرکت های احیاگرانه ای باشد. اقدامی که می تواند موجب افزایش سرعت فرسایش جامعه ایرانی و رها شدن آن در برهوتی از پریشانی، ناامیدی و بی پناهی باشد!
#نوحه_خوانی
#جامعه_دینی
#روشنفکران_دینی
#سرمایه_اجتماعی
@solati_mehran
Telegram
attach 📎
مهران صولتی pinned « 🔹 پیام های نوحه خوانی در یزد و جهرم!🔹 @solati_mehran ✍ مهران صولتی 🌱 نوحه خوانی های مردم یزد و جهرم در شبکه های اجتماعی سروصدا برپا کرده و مورد استقبال جامعه قرار گرفته است. نوحه هایی که پا به عرصه انتقاد سیاسی نهاده و از آسیب های یک جامعه دینی سخن به…»
🔹 چرا شورای شهر بابل به این نقطه رسید؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱در ایران افکار عمومی نسبت به هر آنچه با فساد جنسی یا مالی آمیخته باشد حساسیتی شگرف دارند. هر چند که به دلیل تعدد خبررسانی نسبت به آمارهای اختلاس در سال های اخیر دیگر از برانگیختگی مردم نسبت به سوء استفاده های مالی دیگر چندان خبری نیست ولی هنوز هم حساسیت ها نسبت به روابط جنسی نامشروع به ویژه زمانی که با قدرت هم آمیخته باشد به قوت خود باقی است. شورای شهر بابل اما هر دو را با هم داشت و از این نظر توانست نصاب جدیدی را به نام خود ثبت کند. البته در همه جای جهان به دلیل شکافی که میان دو حوزه رسمی و غیر رسمی( بخوانید عمومی و خصوصی) وجود دارد افشای لغزش های جنسی از جذابیت خبری خاصی برخوردارند. از کشیده شدن دامان کشیشان کلیسا به عرصه کودک آزاری، تا درمیان آمدن پای فلان رییس جمهور یا وزیر به رسوایی های جنسی، همه و همه بر نیرومندی این غریزه تاکید می ورزند. زمانی فروید تصریح کرده بود که هیچ کس حتی قدیسین هم از لغزش های جنسی مصون نیستند. رویداد اخیر هم اگر صرفا در حد توجه به فساد جنسی یا مالی پدید آمده متوقف بماند و از ریشه های واقعی ناکارآمدی در این نهاد بیست ساله( شورا) پرسش نکند، ما در عمل با خسران دیگری مواجه شده ایم که به معنای غلبه حاشیه بر متن است. واقعیت این است که نهاد شورا به دلیل فاصله گرفتن از اندیشه ای که آن را به قانون اساسی وارد ساخت( مرحوم طالقانی در این زمینه سهم بارزی داشت)، و در فضایی از بی اعتمادی نسبت به روند تمرکز زدایی، اکنون صرفا به شورای شهرداری و نهادی بوروکراتیک تبدیل شده است. نهادی که حتی روند تایید صلاحیت های آن نیز به عرصه ای برای باج گیری های سیاسی- مالی تبدیل شده و به تناسب اوضاع کشور دچار قبض و بسط های متعدد می شود. از سوی دیگر به دلیل مخالفت های ساختاری، شوراها هنوز نتوانسته اند به مانند بسیاری از کشورهای جهان از پتانسیل مردمی جهت مشارکت در فرآیندهای آموزشی، بهداشتی و اجتماعی سود برند. امری که حوزه فعالیت آن ها را صرفا به تایید یا رد لوایح ارسال شده از سوی شهرداری تقلیل داده است! همچنین به دلیل حاکمیت سلایق سیاسی در روند تایید صلاحیت ها مشابه انتخابات مجلس، بسیاری از چهره های شریف و مردمی از راه یابی به این نهاد بازمانده و عملا میدان برای ورود کسانی هموار می شود که می کوشند تا از فضای ناسالم حاکم بر شهرداری ها برای زد و بندهای مالی بهره برند. فقدان حاکمیت نظام حزبی در ساختار پارلمانی ایران هم موجب شده که شوراها به عرصه جولان افرادی تبدیل شود که فاقد شفافیت و برنامه سیاسی بوده ولی قادرند در بزنگاه های ایجاد شده با حرکت در میان جناحین منافع شخصی خود را پیگیری نمایند. روشن است که با تداوم کاستی یک نظام حزبی کارآمد، نه می توان به مجلس امید بست و نه به شورا! طرفه آن که روسای جمهوری ما نیز با افتخار خود را فراجناحی و غیر حزبی می خوانند! بنابراین اگر نظام سیاسی مایل است که در روزگار ته کشیدن سرمایه های فیزیکی، انسانی و اجتماعی بتواند کارآمدی را به این نهادهای بوروکراتیک و کم اثر کنونی بازگرداند باید اهتمام ویژه خود را بر تسهیل فرآیندهای جذب مشارکت و نظارت مردمی از طریق حاکمیت یک نظام حزبی کارآمد متمرکز نماید. شورای شهر بابل و حاشیه های آن یک استثناء نیست! تداوم وضع موجود می تواند رسوایی های بیشتری را برای بوروکراسی ایران رقم زند. جلسات استیضاح وزیران و مناظره های انتخابات ریاست جمهوری نیز نشان داد که کلیت نظام اداری ایران به شدت از آلودگی به فساد رنج می برد!
@solati_mehran
#شورای_بابل
#بوروکراسی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱در ایران افکار عمومی نسبت به هر آنچه با فساد جنسی یا مالی آمیخته باشد حساسیتی شگرف دارند. هر چند که به دلیل تعدد خبررسانی نسبت به آمارهای اختلاس در سال های اخیر دیگر از برانگیختگی مردم نسبت به سوء استفاده های مالی دیگر چندان خبری نیست ولی هنوز هم حساسیت ها نسبت به روابط جنسی نامشروع به ویژه زمانی که با قدرت هم آمیخته باشد به قوت خود باقی است. شورای شهر بابل اما هر دو را با هم داشت و از این نظر توانست نصاب جدیدی را به نام خود ثبت کند. البته در همه جای جهان به دلیل شکافی که میان دو حوزه رسمی و غیر رسمی( بخوانید عمومی و خصوصی) وجود دارد افشای لغزش های جنسی از جذابیت خبری خاصی برخوردارند. از کشیده شدن دامان کشیشان کلیسا به عرصه کودک آزاری، تا درمیان آمدن پای فلان رییس جمهور یا وزیر به رسوایی های جنسی، همه و همه بر نیرومندی این غریزه تاکید می ورزند. زمانی فروید تصریح کرده بود که هیچ کس حتی قدیسین هم از لغزش های جنسی مصون نیستند. رویداد اخیر هم اگر صرفا در حد توجه به فساد جنسی یا مالی پدید آمده متوقف بماند و از ریشه های واقعی ناکارآمدی در این نهاد بیست ساله( شورا) پرسش نکند، ما در عمل با خسران دیگری مواجه شده ایم که به معنای غلبه حاشیه بر متن است. واقعیت این است که نهاد شورا به دلیل فاصله گرفتن از اندیشه ای که آن را به قانون اساسی وارد ساخت( مرحوم طالقانی در این زمینه سهم بارزی داشت)، و در فضایی از بی اعتمادی نسبت به روند تمرکز زدایی، اکنون صرفا به شورای شهرداری و نهادی بوروکراتیک تبدیل شده است. نهادی که حتی روند تایید صلاحیت های آن نیز به عرصه ای برای باج گیری های سیاسی- مالی تبدیل شده و به تناسب اوضاع کشور دچار قبض و بسط های متعدد می شود. از سوی دیگر به دلیل مخالفت های ساختاری، شوراها هنوز نتوانسته اند به مانند بسیاری از کشورهای جهان از پتانسیل مردمی جهت مشارکت در فرآیندهای آموزشی، بهداشتی و اجتماعی سود برند. امری که حوزه فعالیت آن ها را صرفا به تایید یا رد لوایح ارسال شده از سوی شهرداری تقلیل داده است! همچنین به دلیل حاکمیت سلایق سیاسی در روند تایید صلاحیت ها مشابه انتخابات مجلس، بسیاری از چهره های شریف و مردمی از راه یابی به این نهاد بازمانده و عملا میدان برای ورود کسانی هموار می شود که می کوشند تا از فضای ناسالم حاکم بر شهرداری ها برای زد و بندهای مالی بهره برند. فقدان حاکمیت نظام حزبی در ساختار پارلمانی ایران هم موجب شده که شوراها به عرصه جولان افرادی تبدیل شود که فاقد شفافیت و برنامه سیاسی بوده ولی قادرند در بزنگاه های ایجاد شده با حرکت در میان جناحین منافع شخصی خود را پیگیری نمایند. روشن است که با تداوم کاستی یک نظام حزبی کارآمد، نه می توان به مجلس امید بست و نه به شورا! طرفه آن که روسای جمهوری ما نیز با افتخار خود را فراجناحی و غیر حزبی می خوانند! بنابراین اگر نظام سیاسی مایل است که در روزگار ته کشیدن سرمایه های فیزیکی، انسانی و اجتماعی بتواند کارآمدی را به این نهادهای بوروکراتیک و کم اثر کنونی بازگرداند باید اهتمام ویژه خود را بر تسهیل فرآیندهای جذب مشارکت و نظارت مردمی از طریق حاکمیت یک نظام حزبی کارآمد متمرکز نماید. شورای شهر بابل و حاشیه های آن یک استثناء نیست! تداوم وضع موجود می تواند رسوایی های بیشتری را برای بوروکراسی ایران رقم زند. جلسات استیضاح وزیران و مناظره های انتخابات ریاست جمهوری نیز نشان داد که کلیت نظام اداری ایران به شدت از آلودگی به فساد رنج می برد!
@solati_mehran
#شورای_بابل
#بوروکراسی
Forwarded from زیر سقف آسمان
♦️تراژدی حسین (ع)، کمدی عزاداری
🔻این کلمات را بوالهوسانه ننوشتهام بلکه در معنای تخصّصی بهکار میبرم. شاید به زودی سخنرانیای با همین عنوان برگزار کنم و شاید با همین عنوان کتابی بنویسم. بیش از یک دهه است که نظریهی کارناوالی شدن عزاداری عاشورا را در ایران مطرح کردهایم. در آغاز دو جامعهشناس دین و دو همکار ارجمند (دکتر سارا شریعتی و دکتر شجاعیزند) با این نظریه در باب تحوّل عزاداری در ایران مخالفت کردند. بعدها دوست و همکار عزیز من دکتر جبّار رحمانی با این نظریه مخالفت کرد. ولی در تمام این سالها هر چه بیشتر مشاهده کرده و خواندهام، بیشتر در باب صحت آن اطمینان یافتهام.
🔻داستان حسین بن علی، تراژدیای تحقّق یافته در تاریخ است. حسین قربانی جامعهای منحط است؛ جامعهای که در طی چند دهه پس از وفات پیامبر توسّط جانشیناناش به انحطاط کشیده شده است. حسین انسان والایی است که در جامعهای منحط ناچار است بین خیر و شر انتخاب کند. او میکوشد از سقوط در "ابتذال شر" (تعبیر هانا آرنت) بگریزد اما سرانجام مجبور است بایستد و رو در رو با نیروهایی که تجسم چنین ابتذالی هستند، بجنگد و قربانی شود. قربانی شدن انسان والا در جامعهای منحط برخلاف نظر علی شریعتی، فقط حکومت ظالم را رسوا نمیکند بلکه بیش از همه جامعهای منحط را رسوا و افشا میکند. حسین اگر زنده هم میماند، قربانی میشد اما دیگر قربانی شدناش با عزّت و سرفرازی همراه نبود. انسان والا در جامعهی منحط قربانی است؛ خواه بمیرد و خواه زنده بماند.
🔻جامعهی ما جامعهای منحط است، چون داستان انسان والا (حسین) را در قالب عزاداری بهنحو کمیک بازپرداخت میِکند و نمایش میدهد و عزاداری را کارناوالی کرده است. در این تبدیل تراژدی (بهعنوان ژانری که قرنها برای ترویج و تبلیغ فضیلت بهکار رفته است)، حکومت و مردم با هم همدستاند. یکی داستان حسین را به ابزار ایدهئولوژیک و سیاسی تبدیل کرده است و دیگری آن را به ابزار تفریح و شادی. به قول آیتالله مطهری، مردم جامعهای که قهرمانی چون حسین داشته باشند ولی وضعشان چنین باشد، مردمی سفیهاند.
🔻در زیر تصاویری را خواهید دید که حاکی از عناصر کارناوالی عزاداری عاشورا در ایران معاصر است. 👇
🔻از مخاطبان محترمی که به این بحث علاقه دارند، تقاضا میکنم اینگونه تصاویر را از عزاداری شهرشان بگیرند و برای ادمین کانال زیر سقف آسمان ارسال کنند. پیشاپیش از همهگی ارسالکنندهگان اینگونه تصاویر و مطالب تشکّر میکنم.
حسن محدثی گیلوایی / 23 شهریور 1397
@NewHasanMohaddesi
🔻این کلمات را بوالهوسانه ننوشتهام بلکه در معنای تخصّصی بهکار میبرم. شاید به زودی سخنرانیای با همین عنوان برگزار کنم و شاید با همین عنوان کتابی بنویسم. بیش از یک دهه است که نظریهی کارناوالی شدن عزاداری عاشورا را در ایران مطرح کردهایم. در آغاز دو جامعهشناس دین و دو همکار ارجمند (دکتر سارا شریعتی و دکتر شجاعیزند) با این نظریه در باب تحوّل عزاداری در ایران مخالفت کردند. بعدها دوست و همکار عزیز من دکتر جبّار رحمانی با این نظریه مخالفت کرد. ولی در تمام این سالها هر چه بیشتر مشاهده کرده و خواندهام، بیشتر در باب صحت آن اطمینان یافتهام.
🔻داستان حسین بن علی، تراژدیای تحقّق یافته در تاریخ است. حسین قربانی جامعهای منحط است؛ جامعهای که در طی چند دهه پس از وفات پیامبر توسّط جانشیناناش به انحطاط کشیده شده است. حسین انسان والایی است که در جامعهای منحط ناچار است بین خیر و شر انتخاب کند. او میکوشد از سقوط در "ابتذال شر" (تعبیر هانا آرنت) بگریزد اما سرانجام مجبور است بایستد و رو در رو با نیروهایی که تجسم چنین ابتذالی هستند، بجنگد و قربانی شود. قربانی شدن انسان والا در جامعهای منحط برخلاف نظر علی شریعتی، فقط حکومت ظالم را رسوا نمیکند بلکه بیش از همه جامعهای منحط را رسوا و افشا میکند. حسین اگر زنده هم میماند، قربانی میشد اما دیگر قربانی شدناش با عزّت و سرفرازی همراه نبود. انسان والا در جامعهی منحط قربانی است؛ خواه بمیرد و خواه زنده بماند.
🔻جامعهی ما جامعهای منحط است، چون داستان انسان والا (حسین) را در قالب عزاداری بهنحو کمیک بازپرداخت میِکند و نمایش میدهد و عزاداری را کارناوالی کرده است. در این تبدیل تراژدی (بهعنوان ژانری که قرنها برای ترویج و تبلیغ فضیلت بهکار رفته است)، حکومت و مردم با هم همدستاند. یکی داستان حسین را به ابزار ایدهئولوژیک و سیاسی تبدیل کرده است و دیگری آن را به ابزار تفریح و شادی. به قول آیتالله مطهری، مردم جامعهای که قهرمانی چون حسین داشته باشند ولی وضعشان چنین باشد، مردمی سفیهاند.
🔻در زیر تصاویری را خواهید دید که حاکی از عناصر کارناوالی عزاداری عاشورا در ایران معاصر است. 👇
🔻از مخاطبان محترمی که به این بحث علاقه دارند، تقاضا میکنم اینگونه تصاویر را از عزاداری شهرشان بگیرند و برای ادمین کانال زیر سقف آسمان ارسال کنند. پیشاپیش از همهگی ارسالکنندهگان اینگونه تصاویر و مطالب تشکّر میکنم.
حسن محدثی گیلوایی / 23 شهریور 1397
@NewHasanMohaddesi
Forwarded from زیر سقف آسمان
عناصر و نشانههای کارناوالی عزاداری / مانتوی مخصوص ایام عزاداری
@NewHasanMohaddesi
@NewHasanMohaddesi
Forwarded from زیر سقف آسمان
Forwarded from زیر سقف آسمان
Forwarded from زیر سقف آسمان
عناصر و نشانههای کارناوالی عزاداری / عزاداری به صرف چای مسلمانساز
بنر نصب شده توسط یکی از هیأتهای مذهبی بهبهان (زیر بنر شبها بعد از مراسم روضه و مداحی، چای داده میشود.)
@NewHasanMohaddesi
بنر نصب شده توسط یکی از هیأتهای مذهبی بهبهان (زیر بنر شبها بعد از مراسم روضه و مداحی، چای داده میشود.)
@NewHasanMohaddesi
مهران صولتی pinned «🔹 چرا شورای شهر بابل به این نقطه رسید؟ @solati_mehran ✍ مهران صولتی 🌱در ایران افکار عمومی نسبت به هر آنچه با فساد جنسی یا مالی آمیخته باشد حساسیتی شگرف دارند. هر چند که به دلیل تعدد خبررسانی نسبت به آمارهای اختلاس در سال های اخیر دیگر از برانگیختگی مردم…»
Forwarded from مهران صولتی
🔹 چرا حسین (ع) ، قابل احترام است؟ 🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱شهادت حسین (ع) یک تراژدی بود . مظلومیت قتل عام گروهی از پاکبازترین و آزاده ترین انسان ها در نبردی نابرابر با جباریت! جلوه ای از ماندن بر سر اصول ، تا پای جان باختن خود و خانواده . رخدادی تراژیک برای انسانیت که متاسفانه در مرزهای عقیدتی اسلام باقی ماند و به اندازه کافی ابعاد جهانی نیافت. حسین با ما و جان ما کاری کرد که می توان متدین نبود، می توان مسلمان نبود ، ولی نمی توان او را تحسین نکرد و دوست نداشت ، شاید به دلایل زیر ؛
🔹حسین " متفاوت " بود و هزینه تفاوت و همنوایی نکردن با دیگران را پرداخت. در روزگاری که همگان در قبال جباریت، با تطمیع یا تهدید زبان در کام کشیده بودند، حسین به ما آموخت که هزینه زیست اصیل انسانی ، مرگی " دردناک " و " تراژیک " است! حسین آموزگار بزرگ" ایستادن "در مقابل تمام چیزهایی بود که انسان و انسانیت را به تباهی می کشاند .از همین رو بود که قدرت تمامیت طلب همگان را در مقابل یک انتخاب قرار داده بود؛ تسلیم، یا مرگ!
🔹حسین آزاده بود و به آزادی دیگران نیز احترام می گذاشت. آزادی انتخاب در "بودن" یا" نبودن " با او! حسین در هیچ زمانی، بودن با خود را به دیگران تحمیل نکرد. برای او کرامت انسان نه در تبعیت، بلکه در انتخاب است که می تواند تجلی یابد. انتخابی که می تواند زندگی یا مرگ را برگزیند! از همین رو در منازل مختلف سفر، پایان ماجرا را بارها به همراهان یادآوری و بر پرهیز از تحمیل خواست خود بر دیگران تاکید می ورزید!
🔹حسین بزرگ بود، ولی نه آنقدر که دیگران را قربانی خود بخواهد! در قیاس با نسلی از رهبران جهان که مردم را ابزاری برای دستیابی به قدرت و فدایی خود می پسندند، حسین برای تحقق آرمان هایش هزینه ای سنگین پرداخت؛ هزینه ای از جنس خانواده و فرزندان! حسین به ما آموخت که " انسان فی نفسه هدف است نه وسیله" (کانت) ، و از همین رو تا انتها می کوشید تا از وقوع این حادثه ناگوار پرهیز کند!
🔹حسین زندگی را دوست داشت و به آن عشق می ورزید . برای او سویه ی مقابل زندگی ذلت بار نه مرگ، بلکه رهایی بود! این دشمن بود که او را مجبور به انتخاب میان تسلیم یا مرگ کرد! برای حسین شهادت گزینه نخست نبود. از همین رو از انجام مذاکره با دشمن ابایی نداشت. حسین آموزگار بزرگ زندگی توام با کرامت و ارزش های بلند اخلاقی است!
🔹حسین اصلاح گری بزرگ بود که اصلاح امت جدش برای او اولویتی کاستی ناپذیر داشت (به عمر سعد گفته بود که حاضر است از مرزهای خلافت یزید خارج شود ولی هرگز از امر به معروف دست نمی کشد). پدرش هم در این مسیر از مشاوره دادن به خلفای پیش از خود دریغ نمی ورزید. مسئولیت پذیری او در قبال جامعه برای پیروانش درس آموز است؛ تاثیر بگذار حتی به اندازه یک واژه!
🔸نکته پایانی : مناسکی شدن عاشورا اگر چه روندی اجتناب ناپذیر است ولی از امکان زیادی برای تقلیل دادن ابعاد انسانی این رخداد به فرآیندی تکراری و غفلت آمیز برخوردار است! به نظر می رسد شناخت ارزش های اخلاقی بعضا به فراموشی سپرده شده این حادثه به تلاش های تئوریک بیشتری نیازمند است.
#حسین
#عاشورا
#شهادت
#آزاده
@solati_mehran
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱شهادت حسین (ع) یک تراژدی بود . مظلومیت قتل عام گروهی از پاکبازترین و آزاده ترین انسان ها در نبردی نابرابر با جباریت! جلوه ای از ماندن بر سر اصول ، تا پای جان باختن خود و خانواده . رخدادی تراژیک برای انسانیت که متاسفانه در مرزهای عقیدتی اسلام باقی ماند و به اندازه کافی ابعاد جهانی نیافت. حسین با ما و جان ما کاری کرد که می توان متدین نبود، می توان مسلمان نبود ، ولی نمی توان او را تحسین نکرد و دوست نداشت ، شاید به دلایل زیر ؛
🔹حسین " متفاوت " بود و هزینه تفاوت و همنوایی نکردن با دیگران را پرداخت. در روزگاری که همگان در قبال جباریت، با تطمیع یا تهدید زبان در کام کشیده بودند، حسین به ما آموخت که هزینه زیست اصیل انسانی ، مرگی " دردناک " و " تراژیک " است! حسین آموزگار بزرگ" ایستادن "در مقابل تمام چیزهایی بود که انسان و انسانیت را به تباهی می کشاند .از همین رو بود که قدرت تمامیت طلب همگان را در مقابل یک انتخاب قرار داده بود؛ تسلیم، یا مرگ!
🔹حسین آزاده بود و به آزادی دیگران نیز احترام می گذاشت. آزادی انتخاب در "بودن" یا" نبودن " با او! حسین در هیچ زمانی، بودن با خود را به دیگران تحمیل نکرد. برای او کرامت انسان نه در تبعیت، بلکه در انتخاب است که می تواند تجلی یابد. انتخابی که می تواند زندگی یا مرگ را برگزیند! از همین رو در منازل مختلف سفر، پایان ماجرا را بارها به همراهان یادآوری و بر پرهیز از تحمیل خواست خود بر دیگران تاکید می ورزید!
🔹حسین بزرگ بود، ولی نه آنقدر که دیگران را قربانی خود بخواهد! در قیاس با نسلی از رهبران جهان که مردم را ابزاری برای دستیابی به قدرت و فدایی خود می پسندند، حسین برای تحقق آرمان هایش هزینه ای سنگین پرداخت؛ هزینه ای از جنس خانواده و فرزندان! حسین به ما آموخت که " انسان فی نفسه هدف است نه وسیله" (کانت) ، و از همین رو تا انتها می کوشید تا از وقوع این حادثه ناگوار پرهیز کند!
🔹حسین زندگی را دوست داشت و به آن عشق می ورزید . برای او سویه ی مقابل زندگی ذلت بار نه مرگ، بلکه رهایی بود! این دشمن بود که او را مجبور به انتخاب میان تسلیم یا مرگ کرد! برای حسین شهادت گزینه نخست نبود. از همین رو از انجام مذاکره با دشمن ابایی نداشت. حسین آموزگار بزرگ زندگی توام با کرامت و ارزش های بلند اخلاقی است!
🔹حسین اصلاح گری بزرگ بود که اصلاح امت جدش برای او اولویتی کاستی ناپذیر داشت (به عمر سعد گفته بود که حاضر است از مرزهای خلافت یزید خارج شود ولی هرگز از امر به معروف دست نمی کشد). پدرش هم در این مسیر از مشاوره دادن به خلفای پیش از خود دریغ نمی ورزید. مسئولیت پذیری او در قبال جامعه برای پیروانش درس آموز است؛ تاثیر بگذار حتی به اندازه یک واژه!
🔸نکته پایانی : مناسکی شدن عاشورا اگر چه روندی اجتناب ناپذیر است ولی از امکان زیادی برای تقلیل دادن ابعاد انسانی این رخداد به فرآیندی تکراری و غفلت آمیز برخوردار است! به نظر می رسد شناخت ارزش های اخلاقی بعضا به فراموشی سپرده شده این حادثه به تلاش های تئوریک بیشتری نیازمند است.
#حسین
#عاشورا
#شهادت
#آزاده
@solati_mehran
مهران صولتی pinned «🔹 چرا حسین (ع) ، قابل احترام است؟ 🔹 @solati_mehran ✍ مهران صولتی 🌱شهادت حسین (ع) یک تراژدی بود . مظلومیت قتل عام گروهی از پاکبازترین و آزاده ترین انسان ها در نبردی نابرابر با جباریت! جلوه ای از ماندن بر سر اصول ، تا پای جان باختن خود و خانواده . رخدادی…»