وصیت نامه سیاسی #آدولف_هیتلر رهبر رایش سوم

از زمانی که در کمال فروتنی در جنگ جهانی اول که به رایش تحمیل شده بود داوطلبانه خدمت کردم، ۳۰ سال میگذرد. در این ۳ دهه، تنها راهنمای من در تمام افکار، اعمال و زندگی‌ام، عشق و وفاداری نسبت به این ملّت بوده است. این عشق و علاقه به من قدرت میداد تا بتوانم پیرامون دشوارترین مسائلی که تاکنون در برابر یک موجود فانی قرار گرفته است، تصمیم بگیرم. در این ۳ دهه، تمام سلامت و نیروی خویش را صرف کرده ام. اینکه من و یا هر کس دیگری در آلمان در سال ۱۹۳۹ خواستار جنگ بوده ایم، به هیچ وجه حقیقت ندارد. این جنگ، به ویژه خواستهٔ دولتمردانی بود که یا خود یهودی بودند و یا در راه منافع یهودیان فعالیت میکردند. در پی این ۶ سال جنگی که علیرغم تمام موانع، روزی از آن به عنوان با شکوه‌ ترین و قهرمانانه ترین جلوهٔ مبارزات یک کشور به منظور بقای یک ملّت، یاد خواهد شد؛ من نمیتوانم از شهری که قلب و پایتخت این کشور است، دست بردارم. از آنجا که نیروی ما ناچیزتر از آن است که بتوانیم بیش از این در برابر حملهٔ دشمن مقاومت کنیم و مقاومت ما نیز به تدریج به وسیلهٔ مردانی کور و بی اراده تحلیل خواهد رفت، آرزو میکنم که در سرنوشت میلیون ها انسان دیگری که تصمیم گرفته اند در این شهر باقی بمانند، شریک باشم. گذشته از این، هرگز در دست های دشمنانی که خواستار نمایشی تازه جهت سرگرمی توده های دیوانهٔ خود هستند، نخواهم افتاد. بنابراین تصمیم گرفته ام در برلین بمانم، و در لحظه ای که مطمئن شوم که وضعیت پیشوا و حکومت در معرض خطر و سقوط حتمی قرار گرفته است، مرگ را داوطلبانه پذیرا شوم. با قلبی شاد و آگاهی از یک وحدت بی مانند در تاریخ، از فداکاری ها و دستاوردهای سربازانمان در جبهه های جنگ، زنانمان در خانه ها، دهقانان و کارگران و جوانانمان تشکّر و قدردانی میکنم. آرزو و درخواستم این است که ملّت آلمان، هرگز و تحت هیچ شرایطی در هیچ مبارزه ای تسلیم نشوند و با تمام توان خود، با وفاداری نسبت به مبانی و اصول کلاوزه ویتز علیه دشمنان سرزمین مادری خود بجنگند. از وفاداری سربازان آلمان و نیز از مشارکت من با آن ها در مرگ، بذری در زمین پاشیده خواهد شد که روزی در تاریخ آلمان رشد خواهد کرد و نتیجتا یک ملت متحد واقعی را تحقق خواهد بخشید. بسیاری از مردان و زنان شجاع تصمیم گرفتند که زندگی خود را به زندگی من گره زده تا در واپسین لحظات من به آن ها التماس کنم و به آنان دستور دهم که این کار را انجام ندهند تا در نبردهای ملی بیشتری شرکت نمایند. من از سران ارتش و نیروی هوایی و نیروی دریایی تمنا میکنم که با هر وسیله ی ممکن خود را تقویت کنند. با حس ناسیونال سوسیالیستی می توانند روح سربازان را تقویت کنند و با توج موضوع که من خودم به عنوان بنیانگذار جنبش مرگ را به تضعیف نفس و یا حتى تسلیم شدن ترجیح دادم. ممکن است این کار در زمان های آینده به بخشی از افتخار افسران آلمانی تبدیل گردد، مانند همین حالا، موردی در نیروی دریایی ما، حس افتخاری که مانند یک رمز، تسلیم شدن یک ناحیه یا یک شهر را غیر ممکن می سازد. و مهمتر از همه رهبران ما در اینجا باید مانند یک الگوی درخشان، صادقانه تا حد مرگ به وظیفه ی خود عمل نمایند. پیش از مرگ، رایش مارشال هرمان گورینگ را از حزب بیرون می اندازم و تمامی حقوق را که به موجب حکم بیست و نهم ژوئن ۱۹۴۱ و نیز سخنرانی در رایشستاگ در یکم سپتامبر ۱۹۳۹ به او داده ام، از او می گیرم قبل از مرگم رهبر رایش اس اس و وزیر کشور هاینریش هیملر را از حزب و تمام دفاتر وزارت کشور اخراج کرده و به جای او گالیتر کارل هانک را به عنوان رهبر رایش اس اس و رئیس پلیس آلمان و گالیتر پائول گیسلر را به عنوان وزیر کشور رایش اعلام می نمایم. گورینگ و هیملر، سوای عدم وفاداری نسبت به من، وارد مذاکرات محرمانه با دشمن که بدون آگاهی و خلاف ميل من انجام گرفت شدند و نیز اقدام به اعمال غیرقانونی برای کنترل کشور کردند و بدین ترتیب شرمندگی جبران ناپذیری برای کشور آلمان به بار آوردند.

@sorenae