در اولین کورس آموزشی در خدمت جناب آقای دکتر طاهری خواهیم بود با معرفی راه حلهای جدید و نوآورانه در لایه دسترسی شبکه های مخابراتی به منظور ارائه سرویسهای سه گانه تلفن، داده و تصویر بر روی بسترهای مسی، نوری و بی سیم با کارآیی بالا و قیمت مناسب ایجاد گردیده است. هدف اصلی تبیین راه حلهای تکنولوژیک و رهیافتهای مربوطه می باشد و در ادامه محصولات مناسب برای این موضوع نیز معرفی خواهند شد. امید است که این موضوع موجب هم افزایی در راستای توسعه شبکه دسترسی و ارائه خدمات به روز به مشترکین اپراتورها گردد.
در این پست در مورد سیستمهای G.Sdhsl و G.Shdsl.bis صحبت خواهیم نمود.
همانطور که واقفید شرکتها، بانکها، ادارات و سازمانها به دلیل گسترده بودن شعبات در سطح شهر، کشور و دنیا نیاز به ارتباطات دو طرفه متقارن دارند بدین معنی که معمولا به میزان اطلاعات دریافتی، اطلاعات برای ارسال دارند و لذا سرعت دریافت و ارسال اطلاعات آنها حدودا نزدیک به هم می باشند.
بدین منظور در کنار سرویسهای نامتقارن ADSL و نیمه متقارن VDSL ، سرویس G.Shdsl به عنوان یک سرویس کاملا متقارن طراحی شده است.
واژه G.Shdsl مخفف Global Standard High-Bit-Rate Digital Subscriber Line بوده و هدف اصلی آن انتقال استانداردهای متقارن پرسرعت مانند سریال، E1 و Ethernet بر روی بسترهای مسی به جای فیبر نوری می باشد. این موضوع بدین معنی هست که بهترین مدیا برای انتقال ترافیکهای متقارن فوق الذکر فیبر نوری می باشد، اما در صورت فقدان شبکه فیبر نوری و وجود زوج سیم مسی تلفنی معمولی، می توان تحت شرایطی با استفاده از تکنولوژی G.Sdhsl این مهم را انجام داد. در کشورهایی مانند ایران با توجه به عدم وجود شبکه گسترده فیبر نوری در لایه دسترسی و همچنین پیچيدگی و هزینه های بالای پیاده سازی و نگهداری شبکه پسیو فیبر نوری، استفاده از سرویسهای G.Shdsl می تواند بسیار راهگشا باشد.
معمولترین کدینگ مورد استفاده در تکنولوژی G.Shdsl از نوع TC-PAM می باشد که ویرایش های اولیه این استاندارد با استفاده ار کدینگهای 4 و 8 بیت، امکان حصول به عرض باند 2 مگابیت بر ثانیه بر روی یک زوج سیم مسی به طول تقریبی 4 کیلومتر را داشته است. بدین معنی که می توانست در آن واحد با سرعت 2 مگابیت بر ثانیه ارسال و با سرعت 2 مگابیت بر ثانیه دریافت داده ها را انجام دهد .
یکی از نکات مهم در تکنولوژی G.Shdsl ماهیت لایه یک این تکنولوژی در مدل هفت لایه ای OSI می باشد، لذا ما می توانیم پروتکلهای لایه یک یا دو مانند E1 و Ethernet را از طریق این تکنولوژی منتقل کنیم. با توجه بدین موضوع اصولا مودمهای G.Shdsl دارای پورتهای E1، Ethernet و سریال به منظور اتصال به ترمینال مشترک یا اپراتور و همچنین پورت DSL به منظور اتصال به زوج سیم مسی می باشند.
در این تکنولوژی نیز به مانند ADSL با افزایش طول زوج سیم مسی عرض باند قابل دستیابی کاهش می یابد و اصولا حداکثر برد این مودمها حدود 8 کیلومتر با سرعت تقریبی 64 کیلوبیت بر ثانیه می باشد.
با گذشت زمان این عرض باند 2 مگابیت برثانیه پاسخگوی نیازهای مشترکین تجاری نبوده و سازندگان تجهیزات G.Shdsl مودمهای 2 زوج ( 4 سیم) با قابلیت انتقال 4 مگابیت را تولید نمودند که تا امروز هم مورد استفاده مشترکین واقع می گردند.
امروزه با توجه به پر رنگ شدن موضوع Bandwidth Hungry یا همان گرسنگی برای عرض باند، مشترکین برای موضوعاتی مانند انتقال تصاویر با کیفیت HD، سرویسهای Web-based Core Banking، اتصال به مراکز داده و همچنین تامین اینترنت و تلفن تعداد بالایی از کارمندان خود، در خواست عرض باندهای بسیار بالاتری دارند که خوشبختانه پیشرفت تکنولوژیهای DSP یا پردازش داده های دیجیتال به کمک این موضوع آمده و با پیاده سازی کدینگهای 16، 32، 64 و128 بیتTC-PAM ، استاندارد G.Shdsl.bis ( bis در زبان یونانی به معنای دوم می باشد) منتشر شد. در این استاندارد امکان دستیابی به سرعت 5.7 مگابیت بر ثانیه بر روی یک زوج در فاصله حدود 2 کیلومتر محقق گردید که با استفاده از تکنیک Bonding می توان ترافیک دیتا را بروی 4 و یا 8 زوج سیم مسی ( 8 یا 16 سیم) منتقل نمود. بدین معنی که می توان 5.7 مگابیت برثانیه بر روی 1 زوج، 11.4 مگابیت بر ثانیه بر روی دو زوج، 22.8 مگابیت بر ثانیه بر روی 4 زوج و حتی 49.6 مگابیت بر ثانیه بر روی 8 زوج سیم مسی منتقل نمود. البته در تکنولوژی G.SHdsl.bis نیز با افزایش طول مسیر، سرعت قابل دستیابی کاهش می یابد، اما با اضافه نمودن زوج سیم مسی می توان این مشکل را حل نمود.
همانطور که واقفید شرکتها، بانکها، ادارات و سازمانها به دلیل گسترده بودن شعبات در سطح شهر، کشور و دنیا نیاز به ارتباطات دو طرفه متقارن دارند بدین معنی که معمولا به میزان اطلاعات دریافتی، اطلاعات برای ارسال دارند و لذا سرعت دریافت و ارسال اطلاعات آنها حدودا نزدیک به هم می باشند.
بدین منظور در کنار سرویسهای نامتقارن ADSL و نیمه متقارن VDSL ، سرویس G.Shdsl به عنوان یک سرویس کاملا متقارن طراحی شده است.
واژه G.Shdsl مخفف Global Standard High-Bit-Rate Digital Subscriber Line بوده و هدف اصلی آن انتقال استانداردهای متقارن پرسرعت مانند سریال، E1 و Ethernet بر روی بسترهای مسی به جای فیبر نوری می باشد. این موضوع بدین معنی هست که بهترین مدیا برای انتقال ترافیکهای متقارن فوق الذکر فیبر نوری می باشد، اما در صورت فقدان شبکه فیبر نوری و وجود زوج سیم مسی تلفنی معمولی، می توان تحت شرایطی با استفاده از تکنولوژی G.Sdhsl این مهم را انجام داد. در کشورهایی مانند ایران با توجه به عدم وجود شبکه گسترده فیبر نوری در لایه دسترسی و همچنین پیچيدگی و هزینه های بالای پیاده سازی و نگهداری شبکه پسیو فیبر نوری، استفاده از سرویسهای G.Shdsl می تواند بسیار راهگشا باشد.
معمولترین کدینگ مورد استفاده در تکنولوژی G.Shdsl از نوع TC-PAM می باشد که ویرایش های اولیه این استاندارد با استفاده ار کدینگهای 4 و 8 بیت، امکان حصول به عرض باند 2 مگابیت بر ثانیه بر روی یک زوج سیم مسی به طول تقریبی 4 کیلومتر را داشته است. بدین معنی که می توانست در آن واحد با سرعت 2 مگابیت بر ثانیه ارسال و با سرعت 2 مگابیت بر ثانیه دریافت داده ها را انجام دهد .
یکی از نکات مهم در تکنولوژی G.Shdsl ماهیت لایه یک این تکنولوژی در مدل هفت لایه ای OSI می باشد، لذا ما می توانیم پروتکلهای لایه یک یا دو مانند E1 و Ethernet را از طریق این تکنولوژی منتقل کنیم. با توجه بدین موضوع اصولا مودمهای G.Shdsl دارای پورتهای E1، Ethernet و سریال به منظور اتصال به ترمینال مشترک یا اپراتور و همچنین پورت DSL به منظور اتصال به زوج سیم مسی می باشند.
در این تکنولوژی نیز به مانند ADSL با افزایش طول زوج سیم مسی عرض باند قابل دستیابی کاهش می یابد و اصولا حداکثر برد این مودمها حدود 8 کیلومتر با سرعت تقریبی 64 کیلوبیت بر ثانیه می باشد.
با گذشت زمان این عرض باند 2 مگابیت برثانیه پاسخگوی نیازهای مشترکین تجاری نبوده و سازندگان تجهیزات G.Shdsl مودمهای 2 زوج ( 4 سیم) با قابلیت انتقال 4 مگابیت را تولید نمودند که تا امروز هم مورد استفاده مشترکین واقع می گردند.
امروزه با توجه به پر رنگ شدن موضوع Bandwidth Hungry یا همان گرسنگی برای عرض باند، مشترکین برای موضوعاتی مانند انتقال تصاویر با کیفیت HD، سرویسهای Web-based Core Banking، اتصال به مراکز داده و همچنین تامین اینترنت و تلفن تعداد بالایی از کارمندان خود، در خواست عرض باندهای بسیار بالاتری دارند که خوشبختانه پیشرفت تکنولوژیهای DSP یا پردازش داده های دیجیتال به کمک این موضوع آمده و با پیاده سازی کدینگهای 16، 32، 64 و128 بیتTC-PAM ، استاندارد G.Shdsl.bis ( bis در زبان یونانی به معنای دوم می باشد) منتشر شد. در این استاندارد امکان دستیابی به سرعت 5.7 مگابیت بر ثانیه بر روی یک زوج در فاصله حدود 2 کیلومتر محقق گردید که با استفاده از تکنیک Bonding می توان ترافیک دیتا را بروی 4 و یا 8 زوج سیم مسی ( 8 یا 16 سیم) منتقل نمود. بدین معنی که می توان 5.7 مگابیت برثانیه بر روی 1 زوج، 11.4 مگابیت بر ثانیه بر روی دو زوج، 22.8 مگابیت بر ثانیه بر روی 4 زوج و حتی 49.6 مگابیت بر ثانیه بر روی 8 زوج سیم مسی منتقل نمود. البته در تکنولوژی G.SHdsl.bis نیز با افزایش طول مسیر، سرعت قابل دستیابی کاهش می یابد، اما با اضافه نمودن زوج سیم مسی می توان این مشکل را حل نمود.
سلام دوستان، قبل از شروع معرفی محصولات G.Shdsl و G.Shdsl.bis لازم است در مورد یکی از مهمترین مفاهیم این تکنولوژی، یعنی استاندارد لایه 2 مورد استفاده در این موضوع توضیح دهیم.
معمولا امروزه مشترکین در لایه 3 از استاندارد TCP/IP و در لایه 2 از استاندارد Ethernet در شبکه های داخلی خود بهره می برند و همین فریمهای اترنت را به منظور انتقال به مرکز مخابراتی، تحویل مودمهای ADSL و G.Shdsl می دهند. تا چند سال اخیر و حتی همین حالا مودمهای ADSL و G.Shdsl این فریمهای اترنت را تبدیل به سلول ATM نموده و آنها را بر روی زوج سیم مسی منتقل نموده و سپس در DSLAM مرکز این سلولهای ATM مجددا تبدیل به Ethernet می گردند. یعنی در حال حاضر بر روی اکثر زوج سیم های مسی و تلفنی موجود در کشور سلولهای ATM حمل می گردند.
حال یکی از سوالاتی که در اینجا به ذهن متبادر می گردد دلیل این تبدیل پروتکل لایه 2 می باشد. یعنی اینکه چرا باید در مودمها فریم 1500 بایتی اترنت را تبدیل به حدود 30 سلول 53 بایتی ATM نمود.
دلیل این موضوع را باید در سطح بالای خطای کانال یا همان bit error rate سیستمهای معمولیG.Shdsl جستجو نمود، چرا که در صورت ارسال فریم 1500 بایتی اترنت بر روی زوج سیم و وجود خطا برای تنها یک بیت، کل فریم از بین رفته و لذا میزان Packet Loss مسیر به شدت بالا رفته و لینک غیر قابل استفاده خواهد بود، در حالیکه با تبدیل آن به سلولهای 53 بایتی و ایجاد خطای تک بیتی، فقظ یک سلول 53 بایتی از دست خواهد رفت که در درخواست Retransmission لایه های بالا مجددا ارسال خواهد گردید.
امروزه با توجه به کاهش فراوان نرخ خطا به دلیل پیشرفتهای حاصله در الگوریتمهای تشخیص و اصلاح خطای مر بوط به پردازنده های DSP، می توان بدون نگرانی فریم 1500 بایتی اترنت را روی زوج سیم ارسال نموده و فریم را به صورت سالم در مرکز مخابراتی دریافت نمود. با این کار مسیر ارتباطی به صورت End-to-End از نوع اترنت خواهد بود و دیگر تبدل پروتکل لایه دو نخواهیم داشت. این تکنولوژی به نام EFM یا Ethernet in First Miles شناخته می شود بدین معنی که همانطور ارتباط بین مراکز مخابراتی کلا از نوع Ethernet می باشد، در مایلهای اولیه فاصله مشترک تا مرکز ( که حداکثر 2 یا 3 مایل خواهد بود) نیز فرمت انتقال ما Ethernet خواهد بود و بدین روش شعار قدیمی Everywhere Ethernet محقق خواهد شد.
در ادامه توپولوژیهای ارتباطی مشترکین با مراکز و در ادامه جدول مقایسه ای پروتکلهای لایه دو معروف یعنی TDM، ATM و EFM خدمتتان ارسال می گردد.
معمولا امروزه مشترکین در لایه 3 از استاندارد TCP/IP و در لایه 2 از استاندارد Ethernet در شبکه های داخلی خود بهره می برند و همین فریمهای اترنت را به منظور انتقال به مرکز مخابراتی، تحویل مودمهای ADSL و G.Shdsl می دهند. تا چند سال اخیر و حتی همین حالا مودمهای ADSL و G.Shdsl این فریمهای اترنت را تبدیل به سلول ATM نموده و آنها را بر روی زوج سیم مسی منتقل نموده و سپس در DSLAM مرکز این سلولهای ATM مجددا تبدیل به Ethernet می گردند. یعنی در حال حاضر بر روی اکثر زوج سیم های مسی و تلفنی موجود در کشور سلولهای ATM حمل می گردند.
حال یکی از سوالاتی که در اینجا به ذهن متبادر می گردد دلیل این تبدیل پروتکل لایه 2 می باشد. یعنی اینکه چرا باید در مودمها فریم 1500 بایتی اترنت را تبدیل به حدود 30 سلول 53 بایتی ATM نمود.
دلیل این موضوع را باید در سطح بالای خطای کانال یا همان bit error rate سیستمهای معمولیG.Shdsl جستجو نمود، چرا که در صورت ارسال فریم 1500 بایتی اترنت بر روی زوج سیم و وجود خطا برای تنها یک بیت، کل فریم از بین رفته و لذا میزان Packet Loss مسیر به شدت بالا رفته و لینک غیر قابل استفاده خواهد بود، در حالیکه با تبدیل آن به سلولهای 53 بایتی و ایجاد خطای تک بیتی، فقظ یک سلول 53 بایتی از دست خواهد رفت که در درخواست Retransmission لایه های بالا مجددا ارسال خواهد گردید.
امروزه با توجه به کاهش فراوان نرخ خطا به دلیل پیشرفتهای حاصله در الگوریتمهای تشخیص و اصلاح خطای مر بوط به پردازنده های DSP، می توان بدون نگرانی فریم 1500 بایتی اترنت را روی زوج سیم ارسال نموده و فریم را به صورت سالم در مرکز مخابراتی دریافت نمود. با این کار مسیر ارتباطی به صورت End-to-End از نوع اترنت خواهد بود و دیگر تبدل پروتکل لایه دو نخواهیم داشت. این تکنولوژی به نام EFM یا Ethernet in First Miles شناخته می شود بدین معنی که همانطور ارتباط بین مراکز مخابراتی کلا از نوع Ethernet می باشد، در مایلهای اولیه فاصله مشترک تا مرکز ( که حداکثر 2 یا 3 مایل خواهد بود) نیز فرمت انتقال ما Ethernet خواهد بود و بدین روش شعار قدیمی Everywhere Ethernet محقق خواهد شد.
در ادامه توپولوژیهای ارتباطی مشترکین با مراکز و در ادامه جدول مقایسه ای پروتکلهای لایه دو معروف یعنی TDM، ATM و EFM خدمتتان ارسال می گردد.
سلام
يكي از ويژگيهاي قابل توجه در تجهیزات مورد بحث امكان دستيابي به سرعتهاي بالا در فواصل طولاني مي باشد. البته در اينجا لازم است به پارامتر بسيار مهمي كه در كنار سرعت خط مهم هست اشاره نماييم كه همان SNR Margin يا Singnal to Noise Ratio Margin مي باشد. اصولا به منظور مقايسه مودمهاي برندهاي مختلف بر روي يك مسير مسي، بايد پرسيد كه سرعت مورد نظر را با چه SNR Margin ي ارائه مي دهد.
در تئوري SNR به معناي نسبت توان سيگنال به توان نويز در هر نقطه از مسير مسي مي باشد. هر چقدر اين نسبت بيشتر باشد، نشانگر اين خواهد بود كه سيگنالي بس قويتر از نويز خواهيم داشت و اين موضوع موجب پايداري بيشتر ارتباط خواهد شد.
حال SNR Margin به معناي حاشيه اطمينان SNR مي باشد و بدين معناست كه بدان ميزان تا مرز قطع ارتباط با آن سرعت خاص فاصله خواهيم داشت.
اصولا SNR با واحد لگاريتمي dB نشان داده مي شود و به طور تقريبي هر سه dB به معناي ٢ برابر شدن نسبت توان مي باشد، لذا شش dB حدود ٤ برابر، نه dB حدود ٨ برابر و ده dB نيز به معناي ١٠ برابر مي باشد. به منظور كسب اطلاعات بيشتر در مورد dB مي توانيد به سايت ذيل مراجعه نماييد.
http://www.rapidtables.com/electric/decibel.htm
در برقراري ارتباطات DSL، سرعت با SNR Margin نسبت عكس دارد، لذا اگر شما سرعت خط را از دو مگابيت بر ثانيه به يك مگابيت بر ثانيه كاهش دهيد، SNR Margin افزايش يافته و خط پايدارتر خواهد شد.
به صورت تجربي SNR Margin زير ٥ مناسب نبوده و احتمال قطع شدن ارتباط و وجود خطاي مسير بسيار بالا خواهد بود. مقادير بين ٦ و ١٠ مناسب بوده اما در صورت تغيير شرايط محيطي كابل، امكان قطع شدن ارتباط وجود خواهد داشت. در صورتي كه SNR Margin مقاديري بين ١١ و ٢٠ داشته باشد بسيار خوب بوده و احتمال قطع شدن ارتباط در صورت تغيير شرايط بسيار پايين مي باشد. مقادير بين ٢٠ و ٢٨ عالي بوده و قطع ارتباط تقريبا نا محتمل خواهد بود. در پايان مقادير بالاي ٢٩ نيز بسيار عالي و آرماني مي باشد.در ادامه شما مي توانيد جدول سرعت بر حسب فاصله و همچنين نمودار مقايسه اي مودم هاي Tainet با برندهاي ديگر را ملاحظه فرماييد.
يكي از ويژگيهاي قابل توجه در تجهیزات مورد بحث امكان دستيابي به سرعتهاي بالا در فواصل طولاني مي باشد. البته در اينجا لازم است به پارامتر بسيار مهمي كه در كنار سرعت خط مهم هست اشاره نماييم كه همان SNR Margin يا Singnal to Noise Ratio Margin مي باشد. اصولا به منظور مقايسه مودمهاي برندهاي مختلف بر روي يك مسير مسي، بايد پرسيد كه سرعت مورد نظر را با چه SNR Margin ي ارائه مي دهد.
در تئوري SNR به معناي نسبت توان سيگنال به توان نويز در هر نقطه از مسير مسي مي باشد. هر چقدر اين نسبت بيشتر باشد، نشانگر اين خواهد بود كه سيگنالي بس قويتر از نويز خواهيم داشت و اين موضوع موجب پايداري بيشتر ارتباط خواهد شد.
حال SNR Margin به معناي حاشيه اطمينان SNR مي باشد و بدين معناست كه بدان ميزان تا مرز قطع ارتباط با آن سرعت خاص فاصله خواهيم داشت.
اصولا SNR با واحد لگاريتمي dB نشان داده مي شود و به طور تقريبي هر سه dB به معناي ٢ برابر شدن نسبت توان مي باشد، لذا شش dB حدود ٤ برابر، نه dB حدود ٨ برابر و ده dB نيز به معناي ١٠ برابر مي باشد. به منظور كسب اطلاعات بيشتر در مورد dB مي توانيد به سايت ذيل مراجعه نماييد.
http://www.rapidtables.com/electric/decibel.htm
در برقراري ارتباطات DSL، سرعت با SNR Margin نسبت عكس دارد، لذا اگر شما سرعت خط را از دو مگابيت بر ثانيه به يك مگابيت بر ثانيه كاهش دهيد، SNR Margin افزايش يافته و خط پايدارتر خواهد شد.
به صورت تجربي SNR Margin زير ٥ مناسب نبوده و احتمال قطع شدن ارتباط و وجود خطاي مسير بسيار بالا خواهد بود. مقادير بين ٦ و ١٠ مناسب بوده اما در صورت تغيير شرايط محيطي كابل، امكان قطع شدن ارتباط وجود خواهد داشت. در صورتي كه SNR Margin مقاديري بين ١١ و ٢٠ داشته باشد بسيار خوب بوده و احتمال قطع شدن ارتباط در صورت تغيير شرايط بسيار پايين مي باشد. مقادير بين ٢٠ و ٢٨ عالي بوده و قطع ارتباط تقريبا نا محتمل خواهد بود. در پايان مقادير بالاي ٢٩ نيز بسيار عالي و آرماني مي باشد.در ادامه شما مي توانيد جدول سرعت بر حسب فاصله و همچنين نمودار مقايسه اي مودم هاي Tainet با برندهاي ديگر را ملاحظه فرماييد.
Rapidtables
What is a decibel (dB)?
Decibel (dB) definition, how to convert, calculator and dB to ratio table.
دوستان عزيز، در اين پست در مورد مقايسه تكنولوژيهاي انتقال روي سيم مسي و فيبر خدمتتان صحبت خواهيم نمود. در نمودار ذيل، محور أفقي فاصله مشترك از مركز مخابراتي بوده و محور عمودي سرعت ارتباطي مشترك مي باشد. همانطور كه ملاحظه مي فرماييد در اين نمودار تكنولوژي و مدياهاي ارتباطي براي فواصل و عرض باند هاي مختلف نشان داده شده است.
به عنوان مثال براي فاصله زير ١٠٠ متر و عرض باند هاي زير يك گيگابيت بر ثانيه مدياي كابل شبكه و تكنولوژي اترنت 802.3 معرفي گرديده است.
در نمودار يك ناحيه با مرز قرمز رنگ مشخص شده كه مربوط به فواصل تقريبي زير ٦ كيلومتر و عرض باند تقريبي زير ٤٠ مگابيت بر ثانيه مي باشد و همانطور كه مي بينيد براي اين ناحيه استفاده از تكنولوژي EFM يا همان
Ethernet in First Miles
بر روي زوج سيم هاي مسي پيشنهاد شده است، بدين معني كه برای مشتركين أطراف يك مركز مخابراتي
( حتي تا ٦ كيلومتر)
و عرض باند هاي تا حدود٤٠ مگابيت بر ثانيه نيازي به فيبر نوري نبوده و با سيم مسي مي توان به نياز اين مشتركين پاسخ داد. در ادامه براي فواصل بالاتر از ٦ كيلومتر و يا عرض باندهاي بالاتر از ٤٠ مگابيت مي توان از تكنولوژي EFM بر روي فيبر نوري استفاده نمود كه با مرزهاي آبي رنگ مشخص گرديده است.
اين نمودار بيانگر اين موضوع هست كه بايد توجه فراواني به وضع موجود نمود و با استفاده از شبكه مسي مشتركين در أطراف مراكز حداكثر پهناي باند را به آنها رساند. اپراتورهاي مخابراتي دنيا با استفاده از همين شبكه مسي، در آمد هاي سرشاري كسب مي نمايند و اميد هست كه اپراتورهاي ايراني نيز بدين گونه رفتار نمايند تا هم مشكلات عرض باندي مشتركين رفع گرديده و هم خود آنها به منافع مالي بسيار خوب آن دست يابند.
متاسفانه كارشناسان مخابرات استانها تاكيد فراواني بر استفاده از فيبر نوري داشته و در ادامه مشتركين با توجه به هزينه هاي بالا و زمانبر بودن اجراي فيبر يا به سمت اپراتورهاي ديگر رفته و يا اينكه درخواست خود را پس خواهند گرفت، در حاليكه با يك يا دو عدد مودم G.Shdsl.bis اين موضوع كاملا حل خواهد شد و حتي در صورت تاكيد بر روي فيبر نوري مي توان از اين مودمها تا قبل از اجراي فيبر نوري استفاده نمود و پس از اجرا ي فيبر نيز به عنوان لينك پشتيبان فيبر نوري محسوب شده و اصطلاحا SLA بسيار قويتري به مشترك ارائه نمود.
به عنوان مثال براي فاصله زير ١٠٠ متر و عرض باند هاي زير يك گيگابيت بر ثانيه مدياي كابل شبكه و تكنولوژي اترنت 802.3 معرفي گرديده است.
در نمودار يك ناحيه با مرز قرمز رنگ مشخص شده كه مربوط به فواصل تقريبي زير ٦ كيلومتر و عرض باند تقريبي زير ٤٠ مگابيت بر ثانيه مي باشد و همانطور كه مي بينيد براي اين ناحيه استفاده از تكنولوژي EFM يا همان
Ethernet in First Miles
بر روي زوج سيم هاي مسي پيشنهاد شده است، بدين معني كه برای مشتركين أطراف يك مركز مخابراتي
( حتي تا ٦ كيلومتر)
و عرض باند هاي تا حدود٤٠ مگابيت بر ثانيه نيازي به فيبر نوري نبوده و با سيم مسي مي توان به نياز اين مشتركين پاسخ داد. در ادامه براي فواصل بالاتر از ٦ كيلومتر و يا عرض باندهاي بالاتر از ٤٠ مگابيت مي توان از تكنولوژي EFM بر روي فيبر نوري استفاده نمود كه با مرزهاي آبي رنگ مشخص گرديده است.
اين نمودار بيانگر اين موضوع هست كه بايد توجه فراواني به وضع موجود نمود و با استفاده از شبكه مسي مشتركين در أطراف مراكز حداكثر پهناي باند را به آنها رساند. اپراتورهاي مخابراتي دنيا با استفاده از همين شبكه مسي، در آمد هاي سرشاري كسب مي نمايند و اميد هست كه اپراتورهاي ايراني نيز بدين گونه رفتار نمايند تا هم مشكلات عرض باندي مشتركين رفع گرديده و هم خود آنها به منافع مالي بسيار خوب آن دست يابند.
متاسفانه كارشناسان مخابرات استانها تاكيد فراواني بر استفاده از فيبر نوري داشته و در ادامه مشتركين با توجه به هزينه هاي بالا و زمانبر بودن اجراي فيبر يا به سمت اپراتورهاي ديگر رفته و يا اينكه درخواست خود را پس خواهند گرفت، در حاليكه با يك يا دو عدد مودم G.Shdsl.bis اين موضوع كاملا حل خواهد شد و حتي در صورت تاكيد بر روي فيبر نوري مي توان از اين مودمها تا قبل از اجراي فيبر نوري استفاده نمود و پس از اجرا ي فيبر نيز به عنوان لينك پشتيبان فيبر نوري محسوب شده و اصطلاحا SLA بسيار قويتري به مشترك ارائه نمود.
سلام
بعضی از اعضا محترم کانال توضیحاتی در رابطه با فناوری g.fast میخواستند که بنده سعی کردم اطلاعات شفاف و خلاصه ای را خدمت دوستان ارایه کنم .
یکی از بحثهای بسیار داغ حوزه مخابرات در این روزها FTTX با همان Fiber To The X می باشد که هدف از آن انتقال فیبر تا محل مشترک به منظور ارائه سرویسهای Triple Play با عرض باند بسیار بالا می باشد. حال با توجه به هزینه های بالای توسعه فیبرنوری تا منازل ، ادارات و ...، این ایده که بخشی از مسیر انتقال با فیبر و بخشی با سیم مسی توسعه داده شود، همواره توسط اپراتورها و کمپانی های مخابراتی پیگیری شده است.
برای این هدف امروزه تلاش بر این هست که توسعه شبکه فیبر نوری تا یک Node مرکزی نزدیک مشترکین انجام شده و از آن Node تا هر مشترک از سیم مسی استفاده گردد. بدین معنا که اصطلاحا کابل مرکزی از نوع فیبر نوری و کابل آبونه از نوع سیم مسی باشد. حال این Node می تواند یک کافوی Outdoor در خیابان و یا یک کافوی indoor درون برج مسکونی، اداره یا ... یاشد.
حال به منظور انتقال تراقیک روی سیم مسی مشترکین از Node تا محل مشترک از تکنولوژیهای مختلفی می توان بهره برد. از تکنولوژی های معمول می توان از ADSL با سرعت حداکثر 24 مگابیت بر ثانیه و VDSL با سرعت حداکثر 100 مبسیارح بر ثانیه نام برد که این سرعتها در فواصل بسیار پایین قابل دستیابی می باشد. نکته قابل توجه در این بین فضای فرکانسی قابل استفاده بر روی زوج سیم توسط تکنولوژیهای DSL می باشد که اصولا پهنای فرکانسی ADSL حدود 1 MHZ و پهنای فرکانسی VDSL نیز حدود 30 MHZ می باشد.
از چند سال پیش با توجه به درخواست تعدادی از مشترکین برای عرض باندهای تا 1 گیگابیت بر ثانیه روی زوج سیم بر روی فواصل کوتاه ، تکنولوژیG.FAST توسط ITU-T برای فواصل زیر 500 متر پیشنهاد گردید که این تکتولوژی از پهنای فرکانسی 106 مگاهرتز ) 212 مگاهرتز در آینده( استفاده نموده و با استفاده از کدینگ DMT یا Discrete Multi Tone روی این فضای فرکانسی ، عرض باند حدود 1 گیگابیت بر ثانیه در مسیر مسی 70 متری، 500 مگابیت بر ثانیه در مسیر مسی 100 متری، 200 مگابیت بر ثانیه در مسیر مسی 200 متری و 100 مگابیت بر ثانیه در مسیر مسی 250 متری را برقرار نماید.
در حال حاضر نیز بعضی از سازنده های Chipset مانند Broadcom ، Lantiq ، Sckipio و Ikanos نسبت به تولید چیپ ستهای مربوطه اقدام نموده و در ادامه تولید کننده های مخابراتی مانند Alcatel-Lucent نسبت به تولید تجهیزات مربوطه اقدام نموده و به نظر میاید این تکنولوژی در سال 2016 توسعه فراوانی یابد. البته شرکت Tainet نیز در حال طراحی تجهیزات G.FAST بوده و ان شاالله بزودی تولید و ارائه تجهیزات را آغاز خواهد نمود. به منظور کسب اطلاعات بیشتر می توانید به سایتهای ذیل مراجعه فرمایید.
https://en.wikipedia.org/wiki/G.fast
http://www.increasebroadbandspeed.co.uk/2015/what-is-gfast
بعضی از اعضا محترم کانال توضیحاتی در رابطه با فناوری g.fast میخواستند که بنده سعی کردم اطلاعات شفاف و خلاصه ای را خدمت دوستان ارایه کنم .
یکی از بحثهای بسیار داغ حوزه مخابرات در این روزها FTTX با همان Fiber To The X می باشد که هدف از آن انتقال فیبر تا محل مشترک به منظور ارائه سرویسهای Triple Play با عرض باند بسیار بالا می باشد. حال با توجه به هزینه های بالای توسعه فیبرنوری تا منازل ، ادارات و ...، این ایده که بخشی از مسیر انتقال با فیبر و بخشی با سیم مسی توسعه داده شود، همواره توسط اپراتورها و کمپانی های مخابراتی پیگیری شده است.
برای این هدف امروزه تلاش بر این هست که توسعه شبکه فیبر نوری تا یک Node مرکزی نزدیک مشترکین انجام شده و از آن Node تا هر مشترک از سیم مسی استفاده گردد. بدین معنا که اصطلاحا کابل مرکزی از نوع فیبر نوری و کابل آبونه از نوع سیم مسی باشد. حال این Node می تواند یک کافوی Outdoor در خیابان و یا یک کافوی indoor درون برج مسکونی، اداره یا ... یاشد.
حال به منظور انتقال تراقیک روی سیم مسی مشترکین از Node تا محل مشترک از تکنولوژیهای مختلفی می توان بهره برد. از تکنولوژی های معمول می توان از ADSL با سرعت حداکثر 24 مگابیت بر ثانیه و VDSL با سرعت حداکثر 100 مبسیارح بر ثانیه نام برد که این سرعتها در فواصل بسیار پایین قابل دستیابی می باشد. نکته قابل توجه در این بین فضای فرکانسی قابل استفاده بر روی زوج سیم توسط تکنولوژیهای DSL می باشد که اصولا پهنای فرکانسی ADSL حدود 1 MHZ و پهنای فرکانسی VDSL نیز حدود 30 MHZ می باشد.
از چند سال پیش با توجه به درخواست تعدادی از مشترکین برای عرض باندهای تا 1 گیگابیت بر ثانیه روی زوج سیم بر روی فواصل کوتاه ، تکنولوژیG.FAST توسط ITU-T برای فواصل زیر 500 متر پیشنهاد گردید که این تکتولوژی از پهنای فرکانسی 106 مگاهرتز ) 212 مگاهرتز در آینده( استفاده نموده و با استفاده از کدینگ DMT یا Discrete Multi Tone روی این فضای فرکانسی ، عرض باند حدود 1 گیگابیت بر ثانیه در مسیر مسی 70 متری، 500 مگابیت بر ثانیه در مسیر مسی 100 متری، 200 مگابیت بر ثانیه در مسیر مسی 200 متری و 100 مگابیت بر ثانیه در مسیر مسی 250 متری را برقرار نماید.
در حال حاضر نیز بعضی از سازنده های Chipset مانند Broadcom ، Lantiq ، Sckipio و Ikanos نسبت به تولید چیپ ستهای مربوطه اقدام نموده و در ادامه تولید کننده های مخابراتی مانند Alcatel-Lucent نسبت به تولید تجهیزات مربوطه اقدام نموده و به نظر میاید این تکنولوژی در سال 2016 توسعه فراوانی یابد. البته شرکت Tainet نیز در حال طراحی تجهیزات G.FAST بوده و ان شاالله بزودی تولید و ارائه تجهیزات را آغاز خواهد نمود. به منظور کسب اطلاعات بیشتر می توانید به سایتهای ذیل مراجعه فرمایید.
https://en.wikipedia.org/wiki/G.fast
http://www.increasebroadbandspeed.co.uk/2015/what-is-gfast
Wikipedia
G.fast
ITU-T standard in DSL technique
سلام دوستان، با توجه به پرسش تعدادي از دوستان در مورد چگونگي كاهش عرض باند قابل ارسال روي زوج سيم با افزايش طول كابل و همچنين كدينگ خط در روش EFM، نمودار فوق را خدمتتان ارائه نمودم. اين نمودار مربوط به دو رشته يا يك زوج كابل ٠/٤ و شرايط آزمايشگاهي بوده و امكان تغيير نمودار در شرايط واقعي وجود دارد. همانطور كه در نمودار ملاحظه مي فرماييد با افزايش تعداد بيتهاي كدينگ TC-PAM، حداكثر عرض باند ارسالي روي كابل نيز افزايش مي يابد اما در ادامه حداكثر فاصله اي كه مي تواند آن عرض باند حداكثري را منتقل نمايد، كاهش مي يابد. به عنوان مثال ملاحظه مي فرماييد كه با كدينگ ١٦ بيت تا حدود دو كيلومتر عرض باند ٧/٥ مگابيت بر ثانيه را خواهيم داشت، اما با كدينگ ٣٢ بيت تا حدود يك كيلومتر عرض باند ١٠ مگابيت بر ثانيه قابل انتقال خواهد بود. همچنين واضح است كه استفاده از كدينگ با تعداد بيت بيشتر در هر فاصله اي منطقي نبوده و به عنوان مثال در فاصله ٤ كيلومتري كدينگ ٣٢ بيت بسيار بهتر از كدينگ ١٢٨ بيت عمل مي نمايد. بدين خاطر اصولا مودمهاي DSL اين امكان را به كاربر مي دهند كه با توجه به وضعيت كابل و مشاهده شرايط محيطي، نسبت به انتخاب نوع پروتكل و تعداد بيتهاي كدينگ اقدام نمايد. با انتخاب هوشمندانه اين پارامترها مي توان حداكثر پهناي باند ممكنه را بر روي زوج سيمهاي مسي منتقل نمود. در شكلهاي زير نيز نمودار عرض باند بر حسب طول كابل و همچنين نمودار مقايسه اي مودمهاي تاينت با چند برند معروف دنيا را ملاحظه مي نماييد كه دليل اختلاف كيفيت اين مودمها در كنار نوع چيپ ست مورد استفاده، انتخاب مقادير درست براي پارامترهاي انتقال مي باشد كه همانطور كه مي بينيد بسيار موثر و قابل توجه مي باشد.
سلام دوستان، در اين پست در مورد اتصال مودم به DSLAM صحبت خواهيم نمود. همانطور كه از نام اين دستگاه يعني DSL Access Multiplexer بر مي آيد، هدف اصلي آن تجميع ترافيك ديتاي مشتركين DSL بر روي يك آپلينك مانند يك پورت اترنت 1G يا 10G مي باشد. تكنولوژيهاي DSL معمول در DSLAM ها شامل VDSL, ADSL و G.Shdsl.bis مي باشند.
همانطور كه قبلا گفتيم سرويس ADSL به عنوان يك سرويس نامتقارن به مشتركين خانگي و SOHO مورد استفاده واقع شده و اصولا تمامي مشتركين اطراف يك مركز حتي تا فاصله ٤ كيلومتر را نيز تحت پوشش خود قرار مي دهد.
سرويس VDSL در هر دو فرمت متقارن و نامتقارن و با عرض باند بسيار بالا به مشتريان SOHO و SME پيشنهاد مي گردد
اما نكته بسيار مهم آن عملكرد در فواصل كوتاه بوده و اصولا براي كابلهاي با طول بيشتر از يك كيلومتر عرض باند قابل توجهي ارائه نمي كند.
سرويس G.Shdsl يك سرويس كاملا متقارن براي مشتريان SOHO و SME هست و حسن بزرگ آن پشتيباني از فواصل بلند حتي در حد ٥ كيلومتر و بيشتر بوده كه اين موضوع موجب استفاده انبوه از اين سرويس در سطح دنيا شده است.
به منظور آشنايي دقيق با پورتهاي G.Shdsl موجود در DSLAM ها، لطفا به نكات ذيل توجه فرماييد:
١- پروتكل لايه يك (Physical): اصولا دو پروتكل
G.Shdsl
با سرعت حداكثر2مگابيت بر ثانيه و
G.Shdsl.bis
با سرعت حداكثر 5.7 مگابيت بر ثانيه در اين لايه مورد استفاده واقع مي شود، بدين معني كه
DSLAM
ها داراي دو نوع لاين كارت مختلف
G.Shdsl و G.Shdsl.bis
مي باشند. اصولا لاین كارتهای
G.Shdsl.bis
جدید تر بوده بعضي از DSLAM ها فقط داراي لاين كارت G.Shdsl مي باشند.
٢- پروتكل لايه دو (Data Link Layer): در اين لايه نيز دو پروتكل معروف ATM و EFM توسط سيستمهاي ارتباطي پيشنهاد مي گردد كه در پستهاي قبلي مفصلا در مورد آنها صحبت نموده ايم. در اينجا ذكر اين نكته بسيار مهم هست كه اصولا EFM تنها در لاين كارتهاي G.Shdsl.bis به عنوان پروتكل لايه دو قابل انتخاب مي باشد، اما اعمال ATM به عنوان پروتكل لايه دو در هر دو پورت G.Shdsl و G.Shdsl.bis امكانپذير مي باشد.
با توجه به تقسيم بندي فوق الذكر، معمولا پورتهاي G. Shdsl و G.Shdsl.bis روي DSLAM ها به سه دسته عمومي ذيل تقسيم مي گردند:
الف- پورتهاي ATM G.Shdsl: در اين پورتها،پروتكل لايه يك G.Shdsl بوده و پروتكل لايه دو نيز ATM مي باشد. لاين كارت SHEA بر روي DSLAM هاي Huawei از اين نوع مي باشد. مودم قابل پيشنهاد براي اتصال به اين پورتها, Scorpio 1520GR محصول شركت Tainet مي باشد كه در دو نوع تك زوج ( دو سيم) و دو زوج ( چهار سيم) ارائه مي گردد.
ب- پورتهاي EFM G.Shdsl.bis: در اين پورتها پروتكل لايه يك G.Shdsl.bis و پروتكل لايه دو نيز EFM مي باشد. لاين كارت EFM-SHDSL-24 بر روي DSLAM هاي MXK كمپاني Zhone از اين نوع مي باشند. مودم بسيار مناسب و عالي براي اتصال بدين پورتها، سريهاي SNTU و Comet از كمپاني Tainetمي باشند. اگر چه سري Scorpio 1520 GR نيز با توجه به پشتيباني از تمامي پروتكلهاي لايه يك و دو، به عنوان يك مودم مناسب و استاندارد پيشنهاد مي گردد، اما در موضوع پشتيباني از فواصل بالا و نسبت SNR، در حد و اندازه سري SNTU و Comet نبوده و لذا با قيمتي به مراتب پايينتر از سري SNTU و Comet خدمت مشتريان سراسر كشور ارائه مي گردد. البته در اين حالت بايد پروتكل لايه دو دستگاه Scorpio 1520GR را بر روي EFM تنظيم نمود.
ج- پورتهاي ATM/EFM G.Shdsl.bis: همانطور كه از نام اين دسته بر ميايد، اين پورتها هر دو پروتكل لايه يك G.Shdsl و G.Shdsl.bis و هر دو پروتكل لايه دو ATM و EFM را پشتيباني مي نمايند. لاين كارت SHEB روي DSLAM شركت Huawei و همچنين لاين كارت SLC-1248G روي DSLAM هاي شركت Zyxel از اين نوع مي باشند.
حال در صورت تنظيم EFM به عنوان پروتكل لايه دو روي پورت DSLAM مي توان از مودمهاي Comet, SNTU و Scorpio 1520GR به منظور اتصال به DSLAM بهره برد. البته در اينجا تنظيم EFM روي مودم Scorpio 1520GR ضروري مي باشد.
در صورت تنظيم ATM به عنوان پروتكل لايه دو روي پورت DSLAM، مي توان از مودم
Scorpio 1520GR
بهره جست. البته در اينجا نيز تنظيم ATM روي مودم Scorpio 1520GR
لازم مي باشد.
در ادامه كاتالوگ مودم Scorpio 1520GR
محصول شركت TAINET را مشاهده نموده و توجه فرماييد كه قيمت آن تقريبا نصف قيمت مودمهاي SNTU و Comet مي باشد.
همانطور كه قبلا گفتيم سرويس ADSL به عنوان يك سرويس نامتقارن به مشتركين خانگي و SOHO مورد استفاده واقع شده و اصولا تمامي مشتركين اطراف يك مركز حتي تا فاصله ٤ كيلومتر را نيز تحت پوشش خود قرار مي دهد.
سرويس VDSL در هر دو فرمت متقارن و نامتقارن و با عرض باند بسيار بالا به مشتريان SOHO و SME پيشنهاد مي گردد
اما نكته بسيار مهم آن عملكرد در فواصل كوتاه بوده و اصولا براي كابلهاي با طول بيشتر از يك كيلومتر عرض باند قابل توجهي ارائه نمي كند.
سرويس G.Shdsl يك سرويس كاملا متقارن براي مشتريان SOHO و SME هست و حسن بزرگ آن پشتيباني از فواصل بلند حتي در حد ٥ كيلومتر و بيشتر بوده كه اين موضوع موجب استفاده انبوه از اين سرويس در سطح دنيا شده است.
به منظور آشنايي دقيق با پورتهاي G.Shdsl موجود در DSLAM ها، لطفا به نكات ذيل توجه فرماييد:
١- پروتكل لايه يك (Physical): اصولا دو پروتكل
G.Shdsl
با سرعت حداكثر2مگابيت بر ثانيه و
G.Shdsl.bis
با سرعت حداكثر 5.7 مگابيت بر ثانيه در اين لايه مورد استفاده واقع مي شود، بدين معني كه
DSLAM
ها داراي دو نوع لاين كارت مختلف
G.Shdsl و G.Shdsl.bis
مي باشند. اصولا لاین كارتهای
G.Shdsl.bis
جدید تر بوده بعضي از DSLAM ها فقط داراي لاين كارت G.Shdsl مي باشند.
٢- پروتكل لايه دو (Data Link Layer): در اين لايه نيز دو پروتكل معروف ATM و EFM توسط سيستمهاي ارتباطي پيشنهاد مي گردد كه در پستهاي قبلي مفصلا در مورد آنها صحبت نموده ايم. در اينجا ذكر اين نكته بسيار مهم هست كه اصولا EFM تنها در لاين كارتهاي G.Shdsl.bis به عنوان پروتكل لايه دو قابل انتخاب مي باشد، اما اعمال ATM به عنوان پروتكل لايه دو در هر دو پورت G.Shdsl و G.Shdsl.bis امكانپذير مي باشد.
با توجه به تقسيم بندي فوق الذكر، معمولا پورتهاي G. Shdsl و G.Shdsl.bis روي DSLAM ها به سه دسته عمومي ذيل تقسيم مي گردند:
الف- پورتهاي ATM G.Shdsl: در اين پورتها،پروتكل لايه يك G.Shdsl بوده و پروتكل لايه دو نيز ATM مي باشد. لاين كارت SHEA بر روي DSLAM هاي Huawei از اين نوع مي باشد. مودم قابل پيشنهاد براي اتصال به اين پورتها, Scorpio 1520GR محصول شركت Tainet مي باشد كه در دو نوع تك زوج ( دو سيم) و دو زوج ( چهار سيم) ارائه مي گردد.
ب- پورتهاي EFM G.Shdsl.bis: در اين پورتها پروتكل لايه يك G.Shdsl.bis و پروتكل لايه دو نيز EFM مي باشد. لاين كارت EFM-SHDSL-24 بر روي DSLAM هاي MXK كمپاني Zhone از اين نوع مي باشند. مودم بسيار مناسب و عالي براي اتصال بدين پورتها، سريهاي SNTU و Comet از كمپاني Tainetمي باشند. اگر چه سري Scorpio 1520 GR نيز با توجه به پشتيباني از تمامي پروتكلهاي لايه يك و دو، به عنوان يك مودم مناسب و استاندارد پيشنهاد مي گردد، اما در موضوع پشتيباني از فواصل بالا و نسبت SNR، در حد و اندازه سري SNTU و Comet نبوده و لذا با قيمتي به مراتب پايينتر از سري SNTU و Comet خدمت مشتريان سراسر كشور ارائه مي گردد. البته در اين حالت بايد پروتكل لايه دو دستگاه Scorpio 1520GR را بر روي EFM تنظيم نمود.
ج- پورتهاي ATM/EFM G.Shdsl.bis: همانطور كه از نام اين دسته بر ميايد، اين پورتها هر دو پروتكل لايه يك G.Shdsl و G.Shdsl.bis و هر دو پروتكل لايه دو ATM و EFM را پشتيباني مي نمايند. لاين كارت SHEB روي DSLAM شركت Huawei و همچنين لاين كارت SLC-1248G روي DSLAM هاي شركت Zyxel از اين نوع مي باشند.
حال در صورت تنظيم EFM به عنوان پروتكل لايه دو روي پورت DSLAM مي توان از مودمهاي Comet, SNTU و Scorpio 1520GR به منظور اتصال به DSLAM بهره برد. البته در اينجا تنظيم EFM روي مودم Scorpio 1520GR ضروري مي باشد.
در صورت تنظيم ATM به عنوان پروتكل لايه دو روي پورت DSLAM، مي توان از مودم
Scorpio 1520GR
بهره جست. البته در اينجا نيز تنظيم ATM روي مودم Scorpio 1520GR
لازم مي باشد.
در ادامه كاتالوگ مودم Scorpio 1520GR
محصول شركت TAINET را مشاهده نموده و توجه فرماييد كه قيمت آن تقريبا نصف قيمت مودمهاي SNTU و Comet مي باشد.
با سلام.
انشالله در هفته آینده کورس جدید آموزشی در زمینه تحهیزات فیبر نوری توسط جناب آقای دکتر طاهری برگزار خواهد شد و در ادامه اموزش مقدماتی SDH
توسط جناب آقای مهندس امجدیان ارایه خواهد شد . البته بنا بر درخواست بسیاری از اعضا کانال سعی می کنیم نمونه هایی از تجهیزات و توپولوژی های مورد استفاده و حتی پارامترهای مهم در کانفیگ را خدمت دوستان ارایه نماییم ...از دوستانی که از طریق لینک ادمین نظرات
و پیشنهادات سازنده ارایه نموده اند تشکر می نمایم .
انشالله در هفته آینده کورس جدید آموزشی در زمینه تحهیزات فیبر نوری توسط جناب آقای دکتر طاهری برگزار خواهد شد و در ادامه اموزش مقدماتی SDH
توسط جناب آقای مهندس امجدیان ارایه خواهد شد . البته بنا بر درخواست بسیاری از اعضا کانال سعی می کنیم نمونه هایی از تجهیزات و توپولوژی های مورد استفاده و حتی پارامترهای مهم در کانفیگ را خدمت دوستان ارایه نماییم ...از دوستانی که از طریق لینک ادمین نظرات
و پیشنهادات سازنده ارایه نموده اند تشکر می نمایم .
با توجه به اینکه همه دوستان آشنایی اولیه در مورد فیبر نوری دارند بنابراین از مقدمه فیبر نوری صرف نظر میکنیم و بحث را بر روی سیستم های انتقال متمرکز میکنیم ...
اصولا سیستم انتقال فیبر نوری از بخش های زیر تشکیل مي گردد:
فرستنده : سیگنالهای نور را تولید كرده و به رمز در میاورد.
تقویت کننده نوری : ممکن است برای تقویت سیگنالهای نوری در فواصل خيلي دور لازم باشد.
گیرنده نوری : سیگنالهای نور را دریافت و رمزگشایی میکند.
فیبرنوری : سیگنالهای نور را تا فواصل دور هدایت میکند.
فرستنده :
وظیفه فرستنده، مشابه نقش ملوان بر روی عرشه کشتی ناو فرستنده پیام است . فرستنده سیگنال های نوری را ارسال و دستگاه نوری را بمنظور روشن و خاموش شدن در یک دنباله مناسب ( حرکت منسجم ) هدایت می نماید. فرستنده، از لحاظ فیزیکی در مجاورت فیبر نوری قرار داشته و ممکن است دارای یک لنز بمنظور تمرکز نور در فیبر باشد. لیزرها دارای توان بمراتب بیشتری نسبت به LED می باشند. قیمت آنها نیز در مقایسه با LED بمراتب بیشتر است .
متداولترین طول موج سیگنا ل های نوری، ۸۵۰ نانومتر ، ۱۳۰۰ نانومتر و ۱۵۵۰ نانومتر است . البته امروزه طول موجهاي تا ١٦٠٠ نانومتر نيز مورد استفاده واقع مي شوند.
تقویت کننده (بازیاب) نوری :
همانگونه که قبلا" اشاره گردید ، برخی از سیگنال ها در مواردیکه مسافت ارسال اطلاعات طولانی بوده و یا از مواد خالص برای تهیه فیبر نوری ( شیشه ) استفاده نشده باشد، تضعیف و از بین خواهند رفت . در چنین مواردی و بمنظور تقویت ( بالا بردن ) سیگنا ل های نوری تضعیف شده از یک یا چندین "تقویت کننده نوری" استفاده می گردد. تقویت کننده نوری از فیبرهای نوری متعدد بهمراه یک روکش خاص (doping) تشکیل می گردند. بخش دوپینگ با استفاده از یک لیزر پمپ می گردد . زمانیکه سیگنال تضعیف شده به روکش دوپینگی می رسد ، انرژی ماحصل از لیزر باعث می گردد که مولکول های دوپینگ شده، به لیزر تبدیل شوند. مولکول های دوپینگ شده در ادامه باعث انعکاس یک سیگنال نوری جدید و قویتر با همان خصایص سیگنال ورودی تضعیف شده، خواهند شد.
گیرنده نوری :
وظیفه دریافت کننده، مشابه نقش ملوان بر روی عرشه کشتی ناو دریافت کننده پیام است. دستگاه فوق سیگنال های دیجیتالی نوری را اخذ و پس از رمزگشائی، سیگنا ل های الکتریکی را برای سایر استفاده کنندگان ( کامپیوتر ، تلفن و ... ) ارسال می نماید. دریافت کننده بمنظور تشخیص نور از یک "فتوسل" و یا "فتودیود" استفاده می کند.
ان شاالله در پستهاي آينده در مورد تجهيزات فيبر نوري در لايه دسترسي صحبت خواهيم نمود.
اصولا سیستم انتقال فیبر نوری از بخش های زیر تشکیل مي گردد:
فرستنده : سیگنالهای نور را تولید كرده و به رمز در میاورد.
تقویت کننده نوری : ممکن است برای تقویت سیگنالهای نوری در فواصل خيلي دور لازم باشد.
گیرنده نوری : سیگنالهای نور را دریافت و رمزگشایی میکند.
فیبرنوری : سیگنالهای نور را تا فواصل دور هدایت میکند.
فرستنده :
وظیفه فرستنده، مشابه نقش ملوان بر روی عرشه کشتی ناو فرستنده پیام است . فرستنده سیگنال های نوری را ارسال و دستگاه نوری را بمنظور روشن و خاموش شدن در یک دنباله مناسب ( حرکت منسجم ) هدایت می نماید. فرستنده، از لحاظ فیزیکی در مجاورت فیبر نوری قرار داشته و ممکن است دارای یک لنز بمنظور تمرکز نور در فیبر باشد. لیزرها دارای توان بمراتب بیشتری نسبت به LED می باشند. قیمت آنها نیز در مقایسه با LED بمراتب بیشتر است .
متداولترین طول موج سیگنا ل های نوری، ۸۵۰ نانومتر ، ۱۳۰۰ نانومتر و ۱۵۵۰ نانومتر است . البته امروزه طول موجهاي تا ١٦٠٠ نانومتر نيز مورد استفاده واقع مي شوند.
تقویت کننده (بازیاب) نوری :
همانگونه که قبلا" اشاره گردید ، برخی از سیگنال ها در مواردیکه مسافت ارسال اطلاعات طولانی بوده و یا از مواد خالص برای تهیه فیبر نوری ( شیشه ) استفاده نشده باشد، تضعیف و از بین خواهند رفت . در چنین مواردی و بمنظور تقویت ( بالا بردن ) سیگنا ل های نوری تضعیف شده از یک یا چندین "تقویت کننده نوری" استفاده می گردد. تقویت کننده نوری از فیبرهای نوری متعدد بهمراه یک روکش خاص (doping) تشکیل می گردند. بخش دوپینگ با استفاده از یک لیزر پمپ می گردد . زمانیکه سیگنال تضعیف شده به روکش دوپینگی می رسد ، انرژی ماحصل از لیزر باعث می گردد که مولکول های دوپینگ شده، به لیزر تبدیل شوند. مولکول های دوپینگ شده در ادامه باعث انعکاس یک سیگنال نوری جدید و قویتر با همان خصایص سیگنال ورودی تضعیف شده، خواهند شد.
گیرنده نوری :
وظیفه دریافت کننده، مشابه نقش ملوان بر روی عرشه کشتی ناو دریافت کننده پیام است. دستگاه فوق سیگنال های دیجیتالی نوری را اخذ و پس از رمزگشائی، سیگنا ل های الکتریکی را برای سایر استفاده کنندگان ( کامپیوتر ، تلفن و ... ) ارسال می نماید. دریافت کننده بمنظور تشخیص نور از یک "فتوسل" و یا "فتودیود" استفاده می کند.
ان شاالله در پستهاي آينده در مورد تجهيزات فيبر نوري در لايه دسترسي صحبت خواهيم نمود.