🔺کار هر شبم است، تنهایی نشستن و حسرت خوردن، اشک ریختن در خلوتی که هیچ کس نیست... خودم و خدای خودم و این عکس‌ها که در برابرم رژه می‌روند.... دردهایی که نزدیک به سه دهه بر دوش می‌کشم، از آن روزی که سپهبد علی صیاد شیرازی ترور شد و آن صبح تلخ را هیچ وقت فراموش نمی‌کنم (دانشجو بودم و به واسطه کتاب‌های دفاع مقدس که خوانده بودم او را در دنیایی که هنوز فضای مجازی نبود خیلی خوب می‌شناختم) تا امروز...

🔺شب تا صبح بیدارم و در فکرم که این چه شغلی بود که بر دوشم گذاشته شد، این چه کاری بود که انتخاب کردم (یا شاید برایش انتخاب شدم) و این چه حسی بود که مرا به این سمت و سو کشاند... یادم می‌آید سال 1374 که اولین خبرم را برای هفته نامه پیام روستا فرستادم، فکر نمی‌کردم 30 سال بعد باید بنشینم و تلخ و شیرین روزگار را که با تار و پودم عجین شده‌اند، روایت کنم...

🔺در این سال‌ها از بس در خلوت خودم، خودخوری کردم و درون خودم ریختم کوهی از درد شدم و حالا که این عکس‌ها را می‌بینم، نمی‌دانم چه باید بنویسم. آن‌ها چه دردی می‌کشند و من کجای این معادله هستم، اشک ریختن من برای چیست و آنچه را که در این سال‌ها روایت کرده‌ام، در کدامین بزنگاه به فریادم خواهد رسید... حیرت زده از خودم، نمی‌توانم سوال‌های نانوشته‌ام را که بدون آنکه طرح شوند، پاسخ دهم، دل‌نازک نیستم اما انگار باری بر دوشم سنگینی می‌کند که هر چه می‌نویسم که این بار سبک شود، نمی‌شود...

🔺می‌گویند مرحوم علامه طباطبایی در ایام سوگواری اباعبدالله به روضه‌خوان که قطعه‌ای از ایرج میرزا را در سوگ حضرت علی اکبر (ع) می‌خواند وقتی به بیت آخر رسید که می‌گفت: «بعد از پسر، دل پدر آماج تیر شد / آتش زدند لانۀ مرغ پریده را» خواست آن را چندباره بخواند و خود هی تکرار می‌کرد... کسی که نزد علامه نشسته بود می‌گفت: حاضرم همه تفسیر المیزان را بدهم و همین یک شعر (یا بیت) ایرج میرزا از آن من بود... آن فرد روایت می‌کند که گفتم: آقاجان، ایرج میرزا هجویات دارد، هزلیات دارد... گفت: خودم می‌دانم دیوان اشعارش آنجاست اما با همین قطعه حضرت شفاعتش را در صحرای محشر خواهد کرد...

🔺حالا نمی‌دانم ما که نه تفسیر المیزان نوشته‌ایم و نه قطعه ایرج میرزا را داریم... همیشه می‌گویم آیا این شهدا شفاعت ما را می‌کنند... آیا در صحرای محشر دست منِ کمترین را می‌گیرند. این ندانستن و این واماندگی در عالم حیرت است که به آشوبم می‌کشاند و در سرگشتگی و حیرانی را به رویم باز می‌کند. در این چند دهه آنچه بر قلمم جاری شده به برکت خون آن‌ها بوده، به دعای آن‌ها بوده است. اینکه بارها نوشتم مسیر پیروزی ما را با خون نوشته‌اند، از خودم که نیست... من فقط راوی‌ام، فقط ناقل خبرم. سال‌ها پیش بود که می‌گفت خودت را آماده کن که خبرهایی را بشنوی که حتی نمی‌توانی فکرش را هم کنی، خط پیروزی را با خون نوشته‌اند...

🇮🇷@SyrianKhabar