اخبار سوریه

🔘فهیمه خضرحیدری... اولین باری که او را دیدم و آشنا شدم سال 1382 بود و تقریبا تا سال 1388 که از ایران به همراه مهدی شله (فکر کنم آرش حسن‌نیا این اسم و به شوهرش داده بود!!) هر روز او را می‌دیدم. خبرنگار حوزه اجتماعی بود و فیس و افاده‌اش را یک تریلی نمی‌کشید؛ از همان دست خبرنگارانی که در دهه 1380 به ناگهان از دانشگاه وارد عرصه رسانه شده و در بستری که برایشان فراهم شده بود، یاد گرفتند تا بعدها در خدمت دشمن باشند...

🔘از ایران که فرار کرد، گله‌ای راهی پراگ شدند تا در رادیو فردا کار کنند. تقریباً 80 درصد از کسانی که در این شبکه رادیویی/تلویزیونی وابسته به پنتاگون کار می‌کردند قبلا جایی با هم همکار بودیم و رگ خواب همه‌شان را داشتم. آن روزها شاید در فیس بوک (جایی که کانال اخبار سوریه در سال 1390 راه اندازی شد) بیشتر آن‌ها را می‌دیدم اما در سال‌های بعد کمتر و کم‌تر.

🔘حالا دیدم که خضرحیدری در صدای امریکا مجری‌گری می‌کند! برای این کار هیچ وقت استعداد نداشت و حالا هم که شنیده‌ام صدای امریکا قرار است پاتوق باند متلاشی‌شده شبکه خاله‌زنک من‌وتو شود که پولش را موساد تامین می‌کرد. جریان این خبرنگاران فراری از وطن و خیانت آن‌ها به ایران و خدمت به دشمنان میهن، روایت تلخی است که نشان می‌دهد این‌ها چگونه در توهمات خودساخته گرفتار شدند و همه پل‌های پشت سرشان را خراب کردند...

🔘نسلی که به نظرم به لحاظ ایدئولوژی دینی و نگاه ملی به شدت ضعیف بود. من همیشه در هر جا کار می‌کردم با این جماعت زاویه داشتم و آبم یک جوب نمی‌رفت؛ حتی از اینکه نماز می‌خوانم حیرت می‌کردند، روزه گرفتن که بماند. آن‌ها باید از ایران می‌رفتند چرا که در این کشور جایی برای آن‌ها وجود نداشت و زیرساخت فکری آن‌ها با ایرانی بودن زمین تا آسمان اختلاف داشت. ایرانِ ذهنی آنها چیزی شبیه ترکیه یا نهایت مصر بود نه ایران تاریخی و متمدن دارای اختیار!!

🔘جماعتی عجیب و غریب بودند، خیلی عجیب! شنبه که می‌آمدند زیرآب هم را می‌زدند، روز یکشنبه با هم قهر می‌کردند، روز سه‌شنبه یواشکی دوباره صلح می‌کردند تا چهارشنبه بعد از ظهر بروند شمال! پنج‌شنبه را خوش بودند، جمعه ظهر با دعوا به تهران بر می‌گشتند و این تسلسل تا زمانی که آن‌ها را می‌دیدم، تکرار می‌شد. آن روزها خیلی جوان بودم، داستان بر می‌گردد به بیش از 20 سال پیش!!

🔘همیشه از نگاه شدید ایران‌دوستی و دین‌داری من (در حالی که خیلی هم اهل جانماز آب کشیدن نبودم، در حد همان واجبات) در تعجب بودند! داستان‌ها در این تحریریه‌ها دیدم و شنیدم، تجربه‌ها اندوختم و فهمیدم که باید با اندیشه‌ای مستقل برای وطن کار کرد. هیچ وقت نمی‌توانستم یک لحظه مانند این جماعت باشم. اما باید اعتراف کنم که به لحاظ روزنامه‌نگاری و سبک نوشتاری یک سر و گردن از نشریات و رسانه‌های رقیب بالاتر بودند، خیلی خوب می‌نوشتند و خیلی خوب ارتباط می‌گرفتند.

🔘هر کسی وارد تحریریه می‌شد بدون آنکه نیاز به آموزش چندانی داشته باشد، بعد از شش ماه یک روزنامه‌نگار قابل می‌شد؛ یعنی به همه فرصت ابراز وجود داده می‌شد و این باعث شد تا خیلی زود تکثیر شوند؛ مثلا در سال 1382 که ده‌ها نشریه اصلاح‌طلب وجود داشت صدها خبرنگار جوان و حتی نوجوان داشت که خوب تربیت شده بودند. من از این تحریریه خیلی چیزها یاد گرفتم و امروز بعد از 25 سال از آن روزها، هنوز آن قدر خاطره دارم که بتوانم با آن یک کتاب بنویسم...

🇮🇷@SyrianKhabar

5.99K views18:49