🔹هرس و تنظیف اساسی درختان چندین ساله در مدرسه تاریخی مموریال تبریز


🔸مدرسه یادبود آمریکایی که در سال 1881 تأسیس گردید، از مدارس قدیم شهر تبریز بود که توسط مبلغین مذهبی آمریکایی اداره می‌شد.

از معلمان مشهور آن هوارد باسکرویل معلم آمریکایی این مدرسه بود که در جریان انقلاب مشروطه در نبردی به همراه مشروطه خواهان کشته شد.

این مدرسه یکی از موسساتی بود که توسط هیئت‌های اعزامی آمریکایی، که در شهر تبریز از اواسط قرن نوزده میلادی خدمت کرده بودند، بنیان گذاشته شده بود. در این مدرسه ۸۰ مسلمان و ۱۳۵ مسیحی ثبت نام کرده بودند.

مدرسه مموریال آمریکایی طبق دستور وزارت فرهنگ مانند تمام مدارس خارجی در سال ۱۳۱۸ تعطیل شده و این مدرسه به مدرسه پروین تغییر نام داد


@tabrizlinks

محله تویوتا در حدود دو کیلومتر پیاده روی شهر ناگویا ژاپن محله‌ای آرام با خیابان‌های باریک و خلوت، خانه‌های دوطبقه با سقف‌های شیب‌دار و سفالی، باغچه‌های کوچک، دوچرخه‌سوارها و...

*یکی از چیزهایی که در مسیر جلب توجه میکرد، اندازه خودروها بود. خودروهای کوچک و جمع‌وجوری را درخیابان و پارکینگ خانه‌ها؛ خودروهایی که با ابعاد خیابان‌ها وفضاهای پارک این محله تناسب داشتند

* خبری از چراغ‌های راهنمایی و رانندگی نبود. البته این به معنای نبود نظم یا قانون در خیابان‌ها نبود. برعکس، مسیر با خط‌کشی‌ها، تابلوها، آینه‌های محدب و حفاظ‌های مخصوص ساماندهی شده بود. در کنار خیابان هم حفاظ‌های سفیدرنگی قرار داشت که مسیر پیاده‌رو را ازخودروها جدا می‌کرد. تردد خودروها هم کم بود و رانندگان با سرعت کنترل‌شده حرکت می‌کردند. در چنین خیابان‌هایی، دوچرخه هم بخشی از زندگی روزمره به نظر می‌رسید.

*یکی دیگر از نکاتی که در طول پیاده‌روی توجه‌مان را جلب کرد، تمیزی خیابان‌ها بود.در مسیری که ما طی کردیم، سطل زباله عمومی به چشم‌مان نخورد. با این حال،محیط تمیز بود و زباله‌ای نبود!


@tabrizlinks

🏡بیایید اینبار خانه استاد شهریار؛

خانه ای که تا قبل از دهه هفتاد معمولا در خانه پدری و یا پدربزرگ مادربزرگ تجربه کرده بودند و میدونن چه جوی داشته

من اول فرش های قرمز میبینم که الان زیاد مردم دنبالش نیستند، اما قدیم چشم نواز و پر روح بودن

مبلهایی که معمولا همه بچه های فامیل جمع میشدیم روش و چقدر مهمانی رو دیده بودند برعکس الان که چه مبل ها و فرش ها پهن شده ولی مهمانی شاید ندارن!

حتما اون پیلته و چایدان الان یادتون میفته که تو سرمای سرد تبریز چقدر فعال و لذت بخش بودند برعکس کتری های برقی گران امروز که مزه چای اونارو دیگه ندارن!

تلویزیون استاد، مثل خانه های قدیمی نسلهای ما و پیشین ها، اخبار بود و برفک و چندتا سریال ولی جمعمان پرشور و شلوغ...

تاقچه های قدیمی و عکسهای یادگاری بزرگان اصلا یادم نمیره ما بچه ها اسباب بازی قایم میکردیم

تلفن نارنجی و یا سیاه با زنگ شدید ولی صحبت های قشنگ نه مثل الان که همه مشغول موبایل!

بشقاب های گلدار اصل ژاپنی و مهمانی شب و روز ناهار و شام، سفره تو تراس...

خان ننه، هایاندا قالدین
بئله باشیوا دولانیم
نئجه من سنی ایتیردیم!
دا سنین تایین تاپیلماز


تبریزلینک


@tabrizlinks