تارتوری

در بین پولیت بوروی شوروی، استالین از نظر
سواد و دانش در پایین‌ترین سطح قرار داشت و همیشه نسبت به اطرافیانش حسرت و کینه داشت.
اونا هم بلد بودن حرف بزنن هم دانش بالایی داشتن. تصور کن کنار بوخارین و لنین و تروتسکی بشینی و فقط تو چماق به دست جمع باشی.

استالین آدم صبوری بود. خیلی صبور بود. از همه‌شون یاد گرفت. هم سواد سیاسی هم نوشتن. تا اینکه لنین سکته پشت سکته فلج شد و استالین ابتکار عمل رو دست گرفت و چند سال پس از اینکه رهبر شد همه‌ی یاران لنین رو اعدام کرد و چند دهه بعد حاکم یک سوم کره زمین بود.

هیتلر هم به همین شیوه.
کودکی و نوجوانی خیلی بدی داشت که میشه بهش گفت یک تجربه دردناک. جدای از عالم سیاست، تو حوزه‌ی ادبیات و علم و اینا هم اوضاع همینه.
آدمایی که چهره میشن، لزوما آدمای خوشبختی نبودن. یه چیزی اونا رو قلقلک داده، یه چیزی تحریکشون کرده،

از عقده گرفته تا کینه و حسرت و بی‌پولی و ناکامی و شکست، تا بقیه‌ی موانعی که زندگی سر راهشون گذشته.

سلین میگفت اگه میتونستم شبا بخوابم هیچوقت کتاب نمی‌نوشتم.

نیچه درگیر عشقی بود که هیچوقت بهش نرسید.

داستایفسکی احساساتی بود و نمیتونست با زنها رابطه درستی برقرار کنه.

صادق هدایت به باور خیلی‌ها مشکل جنسی و روانی داشت که باعث شده بود افسرده و بیمار بشه.

لینکلن و چالز داروین و روزولت و ... به شدت افسرده بودن.

از آدمای معاصر هم که دیگه شما خودتون خیلی‌ها رو میشناسین که چقدر درگیر دارو و درمانن اما این آدما یک نقطه‌ی مشترک با هم دارن:

اینا مشکلات رو به درون پرتاب نمی‌کنن و نمیرن یه گوشه بشینن تا بمیرن.
اینا از اون مشکلات یک دست مایه میسازن برای ثابت کردن خودشون.
برای اینکه به بقیه بگن میتونن. اینا نیاز به چالش دارن تا زنده بمونن.

تئودور روزولت رو اگه زندگیش رو بخونی، دو تا ریاست جمهوری رو پیروز شد و بعد که از سیاست کناره گیری کرد و شکست خورد، بی‌قرار و افسرده شده بود.

چطور میشه آدم بعد از این همه افتخار این شکلی بشه؟ برای مرد جنگی، سکون و رکود عین مرگه.
روزولت پا شد در ۶۰ سالگی رفت آمازون برای اکتشاف.

داستان خیلی از آدمای موفق همینه.
آدمایی هستن که قوی‌ان.
شکست عشقی، بی‌پولی، ناکامی و این چیزا از پا درشون نمیاره و برعکس، آتشی درونشون ایجاد میکنه که خودشون رو به همه ثابت کنن.

همین آدما جریان‌سازن، زندگی ماها ماحصل تاثیرات این آدمای بزرگ بر سیاست و فرهنگ و قوانین و ایناست.

خیلی وقتا برای پیشرفت و بالا رفتن، نیاز به یک هیولا داریم. هیولایی که خودمون رو باهاش محک بزنیم. باهاش بجنگیم. بیشتر مردم یک زندگی خطی رو دارن و تسلیم چالش‌های زندگی میشن.
افسردگی و درونی کردن این مشکلات هم باعث میشه یه جا تن به تقدیر بدن و منتظر مرگ باشن.

این یعنی اینکه ما ضعیفیم. مرد جنگی نیستیم. توان رویارویی نداریم.
ولی اونی که خودش رو جمع میکنه و از این مشکلات و عقده‌ها و کینه‌ها سوخت میسازه برای حرکت، میتونه تاثیرگذار باشه. و چه قدر باشکوهه دیدن این انسانهای بزرگ که دنبال چالش و هرج و مرج و هیاهو هستن برای قوی کردن خودشون.

خیلی از دانشمندان همین بودن که با وجود اینکه میدونستن آزمایشاتشون منجر به مرگشون میشه، ولی تا لحظه‌ی آخر مبارزه کردن و جنگیدن و بسیاری از داروهایی که ما مصرف میکنیم ماحصل زحمات این انسانهای بزرگه. کم نبودن از این آدمها در تاریخ در سطوح مختلف.

همیشه هم به خودم هم به اطرافیان میگم که سعی کن یاد بگیری از حسرت‌ها و کینه‌ها و عقده‌ها یک آتش بسازی که موتورت رو باهاش روشن کنی.

تن به افسردگی نده و به قوی بودنت افتخار کن و پیش برو. مطمئن باش تنها نیستی و نبودی.

بخش بزرگی از انسانهای پرافتخار تاریخ در هر زمینه‌ای، آدمایی مثل تو بودن.
آدمایی که درگیر فکر و خیال بودن، افسرده بودن، بیش فکری داشتن، عقده و کینه داشتن و … ولی اجازه ندادن این ضعف‌ها از پا درشون بیاره. و چقدر این انسانها باشکوهن.

این نوشته بهانه‌ای بود برای دیدن فیلم ناپلئون از ریدلی اسکات. و چه حیف که فیلم بدیه. وقتی میخوای کل جوانب زندگی یک انسان تاثیرگذار در تاریخ رو توی دو ساعت جا بدی، همین میشه که هیچیش در نمیاد.
نه شخصیت طرف نه جنگ‌هاش نه زندگی خصوصیش.

اما در کل دیدنش خالی از لطف نیست و منتظر میمونم که نسخه‌ی چهار ساعته‌ی اون رو ببینم.

@tartori

👍1

104 views18:25