Forwarded from Radical | رادیکال
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
یاوهگویان!
همزمان با پاندمی کووید۱۹، بازار پیش بینیهای آماری، مطالعات آکادمیک و مدلهای ریاضی بیش از پیش داغ شد؛ مدلهایی که دولتهای جهان اول با اتکا به آن ها به عنوان بررسیها و «مطالعات علمی» برای چند صد میلیون انسان تصمیمگیری میکنند.
اما با گذشت زمان به نظر میرسد که این مدلها اشتباه از آب درآمدهاند، نه به مقدار کم، بلکه بسیار زیاد!
اما این بار اول نیست که چنین نتایجی برای این مدل ها رقم میخورد.
در این ویدئو با نگاهی انتقادی به کارنامه این مدلها پرداخته میشود.
تماشای این ویدئو با کیفیت بالا :
https://youtu.be/aFuBzgLpHjg
#john_stossel
#doomsayers
#lockdown
#covid19
#قرنطینه
#مدل_آماری
#تعطیلی_سراسری
لطفا این ویدیو را به اشتراک بگذارید
Please Share This Video
Join Radical | Challenge Your Friends
https://t.me/joinchat/AAAAAFhioi85VlLNL4puQg
همزمان با پاندمی کووید۱۹، بازار پیش بینیهای آماری، مطالعات آکادمیک و مدلهای ریاضی بیش از پیش داغ شد؛ مدلهایی که دولتهای جهان اول با اتکا به آن ها به عنوان بررسیها و «مطالعات علمی» برای چند صد میلیون انسان تصمیمگیری میکنند.
اما با گذشت زمان به نظر میرسد که این مدلها اشتباه از آب درآمدهاند، نه به مقدار کم، بلکه بسیار زیاد!
اما این بار اول نیست که چنین نتایجی برای این مدل ها رقم میخورد.
در این ویدئو با نگاهی انتقادی به کارنامه این مدلها پرداخته میشود.
تماشای این ویدئو با کیفیت بالا :
https://youtu.be/aFuBzgLpHjg
#john_stossel
#doomsayers
#lockdown
#covid19
#قرنطینه
#مدل_آماری
#تعطیلی_سراسری
لطفا این ویدیو را به اشتراک بگذارید
Please Share This Video
Join Radical | Challenge Your Friends
https://t.me/joinchat/AAAAAFhioi85VlLNL4puQg
👍1
اگر فرض اجباری بودن بیمه را هم بپذیریم به چه دلیلی باید بیمه دولتی باشد؟ هم اکنون دهها شرکت بیمه به ارائه خدمات در حوزه بیمه های مختلف اشتغال دارند و قاعدتاً بیمه های بازنشستگی هم از این قاعده مستثنی نیست. در حال حاضر مدیریت سازمان تامین اجتماعی که عملاً با سرمایه میلیونها شهروند و بنگاه اقتصادی ایجاد شده در اختیار دولتهاست که صرفا با ملاحظات سیاسی منابع این سازمان را در سالیان مختلف بلعیده اند و این صندوق را به ورطه افلاس انداخته اند. برای اصلاح وضعیت این صندوق هم راهی وجود ندارد مگر آنکه اولا مدیریت این صندوق از دست دولت یا هر نهاد حاکمیتی خارج، و به هیات امنای منتخب صاحبان اصلی صندوق ( بیمه شدگان) برگردانده شود. در مرحله بعدی هم باید کلیه مطالبات این سازمان از دولت یا نهادهای حاکمیتی به نرخ روز محاسبه شده و از طریق تهاتر با دارایی این دستگاهها، این مطالبات وصول شود. سوم اینکه نحوه پرداخت حقوق مستمری بگیران بر مبنای سهم حاصل از سرمایه هر کدام از مستمری بگیران از بازدهی سرمایه های حاصله پرداخت شود تا هر زمان بازدهی سرمایه گذاری بالاتر یا پایینتر رفت به تناسب حقوق و مزایا تغییر کند.
🗽عاقبت یک قرن کارمندپروری
⚜محمدرضا مردانیان
آن اوایل که همه در تکاپوی کشف واکسن کرونا بودند، یک نقل قول که نمیدانم چقدر معتبر بود از جانب یک اهل فن(بخوانید جانور آکادمیک) دست به دست میشد که حقوق من ماهی هزار و هفتصد یورو است و کریستیانو رونالدو میلیونها یورو دستمزد میگیرد و از امثال من توقع نجات انسانیت و کشف واکسن نداشته باشید.براستی این فرد چقدر کوتهفکر است که نه قدر موقعیتش را میداند و نه فرق فوتبال و علم را. خیلی بعدتر یعنی همین اواخر، بعد از کشف واکسن کرونا از سوی دو شرکت خصوصی در جهان سرمایهداری خونخوار و جهانخوار، با خود گفتم آن کودن خیلی هم بیراه نمیگفت، شاید بیانش بد بود اما حقیقتی تلخ را عیان کرد.
حقیقتی که یک قرن است میگوید کارمندپروری و همه چیز را به دولت سپردن و از او طلب کردن، نهایتش همین است. برابری بیچون و چرا، برنامهریزی مرکزی دولتی، حذف مالکیت فردی و هر آنچه چپ نویدش را میدهد منجر به کشف واکسن کرونا، سیستم عامل ویندوز، اسمارتفون و... نمیشود، نشده و نخواهد شد چون انگیزه را در فرد میکشد و از طبعناشناسیاش همین وضعیت قرن بیستمی پدیدار شده است. شما فی المثل فرق تویوتا و فورد را با لادا و مسکوویچ ببینید، و شهرت و اعتبارشان را.
اگر انگیزههایی مثل بالا رفتن ارزش سهام شرکت دارویی و جوایز نوبل و هر آنچه سود و فایدهی مادی است نبود، همه مثل همان کارمند، دستگاه را میزدند به برق و میگفتند ما نمیتوانیم و از ما نخواهید! نهایتش هم اگر چیزی کشف میشد با کلی تلفات و دروغ و صفهای طولانی و سهمیهبندی همراه بود، چنانکه دیدیم. تا اینجا که خواندید، یک کتاب طنز هم معرفی کنم که جناب بیژن اشتری ترجمه کرده: «شوروی ضد شوروی» از ولادیمیر واینوویچ، نشر ثالث. نویسنده شوخیهای جالبی با همین مسایلی که طرح کردم، انجام داده است.
⚜محمدرضا مردانیان
آن اوایل که همه در تکاپوی کشف واکسن کرونا بودند، یک نقل قول که نمیدانم چقدر معتبر بود از جانب یک اهل فن(بخوانید جانور آکادمیک) دست به دست میشد که حقوق من ماهی هزار و هفتصد یورو است و کریستیانو رونالدو میلیونها یورو دستمزد میگیرد و از امثال من توقع نجات انسانیت و کشف واکسن نداشته باشید.براستی این فرد چقدر کوتهفکر است که نه قدر موقعیتش را میداند و نه فرق فوتبال و علم را. خیلی بعدتر یعنی همین اواخر، بعد از کشف واکسن کرونا از سوی دو شرکت خصوصی در جهان سرمایهداری خونخوار و جهانخوار، با خود گفتم آن کودن خیلی هم بیراه نمیگفت، شاید بیانش بد بود اما حقیقتی تلخ را عیان کرد.
حقیقتی که یک قرن است میگوید کارمندپروری و همه چیز را به دولت سپردن و از او طلب کردن، نهایتش همین است. برابری بیچون و چرا، برنامهریزی مرکزی دولتی، حذف مالکیت فردی و هر آنچه چپ نویدش را میدهد منجر به کشف واکسن کرونا، سیستم عامل ویندوز، اسمارتفون و... نمیشود، نشده و نخواهد شد چون انگیزه را در فرد میکشد و از طبعناشناسیاش همین وضعیت قرن بیستمی پدیدار شده است. شما فی المثل فرق تویوتا و فورد را با لادا و مسکوویچ ببینید، و شهرت و اعتبارشان را.
اگر انگیزههایی مثل بالا رفتن ارزش سهام شرکت دارویی و جوایز نوبل و هر آنچه سود و فایدهی مادی است نبود، همه مثل همان کارمند، دستگاه را میزدند به برق و میگفتند ما نمیتوانیم و از ما نخواهید! نهایتش هم اگر چیزی کشف میشد با کلی تلفات و دروغ و صفهای طولانی و سهمیهبندی همراه بود، چنانکه دیدیم. تا اینجا که خواندید، یک کتاب طنز هم معرفی کنم که جناب بیژن اشتری ترجمه کرده: «شوروی ضد شوروی» از ولادیمیر واینوویچ، نشر ثالث. نویسنده شوخیهای جالبی با همین مسایلی که طرح کردم، انجام داده است.
👍1
🗽مسلسل ماکسیم و توپ اشنایدر
⚜شاهو صالح
ایده دولت مرکزی مقتدر نوین در ایران را شاید کسانی در نوشته ها و ایده ها بجویند، از شخص "شاه شهید" گرفته تا محمدعلی فروغی و علی اکبر داور و دیگر دولتمردان و متجددان پایان عهد قاجار و طلیعه دوران پهلوی، اما این داستان به چشم من سویه دیگری نیز دارد که منشایی فنی داشت و در دیگر مناطق جهان نیز نقش مشابهی ایفا کرده بود.
در بخش میانی نیمه دوم قرن ۱۹ میلادی، ناظران خارجی که ایران را گشته بودند از این که عشایر و کوچ نشینان سلاح های انفرادی بهتری از هر واحد نظامی دولتی در ایران داشتند اظهار تعجب می کردند. اما این وضع به روشنی طی یکی دو دهه تغییر کرد، اگر چه اسناد تاریخی و معاملاتی که دقیقا نشان بدهد، چرا را من هنوز ندیده ام. با کنکاش در تاریخ آن عهد ایران اما می شود دریافت ستاره بخت دولت نوین در ایران را دو سلاح بریتانیایی و فرانسوی به درخشش درآوردند: مسلسل ماکسیم و توپ ۷۵ میلی متری اشنایدر.
هر دو این سلاح ها در تاریخ جهان نیز نمادین هستند: "۷۵ میلی متری" افتخار نگهداشتن خطوط دفاعی فرانسه در جبهه غرب را بر دوش می کشد و مسلسل ماکسیم بود که روز سیاه ارتش بریتانیا در نبرد سم را آفرید، ماکسیم بود که جنگ جهانی اول را به شکل نبرد خندق ها درآورد و ماکسیم بود که ام دورمان را به نماد پیروزی قاطع استعمار اروپایی بر دنیای قدیم بدل کرد.
بدون ماکسیم و اشنایدر ، سواران کرد و شاهسون و بختیاری ، تفنگچیان لرستان و بلوچستان در کوه های سربه فلک کشیده زاگرس و بیابان های بی انتهای بلوچستان برای هر قشونی دولتی دشمنی مرگبار به حساب می آمدند. قلعه بمپور و قلعه چهریق پیشتر دژهای ناگشودنی دیده میشدند و هر ستونی که وارد تنگه های لرستان و بختیاری می شد مرگ را به جام خریده بود. دیرزمانی نبود که دوست محمد خان بارکزایی و اسماعیل آقای شکاک و داوودخان کلهر خود را هر یک شاه منطقه ای به حساب می آوردند، اما ورود سلاح نوین نفس قدرت های عشایری ایران را به شماره انداخت. امان الله جهانبانی و احمد امیراحمدی "نشان ذوالفقار"شان را سوای نظم و نسق نوین مدیون توپخانه نوین و مسلسل نیز بودند. "ماکزیم" نام خود را بر شاه بعدی ایران داشت و کلمه "شنیدر" جای جای صفحات کتب آن عهد به چشم می خورد، چه نوشته های کسروی و چه خاطرات جهانبانی از نبرد شکریازی و نبرد قلعه بمپور.
همانطور که توپخانه اروپایی در قرون ۱۵ و ۱۶ قلعه و فئودال را تضعیف کرد و راه به سوی سلطنت مطلقه لویی وار گشود، ماکسیم و اشنایدر نیز طلیعه دولت مرکزی نوین در بخش مرکزی فلات ایران بودند. توپخانه ای که می توانست بسته به مهارت خدمه اش در یک دقیقه ۴ تا ۱۵ گلوله شلیک کند و هدف را در ۸ کیلومتری نابود کند، ناقوس مرگ سواره نظام کوچ نشین در ایران بود که قرن ها بود نیروی اصلی نظامی در پهنه اش محسوب می شد. مسلسل ماکسیم هم خط پایان تفنگچیان نامنظم چریک فاقد از قشون دیوانی را رخ نمود. به قول تئودور کازینسکی، "هر اختراع فنی در دل خود یک تحول بزرگ اجتماعی نیز هست"، و این قاعده جهانشمول است.
⚜شاهو صالح
ایده دولت مرکزی مقتدر نوین در ایران را شاید کسانی در نوشته ها و ایده ها بجویند، از شخص "شاه شهید" گرفته تا محمدعلی فروغی و علی اکبر داور و دیگر دولتمردان و متجددان پایان عهد قاجار و طلیعه دوران پهلوی، اما این داستان به چشم من سویه دیگری نیز دارد که منشایی فنی داشت و در دیگر مناطق جهان نیز نقش مشابهی ایفا کرده بود.
در بخش میانی نیمه دوم قرن ۱۹ میلادی، ناظران خارجی که ایران را گشته بودند از این که عشایر و کوچ نشینان سلاح های انفرادی بهتری از هر واحد نظامی دولتی در ایران داشتند اظهار تعجب می کردند. اما این وضع به روشنی طی یکی دو دهه تغییر کرد، اگر چه اسناد تاریخی و معاملاتی که دقیقا نشان بدهد، چرا را من هنوز ندیده ام. با کنکاش در تاریخ آن عهد ایران اما می شود دریافت ستاره بخت دولت نوین در ایران را دو سلاح بریتانیایی و فرانسوی به درخشش درآوردند: مسلسل ماکسیم و توپ ۷۵ میلی متری اشنایدر.
هر دو این سلاح ها در تاریخ جهان نیز نمادین هستند: "۷۵ میلی متری" افتخار نگهداشتن خطوط دفاعی فرانسه در جبهه غرب را بر دوش می کشد و مسلسل ماکسیم بود که روز سیاه ارتش بریتانیا در نبرد سم را آفرید، ماکسیم بود که جنگ جهانی اول را به شکل نبرد خندق ها درآورد و ماکسیم بود که ام دورمان را به نماد پیروزی قاطع استعمار اروپایی بر دنیای قدیم بدل کرد.
بدون ماکسیم و اشنایدر ، سواران کرد و شاهسون و بختیاری ، تفنگچیان لرستان و بلوچستان در کوه های سربه فلک کشیده زاگرس و بیابان های بی انتهای بلوچستان برای هر قشونی دولتی دشمنی مرگبار به حساب می آمدند. قلعه بمپور و قلعه چهریق پیشتر دژهای ناگشودنی دیده میشدند و هر ستونی که وارد تنگه های لرستان و بختیاری می شد مرگ را به جام خریده بود. دیرزمانی نبود که دوست محمد خان بارکزایی و اسماعیل آقای شکاک و داوودخان کلهر خود را هر یک شاه منطقه ای به حساب می آوردند، اما ورود سلاح نوین نفس قدرت های عشایری ایران را به شماره انداخت. امان الله جهانبانی و احمد امیراحمدی "نشان ذوالفقار"شان را سوای نظم و نسق نوین مدیون توپخانه نوین و مسلسل نیز بودند. "ماکزیم" نام خود را بر شاه بعدی ایران داشت و کلمه "شنیدر" جای جای صفحات کتب آن عهد به چشم می خورد، چه نوشته های کسروی و چه خاطرات جهانبانی از نبرد شکریازی و نبرد قلعه بمپور.
همانطور که توپخانه اروپایی در قرون ۱۵ و ۱۶ قلعه و فئودال را تضعیف کرد و راه به سوی سلطنت مطلقه لویی وار گشود، ماکسیم و اشنایدر نیز طلیعه دولت مرکزی نوین در بخش مرکزی فلات ایران بودند. توپخانه ای که می توانست بسته به مهارت خدمه اش در یک دقیقه ۴ تا ۱۵ گلوله شلیک کند و هدف را در ۸ کیلومتری نابود کند، ناقوس مرگ سواره نظام کوچ نشین در ایران بود که قرن ها بود نیروی اصلی نظامی در پهنه اش محسوب می شد. مسلسل ماکسیم هم خط پایان تفنگچیان نامنظم چریک فاقد از قشون دیوانی را رخ نمود. به قول تئودور کازینسکی، "هر اختراع فنی در دل خود یک تحول بزرگ اجتماعی نیز هست"، و این قاعده جهانشمول است.
⚫سیدقطب؛ اسلامیستغربستیز
سید قطب پدر جنبش های افراطی مسلمانان در سراسر جهان است. در بسیاری از موارد، حرکت او از یک روشنفکر تحصیل کرده، کارمند دولتی و ستایش گر غرب به سوی کسی که دولت های آمریکا و مصر را محکوم می کند و از مشروعیت جهاد نظامی دفاع می کند، تأثیر زیادی بر نظامی گری ها، از جمله ترور کننده های انور سادات تا پیروان اسامه بن لادن و القاعده، داشته است. مروری بر ادبیات به جا مانده از اسلام رادیکال از دهه ۱۹۸۰ به بعد نشان می دهد که سید قطب تأثیر غیر قابل انکاری بر روی این جنبش ها داشته است. یا حداقل یکی از دو شخصیت مهم در این زمینه بوده است؛ نفر دوم نویسنده پاکستانی ابوالاعلی مودودی است. به تبعیت از البناء و مودودی، قطب نیز غرب را به عنوان دشمن تاریخی اسلام و مسلمانان و تحت عناوینی از قبیل صلیبیون و استعمارگر تفسیر می کرد.
قتل عام زندانیان اخوان المسلمین در سال ۱۹۶۵، این ایده را در او تقویت کرد که تنها با یک حرکت رادیکالی می توان سیستم قدیمی را از بین برد و سپس یک جامعه ایده آل بر اساس قوانین خداوندی ایجاد کرد. او نظریهپرداز افراطگرایی و ترور است. نوشته های سید قطب، سه کارکردِ مهم برای جنبش های اسلام گرای تندرو داشته است: اولاً اینکه نوشته های وی توجیهات فکری تمایلات ضد غرب گرایانه را هم در بُعد فرهنگی و هم در بُعد سیاسی فراهم کرد. ثانیاً اینکه دلایل استقرار جامعه ای اسلامی طبق موازین شرعی را ارائه کرد. و ثالثاً دیگر کارکردِ نوشته های سید قطب این بود که حقانیت سرنگون کردن همه دولت های جهان و از جمله دولت های اسلامی را با استفاده از جهاد سازمان دهی کرد.
در باب مختصات فکر سید قطب باید بگوییم که سیطرۀ گفتمان چپ گرایانه (مارکسیستی) در فضاهای روشنفکری و اجتماعی دهه هایی که سید قطب و دیگر جریان ها ومتفکرانِ رادیکالِ مسلمان در آن به جامعه وقدرت می اندیشیدند، باعث شده بود که مشیِ این گروه از اسلام گرایان به مشی اجتماعی وسیاسیِ چپ گرایان شباهت هایی پیدا کند. مارکسیستها در مبارزات ضد استعماری و ضد استبدادی نقشی فعال داشتند و پس از استقلال سیاسی کشورهای مستعمره یا نیمه مستعمره همچنان از توان تأثیر گذاری و بسیج اجتماعی بالایی برخوردار بودند. در این دوره جریان چپ به دلیل سابقۀ طولانی فعالیت تشکیلاتی و سازمانی، آگاهانه یا ناآگاهانه ، به سر مشق برخی جریان های اسلام گرا تبدیل شد.
سید قطب پدر جنبش های افراطی مسلمانان در سراسر جهان است. در بسیاری از موارد، حرکت او از یک روشنفکر تحصیل کرده، کارمند دولتی و ستایش گر غرب به سوی کسی که دولت های آمریکا و مصر را محکوم می کند و از مشروعیت جهاد نظامی دفاع می کند، تأثیر زیادی بر نظامی گری ها، از جمله ترور کننده های انور سادات تا پیروان اسامه بن لادن و القاعده، داشته است. مروری بر ادبیات به جا مانده از اسلام رادیکال از دهه ۱۹۸۰ به بعد نشان می دهد که سید قطب تأثیر غیر قابل انکاری بر روی این جنبش ها داشته است. یا حداقل یکی از دو شخصیت مهم در این زمینه بوده است؛ نفر دوم نویسنده پاکستانی ابوالاعلی مودودی است. به تبعیت از البناء و مودودی، قطب نیز غرب را به عنوان دشمن تاریخی اسلام و مسلمانان و تحت عناوینی از قبیل صلیبیون و استعمارگر تفسیر می کرد.
قتل عام زندانیان اخوان المسلمین در سال ۱۹۶۵، این ایده را در او تقویت کرد که تنها با یک حرکت رادیکالی می توان سیستم قدیمی را از بین برد و سپس یک جامعه ایده آل بر اساس قوانین خداوندی ایجاد کرد. او نظریهپرداز افراطگرایی و ترور است. نوشته های سید قطب، سه کارکردِ مهم برای جنبش های اسلام گرای تندرو داشته است: اولاً اینکه نوشته های وی توجیهات فکری تمایلات ضد غرب گرایانه را هم در بُعد فرهنگی و هم در بُعد سیاسی فراهم کرد. ثانیاً اینکه دلایل استقرار جامعه ای اسلامی طبق موازین شرعی را ارائه کرد. و ثالثاً دیگر کارکردِ نوشته های سید قطب این بود که حقانیت سرنگون کردن همه دولت های جهان و از جمله دولت های اسلامی را با استفاده از جهاد سازمان دهی کرد.
در باب مختصات فکر سید قطب باید بگوییم که سیطرۀ گفتمان چپ گرایانه (مارکسیستی) در فضاهای روشنفکری و اجتماعی دهه هایی که سید قطب و دیگر جریان ها ومتفکرانِ رادیکالِ مسلمان در آن به جامعه وقدرت می اندیشیدند، باعث شده بود که مشیِ این گروه از اسلام گرایان به مشی اجتماعی وسیاسیِ چپ گرایان شباهت هایی پیدا کند. مارکسیستها در مبارزات ضد استعماری و ضد استبدادی نقشی فعال داشتند و پس از استقلال سیاسی کشورهای مستعمره یا نیمه مستعمره همچنان از توان تأثیر گذاری و بسیج اجتماعی بالایی برخوردار بودند. در این دوره جریان چپ به دلیل سابقۀ طولانی فعالیت تشکیلاتی و سازمانی، آگاهانه یا ناآگاهانه ، به سر مشق برخی جریان های اسلام گرا تبدیل شد.
👍3
چرا ملتها شکست میخورند؟
⚫سیدقطب؛ اسلامیستغربستیز سید قطب پدر جنبش های افراطی مسلمانان در سراسر جهان است. در بسیاری از موارد، حرکت او از یک روشنفکر تحصیل کرده، کارمند دولتی و ستایش گر غرب به سوی کسی که دولت های آمریکا و مصر را محکوم می کند و از مشروعیت جهاد نظامی دفاع می کند، تأثیر…
تمبر منتشر شده در سال ۱۳۶۳ با عنوان "یادبود شهادت سید قطب"
سید قطب تئوریسین "سلفیگری جهادی" بوده که با افکار غربستیز خود شناخته میشود.
سید قطب تئوریسین "سلفیگری جهادی" بوده که با افکار غربستیز خود شناخته میشود.
👍1
🗽رفاه کارگران در سرمایهداری است
⚜لودویگ فون میزس
اصطلاح «سرمایه داری» را دوستان این نظام برایش انتخاب نکردند، بلکه کسی این عنوان را ساخت که این نظام را بدترین نظام سراسر تاریخ می دانست که بزرگترین شر عالم را بر انسان آوار کرده است. او کارل مارکس بود. با این حال، دلیلی ندارد که این نامگذاری مارکس را نپذیریم، زیرا عنوان سرمایه داری، توضیح روشنی است در باب منشا پیشرفتهای بزرگی که این نظام به ارمغان آورد. آن پیشرفتها، نتیجه انباشت سرمایهاند؛ آن پیشرفتها بر این فرض استوارند که افراد، قاعدتا، هر آنچه را که توليد. کنند، مصرف نمی کنند؛ بلکه بخشی را پس انداز و سرمایه گذاری می کنند. درباره این موضوع، کج فهمی بزرگی وجود دارد و من در خلال این سخنرانیها این فرصت را دارم که اساسیترين سوء تفاهمها را درباره انباشت سرمایه و استفاده از سرمایه و مزایای چنین استفاده ای را توضیح دهم.
زمان دست یافتن سرمایه گذار به عایدات پروژه بستگی دارد به وضع بازار در آینده و توانایی او در زمینه پیش بینی درست از آینده بازار. اما کارگران و تولید کنندگان مواد اولیه، به سرعت از عایدی پروژه بهره مند میشوند. سی چهل سال پیش درباره سیاست دستمزد هنری فورد، حرفهای زیادی زده می شد. یکی از کارهای بزرگ آقای فورد این بود که به کارگرانش بیش از صنعتگران و کارخانه های دیگر دستمزد می داد. این سیاست دستمزد را ابداع خوانده اند، اما نمی توان فقط به گفتن این جمله بسنده کرد که این سیاست ابداعی جدید، نتیجه «آزادیخواهی» آقای فورد بوده است. وقتی کسب وکاری جدید یا کارخانه ای جدید در حوزه ای که قبلا وجود داشته است ، ایجاد می شود، صاحب آن ناچار است کارگران شاغل در کسب و کارهای دیگر را از جاهای دیگر کشور یا حتی از کشورهای دیگر، جذب کند. تنها راه جذب کارگران هم این است که به آنها پیشنهاد دستمزدهای بالاتر داده شود. این همان چیزی است که در روزهای نخست شکل گیری سرمایه داری رخ داد و هنوز هم رخ میدهد. تصویر تحقیر آمیزی که برخی از سرمایه داری نشان میدهند و آن را نظامی نشان می دهند که برای این طراحی شده که ثروتمندان را ثروتمندتر و تهیدستان را تهیدست تر کند، سراپا غلط است.
نظریه مارکس درباره فرارسیدن سوسیالیسم، بر این فرض استوار بود که کارگران فقیر و فقیرتر میشوند و توده ها به فلاکت می افتند و در نهایت، همه ثروت کشورها در دست یک یا چند نفر جمع خواهد شد. سپس توده های بینوای کارگر طغیان می کنند و این ثروت ها را از چنگ ثروتمندان در می آورند. بر اساس این نظریه کارل مارکس، در چارچوب نظام سرمایه داری هیچ فرصت و امکانی برای بهبود وضع کارگران وجود ندارد.
مارکس در سال ۱۸۶۴ در سخنرانی اش در انجمن بین المللی کارگران در انگلستان گفت باور به اینکه اتحادیه های کارگری خواهند توانست وضع کارگران را بهتر کنند، مطلقا خطاست. مارکس، سیاست اتحادیه ها را در زمینه تقاضای دستمزدهای بالاتر و ساعات کار کمتر، محافظه کارانه اند. «محافظه کاری» شدید ترین لفظی بود که کارل مارکس می توانست برای محكوم کردن اتحادیه ها به کار برد. او از اتحادیه ها میخواست برای خود هدف تازه ای برگزینند که انقلابی باشد: یعنی اینکه برنامه افزایش دستمزدها را یکسره کنار بگذارند و به جای نظام مالكيت خصوصی، «سوسیالیسم» را بنشانند، یعنی وسایل تولید را دولتی کنند.
نگاهی به تاریخ جهان، به ویژه تاریخ انگلستان از ۱۸۶۵ به بعد، نشان می دهد که مارکس از هر نظر اشتباه می کرد. هیچ کشور سرمایه داری را در غرب نمی توان نشان داد که وضع مردم آن بهبود بی سابقه نیافته باشد، همه این پیشرفتها، دست کم در هشتاد نود سال گذشته، برخلاف پیش بینی کارل مارکس رخ داده است.سوسیاليستهای پیرو مارکس معتقد بودند بهبود وضع کارگران ناممکن است. آنها پیرو تئوری غلط و مشهور «قانون آهنين دستمزدها» بودند که مطابق آن، دستمزد کارگران در نظام سرمایه داری هرگز از نان بخور و نمیری که برای زنده ماندن آنها و خدمت کردنشان به سرمایه داری لازم است، فراتر نخواهد رفت.
⚜لودویگ فون میزس
اصطلاح «سرمایه داری» را دوستان این نظام برایش انتخاب نکردند، بلکه کسی این عنوان را ساخت که این نظام را بدترین نظام سراسر تاریخ می دانست که بزرگترین شر عالم را بر انسان آوار کرده است. او کارل مارکس بود. با این حال، دلیلی ندارد که این نامگذاری مارکس را نپذیریم، زیرا عنوان سرمایه داری، توضیح روشنی است در باب منشا پیشرفتهای بزرگی که این نظام به ارمغان آورد. آن پیشرفتها، نتیجه انباشت سرمایهاند؛ آن پیشرفتها بر این فرض استوارند که افراد، قاعدتا، هر آنچه را که توليد. کنند، مصرف نمی کنند؛ بلکه بخشی را پس انداز و سرمایه گذاری می کنند. درباره این موضوع، کج فهمی بزرگی وجود دارد و من در خلال این سخنرانیها این فرصت را دارم که اساسیترين سوء تفاهمها را درباره انباشت سرمایه و استفاده از سرمایه و مزایای چنین استفاده ای را توضیح دهم.
زمان دست یافتن سرمایه گذار به عایدات پروژه بستگی دارد به وضع بازار در آینده و توانایی او در زمینه پیش بینی درست از آینده بازار. اما کارگران و تولید کنندگان مواد اولیه، به سرعت از عایدی پروژه بهره مند میشوند. سی چهل سال پیش درباره سیاست دستمزد هنری فورد، حرفهای زیادی زده می شد. یکی از کارهای بزرگ آقای فورد این بود که به کارگرانش بیش از صنعتگران و کارخانه های دیگر دستمزد می داد. این سیاست دستمزد را ابداع خوانده اند، اما نمی توان فقط به گفتن این جمله بسنده کرد که این سیاست ابداعی جدید، نتیجه «آزادیخواهی» آقای فورد بوده است. وقتی کسب وکاری جدید یا کارخانه ای جدید در حوزه ای که قبلا وجود داشته است ، ایجاد می شود، صاحب آن ناچار است کارگران شاغل در کسب و کارهای دیگر را از جاهای دیگر کشور یا حتی از کشورهای دیگر، جذب کند. تنها راه جذب کارگران هم این است که به آنها پیشنهاد دستمزدهای بالاتر داده شود. این همان چیزی است که در روزهای نخست شکل گیری سرمایه داری رخ داد و هنوز هم رخ میدهد. تصویر تحقیر آمیزی که برخی از سرمایه داری نشان میدهند و آن را نظامی نشان می دهند که برای این طراحی شده که ثروتمندان را ثروتمندتر و تهیدستان را تهیدست تر کند، سراپا غلط است.
نظریه مارکس درباره فرارسیدن سوسیالیسم، بر این فرض استوار بود که کارگران فقیر و فقیرتر میشوند و توده ها به فلاکت می افتند و در نهایت، همه ثروت کشورها در دست یک یا چند نفر جمع خواهد شد. سپس توده های بینوای کارگر طغیان می کنند و این ثروت ها را از چنگ ثروتمندان در می آورند. بر اساس این نظریه کارل مارکس، در چارچوب نظام سرمایه داری هیچ فرصت و امکانی برای بهبود وضع کارگران وجود ندارد.
مارکس در سال ۱۸۶۴ در سخنرانی اش در انجمن بین المللی کارگران در انگلستان گفت باور به اینکه اتحادیه های کارگری خواهند توانست وضع کارگران را بهتر کنند، مطلقا خطاست. مارکس، سیاست اتحادیه ها را در زمینه تقاضای دستمزدهای بالاتر و ساعات کار کمتر، محافظه کارانه اند. «محافظه کاری» شدید ترین لفظی بود که کارل مارکس می توانست برای محكوم کردن اتحادیه ها به کار برد. او از اتحادیه ها میخواست برای خود هدف تازه ای برگزینند که انقلابی باشد: یعنی اینکه برنامه افزایش دستمزدها را یکسره کنار بگذارند و به جای نظام مالكيت خصوصی، «سوسیالیسم» را بنشانند، یعنی وسایل تولید را دولتی کنند.
نگاهی به تاریخ جهان، به ویژه تاریخ انگلستان از ۱۸۶۵ به بعد، نشان می دهد که مارکس از هر نظر اشتباه می کرد. هیچ کشور سرمایه داری را در غرب نمی توان نشان داد که وضع مردم آن بهبود بی سابقه نیافته باشد، همه این پیشرفتها، دست کم در هشتاد نود سال گذشته، برخلاف پیش بینی کارل مارکس رخ داده است.سوسیاليستهای پیرو مارکس معتقد بودند بهبود وضع کارگران ناممکن است. آنها پیرو تئوری غلط و مشهور «قانون آهنين دستمزدها» بودند که مطابق آن، دستمزد کارگران در نظام سرمایه داری هرگز از نان بخور و نمیری که برای زنده ماندن آنها و خدمت کردنشان به سرمایه داری لازم است، فراتر نخواهد رفت.
🗽عقلصنعگرا با عقلفردی متفاوت است
⚜شاهو صالح
رفتار جامعه و شکل گیریش حاصل کنش و واکنش میان "اراده های بی شمار فردی" است. هر شخصی برای خود "برنامه" دارد؛ برهم کنش و برایند این برنامه های بی شمار است که یک سیستم پیچیده و با حرکت کور را برپا می کند که توسط هیچ کسی از اول طراحی نشده و قابل هدایت و کنترل نیست.
از اینرو میزس معتقد است پول و بازار حاصل برهم کنش عقلهای فردی در بازه ای طولانی بوده است که نتیجه ای به شکل برایند و ورای کنترل و تمایل "هر" عقل فردی داشته اند. در حالی که هایک معتقد است مسائلی مثل سنت و بازار و پول اساسا پدیده "عقلانی" نیستند. در عین حال هم میزس هم هایک معتقدند در تاریخ هیچ محصول عقل صنع گرایی مانند "جمهور" و "دیکتاتوری پرولتاریا" قابل شکل گیری نیستند و اگر هم کسی بخواهد برپا کند برپا نمی شود، فقط جریان طبیعی سنت های قدیم و نظم خودجوش را بر هم می زند و فاجعه می آفریند.
بنابراین "عقل صنع گرا" زیرمجموعه "عقل فردی" است. نظم اجتماعی هم محصول برهمکنش "عقل های فردی" است و در نتیجه به قولی "محصول همکاری ساختاریافته، نظاممند و یکپارچه است". ساختاریافتهُ نظام مند و یکپارچه مساوی با "از پیش برنامه ریزی شده و اجرا شده طبق برنامه" نیست. همچنان که تکامل موجودات زنده "ساختاریافته ، نظام مند و یکپارچه" است اما تابع نقشه از پیش تعیین شده و "اجرای مو به مو " نیست.
⚜شاهو صالح
رفتار جامعه و شکل گیریش حاصل کنش و واکنش میان "اراده های بی شمار فردی" است. هر شخصی برای خود "برنامه" دارد؛ برهم کنش و برایند این برنامه های بی شمار است که یک سیستم پیچیده و با حرکت کور را برپا می کند که توسط هیچ کسی از اول طراحی نشده و قابل هدایت و کنترل نیست.
از اینرو میزس معتقد است پول و بازار حاصل برهم کنش عقلهای فردی در بازه ای طولانی بوده است که نتیجه ای به شکل برایند و ورای کنترل و تمایل "هر" عقل فردی داشته اند. در حالی که هایک معتقد است مسائلی مثل سنت و بازار و پول اساسا پدیده "عقلانی" نیستند. در عین حال هم میزس هم هایک معتقدند در تاریخ هیچ محصول عقل صنع گرایی مانند "جمهور" و "دیکتاتوری پرولتاریا" قابل شکل گیری نیستند و اگر هم کسی بخواهد برپا کند برپا نمی شود، فقط جریان طبیعی سنت های قدیم و نظم خودجوش را بر هم می زند و فاجعه می آفریند.
بنابراین "عقل صنع گرا" زیرمجموعه "عقل فردی" است. نظم اجتماعی هم محصول برهمکنش "عقل های فردی" است و در نتیجه به قولی "محصول همکاری ساختاریافته، نظاممند و یکپارچه است". ساختاریافتهُ نظام مند و یکپارچه مساوی با "از پیش برنامه ریزی شده و اجرا شده طبق برنامه" نیست. همچنان که تکامل موجودات زنده "ساختاریافته ، نظام مند و یکپارچه" است اما تابع نقشه از پیش تعیین شده و "اجرای مو به مو " نیست.