This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مرز ایران-پاکستان(سراوان)
سوختکشی(که دولت و بورکراتها اسم آن را قاچاق میگذارند) مردم بلوچ برای امرار معاش. آنها برخلاف بودجهخواران، پوست در بازی دارند و برای کسب درآمد با جانشان ریسک میکنند. اقتصاد دولتی عواقبی بدتر از این هم خواهد داشت.
سوختکشی(که دولت و بورکراتها اسم آن را قاچاق میگذارند) مردم بلوچ برای امرار معاش. آنها برخلاف بودجهخواران، پوست در بازی دارند و برای کسب درآمد با جانشان ریسک میکنند. اقتصاد دولتی عواقبی بدتر از این هم خواهد داشت.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
عادل چهگوارا یا کارمند رسمی؟
عادل فردوسیپور، کارمند رسمی صداوسیمایِ ج.ا، که در طی سه دهه اخیر از فضای کاملاً انحصاری بهرهمند بوده، چند صباحی میشود به چهگوارا تبدیل شده است.
عادل فردوسیپور، کارمند رسمی صداوسیمایِ ج.ا، که در طی سه دهه اخیر از فضای کاملاً انحصاری بهرهمند بوده، چند صباحی میشود به چهگوارا تبدیل شده است.
Forwarded from جناب گاو
ملت در برابر مردم!
"ملت" مفهومی ساختگی و جعلی است! ما مردم ایران یا فرانسه یا چین داریم، نه ملت ایران و فرانسه و چین!
چه تفاوتی این دو دارند؟ میگوییم "مردم ایران چنیناند و چناناند" (فعل جمع!)، ولی "ملت ایران چنین و چنان میکند" (فعل مفرد!). تفاوت همینجا مشخص میشود: ملت همیشه در معنای یک واحد یکپارچه به کار میرود.
کسی معمولاً نمیگوید: "مردم ایران مردمی شجاعاند"، چون بلافاصله اعتراض میشود که نه همه مردم ایران، و بنابراین گوینده مجبور میشود تصحیح کند به "خیلی از مردم ایران!" ولی افراد خیلی راحت ممکن است بگویند که "ملت ایران ملتی شجاع است!" انگار نه انگار که صفت شجاع برای چنین مفهوم جعلی اصلاً بیمعناست (خواه ایرانیان اکثراً شجاع باشند یا نه!). عبارت "ملت" ساخته شده برای فریب!
ملت مفهومی است تصنعی و جعلی. این مفهوم در اروپا اختراع شد، آنگاه که، با برانداختن سیستم پادشاهی، چیری نبود که کشوری را متحد بدارد. پس این مفهوم لازم آمد تا مثلاً فرانسویان، یعنی مردمِ تا آن زمان تحتِ پادشاهی لویی را، به نحوی متحد سازد. بنابراین، مردمان فرانسه تبدیل شدند به "ملت فرانسه"، و با این که زبانهای متفاوتی داشتند همه مجبور شدند که "فرانسوی زبان" بشوند (در حقیقت زبان اهالی پاریس را صحبت کنند).
البته خیلی مواقع در گفتار یک جمع را در شکل یک واحدِ یکپارچه به کار میبرند: مثلاً لشگر، یا گله، یا رمه..... ولی در تمام این موارد، آن جمع واقعاَ به صورت یک واحد یکپارچه عمل میکند و یک هدف خاص را دنبال میکند. لشگر به فرماندهی فرمانده خود به جنگ میرود (فعل مفرد!)! گله از دستور چوپان تبعیت میکند (فعل مفرد)!
حال مفهوم ملت نیز برای همین مسئله ساخته و جعل شده: تا واحد یکپارچهای باشد برای کنترل شدن و برای فرماندهی کردن آن و برای برنامهریزی برای آن.
شاهان قدیم، چه ظالم و چه عادلشان، معمولاً بیشتر دنبال خراج و مالیات بودند تا دنبال کنترل! این رهبران و رئیسجمهورها و دولتهای جدیدند که میخواهند "ملت" را اینگونه و آنگونه بسازند!
کلمهی ملت آمده تا آزادی من و شما را بگیرد و ما را برده سازد!
"ملت" مفهومی ساختگی و جعلی است! ما مردم ایران یا فرانسه یا چین داریم، نه ملت ایران و فرانسه و چین!
چه تفاوتی این دو دارند؟ میگوییم "مردم ایران چنیناند و چناناند" (فعل جمع!)، ولی "ملت ایران چنین و چنان میکند" (فعل مفرد!). تفاوت همینجا مشخص میشود: ملت همیشه در معنای یک واحد یکپارچه به کار میرود.
کسی معمولاً نمیگوید: "مردم ایران مردمی شجاعاند"، چون بلافاصله اعتراض میشود که نه همه مردم ایران، و بنابراین گوینده مجبور میشود تصحیح کند به "خیلی از مردم ایران!" ولی افراد خیلی راحت ممکن است بگویند که "ملت ایران ملتی شجاع است!" انگار نه انگار که صفت شجاع برای چنین مفهوم جعلی اصلاً بیمعناست (خواه ایرانیان اکثراً شجاع باشند یا نه!). عبارت "ملت" ساخته شده برای فریب!
ملت مفهومی است تصنعی و جعلی. این مفهوم در اروپا اختراع شد، آنگاه که، با برانداختن سیستم پادشاهی، چیری نبود که کشوری را متحد بدارد. پس این مفهوم لازم آمد تا مثلاً فرانسویان، یعنی مردمِ تا آن زمان تحتِ پادشاهی لویی را، به نحوی متحد سازد. بنابراین، مردمان فرانسه تبدیل شدند به "ملت فرانسه"، و با این که زبانهای متفاوتی داشتند همه مجبور شدند که "فرانسوی زبان" بشوند (در حقیقت زبان اهالی پاریس را صحبت کنند).
البته خیلی مواقع در گفتار یک جمع را در شکل یک واحدِ یکپارچه به کار میبرند: مثلاً لشگر، یا گله، یا رمه..... ولی در تمام این موارد، آن جمع واقعاَ به صورت یک واحد یکپارچه عمل میکند و یک هدف خاص را دنبال میکند. لشگر به فرماندهی فرمانده خود به جنگ میرود (فعل مفرد!)! گله از دستور چوپان تبعیت میکند (فعل مفرد)!
حال مفهوم ملت نیز برای همین مسئله ساخته و جعل شده: تا واحد یکپارچهای باشد برای کنترل شدن و برای فرماندهی کردن آن و برای برنامهریزی برای آن.
شاهان قدیم، چه ظالم و چه عادلشان، معمولاً بیشتر دنبال خراج و مالیات بودند تا دنبال کنترل! این رهبران و رئیسجمهورها و دولتهای جدیدند که میخواهند "ملت" را اینگونه و آنگونه بسازند!
کلمهی ملت آمده تا آزادی من و شما را بگیرد و ما را برده سازد!
⚫ ابوبکر البغدادی؛ دستپخت صدام
اسارت ایران در کلاف پیچیده روحیه جمعگرایی در پرده وسیعتر جغرافیایی خاورمیانه به خوبی قابل بازشناسایی است. از اینرو روند پیدایش و شکلگیری ایدئولوژیهای جمعگرا اعم از سوسیالیسم، ناسیونالیسم و اسلامیسم در خاورمیانه در خور تحقیق و مطالعه است. یک نمونه جذاب در بین همهی این موارد کشور عراق بعد از سقوط پادشاهی خاندان هاشمی بوده است. دورهای که افرادی مثل میشل عَفلَق به فکر تاسیس حزب پانعربی و سوسیالیستی بعث افتادند. عَفلَق جامعهشناس سوری، پدر عقیدتی حزب بعث و سوسیالیستی مخالف سرمایهداری بود. وی در دورهای وزیر آموزش و پرورش حکومت سوریه بود.
به عراق بازگردیم. برای ریشهیابی دقیقتر در شکلگیری گروههای تکفیری بایستی به سیاستهای اسلامیزه کردن صدام در دههی هشتاد میلادی نگاه کرد. صدام که هدف جذب بیشتر افکار مردمی علاوه بر نیروهای ملیگرا را دنبال میکرد، به اسلامگرایی نیز چشم دوخته بود. او با پمپاژ پترودلارهای دولت به بدنه نخبگان اسلامی عراق و تقویت گفتمان اسلامگرایی از طریق ایجاد مدارس و دانشگاههای دولتی اسلامی چنان فاجعهای به بار آورد که خود قربانی عملکرد غلط خود شد. عمده جهادیون ردهبالای گروههای تکفیری مانند داعش از جمله " دکتر ابراهیم عواد ابراهیم البدری القریشی = ابوبکر بغدادی " در همان دانشگاههای اسلامیای تحصیل کردند که حاصل دستپخت صدام حسین بود. مخالفت چهرههای نزدیک به صدام در حزب بعث نیز نتوانست مانع از بلندپروازیهای جاهلانه او شود.
▪︎رضا دهدار
اسارت ایران در کلاف پیچیده روحیه جمعگرایی در پرده وسیعتر جغرافیایی خاورمیانه به خوبی قابل بازشناسایی است. از اینرو روند پیدایش و شکلگیری ایدئولوژیهای جمعگرا اعم از سوسیالیسم، ناسیونالیسم و اسلامیسم در خاورمیانه در خور تحقیق و مطالعه است. یک نمونه جذاب در بین همهی این موارد کشور عراق بعد از سقوط پادشاهی خاندان هاشمی بوده است. دورهای که افرادی مثل میشل عَفلَق به فکر تاسیس حزب پانعربی و سوسیالیستی بعث افتادند. عَفلَق جامعهشناس سوری، پدر عقیدتی حزب بعث و سوسیالیستی مخالف سرمایهداری بود. وی در دورهای وزیر آموزش و پرورش حکومت سوریه بود.
به عراق بازگردیم. برای ریشهیابی دقیقتر در شکلگیری گروههای تکفیری بایستی به سیاستهای اسلامیزه کردن صدام در دههی هشتاد میلادی نگاه کرد. صدام که هدف جذب بیشتر افکار مردمی علاوه بر نیروهای ملیگرا را دنبال میکرد، به اسلامگرایی نیز چشم دوخته بود. او با پمپاژ پترودلارهای دولت به بدنه نخبگان اسلامی عراق و تقویت گفتمان اسلامگرایی از طریق ایجاد مدارس و دانشگاههای دولتی اسلامی چنان فاجعهای به بار آورد که خود قربانی عملکرد غلط خود شد. عمده جهادیون ردهبالای گروههای تکفیری مانند داعش از جمله " دکتر ابراهیم عواد ابراهیم البدری القریشی = ابوبکر بغدادی " در همان دانشگاههای اسلامیای تحصیل کردند که حاصل دستپخت صدام حسین بود. مخالفت چهرههای نزدیک به صدام در حزب بعث نیز نتوانست مانع از بلندپروازیهای جاهلانه او شود.
▪︎رضا دهدار
🕷ایدئولوژی دولتگرایی چیست؟
♻حیدر ولیزاده
دولتگرایی باوری کلی است مبنی بر این که دولت باید کنترلی بنیادین و متمرکز بر امور سیاسی، اجتماعی و اقتصادی داشته باشد و بر این ایده مبتنی است که دخالت دولت، مناسب ترین ابزار حل مسائل سیاسی و دستیابی به توسعه اقتصادی و اجتماعی است.
بنیان این دیدگاه، باور عمیق و خلل ناپذیر به نقش دولت است و تاکید بر سازوکارهای دولتی که از مجرای آن می توان اقدام و کنش جمعی را ساماندهی کرد و به اهداف مشترک دست یافت. به این ترتیب، دولت به مثابه ایده آل اخلاقی نگریسته می شود یا به ابزاری برای خدمت به اراده عمومی یا منافع همگانی تبدیل می شود.
از این منظر، سیاست های دولت گرایانه، طیف گسترده ای از ملی سازی گزینشی و مدیریت اقتصادی تا کورپوراتیسم( هم شکل لیبرالیستی و فاشیستی آن) و همچنین، اشتراکی سازی دولتی به سبک اتحاد جماهیر شوروی را در بر می گیرد.
از لحاظ اقتصادی
در بعد اقتصادی، دولت گرایی با در نظر گرفتن دوگانه دولت و بازار بر این نظر است که قدرت سیاسی می تواند بازار و اقتصاد خصوصی را ساماندهی کند. در این بعد دولت گرایی با دخالت دولت در اقتصاد، یا اقتصاد دولتی و مالکیت دولتی همراه است و مالکیت خصوصی جایگاه بالایی ندارد.
از لحاظ اجتماعی و اخلاقی
به لحاظ اجتماعی و اخلاقی، دولت گرایان بر این نظرند که فعالیت تمام افراد، گروه ها و نهاد ها باید در راستای تقویت و افزایش قدرت و وجهه دولت باشد. دولت گرایان اقتدارگرا، به ویژه در اشکال فاشیستی آن به ملت به مثابه اندامی زنده نه بصورت مجموعه ای از افراد می نگرند که وجودی متمایز از افراد تشکیل دهنده آن دارد. در شکل کورپوراتیستی ماهیت یک گروه صنفی، مستقل از اعضای گروه بوده و تکلیف اخلاقی هریک از اعضا خدمت به گروه است.
بدین ترتیب دولت گرایان آماده اند که در راستای اقتدار بیشتر دولت از آزادی و مالکیت فردی چشم بپوشند. دولت گرایی راست در افراطی ترین شکل خود هماهنگ با الگوی فاشیستی و در دولت گرایی چپ در افراطی ترین صورت آن یادآور الگوی استالینیستی است.
♻حیدر ولیزاده
دولتگرایی باوری کلی است مبنی بر این که دولت باید کنترلی بنیادین و متمرکز بر امور سیاسی، اجتماعی و اقتصادی داشته باشد و بر این ایده مبتنی است که دخالت دولت، مناسب ترین ابزار حل مسائل سیاسی و دستیابی به توسعه اقتصادی و اجتماعی است.
بنیان این دیدگاه، باور عمیق و خلل ناپذیر به نقش دولت است و تاکید بر سازوکارهای دولتی که از مجرای آن می توان اقدام و کنش جمعی را ساماندهی کرد و به اهداف مشترک دست یافت. به این ترتیب، دولت به مثابه ایده آل اخلاقی نگریسته می شود یا به ابزاری برای خدمت به اراده عمومی یا منافع همگانی تبدیل می شود.
از این منظر، سیاست های دولت گرایانه، طیف گسترده ای از ملی سازی گزینشی و مدیریت اقتصادی تا کورپوراتیسم( هم شکل لیبرالیستی و فاشیستی آن) و همچنین، اشتراکی سازی دولتی به سبک اتحاد جماهیر شوروی را در بر می گیرد.
از لحاظ اقتصادی
در بعد اقتصادی، دولت گرایی با در نظر گرفتن دوگانه دولت و بازار بر این نظر است که قدرت سیاسی می تواند بازار و اقتصاد خصوصی را ساماندهی کند. در این بعد دولت گرایی با دخالت دولت در اقتصاد، یا اقتصاد دولتی و مالکیت دولتی همراه است و مالکیت خصوصی جایگاه بالایی ندارد.
از لحاظ اجتماعی و اخلاقی
به لحاظ اجتماعی و اخلاقی، دولت گرایان بر این نظرند که فعالیت تمام افراد، گروه ها و نهاد ها باید در راستای تقویت و افزایش قدرت و وجهه دولت باشد. دولت گرایان اقتدارگرا، به ویژه در اشکال فاشیستی آن به ملت به مثابه اندامی زنده نه بصورت مجموعه ای از افراد می نگرند که وجودی متمایز از افراد تشکیل دهنده آن دارد. در شکل کورپوراتیستی ماهیت یک گروه صنفی، مستقل از اعضای گروه بوده و تکلیف اخلاقی هریک از اعضا خدمت به گروه است.
بدین ترتیب دولت گرایان آماده اند که در راستای اقتدار بیشتر دولت از آزادی و مالکیت فردی چشم بپوشند. دولت گرایی راست در افراطی ترین شکل خود هماهنگ با الگوی فاشیستی و در دولت گرایی چپ در افراطی ترین صورت آن یادآور الگوی استالینیستی است.
🗽صلح با عثمانی در آماسیه
♻حیدر ولیزاده
آماسیه نام پیمانی است که بین شاه تهماسب یکم و سلطان سلیمان یکم در سال ۱۵۵۵ میلادی و در شهر آماسیه بسته شد. آماسیه اولین پیمان صلحی است که بین دولت ایران و عثمانی پس از جنگهای بیستساله به امضا رسید.این پیمان با مشخصکردن مرز ایران و عثمانی، پایانی بر جنگهای درازمدت دو کشور بود.
تمایل شاه تهماسب برای صلح
ایجاد صلح با تلاش شاه تهماسب اول آغاز شد. او با ارسال نامهای به سلیمان متذکر شد عثمانیها از حملات متعدد به ایران فایدهای نبرده و نخواهند برد و هرگز نخواهند توانست این کشور را جزء قلمرو خود در آورند. پس بهتر است که به جای جنگهای بیهوده، صلح بین دو کشور برقرار شود.
انعقاد پیمان صلح
سلطان سلیمان که درگیر مخالفت سرداران سپاه با لشکرکشیهای پرخرج و بیهوده به ایران بود، در اردوگاه آماسیه، سفیر ایران را پذیرفت و ضمن پذیرش نامه شاه تهماسب، آمادگی خود را برای برقراری پیمان صلح اعلام داشت. سرانجام در سال ۹۶۲ قمری، صلح برقرار گردید که در تاریخ به نام صلح آماسیه مشهور است.از این تاریخ تا پایان سلطنت تهماسب، هر دو کشور به رعایت مفاد صلح آماسیه اهمیت زیادی قائل بودند و روابط عثمانی و ایران رو به بهبودی گذاشت.
مفادهایی از قرارداد
بهموجب این قرارداد، ایالتهای آذربایجان، ارمنستان شرقی و گرجستان شرقی در اختیار دولت ایران قرار گرفت. گرجستان غربی، ارمنستان غربی و مناطق عراق کنونی به دولت عثمانی واگذار شد. در این قرارداد، سلطان عثمانی موافقت کرد که با پیروان مذهب شیعه با مدارا رفتار کند و از زوّار ایرانی که عازم مکه و مدینه هستند، حمایت کند. بهعلاوه، به فرماندهان مرزی نیز تأکید شود تا از صدور هرگونه دستوری که موجب منازعات مرزی شود، خودداری کنند.
آرامشی بیست ساله
شاه طهماسب، که پیوسته علاقهمند بود بین دو کشور مسلمان روابط صلحآمیز برقرار باشد، هم در زمان حیات سلطان سلیمان و هم پس از فوت او، قرارداد صلح آماسیه را محترم شمرد و تا آخرین روز حیات خود از هرگونه اقدامی که موجب ایجاد اختلاف بین دو کشور گردد، خودداری کرد. علاقهمندی شاه طهماسب به حفظ صلح باعث شد روابط دو کشور ایران و عثمانی تا اردوکشی مصطفیپاشا به قفقاز (۱۵۷۸) و شروع جنگ چلدر بدون درگیری نظامی پایدار بماند
♻حیدر ولیزاده
آماسیه نام پیمانی است که بین شاه تهماسب یکم و سلطان سلیمان یکم در سال ۱۵۵۵ میلادی و در شهر آماسیه بسته شد. آماسیه اولین پیمان صلحی است که بین دولت ایران و عثمانی پس از جنگهای بیستساله به امضا رسید.این پیمان با مشخصکردن مرز ایران و عثمانی، پایانی بر جنگهای درازمدت دو کشور بود.
تمایل شاه تهماسب برای صلح
ایجاد صلح با تلاش شاه تهماسب اول آغاز شد. او با ارسال نامهای به سلیمان متذکر شد عثمانیها از حملات متعدد به ایران فایدهای نبرده و نخواهند برد و هرگز نخواهند توانست این کشور را جزء قلمرو خود در آورند. پس بهتر است که به جای جنگهای بیهوده، صلح بین دو کشور برقرار شود.
انعقاد پیمان صلح
سلطان سلیمان که درگیر مخالفت سرداران سپاه با لشکرکشیهای پرخرج و بیهوده به ایران بود، در اردوگاه آماسیه، سفیر ایران را پذیرفت و ضمن پذیرش نامه شاه تهماسب، آمادگی خود را برای برقراری پیمان صلح اعلام داشت. سرانجام در سال ۹۶۲ قمری، صلح برقرار گردید که در تاریخ به نام صلح آماسیه مشهور است.از این تاریخ تا پایان سلطنت تهماسب، هر دو کشور به رعایت مفاد صلح آماسیه اهمیت زیادی قائل بودند و روابط عثمانی و ایران رو به بهبودی گذاشت.
مفادهایی از قرارداد
بهموجب این قرارداد، ایالتهای آذربایجان، ارمنستان شرقی و گرجستان شرقی در اختیار دولت ایران قرار گرفت. گرجستان غربی، ارمنستان غربی و مناطق عراق کنونی به دولت عثمانی واگذار شد. در این قرارداد، سلطان عثمانی موافقت کرد که با پیروان مذهب شیعه با مدارا رفتار کند و از زوّار ایرانی که عازم مکه و مدینه هستند، حمایت کند. بهعلاوه، به فرماندهان مرزی نیز تأکید شود تا از صدور هرگونه دستوری که موجب منازعات مرزی شود، خودداری کنند.
آرامشی بیست ساله
شاه طهماسب، که پیوسته علاقهمند بود بین دو کشور مسلمان روابط صلحآمیز برقرار باشد، هم در زمان حیات سلطان سلیمان و هم پس از فوت او، قرارداد صلح آماسیه را محترم شمرد و تا آخرین روز حیات خود از هرگونه اقدامی که موجب ایجاد اختلاف بین دو کشور گردد، خودداری کرد. علاقهمندی شاه طهماسب به حفظ صلح باعث شد روابط دو کشور ایران و عثمانی تا اردوکشی مصطفیپاشا به قفقاز (۱۵۷۸) و شروع جنگ چلدر بدون درگیری نظامی پایدار بماند
🗽ممالک محروسه در عهد قاجار
⚜عباس امانت
یک عامل تداوم نظام سیاسی در ایران به روشنی در دیرپایی مرزهای جغرافیایی - سیاسی به چشم می آید. آرامش و ثبات ارضی عهد قاجار، که به استثنای چند ضایعه در ولایات مرزی همچنان در سراسر قرن نوزده ادامه یافت، بر پایه یک واقعیت تاریخی بنا شده بود. سرحدات «ممالک محروسه ایران» - اصطلاحی که حداقل از زمان صفویه مرسوم شده بود - کمابیش همان مرزهای ایرانشهر قرن پنجم میلادی مذکور در اندرزنامه ساسانی، نامه تنسر، بود، و این همان مرزهایی بود که در قرن چهاردهم میلادی حمدالله مستوفی جغرافیدان و مؤلف نزهة القلوب به قلم آورد.
مرزهای ایران در عهد قاجاریه با امپراتوری عثمانی از غرب قفقاز و شرق آسیای صغیر امتداد داشت. با وجود زورآزمایی های دو دولت ایران و عثماني، که چندین بار موجب اشغال ایالات غربی ایران از جانب عثمانی ها شد، این مرز مشترک در طول زمان اساساً دست نخورده ماند. لشکر کشی کم و بیش ناموفق نادر در عراق عرب بر ضد عثمانی ها در نیمه دهه ۱۱۴۰ ه ق و تلاش ناکام کریم خان برای فتح بصره در ۱۱۹۳-۱۱۸۹ ه ق نشان داد که ایران قادر به تسخير دائمی سرزمینهای ماورای جبال زاگرس نیست. پادشاهان اول قاجاریه و سلاطین عثمانی معاصرشان هوس توسعه طلبی در این مرزهای ناآرام را در سر میپروراندند، با این همه به رغم منازعه بر سر طوایف کُرد و عرب کردستان و خوزستان و نیز درگیری بر سر زائران ایرانی در عتبات عالیات، خطوط اصلی این مرزها، که طبق معاهده آماسیه در ۱۵۵۵ میلادی تعيين شده بود، تغییر مهمی نیافت.
⚜عباس امانت
یک عامل تداوم نظام سیاسی در ایران به روشنی در دیرپایی مرزهای جغرافیایی - سیاسی به چشم می آید. آرامش و ثبات ارضی عهد قاجار، که به استثنای چند ضایعه در ولایات مرزی همچنان در سراسر قرن نوزده ادامه یافت، بر پایه یک واقعیت تاریخی بنا شده بود. سرحدات «ممالک محروسه ایران» - اصطلاحی که حداقل از زمان صفویه مرسوم شده بود - کمابیش همان مرزهای ایرانشهر قرن پنجم میلادی مذکور در اندرزنامه ساسانی، نامه تنسر، بود، و این همان مرزهایی بود که در قرن چهاردهم میلادی حمدالله مستوفی جغرافیدان و مؤلف نزهة القلوب به قلم آورد.
مرزهای ایران در عهد قاجاریه با امپراتوری عثمانی از غرب قفقاز و شرق آسیای صغیر امتداد داشت. با وجود زورآزمایی های دو دولت ایران و عثماني، که چندین بار موجب اشغال ایالات غربی ایران از جانب عثمانی ها شد، این مرز مشترک در طول زمان اساساً دست نخورده ماند. لشکر کشی کم و بیش ناموفق نادر در عراق عرب بر ضد عثمانی ها در نیمه دهه ۱۱۴۰ ه ق و تلاش ناکام کریم خان برای فتح بصره در ۱۱۹۳-۱۱۸۹ ه ق نشان داد که ایران قادر به تسخير دائمی سرزمینهای ماورای جبال زاگرس نیست. پادشاهان اول قاجاریه و سلاطین عثمانی معاصرشان هوس توسعه طلبی در این مرزهای ناآرام را در سر میپروراندند، با این همه به رغم منازعه بر سر طوایف کُرد و عرب کردستان و خوزستان و نیز درگیری بر سر زائران ایرانی در عتبات عالیات، خطوط اصلی این مرزها، که طبق معاهده آماسیه در ۱۵۵۵ میلادی تعيين شده بود، تغییر مهمی نیافت.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مدیریت بحران دولت در سیل اهواز
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ژیژک؛ جامعهشناس نئومارکسیست از ناامیدی لنین در اواخر عمرش می گوید
Forwarded from جناب گاو
23694.jpeg
331.9 KB
نمودار فوق توزیع مرگ ناشی از COVID-19 را در گروه های سنی و با ترکیب سنی جمعیت ایالات متحده مقایسه می کند که نشان دهنده تلفات نامتناسب بیماری برای افراد عمدتاً مسن است.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
⚜والتر ویلیامز
دموکراسی و آزادی یکسان نیستند. دموکراسی چیزی بیشتر از حاکمیت اوباش نیست، در حالی که آزادی به حاکمیت فرد اشاره دارد.
دموکراسی و آزادی یکسان نیستند. دموکراسی چیزی بیشتر از حاکمیت اوباش نیست، در حالی که آزادی به حاکمیت فرد اشاره دارد.
⚜میلتون فریدمن
ما در ایالات متحده و بسیاری از شما در این کشور که اینقدر خوش شانس بودهایم در جامعهای با میزان زیادی از آزادی متولد شویم، تمایل داریم آزادی را مسلم فرض کرده و آن را به عنوان حالت طبیعی بشر در نظر بگیریم. این امر در مورد مردم در کشورهایی مانند آفریقای جنوبی نسبت به مردم در ایالات متحده، انگلیس و سایر کشورهای غربی مقداری کمتر است و بنابراین من عمدتا از موضع کشور خودم صحبت میکنم. ما آزادی را مسلم میدانیم. هرچند واقعیت این است که وضعیت طبیعی بشر آزادی نیست بلکه ظلم و بدبختی است. در طول تاریخ، اقلیتی از جهان از آزادی برخوردار بودهاند و آن محدوده آزادی، رو به زوال بوده و رشد نکرده است.
ما در ایالات متحده و بسیاری از شما در این کشور که اینقدر خوش شانس بودهایم در جامعهای با میزان زیادی از آزادی متولد شویم، تمایل داریم آزادی را مسلم فرض کرده و آن را به عنوان حالت طبیعی بشر در نظر بگیریم. این امر در مورد مردم در کشورهایی مانند آفریقای جنوبی نسبت به مردم در ایالات متحده، انگلیس و سایر کشورهای غربی مقداری کمتر است و بنابراین من عمدتا از موضع کشور خودم صحبت میکنم. ما آزادی را مسلم میدانیم. هرچند واقعیت این است که وضعیت طبیعی بشر آزادی نیست بلکه ظلم و بدبختی است. در طول تاریخ، اقلیتی از جهان از آزادی برخوردار بودهاند و آن محدوده آزادی، رو به زوال بوده و رشد نکرده است.