⚜میلتون فریدمن
در طول تاریخ سیاستمداران(صاحبان قدرت) آمادهء پول خرج کردن بودهاند تا تئوری کینز آمد و تمام آنچه را که آنها تمام مدت میخواستند انجام دهند، توجیه میکرد. آیا جای تعجب است که مخارج دولتی از آن زمان به بعد حتی بدون بهانهء جنگ چندین و چند برابر، و در مقیاس بزرگ عادتی روزانه شده است. کینز تنها فردی بود که موقعیت، شخصیت و توان این را داشت که پیروانش را متقاعد کند تا بعضی ایدهها را به افراط نکشانند.
در طول تاریخ سیاستمداران(صاحبان قدرت) آمادهء پول خرج کردن بودهاند تا تئوری کینز آمد و تمام آنچه را که آنها تمام مدت میخواستند انجام دهند، توجیه میکرد. آیا جای تعجب است که مخارج دولتی از آن زمان به بعد حتی بدون بهانهء جنگ چندین و چند برابر، و در مقیاس بزرگ عادتی روزانه شده است. کینز تنها فردی بود که موقعیت، شخصیت و توان این را داشت که پیروانش را متقاعد کند تا بعضی ایدهها را به افراط نکشانند.
با وجود انبوه کارمندان و شرکتهای دولتی، کشاورزی و صنعت رانتیر، انواع یارانه و تعرفه های دولتی، انرژی ارزان، آب ارزان، سهام عدالت، کمیته امداد، بهزیستی، تامین اجتماعی، بانکداری دولتی و... مردم ایران خواهان آزادی اقتصادی هستند یا مجانیسازی و دولت بزرگتر؟
Final Results
63%
دولت حداقلی و آزادی اقتصادی
37%
دولت بزرگ و مجانی سازی
Forwarded from پژوهشکده اقتصاد اتریشی
🗽یونانیان و مسیحیان سکولار
⚜محمد ایمانی
«تاریخ» برای یونانیان روایت داستان «چرخهٔ امور» بود و نه مسیر «پیشرفت» و تحقّق «غایات».جهان یونانی مفهوم «پیشرفت» را نمیشناخت. مفهوم پیشرفت صورت سکولارشدهٔ مفهوم «رستگاری» در مسیحیّت است و مفهومی یهودی-مسیحی که در آن تاریخ آغاز و انجامی دارد. بدون تصوّر آغاز و انجام و بدون آخرتشناسی (Eschatology) تصوّر پیشرفت هم غیرممکن است.
یونانیان «زمان» را ذیل «مشیّتالهی» و مُقدّرات آن و ملزوماتِ آخرتشناسانهٔ آن نمیفهمیدند. برای یونانیان طبیعتِ انسان همان راهی را میرود که طبیعتِ کیهان. زمانِ این انسان، اگر بخواهیم به زبانی ساده و قابل تصوّر (هندسی) بیان کنیم، یک «دایره» است و نه یک «خط». بنابراین معنای خاصی در تاریخ وجود ندارد. «پایان تاریخ» یا «انجام تاریخ» رؤیای انسانِ مسیحیِ سکولار است. حالا میتوانیم بفهمیم چه اتفّاقی میافتد که «فلسفهٔ تاریخ» در قرن هجدهم و نوزدهم متولّد میشود!
فلسفهٔ تاریخ فرزند «روشنگری» است، فرزند تلاشِ فرزندانِ مسیح برای به دست دادن تصویری دنیوی/سکولار از کتاب مقدّس. فلسفهٔ تاریخ تلاشی بود برای «معنا بخشیدن» به تاریخ، زمانی که معنای قُدسیای که کتاب مقدّس تعیین کرده بود، در حال فروپاشی بود. اصحاب روشنگری اما نتوانستند از «ساختار اصلی» کتاب مقدّس برای معنا بخشیدن به تاریخ رها شوند، آنها در بُن و اساس مسیحی ماندند و وعدهٔ رستگاری دنیوی را جایگزین رستگاری اُخروی و مفهوم پیشرفت را جایگزین مفهوم مشیّت الهی کردند.
⚜محمد ایمانی
«تاریخ» برای یونانیان روایت داستان «چرخهٔ امور» بود و نه مسیر «پیشرفت» و تحقّق «غایات».جهان یونانی مفهوم «پیشرفت» را نمیشناخت. مفهوم پیشرفت صورت سکولارشدهٔ مفهوم «رستگاری» در مسیحیّت است و مفهومی یهودی-مسیحی که در آن تاریخ آغاز و انجامی دارد. بدون تصوّر آغاز و انجام و بدون آخرتشناسی (Eschatology) تصوّر پیشرفت هم غیرممکن است.
یونانیان «زمان» را ذیل «مشیّتالهی» و مُقدّرات آن و ملزوماتِ آخرتشناسانهٔ آن نمیفهمیدند. برای یونانیان طبیعتِ انسان همان راهی را میرود که طبیعتِ کیهان. زمانِ این انسان، اگر بخواهیم به زبانی ساده و قابل تصوّر (هندسی) بیان کنیم، یک «دایره» است و نه یک «خط». بنابراین معنای خاصی در تاریخ وجود ندارد. «پایان تاریخ» یا «انجام تاریخ» رؤیای انسانِ مسیحیِ سکولار است. حالا میتوانیم بفهمیم چه اتفّاقی میافتد که «فلسفهٔ تاریخ» در قرن هجدهم و نوزدهم متولّد میشود!
فلسفهٔ تاریخ فرزند «روشنگری» است، فرزند تلاشِ فرزندانِ مسیح برای به دست دادن تصویری دنیوی/سکولار از کتاب مقدّس. فلسفهٔ تاریخ تلاشی بود برای «معنا بخشیدن» به تاریخ، زمانی که معنای قُدسیای که کتاب مقدّس تعیین کرده بود، در حال فروپاشی بود. اصحاب روشنگری اما نتوانستند از «ساختار اصلی» کتاب مقدّس برای معنا بخشیدن به تاریخ رها شوند، آنها در بُن و اساس مسیحی ماندند و وعدهٔ رستگاری دنیوی را جایگزین رستگاری اُخروی و مفهوم پیشرفت را جایگزین مفهوم مشیّت الهی کردند.
👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
#معرفی_فیلم
🍿The Lord of the Rings
🍿The Lord of the Rings
چرا ملتها شکست میخورند؟
⚜حسن منصور؛ اقتصاددان من نُه سال در سوئد زندگی و کار کردم. در مطالعاتی که انجام گرفت معلوم شد که ایجاد دولت رفاه چه مقدار به تنبلی، بیکاری و دزدی دامن زده و چه مقدار مردم را عاطل و باطل کرده است که فقط بنفیت از دولت بگیرند و کار نکنند. در مطالعهای دیگر مشخص…
🗽شکست دولت در سوئد'
سیستم درمان رایگان در سوئد و مجموعا کشورهای حوزه نوردیک همیشه دردسر آفرین بوده است. شما فکر کنید سیستم رایگان بهداشت آنچنان کیفیت را پایین آورده که برای یک نوبت دکتر متخصص ماهها باید معطل بمانید. تازه بعد از چند ماه که دکتر متخصص شما را معاینه کند باز هم شانسی برای درمان ندارید. معمولا تا جایی که امکان دارد هزینهای در این مورد پرداخت نمیکنند. از طرفی حساب کنید که سوئد یک جهنم مالیاتی است. ۵۵ درصد مالیات عملاً یک دزدی تمام عیار دولتی است. به این نکته هم باید اشاره کرد که سوئد ظرف بیست سال اخیر یکی از بالاترین رتبه های خصوصی سازی در اروپا را داشته است.
جالب است بدانید که یکی از بالاترین میزان خصوصی سازی در بخش درمانی سوئد به سبب همین تجربه ناکارامدی بخش درمان دولتی رخ داده است. در مورد مالیاتگیری وحشیانه نیز ثروتمند بودن سوئد هنوز به عنوان ضربه گیری عمل کرده که شهروندان عادی را چندان نگران نکند، اما باعث مهاجرت بالای کارآفرینان، نوآوران فنی و کسب و کارهای جدید شده است. بعید نیست در آینده نه چندان دور مالیات بالا هم به این دلیل دگرگون شود و کاهش یابد. علی ای حال بحث اصلی این است که پیچیدن نسخه "سوسیال دموکراسی نوردیک" برای کشورهای فقیر خصوصاً ممالک خاورمیانهای ناشی از شیادی یا کم سوادی است. امری که توسط عدالتخواران وطنی دنبال میشود.
'صالح-دهدار
سیستم درمان رایگان در سوئد و مجموعا کشورهای حوزه نوردیک همیشه دردسر آفرین بوده است. شما فکر کنید سیستم رایگان بهداشت آنچنان کیفیت را پایین آورده که برای یک نوبت دکتر متخصص ماهها باید معطل بمانید. تازه بعد از چند ماه که دکتر متخصص شما را معاینه کند باز هم شانسی برای درمان ندارید. معمولا تا جایی که امکان دارد هزینهای در این مورد پرداخت نمیکنند. از طرفی حساب کنید که سوئد یک جهنم مالیاتی است. ۵۵ درصد مالیات عملاً یک دزدی تمام عیار دولتی است. به این نکته هم باید اشاره کرد که سوئد ظرف بیست سال اخیر یکی از بالاترین رتبه های خصوصی سازی در اروپا را داشته است.
جالب است بدانید که یکی از بالاترین میزان خصوصی سازی در بخش درمانی سوئد به سبب همین تجربه ناکارامدی بخش درمان دولتی رخ داده است. در مورد مالیاتگیری وحشیانه نیز ثروتمند بودن سوئد هنوز به عنوان ضربه گیری عمل کرده که شهروندان عادی را چندان نگران نکند، اما باعث مهاجرت بالای کارآفرینان، نوآوران فنی و کسب و کارهای جدید شده است. بعید نیست در آینده نه چندان دور مالیات بالا هم به این دلیل دگرگون شود و کاهش یابد. علی ای حال بحث اصلی این است که پیچیدن نسخه "سوسیال دموکراسی نوردیک" برای کشورهای فقیر خصوصاً ممالک خاورمیانهای ناشی از شیادی یا کم سوادی است. امری که توسط عدالتخواران وطنی دنبال میشود.
'صالح-دهدار
مردم را همیشه می توان به مزایده رهبران آورد. این کار آسان است. تنها کاری که لازم است بکنید این است که به آنها بگویید تحت حمله قرار دارند و صلحطلبان را متهم به نداشتن حس وطنپرستی کنید و کشور را در معرض جنگ قرار دهید. این فرمول در تمام کشورها قابل اجراست.
هرمان گورینگ(فرمانده نیروی هوایی آلمان نازی) در جریان دادگاه نورنبرگ-۱۹۴۶
هرمان گورینگ(فرمانده نیروی هوایی آلمان نازی) در جریان دادگاه نورنبرگ-۱۹۴۶
🗽ادیان و تاریخ انتقادی
⚜رضا دهدار
روش تاریخی انتقادی یک پدیده جدید، و عموماً در انحصار چپهاست. این نوع روایتگری تاریخی بیشتر به روایتهای روشنفکران چپ مثل کسروی شباهت دارد و ظرف مکان و زمان را در نظر نمیگیرد. جنگ یک پدیدهی بشری است. اسلام در میانرودان و بین سه تمدن مهم و جهانی در دوران خودش محصور بوده است. ساسانیان، مصریان و رومیان دشمن بالقوه قدرت نوظهور اسلام بودند. طبیعی است که در چنین شرایطی تمدن نوظهوری به اسم اسلام به سمت قدرت حرکت کند. از طرفی جنگهای صلیبی هم ریشههای عقیدتی داشتند اما باز هم فقط مختص اسلام و ادیان دیگر نیستند. ایراد کار اینجاست که این گروه برای دین ذات قائلاند. روشن است که تمام محصولات فکری بشر امضایی و قراردادی هستند و محصور و محدود به زمان و مکان خودشان.
نقد تاریخی انتقادی به دین که از قرن نوزدهم و به دست آلمانیها کلید خورد، بعدها توسط روشنفکران ضددینی مثل ارنست رنان تکمیلتر شد. ایراد نقدهای این چنینی اینجاست که برای ادیان ذات قائل میشوند فلذا راه به جایی نمیبرند. هر دینی و اساسا هر اندیشهای تحت تاثیر دو عامل نیازهای زمانی و شرایط مکانی متولد میشود. شما برای اینکه اسلام و مجموعاً هر مذهب و دینی را بهتر درک کنید لازم است که به این دو فاکتور مهم توجه کنید نه اینکه با عینک قرن بیست و یکم به سراغ کتابهای تاریخی و متون مذهبی چهارده قرن پیش بروید. مسلما با این عینک نتایج خوبی را دریافت نخواهید کرد.
یک نظر کلی این است که ادیان سامی بسیار با دنیا کار دارند، برخلاف مذاهب شرق دور که کاملا غیردنیوی هستند و برای این جهان، قواعد چندانی ندارند. ادیان هندی و چینی، بیش از حد غیردنیوی هستند. داریوش شایگان، در کتاب دوجلدی «ادیان و مکتبهای هندی»، به خوبی این موضوع را توضیح میدهد. ادیان و آیینهای شرق دور، از اول هم تلاشی برای استفاده از تجربه بشری برای اداره امور شخصی و عمومی انسانها نداشتند. بصورت معنویت ساده و الهیات اولیه به دنیا آمدهاند. آن اوایل که اسلام وارد شبهقاره هند شد، در بخش غربی آن، که به فلات ایران نزدیکتر بود و از آیینهای هندی اندکی دور بود، پیشروی کرد و در مرکز شبهقاره تقریباً متوقف شد و در شرق شبهقاره نفوذ چندانی کسب نکرد. چون باورمندان ادیان و آیینهای هندی، اسلام را بیش از حد دنیوی و مادی یافتند و آن را پس زدند.
اما اسلام، مسیحیت، یهودیت و حتی زرتشتی به صورت معنویت صرف به دنیا نیامدهاند چرا که در هلال آغاز تمدن بشری (ایران، میانرودان، حجاز، شام و مصر) شکل گرفتهاند، و خواه ناخواه به سمت دنیا و قدرت تمایل پیدا کردند. قدرتهای اولیه این جوامع نیز برای تحکیم قدرت خود، به سمت استفاده ابزاری از ادیان رفتند. برای همین ادیان ابراهیمی، قابلیت تبدیل شدن به معنویت صرف نداشتند.
⚜رضا دهدار
روش تاریخی انتقادی یک پدیده جدید، و عموماً در انحصار چپهاست. این نوع روایتگری تاریخی بیشتر به روایتهای روشنفکران چپ مثل کسروی شباهت دارد و ظرف مکان و زمان را در نظر نمیگیرد. جنگ یک پدیدهی بشری است. اسلام در میانرودان و بین سه تمدن مهم و جهانی در دوران خودش محصور بوده است. ساسانیان، مصریان و رومیان دشمن بالقوه قدرت نوظهور اسلام بودند. طبیعی است که در چنین شرایطی تمدن نوظهوری به اسم اسلام به سمت قدرت حرکت کند. از طرفی جنگهای صلیبی هم ریشههای عقیدتی داشتند اما باز هم فقط مختص اسلام و ادیان دیگر نیستند. ایراد کار اینجاست که این گروه برای دین ذات قائلاند. روشن است که تمام محصولات فکری بشر امضایی و قراردادی هستند و محصور و محدود به زمان و مکان خودشان.
نقد تاریخی انتقادی به دین که از قرن نوزدهم و به دست آلمانیها کلید خورد، بعدها توسط روشنفکران ضددینی مثل ارنست رنان تکمیلتر شد. ایراد نقدهای این چنینی اینجاست که برای ادیان ذات قائل میشوند فلذا راه به جایی نمیبرند. هر دینی و اساسا هر اندیشهای تحت تاثیر دو عامل نیازهای زمانی و شرایط مکانی متولد میشود. شما برای اینکه اسلام و مجموعاً هر مذهب و دینی را بهتر درک کنید لازم است که به این دو فاکتور مهم توجه کنید نه اینکه با عینک قرن بیست و یکم به سراغ کتابهای تاریخی و متون مذهبی چهارده قرن پیش بروید. مسلما با این عینک نتایج خوبی را دریافت نخواهید کرد.
یک نظر کلی این است که ادیان سامی بسیار با دنیا کار دارند، برخلاف مذاهب شرق دور که کاملا غیردنیوی هستند و برای این جهان، قواعد چندانی ندارند. ادیان هندی و چینی، بیش از حد غیردنیوی هستند. داریوش شایگان، در کتاب دوجلدی «ادیان و مکتبهای هندی»، به خوبی این موضوع را توضیح میدهد. ادیان و آیینهای شرق دور، از اول هم تلاشی برای استفاده از تجربه بشری برای اداره امور شخصی و عمومی انسانها نداشتند. بصورت معنویت ساده و الهیات اولیه به دنیا آمدهاند. آن اوایل که اسلام وارد شبهقاره هند شد، در بخش غربی آن، که به فلات ایران نزدیکتر بود و از آیینهای هندی اندکی دور بود، پیشروی کرد و در مرکز شبهقاره تقریباً متوقف شد و در شرق شبهقاره نفوذ چندانی کسب نکرد. چون باورمندان ادیان و آیینهای هندی، اسلام را بیش از حد دنیوی و مادی یافتند و آن را پس زدند.
اما اسلام، مسیحیت، یهودیت و حتی زرتشتی به صورت معنویت صرف به دنیا نیامدهاند چرا که در هلال آغاز تمدن بشری (ایران، میانرودان، حجاز، شام و مصر) شکل گرفتهاند، و خواه ناخواه به سمت دنیا و قدرت تمایل پیدا کردند. قدرتهای اولیه این جوامع نیز برای تحکیم قدرت خود، به سمت استفاده ابزاری از ادیان رفتند. برای همین ادیان ابراهیمی، قابلیت تبدیل شدن به معنویت صرف نداشتند.
🗽دولت چیست؟
⚜روتبارد
جامعه شناس بزرگ آلمانی، فرانتز اوپنهایمر، ذکر کرده که دو راه متضاد کسب ثروت وجود دارد؛ یکی راه "تولید و مبادله" است که وی آن را "شیوه اقتصادی" نامید. راه دیگر راه ساده تری است، به این خاطر که به خلاقیت نیازی ندارد و آن ربودن کالاها یا خدمات دیگران با استفاده از زور و خشونت است. این شیوه ی غصب یک جانبه و دزدیدن دارایی دیگران است. این راهی است که اوپنهایمر از آن تحت عنوان "شیوه سیاسی" برای رسیدن به ثروت یاد کرد. باید روشن باشد که استفاده مسالمت آمیز از عقل و انرژی در تولید، مسیر طبیعی انسان است: مسیر بقا و سعادت وی در زمین.
این نیز باید به همین میزان روشن باشد که راه های قهرآمیز و استثمارگرایانه، در تضاد با قانون طبیعی هستند و همینطور انگل وار بوده و به جای افزودن به تولید، از آن می کاهد. «شیوه سیاسی»، تولید را به یک فرد یا گروه انگلی و مخرب انتقال می دهد و این انتقال نه تنها از تولید کمّی می کاهد، بلکه انگیزه تولیدکننده برای تولید فراتر از حد معیشتش را کاهش می دهد. در طولانی مدت، سارق دوام خود را با کاهش دادن یا نابود کردن منبع تغذیه خود، از بین می بَرد. اما تنها این نیست؛ در کوتاه مدت، غارتگر در تضاد با طبیعت حقیقی خود به عنوان یک انسان عمل می کند.
اکنون ما در موقعیتی هستیم که پاسخ کامل تری به این سوال بدهیم: دولت چیست؟ در کلام اوپنهایمر، دولت «سازمان وسایل سیاسی» و نظام مند کردن فرایند غارتگری در یک سرزمین مفروض است. به علت اینکه جرم، در بهترین وجه، گاه و بیگاه است، انگل گونگی بی دوام بوده و خط سیر زندگیِ قهرآمیز و انگل وار را می توان با مقاومت قربانیان قطع کرد. دولت، یک مجرای قانونی، منظم و سیستماتیک برای چپاول مالکیت خصوصی فراهم کرده و خط زندگی دسته انگل جامعه را مطمئن، ایمن و نسبتاً آرام می کند از آنجایی که تولید می بایست همواره مقدم بر غارتگری باشد، بازار آزاد بر دولت مقدم است.
دولت هیچگاه بر اساس یک قرارداد اجتماعی بنا نشده بلکه همواره مولود فتح و استثمار بوده است. الگوی کلاسیک این بود که قبیله فاتح، شیوه قدیمی و محترمانه چپاول و کشتار قبیله مغلوب را متوقف می نمود تا مدت زمان چپاول طولانی تر و ایمن تر شود و البته اوضاع مطلوب تر می شد اگر قبیله مغلوب اجازه حیات و تولید می یافت و در ازای آن فاتحین به عنوان حاکمانی که خراج سالیانه ثابتی تحمیل می کنند در میان مغلوبین اقامت می گزیدند.
⚜روتبارد
جامعه شناس بزرگ آلمانی، فرانتز اوپنهایمر، ذکر کرده که دو راه متضاد کسب ثروت وجود دارد؛ یکی راه "تولید و مبادله" است که وی آن را "شیوه اقتصادی" نامید. راه دیگر راه ساده تری است، به این خاطر که به خلاقیت نیازی ندارد و آن ربودن کالاها یا خدمات دیگران با استفاده از زور و خشونت است. این شیوه ی غصب یک جانبه و دزدیدن دارایی دیگران است. این راهی است که اوپنهایمر از آن تحت عنوان "شیوه سیاسی" برای رسیدن به ثروت یاد کرد. باید روشن باشد که استفاده مسالمت آمیز از عقل و انرژی در تولید، مسیر طبیعی انسان است: مسیر بقا و سعادت وی در زمین.
این نیز باید به همین میزان روشن باشد که راه های قهرآمیز و استثمارگرایانه، در تضاد با قانون طبیعی هستند و همینطور انگل وار بوده و به جای افزودن به تولید، از آن می کاهد. «شیوه سیاسی»، تولید را به یک فرد یا گروه انگلی و مخرب انتقال می دهد و این انتقال نه تنها از تولید کمّی می کاهد، بلکه انگیزه تولیدکننده برای تولید فراتر از حد معیشتش را کاهش می دهد. در طولانی مدت، سارق دوام خود را با کاهش دادن یا نابود کردن منبع تغذیه خود، از بین می بَرد. اما تنها این نیست؛ در کوتاه مدت، غارتگر در تضاد با طبیعت حقیقی خود به عنوان یک انسان عمل می کند.
اکنون ما در موقعیتی هستیم که پاسخ کامل تری به این سوال بدهیم: دولت چیست؟ در کلام اوپنهایمر، دولت «سازمان وسایل سیاسی» و نظام مند کردن فرایند غارتگری در یک سرزمین مفروض است. به علت اینکه جرم، در بهترین وجه، گاه و بیگاه است، انگل گونگی بی دوام بوده و خط سیر زندگیِ قهرآمیز و انگل وار را می توان با مقاومت قربانیان قطع کرد. دولت، یک مجرای قانونی، منظم و سیستماتیک برای چپاول مالکیت خصوصی فراهم کرده و خط زندگی دسته انگل جامعه را مطمئن، ایمن و نسبتاً آرام می کند از آنجایی که تولید می بایست همواره مقدم بر غارتگری باشد، بازار آزاد بر دولت مقدم است.
دولت هیچگاه بر اساس یک قرارداد اجتماعی بنا نشده بلکه همواره مولود فتح و استثمار بوده است. الگوی کلاسیک این بود که قبیله فاتح، شیوه قدیمی و محترمانه چپاول و کشتار قبیله مغلوب را متوقف می نمود تا مدت زمان چپاول طولانی تر و ایمن تر شود و البته اوضاع مطلوب تر می شد اگر قبیله مغلوب اجازه حیات و تولید می یافت و در ازای آن فاتحین به عنوان حاکمانی که خراج سالیانه ثابتی تحمیل می کنند در میان مغلوبین اقامت می گزیدند.
👍2
🗽علت عقبماندگی ایران از زبان #میزس
اصلاحجویان ملل شرقی میخواهند رفاه ملل غربی را برای شهروندان متبوع خود به ارمغان آورند. در حالی که با ایدههای مارکسیستی، ناسیونالیستی و میلیتاریستی اغفال شدهاند تصور میکنند تمام آنچه که برای نیل به این هدف نیاز دارند معرفی فناوری اروپایی و آمریکایی است.
نه بلشویکهای اسلاو و ناسیونالیستها نه سمپاتهای آنان در هند، چین و ژاپن در مییابند که آنچه مردم بیش از همه بدان نیاز دارند نه فناوری غربی بلکه آن نظام اجتماعیست که افزون بر دستاوردهای دیگر، دانش فناورانه را برانگیخته است.
کمبود آنها [ملل شرقی] در وهلۀ نخست آزادی اقتصادی و قریحۀ شخصی، کارآفرینان و سرمایهداران است. با این همه آنان تنها در جستوجوی مهندسان و ماشینهایند. آنچه شرق و غرب را جدا میسازد نظام اقتصادی و اجتماعی است.
کنش انسانی، صص ۶۷۰-۶۷۱
ترجمه مهرپویا علا
اصلاحجویان ملل شرقی میخواهند رفاه ملل غربی را برای شهروندان متبوع خود به ارمغان آورند. در حالی که با ایدههای مارکسیستی، ناسیونالیستی و میلیتاریستی اغفال شدهاند تصور میکنند تمام آنچه که برای نیل به این هدف نیاز دارند معرفی فناوری اروپایی و آمریکایی است.
نه بلشویکهای اسلاو و ناسیونالیستها نه سمپاتهای آنان در هند، چین و ژاپن در مییابند که آنچه مردم بیش از همه بدان نیاز دارند نه فناوری غربی بلکه آن نظام اجتماعیست که افزون بر دستاوردهای دیگر، دانش فناورانه را برانگیخته است.
کمبود آنها [ملل شرقی] در وهلۀ نخست آزادی اقتصادی و قریحۀ شخصی، کارآفرینان و سرمایهداران است. با این همه آنان تنها در جستوجوی مهندسان و ماشینهایند. آنچه شرق و غرب را جدا میسازد نظام اقتصادی و اجتماعی است.
کنش انسانی، صص ۶۷۰-۶۷۱
ترجمه مهرپویا علا
👍3
چرا ملتها شکست میخورند؟
🗽توقف خصوصی سازی و مطالبهء آزادسازیِ اقتصاد ایران ⚜کمیل دهقانی اخیراً دکتر موسی غنی نژاد صریحاً با خصوصی سازی کنونی در ایران مخالفت نموده اند. گرچه در گذشته نیز بطور ضمنی بر چنین رایی بودند اما این صراحت بیان به نظر موجب واکنش های مخالف و موافق گسترده ای…
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
کمونیست های بدوی ایران علی رغم حاکمیت اقتصاد نئوکمونیستی در کشور، علیه بورژوازی شعار میدهند.