⛔هفتتپه یا لنینگراد!؟
لطفاً این متن از اسماعیل بخشی(سلبریتی کمونیست) را کامل بخوانید. پستی که قریب به ۱۰هزار لایک خورده است. براستی آیا یک کارگر عادی اینها را مینویسد یا یک چریکِ مارکسیست-لنینیست؟ بخش هایی از آن را با هم بخوانیم:
امروز کارگران هفتتپه نیک میدانند عامل اصلی بدبختی، تبعیض، نابرابری و طبقاتی شدن جامعه چیزی نیست جزء مالکیت خصوصی کارخانهها و صنایع.
در متن این کمونیستِ دوآتیشه بارها از واژگان آشنایِ "خلع ید" و "جامعه طبقاتی" استفاده شده است و اینکه آنها با هر گونه مالکیت خصوصی و کارفرمایی مخالف اند.
لطفاً این متن از اسماعیل بخشی(سلبریتی کمونیست) را کامل بخوانید. پستی که قریب به ۱۰هزار لایک خورده است. براستی آیا یک کارگر عادی اینها را مینویسد یا یک چریکِ مارکسیست-لنینیست؟ بخش هایی از آن را با هم بخوانیم:
امروز کارگران هفتتپه نیک میدانند عامل اصلی بدبختی، تبعیض، نابرابری و طبقاتی شدن جامعه چیزی نیست جزء مالکیت خصوصی کارخانهها و صنایع.
در متن این کمونیستِ دوآتیشه بارها از واژگان آشنایِ "خلع ید" و "جامعه طبقاتی" استفاده شده است و اینکه آنها با هر گونه مالکیت خصوصی و کارفرمایی مخالف اند.
🗽در باب فلسفه کانت
برخی قضایا صدقشان را فقط میشود با استدلال ثابت کرد که کانت اسمشان را "قضایای پیشینی" میگذارد. پیشینی یعنی قضایایی که صحت و اعتبار آن با تجربه حاصل نمیشود بلکه پیشاتجربی هستند. شما از هر چه شروع کنید خود آن مشروط و موکول به چیز دیگری است. کانت استدلال و تفکر را صورت هر تجربهء ممکن الحصول میداند. گرچه ما فقط میتوانیم در چارچوب دو بُعد زمان و مکان تجربهای از دنیا حاصل کنیم. فلذا نمیتوان گفت که مکان(هندسه) و زمان(ریاضیات) مستقل از ما(ذهن یا فاعلی که میخواهد تجربه، و ادراک کند) وجود دارد.
برخی قضایا صدقشان را فقط میشود با استدلال ثابت کرد که کانت اسمشان را "قضایای پیشینی" میگذارد. پیشینی یعنی قضایایی که صحت و اعتبار آن با تجربه حاصل نمیشود بلکه پیشاتجربی هستند. شما از هر چه شروع کنید خود آن مشروط و موکول به چیز دیگری است. کانت استدلال و تفکر را صورت هر تجربهء ممکن الحصول میداند. گرچه ما فقط میتوانیم در چارچوب دو بُعد زمان و مکان تجربهای از دنیا حاصل کنیم. فلذا نمیتوان گفت که مکان(هندسه) و زمان(ریاضیات) مستقل از ما(ذهن یا فاعلی که میخواهد تجربه، و ادراک کند) وجود دارد.
👍1
🗽آزادی اقتصادی یا دموکراسی؟
⚜علیرضا غفاری
یکی از مدلسازیهای مورد علاقه پژوهشگران علوم اجتماعی بررسی رابطه علّی میان دموکراسی و رشد اقتصادی است. به طور معمول میزان توسعه یافتگی و سرعت رشد اقتصادی با فاکتورهای حکمرانی دموکراتیک مقایسه میشود. اینکه سیاستمداران ارشد کشور چگونه با آرای مردم انتخاب میشوند و یا بالاترین مقام کشور مادامالعمر نیست و با رای مردم تغییر میکند. خب تا اینجای کار به نظر میرسد که میشود گفت هر جا که دموکراسی وجود دارد و ریشه دار نیز هست شاهد رشد و توسعه یافتگی اقتصاد نیز هستیم تا اینکه با موارد نقض این مدل مواجه میشویم. کشورهایی مانند سنگاپور و دولتشهر هنگ کنگ یا کره جنوبی و شیلی که قبل از رسیدن به حکمرانیِ دموکراتیک، سالها تحت حکومت نظامیان بودند. رشد خیره کننده چین تحت حکومت حزب کمونیست و یا کشورهای عربی خلیج فارس با رشد اقتصادی و رفاه بالا.
برای اینکه مدل مورد نظر همچنان جواب بدهد شروع میکنیم به تراشیدن توجیه مواردی که با مدل همخوانی ندارند. در خصوص کشورهای عربی خلیج فارس که اسمشان را میگذاریم کشورهای ثروتمند نفت فروش در حالیکه دسته بندی این کشورها در یک مدل یکسان، چشم پوشی از تفاوتهای آنها است. رفاه کشورهای کوچکتری مانند قطر و کویت و بحرین را شاید بشود تنها با جمعیت کم و منابع انرژی زیاد تفسیر کرد اما رشد اقتصادی امارات عربی متحده با نفت فروشی صرف قابل توجیه نیست. عامل اصلی رشد دولت شهری مانند دبی ارتباطی با نفت ندارد. آنچه دبی را به وضعیت فعلی رسانده تسهیل و آزادی کسب و کار و آزادی ورود و خروج سرمایه است. ابوظبی هم به تقلید از مدل دبی سالها است که در پی جذب سرمایه و فناوری از تمام دنیا است. اگر به شهرکهای صنعتی امارات سری بزنید از میزان و تعداد کارگاهها و کارخانجات صنعتی پیشرفته حیرت زده میشوید که با تصویر فانتزی رایج که امارات فقط مرکز خریدهای شیکی است که آن هم توسط ایرانیان ساخته شده متفاوت است.
در ادامه مدل دموکراسی/رشد اقتصادی به مدل چین که میرسیم تفسیر این است که چین با توسعه کسب و کارها به رشدی رسیده که در نهایت ناپایدار است و تنها راه نجات آینده چین دموکراتیک شدن است. سنگاپور و هنگ کنگ را هم به شکل دیگری ماستمالی میکنیم تا مدل ما توجیه پذیری را از دست ندهد. حالا یک بار هم که شده مدل دموکراسی/ رشد اقتصادی را کنار بگذاریم و از منظر آزادی اقتصادی/رشد اقتصادی نگاه کنیم میبینیم در هیچ گوشه دنیا هیچ کشوری بدون آزاد سازی اقتصادی، مقررات زدایی و ارتباط آزاد با دنیا به رشد اقتصادی نرسیده است. حتی یک کشور هم نیست که با گروگان گیری اقتصاد توسط سیاست، و بگیر-ببند، کنترل و برنامه ریزی دولتی اقتصاد، به رشد اقتصادی رسیده باشد. سنگاپور و هنگ کنگ و حتی سرزمین اصلی چین از آزادترین و رقابتی ترین اقتصادهای دنیا هستند. در هر کجا هم که دخالت دولت در اقتصاد افزایش یافته از میزان رشد اقتصادی کاسته شده است.
⚜علیرضا غفاری
یکی از مدلسازیهای مورد علاقه پژوهشگران علوم اجتماعی بررسی رابطه علّی میان دموکراسی و رشد اقتصادی است. به طور معمول میزان توسعه یافتگی و سرعت رشد اقتصادی با فاکتورهای حکمرانی دموکراتیک مقایسه میشود. اینکه سیاستمداران ارشد کشور چگونه با آرای مردم انتخاب میشوند و یا بالاترین مقام کشور مادامالعمر نیست و با رای مردم تغییر میکند. خب تا اینجای کار به نظر میرسد که میشود گفت هر جا که دموکراسی وجود دارد و ریشه دار نیز هست شاهد رشد و توسعه یافتگی اقتصاد نیز هستیم تا اینکه با موارد نقض این مدل مواجه میشویم. کشورهایی مانند سنگاپور و دولتشهر هنگ کنگ یا کره جنوبی و شیلی که قبل از رسیدن به حکمرانیِ دموکراتیک، سالها تحت حکومت نظامیان بودند. رشد خیره کننده چین تحت حکومت حزب کمونیست و یا کشورهای عربی خلیج فارس با رشد اقتصادی و رفاه بالا.
برای اینکه مدل مورد نظر همچنان جواب بدهد شروع میکنیم به تراشیدن توجیه مواردی که با مدل همخوانی ندارند. در خصوص کشورهای عربی خلیج فارس که اسمشان را میگذاریم کشورهای ثروتمند نفت فروش در حالیکه دسته بندی این کشورها در یک مدل یکسان، چشم پوشی از تفاوتهای آنها است. رفاه کشورهای کوچکتری مانند قطر و کویت و بحرین را شاید بشود تنها با جمعیت کم و منابع انرژی زیاد تفسیر کرد اما رشد اقتصادی امارات عربی متحده با نفت فروشی صرف قابل توجیه نیست. عامل اصلی رشد دولت شهری مانند دبی ارتباطی با نفت ندارد. آنچه دبی را به وضعیت فعلی رسانده تسهیل و آزادی کسب و کار و آزادی ورود و خروج سرمایه است. ابوظبی هم به تقلید از مدل دبی سالها است که در پی جذب سرمایه و فناوری از تمام دنیا است. اگر به شهرکهای صنعتی امارات سری بزنید از میزان و تعداد کارگاهها و کارخانجات صنعتی پیشرفته حیرت زده میشوید که با تصویر فانتزی رایج که امارات فقط مرکز خریدهای شیکی است که آن هم توسط ایرانیان ساخته شده متفاوت است.
در ادامه مدل دموکراسی/رشد اقتصادی به مدل چین که میرسیم تفسیر این است که چین با توسعه کسب و کارها به رشدی رسیده که در نهایت ناپایدار است و تنها راه نجات آینده چین دموکراتیک شدن است. سنگاپور و هنگ کنگ را هم به شکل دیگری ماستمالی میکنیم تا مدل ما توجیه پذیری را از دست ندهد. حالا یک بار هم که شده مدل دموکراسی/ رشد اقتصادی را کنار بگذاریم و از منظر آزادی اقتصادی/رشد اقتصادی نگاه کنیم میبینیم در هیچ گوشه دنیا هیچ کشوری بدون آزاد سازی اقتصادی، مقررات زدایی و ارتباط آزاد با دنیا به رشد اقتصادی نرسیده است. حتی یک کشور هم نیست که با گروگان گیری اقتصاد توسط سیاست، و بگیر-ببند، کنترل و برنامه ریزی دولتی اقتصاد، به رشد اقتصادی رسیده باشد. سنگاپور و هنگ کنگ و حتی سرزمین اصلی چین از آزادترین و رقابتی ترین اقتصادهای دنیا هستند. در هر کجا هم که دخالت دولت در اقتصاد افزایش یافته از میزان رشد اقتصادی کاسته شده است.
🗽حقوقطبیعی فوق دموکراسی است
⚜محمد ایمانی
گفته میشود پدر سییِس در مجلس مؤسسانِ فرانسه موفق شد از طریق مبنا قرار دادن اعلامیّهٔ حقوق ایالات متّحدهٔ آمریکا، دموکراسی و حقوق طبیعی را ترکیب کند. اینکه چقدر موفق بود موضوع بحث من اینجا نیست، اما نتیجهٔ تلاش سییِس یک معنای بسیار مهم داشت: دموکراسی داریم ولی تا آنجا که حقوق طبیعی اجازه میدهد. دموکراسی حق ندارد به حقوق طبیعی دستدرازی بکند.
ایرانیها در مشروطه امثال پدر سییِس نداشتند، یعنی نمیتوانستند داشته باشند. نهایت زوری که نخبهٔ ایرانی از مستشارالدوله، فروغی و... میتوانست و میتواند بزند تا بنیادهای عصر جدید را بفهمد، برداشتی وطنی از نظریهٔ «قرارداد» روسو بود [و الان هم که عمدتاً درگیر ایدئولوژیهای قرن بیستویکمیاند)، به عنوان تالیِ آن وهم قرن نوزدهمی که هر چی دانشجوی بااستعداد و نخبه بود باید به «فرانسه» اعزام میشد. قانون اساسی مشروطهء ایران (۱۹۰۷) روی مبانی پوزیتیویسمِ حقوقی بنا شده و نه «حق طبیعی». یعنی حتی اصول حقوق طبیعیِ قانون اساسی فرانسه را هم نگرفت، و به قول فرنگیها، در پیروی از روح روسویی انقلاب فرانسه، از پاپ کاتولیکتر بود. من فکر میکنم شاید اصلاً به همین دلیل سراغ قانون اساسیِ فرانسه نرفتند، بلکه قانون اساسیِ بلژیک را ترجمه کردند.
ناشی دانستن قدرت از مردم همان اندازه ابلهانه است که صرف قدرت را منبعِ مشروعیّتِ حق بدانیم. این دیدگاه مرتجعی سوئیسی مثل هالر بود با این تفاوت که برعکس روسو که مشروعیّتِ حق را در قدرت مردم میدید، هالر آن را در قدرت شاه میدید.* هگل با هر دوی آنها مخالف بود، هم با دموکراسیِ روسویی، هم با سلطنت هالری. هگل نوعی سلطنت مشروطه را صورتبندی کرد که در آن منبعِ مشروعیّتِ حق، «عقل» است. عمدهٔ حقوقدانان عصر جدید بدون درک درستی از مفهوم هگلی عقل، تنقیح «حقوق طبیعی» از عقل را به گمان خود زیر سئوال بردند، هگل ولی هنوز زنده است، و تازه دارد رنسانسی در مفهومِ حق در دپارتمانهای فلسفهٔ حقوق و حقوق عمومی به پا میکند.
* اگر توکویل بود میپرسید به من بگویید اگر ناشی شدن قدرت از مردم بدان مشروعیّت میدهد و تبدیل به «حق»اش میکند، این چه فرقی با این دارد که حق مشروعیّتاش را از صرف قدرتِ شاه بگیرد؟ آیا وقتی یک نفر میشود یک میلیون نفر، آنها یک میلیون یک نفر نیستند؟ یک میلیون شدنشان به آنها «حق» میدهد؟
⚜محمد ایمانی
گفته میشود پدر سییِس در مجلس مؤسسانِ فرانسه موفق شد از طریق مبنا قرار دادن اعلامیّهٔ حقوق ایالات متّحدهٔ آمریکا، دموکراسی و حقوق طبیعی را ترکیب کند. اینکه چقدر موفق بود موضوع بحث من اینجا نیست، اما نتیجهٔ تلاش سییِس یک معنای بسیار مهم داشت: دموکراسی داریم ولی تا آنجا که حقوق طبیعی اجازه میدهد. دموکراسی حق ندارد به حقوق طبیعی دستدرازی بکند.
ایرانیها در مشروطه امثال پدر سییِس نداشتند، یعنی نمیتوانستند داشته باشند. نهایت زوری که نخبهٔ ایرانی از مستشارالدوله، فروغی و... میتوانست و میتواند بزند تا بنیادهای عصر جدید را بفهمد، برداشتی وطنی از نظریهٔ «قرارداد» روسو بود [و الان هم که عمدتاً درگیر ایدئولوژیهای قرن بیستویکمیاند)، به عنوان تالیِ آن وهم قرن نوزدهمی که هر چی دانشجوی بااستعداد و نخبه بود باید به «فرانسه» اعزام میشد. قانون اساسی مشروطهء ایران (۱۹۰۷) روی مبانی پوزیتیویسمِ حقوقی بنا شده و نه «حق طبیعی». یعنی حتی اصول حقوق طبیعیِ قانون اساسی فرانسه را هم نگرفت، و به قول فرنگیها، در پیروی از روح روسویی انقلاب فرانسه، از پاپ کاتولیکتر بود. من فکر میکنم شاید اصلاً به همین دلیل سراغ قانون اساسیِ فرانسه نرفتند، بلکه قانون اساسیِ بلژیک را ترجمه کردند.
ناشی دانستن قدرت از مردم همان اندازه ابلهانه است که صرف قدرت را منبعِ مشروعیّتِ حق بدانیم. این دیدگاه مرتجعی سوئیسی مثل هالر بود با این تفاوت که برعکس روسو که مشروعیّتِ حق را در قدرت مردم میدید، هالر آن را در قدرت شاه میدید.* هگل با هر دوی آنها مخالف بود، هم با دموکراسیِ روسویی، هم با سلطنت هالری. هگل نوعی سلطنت مشروطه را صورتبندی کرد که در آن منبعِ مشروعیّتِ حق، «عقل» است. عمدهٔ حقوقدانان عصر جدید بدون درک درستی از مفهوم هگلی عقل، تنقیح «حقوق طبیعی» از عقل را به گمان خود زیر سئوال بردند، هگل ولی هنوز زنده است، و تازه دارد رنسانسی در مفهومِ حق در دپارتمانهای فلسفهٔ حقوق و حقوق عمومی به پا میکند.
* اگر توکویل بود میپرسید به من بگویید اگر ناشی شدن قدرت از مردم بدان مشروعیّت میدهد و تبدیل به «حق»اش میکند، این چه فرقی با این دارد که حق مشروعیّتاش را از صرف قدرتِ شاه بگیرد؟ آیا وقتی یک نفر میشود یک میلیون نفر، آنها یک میلیون یک نفر نیستند؟ یک میلیون شدنشان به آنها «حق» میدهد؟
⛔جشنوارهء مالیاتها در ایران
🦇این داستان: مالیات بر شورت
داروغه گفت: بیخود همهمه نکنید، مالیات بر شورت از قدیم الایام هم بوده، چند صباحی نگرفتیم، حال خزانه خالی است، باید بپردازید، پس آرام باشید.
هرکس شورت سفید دارد پنج سکه ، شورت آبی شش سکه، شورت قرمز چهار سکه، شورت سکسی صد سکه، شورت پاچه بلند دو سکه، شورت مامان دوز نیم سکه، شرت راه راه دو سکه، شورت خارجی چهل سکه و... او ۲۹۰ نوع مالیات بر شورت را برشمرد.
زیرکی گفت : داروغه من شورت به پا ندارم! داروغه خندید و گفت: تو معاف از مالیاتی، فقط باید شلوار خویش تا به زانو پایین کشی، تا ممیزین بررسی کنند. آنهم در اتاقی دیگر دور از چشم خلق، که حریم اخلاق شکسته نشود.
سپس داروغه فریاد زد: مردم، همه شلوارها را از تن بدر کنید تا به حسابتان برسم، فریاد و فغان بلند شد. داروغه، لبخندی زد و گفت: البته راه ساده تری هم وجود دارد، مالیات علی الراس بر شورت، نفری پنج سکه بدهید. توافق کنید و بروید.
چه شاهکاری
مردمان خوشحال
داروغه خوشحال
سکهها بود که وارد کیسه میشد...
🦇این داستان: مالیات بر شورت
داروغه گفت: بیخود همهمه نکنید، مالیات بر شورت از قدیم الایام هم بوده، چند صباحی نگرفتیم، حال خزانه خالی است، باید بپردازید، پس آرام باشید.
هرکس شورت سفید دارد پنج سکه ، شورت آبی شش سکه، شورت قرمز چهار سکه، شورت سکسی صد سکه، شورت پاچه بلند دو سکه، شورت مامان دوز نیم سکه، شرت راه راه دو سکه، شورت خارجی چهل سکه و... او ۲۹۰ نوع مالیات بر شورت را برشمرد.
زیرکی گفت : داروغه من شورت به پا ندارم! داروغه خندید و گفت: تو معاف از مالیاتی، فقط باید شلوار خویش تا به زانو پایین کشی، تا ممیزین بررسی کنند. آنهم در اتاقی دیگر دور از چشم خلق، که حریم اخلاق شکسته نشود.
سپس داروغه فریاد زد: مردم، همه شلوارها را از تن بدر کنید تا به حسابتان برسم، فریاد و فغان بلند شد. داروغه، لبخندی زد و گفت: البته راه ساده تری هم وجود دارد، مالیات علی الراس بر شورت، نفری پنج سکه بدهید. توافق کنید و بروید.
چه شاهکاری
مردمان خوشحال
داروغه خوشحال
سکهها بود که وارد کیسه میشد...
🗽تاچر؛ یورو را جنونآنی نامیده بود
مدارک آرشیوی که اخیراً منتشر شده است، فاش میکند که مارگارت تاچر طرح اتحادیه اروپا برای پیشنهاد وجه رایج واحد را نتیجه "جنون آنی" خوانده بود. نخست وزیر سابق بریتانیا همچنین از "کاغذبازی سیاسی" در بروکسل انتقاد کرده و در مذاکرات با همتای ایرلندی خود وعده داده بود که زیر سلطه سیاستهای آنان قرار نگیرد. مدارک آرشیو دوبلین از سال ۱۹۹۰ نشان میدهد که رهبر حزب محافظهکار، اعطای اختیارات مالیاتی به اتحادیه اروپا را با تسلیم حق حاکمیت بریتانیا مقایسه کرده بود. مدارک نشاندهنده خصومت تاچر با اتحادیه اروپا، درست چند روز بعد از آن منتشر شد که بریتانیا توانست سر معاهده تجاری برگزیت با بروکسل به توافق برسد.
دولت ایرلند در این مدارک ثبت کرده است که خانم تاچر گفته بود: "[ژاک] دولور وقتی پیشنهاد ایجاد وجه رایج واحدی را داد، احتمالا خون بیش از حدی به سرش سرازیر شده بود. ما وجه رایج واحد را قبول نخواهیم کرد." ژاک دولور، رئیس وقت کمیسیون اروپایی و یکی از طرفداران ادغام بیشتر کشورها در این اتحادیه بود.این مدارک دولتی نشان میدهد که رهبر وقت حزب محافظهکار با چارلز هوهی، نخست وزیر ایرلند، در ماه ژوئن ۱۹۹۰ ملاقات داشته است. او میخواست این کمیسیون را به یک سرویس خدمات مدنی حرفهای تبدیل کند که از قدرت سیاستگذاری برخوردار نباشد و وظیفهاش ارائه خدمات به شورای وزرا، متشکل از دولتهای ملی در اروپا، باشد.
نخست وزیر سابق بریتانیا همچنین به چارلز هوهی گفته بود که تفاوتهای فرهنگی بین دولتهای عضو در بازارهای داخلی محصولات، به قوت خود باقی خواهد ماند. او اظهار داشته بود: "ایتالیاییها به طفره رفتن از پرداخت مالیات ادامه خواهند داد." خانم تاچر دیوان عدالت اروپایی را هم متهم کرده بود که قدرت بیشتری به کمیسیون اعطا کرده است. او گفته بود: "اختیارات کمیسرهای منصوب باید محدود شود. ما باید اختیارات را به شورای وزرا بدهیم. من هیچ اختیاراتی به سیاستمداران کاغذباز غیرمنتخب نمیدهم."
*مدارک تازه منتشر شده، در آرشیو ملی ایرلند تحت بند ۲۰۲۰/۱۷/۳۱ قابل دسترسی هستند.
مدارک آرشیوی که اخیراً منتشر شده است، فاش میکند که مارگارت تاچر طرح اتحادیه اروپا برای پیشنهاد وجه رایج واحد را نتیجه "جنون آنی" خوانده بود. نخست وزیر سابق بریتانیا همچنین از "کاغذبازی سیاسی" در بروکسل انتقاد کرده و در مذاکرات با همتای ایرلندی خود وعده داده بود که زیر سلطه سیاستهای آنان قرار نگیرد. مدارک آرشیو دوبلین از سال ۱۹۹۰ نشان میدهد که رهبر حزب محافظهکار، اعطای اختیارات مالیاتی به اتحادیه اروپا را با تسلیم حق حاکمیت بریتانیا مقایسه کرده بود. مدارک نشاندهنده خصومت تاچر با اتحادیه اروپا، درست چند روز بعد از آن منتشر شد که بریتانیا توانست سر معاهده تجاری برگزیت با بروکسل به توافق برسد.
دولت ایرلند در این مدارک ثبت کرده است که خانم تاچر گفته بود: "[ژاک] دولور وقتی پیشنهاد ایجاد وجه رایج واحدی را داد، احتمالا خون بیش از حدی به سرش سرازیر شده بود. ما وجه رایج واحد را قبول نخواهیم کرد." ژاک دولور، رئیس وقت کمیسیون اروپایی و یکی از طرفداران ادغام بیشتر کشورها در این اتحادیه بود.این مدارک دولتی نشان میدهد که رهبر وقت حزب محافظهکار با چارلز هوهی، نخست وزیر ایرلند، در ماه ژوئن ۱۹۹۰ ملاقات داشته است. او میخواست این کمیسیون را به یک سرویس خدمات مدنی حرفهای تبدیل کند که از قدرت سیاستگذاری برخوردار نباشد و وظیفهاش ارائه خدمات به شورای وزرا، متشکل از دولتهای ملی در اروپا، باشد.
نخست وزیر سابق بریتانیا همچنین به چارلز هوهی گفته بود که تفاوتهای فرهنگی بین دولتهای عضو در بازارهای داخلی محصولات، به قوت خود باقی خواهد ماند. او اظهار داشته بود: "ایتالیاییها به طفره رفتن از پرداخت مالیات ادامه خواهند داد." خانم تاچر دیوان عدالت اروپایی را هم متهم کرده بود که قدرت بیشتری به کمیسیون اعطا کرده است. او گفته بود: "اختیارات کمیسرهای منصوب باید محدود شود. ما باید اختیارات را به شورای وزرا بدهیم. من هیچ اختیاراتی به سیاستمداران کاغذباز غیرمنتخب نمیدهم."
*مدارک تازه منتشر شده، در آرشیو ملی ایرلند تحت بند ۲۰۲۰/۱۷/۳۱ قابل دسترسی هستند.
بدهی دولت ایران سربه فلک کشید
خالص بدهیهای قطعی دولت ایران تا پایان سال ۱۳۹۷(یعنی حدود ۲سال پیش) به ۵،۷۸۰،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰ ریال معادل ۵۷۸ هزار میلیارد تومان رسید.
همچنین طبق گزارش دیوان محاسبات مجلس ج.ا مطالبات معوق شبکه بانکی کشور در پایان سال ۱۳۹۸ به ۱،۷۴۰،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰ معادل ۱۷۴ هزار میلیارد تومان رسیده است.
خالص بدهیهای قطعی دولت ایران تا پایان سال ۱۳۹۷(یعنی حدود ۲سال پیش) به ۵،۷۸۰،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰ ریال معادل ۵۷۸ هزار میلیارد تومان رسید.
همچنین طبق گزارش دیوان محاسبات مجلس ج.ا مطالبات معوق شبکه بانکی کشور در پایان سال ۱۳۹۸ به ۱،۷۴۰،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰ معادل ۱۷۴ هزار میلیارد تومان رسیده است.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
بخشی از مصاحبه مارگارتتاچر بانوی آهنین و نخستوزیر پرآوازه بریتانیا با روزنامهنگار برجسته سوئدی «استینا دابرو وسکی» که در آن می گوید:
افتخار آمیز ترین دستاورد زندگی من عقب راندن سوسیالیسم یا همان عموزاده کمونیسم از بریتانیاست که هیچ کشور دیگری موفق به این کار نشد و ما اولین بودیم.
افتخار آمیز ترین دستاورد زندگی من عقب راندن سوسیالیسم یا همان عموزاده کمونیسم از بریتانیاست که هیچ کشور دیگری موفق به این کار نشد و ما اولین بودیم.
⚜محمد ایمانی
در هیچ دورهای از تاریخ ایران، به جز دورهای در عصر ساسانی، چیزی به نام «حاکمیّت مطلق شرع» وجود نداشته است. در عصر قاجار، قدرت آخوندها اجتماعی بود و نه سیاسی. در عهد ناصری و بویژه با اصلاحات سپهسالار، همین قدرت اجتماعی آخوندها به کنترل قدرت عرفی سلطنت درآمد. مشروطه نه تنها این قدرت را به آخوندها برگرداند و نه تنها پُستی در ساختار قدرت سیاسی برای آخوندها ایجاد کرد، بلکه زمینه ورود فقه به مناسبات حقوقیِ در حال شکلگیری در ایران را فراهم کرد. در مناسبات قانونی ایران در عصر قاجار، قدرت، عرفی و حق سلطنت بود. با باز شدن پای فقه به مناسبات حقوقی، زمینهٔ «اجتهاد»های بیرویه فراهم شد.
در هیچ دورهای از تاریخ ایران، به جز دورهای در عصر ساسانی، چیزی به نام «حاکمیّت مطلق شرع» وجود نداشته است. در عصر قاجار، قدرت آخوندها اجتماعی بود و نه سیاسی. در عهد ناصری و بویژه با اصلاحات سپهسالار، همین قدرت اجتماعی آخوندها به کنترل قدرت عرفی سلطنت درآمد. مشروطه نه تنها این قدرت را به آخوندها برگرداند و نه تنها پُستی در ساختار قدرت سیاسی برای آخوندها ایجاد کرد، بلکه زمینه ورود فقه به مناسبات حقوقیِ در حال شکلگیری در ایران را فراهم کرد. در مناسبات قانونی ایران در عصر قاجار، قدرت، عرفی و حق سلطنت بود. با باز شدن پای فقه به مناسبات حقوقی، زمینهٔ «اجتهاد»های بیرویه فراهم شد.
همجنسباز یا همجنسگرا؟
ما گرایش جنسی به نام همجنسگرایی نداریم. این یک اختلال روانی است که سعی در معمولی جلوه دادن آن دارند. از طرفی وقتی کسی اختلال جنسی خود را با افتخار جار میزند و میخواهد آنرا معمولی و عادی جلوه بدهد، دیگران نیز این حق را به خود میدهند تا در رابطه با آن اختلال اظهارنظر کنند. اتفاقی که افتاده این است که گی بودن، لز بودن یا داشتن هر گرایش جنسیِ غیرطبیعی نه تنها نرمال قلمداد میشود بلکه آنرا بعنوان یک ارزش به خورد جامعه میدهند. انجام رفتار زنانه(که برای زنها طبیعی است) مثل پوشیدن دامن و آرایش کردن بعنوان راهی برای خلاصی از تعابیر فمنیستی مانند "مردانگیِ سمی" به خورد افراد داده میشود. بسیاری از اخلاقیات مردانه (مستقل از اینکه مردان یا زنان قوی و مستقل این رفتار را بروز دهند) مانند شجاعت، ریسک پذیری، مسوولیت پذیری، جسارت، عملگرایی، استقلال طلبی تحت عنوان مردانگیِ سمی طبقه بندی میشود و پسران در مدارسِ تحت سلطه زنان، بابت داشتن این رفتارها مواخذه میشوند و یا اصلا توجهی به پرورش این ویژگیها در آنها نمیشود.
ما گرایش جنسی به نام همجنسگرایی نداریم. این یک اختلال روانی است که سعی در معمولی جلوه دادن آن دارند. از طرفی وقتی کسی اختلال جنسی خود را با افتخار جار میزند و میخواهد آنرا معمولی و عادی جلوه بدهد، دیگران نیز این حق را به خود میدهند تا در رابطه با آن اختلال اظهارنظر کنند. اتفاقی که افتاده این است که گی بودن، لز بودن یا داشتن هر گرایش جنسیِ غیرطبیعی نه تنها نرمال قلمداد میشود بلکه آنرا بعنوان یک ارزش به خورد جامعه میدهند. انجام رفتار زنانه(که برای زنها طبیعی است) مثل پوشیدن دامن و آرایش کردن بعنوان راهی برای خلاصی از تعابیر فمنیستی مانند "مردانگیِ سمی" به خورد افراد داده میشود. بسیاری از اخلاقیات مردانه (مستقل از اینکه مردان یا زنان قوی و مستقل این رفتار را بروز دهند) مانند شجاعت، ریسک پذیری، مسوولیت پذیری، جسارت، عملگرایی، استقلال طلبی تحت عنوان مردانگیِ سمی طبقه بندی میشود و پسران در مدارسِ تحت سلطه زنان، بابت داشتن این رفتارها مواخذه میشوند و یا اصلا توجهی به پرورش این ویژگیها در آنها نمیشود.
👍3👎1