Forwarded from LiberTorch (Pouya)
چنانکه فريدمن مدعی شده است پلوراليسم و تساهل همچون دو مقوله غيرپوزيتويستی بدور از مطلقگرايی اخلاقیاند و هر نوع مطلقگرايی اخلاقی به معنی عدم تساهل و ديكتاتوری ست. ولی اتفاقا برخلاف ادعای ایشان بايد گفت بدون وجود ارزشهای مطلق، پلوراليسم و تساهل نيز همچون ديگر آرای ايدئولوژيک فاقد يك مبنای استدلالی برای پذيرش خواهد بود و با آدمخواری و بردگی در يک سطح قرار خواهد گرفت. تنها در صورت وجود ارزشهای مطلق همچون حقوق بشر و حق مالكيت بر خويشتن است كه پلوراليسم و تساهل به واقعيتهای قابل اعتمادی تبديل خواهند شد.
👤 هانس هرمان هوپ
از مطلب "فریدمن و عدم تساهل":
🔗 http://kazive13.blogfa.com/post-138.aspx
@LibrT
👤 هانس هرمان هوپ
از مطلب "فریدمن و عدم تساهل":
🔗 http://kazive13.blogfa.com/post-138.aspx
@LibrT
قصر آینهء یزد، عمارت خصوصی آقای صرّاف زاده، از اعیان شهر یزد بوده که به شکل یک کوشک در وسط باغی عظیم بنا شده است. صرّاف زاده از بازرگانان و صرّافان خوشنام یزد بود که به جهت رعایت انصاف و دخیل بودن در کارهای خیر، شهرت و محبوبیّت زیادی در بین مردم و اعتبار ویژه ای در بازار یزد داشت. صرّاف زاده در صرّافخانه پدرش شروع به کار کرد، بعد از مدتی هم که کار صرّافی را یاد گرفت، مستقل شد و کار خود را شروع کرد. اموال وی از جمله این کوشک پس از انقلاب۵۷ مصادره شد.
قطعا دونالد ترامپ شخص ایدهآل و مورد پسند لیبرالها نیست چرا که در بحران کرونا حجم زیادی از نقدینگی را به اقتصاد تزریق کرد و همچنین بودجه ارتش را افزایش داد ولی باید به ترامپ و امثالهم به عنوان یک پدیده نگاه کرد. ترامپ با اینکه سیاستمداری حرفهای نبود اما کارهای مهمی در طی دورهء چهار ساله اش انجام داده که به لحاظ مدنی و اقتصادی در خور توجه است: ترامپ حمایتهای دولتی از همجنسگرایان را برداشت. قانون سوسیالیستی اوباماکر را لغو کرد. معاهده بینالمللی پاریس را نپذیرفت. چند قانون مهم و اساسی برای حمایت از مالکیت اسلحههای پیشرفته تنظیم کرد. بودجههای دولت فدرال در حمایت از ایالات کمدرآمدی مثل میسیسیپی را به شدت کاهش داد و به کنایه گفت تا پی کارشان بروند، او باراک حسین اوباما نیست که سر کیسه را بیخود برایشان شُل کند. بودجههای دولتی برای حمایت از سقط جنین را به طور تمام و کمال قطع کرد. آمریکا را از سازمان بهداشت جهانی، حیات خلوت حکومت کمونیستی چین خارج کرد. میزان مالیات را تا جایی که توانست کاهش داد و واقعا به دنبال حداقلیترین میزان ممکن برای پرداخت مالیات بود که قاضی تازه درگذشته دیوان عالی یعنی گیزنبرگ به آن رای منفی داده بود. خیلی از قوانین و ضوابط دست و پاگیر دولتی برای کسب و کار را کاهش داد، و بطور ویژه حامی نهاد خانواده بود و از همه مهمتر گفتمان پاکیزگی سیاسی، که از مصادیق مارکسیسم فرهنگی است را به چالش کشید.
*رضا دهدار
*رضا دهدار
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
حسین پناهی در سریال آژانس دوستی در حال معرفی متفکرین بزررررررگی مانند پدوفیل دوبوار، سارتر و همچنین رفیق ماکسیم گورکی است؛ آنهم با تعابیری تحسین برانگیز و عاشقانه.
سریال معروف آژانس دوستی تولید سال ۱۳۷۸ است که از شبکه اول تلویزیون ج.ا پخش میشد.
سریال معروف آژانس دوستی تولید سال ۱۳۷۸ است که از شبکه اول تلویزیون ج.ا پخش میشد.
👍1
مارکسیسم فرهنگی بعد از تجربهء بلشویکها کلیت هدفشان نابودی بنیان خانواده و بیپدرسازی اجتماع بوده است. اینان با تضعیف نهاد خانواده، امروزه معیار خوبی و بدی را که از پدر به پسر منتقل میشد لغو کردند و به طور کلی قواعد و معیارهای اخلاقی را از طریق مدیا و مدارس دولتی انتقال میدهند. همینطور وظیفه نگهداری و حمایت از کودک هم دیگر بر عهده مادر و پدر نیست بلکه بر عهده دولت قرار گرفته است و خانواده اگر هم واقعا برقرار باشد نقش پرستار را دارد. این رویه بر روی فردی که به طور کلی پدری ندارد با سرعت بیشتری اثر میگذارد. خلاصه که دولت بردگان خودش را میسازد که مثل زالو از بدن قشر شاغل و مولد تغذیه کنند.
Forwarded from LiberTorch (Pouya)
انسانها سه دسته هستند:
کسانی که اتفاقات را رقم میزنند
کسانی که از آنهایی که اتفاقات را رقم میزنند میگیرند
و کسانی که نمیدانند چه اتفاقی دارد میافتد
کسانی که اتفاقات را رقم میزنند
کسانی که از آنهایی که اتفاقات را رقم میزنند میگیرند
و کسانی که نمیدانند چه اتفاقی دارد میافتد
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
آیا ترامپ به پایان راه رسیده است؟
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
خوشآمدگویی گرم حکومت ونزوئلا به ظریف
👍1
Forwarded from جناب گاو
فرق بین پوپولیسم و دموکراسی
پوپولیست با دموکرات چه فرقی دارد؟!
کلمه دموکراسی از ریشه یونانی demo به معنی مردم میآید، و پوپولیسم نیز از ریشه لاتین populus، باز هم به معنی مردم. ولی گذشته از این شباهت در ریشهشناسی دو کلمه، امروزه کاربرد این دو واژه چه تفاوتی دارند؟ چرا فیالمثل اوباما یک دموکرات نامیده میشود (فارغ از نام حزبش!)، و ترامپ یک پوپولیست؟ فرق مصدق دموکرات با احمدینژاد پوپولیست چیست؟
در واقع فرق ظریفی بین یک دموکرات و یک پوپولیست هست! شباهتشان در آن است که هر دو متکی به رای مردم و مقبولیت مردمیاند. ولی تفاوتِ ظریفشان در آن است که دموکرات، برخلاف پوپولیست، مورد تاییدِ قشر روشنفکر و دانشگاهی و بوروکرات و تکنوکرات و به خصوص اصحاب رسانههاست. این تاییدِ این ازمابهتران است که این دو را از هم متمایز میکند، حتی اگر این دو سیاستهایشان کاملاً یکی باشد، یا حتی اگر سیاستهای آن پوپولیستِ لعنتی بهتر و درستتر از این جنابِ دموکرات باشد.
مثلاً احمدینژاد، که پوپولیست اقتصادی مینامندش، در عمل و در سیاستهای اقتصادی چه فرق اساسی با دولتهای قبل و بعد از خود داشت؟ آیا افزایش نقدینگی و تورم در زمان او کمتر بود؟ نه آن که سیاستهایش درست بود، که مسلماً نبود! ولی این که احمدینژاد پوپولیست اقتصادی نامیده میشود، به خاطر ایننبود که در کل سیاستهای اقتصادیش خیلی بدتر از دیگر دولتها بود، بلکه به این خاطر بود که جماعت روشنفکر و بوروکرات دوستش نداشتند. در مقایسه، دولتِ میرحسین موسویِ دموکرات خیلی سیاستهای بدتری داشت، و حتی اگر آنها را به حساب جنگ بگذاریم، در زمان کاندیداتوریِ ریاستجمهوریش هم مشاورین اقتصادی که انتخاب کرده بود چیز بهتری را نوید نمیداد.
از آن طرف مصدق دموکرات نامیده میشود، همان مصدق که سیاستهای اقتصادیش چپی، و برنامه ملیسازی نفتش کلاً عوامفریبانه بود، همان مصدق که دموکراسی مملکت را خیابانی کرد، برخلاف قانون اساسی عمل کرد، و با لجبازیهایش یک شاه جوان که خیلی هم در کارها دخالت نمیکرد به سوی تبدیل به یک شاه همهکاره و مداخلهجو سوق داد....
یا چرا سیاستهای اوباما دموکراتیک است، ولی سیاستهای ترامپ پوپولیستی؟ واقعاً چه تفاوت اساسی در سیاستهای اقتصادی داشتند؟ هر دو ماشینهای چاپ پول در فِد (بانک مرکزی آمریکا) را با بالاترین سرعت روشن نگاه داشتند. اگر از این دو یکی عوامفریبانهتر عمل کرده باشد بیشک اوباما با برنامههای رفاه اجتماعیش است. همچنین در مورد سیاست خارجی و مداخلههای نظامی آمریکا! بر عکسِ تصور رایج، آنقدر که در زمان اوباما این مداخلهها زیاد بود در زمان ترامپ نبود! یا چرا باید سیاستهای اقتصادی ناسیونالیستی را پوپولیستی حساب کرد، ولی سیاستهای انترناسیونالیستی را، که به وضوح غیردموکراتیکاند، نه؟! چرا سیاستهای حمایتی ملیگرایانه از صنایع پوپولیستی شمرده میشود، ولی همکاری کامل کل شاکله سازمانهای بینالمللی مثل صندوق جهانی پول که به هیچ جا جوابگو نیستند و بوروکراسیهای بینالمللی بسیار ناکارآمدند دموکراتیک حساب شود؟
صحبت از درستی سیاستهای پوپولیستی نیست! صحبت از این است که تفاوتی بین دموکرات و پوپولیست نیست. دموکراسی در سطح بزرگ (کشوری) خواهناخواه به عوامفریبی و حکومت عوامفریبان میانجامد. در این باره در قسمت بعد بیشتر خواهم گفت....
(ادامه دارد)
پوپولیست با دموکرات چه فرقی دارد؟!
کلمه دموکراسی از ریشه یونانی demo به معنی مردم میآید، و پوپولیسم نیز از ریشه لاتین populus، باز هم به معنی مردم. ولی گذشته از این شباهت در ریشهشناسی دو کلمه، امروزه کاربرد این دو واژه چه تفاوتی دارند؟ چرا فیالمثل اوباما یک دموکرات نامیده میشود (فارغ از نام حزبش!)، و ترامپ یک پوپولیست؟ فرق مصدق دموکرات با احمدینژاد پوپولیست چیست؟
در واقع فرق ظریفی بین یک دموکرات و یک پوپولیست هست! شباهتشان در آن است که هر دو متکی به رای مردم و مقبولیت مردمیاند. ولی تفاوتِ ظریفشان در آن است که دموکرات، برخلاف پوپولیست، مورد تاییدِ قشر روشنفکر و دانشگاهی و بوروکرات و تکنوکرات و به خصوص اصحاب رسانههاست. این تاییدِ این ازمابهتران است که این دو را از هم متمایز میکند، حتی اگر این دو سیاستهایشان کاملاً یکی باشد، یا حتی اگر سیاستهای آن پوپولیستِ لعنتی بهتر و درستتر از این جنابِ دموکرات باشد.
مثلاً احمدینژاد، که پوپولیست اقتصادی مینامندش، در عمل و در سیاستهای اقتصادی چه فرق اساسی با دولتهای قبل و بعد از خود داشت؟ آیا افزایش نقدینگی و تورم در زمان او کمتر بود؟ نه آن که سیاستهایش درست بود، که مسلماً نبود! ولی این که احمدینژاد پوپولیست اقتصادی نامیده میشود، به خاطر ایننبود که در کل سیاستهای اقتصادیش خیلی بدتر از دیگر دولتها بود، بلکه به این خاطر بود که جماعت روشنفکر و بوروکرات دوستش نداشتند. در مقایسه، دولتِ میرحسین موسویِ دموکرات خیلی سیاستهای بدتری داشت، و حتی اگر آنها را به حساب جنگ بگذاریم، در زمان کاندیداتوریِ ریاستجمهوریش هم مشاورین اقتصادی که انتخاب کرده بود چیز بهتری را نوید نمیداد.
از آن طرف مصدق دموکرات نامیده میشود، همان مصدق که سیاستهای اقتصادیش چپی، و برنامه ملیسازی نفتش کلاً عوامفریبانه بود، همان مصدق که دموکراسی مملکت را خیابانی کرد، برخلاف قانون اساسی عمل کرد، و با لجبازیهایش یک شاه جوان که خیلی هم در کارها دخالت نمیکرد به سوی تبدیل به یک شاه همهکاره و مداخلهجو سوق داد....
یا چرا سیاستهای اوباما دموکراتیک است، ولی سیاستهای ترامپ پوپولیستی؟ واقعاً چه تفاوت اساسی در سیاستهای اقتصادی داشتند؟ هر دو ماشینهای چاپ پول در فِد (بانک مرکزی آمریکا) را با بالاترین سرعت روشن نگاه داشتند. اگر از این دو یکی عوامفریبانهتر عمل کرده باشد بیشک اوباما با برنامههای رفاه اجتماعیش است. همچنین در مورد سیاست خارجی و مداخلههای نظامی آمریکا! بر عکسِ تصور رایج، آنقدر که در زمان اوباما این مداخلهها زیاد بود در زمان ترامپ نبود! یا چرا باید سیاستهای اقتصادی ناسیونالیستی را پوپولیستی حساب کرد، ولی سیاستهای انترناسیونالیستی را، که به وضوح غیردموکراتیکاند، نه؟! چرا سیاستهای حمایتی ملیگرایانه از صنایع پوپولیستی شمرده میشود، ولی همکاری کامل کل شاکله سازمانهای بینالمللی مثل صندوق جهانی پول که به هیچ جا جوابگو نیستند و بوروکراسیهای بینالمللی بسیار ناکارآمدند دموکراتیک حساب شود؟
صحبت از درستی سیاستهای پوپولیستی نیست! صحبت از این است که تفاوتی بین دموکرات و پوپولیست نیست. دموکراسی در سطح بزرگ (کشوری) خواهناخواه به عوامفریبی و حکومت عوامفریبان میانجامد. در این باره در قسمت بعد بیشتر خواهم گفت....
(ادامه دارد)
🗽تکنولوژی به خودی خود بد نیست
⚜رضا دهدار
انقلاب صنعتی در طول قرن نوزدهم، فرآیند جدیدی که ما هماکنون در پیرامون خود می بینیم را آغاز کرد. وقتی که سرمایه داری، تصور و ساختار تولیدی جامعه را برهم زد. نکته مهم در ارتباط با ساختار جدید این بود که به افراد امکان میداد تا ثمره کار خود را به دست آورند، و با اجازه دادن به انباشت سرمایه، انگیزه هایی جدید و طلایی را برای کارگران و کارآفرینان فراهم کرد. انباشت سرمایه پیش نیاز جامعه مرفه است، بدون آن هیچ سرمایه گذاری پایدار یا رشد اقتصادی حاصل نمیشود.
با این حال بسیاری از مردم نگران این هستند که فناوری و تکنولوژی به زودی می تواند ما را از دور خارج کنند و در واقع عدهای هم هستند که معتقدند فناوریهای جدید ما را از بین میبرند. حتی کسی مثل استفان هاوکینگ پیشبینی کرده بود که رباتها سرانجام جهان را به دست می گیرند و از اینرو سرمایه داری را یک تهدید بزرگ تلقی میکرد و معتقد بود که رشد سریع تکنولوژی، نابرابری و فقر ناپایدار را به همراه خواهد داشت زیرا تکنیک های تولید خودکار، به جای نیروهای انسانی خواهد نشست. این گونه ترسها به نظرم ناشی از ناآگاهی نسبت به تاریخ اقتصادی است.
به تعبیر موری راتبارد؛ اقتصاددان مکتب اتریشی در کتاب "اقتصاد و دولت"، همواره کمبود نیروی کار وجود داشته است، به این معنی که ماشینها کار را منسوخ نمیکنند، بلکه به نوعی دستگاه های صرفه جویی در کار هستند که کالاها را به طرز چشمگیری ارزانتر در اختیار مصرف کنندگان میگذارند. نیروی انسانی همیشه برای برخی از فرآیندهای تولید - مانند نگهداری از ماشین آلات مورد نیاز است- بنابراین غیرقابل تصور است که هر صنعت نوینی بتواند بدون انسان دوام بیاورد. اما عدهای هم به درستی نگران این هستند که ابزارهای تکنولوژیک جدید به عنوان برگ برنده دولتها در امر کنترل و سرکوب مردم استفاده بشوند. نگارنده کلیت این حرف را رد نمیکند ولی دولتها از زمان پیدایششان از ابزارهای نوین متناسب با هر دورهای برای پیشبرد اهداف خود بهرهگیری کردهاند. دولتها از دستگاه هایی مثل گیوتین در اروپای قرون وسطی تا توپ های جنگی بر علیه حقوق فردی و شرافت بشر سوء استفاده کرده اند. بنابراین، دولت در هر دوره و بسته به زمان خود به اعمال خشونت علیه بشریت با استفاده از فنآوری همان دوره مبادرت ورزیده است. یک روز از فنآوری تبر، روز دیگر شمشیر و حالا تکنولوژی بایومتریک و این روند تا زمان سیطره دولت ادامه خواهد داشت.
همانگونه که فعالین بازار در قرن بیستم، در تأمین نیازها و خواستههای مردم از فنآوری جدید بهره بردند اما بالعکس دولتها از فنآوریهای جدید برای گسترش زرادخانه های تسلیحاتی شان استفاده کردند. هر دو جنگ جهانی اول و دوم در قرن بیستم دقیقا نتیجه افزایش باورنکردنی ثروت و رفاه بود. در قرن بیست و یکم نیز شرایط مانند سابق است و هیچ تغییری حاصل نشده. امروز هم، جهان درگیر جنگ و فاجعههایی است که توسط دولتها صورت گرفته است. مقصر اصلی روی آوردن فنآوری به سمت اهداف نابسامان ، دولت است. وگرنه اصل تکنولوژی که بد نیست.
بنابراین شاید مهمترین پرسش در زمانه ما این باشد که ما هرچقدر که به جلو پیش برویم ، چگونه از فنآوریهای جدید و فراگیر اطرافمان استفاده خواهیم کرد: به عنوان نیرویی به نفع بشریت و رهایی از بیماری هایمان، گسترش طول عمرمان و افزایش آسایش های مادی- یا به عنوان نیرویی واپس گرا که به درد و رنج و مرگ ما منتهی میشود که به ضرر ما عمل می کند؟ مسئله اصلی این است.
⚜رضا دهدار
انقلاب صنعتی در طول قرن نوزدهم، فرآیند جدیدی که ما هماکنون در پیرامون خود می بینیم را آغاز کرد. وقتی که سرمایه داری، تصور و ساختار تولیدی جامعه را برهم زد. نکته مهم در ارتباط با ساختار جدید این بود که به افراد امکان میداد تا ثمره کار خود را به دست آورند، و با اجازه دادن به انباشت سرمایه، انگیزه هایی جدید و طلایی را برای کارگران و کارآفرینان فراهم کرد. انباشت سرمایه پیش نیاز جامعه مرفه است، بدون آن هیچ سرمایه گذاری پایدار یا رشد اقتصادی حاصل نمیشود.
با این حال بسیاری از مردم نگران این هستند که فناوری و تکنولوژی به زودی می تواند ما را از دور خارج کنند و در واقع عدهای هم هستند که معتقدند فناوریهای جدید ما را از بین میبرند. حتی کسی مثل استفان هاوکینگ پیشبینی کرده بود که رباتها سرانجام جهان را به دست می گیرند و از اینرو سرمایه داری را یک تهدید بزرگ تلقی میکرد و معتقد بود که رشد سریع تکنولوژی، نابرابری و فقر ناپایدار را به همراه خواهد داشت زیرا تکنیک های تولید خودکار، به جای نیروهای انسانی خواهد نشست. این گونه ترسها به نظرم ناشی از ناآگاهی نسبت به تاریخ اقتصادی است.
به تعبیر موری راتبارد؛ اقتصاددان مکتب اتریشی در کتاب "اقتصاد و دولت"، همواره کمبود نیروی کار وجود داشته است، به این معنی که ماشینها کار را منسوخ نمیکنند، بلکه به نوعی دستگاه های صرفه جویی در کار هستند که کالاها را به طرز چشمگیری ارزانتر در اختیار مصرف کنندگان میگذارند. نیروی انسانی همیشه برای برخی از فرآیندهای تولید - مانند نگهداری از ماشین آلات مورد نیاز است- بنابراین غیرقابل تصور است که هر صنعت نوینی بتواند بدون انسان دوام بیاورد. اما عدهای هم به درستی نگران این هستند که ابزارهای تکنولوژیک جدید به عنوان برگ برنده دولتها در امر کنترل و سرکوب مردم استفاده بشوند. نگارنده کلیت این حرف را رد نمیکند ولی دولتها از زمان پیدایششان از ابزارهای نوین متناسب با هر دورهای برای پیشبرد اهداف خود بهرهگیری کردهاند. دولتها از دستگاه هایی مثل گیوتین در اروپای قرون وسطی تا توپ های جنگی بر علیه حقوق فردی و شرافت بشر سوء استفاده کرده اند. بنابراین، دولت در هر دوره و بسته به زمان خود به اعمال خشونت علیه بشریت با استفاده از فنآوری همان دوره مبادرت ورزیده است. یک روز از فنآوری تبر، روز دیگر شمشیر و حالا تکنولوژی بایومتریک و این روند تا زمان سیطره دولت ادامه خواهد داشت.
همانگونه که فعالین بازار در قرن بیستم، در تأمین نیازها و خواستههای مردم از فنآوری جدید بهره بردند اما بالعکس دولتها از فنآوریهای جدید برای گسترش زرادخانه های تسلیحاتی شان استفاده کردند. هر دو جنگ جهانی اول و دوم در قرن بیستم دقیقا نتیجه افزایش باورنکردنی ثروت و رفاه بود. در قرن بیست و یکم نیز شرایط مانند سابق است و هیچ تغییری حاصل نشده. امروز هم، جهان درگیر جنگ و فاجعههایی است که توسط دولتها صورت گرفته است. مقصر اصلی روی آوردن فنآوری به سمت اهداف نابسامان ، دولت است. وگرنه اصل تکنولوژی که بد نیست.
بنابراین شاید مهمترین پرسش در زمانه ما این باشد که ما هرچقدر که به جلو پیش برویم ، چگونه از فنآوریهای جدید و فراگیر اطرافمان استفاده خواهیم کرد: به عنوان نیرویی به نفع بشریت و رهایی از بیماری هایمان، گسترش طول عمرمان و افزایش آسایش های مادی- یا به عنوان نیرویی واپس گرا که به درد و رنج و مرگ ما منتهی میشود که به ضرر ما عمل می کند؟ مسئله اصلی این است.