🗽صلح با عثمانی در آماسیه
♻حیدر ولیزاده
آماسیه نام پیمانی است که بین شاه تهماسب یکم و سلطان سلیمان یکم در سال ۱۵۵۵ میلادی و در شهر آماسیه بسته شد. آماسیه اولین پیمان صلحی است که بین دولت ایران و عثمانی پس از جنگهای بیستساله به امضا رسید.این پیمان با مشخصکردن مرز ایران و عثمانی، پایانی بر جنگهای درازمدت دو کشور بود.
تمایل شاه تهماسب برای صلح
ایجاد صلح با تلاش شاه تهماسب اول آغاز شد. او با ارسال نامهای به سلیمان متذکر شد عثمانیها از حملات متعدد به ایران فایدهای نبرده و نخواهند برد و هرگز نخواهند توانست این کشور را جزء قلمرو خود در آورند. پس بهتر است که به جای جنگهای بیهوده، صلح بین دو کشور برقرار شود.
انعقاد پیمان صلح
سلطان سلیمان که درگیر مخالفت سرداران سپاه با لشکرکشیهای پرخرج و بیهوده به ایران بود، در اردوگاه آماسیه، سفیر ایران را پذیرفت و ضمن پذیرش نامه شاه تهماسب، آمادگی خود را برای برقراری پیمان صلح اعلام داشت. سرانجام در سال ۹۶۲ قمری، صلح برقرار گردید که در تاریخ به نام صلح آماسیه مشهور است.از این تاریخ تا پایان سلطنت تهماسب، هر دو کشور به رعایت مفاد صلح آماسیه اهمیت زیادی قائل بودند و روابط عثمانی و ایران رو به بهبودی گذاشت.
مفادهایی از قرارداد
بهموجب این قرارداد، ایالتهای آذربایجان، ارمنستان شرقی و گرجستان شرقی در اختیار دولت ایران قرار گرفت. گرجستان غربی، ارمنستان غربی و مناطق عراق کنونی به دولت عثمانی واگذار شد. در این قرارداد، سلطان عثمانی موافقت کرد که با پیروان مذهب شیعه با مدارا رفتار کند و از زوّار ایرانی که عازم مکه و مدینه هستند، حمایت کند. بهعلاوه، به فرماندهان مرزی نیز تأکید شود تا از صدور هرگونه دستوری که موجب منازعات مرزی شود، خودداری کنند.
آرامشی بیست ساله
شاه طهماسب، که پیوسته علاقهمند بود بین دو کشور مسلمان روابط صلحآمیز برقرار باشد، هم در زمان حیات سلطان سلیمان و هم پس از فوت او، قرارداد صلح آماسیه را محترم شمرد و تا آخرین روز حیات خود از هرگونه اقدامی که موجب ایجاد اختلاف بین دو کشور گردد، خودداری کرد. علاقهمندی شاه طهماسب به حفظ صلح باعث شد روابط دو کشور ایران و عثمانی تا اردوکشی مصطفیپاشا به قفقاز (۱۵۷۸) و شروع جنگ چلدر بدون درگیری نظامی پایدار بماند
♻حیدر ولیزاده
آماسیه نام پیمانی است که بین شاه تهماسب یکم و سلطان سلیمان یکم در سال ۱۵۵۵ میلادی و در شهر آماسیه بسته شد. آماسیه اولین پیمان صلحی است که بین دولت ایران و عثمانی پس از جنگهای بیستساله به امضا رسید.این پیمان با مشخصکردن مرز ایران و عثمانی، پایانی بر جنگهای درازمدت دو کشور بود.
تمایل شاه تهماسب برای صلح
ایجاد صلح با تلاش شاه تهماسب اول آغاز شد. او با ارسال نامهای به سلیمان متذکر شد عثمانیها از حملات متعدد به ایران فایدهای نبرده و نخواهند برد و هرگز نخواهند توانست این کشور را جزء قلمرو خود در آورند. پس بهتر است که به جای جنگهای بیهوده، صلح بین دو کشور برقرار شود.
انعقاد پیمان صلح
سلطان سلیمان که درگیر مخالفت سرداران سپاه با لشکرکشیهای پرخرج و بیهوده به ایران بود، در اردوگاه آماسیه، سفیر ایران را پذیرفت و ضمن پذیرش نامه شاه تهماسب، آمادگی خود را برای برقراری پیمان صلح اعلام داشت. سرانجام در سال ۹۶۲ قمری، صلح برقرار گردید که در تاریخ به نام صلح آماسیه مشهور است.از این تاریخ تا پایان سلطنت تهماسب، هر دو کشور به رعایت مفاد صلح آماسیه اهمیت زیادی قائل بودند و روابط عثمانی و ایران رو به بهبودی گذاشت.
مفادهایی از قرارداد
بهموجب این قرارداد، ایالتهای آذربایجان، ارمنستان شرقی و گرجستان شرقی در اختیار دولت ایران قرار گرفت. گرجستان غربی، ارمنستان غربی و مناطق عراق کنونی به دولت عثمانی واگذار شد. در این قرارداد، سلطان عثمانی موافقت کرد که با پیروان مذهب شیعه با مدارا رفتار کند و از زوّار ایرانی که عازم مکه و مدینه هستند، حمایت کند. بهعلاوه، به فرماندهان مرزی نیز تأکید شود تا از صدور هرگونه دستوری که موجب منازعات مرزی شود، خودداری کنند.
آرامشی بیست ساله
شاه طهماسب، که پیوسته علاقهمند بود بین دو کشور مسلمان روابط صلحآمیز برقرار باشد، هم در زمان حیات سلطان سلیمان و هم پس از فوت او، قرارداد صلح آماسیه را محترم شمرد و تا آخرین روز حیات خود از هرگونه اقدامی که موجب ایجاد اختلاف بین دو کشور گردد، خودداری کرد. علاقهمندی شاه طهماسب به حفظ صلح باعث شد روابط دو کشور ایران و عثمانی تا اردوکشی مصطفیپاشا به قفقاز (۱۵۷۸) و شروع جنگ چلدر بدون درگیری نظامی پایدار بماند
🗽ممالک محروسه در عهد قاجار
⚜عباس امانت
یک عامل تداوم نظام سیاسی در ایران به روشنی در دیرپایی مرزهای جغرافیایی - سیاسی به چشم می آید. آرامش و ثبات ارضی عهد قاجار، که به استثنای چند ضایعه در ولایات مرزی همچنان در سراسر قرن نوزده ادامه یافت، بر پایه یک واقعیت تاریخی بنا شده بود. سرحدات «ممالک محروسه ایران» - اصطلاحی که حداقل از زمان صفویه مرسوم شده بود - کمابیش همان مرزهای ایرانشهر قرن پنجم میلادی مذکور در اندرزنامه ساسانی، نامه تنسر، بود، و این همان مرزهایی بود که در قرن چهاردهم میلادی حمدالله مستوفی جغرافیدان و مؤلف نزهة القلوب به قلم آورد.
مرزهای ایران در عهد قاجاریه با امپراتوری عثمانی از غرب قفقاز و شرق آسیای صغیر امتداد داشت. با وجود زورآزمایی های دو دولت ایران و عثماني، که چندین بار موجب اشغال ایالات غربی ایران از جانب عثمانی ها شد، این مرز مشترک در طول زمان اساساً دست نخورده ماند. لشکر کشی کم و بیش ناموفق نادر در عراق عرب بر ضد عثمانی ها در نیمه دهه ۱۱۴۰ ه ق و تلاش ناکام کریم خان برای فتح بصره در ۱۱۹۳-۱۱۸۹ ه ق نشان داد که ایران قادر به تسخير دائمی سرزمینهای ماورای جبال زاگرس نیست. پادشاهان اول قاجاریه و سلاطین عثمانی معاصرشان هوس توسعه طلبی در این مرزهای ناآرام را در سر میپروراندند، با این همه به رغم منازعه بر سر طوایف کُرد و عرب کردستان و خوزستان و نیز درگیری بر سر زائران ایرانی در عتبات عالیات، خطوط اصلی این مرزها، که طبق معاهده آماسیه در ۱۵۵۵ میلادی تعيين شده بود، تغییر مهمی نیافت.
⚜عباس امانت
یک عامل تداوم نظام سیاسی در ایران به روشنی در دیرپایی مرزهای جغرافیایی - سیاسی به چشم می آید. آرامش و ثبات ارضی عهد قاجار، که به استثنای چند ضایعه در ولایات مرزی همچنان در سراسر قرن نوزده ادامه یافت، بر پایه یک واقعیت تاریخی بنا شده بود. سرحدات «ممالک محروسه ایران» - اصطلاحی که حداقل از زمان صفویه مرسوم شده بود - کمابیش همان مرزهای ایرانشهر قرن پنجم میلادی مذکور در اندرزنامه ساسانی، نامه تنسر، بود، و این همان مرزهایی بود که در قرن چهاردهم میلادی حمدالله مستوفی جغرافیدان و مؤلف نزهة القلوب به قلم آورد.
مرزهای ایران در عهد قاجاریه با امپراتوری عثمانی از غرب قفقاز و شرق آسیای صغیر امتداد داشت. با وجود زورآزمایی های دو دولت ایران و عثماني، که چندین بار موجب اشغال ایالات غربی ایران از جانب عثمانی ها شد، این مرز مشترک در طول زمان اساساً دست نخورده ماند. لشکر کشی کم و بیش ناموفق نادر در عراق عرب بر ضد عثمانی ها در نیمه دهه ۱۱۴۰ ه ق و تلاش ناکام کریم خان برای فتح بصره در ۱۱۹۳-۱۱۸۹ ه ق نشان داد که ایران قادر به تسخير دائمی سرزمینهای ماورای جبال زاگرس نیست. پادشاهان اول قاجاریه و سلاطین عثمانی معاصرشان هوس توسعه طلبی در این مرزهای ناآرام را در سر میپروراندند، با این همه به رغم منازعه بر سر طوایف کُرد و عرب کردستان و خوزستان و نیز درگیری بر سر زائران ایرانی در عتبات عالیات، خطوط اصلی این مرزها، که طبق معاهده آماسیه در ۱۵۵۵ میلادی تعيين شده بود، تغییر مهمی نیافت.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مدیریت بحران دولت در سیل اهواز
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ژیژک؛ جامعهشناس نئومارکسیست از ناامیدی لنین در اواخر عمرش می گوید
Forwarded from جناب گاو
23694.jpeg
331.9 KB
نمودار فوق توزیع مرگ ناشی از COVID-19 را در گروه های سنی و با ترکیب سنی جمعیت ایالات متحده مقایسه می کند که نشان دهنده تلفات نامتناسب بیماری برای افراد عمدتاً مسن است.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
⚜والتر ویلیامز
دموکراسی و آزادی یکسان نیستند. دموکراسی چیزی بیشتر از حاکمیت اوباش نیست، در حالی که آزادی به حاکمیت فرد اشاره دارد.
دموکراسی و آزادی یکسان نیستند. دموکراسی چیزی بیشتر از حاکمیت اوباش نیست، در حالی که آزادی به حاکمیت فرد اشاره دارد.
⚜میلتون فریدمن
ما در ایالات متحده و بسیاری از شما در این کشور که اینقدر خوش شانس بودهایم در جامعهای با میزان زیادی از آزادی متولد شویم، تمایل داریم آزادی را مسلم فرض کرده و آن را به عنوان حالت طبیعی بشر در نظر بگیریم. این امر در مورد مردم در کشورهایی مانند آفریقای جنوبی نسبت به مردم در ایالات متحده، انگلیس و سایر کشورهای غربی مقداری کمتر است و بنابراین من عمدتا از موضع کشور خودم صحبت میکنم. ما آزادی را مسلم میدانیم. هرچند واقعیت این است که وضعیت طبیعی بشر آزادی نیست بلکه ظلم و بدبختی است. در طول تاریخ، اقلیتی از جهان از آزادی برخوردار بودهاند و آن محدوده آزادی، رو به زوال بوده و رشد نکرده است.
ما در ایالات متحده و بسیاری از شما در این کشور که اینقدر خوش شانس بودهایم در جامعهای با میزان زیادی از آزادی متولد شویم، تمایل داریم آزادی را مسلم فرض کرده و آن را به عنوان حالت طبیعی بشر در نظر بگیریم. این امر در مورد مردم در کشورهایی مانند آفریقای جنوبی نسبت به مردم در ایالات متحده، انگلیس و سایر کشورهای غربی مقداری کمتر است و بنابراین من عمدتا از موضع کشور خودم صحبت میکنم. ما آزادی را مسلم میدانیم. هرچند واقعیت این است که وضعیت طبیعی بشر آزادی نیست بلکه ظلم و بدبختی است. در طول تاریخ، اقلیتی از جهان از آزادی برخوردار بودهاند و آن محدوده آزادی، رو به زوال بوده و رشد نکرده است.
علم اقتصاد یا مارکسیسم؟
کتاب فوق که در سال ۱۳۵۹ به چاپ نخست رسید تالیف ارنست ماندل؛ اقتصاددان و مبارز کمونیست با گرایشهای تروتسکیستی، است. ماندل از مغزهای متفکر جریان تروتسکیسم در سطح جهانی به شمار میآید.
جالب است بدانید عنوان اصلی این کتاب تئوری اقتصاد مارکسیستی است که برای نخستین بار در سال ۱۹۶۲ در دو جلد بهزبان فرانسوی بهچاپ رسید اما انتشارات خوارزمی عنوان جعلی علم اقتصاد را برای آن انتخاب کرد!
اقتصاد، سیاست، تاریخ و حتی ادبیات در ایران به لطف روشنفکران و احزاب سیاسی ناسیونال-سوسیالیسم تماماً اسیر افیون مارکسیسم و نحلههای مختلف آن است.
کتاب فوق که در سال ۱۳۵۹ به چاپ نخست رسید تالیف ارنست ماندل؛ اقتصاددان و مبارز کمونیست با گرایشهای تروتسکیستی، است. ماندل از مغزهای متفکر جریان تروتسکیسم در سطح جهانی به شمار میآید.
جالب است بدانید عنوان اصلی این کتاب تئوری اقتصاد مارکسیستی است که برای نخستین بار در سال ۱۹۶۲ در دو جلد بهزبان فرانسوی بهچاپ رسید اما انتشارات خوارزمی عنوان جعلی علم اقتصاد را برای آن انتخاب کرد!
اقتصاد، سیاست، تاریخ و حتی ادبیات در ایران به لطف روشنفکران و احزاب سیاسی ناسیونال-سوسیالیسم تماماً اسیر افیون مارکسیسم و نحلههای مختلف آن است.