.
محمد باقر خرازی دبیرکل حزب الله ایران (برادرزن مسعود خامنه‌ای) در اظهاراتی از صدور «فتوا» برای برخورد مرگبار با زنان بی‌حجاب و حتی مقابله مسلحانه با دولت سخن گفت و از این مواضع با عنوان «اسلام واقعی» دفاع کرد.

𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.

📓
آیا شهادتین باید بر پایه مشاهده مستقیم باشد یا بر اساس علم و بررسی قرآن؟

🔹 چگونه رفتار کنیم؟
ما شاهد مستقیم رابطه محمد با خدا و لحظه دریافت وحی نبوده‌ایم؛ بنابراین نباید ادعا کنیم چیزی را دیده‌ایم که ندیده‌ایم. اما این به معنی ناتوانی ما از بررسی ادعای رسالت نیست.
قرآن به‌عنوان سندی که ادعای وحی و رسالت را مطرح می‌کند، در اختیار ماست. بنابراین می‌توانیم بخوانیم، بررسی کنیم، تدبر کنیم و سپس بر اساس نتیجه‌ای که خودمان به آن رسیده‌ایم گواهی کنیم.
این تفاوت مهم است:
نقل کردن یک سخن ≠ گواهی کردن بر اساس شناخت
کسی که فقط می‌گوید «شنیده‌ام محمد رسول خداست»، سخن دیگران را نقل می‌کند؛ اما کسی که قرآن را خودش بررسی کرده و به این نتیجه رسیده است، گواهی خود را بر پایه شناخت شخصی قرار می‌دهد.
قرآن نیز گواهی را با علم همراه می‌کند:
«مگر کسانی که به حق گواهی می‌دهند، در حالی که می‌دانند.»

(زخرف، ۸۶)
و می‌گوید:
«از چیزی که به آن علم نداری پیروی مکن.»

(اسراء، ۳۶)
از طرف دیگر، قرآن نشان می‌دهد که صرف بر زبان آوردن گواهی، دلیل صدق آن نیست.
منافقان نزد محمد گفتند:
«گواهی می‌دهیم که تو قطعاً فرستاده خدایی»
اما خداوند در همان آیه می‌گوید:
«خدا گواهی می‌دهد که منافقان قطعاً دروغگویند.»

(منافقون، ۱)
پس حتی اگر جمله‌ای درست باشد، صرف گفتن آن به معنای گواهی صادقانه نیست.
قرآن اصطلاح «شهادتین» را نیز به‌عنوان یک فرمول عبادی یا شرط صریح مسلمان شدن مطرح نکرده است؛ بنابراین نباید این اصطلاح را به‌عنوان یک حکم مستقیم قرآنی معرفی کرد. اما مضمون این دو گواهی، یعنی یگانگی الله و رسالت محمد، در خود قرآن صریحاً آمده است.
بنابراین، اگر پس از مطالعه و بررسی قرآن به این نتیجه رسیدیم که:
«هیچ اله و معبودی جز الله نیست و محمد فرستاده خداست»
گواهی ما می‌تواند نتیجه بررسی و شناخت خودمان از قرآن باشد، نه ادعای مشاهده واقعه‌ای که شاهد آن نبوده‌ایم.

📖 ترجمه کامل آیات
منافقون، ۱
«هنگامی که منافقان نزد تو می‌آیند، می‌گویند: گواهی می‌دهیم که قطعاً تو فرستاده خدایی؛ و خدا می‌داند که قطعاً تو فرستاده اویی؛ و خدا گواهی می‌دهد که منافقان قطعاً دروغگویند.»
زخرف، ۸۶
«و کسانی را که به جای او می‌خوانند، مالک شفاعت نیستند؛ مگر کسانی که به حق گواهی می‌دهند و خود می‌دانند.»
آل‌عمران، ۱۸
«خدا گواهی داده است که هیچ معبودی جز او نیست، و فرشتگان و صاحبان علم نیز، در حالی که برپا دارنده عدالت است؛ هیچ معبودی جز او نیست؛ توانای شکست‌ناپذیر و حکیم است.»
اسراء، ۳۶
«و از چیزی که به آن علم نداری پیروی مکن؛ زیرا گوش و چشم و دل، همه مورد سؤال خواهند بود.»
زمر، ۱۷–۱۸
«پس بندگان مرا بشارت ده؛ همان کسانی که سخن را می‌شنوند و از بهترین آن پیروی می‌کنند. آنان کسانی‌اند که خدا هدایتشان کرده است و آنان همان خردمندان‌اند.»
ص، ۲۹
«این کتابی مبارک است که آن را بر تو نازل کردیم تا در آیات آن تدبر کنند و خردمندان پند گیرند.»
فتح، ۲۹
«محمد فرستاده خداست؛ و کسانی که با او هستند، در برابر کافران استوار و میان خودشان مهربان‌اند... خدا به کسانی از آنان که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده‌اند، آمرزش و پاداشی بزرگ وعده داده است.»
شوری، ۷
«و بدین‌گونه قرآنی عربی به تو وحی کردیم تا مردم مکه و کسانی را که پیرامون آن هستند هشدار دهی و از روز گرد آمدن که در آن تردیدی نیست بیم دهی؛ گروهی در بهشت‌اند و گروهی در آتش سوزان.»
محمد، ۱۹
«پس بدان که هیچ معبودی جز الله نیست و برای گناه خویش و برای مردان و زنان مؤمن آمرزش بخواه؛ و خدا محل رفت‌وآمد شما و جایگاه ماندگاری شما را می‌داند.»
حجرات، ۱۴
«بادیه‌نشینان گفتند: ایمان آورده‌ایم. بگو: ایمان نیاورده‌اید؛ بلکه بگویید اسلام آورده‌ایم؛ و هنوز ایمان در دل‌های شما وارد نشده است. و اگر خدا و فرستاده او را اطاعت کنید، از اعمال شما چیزی کم نمی‌کند؛ زیرا خدا بسیار آمرزنده و مهربان است.»
بقره، ۲۶۰
«و هنگامی که ابراهیم گفت: پروردگارا، به من نشان بده چگونه مردگان را زنده می‌کنی. گفت: آیا ایمان نیاورده‌ای؟ گفت: چرا، ولی برای اینکه قلبم آرام گیرد. گفت: پس چهار پرنده بگیر و آنها را نزد خود نگه دار، سپس بر هر کوهی بخشی از آنها را قرار بده، آنگاه آنها را فرا بخوان؛ شتابان به سوی تو خواهند آمد. و بدان که خدا توانای شکست‌ناپذیر و حکیم است.»
حجر، ۹۹
«و پروردگارت را عبادت کن تا یقین به سراغت آید.»

M.G as ✍

عضویت در گروه و بیان دیدگاه
📓 @qoranme
.

📓
شهادتین؛ تکرار یک جمله یا گواهی آگاهانه؟
وقتی می‌گوییم:

«شهادت می‌دهم هیچ اله و آلهه‌ای جز الله نیست و محمد فرستاده خداست»

آیا باید خودمان شاهد مستقیم رابطه محمد با خدا و لحظه دریافت وحی بوده باشیم؟
طبیعتاً نه. ما آن واقعه را ندیده‌ایم؛ اما این به معنی ناتوانی از بررسی ادعای رسالت نیست.
مثلاً در یک پرونده قضایی، هیأت رسیدگی لزوماً صحنه جرم را ندیده است؛ بلکه اسناد و شواهد را بررسی می‌کند و بر اساس نتیجه بررسی گواهی می‌دهد.
یا برای صدور گواهی سوءپیشینه یا عدم سوءپیشینه، صادرکننده تمام زندگی فرد را شخصاً مشاهده نکرده؛ بلکه سوابق موجود را بررسی می‌کند و بر اساس آن گواهی صادر می‌شود.
پس گواهی الزاماً نتیجه مشاهده مستقیم نیست؛ می‌تواند نتیجه بررسی اسناد و شواهد باشد.
در مورد رسالت محمد نیز ما شاهد رابطه او با خدا نبوده‌ایم، اما قرآن به‌عنوان سند موجود در اختیار ماست و می‌توانیم خود آن را مطالعه و بررسی کنیم.
قرآن می‌گوید:
«محمد فرستاده خداست.» (فتح، ۲۹)
و:
«بدین‌گونه قرآنی عربی به تو وحی کردیم...» (شوری، ۷)
نکته مهم‌تر اینکه منافقان نیز نزد محمد گفتند:
«نشهد إنک لرسول الله»؛ «گواهی می‌دهیم که تو فرستاده خدایی.»
اما خداوند بلافاصله آنان را دروغگو معرفی می‌کند. (منافقون، ۱)
پس صرف گفتن «گواهی می‌دهم» کافی نیست؛ گواهی باید با صدق و علم همراه باشد.
قرآن می‌گوید:
«مگر کسانی که به حق گواهی می‌دهند، در حالی که می‌دانند.» (زخرف، ۸۶)
و:
«از چیزی که به آن علم نداری پیروی مکن.» (اسراء، ۳۶)

🟢 چگونه رفتار کنیم؟

پس به جای اینکه ابتدا جمله‌ای را از دیگران بگیریم و فقط تکرار کنیم، می‌توانیم مسیر را از بررسی خود قرآن آغاز کنیم:

شنیدن → مطالعه قرآن → بررسی → تدبر → شناخت → ایمان → گواهی.

اگر هنوز بررسی نکرده‌ایم، صادقانه بگوییم: «نمی‌دانم.»
اگر بررسی کرده‌ایم اما هنوز به نتیجه نرسیده‌ایم، بگوییم: «هنوز به نتیجه نرسیده‌ام.»
و اگر خود قرآن را بررسی کرده و به نتیجه رسیده‌ایم، آنگاه گواهی ما می‌تواند گواهی شخصی و مسئولانه باشد.
چون مسئله فقط این نیست که چه می‌گوییم؛ مهم این است که بر چه اساسی می‌گوییم.
در نگاه قرآن‌محور:
گواهی نباید صرفاً تکرار یک جمله باشد؛ گواهی باید نتیجه شناخت و بررسی خود انسان باشد.

M.G as ✍

عضویت در گروه و بیان دیدگاه
📓 @qoranme
.

.
جهانگیر:
محمدباقر خرازی به دادگاه ویژه روحانیت احضار شد.

سخنگوی قوه قضائیه:
🔹️با توجه به کسوت روحانیت آقای خرازی، رسیدگی به اتهامات مطرح‌شده در صلاحیت دادگاه ویژه روحانیت قرار دارد و بلافاصله پس از اظهارات اخیر وی، اقدامات قانونی برای تحت تعقیب قرار دادن ایشان آغاز شد.

🔹️بر اساس آخرین اطلاعات، نام‌برده امروز به دادگاه ویژه روحانیت احضار شده و پرونده وی تحت تعقیب کیفری قرار گرفته است.

🔹️جزئیات بیشتر این پرونده پس از پایان بررسی‌ها و انتشار نتایج دادگاه به اطلاع عموم خواهد رسید.

𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.

.
فکرشو بکن تو ایران با مشتبا این کارو بکنن!؟

𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.

.
چرا با عراق صلح کردیم؟
‎آمریکا از اینم قوی‌تره

ولی ما پیروزیم
‎مرتبط هم می‌گوییم

𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.

.
تازگی‌ها رفتی استخر؟

𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.

.
امضای توافق‌نامه مشترک مکه بین عربستان، پاکستان و ترکیه

𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.

.
رونمایی از مجسمه ترامپ در محوطه‌ی جلوی کاخ سفید در واشنگتن دی‌سی

𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.

.
عمق تنگه به نفع کیه؟ ایران یا عمان؟

در تحلیل تحولات تنگه هرمز، معمولاً تمرکز بر رقابت‌های ژئوپلیتیکی، حضور نظامی و امنیت انرژی است؛ اما یکی از مهم‌ترین متغیرهایی که کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد، ویژگی‌های هیدروگرافی این آبراه است.

کارشناسان دریانوردی معتقدند عمق آب، بیش از آنکه یک ویژگی جغرافیایی باشد، عاملی تعیین‌کننده در طراحی مسیرهای کشتیرانی، ایمنی ناوبری و جابه‌جایی نفتکش‌های با آبخور بالا است. به همین دلیل، بسیاری از ترتیبات فنی و دریایی در تنگه هرمز طی دهه‌های گذشته بر پایه واقعیت‌های طبیعی این منطقه شکل گرفته، نه صرفاً ملاحظات سیاسی.

هم‌زمان با انتشار گزارش‌هایی درباره مذاکرات ایران و عمان بر سر بازنگری در مسیرهای عبور کشتی‌ها، تحلیلگران نیز یادآور شده‌اند که هرگونه تغییر در الگوی تردد، در نهایت باید با محدودیت‌های جغرافیایی این آبراه سازگار باشد. در عمل، ویژگی‌های طبیعی تنگه هرمز همچنان یکی از عوامل اصلی در تعیین مسیرهای ایمن برای ناوبری تجاری باقی می‌ماند.

شاید به…
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.

.
چرا اورانیوم غنی‌شده‌ی ایران برای حمله آمریکا بازدارنده‌گی نداشت؟

فواد ایزدی: چون اورانیوم داشتیم اما بمب نساختیم به ما حمله شد
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.

.
آمریکا ستیزی تا کجا و به چه قیمت و چه عنوانی باید ادامه داشته باشد؟

پزشکیان: وقتی می‌توانیم حق‌مان را با گفت‌وگو بگیریم، چرا باید بجـنـگـ.یم؟

رئیس_جمهور در گفت‌وگو با مردم در دومین سالروز تحلیف ریاست جمهوری: با گفت‌وگو توانستیم جـ.نـ.گ لبنان را متوقف کنیم، محاصره را برداریم و برخی تـ.حـ.ریم‌ها را کاهش دهیم. عده‌ای می‌خواهند بجنگـ.یم؛ همان چیزی که اسـ.رائیل می‌خواهد تا ما را وادار به تسلیم کند.

ما کوتاه نخواهیم آمد، اما وقتی حق‌مان را می‌توانیم از گفت‌وگو بگیریم، چرا باید همان مسیر اسـ.رائیل را ادامه دهیم؟

𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.

.
«اگر آمریکا و اسرائیل می‌خواستند مردم را بزنند، تجمعات شبانه را می‌زدند.»

𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.

.
براندازی از جمهوری اسلامی به حکومت اسلامی

𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.

.
توافق نظامی مکه در منطقه،
یا توافق صلح ابراهیم

کدام در برنده می‌شوند و باعث نظم نوین منطقه خواهد شد؟

فیدان: مصر پس از حل مسائل فنی به پیمان دفاعی مکه می‌پیوندد

هاکان فیدان، وزیر امور خارجه ترکیه، اعلام کرد انتظار می‌رود مصر پس از حل برخی مسائل فنی به توافق دفاع مشترک میان ترکیه، عربستان سعودی و پاکستان بپیوندد.

فیدان با اشاره به روابط آنکارا و قاهره گفت مصر «شریکی طبیعی در همه مسائل» است و ابراز امیدواری کرد این کشور در مرحله بعد به این چارچوب امنیتی بپیوندد. او همچنین تشکیل یک پلتفرم چهارجانبه با حضور ترکیه، عربستان سعودی، پاکستان و مصر را «بستر سیاسی بسیار مهم» توصیف کرد.

وزیر خارجه ترکیه تأکید کرد عربستان سعودی راهبردی برای جنگ با جمهوری اسلامی ایران ندارد و خواهان توقف خشونت‌ها در تنگه هرمز و حل اختلافات از طریق گفت‌وگو و توافق است.

رهبران ترکیه، عربستان سعودی و پاکستان روز جمعه «توافق دفاع مشترک مکه» را امضا کردند که بر اساس آن، حمله مسلحانه خارجی به هر یک از سه کشور، حمله به همه اعضای توافق تلقی می‌شود.

فیدان همچنین گفت کشورهایی که…

𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.

📓
نقل یک رفتار یا نقل روایت کامل؟

یکی از خطاهای رایج در نقل داستان‌های دینی این است که فقط رفتار انسان‌ها را نقل کنیم و از آن نتیجه بگیریم که پس خداوند نیز آن رفتار را تأیید کرده است.
در حالی که میان این دو تفاوت اساسی وجود دارد:
«فلانی چنین کرد»
با
«خداوند درباره این رفتار چه گفت و چه نتیجه‌ای برای آن بیان کرد»
یکی نیست.

در روایت‌های بشری ممکن است راوی فقط ظاهر یک رفتار را دیده و همان را نقل کرده باشد؛ اما از نیت، شرایط، نظر خداوند و حتی عاقبت آن رفتار اطلاعی نداشته باشد.
در قرآن، ماجرا در بسیاری از موارد کامل‌تر بیان می‌شود؛ یعنی علاوه بر رفتار انسان‌ها، واکنش، داوری و بازخورد خداوند نیز بیان می‌شود.
به همین دلیل، اگر روایتی از قرآن نقل می‌کنیم، نباید فقط یک بخش از آن را جدا کنیم؛ بلکه باید اصل رفتار، شرایط آن و بازخورد خداوند را در کنار هم ببینیم.

سه نمونه درباره توسل به رسولان، این موضوع را به‌خوبی نشان می‌دهد:

۱. پسران یعقوب
آنان به پدرشان گفتند:
«ای پدر ما، برای گناهان ما آمرزش بخواه.»
یعقوب نیز گفت:
«به‌زودی برای شما از پروردگارم آمرزش خواهم خواست.»
(یوسف، ۹۷–۹۸)
قرآن این درخواست و پاسخ یعقوب را نقل می‌کند؛ اما نتیجه این استغفار را در این آیات بیان نمی‌کند.
پس نمی‌توان سکوت قرآن را به‌عنوان تأیید یا رد نتیجه گرفت.

۲. قوم فرعون و موسی
آنان هنگام عذاب گفتند:
«ای موسی! پروردگارت را برای ما بخوان.»
(اعراف، ۱۳۴)
اما قرآن در ادامه می‌گوید خداوند عذاب را تا سرآمدی مقرر از آنان برداشت؛ سپس آنان پیمان شکستند، آیات خدا را تکذیب کردند و سرانجام غرق شدند.
(اعراف، ۱۳۵–۱۳۶)
پس قرآن صرفاً نمی‌گوید «از موسی درخواست کردند»؛ بلکه بازخورد و پایان ماجرا را نیز بیان می‌کند.

۳. منافقان و رسول
قرآن درباره گروهی می‌گوید:
«اگر آنان هنگامی که به خود ستم کردند نزد تو می‌آمدند و از خدا آمرزش می‌خواستند و رسول نیز برای آنان استغفار می‌کرد...»
(نساء، ۶۴)
اما درباره گروهی دیگر می‌گوید:
«برای آنان آمرزش بخواه یا نخواه... خدا هرگز آنان را نمی‌آمرزد.»
(توبه، ۸۰)
و درباره برخی نیز می‌گوید وقتی به آنان گفته شد نزد رسول بیایند تا برایشان استغفار کند، روی برگرداندند و تکبر کردند.
(منافقون، ۵)

بنابراین حتی در یک موضوع، نمی‌توان یک رفتار را جدا کرد و نتیجه کلی ساخت.
🔹 چگونه روایت را بررسی کنیم؟
وقتی با یک حدیث یا روایت روبه‌رو می‌شویم، فقط نپرسیم:

«آیا چنین رفتاری انجام شده است؟»

بلکه بپرسیم:
چه کسی انجام داد؟

در چه شرایطی؟

دقیقاً چه درخواستی مطرح شد؟

خداوند درباره آن چه گفت؟

نتیجه چه شد؟

در مورد روایت‌های بشری، ممکن است فقط رفتار انسان‌ها به ما رسیده باشد؛ اما قرآن در مواردی که این وقایع را نقل می‌کند، رفتار و بازخورد الهی را نیز در اختیار ما قرار می‌دهد.
بنابراین:
نقل یک رفتار ≠ تأیید آن رفتار
و حتی:
نقل یک بخش از قرآن ≠ انتقال کامل موضع قرآن درباره آن موضوع

در موضوعاتی مانند توسل و شفاعت، برای فهم درست باید هم رفتار انسان‌ها را دید و هم واکنش و داوری خداوند را؛ زیرا ممکن است چیزی در قرآن صرفاً به‌عنوان یک واقعه تاریخی نقل شده باشد، نه به‌عنوان الگویی که خداوند از ما خواسته است آن را تکرار کنیم.

M.G as ✍

عضویت در گروه و بیان دیدگاه
📓 @qoranme
.

📓
۱- پسران یعقوب؛ نقل یک درخواست، یا تأیید یک روش؟

یکی از نمونه‌هایی که در بحث توسل به پیامبران و رسولان مطرح می‌شود، ماجرای پسران یعقوب است.
قرآن می‌گوید پس از آشکار شدن حقیقت ماجرای یوسف، برادران او نزد پدرشان آمدند و گفتند:

«قَالُوا يَا أَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا إِنَّا كُنَّا خَاطِئِينَ»

«گفتند: ای پدر ما! برای گناهان ما آمرزش بخواه؛ ما خطاکار بودیم.»
یعقوب پاسخ داد:

«قَالَ سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّي إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ»

«گفت: به‌زودی برای شما از پروردگارم آمرزش خواهم خواست؛ زیرا اوست که بسیار آمرزنده و مهربان است.»
(یوسف، ۹۷–۹۸)
در نگاه اول ممکن است گفته شود:
«پس قرآن توسل به پیامبر را تأیید کرده است.»
اما آیا واقعاً چنین نتیجه‌ای از این دو آیه به دست می‌آید؟
اینجا باید بین نقل یک رفتار و تأیید آن رفتار از سوی خداوند تفاوت بگذاریم.
قرآن در اینجا ابتدا رفتار پسران یعقوب را نقل می‌کند. اما آیا آنان شخصیت‌هایی هستند که قرآن در داستان یوسف به‌عنوان الگوی رفتاری مثبت معرفی کرده باشد؟
خیر.
همین برادران پیش‌تر درباره یوسف تصمیم گرفتند او را از پدر جدا کنند، او را در چاه انداختند و سپس با دروغ، ماجرا را به شکل دیگری برای پدرشان تعریف کردند. قرآن جزئیات این رفتار را در آیات ۸ تا ۱۸ سوره یوسف روایت می‌کند.
بنابراین، درخواست آمرزش آنان از یعقوب در پایان داستان، از سوی شخصیت‌هایی مطرح می‌شود که قرآن خطای جدی آنان را پیش از این آشکار کرده است.
اما نکته مهم‌تر این است:
قرآن درخواست آنان را نقل می‌کند، پاسخ یعقوب را هم نقل می‌کند، ولی در همین بخش نتیجه استغفار یعقوب را بیان نمی‌کند.
یعنی قرآن نمی‌گوید:
«خداوند به سبب درخواست آنان از یعقوب، گناهانشان را بخشید.»
همچنین نمی‌گوید:
«این روش، شیوه‌ای است که خداوند برای همه مؤمنان قرار داده است.»
پس نمی‌توان از این آیه نتیجه گرفت:
«چون چنین درخواستی در قرآن آمده، پس توسل به پیامبران مورد تأیید خداوند است.»
اما از طرف دیگر، چون قرآن در اینجا نتیجه را بیان نکرده، نمی‌توان نیز ادعا کرد:
«قرآن این درخواست را صریحاً رد کرده است.»
آنچه با اطمینان می‌توان گفت این است:
قرآن وقوع این درخواست را گزارش کرده، اما در این بخش درباره نتیجه الهی آن داوری مستقیمی ارائه نکرده است.
و این دقیقاً همان نکته‌ای است که در بررسی احادیث بشری اهمیت پیدا می‌کند.
ممکن است یک روایت تاریخی فقط بگوید:
«پسران یعقوب از پدرشان خواستند برایشان آمرزش بخواهد.»
اما اگر همین ماجرا را از قرآن می‌گیریم، باید کل روایت قرآنی را ببینیم:
آنها چه کسانی بودند؟

چه کرده بودند؟

چرا چنین درخواستی کردند؟

یعقوب چه پاسخی داد؟

و خداوند در ادامه چه نتیجه‌ای بیان کرد؟
در این مورد، قرآن درباره سه بخش اول اطلاعات روشنی می‌دهد؛ اما درباره نتیجه استغفار یعقوب در همین بخش سکوت می‌کند.
پس سکوت را نباید تبدیل به حکم کرد.
این نکته در مقایسه با احادیث بشری بسیار مهم است؛ زیرا در یک نقل انسانی ممکن است فقط خود رفتار باقی مانده باشد و دیگر ندانیم خداوند درباره آن چه نظری داشته است.
اما قرآن، وقتی واقعه‌ای را روایت می‌کند، گاهی رفتار، زمینه، شخصیت افراد و حتی بازخورد خداوند و نتیجه نهایی را نیز بیان می‌کند.
بنابراین در بحث توسل نباید فقط بپرسیم:
«آیا کسی در گذشته از یک رسول یا پیامبر چنین درخواستی کرده است؟»
بلکه باید سؤال دقیق‌تری بپرسیم:
«قرآن درباره آن درخواست چه چیزی گفته و چه بازخوردی از سوی خداوند برای آن بیان کرده است؟»
در مورد پسران یعقوب، پاسخ قرآن این است:
درخواست آنان نقل شده، پاسخ یعقوب نقل شده، اما نتیجه استغفار در این بخش بیان نشده است.
بنابراین این آیات را نمی‌توان به‌تنهایی دلیل تأیید الهی توسل به پیامبران دانست.
و نکته قابل توجه دیگر این است که در نمونه‌های قرآنی مورد بررسی، درخواست واسطه‌گری از رسولان در مواردی از سوی شخصیت‌هایی نقل می‌شود که قرآن رفتارهای منفی یا خطاهای آنان را نیز آشکار کرده است؛ در حالی که صرف این نقل، آنها را به الگوی الهی تبدیل نمی‌کند.
پس یک اصل مهم:
نقل رفتار ≠ تأیید رفتار
و درباره این داستان به‌طور مشخص:
نقل درخواست پسران یعقوب ≠ تأیید توسل از سوی خداوند
برای فهم موضع قرآن، باید علاوه بر «آنچه مردم کردند»، به آنچه خداوند درباره آن گفت یا نگفت نیز توجه کنیم.

M.G as ✍

عضویت در گروه و بیان دیدگاه
📓 @qoranme
.

📓
۲- قوم فرعون؛ درخواست از موسی و آنچه خداوند در پایان ماجرا نشان داد
یکی از روشن‌ترین نمونه‌های درخواست مردم از یک رسول، ماجرای قوم فرعون و موسی است.
وقتی عذاب بر قوم فرعون فرود آمد، نزد موسی آمدند و گفتند:

«يَا مُوسَى ادْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِندَكَ ۖ لَئِن كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَلَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِي إِسْرَائِيلَ»

«ای موسی! پروردگارت را برای ما بخوان، به سبب عهدی که نزد تو دارد. اگر این عذاب را از ما برطرف کنی، حتماً به تو ایمان می‌آوریم و بنی‌اسرائیل را با تو روانه خواهیم کرد.»
(اعراف، ۱۳۴)
این آیه یک واقعیت تاریخی را گزارش می‌کند:
قوم فرعون از موسی خواستند برای آنان نزد پروردگارش دعا کند.
اما آیا صرف این درخواست به معنای تأیید این شیوه از سوی خداوند است؟
برای پاسخ، نباید آیه را جدا کنیم؛ باید ادامه روایت را ببینیم.
قرآن بلافاصله می‌گوید:

«فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُمُ الرِّجْزَ إِلَىٰ أَجَلٍ هُمْ بَالِغُوهُ إِذَا هُمْ يَنكُثُونَ»

«پس هنگامی که عذاب را تا سرآمدی که آنان به آن خواهند رسید از آنان برداشتیم، ناگهان پیمان خود را می‌شکستند.»
(اعراف، ۱۳۵)
و سپس:

«فَانتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَأَغْرَقْنَاهُمْ فِي الْيَمِّ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَكَانُوا عَنْهَا غَافِلِينَ»

«پس از آنان انتقام گرفتیم و آنان را در دریا غرق کردیم، زیرا آیات ما را تکذیب کردند و از آنها غافل بودند.»
(اعراف، ۱۳۶)
اینجا تفاوت میان نقل رفتار و روایت کامل قرآن کاملاً آشکار می‌شود.
اگر کسی فقط آیه ۱۳۴ را نقل کند، می‌تواند بگوید:
«قوم فرعون نزد موسی رفتند و از او خواستند برایشان نزد خدا دعا کند.»
این گزارش درست است.
اما اگر همین را دلیل تأیید توسل قرار دهیم، بخش مهمی از روایت قرآن را کنار گذاشته‌ایم.
قرآن در ادامه نمی‌گوید:
«موسی واسطه شد و به سبب وساطت او خداوند عذاب را برداشت.»
بلکه می‌گوید:
«فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُمُ الرِّجْزَ إِلَىٰ أَجَلٍ هُمْ بَالِغُوهُ»
یعنی خداوند عذاب را تا سرآمدی که آنان به آن خواهند رسید از آنان برداشت.
پس قرآن نتیجه را به عنوان یک اثر دائمی یا تأییدکننده درخواست آنان معرفی نمی‌کند.
بلکه بلافاصله رفتار بعدی آنان را آشکار می‌کند:
پیمان‌شکنی → تکذیب آیات → غرق شدن
این نکته بسیار مهم است؛ زیرا نشان می‌دهد صرف اینکه یک درخواست مطرح شده و پس از آن اتفاقی رخ داده، به معنای اثبات رابطه علت و معلولی میان آن درخواست و نتیجه نیست.
ممکن است کسی بگوید:
«آنها از موسی درخواست کردند و عذاب هم برداشته شد؛ پس دعای موسی مؤثر بوده است.»
اما قرآن چنین نتیجه‌ای را بیان نکرده است.
آنچه قرآن می‌گوید این است که خود خداوند عذاب را برداشت، آن هم تا یک سرآمد مشخص.
بنابراین، وقتی روایت را کامل می‌خوانیم، نمی‌توانیم از کنار واژه‌ها و ساختار آیه به سادگی عبور کنیم.

درخواست‌کنندگان چه کسانی بودند؟
نکته دیگری که نباید نادیده گرفته شود، شخصیت همین درخواست‌کنندگان است.
این افراد همان قوم و پیروان نظام فرعونی‌اند که قرآن در طول داستان، تکذیب، ظلم و مقابله آنان با آیات خدا را بارها بیان می‌کند.
در همین ماجرا نیز بعد از برطرف شدن عذاب، به جای وفاداری به وعده خود:
«إِذَا هُمْ يَنكُثُونَ»
پیمان خود را شکستند.
و سرانجام:
«بِأَنَّهُمْ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا»
به دلیل تکذیب آیات خدا گرفتار سرانجام خود شدند.
پس این نمونه نیز یک رفتار از سوی انسان‌هایی است که قرآن آنان را الگوی ایمان و اطاعت معرفی نمی‌کند.
بنابراین اگر یک حدیث بشری بگوید:
«قوم فرعون برای رفع عذاب نزد موسی رفتند و از او درخواست کردند»
این فقط بخشی از ماجراست.
روایت کامل قرآنی می‌گوید:
درخواست کردند → عذاب تا زمانی مقرر برداشته شد → پیمان شکستند → آیات را تکذیب کردند → غرق شدند.
در نتیجه، برای فهم این روایت نمی‌توان فقط «درخواست از موسی» را جدا کرد و بقیه داستان را نادیده گرفت.

تفاوت حدیث بشری و روایت قرآنی
در یک روایت انسانی ممکن است فقط رفتار مردم ثبت شود:
«آنها از موسی درخواست کردند.»
اما قرآن علاوه بر رفتار، بازخورد الهی و نتیجه تاریخی آن رفتار را نیز در اختیار ما می‌گذارد.
این تفاوت بسیار مهم است.
چون اگر ما فقط رفتار را نقل کنیم، ممکن است مخاطب تصور کند:
«پس خداوند این رفتار را تأیید کرده است.»
در حالی که روایت کامل قرآن چنین نتیجه‌ای به ما نمی‌دهد.
بلکه حتی پایان ماجرا، نتیجه‌ای کاملاً متفاوت دارد:
تکذیب آیات و غرق شدن.
بنابراین در بررسی هر حدیث یا روایت تاریخی درباره توسل، باید پرسید:
آیا فقط رفتار مردم را نقل می‌کنیم، یا بازخورد خداوند را هم می‌دانیم؟
در مورد قوم فرعون، قرآن این بازخورد را به‌روشنی در ادامه داستان بیان کرده است
.

قوم فرعون واقعاً از موسی درخواست کردند؛
اما وقوع این درخواست، به‌تنهایی دلیل تأیید الهی توسل نیست
M.G as ✍
📓 @qoranme
.

📓
۳- منافقان و رسول؛ از رجوع برای داوری تا استغفار و بازخورد خدا
در ماجرای منافقان، اگر فقط یک بخش از آیات را جدا کنیم، ممکن است تصور کنیم قرآن صرفاً می‌گوید:
«منافقان نزد رسول می‌رفتند، از او درخواست می‌کردند و رسول برایشان دعا می‌کرد.»
اما وقتی مجموعه آیات را کنار هم می‌گذاریم، می‌بینیم موضوع بسیار پیچیده‌تر است و قرآن اصل مراجعه، روش مراجعه، پذیرش یا رد حکم، استغفار خود افراد، استغفار رسول و در نهایت بازخورد خداوند را از هم تفکیک می‌کند.
نخست قرآن درباره گروهی می‌گوید:

«أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِمَا أُنزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنزِلَ مِن قَبْلِكَ يُرِيدُونَ أَن يَتَحَاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ وَقَدْ أُمِرُوا أَن يَكْفُرُوا بِهِ وَيُرِيدُ الشَّيْطَانُ أَن يُضِلَّهُمْ ضَلَالًا بَعِيدًا»

«آیا کسانی را ندیدی که گمان می‌کنند به آنچه بر تو نازل شده و آنچه پیش از تو نازل شده ایمان آورده‌اند، در حالی که می‌خواهند برای داوری نزد طاغوت بروند، با اینکه فرمان یافته‌اند به آن کفر ورزند؟ و شیطان می‌خواهد آنان را به گمراهی دوری بکشاند.»
(نساء، ۶۰)
سپس وقتی به آنان گفته می‌شود:

«تَعَالَوْا إِلَىٰ مَا أَنزَلَ اللَّهُ وَإِلَى الرَّسُولِ»

«بیایید به سوی آنچه خدا نازل کرده و به سوی رسول.»
آنان را می‌بینی که از تو روی می‌گردانند.
(نساء، ۶۱)
اما قرآن در ادامه یک معیار بسیار مهم برای پذیرش حکم رسول بیان می‌کند:

«فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّىٰ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنفُسِهِمْ حَرَجًا مِّمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا»

«پس نه، به پروردگارت سوگند، ایمان نمی‌آورند مگر آنکه تو را در اختلافاتی که میان آنان پیش آمده داور قرار دهند، سپس در دل‌های خود از آنچه حکم کرده‌ای احساس ناراحتی نکنند و کاملاً تسلیم باشند.»
(نساء، ۶۵)
این آیه فقط درباره مراجعه نیست؛ درباره پذیرش حکم نیز سخن می‌گوید.
پس یک چیز این است که انسان نزد رسول برود؛ چیز دیگر این است که حکم او را بپذیرد و در برابر آن مقاومت نکند.
اما موضوع استغفار نیز در قرآن با همین دقت بیان شده است.
قرآن می‌گوید:

«وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُوا أَنفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَّحِيمًا»

«و اگر آنان هنگامی که به خود ستم کردند نزد تو می‌آمدند و از خدا آمرزش می‌خواستند و رسول نیز برای آنان آمرزش می‌خواست، قطعاً خدا را توبه‌پذیر و مهربان می‌یافتند.»
(نساء، ۶۴)
اینجا یک نکته بسیار مهم وجود دارد که گاهی در نقل‌های مربوط به شفاعت و توسل نادیده گرفته می‌شود.
قرآن نمی‌گوید:
منافق نزد پیامبر می‌آید و از خود پیامبر آمرزش می‌خواهد.
ساختار آیه این است:
آنان نزد رسول می‌آیند←خودشان از خدا آمرزش می‌خواهند←رسول نیز برای آنان آمرزش می‌خواهد←خداوند توبه‌پذیر و مهربان است.
پس اگر بخواهیم آیه را دقیق نقل کنیم، نباید «استغفار از خدا» را حذف کنیم و فقط «استغفار رسول» را برجسته کنیم.
این تفاوت بسیار مهم است.
از طرف دیگر، قرآن درباره گروهی از منافقان می‌گوید:

«وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُولُ اللَّهِ لَوَّوْا رُءُوسَهُمْ وَرَأَيْتَهُمْ يَصُدُّونَ وَهُم مُّسْتَكْبِرُونَ»

«و هنگامی که به آنان گفته می‌شود: بیایید تا رسول خدا برای شما آمرزش بخواهد، سرهای خود را می‌گردانند و آنان را می‌بینی که با تکبر روی برمی‌گردانند.»
(منافقون ۵)
و درباره آنان می‌فرماید:

«اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لَا تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ ۖ إِن تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً فَلَن يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ...»

«برای آنان آمرزش بخواه یا آمرزش نخواه؛ اگر هفتاد بار هم برای آنان آمرزش بخواهی، خدا هرگز آنان را نمی‌آمرزد...»
(توبه ۸۰)
بنابراین در همین موضوع، قرآن چند وضعیت متفاوت را کنار هم قرار داده است:
گروهی برای داوری به جای مراجعه به حکم خدا و رسول، به طاغوت مراجعه می‌کنند.
گروهی از مراجعه به حکم خدا و رسول روی می‌گردانند.
در یک فرض قرآنی، اگر فرد خطاکار نزد رسول بیاید، خودش از خدا آمرزش بخواهد و رسول نیز برای او استغفار کند، خداوند توبه‌پذیر و مهربان است.
و درباره گروهی از منافقان، حتی آمرزش‌خواهی رسول نیز برای آنان سودی ندارد.
پس نمی‌توان همه این آیات را در یک جمله خلاصه کرد و گفت:
منافقان به پیامبر متوسل شدند و پیامبر واسطه آمرزش آنان شد.
این بیان، بخش مهمی از ساختار آیات را حذف می‌کند.
تفاوت نقل یک حدیث با روایت کامل قرآن
اینجا همان مسئله‌ای که در دو نمونه قبلی دیدیم، دوباره آشکار می‌شود.
ممکن است در یک نقل بشری فقط گفته شود:
منافقان نزد پیامبر می‌رفتند و پیامبر برای آنان استغفار می‌کرد.
اما اگر قرآن را مبنا قرار دهیم، باید بپرسیم:
چه کسانی بودند؟
M.G as ✍
@qoranme