📓
یک پرسش، اما یک چالش قرآنی

آیا خداوند در قرآن حتی یک مؤمنِ مورد تأیید را معرفی می‌کند که برای یک نیاز الهی، انسان، ملائکه یا مقربی را واسطه قرار داده باشد و خداوند نیز نتیجه مطلوب آن توسل را تأیید کرده باشد؟

در قرآن، صرفِ نقل یک درخواست، مساوی با تأیید آن نیست؛ باید شخصیت فرد، نوع درخواست، نتیجه و بازخورد خداوند هم‌زمان بررسی شود.

برای نمونه، درخواست قوم فرعون از موسی نقل شده، اما قرآن نتیجه را به پذیرش توسل آنان نسبت نمی‌دهد؛ در مقابل، در نساء-۶۴، نتیجه استغفار شخص و رسول، یافتن خدا به‌عنوان توبه‌پذیر و مهربان معرفی می‌شود.

پس سؤال اصلی این نیست که «آیا کسی در قرآن از دیگری درخواست کرده؟»؛ بلکه این است که آیا قرآن چنین رفتاری را در یک مؤمن، به‌عنوان الگوی موفق و مورد تأیید خدا، معرفی کرده است؟

اگر چنین مصداقی وجود دارد، آیه را بیاوریم و کل روایت، نتیجه و بازخورد الهی آن را با هم ببینیم.

📖 مستندات ترجمه آیات:

«[فرعون:] ای موسی! پروردگارت را برای ما بخوان؛ اگر این عذاب را از ما برطرف کنی، قطعاً به تو ایمان می‌آوریم و بنی‌اسرائیل را همراه تو خواهیم فرستاد.»اعراف-۱۳۴

«پس هنگامی که ما عذاب را از آنان [فرعون و همراهانش] برداشتیم، تا سرآمدی که آنان به آن می‌رسیدند، ناگهان پیمان خود را شکستند.»اعراف-۱۳۵

«و اگر آنان هنگامی که به خود ظلم کردند نزد تو می‌آمدند و از خدا آمرزش می‌خواستند و رسول نیز برای آنان طلب آمرزش می‌کرد، حتماً خدا را توبه‌پذیر و مهربان می‌یافتند.»نساء-۶۴

«[زکریا]پروردگارا! از نزد خودت فرزندی پاکیزه به من عطا کن؛ همانا تو شنونده دعایی.»آل‌عمران-۳۸

«پس فرشتگان او را [زکریا] در حالی که در محراب ایستاده بود ندا دادند: خداوند تو را به یحیی بشارت می‌دهد...»آل‌عمران-۳۹

«و خداوند برای کسانی که ایمان آورده‌اند، همسر فرعون را مثال می‌زند؛ هنگامی که گفت: پروردگارا! برای من نزد خودت خانه‌ای در بهشت بنا کن و مرا از فرعون و عمل او و از قوم ستمگر نجات ده.»تحریم-۱۱

مستندات آیات:

وَلَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ قَالُوا يَا مُوسَى ادْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِندَكَ لَئِن كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَلَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِي إِسْرَائِيلَ
اعراف-۱۳۴

فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُمُ الرِّجْزَ إِلَىٰ أَجَلٍ هُم بَالِغُوهُ إِذَا هُمْ يَنكُثُونَ
اعراف-۱۳۵

وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُوا أَنفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَّحِيمًا
نساء-۶۴

هُنَالِكَ دَعَا زَكَرِيَّا رَبَّهُ قَالَ رَبِّ هَبْ لِي مِن لَّدُنكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً إِنَّكَ سَمِيعُ الدُّعَاءِ
آل‌عمران-۳۸

فَنَادَتْهُ الْمَلَائِكَةُ وَهُوَ قَائِمٌ يُصَلِّي فِي الْمِحْرَابِ أَنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكَ بِيَحْيَىٰ مُصَدِّقًا بِكَلِمَةٍ مِّنَ اللَّهِ وَسَيِّدًا وَحَصُورًا وَنَبِيًّا مِّنَ الصَّالِحِينَ
آل‌عمران-۳۹

وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا لِّلَّذِينَ آمَنُوا امْرَأَتَ فِرْعَوْنَ إِذْ قَالَتْ رَبِّ ابْنِ لِي عِندَكَ بَيْتًا فِي الْجَنَّةِ وَنَجِّنِي مِن فِرْعَوْنَ وَعَمَلِهِ وَنَجِّنِي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ
تحریم-۱۱

‌
عضویت در گروه و بیان دیدگاه
📓 @qoran_alive

.
میزان جهاز همراه عروس از میزان مهریه زده بالاتر

سرگزی رئیس کمیسیون قضایی مجلس با اشاره به اینکه دادگاه حداکثر می‌تواند یک‌چهارم حقوق (حدود هفت‌ونیم میلیون تومان) را به عنوان قسط تعیین کند و قیمت هر سکه حدود ۱۸۰ میلیون تومان است، گفت: فرد با حقوق متوسط، تقریباً ۲۵ ماه زمان نیاز دارد تا یک سکه پرداخت کند و اگر متوسط سن ازدواج را ۲۵ سال در نظر بگیریم، چنین فردی تازه در حدود ۵۳ سالگی می‌تواند ۱۴ سکه را پرداخت کند.

برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.

👀
عاقبت چشم چرونی....

برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.

🚀
عاقبت موشک پرونی....

برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.

⛽️
بنزین مفت یا ایرانی مفت؟

نماینده مجلس: بنزین ما اصلاً ارزان نیست!

برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.

.
بلور یا کریستال؟

شاید در نگاه اول شبیه هم به نظر برسن، اما تفاوت‌هایی در شفافیت، درخشش، وزن، تراش و کیفیت انعکاس نور دارن که باعث میشه ظاهر و حس هرکدوم متفاوت باشه.

توی این ویدیو خیلی ساده براتون توضیح دادیم که چطور بلور و کریستال رو از هم تشخیص بدیم.

برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.

.
محمدباقر قالیباف، رییس مجلس شورای اسلامی، گفت تنگه هرمز تا زمان رفع محاصره، آزادسازی اموال بلوکه‌شده، رفع تحریم نفت و پایان تهدید و عملیات نظامی در همه جبهه‌ها و تحقق دیگر شروط تفاهم‌نامه باز نخواهد شد.

دیدگاه بگذارید←
Join → @xtooongo
‌

.
ترامپ گفت که در صورت مسدود ماندن تنگه هرمز کشور “عمان” را بمباران خواهد کرد. همزمان از بهبود روابط امریکا با کره شمالی یاد کرد و خواهان کاهش نقش امریکا در حمایت دشمنان کره در شرق آسیا شد.

برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.

.
باز هم ترامپ گوزگوز کن خالی‌بند

ترامب: پرونده ايران براى من تمام شده؛ وقت خود را با تهران تلف نمى‌کن.

دونالد ترامپ، رئيس‌جمهور آمريكا، در حاشيه اجلاس سران ناتو در آنكارا با لحنى تند عليه جمهورى اسلامى كفت از نظر او «پرونده ايران تمام شده» و ديكر تمايلى به مذاكره مستقيم با تهران ندارد.

ترامپ مقام هاى جمهورى اسلامى را «دروغكو»، «خشن» و «بيمار»

نوصيف كرد وكفت: «تا جايى كه به من مربوط مى شود، همه جيز تمام شده است. نمى خواهم وقت خود را با آنها تلف كنم.»

وى با وجود اين تاكيد كرد كه اكر مذاكره كنندكان امريكايى بخواهند، مى توانند به كَفت وكَوها ادامه دهند، اما به كَفته او، تهران بارها پس از نوافق، مواضع خود را تغيير داده و قابل اعتماد نيست.

ترامپ همجنين جمهورى اسلامى را به سركوب معترضان متهم كرد و مدعى شد اين حكومت دهها هزار نفر از معترضان را كشته است. او بار ديكر تأكيد كرد آمريكا هركز اجازه نخواهد داد ايران به سلاح هسته اى دست بابد.⁩

دیدگاه بگذارید←
Join → @xtooongo
‌

.
چرا عمان نمی‌تواند مثل ایران در برابر فشار آمریکا مقاومت کند؟

در این تحلیل، تفاوت میان تاب‌آوری ایران و برخی کشورهای منطقه در برابر فشارهای خارجی بررسی می‌شود؛ تفاوتی که به گفته کارشناس، بخش مهمی از آن به زیرساخت‌های داخلی و به‌ویژه نیروی انسانی بازمی‌گردد.

عمان از یک سو باید روابط خود با همسایه قدرتمندش، ایران، را حفظ کند و از سوی دیگر مراقب باشد وارد تقابلی نشود که هزینه‌های سنگینی برای ساختار سیاسی و اقتصادی این کشور به همراه داشته باشد.

اما مسئله فقط عمان نیست؛ در کشورهای حاشیه خلیج فارس، بخش قابل توجهی از نیروهای متخصص در حوزه‌هایی مانند مهندسی، پزشکی و فناوری را نیروهای خارجی تشکیل می‌دهند.

برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.

.
در مرکز اختلاف، مذاکرات ایران و عمان بر سر نحوه مدیریت کشتیرانی در هرمز قرار دارد. AP گزارش داده واشنگتن با بخش‌هایی از طرح، به‌ویژه نظارت مشترک ایران و عمان بر این آبراه، مخالف است. واشنگتن‌پست نیز پیش‌تر گزارش کرده بود تهران و مسقط به توافقی نزدیک شده‌اند که می‌تواند نقش ایران در مدیریت تنگه را رسمی‌تر کند

دیدگاه بگذارید←
Join → @xtooongo
‌

📓
توبه، صدقه و صلات رسول؛ چه کسی توبه را می‌پذیرد؟

در ادامه همان پرسش، این بار فقط به آیات توبه-۱۰۱ تا ۱۰۴ نگاه کنیم:
آیا در این آیات، بخشش این افراد به‌دلیل شفاعت رسول معرفی شده یا به‌دلیل توبه‌ای که خداوند آن را پذیرفته است؟
آیات با اشاره‌ای کوتاه به گروهی از منافقان آغاز می‌شود؛ کسانی که بخشی از وضعیتشان برای مردم آشکار نیست، اما خداوند آنان را می‌شناسد. سپس قرآن از گروه دیگری سخن می‌گوید که وضعیتشان کاملاً متفاوت است: به گناه خود اعتراف کرده‌اند، عمل صالح و عمل بد را درهم آمیخته‌اند و در مسیر بازگشت قرار گرفته‌اند.
اینجا نقطه مهم داستان است.
قرآن درباره این افراد نمی‌گوید آنان با توسل به رسول بخشیده شدند. بلکه ابتدا از اعتراف آنان به گناه سخن می‌گوید و سپس امید پذیرش توبه آنان را مستقیماً به خدا نسبت می‌دهد:

و گروهی دیگر به گناهان خود اعتراف کردند؛ عملی شایسته را با عملی بد درآمیختند. امید است خدا توبه آنان را بپذیرد؛ زیرا خداوند آمرزنده و مهربان است
توبه۱۰۲

سپس در آیه ۱۰۳، رسول مأمور می‌شود از اموال آنان صدقه بگیرد و برای آنان صلات داشته باشد:

از اموال آنان صدقه‌ای بگیر که به‌وسیله آن پاکشان و تزکیه‌شان کنی و برای آنان دعا کن؛ زیرا دعای تو مایه آرامش آنان است، و خداوند شنوا و داناست
توبه۱۰۳

اینجا باید به تعبیر خود آیه دقت کرد.
قرآن اثر صلات رسول را برای این افراد، «سَکَن» معرفی می‌کند؛ یعنی آرامش و اطمینان برای خود آنان.
آیه نمی‌گوید رسول با این صلات، خدا را برای بخشیدن آنان راضی یا متقاعد می‌کند.
از طرف دیگر، صدقه آنان نیز در آیه با تطهیر و تزکیه خودشان پیوند خورده است.
پس در این مجموعه، سه رفتار در کنار هم دیده می‌شود:
اعتراف به گناه، صدقه و بازگشت، و صلات رسول برای آرامش آنان.
اما پاسخ نهایی در آیه بعد داده می‌شود؛ آیه‌ای که موضوع را به‌صورت بسیار صریح جمع‌بندی می‌کند:

آیا ندانستند که خداست که توبه را از بندگانش می‌پذیرد و صدقات را می‌گیرد و اینکه خداوند بسیار توبه‌پذیر و مهربان است؟
توبه۱۰۴

اینجا دیگر مرجع پذیرش کاملاً روشن معرفی شده است:

اللَّهُ هُوَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ
یعنی خداست که توبه را می‌پذیرد

آیه نمی‌گوید این افراد دانستند که شفاعت رسول پذیرفته شده است.
نمی‌گوید صدقه آنان و صلات رسول باعث شده خداوند به‌واسطه رسول آنان را ببخشد.
بلکه آنان باید بدانند که خداوند توبه بندگانش را می‌پذیرد و خود او بسیار توبه‌پذیر و مهربان است.
بنابراین در این مجموعه، اگر بخواهیم دقیقاً بر اساس متن قرآن سخن بگوییم، محور اصلی توبه و پذیرش توبه است؛ نه اثبات شفاعت رسول.
حتی درباره رسول نیز قرآن نقش او را روشن کرده است: او برای آنان صلات دارد و این صلات مایه آرامش خود آنان است.
در نتیجه، این آیات یک الگوی قابل توجه ارائه می‌کنند: انسان گناه خود را می‌پذیرد، به سوی اصلاح بازمی‌گردد، صدقه می‌دهد، از صلات رسول بهره‌مند می‌شود و در نهایت با حقیقتی روبه‌رو می‌شود که قرآن صریحاً بیان کرده است:

خداست که توبه را می‌پذیرد.

پس اگر سؤال این باشد که «علت و مبنای بخشش این افراد در این آیات چیست؟»، پاسخ صریح قرآن، پذیرش توبه آنان توسط خداوند است؛ نه اینکه گفته شود شفاعت رسول پذیرفته شده است.
و شاید برجسته‌ترین نکته همین باشد:
قرآن در پایان این ماجرا، توجه آنان را به رسول به‌عنوان صاحب اختیار بخشش جلب نمی‌کند؛ بلکه به خود خدا توجه می‌دهد: «خداست که توبه را می‌پذیرد.»

توبه۱۰۱
وَمِمَّنْ حَوْلَكُم مِّنَ الْأَعْرَابِ مُنَافِقُونَ ۖ وَمِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ ۖ مَرَدُوا عَلَى النِّفَاقِ لَا تَعْلَمُهُمْ ۖ نَحْنُ نَعْلَمُهُمْ ۚ سَنُعَذِّبُهُم مَّرَّتَيْنِ ثُمَّ يُرَدُّونَ إِلَىٰ عَذَابٍ عَظِيمٍ
و از بادیه‌نشینانی که پیرامون شما هستند منافقانی هستند، و از اهل مدینه نیز گروهی بر نفاق خو گرفته‌اند؛ تو آنان را نمی‌شناسی، ما آنان را می‌شناسیم. به‌زودی آنان را دو بار عذاب می‌کنیم، سپس به سوی عذابی بزرگ بازگردانده می‌شوند

توبه۱۰۲
وَآخَرُونَ اعْتَرَفُوا بِذُنُوبِهِمْ خَلَطُوا عَمَلًا صَالِحًا وَآخَرَ سَيِّئًا عَسَى اللَّهُ أَن يَتُوبَ عَلَيْهِمْ ۚ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ
و گروهی دیگر به گناهان خود اعتراف کردند؛ عملی شایسته را با عملی بد درآمیختند. امید است خدا توبه آنان را بپذیرد؛ زیرا خداوند آمرزنده و مهربان است

توبه۱۰۳
خُذْ مِنْ أَمْوَالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَتُزَكِّيهِم بِهَا وَصَلِّ عَلَيْهِمْ ۖ إِنَّ صَلَاتَكَ سَكَنٌ لَّهُمْ ۗ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ
از اموال آنان صدقه‌ای بگیر که به‌وسیله آن پاکشان و تزکیه‌شان کنی و برای آنان دعا کن؛ زیرا دعای تو مایه آرامش آنان است، و خداوند شنوا و داناست

توبه۱۰۴
آیا ندانستند که خداست که توبه را از بندگانش می‌پذیرد و صدقات را می‌گیرد و اینکه خداوند بسیار توبه‌پذیر و مهربان است.

📓 @qoranme
.

.
خط ۹ مترو از کدوم محله‌ها رد می‌شه؟
خط ۹ مترو از محدوده دولت‌آباد در جنوب تهران تا چیتگر در غرب تهران ادامه پیدا می‌کنه و عملیات نصب دستگاه حفر تونل به زودی شروع می‌شه

برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.

.
آخرش تنگه بسته یا باز ؟؟؟

برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.

📓
توبه؛ بازگشت به خدا یا دل‌بستن به دعای خیر دیگران؟

وقتی خدا خود را توبه‌پذیر معرفی می‌کند، قرآن چه مسیری را برای انسان گناهکار قرار می‌دهد؟
توبه و استغفار مستقیم از خدا، یا دل‌بستن به دعای خیر دیگری، حتی اگر آن دیگری رسول خدا باشد؟

این پرسش را می‌توان با بررسی دقیق آیاتی که درباره توبه و استغفار سخن می‌گویند دنبال کرد.
مسئله فقط این نیست که قرآن مراجعه به رسول و استغفار او را نقل کرده است؛ مسئله مهم‌تر اینه که قرآن نتیجه این فرایند را چگونه به‌عنوان یک حکم الهی بیان می‌کند و چه مسیری را برای انسان قرار می‌دهد.

خدا در قرآن می‌گوید:

«و ما هیچ رسولی را نفرستادیم مگر آنکه به فرمان خدا اطاعت شود. و اگر آنان هنگامی که به خود ستم کردند نزد تو می‌آمدند و از خدا آمرزش می‌خواستند و رسول نیز برای آنان آمرزش می‌خواست، قطعاً خدا را توبه‌پذیر و مهربان می‌یافتند»
نساء۶۴

در این آیه، چند رفتار کنار هم قرار گرفته است: انسانِ گناهکار خودش از خدا استغفار می‌کند، نزد رسول می‌آید و رسول نیز برای او استغفار می‌کند.
اما نکته تعیین‌کننده این است که قرآن پس از این فرایند، چه چیزی را به انسان معرفی می‌کند؟ نمی‌گوید آنان رسول را بخشنده گناه یافتند یا پذیرش توبه را نتیجه استغفار رسول معرفی می‌کند؛ می‌گوید «خدا را توبه‌پذیر و مهربان می‌یافتند.»
بنابراین اگر استغفار رسول را دعای خیر برای توبه‌کننده بدانیم، نباید خودبه‌خود از آن نتیجه بگیریم که انسان برای پذیرفته شدن توبه باید به دعای دیگری، حتی رسول خدا، دل ببندد.
این موضوع در توبه۱۰۳ نیز اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. خداوند به رسول می‌گوید:

«از اموال آنان صدقه‌ای بگیر که آنان را به وسیله آن پاک و تزکیه کنی و برای آنان دعا کن؛ زیرا دعای تو مایه آرامش آنان است، و خداوند شنوا و داناست.»
توبه۱۰۳

اینجا قرآن حتی برای صلات رسول، یک اثر مشخص بیان می‌کند: «سَکَنٌ لَّهُمْ»؛ مایه آرامش آنان.
این تعبیر بسیار مهم است. یعنی باید مراقب باشیم نقش دعای رسول را بدون دلیل از «آرامش و اطمینان دادن به توبه‌کننده» به «واسطه‌ای برای متقاعد کردن خداوند به بخشش» تبدیل نکنیم.
سپس آیه بعد، یعنی توبه-۱۰۴، مسیر را روشن‌تر بیان می‌کند:

«آیا ندانستند که خداست که توبه را از بندگانش می‌پذیرد و صدقات را می‌گیرد و اینکه خداوند بسیار توبه‌پذیر و مهربان است؟»
توبه۱۰۴

بنابراین حتی در جایی که رسول صدقه آنان را می‌گیرد و برای آنان صلات می‌کند، قرآن انسان را دوباره به خدا و پذیرش توبه توسط خدا متوجه می‌کند.

اینجا یک شباهت بسیار مهم وجود دارد که ممکن است به‌راحتی از آن غفلت شود: در نساء۶۴ نیز انسان خودش «فاستغفروا الله» دارد و در توبه-۱۰۳ و ۱۰۴ نیز توبه، صدقه و صلات رسول در نهایت در چارچوب پذیرش توبه توسط خدا قرار می‌گیرد.
اگر این شباهت نادیده گرفته شود، ممکن است نقش دعای رسول آن‌قدر برجسته شود که اصل مسیر توبه و بازگشت انسان به خدا به حاشیه برود و «دعای دیگری برای من» جای «بازگشت خودم به خدا» را بگیرد.
از اینجا باید میان دو موضوع تفاوت گذاشت:
دعای رسول برای انسان یک موضوع است؛

دل‌بستن به رسول به‌عنوان واسطه پذیرش توبه نزد خدا موضوع دیگری است.
قرآن در نساء-۶۴ وجود دعای رسول را بیان می‌کند، اما اگر بخواهیم از آن یک قاعده عمومی بسازیم که «بدون مراجعه به رسول یا یک مقرب، توبه پذیرفته نمی‌شود»، باید چنین شرطی را نیز از خود قرآن اثبات کنیم.
این مسئله امروز اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ زیرا رسول در میان ما حضور ندارد تا انسان گناهکار نزد او برود و از او بخواهد برایش استغفار کند. اگر این مراجعه شرط پذیرش توبه باشد، تکلیف انسان امروز چیست؟ آیا راه توبه او ناقص شده است؟
یا اینکه اصل مسیر همچنان همان چیزی است که قرآن بارها معرفی می‌کند: انسان از گناه خود بازگردد، از خدا استغفار کند و به سوی خدا توبه کند؛ و در زمان حضور رسول، دعای او نیز می‌توانست برای توبه‌کننده نقش هدایت، دعا و آرامش داشته باشد.
پس مسئله، رد کردن دعای رسول نیست. مسئله این است که حدود نقش آن را از خود قرآن بفهمیم.
پرسش اساسی
آیا قرآن برای انسانِ گناهکار، مسیر «توبه و استغفار و بازگشت به خدا» را قرار داده است، یا مسیر «دل‌بستن به دعای خیر دیگری، حتی اگر آن دیگری رسول خدا یا یکی از مقربان باشد»؟
اگر تفاوت این دو مسیر را جدی نگیریم، ممکن است به‌جای آنکه انسان را به خدا و توبه خودش متوجه کنیم، او را به جست‌وجوی واسطه و دل‌بستن به استغفار دیگران سوق دهیم.
و شاید دقیقاً همین‌جا باشد که باید از خودمان بپرسیم:
قرآن می‌خواهد انسان به چه کسی دل ببندد؛ به دعای خیر دیگران یا به توبه و استغفار خودش در برابر خدای توبه‌پذیر؟

أَلَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ هُوَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ وَيَأْخُذُ الصَّدَقَاتِ وَأَنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ
توبه۱۰۴

M.G as ✍
📓 @qoranme
.

📓
وقتی دعای رسول را با راه توبه اشتباه می‌گیریم؟

یک پرسش مهم :

آیا قرآن می‌خواهد انسان به جای توبه و استغفار خودش، به دعای خیر دیگران دل ببندد؛ حتی اگر آن دیگری خودِ رسول خدا باشد؟

در آیات مربوط به توبه و استغفار رسول، یک نکته ظریف وجود دارد که اگر نادیده گرفته شود، ممکن است معنای آیه کاملاً تغییر کند.
در نساء-۶۴، قرآن می‌گوید کسانی که به خود ستم کرده‌اند، نزد رسول می‌آیند، خودشان از خدا طلب آمرزش می‌کنند و رسول نیز برای آنان استغفار می‌کند. نتیجه‌ای که آیه بیان می‌کند این نیست که «استغفار رسول موجب بخشش آنان شد»، بلکه می‌گوید:

«و اگر آنان هنگامی که به خود ستم کردند نزد تو می‌آمدند و از خدا آمرزش می‌خواستند و رسول نیز برای آنان آمرزش می‌خواست، قطعاً خدا را توبه‌پذیر و مهربان می‌یافتند.»

پس در خود آیه، توبه و استغفار انسان حذف نشده تا جای خود را به استغفار رسول بدهد.

اما در توبه-۱۰۳، حتی یک مرحله فراتر می‌رویم. خداوند به رسول فرمان می‌دهد از اموال آنان صدقه بگیرد و برای آنان صلات کند:

«از اموال آنان صدقه‌ای بگیر که آنان را به وسیله آن پاک و تزکیه کنی و برای آنان دعا کن؛ زیرا دعای تو مایه آرامش آنان است، و خداوند شنوا و داناست.»

اینجا حتی دریافت صدقه و صلات رسول، به فرمان مستقیم خدا انجام می‌شود. با این حال، قرآن اثر صلات رسول را چگونه معرفی می‌کند؟

«إِنَّ صَلَاتَكَ سَكَنٌ لَّهُمْ»؛ دعای تو مایه آرامش آنان است.

یعنی قرآن به‌جای اینکه بگوید رسول با دعای خود خدا را برای بخشیدن آنان متقاعد می‌کند، اثر صلات او را برای خود مراجعه‌کنندگان بیان می‌کند: آرامش و اطمینان.
و بلافاصله در توبه-۱۰۴ می‌گوید:

«آیا ندانستند که خداست که توبه را از بندگانش می‌پذیرد و صدقات را می‌گیرد و اینکه خداوند بسیار توبه‌پذیر و مهربان است؟»

این کنار هم قرار گرفتن بسیار مهم است:
توبه انسان، صدقه انسان، صلات رسول، آرامش انسان و سپس بیان پذیرش توبه توسط خدا.

اگر فقط جمله «رسول برای آنان استغفار می‌کند» را جدا کنیم و بقیه ساختار آیات را کنار بگذاریم، ممکن است از دعای خیر رسول به مفهوم واسطه بودن رسول در پذیرش توبه برسیم؛ در حالی که این دو ادعا یکی نیستند.
چرا این موضوع اهمیت دارد؟

چون همین برداشت می‌تواند بعدها به یک نظام وابستگی تبدیل شود: انسان به‌جای اینکه خودش توبه کند و از خدا استغفار کند، به دنبال کسی برود که برای او استغفار کند و تصور کند بخشش او وابسته به دعای آن شخص است.

اگر چنین برداشتی حتی درباره خود رسول خدا نیازمند دقت است، نسبت دادن چنین جایگاهی به افراد دیگر نیازمند دلیل بسیار محکم‌تری خواهد بود.

حتی اگر بگوییم رسول برای توبه‌کنندگان دعا می‌کند، باز هم باید نقش این دعا را درست بفهمیم: قرآن می‌گوید صلات او «سَکَنٌ لَهُمْ» است؛ یعنی مایه آرامش آنان.

بنابراین دلخوش شدن به دعای خیر رسول با توبه کردن و بازگشت به خدا دو موضوع متفاوت‌اند.

رسول می‌تواند برای انسان دعا کند؛ اما این نباید جای توبه انسان را بگیرد.
رسول می‌تواند برای انسان استغفار کند؛ اما این نباید به معنای انتقال اختیار پذیرش توبه از خدا به انسان دیگری تلقی شود.
و اگر قرآن حتی پس از صدقه‌ای که به فرمان خدا به رسول داده می‌شود و صلاتی که رسول برای آنان انجام می‌دهد، تأکید می‌کند:

«خداست که توبه را می‌پذیرد»

پس باید در برابر هر ادعایی که انسان را به دل‌بستن به استغفار دیگران دعوت می‌کند، دقت بیشتری داشته باشیم.
مسئله، انکار دعای خیر رسول نیست؛ مسئله این است که دعای رسول را با راه توبه اشتباه نگیریم.

پرسش اساسی

اگر حتی در زمان حضور خود رسول، انسان باید خودش از خدا استغفار کند و قرآن در نهایت خدا را توبه‌پذیر معرفی می‌کند، چرا باید راه توبه انسان را از بازگشت مستقیم به خدا، به دل‌بستن به دعای خیر دیگران تغییر دهیم؟

شاید ظرافت این آیات دقیقاً در همین باشد:
رسول برای انسان دعا می‌کند؛ اما انسان برای بخشش، باید خودش به خدا بازگردد.

M.G as ✍
بیان دیدگاه
📓 @qoranme

📜 مستندات
نساء-۶۴

وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ ۚ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُوا أَنفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَّحِيمًا

توبه-۱۰۳

خُذْ مِنْ أَمْوَالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَتُزَكِّيهِم بِهَا وَصَلِّ عَلَيْهِمْ ۖ إِنَّ صَلَاتَكَ سَكَنٌ لَّهُمْ ۗ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ

توبه-۱۰۴

أَلَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ هُوَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ وَيَأْخُذُ الصَّدَقَاتِ وَأَنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ

‌

📓
اگر دعای رسول علت بخشش بود، چرا قرآن پذیرش توبه را به توبه‌کننده نسبت می‌دهد؟

یک نکته بسیار مهم در آیات سوره توبه وجود دارد که در بحث استغفار، شفاعت و توسل نباید از کنار آن ساده گذشت:

قرآن درباره منافقان می‌گوید حتی اگر رسول برای آنان هفتاد بار استغفار کند، آمرزیده نمی‌شوند؛ اما درباره گروهی که توبه کرده‌اند و حتی رسول برای آنان صلات کرده و صدقه‌شان را دریافت کرده است، باز هم قرآن نمی‌گوید توبه آنان به‌وسیله دعای رسول پذیرفته شد.

🔹 منافقان؛ حتی هفتاد بار استغفار رسول
خداوند درباره منافقان می‌فرماید:

«برای آنان آمرزش بخواه یا برایشان آمرزش نخواه؛ اگر هفتاد بار نیز برای آنان آمرزش بخواهی، خدا هرگز آنان را نمی‌آمرزد؛ زیرا آنان به خدا و رسول او کافر شدند و خدا قوم فاسق را هدایت نمی‌کند.»توبه-۸۰

پس اگر استغفار رسول به‌خودی‌خود علت قطعی آمرزش بود، اینجا هفتاد بار استغفار نباید بی‌اثر می‌بود.

بنابراین:
استغفار رسول، به‌تنهایی تضمین‌کننده آمرزش نیست.

🔹 اما گروهی که توبه کردند
قرآن درباره گروه دیگری می‌گوید:

«و گروهی دیگر به گناهان خود اعتراف کردند؛ عمل شایسته‌ای را با عملی دیگر که بد بود درآمیختند؛ امید است خدا توبه آنان را بپذیرد؛ زیرا خدا آمرزنده و مهربان است.»توبه-۱۰۲

سپس به رسول دستور می‌دهد:

«از اموال آنان صدقه‌ای بگیر که آنان را پاک و تزکیه کنی و برای آنان صلات کن؛ زیرا صلات تو برای آنان مایه آرامش است، و خدا شنوا و داناست.»توبه-۱۰۳

اینجا با یک وضعیت بسیار خاص روبه‌رو هستیم:

اعتراف به گناه + توبه + صدقه + دریافت صدقه توسط خود رسول + صلات رسول برای آنان

اگر قرار بود نتیجه این باشد که:
«رسول برای آنان دعا کرد، پس خدا به‌وسیله دعای رسول توبه‌شان را پذیرفت»

این دقیقاً همان جایی بود که قرآن می‌توانست چنین چیزی را بیان کند.

اما آیه بعد چه می‌گوید؟
🔹 خداست که توبه را می‌پذیرد

«آیا ندانستند که خداست که توبه را از بندگانش می‌پذیرد و صدقات را می‌گیرد و اینکه خداوند بسیار توبه‌پذیر و مهربان است؟»

توبه-۱۰۴

دقت کنید:
قرآن نمی‌گوید:
«رسول برای آنان صلات کرد، پس توبه‌شان به‌وسیله رسول پذیرفته شد.»

حتی نمی‌گوید:
«خدا به‌واسطه دعای رسول توبه آنان را پذیرفت.»

بلکه می‌گوید:

«خداست که توبه را از بندگانش می‌پذیرد.»
یعنی توبه را بنده انجام می‌دهد و پذیرش آن را خداوند انجام می‌دهد.

🔹 پس صلات رسول چه نتیجه‌ای دارد؟
خود آیه ۱۰۳ پاسخ را داده است:

«إِنَّ صَلَاتَكَ سَكَنٌ لَهُمْ»

یعنی:
«همانا صلات تو برای آنان مایه آرامش است.»
پس قرآن یک تفاوت مهم را حفظ می‌کند:
صلات رسول برای آرامش انسان است؛ پذیرش توبه انسان با خداست.
دعای رسول را نمی‌توان بدون دلیل قرآنی به معنای «راضی کردن خدا برای بخشیدن انسان» دانست.
🔹 نکته بسیار مهم‌تر
اینجا رسول، یک انسان عادی نیست.
او رسول خداست، در زمان حیاتش حضور دارد، به فرمان خدا صدقه مردم را دریافت می‌کند و برای آنان صلات می‌کند.
با وجود همه اینها، قرآن باز هم نمی‌گوید:
«توبه آنان به سبب دعای رسول پذیرفته شد.»
بلکه بلافاصله انسان را متوجه این حقیقت می‌کند:
«خداست که توبه را از بندگانش می‌پذیرد.»
بنابراین اگر حتی در مورد خود رسول و در زمان حیات او چنین وابستگی‌ای برای پذیرش توبه بیان نشده، چگونه می‌توان از این آیات نتیجه گرفت که انسان برای پذیرفته شدن توبه‌اش باید به دعای شخص دیگری دل ببندد؟
🔹 یک مرز مهم
ممکن است رسول برای انسان دعا کند.
ممکن است دعای او برای انسان آرامش‌بخش باشد.
اما این با این ادعا تفاوت دارد که:
پذیرش توبه انسان به دعای رسول وابسته است.
آیات ۸۰ و ۱۰۲ تا ۱۰۴ سوره توبه دقیقاً ارزش بررسی همین مرز را نشان می‌دهند:
منافقان حتی با هفتاد بار استغفار رسول آمرزیده نمی‌شوند.
و درباره توبه‌کنندگان نیز با وجود صدقه و صلات رسول، قرآن پذیرش توبه را به دعای رسول نسبت نمی‌دهد؛ بلکه می‌گوید:

«خداست که توبه را از بندگانش می‌پذیرد.»

❓ پرسش اساسی
اگر حتی در زمان حیات رسول، وقتی او شخصاً صدقه را دریافت می‌کند و برای توبه‌کنندگان صلات می‌کند، قرآن باز هم می‌گوید خداست که توبه را می‌پذیرد، چرا باید این آیات را به‌گونه‌ای تفسیر کنیم که راه توبه انسان را از خود خدا و توبه خودش به دعای دیگران وابسته کند؟

شاید پیام اصلی این آیات همین باشد:

رسول می‌تواند برای انسان دعا کند؛ اما توبه را انسان انجام می‌دهد و خداست که آن را می‌پذیرد.
M.G as ✍
بیان دیدگاه
📓 @qoranme

.
حمیدرضا حاجی‌بابایی، نایب‌رئیس دوم مجلس، روز پنجشنبه ۲۹ مردادماه در گفت‌وگو با خبرگزاری فارس با اشاره به تحولات مرتبط با تنگه هرمز و تلاش برخی کشورها برای ایجاد مسیرهای جایگزین انتقال نفت، گفت: «کسی که امروز خط لوله می‌کشد تا تنگه هرمز را تضعیف کند، در واقع به ما موشک می‌زند. نباید اجازه دهیم خطوط لوله جدید ایجاد شود.»
او با تاکید بر اینکه احداث این مسیرها در راستای منافع ایالات متحده است، افزود: «هر کشوری که در زمینه فناوری یا اطلاعات به آمریکا کمک کند، عملا وارد جنگ با ما شده است. احداث خطوط لوله‌ای نظیر فجیره و ینبع برای کاستن از اهمیت راهبردی تنگه هرمز، مصداق بارز جنگ و حمله موشکی علیه کشور است و پاسخ ما باید ممانعت از ایجاد چنین خطوطی باشد.»

این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که شبه‌نظامیان حوثی یمن، وابسته به جمهوری اسلامی، در هفته‌های اخیر با حمله به کشتی‌های حاضر تنگه باب‌المندب تلاش کرده‌اند صادرات انرژی از این آبراه را مختل کنند.

از سوی دیگر، مرکز…

برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.

📓
شفاعت در بنی‌اسرائیل؛ یک راهکار عمومی یا یک گزارش تاریخی؟

اگر مراجعه به انسان برگزیده برای آمرزش، یک راهکار عمومی در دین بنی‌اسرائیل بوده است، چرا قرآن همان بنی‌اسرائیل را از روزی می‌ترساند که شفاعت در آن پذیرفته نمی‌شود یا سودی نمی‌رساند؟

در داستان یوسف، پس از آشکار شدن خطای برادران، آنان به پدرشان یعقوب مراجعه کردند و گفتند:

«ای پدر ما، برای گناهان ما آمرزش بخواه؛ ما خطاکار بوده‌ایم.»

یعقوب نیز پاسخ داد:

«به‌زودی از پروردگارم برای شما آمرزش می‌خواهم؛ همانا او آمرزنده و مهربان است.»

در نگاه اول ممکن است گفته شود:
این همان مراجعه به یک بنده برگزیده برای آمرزش است و بنابراین یک راهکار دینی برای شفاعت را اثبات می‌کند.

اما برای چنین نتیجه‌ای باید یک نکته بسیار مهم را در نظر گرفت:
قرآن فقط درخواست برادران و وعده یعقوب را گزارش می‌کند.

قرآن نمی‌گوید یعقوب در ادامه حتماً استغفار کرد.
نمی‌گوید خداوند استغفار او را پذیرفت.
نمی‌گوید برادران یوسف به‌سبب دعای یعقوب بخشیده شدند.
و مهم‌تر از همه، نمی‌گوید این شیوه را به‌عنوان یک راهکار عمومی برای آمرزش مؤمنان قرار داده است.

بنابراین نمی‌توان صرف وجود این گزارش را مساوی با اثبات یک قاعده عمومی شفاعت دانست.

اما یک مسئله بسیار جدی درباره بنی‌اسرائیل
یعقوب خود از بنی‌اسرائیل است و برادران یوسف نیز بخشی از همان تبارند.

اکنون به دو هشدار صریح قرآن درباره بنی‌اسرائیل توجه کنیم.

خداوند می‌فرماید:

«وَاتَّقُوا يَوْمًا لَا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئًا وَلَا يُقْبَلُ مِنْهَا شَفَاعَةٌ وَلَا يُؤْخَذُ مِنْهَا عَدْلٌ وَلَا هُمْ يُنْصَرُونَ»

یعنی:

«و از روزی بترسید که هیچ کس چیزی از دیگری را دفع نمی‌کند، از او شفاعتی پذیرفته نمی‌شود، فدیه‌ای از او گرفته نمی‌شود و آنان یاری نخواهند شد.»

بقره-۴۸
و همین مضمون دوباره درباره بنی‌اسرائیل مطرح می‌شود:

«وَاتَّقُوا يَوْمًا لَا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئًا وَلَا يُقْبَلُ مِنْهَا عَدْلٌ وَلَا تَنْفَعُهَا شَفَاعَةٌ وَلَا هُمْ يُنْصَرُونَ»

یعنی:

«و از روزی بترسید که هیچ کس چیزی از دیگری را دفع نمی‌کند، فدیه‌ای از او پذیرفته نمی‌شود، شفاعتی به او سود نمی‌رساند و آنان یاری نخواهند شد.»

بقره-۱۲۳

دقت کنیم که قرآن در این دو آیه تعبیر «روز قیامت» را به کار نبرده است؛ بلکه می‌گوید:

«از روزی بترسید که...»

و سپس ویژگی آن روز را بیان می‌کند.
پس نباید چیزی بیشتر از متن آیه به آن اضافه کنیم.

اینجا یک پرسش اساسی شکل می‌گیرد
اگر ماجرای برادران یوسف قرار است ثابت کند که:
«مراجعه به انسان برگزیده برای آمرزش، یک راهکار عمومی و روتین شفاعت در دین است»
پس این دو هشدار درباره بنی‌اسرائیل چگونه باید فهمیده شوند؟

آیا قرآن از یک طرف یک راهکار عمومی شفاعت را برای آنان قرار داده و از طرف دیگر همان قوم را از روزی می‌ترساند که شفاعت در آن پذیرفته نمی‌شود یا سودی نمی‌رساند؟

یا اینکه ماجرای یوسف صرفاً گزارش یک واقعه تاریخی است و نباید از آن، بدون تصریح قرآن، یک قانون عمومی برای همه مؤمنان ساخت؟

نکته‌ای که نباید نادیده گرفته شود
حتی اگر بگوییم یعقوب در ادامه برای فرزندانش استغفار کرده، باز هم یک سؤال باقی است:

نتیجه چه شد؟

قرآن نتیجه نهایی آن استغفار را بیان نکرده است.

این تفاوت بسیار مهم است.
چون برای اثبات یک راهکار دینی نمی‌توان فقط گفت:
«درخواست شد و وعده‌ای داده شد.»
باید دید قرآن درباره نتیجه، تأیید و جایگاه آن رفتار چه گفته است.

در اینجا قرآن نتیجه را به ما اعلام نمی‌کند.
بنابراین نمی‌توان با قطعیت گفت:

«خداوند به‌وسیله استغفار یعقوب، برادران یوسف را بخشید.»

این جمله چیزی است که در متن قرآن نیامده است.

مسئله اصلی؛ شفاعت یا توبه؟
در نتیجه، بحث بر سر انکار وجود هر نوع شفاعت در قرآن نیست.

بحث دقیق‌تر این است:

آیا قرآن از داستان برادران یوسف، یک روش عمومی برای مؤمنان ساخته است که برای آمرزش گناهان خود به انسان‌های مقرب مراجعه کنند؟

برای اثبات چنین ادعایی، صرف یک گزارش تاریخی کافی نیست.

به‌خصوص وقتی:

قرآن نتیجه استغفار یعقوب را بیان نکرده است.
قرآن نگفته برادران به‌سبب دعای یعقوب بخشیده شدند.

قرآن این رفتار را به‌صورت یک دستور عمومی برای مؤمنان بیان نکرده است.
در مقابل، درباره بنی‌اسرائیل از روزی سخن گفته که شفاعت در آن پذیرفته نمی‌شود یا سود نمی‌رساند.

پس باید میان «وقوع یک رفتار» و «معرفی آن رفتار به‌عنوان راهکار عمومی الهی» تفاوت گذاشت.

پرسش نهایی

آیا می‌توان از یک درخواست استغفار در داستان یوسف، که حتی نتیجه نهایی آن در قرآن بیان نشده است، یک راهکار عمومی و روتین برای شفاعت ساخت؛ در حالی که همان قرآن درباره بنی‌اسرائیل از روزی هشدار می‌دهد که شفاعت در آن پذیرفته نمی‌شود و سود نمی‌رساند؟
M.G as ✍
بیان دیدگاه
📓 @qoranme
.