This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
.
آخرش تنگه بسته یا باز ؟؟؟
برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
آخرش تنگه بسته یا باز ؟؟؟
برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
Forwarded from قرآن
📓
توبه؛ بازگشت به خدا یا دل‌بستن به دعای خیر دیگران؟
وقتی خدا خود را توبه‌پذیر معرفی می‌کند، قرآن چه مسیری را برای انسان گناهکار قرار می‌دهد؟
توبه و استغفار مستقیم از خدا، یا دل‌بستن به دعای خیر دیگری، حتی اگر آن دیگری رسول خدا باشد؟
این پرسش را می‌توان با بررسی دقیق آیاتی که درباره توبه و استغفار سخن می‌گویند دنبال کرد.
مسئله فقط این نیست که قرآن مراجعه به رسول و استغفار او را نقل کرده است؛ مسئله مهم‌تر اینه که قرآن نتیجه این فرایند را چگونه به‌عنوان یک حکم الهی بیان می‌کند و چه مسیری را برای انسان قرار می‌دهد.
خدا در قرآن می‌گوید:
اما نکته تعیین‌کننده این است که قرآن پس از این فرایند، چه چیزی را به انسان معرفی می‌کند؟ نمی‌گوید آنان رسول را بخشنده گناه یافتند یا پذیرش توبه را نتیجه استغفار رسول معرفی می‌کند؛ می‌گوید «خدا را توبه‌پذیر و مهربان می‌یافتند.»
بنابراین اگر استغفار رسول را دعای خیر برای توبه‌کننده بدانیم، نباید خودبه‌خود از آن نتیجه بگیریم که انسان برای پذیرفته شدن توبه باید به دعای دیگری، حتی رسول خدا، دل ببندد.
این موضوع در توبه۱۰۳ نیز اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. خداوند به رسول می‌گوید:
این تعبیر بسیار مهم است. یعنی باید مراقب باشیم نقش دعای رسول را بدون دلیل از «آرامش و اطمینان دادن به توبه‌کننده» به «واسطه‌ای برای متقاعد کردن خداوند به بخشش» تبدیل نکنیم.
سپس آیه بعد، یعنی توبه-۱۰۴، مسیر را روشن‌تر بیان می‌کند:
اینجا یک شباهت بسیار مهم وجود دارد که ممکن است به‌راحتی از آن غفلت شود: در نساء۶۴ نیز انسان خودش «فاستغفروا الله» دارد و در توبه-۱۰۳ و ۱۰۴ نیز توبه، صدقه و صلات رسول در نهایت در چارچوب پذیرش توبه توسط خدا قرار می‌گیرد.
اگر این شباهت نادیده گرفته شود، ممکن است نقش دعای رسول آن‌قدر برجسته شود که اصل مسیر توبه و بازگشت انسان به خدا به حاشیه برود و «دعای دیگری برای من» جای «بازگشت خودم به خدا» را بگیرد.
از اینجا باید میان دو موضوع تفاوت گذاشت:
دعای رسول برای انسان یک موضوع است؛
دل‌بستن به رسول به‌عنوان واسطه پذیرش توبه نزد خدا موضوع دیگری است.
قرآن در نساء-۶۴ وجود دعای رسول را بیان می‌کند، اما اگر بخواهیم از آن یک قاعده عمومی بسازیم که «بدون مراجعه به رسول یا یک مقرب، توبه پذیرفته نمی‌شود»، باید چنین شرطی را نیز از خود قرآن اثبات کنیم.
این مسئله امروز اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ زیرا رسول در میان ما حضور ندارد تا انسان گناهکار نزد او برود و از او بخواهد برایش استغفار کند. اگر این مراجعه شرط پذیرش توبه باشد، تکلیف انسان امروز چیست؟ آیا راه توبه او ناقص شده است؟
یا اینکه اصل مسیر همچنان همان چیزی است که قرآن بارها معرفی می‌کند: انسان از گناه خود بازگردد، از خدا استغفار کند و به سوی خدا توبه کند؛ و در زمان حضور رسول، دعای او نیز می‌توانست برای توبه‌کننده نقش هدایت، دعا و آرامش داشته باشد.
پس مسئله، رد کردن دعای رسول نیست. مسئله این است که حدود نقش آن را از خود قرآن بفهمیم.
پرسش اساسی
آیا قرآن برای انسانِ گناهکار، مسیر «توبه و استغفار و بازگشت به خدا» را قرار داده است، یا مسیر «دل‌بستن به دعای خیر دیگری، حتی اگر آن دیگری رسول خدا یا یکی از مقربان باشد»؟
اگر تفاوت این دو مسیر را جدی نگیریم، ممکن است به‌جای آنکه انسان را به خدا و توبه خودش متوجه کنیم، او را به جست‌وجوی واسطه و دل‌بستن به استغفار دیگران سوق دهیم.
و شاید دقیقاً همین‌جا باشد که باید از خودمان بپرسیم:
قرآن می‌خواهد انسان به چه کسی دل ببندد؛ به دعای خیر دیگران یا به توبه و استغفار خودش در برابر خدای توبه‌پذیر؟
📓 @qoranme
.
توبه؛ بازگشت به خدا یا دل‌بستن به دعای خیر دیگران؟
وقتی خدا خود را توبه‌پذیر معرفی می‌کند، قرآن چه مسیری را برای انسان گناهکار قرار می‌دهد؟
توبه و استغفار مستقیم از خدا، یا دل‌بستن به دعای خیر دیگری، حتی اگر آن دیگری رسول خدا باشد؟
این پرسش را می‌توان با بررسی دقیق آیاتی که درباره توبه و استغفار سخن می‌گویند دنبال کرد.
مسئله فقط این نیست که قرآن مراجعه به رسول و استغفار او را نقل کرده است؛ مسئله مهم‌تر اینه که قرآن نتیجه این فرایند را چگونه به‌عنوان یک حکم الهی بیان می‌کند و چه مسیری را برای انسان قرار می‌دهد.
خدا در قرآن می‌گوید:
«و ما هیچ رسولی را نفرستادیم مگر آنکه به فرمان خدا اطاعت شود. و اگر آنان هنگامی که به خود ستم کردند نزد تو می‌آمدند و از خدا آمرزش می‌خواستند و رسول نیز برای آنان آمرزش می‌خواست، قطعاً خدا را توبه‌پذیر و مهربان می‌یافتند»در این آیه، چند رفتار کنار هم قرار گرفته است: انسانِ گناهکار خودش از خدا استغفار می‌کند، نزد رسول می‌آید و رسول نیز برای او استغفار می‌کند.
نساء۶۴
اما نکته تعیین‌کننده این است که قرآن پس از این فرایند، چه چیزی را به انسان معرفی می‌کند؟ نمی‌گوید آنان رسول را بخشنده گناه یافتند یا پذیرش توبه را نتیجه استغفار رسول معرفی می‌کند؛ می‌گوید «خدا را توبه‌پذیر و مهربان می‌یافتند.»
بنابراین اگر استغفار رسول را دعای خیر برای توبه‌کننده بدانیم، نباید خودبه‌خود از آن نتیجه بگیریم که انسان برای پذیرفته شدن توبه باید به دعای دیگری، حتی رسول خدا، دل ببندد.
این موضوع در توبه۱۰۳ نیز اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. خداوند به رسول می‌گوید:
«از اموال آنان صدقه‌ای بگیر که آنان را به وسیله آن پاک و تزکیه کنی و برای آنان دعا کن؛ زیرا دعای تو مایه آرامش آنان است، و خداوند شنوا و داناست.»اینجا قرآن حتی برای صلات رسول، یک اثر مشخص بیان می‌کند: «سَکَنٌ لَّهُمْ»؛ مایه آرامش آنان.
توبه۱۰۳
این تعبیر بسیار مهم است. یعنی باید مراقب باشیم نقش دعای رسول را بدون دلیل از «آرامش و اطمینان دادن به توبه‌کننده» به «واسطه‌ای برای متقاعد کردن خداوند به بخشش» تبدیل نکنیم.
سپس آیه بعد، یعنی توبه-۱۰۴، مسیر را روشن‌تر بیان می‌کند:
«آیا ندانستند که خداست که توبه را از بندگانش می‌پذیرد و صدقات را می‌گیرد و اینکه خداوند بسیار توبه‌پذیر و مهربان است؟»بنابراین حتی در جایی که رسول صدقه آنان را می‌گیرد و برای آنان صلات می‌کند، قرآن انسان را دوباره به خدا و پذیرش توبه توسط خدا متوجه می‌کند.
توبه۱۰۴
اینجا یک شباهت بسیار مهم وجود دارد که ممکن است به‌راحتی از آن غفلت شود: در نساء۶۴ نیز انسان خودش «فاستغفروا الله» دارد و در توبه-۱۰۳ و ۱۰۴ نیز توبه، صدقه و صلات رسول در نهایت در چارچوب پذیرش توبه توسط خدا قرار می‌گیرد.
اگر این شباهت نادیده گرفته شود، ممکن است نقش دعای رسول آن‌قدر برجسته شود که اصل مسیر توبه و بازگشت انسان به خدا به حاشیه برود و «دعای دیگری برای من» جای «بازگشت خودم به خدا» را بگیرد.
از اینجا باید میان دو موضوع تفاوت گذاشت:
دعای رسول برای انسان یک موضوع است؛
دل‌بستن به رسول به‌عنوان واسطه پذیرش توبه نزد خدا موضوع دیگری است.
قرآن در نساء-۶۴ وجود دعای رسول را بیان می‌کند، اما اگر بخواهیم از آن یک قاعده عمومی بسازیم که «بدون مراجعه به رسول یا یک مقرب، توبه پذیرفته نمی‌شود»، باید چنین شرطی را نیز از خود قرآن اثبات کنیم.
این مسئله امروز اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ زیرا رسول در میان ما حضور ندارد تا انسان گناهکار نزد او برود و از او بخواهد برایش استغفار کند. اگر این مراجعه شرط پذیرش توبه باشد، تکلیف انسان امروز چیست؟ آیا راه توبه او ناقص شده است؟
یا اینکه اصل مسیر همچنان همان چیزی است که قرآن بارها معرفی می‌کند: انسان از گناه خود بازگردد، از خدا استغفار کند و به سوی خدا توبه کند؛ و در زمان حضور رسول، دعای او نیز می‌توانست برای توبه‌کننده نقش هدایت، دعا و آرامش داشته باشد.
پس مسئله، رد کردن دعای رسول نیست. مسئله این است که حدود نقش آن را از خود قرآن بفهمیم.
پرسش اساسی
آیا قرآن برای انسانِ گناهکار، مسیر «توبه و استغفار و بازگشت به خدا» را قرار داده است، یا مسیر «دل‌بستن به دعای خیر دیگری، حتی اگر آن دیگری رسول خدا یا یکی از مقربان باشد»؟
اگر تفاوت این دو مسیر را جدی نگیریم، ممکن است به‌جای آنکه انسان را به خدا و توبه خودش متوجه کنیم، او را به جست‌وجوی واسطه و دل‌بستن به استغفار دیگران سوق دهیم.
و شاید دقیقاً همین‌جا باشد که باید از خودمان بپرسیم:
قرآن می‌خواهد انسان به چه کسی دل ببندد؛ به دعای خیر دیگران یا به توبه و استغفار خودش در برابر خدای توبه‌پذیر؟
أَلَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ هُوَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ وَيَأْخُذُ الصَّدَقَاتِ وَأَنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُM.G as ✍
توبه۱۰۴
📓 @qoranme
.
Forwarded from قرآن
📓
وقتی دعای رسول را با راه توبه اشتباه می‌گیریم؟
یک پرسش مهم :
آیا قرآن می‌خواهد انسان به جای توبه و استغفار خودش، به دعای خیر دیگران دل ببندد؛ حتی اگر آن دیگری خودِ رسول خدا باشد؟
در آیات مربوط به توبه و استغفار رسول، یک نکته ظریف وجود دارد که اگر نادیده گرفته شود، ممکن است معنای آیه کاملاً تغییر کند.
در نساء-۶۴، قرآن می‌گوید کسانی که به خود ستم کرده‌اند، نزد رسول می‌آیند، خودشان از خدا طلب آمرزش می‌کنند و رسول نیز برای آنان استغفار می‌کند. نتیجه‌ای که آیه بیان می‌کند این نیست که «استغفار رسول موجب بخشش آنان شد»، بلکه می‌گوید:
اما در توبه-۱۰۳، حتی یک مرحله فراتر می‌رویم. خداوند به رسول فرمان می‌دهد از اموال آنان صدقه بگیرد و برای آنان صلات کند:
«إِنَّ صَلَاتَكَ سَكَنٌ لَّهُمْ»؛ دعای تو مایه آرامش آنان است.
یعنی قرآن به‌جای اینکه بگوید رسول با دعای خود خدا را برای بخشیدن آنان متقاعد می‌کند، اثر صلات او را برای خود مراجعه‌کنندگان بیان می‌کند: آرامش و اطمینان.
و بلافاصله در توبه-۱۰۴ می‌گوید:
توبه انسان، صدقه انسان، صلات رسول، آرامش انسان و سپس بیان پذیرش توبه توسط خدا.
اگر فقط جمله «رسول برای آنان استغفار می‌کند» را جدا کنیم و بقیه ساختار آیات را کنار بگذاریم، ممکن است از دعای خیر رسول به مفهوم واسطه بودن رسول در پذیرش توبه برسیم؛ در حالی که این دو ادعا یکی نیستند.
چرا این موضوع اهمیت دارد؟
چون همین برداشت می‌تواند بعدها به یک نظام وابستگی تبدیل شود: انسان به‌جای اینکه خودش توبه کند و از خدا استغفار کند، به دنبال کسی برود که برای او استغفار کند و تصور کند بخشش او وابسته به دعای آن شخص است.
اگر چنین برداشتی حتی درباره خود رسول خدا نیازمند دقت است، نسبت دادن چنین جایگاهی به افراد دیگر نیازمند دلیل بسیار محکم‌تری خواهد بود.
حتی اگر بگوییم رسول برای توبه‌کنندگان دعا می‌کند، باز هم باید نقش این دعا را درست بفهمیم: قرآن می‌گوید صلات او «سَکَنٌ لَهُمْ» است؛ یعنی مایه آرامش آنان.
بنابراین دلخوش شدن به دعای خیر رسول با توبه کردن و بازگشت به خدا دو موضوع متفاوت‌اند.
رسول می‌تواند برای انسان دعا کند؛ اما این نباید جای توبه انسان را بگیرد.
رسول می‌تواند برای انسان استغفار کند؛ اما این نباید به معنای انتقال اختیار پذیرش توبه از خدا به انسان دیگری تلقی شود.
و اگر قرآن حتی پس از صدقه‌ای که به فرمان خدا به رسول داده می‌شود و صلاتی که رسول برای آنان انجام می‌دهد، تأکید می‌کند:
پس باید در برابر هر ادعایی که انسان را به دل‌بستن به استغفار دیگران دعوت می‌کند، دقت بیشتری داشته باشیم.
مسئله، انکار دعای خیر رسول نیست؛ مسئله این است که دعای رسول را با راه توبه اشتباه نگیریم.
پرسش اساسی
اگر حتی در زمان حضور خود رسول، انسان باید خودش از خدا استغفار کند و قرآن در نهایت خدا را توبه‌پذیر معرفی می‌کند، چرا باید راه توبه انسان را از بازگشت مستقیم به خدا، به دل‌بستن به دعای خیر دیگران تغییر دهیم؟
شاید ظرافت این آیات دقیقاً در همین باشد:
رسول برای انسان دعا می‌کند؛ اما انسان برای بخشش، باید خودش به خدا بازگردد.
M.G as ✍
بیان دیدگاه
📓 @qoranme
📜 مستندات
نساء-۶۴
وقتی دعای رسول را با راه توبه اشتباه می‌گیریم؟
یک پرسش مهم :
آیا قرآن می‌خواهد انسان به جای توبه و استغفار خودش، به دعای خیر دیگران دل ببندد؛ حتی اگر آن دیگری خودِ رسول خدا باشد؟
در آیات مربوط به توبه و استغفار رسول، یک نکته ظریف وجود دارد که اگر نادیده گرفته شود، ممکن است معنای آیه کاملاً تغییر کند.
در نساء-۶۴، قرآن می‌گوید کسانی که به خود ستم کرده‌اند، نزد رسول می‌آیند، خودشان از خدا طلب آمرزش می‌کنند و رسول نیز برای آنان استغفار می‌کند. نتیجه‌ای که آیه بیان می‌کند این نیست که «استغفار رسول موجب بخشش آنان شد»، بلکه می‌گوید:
«و اگر آنان هنگامی که به خود ستم کردند نزد تو می‌آمدند و از خدا آمرزش می‌خواستند و رسول نیز برای آنان آمرزش می‌خواست، قطعاً خدا را توبه‌پذیر و مهربان می‌یافتند.»پس در خود آیه، توبه و استغفار انسان حذف نشده تا جای خود را به استغفار رسول بدهد.
اما در توبه-۱۰۳، حتی یک مرحله فراتر می‌رویم. خداوند به رسول فرمان می‌دهد از اموال آنان صدقه بگیرد و برای آنان صلات کند:
«از اموال آنان صدقه‌ای بگیر که آنان را به وسیله آن پاک و تزکیه کنی و برای آنان دعا کن؛ زیرا دعای تو مایه آرامش آنان است، و خداوند شنوا و داناست.»اینجا حتی دریافت صدقه و صلات رسول، به فرمان مستقیم خدا انجام می‌شود. با این حال، قرآن اثر صلات رسول را چگونه معرفی می‌کند؟
«إِنَّ صَلَاتَكَ سَكَنٌ لَّهُمْ»؛ دعای تو مایه آرامش آنان است.
یعنی قرآن به‌جای اینکه بگوید رسول با دعای خود خدا را برای بخشیدن آنان متقاعد می‌کند، اثر صلات او را برای خود مراجعه‌کنندگان بیان می‌کند: آرامش و اطمینان.
و بلافاصله در توبه-۱۰۴ می‌گوید:
«آیا ندانستند که خداست که توبه را از بندگانش می‌پذیرد و صدقات را می‌گیرد و اینکه خداوند بسیار توبه‌پذیر و مهربان است؟»این کنار هم قرار گرفتن بسیار مهم است:
توبه انسان، صدقه انسان، صلات رسول، آرامش انسان و سپس بیان پذیرش توبه توسط خدا.
اگر فقط جمله «رسول برای آنان استغفار می‌کند» را جدا کنیم و بقیه ساختار آیات را کنار بگذاریم، ممکن است از دعای خیر رسول به مفهوم واسطه بودن رسول در پذیرش توبه برسیم؛ در حالی که این دو ادعا یکی نیستند.
چرا این موضوع اهمیت دارد؟
چون همین برداشت می‌تواند بعدها به یک نظام وابستگی تبدیل شود: انسان به‌جای اینکه خودش توبه کند و از خدا استغفار کند، به دنبال کسی برود که برای او استغفار کند و تصور کند بخشش او وابسته به دعای آن شخص است.
اگر چنین برداشتی حتی درباره خود رسول خدا نیازمند دقت است، نسبت دادن چنین جایگاهی به افراد دیگر نیازمند دلیل بسیار محکم‌تری خواهد بود.
حتی اگر بگوییم رسول برای توبه‌کنندگان دعا می‌کند، باز هم باید نقش این دعا را درست بفهمیم: قرآن می‌گوید صلات او «سَکَنٌ لَهُمْ» است؛ یعنی مایه آرامش آنان.
بنابراین دلخوش شدن به دعای خیر رسول با توبه کردن و بازگشت به خدا دو موضوع متفاوت‌اند.
رسول می‌تواند برای انسان دعا کند؛ اما این نباید جای توبه انسان را بگیرد.
رسول می‌تواند برای انسان استغفار کند؛ اما این نباید به معنای انتقال اختیار پذیرش توبه از خدا به انسان دیگری تلقی شود.
و اگر قرآن حتی پس از صدقه‌ای که به فرمان خدا به رسول داده می‌شود و صلاتی که رسول برای آنان انجام می‌دهد، تأکید می‌کند:
«خداست که توبه را می‌پذیرد»
پس باید در برابر هر ادعایی که انسان را به دل‌بستن به استغفار دیگران دعوت می‌کند، دقت بیشتری داشته باشیم.
مسئله، انکار دعای خیر رسول نیست؛ مسئله این است که دعای رسول را با راه توبه اشتباه نگیریم.
پرسش اساسی
اگر حتی در زمان حضور خود رسول، انسان باید خودش از خدا استغفار کند و قرآن در نهایت خدا را توبه‌پذیر معرفی می‌کند، چرا باید راه توبه انسان را از بازگشت مستقیم به خدا، به دل‌بستن به دعای خیر دیگران تغییر دهیم؟
شاید ظرافت این آیات دقیقاً در همین باشد:
رسول برای انسان دعا می‌کند؛ اما انسان برای بخشش، باید خودش به خدا بازگردد.
M.G as ✍
بیان دیدگاه
📓 @qoranme
📜 مستندات
نساء-۶۴
وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ ۚ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُوا أَنفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَّحِيمًاتوبه-۱۰۳
خُذْ مِنْ أَمْوَالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَتُزَكِّيهِم بِهَا وَصَلِّ عَلَيْهِمْ ۖ إِنَّ صَلَاتَكَ سَكَنٌ لَّهُمْ ۗ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌتوبه-۱۰۴
أَلَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ هُوَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ وَيَأْخُذُ الصَّدَقَاتِ وَأَنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ
Forwarded from قرآن
📓
اگر دعای رسول علت بخشش بود، چرا قرآن پذیرش توبه را به توبه‌کننده نسبت می‌دهد؟
یک نکته بسیار مهم در آیات سوره توبه وجود دارد که در بحث استغفار، شفاعت و توسل نباید از کنار آن ساده گذشت:
قرآن درباره منافقان می‌گوید حتی اگر رسول برای آنان هفتاد بار استغفار کند، آمرزیده نمی‌شوند؛ اما درباره گروهی که توبه کرده‌اند و حتی رسول برای آنان صلات کرده و صدقه‌شان را دریافت کرده است، باز هم قرآن نمی‌گوید توبه آنان به‌وسیله دعای رسول پذیرفته شد.
🔹 منافقان؛ حتی هفتاد بار استغفار رسول
خداوند درباره منافقان می‌فرماید:
بنابراین:
استغفار رسول، به‌تنهایی تضمین‌کننده آمرزش نیست.
🔹 اما گروهی که توبه کردند
قرآن درباره گروه دیگری می‌گوید:
اینجا با یک وضعیت بسیار خاص روبه‌رو هستیم:
اعتراف به گناه + توبه + صدقه + دریافت صدقه توسط خود رسول + صلات رسول برای آنان
اگر قرار بود نتیجه این باشد که:
«رسول برای آنان دعا کرد، پس خدا به‌وسیله دعای رسول توبه‌شان را پذیرفت»
این دقیقاً همان جایی بود که قرآن می‌توانست چنین چیزی را بیان کند.
اما آیه بعد چه می‌گوید؟
🔹 خداست که توبه را می‌پذیرد
دقت کنید:
قرآن نمی‌گوید:
«رسول برای آنان صلات کرد، پس توبه‌شان به‌وسیله رسول پذیرفته شد.»
حتی نمی‌گوید:
«خدا به‌واسطه دعای رسول توبه آنان را پذیرفت.»
بلکه می‌گوید:
«خداست که توبه را از بندگانش می‌پذیرد.»
یعنی توبه را بنده انجام می‌دهد و پذیرش آن را خداوند انجام می‌دهد.
🔹 پس صلات رسول چه نتیجه‌ای دارد؟
خود آیه ۱۰۳ پاسخ را داده است:
یعنی:
«همانا صلات تو برای آنان مایه آرامش است.»
پس قرآن یک تفاوت مهم را حفظ می‌کند:
صلات رسول برای آرامش انسان است؛ پذیرش توبه انسان با خداست.
دعای رسول را نمی‌توان بدون دلیل قرآنی به معنای «راضی کردن خدا برای بخشیدن انسان» دانست.
🔹 نکته بسیار مهم‌تر
اینجا رسول، یک انسان عادی نیست.
او رسول خداست، در زمان حیاتش حضور دارد، به فرمان خدا صدقه مردم را دریافت می‌کند و برای آنان صلات می‌کند.
با وجود همه اینها، قرآن باز هم نمی‌گوید:
«توبه آنان به سبب دعای رسول پذیرفته شد.»
بلکه بلافاصله انسان را متوجه این حقیقت می‌کند:
«خداست که توبه را از بندگانش می‌پذیرد.»
بنابراین اگر حتی در مورد خود رسول و در زمان حیات او چنین وابستگی‌ای برای پذیرش توبه بیان نشده، چگونه می‌توان از این آیات نتیجه گرفت که انسان برای پذیرفته شدن توبه‌اش باید به دعای شخص دیگری دل ببندد؟
🔹 یک مرز مهم
ممکن است رسول برای انسان دعا کند.
ممکن است دعای او برای انسان آرامش‌بخش باشد.
اما این با این ادعا تفاوت دارد که:
پذیرش توبه انسان به دعای رسول وابسته است.
آیات ۸۰ و ۱۰۲ تا ۱۰۴ سوره توبه دقیقاً ارزش بررسی همین مرز را نشان می‌دهند:
منافقان حتی با هفتاد بار استغفار رسول آمرزیده نمی‌شوند.
و درباره توبه‌کنندگان نیز با وجود صدقه و صلات رسول، قرآن پذیرش توبه را به دعای رسول نسبت نمی‌دهد؛ بلکه می‌گوید:
❓ پرسش اساسی
اگر حتی در زمان حیات رسول، وقتی او شخصاً صدقه را دریافت می‌کند و برای توبه‌کنندگان صلات می‌کند، قرآن باز هم می‌گوید خداست که توبه را می‌پذیرد، چرا باید این آیات را به‌گونه‌ای تفسیر کنیم که راه توبه انسان را از خود خدا و توبه خودش به دعای دیگران وابسته کند؟
شاید پیام اصلی این آیات همین باشد:
رسول می‌تواند برای انسان دعا کند؛ اما توبه را انسان انجام می‌دهد و خداست که آن را می‌پذیرد.
M.G as ✍
بیان دیدگاه
📓 @qoranme
اگر دعای رسول علت بخشش بود، چرا قرآن پذیرش توبه را به توبه‌کننده نسبت می‌دهد؟
یک نکته بسیار مهم در آیات سوره توبه وجود دارد که در بحث استغفار، شفاعت و توسل نباید از کنار آن ساده گذشت:
قرآن درباره منافقان می‌گوید حتی اگر رسول برای آنان هفتاد بار استغفار کند، آمرزیده نمی‌شوند؛ اما درباره گروهی که توبه کرده‌اند و حتی رسول برای آنان صلات کرده و صدقه‌شان را دریافت کرده است، باز هم قرآن نمی‌گوید توبه آنان به‌وسیله دعای رسول پذیرفته شد.
🔹 منافقان؛ حتی هفتاد بار استغفار رسول
خداوند درباره منافقان می‌فرماید:
«برای آنان آمرزش بخواه یا برایشان آمرزش نخواه؛ اگر هفتاد بار نیز برای آنان آمرزش بخواهی، خدا هرگز آنان را نمی‌آمرزد؛ زیرا آنان به خدا و رسول او کافر شدند و خدا قوم فاسق را هدایت نمی‌کند.»توبه-۸۰پس اگر استغفار رسول به‌خودی‌خود علت قطعی آمرزش بود، اینجا هفتاد بار استغفار نباید بی‌اثر می‌بود.
بنابراین:
استغفار رسول، به‌تنهایی تضمین‌کننده آمرزش نیست.
🔹 اما گروهی که توبه کردند
قرآن درباره گروه دیگری می‌گوید:
«و گروهی دیگر به گناهان خود اعتراف کردند؛ عمل شایسته‌ای را با عملی دیگر که بد بود درآمیختند؛ امید است خدا توبه آنان را بپذیرد؛ زیرا خدا آمرزنده و مهربان است.»توبه-۱۰۲سپس به رسول دستور می‌دهد:
«از اموال آنان صدقه‌ای بگیر که آنان را پاک و تزکیه کنی و برای آنان صلات کن؛ زیرا صلات تو برای آنان مایه آرامش است، و خدا شنوا و داناست.»توبه-۱۰۳
اینجا با یک وضعیت بسیار خاص روبه‌رو هستیم:
اعتراف به گناه + توبه + صدقه + دریافت صدقه توسط خود رسول + صلات رسول برای آنان
اگر قرار بود نتیجه این باشد که:
«رسول برای آنان دعا کرد، پس خدا به‌وسیله دعای رسول توبه‌شان را پذیرفت»
این دقیقاً همان جایی بود که قرآن می‌توانست چنین چیزی را بیان کند.
اما آیه بعد چه می‌گوید؟
🔹 خداست که توبه را می‌پذیرد
«آیا ندانستند که خداست که توبه را از بندگانش می‌پذیرد و صدقات را می‌گیرد و اینکه خداوند بسیار توبه‌پذیر و مهربان است؟»
توبه-۱۰۴
دقت کنید:
قرآن نمی‌گوید:
«رسول برای آنان صلات کرد، پس توبه‌شان به‌وسیله رسول پذیرفته شد.»
حتی نمی‌گوید:
«خدا به‌واسطه دعای رسول توبه آنان را پذیرفت.»
بلکه می‌گوید:
«خداست که توبه را از بندگانش می‌پذیرد.»
یعنی توبه را بنده انجام می‌دهد و پذیرش آن را خداوند انجام می‌دهد.
🔹 پس صلات رسول چه نتیجه‌ای دارد؟
خود آیه ۱۰۳ پاسخ را داده است:
«إِنَّ صَلَاتَكَ سَكَنٌ لَهُمْ»
یعنی:
«همانا صلات تو برای آنان مایه آرامش است.»
پس قرآن یک تفاوت مهم را حفظ می‌کند:
صلات رسول برای آرامش انسان است؛ پذیرش توبه انسان با خداست.
دعای رسول را نمی‌توان بدون دلیل قرآنی به معنای «راضی کردن خدا برای بخشیدن انسان» دانست.
🔹 نکته بسیار مهم‌تر
اینجا رسول، یک انسان عادی نیست.
او رسول خداست، در زمان حیاتش حضور دارد، به فرمان خدا صدقه مردم را دریافت می‌کند و برای آنان صلات می‌کند.
با وجود همه اینها، قرآن باز هم نمی‌گوید:
«توبه آنان به سبب دعای رسول پذیرفته شد.»
بلکه بلافاصله انسان را متوجه این حقیقت می‌کند:
«خداست که توبه را از بندگانش می‌پذیرد.»
بنابراین اگر حتی در مورد خود رسول و در زمان حیات او چنین وابستگی‌ای برای پذیرش توبه بیان نشده، چگونه می‌توان از این آیات نتیجه گرفت که انسان برای پذیرفته شدن توبه‌اش باید به دعای شخص دیگری دل ببندد؟
🔹 یک مرز مهم
ممکن است رسول برای انسان دعا کند.
ممکن است دعای او برای انسان آرامش‌بخش باشد.
اما این با این ادعا تفاوت دارد که:
پذیرش توبه انسان به دعای رسول وابسته است.
آیات ۸۰ و ۱۰۲ تا ۱۰۴ سوره توبه دقیقاً ارزش بررسی همین مرز را نشان می‌دهند:
منافقان حتی با هفتاد بار استغفار رسول آمرزیده نمی‌شوند.
و درباره توبه‌کنندگان نیز با وجود صدقه و صلات رسول، قرآن پذیرش توبه را به دعای رسول نسبت نمی‌دهد؛ بلکه می‌گوید:
«خداست که توبه را از بندگانش می‌پذیرد.»
❓ پرسش اساسی
اگر حتی در زمان حیات رسول، وقتی او شخصاً صدقه را دریافت می‌کند و برای توبه‌کنندگان صلات می‌کند، قرآن باز هم می‌گوید خداست که توبه را می‌پذیرد، چرا باید این آیات را به‌گونه‌ای تفسیر کنیم که راه توبه انسان را از خود خدا و توبه خودش به دعای دیگران وابسته کند؟
شاید پیام اصلی این آیات همین باشد:
رسول می‌تواند برای انسان دعا کند؛ اما توبه را انسان انجام می‌دهد و خداست که آن را می‌پذیرد.
M.G as ✍
بیان دیدگاه
📓 @qoranme
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
.
حمیدرضا حاجی‌بابایی، نایب‌رئیس دوم مجلس، روز پنجشنبه ۲۹ مردادماه در گفت‌وگو با خبرگزاری فارس با اشاره به تحولات مرتبط با تنگه هرمز و تلاش برخی کشورها برای ایجاد مسیرهای جایگزین انتقال نفت، گفت: «کسی که امروز خط لوله می‌کشد تا تنگه هرمز را تضعیف کند، در واقع به ما موشک می‌زند. نباید اجازه دهیم خطوط لوله جدید ایجاد شود.»
او با تاکید بر اینکه احداث این مسیرها در راستای منافع ایالات متحده است، افزود: «هر کشوری که در زمینه فناوری یا اطلاعات به آمریکا کمک کند، عملا وارد جنگ با ما شده است. احداث خطوط لوله‌ای نظیر فجیره و ینبع برای کاستن از اهمیت راهبردی تنگه هرمز، مصداق بارز جنگ و حمله موشکی علیه کشور است و پاسخ ما باید ممانعت از ایجاد چنین خطوطی باشد.»
این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که شبه‌نظامیان حوثی یمن، وابسته به جمهوری اسلامی، در هفته‌های اخیر با حمله به کشتی‌های حاضر تنگه باب‌المندب تلاش کرده‌اند صادرات انرژی از این آبراه را مختل کنند.
از سوی دیگر، مرکز…
برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
حمیدرضا حاجی‌بابایی، نایب‌رئیس دوم مجلس، روز پنجشنبه ۲۹ مردادماه در گفت‌وگو با خبرگزاری فارس با اشاره به تحولات مرتبط با تنگه هرمز و تلاش برخی کشورها برای ایجاد مسیرهای جایگزین انتقال نفت، گفت: «کسی که امروز خط لوله می‌کشد تا تنگه هرمز را تضعیف کند، در واقع به ما موشک می‌زند. نباید اجازه دهیم خطوط لوله جدید ایجاد شود.»
او با تاکید بر اینکه احداث این مسیرها در راستای منافع ایالات متحده است، افزود: «هر کشوری که در زمینه فناوری یا اطلاعات به آمریکا کمک کند، عملا وارد جنگ با ما شده است. احداث خطوط لوله‌ای نظیر فجیره و ینبع برای کاستن از اهمیت راهبردی تنگه هرمز، مصداق بارز جنگ و حمله موشکی علیه کشور است و پاسخ ما باید ممانعت از ایجاد چنین خطوطی باشد.»
این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که شبه‌نظامیان حوثی یمن، وابسته به جمهوری اسلامی، در هفته‌های اخیر با حمله به کشتی‌های حاضر تنگه باب‌المندب تلاش کرده‌اند صادرات انرژی از این آبراه را مختل کنند.
از سوی دیگر، مرکز…
برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
Forwarded from قرآن
📓
شفاعت در بنی‌اسرائیل؛ یک راهکار عمومی یا یک گزارش تاریخی؟
اگر مراجعه به انسان برگزیده برای آمرزش، یک راهکار عمومی در دین بنی‌اسرائیل بوده است، چرا قرآن همان بنی‌اسرائیل را از روزی می‌ترساند که شفاعت در آن پذیرفته نمی‌شود یا سودی نمی‌رساند؟
در داستان یوسف، پس از آشکار شدن خطای برادران، آنان به پدرشان یعقوب مراجعه کردند و گفتند:
یعقوب نیز پاسخ داد:
در نگاه اول ممکن است گفته شود:
این همان مراجعه به یک بنده برگزیده برای آمرزش است و بنابراین یک راهکار دینی برای شفاعت را اثبات می‌کند.
اما برای چنین نتیجه‌ای باید یک نکته بسیار مهم را در نظر گرفت:
قرآن فقط درخواست برادران و وعده یعقوب را گزارش می‌کند.
قرآن نمی‌گوید یعقوب در ادامه حتماً استغفار کرد.
نمی‌گوید خداوند استغفار او را پذیرفت.
نمی‌گوید برادران یوسف به‌سبب دعای یعقوب بخشیده شدند.
و مهم‌تر از همه، نمی‌گوید این شیوه را به‌عنوان یک راهکار عمومی برای آمرزش مؤمنان قرار داده است.
بنابراین نمی‌توان صرف وجود این گزارش را مساوی با اثبات یک قاعده عمومی شفاعت دانست.
اما یک مسئله بسیار جدی درباره بنی‌اسرائیل
یعقوب خود از بنی‌اسرائیل است و برادران یوسف نیز بخشی از همان تبارند.
اکنون به دو هشدار صریح قرآن درباره بنی‌اسرائیل توجه کنیم.
خداوند می‌فرماید:
و همین مضمون دوباره درباره بنی‌اسرائیل مطرح می‌شود:
دقت کنیم که قرآن در این دو آیه تعبیر «روز قیامت» را به کار نبرده است؛ بلکه می‌گوید:
«از روزی بترسید که...»
و سپس ویژگی آن روز را بیان می‌کند.
پس نباید چیزی بیشتر از متن آیه به آن اضافه کنیم.
اینجا یک پرسش اساسی شکل می‌گیرد
اگر ماجرای برادران یوسف قرار است ثابت کند که:
«مراجعه به انسان برگزیده برای آمرزش، یک راهکار عمومی و روتین شفاعت در دین است»
پس این دو هشدار درباره بنی‌اسرائیل چگونه باید فهمیده شوند؟
آیا قرآن از یک طرف یک راهکار عمومی شفاعت را برای آنان قرار داده و از طرف دیگر همان قوم را از روزی می‌ترساند که شفاعت در آن پذیرفته نمی‌شود یا سودی نمی‌رساند؟
یا اینکه ماجرای یوسف صرفاً گزارش یک واقعه تاریخی است و نباید از آن، بدون تصریح قرآن، یک قانون عمومی برای همه مؤمنان ساخت؟
نکته‌ای که نباید نادیده گرفته شود
حتی اگر بگوییم یعقوب در ادامه برای فرزندانش استغفار کرده، باز هم یک سؤال باقی است:
نتیجه چه شد؟
قرآن نتیجه نهایی آن استغفار را بیان نکرده است.
این تفاوت بسیار مهم است.
چون برای اثبات یک راهکار دینی نمی‌توان فقط گفت:
«درخواست شد و وعده‌ای داده شد.»
باید دید قرآن درباره نتیجه، تأیید و جایگاه آن رفتار چه گفته است.
در اینجا قرآن نتیجه را به ما اعلام نمی‌کند.
بنابراین نمی‌توان با قطعیت گفت:
«خداوند به‌وسیله استغفار یعقوب، برادران یوسف را بخشید.»
این جمله چیزی است که در متن قرآن نیامده است.
مسئله اصلی؛ شفاعت یا توبه؟
در نتیجه، بحث بر سر انکار وجود هر نوع شفاعت در قرآن نیست.
بحث دقیق‌تر این است:
آیا قرآن از داستان برادران یوسف، یک روش عمومی برای مؤمنان ساخته است که برای آمرزش گناهان خود به انسان‌های مقرب مراجعه کنند؟
برای اثبات چنین ادعایی، صرف یک گزارش تاریخی کافی نیست.
به‌خصوص وقتی:
قرآن نتیجه استغفار یعقوب را بیان نکرده است.
قرآن نگفته برادران به‌سبب دعای یعقوب بخشیده شدند.
قرآن این رفتار را به‌صورت یک دستور عمومی برای مؤمنان بیان نکرده است.
در مقابل، درباره بنی‌اسرائیل از روزی سخن گفته که شفاعت در آن پذیرفته نمی‌شود یا سود نمی‌رساند.
پس باید میان «وقوع یک رفتار» و «معرفی آن رفتار به‌عنوان راهکار عمومی الهی» تفاوت گذاشت.
پرسش نهایی
آیا می‌توان از یک درخواست استغفار در داستان یوسف، که حتی نتیجه نهایی آن در قرآن بیان نشده است، یک راهکار عمومی و روتین برای شفاعت ساخت؛ در حالی که همان قرآن درباره بنی‌اسرائیل از روزی هشدار می‌دهد که شفاعت در آن پذیرفته نمی‌شود و سود نمی‌رساند؟
M.G as ✍
بیان دیدگاه
📓 @qoranme
.
شفاعت در بنی‌اسرائیل؛ یک راهکار عمومی یا یک گزارش تاریخی؟
اگر مراجعه به انسان برگزیده برای آمرزش، یک راهکار عمومی در دین بنی‌اسرائیل بوده است، چرا قرآن همان بنی‌اسرائیل را از روزی می‌ترساند که شفاعت در آن پذیرفته نمی‌شود یا سودی نمی‌رساند؟
در داستان یوسف، پس از آشکار شدن خطای برادران، آنان به پدرشان یعقوب مراجعه کردند و گفتند:
«ای پدر ما، برای گناهان ما آمرزش بخواه؛ ما خطاکار بوده‌ایم.»
یعقوب نیز پاسخ داد:
«به‌زودی از پروردگارم برای شما آمرزش می‌خواهم؛ همانا او آمرزنده و مهربان است.»
در نگاه اول ممکن است گفته شود:
این همان مراجعه به یک بنده برگزیده برای آمرزش است و بنابراین یک راهکار دینی برای شفاعت را اثبات می‌کند.
اما برای چنین نتیجه‌ای باید یک نکته بسیار مهم را در نظر گرفت:
قرآن فقط درخواست برادران و وعده یعقوب را گزارش می‌کند.
قرآن نمی‌گوید یعقوب در ادامه حتماً استغفار کرد.
نمی‌گوید خداوند استغفار او را پذیرفت.
نمی‌گوید برادران یوسف به‌سبب دعای یعقوب بخشیده شدند.
و مهم‌تر از همه، نمی‌گوید این شیوه را به‌عنوان یک راهکار عمومی برای آمرزش مؤمنان قرار داده است.
بنابراین نمی‌توان صرف وجود این گزارش را مساوی با اثبات یک قاعده عمومی شفاعت دانست.
اما یک مسئله بسیار جدی درباره بنی‌اسرائیل
یعقوب خود از بنی‌اسرائیل است و برادران یوسف نیز بخشی از همان تبارند.
اکنون به دو هشدار صریح قرآن درباره بنی‌اسرائیل توجه کنیم.
خداوند می‌فرماید:
«وَاتَّقُوا يَوْمًا لَا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئًا وَلَا يُقْبَلُ مِنْهَا شَفَاعَةٌ وَلَا يُؤْخَذُ مِنْهَا عَدْلٌ وَلَا هُمْ يُنْصَرُونَ»یعنی:
«و از روزی بترسید که هیچ کس چیزی از دیگری را دفع نمی‌کند، از او شفاعتی پذیرفته نمی‌شود، فدیه‌ای از او گرفته نمی‌شود و آنان یاری نخواهند شد.»بقره-۴۸
و همین مضمون دوباره درباره بنی‌اسرائیل مطرح می‌شود:
«وَاتَّقُوا يَوْمًا لَا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئًا وَلَا يُقْبَلُ مِنْهَا عَدْلٌ وَلَا تَنْفَعُهَا شَفَاعَةٌ وَلَا هُمْ يُنْصَرُونَ»یعنی:
«و از روزی بترسید که هیچ کس چیزی از دیگری را دفع نمی‌کند، فدیه‌ای از او پذیرفته نمی‌شود، شفاعتی به او سود نمی‌رساند و آنان یاری نخواهند شد.»بقره-۱۲۳
دقت کنیم که قرآن در این دو آیه تعبیر «روز قیامت» را به کار نبرده است؛ بلکه می‌گوید:
«از روزی بترسید که...»
و سپس ویژگی آن روز را بیان می‌کند.
پس نباید چیزی بیشتر از متن آیه به آن اضافه کنیم.
اینجا یک پرسش اساسی شکل می‌گیرد
اگر ماجرای برادران یوسف قرار است ثابت کند که:
«مراجعه به انسان برگزیده برای آمرزش، یک راهکار عمومی و روتین شفاعت در دین است»
پس این دو هشدار درباره بنی‌اسرائیل چگونه باید فهمیده شوند؟
آیا قرآن از یک طرف یک راهکار عمومی شفاعت را برای آنان قرار داده و از طرف دیگر همان قوم را از روزی می‌ترساند که شفاعت در آن پذیرفته نمی‌شود یا سودی نمی‌رساند؟
یا اینکه ماجرای یوسف صرفاً گزارش یک واقعه تاریخی است و نباید از آن، بدون تصریح قرآن، یک قانون عمومی برای همه مؤمنان ساخت؟
نکته‌ای که نباید نادیده گرفته شود
حتی اگر بگوییم یعقوب در ادامه برای فرزندانش استغفار کرده، باز هم یک سؤال باقی است:
نتیجه چه شد؟
قرآن نتیجه نهایی آن استغفار را بیان نکرده است.
این تفاوت بسیار مهم است.
چون برای اثبات یک راهکار دینی نمی‌توان فقط گفت:
«درخواست شد و وعده‌ای داده شد.»
باید دید قرآن درباره نتیجه، تأیید و جایگاه آن رفتار چه گفته است.
در اینجا قرآن نتیجه را به ما اعلام نمی‌کند.
بنابراین نمی‌توان با قطعیت گفت:
«خداوند به‌وسیله استغفار یعقوب، برادران یوسف را بخشید.»
این جمله چیزی است که در متن قرآن نیامده است.
مسئله اصلی؛ شفاعت یا توبه؟
در نتیجه، بحث بر سر انکار وجود هر نوع شفاعت در قرآن نیست.
بحث دقیق‌تر این است:
آیا قرآن از داستان برادران یوسف، یک روش عمومی برای مؤمنان ساخته است که برای آمرزش گناهان خود به انسان‌های مقرب مراجعه کنند؟
برای اثبات چنین ادعایی، صرف یک گزارش تاریخی کافی نیست.
به‌خصوص وقتی:
قرآن نتیجه استغفار یعقوب را بیان نکرده است.
قرآن نگفته برادران به‌سبب دعای یعقوب بخشیده شدند.
قرآن این رفتار را به‌صورت یک دستور عمومی برای مؤمنان بیان نکرده است.
در مقابل، درباره بنی‌اسرائیل از روزی سخن گفته که شفاعت در آن پذیرفته نمی‌شود یا سود نمی‌رساند.
پس باید میان «وقوع یک رفتار» و «معرفی آن رفتار به‌عنوان راهکار عمومی الهی» تفاوت گذاشت.
پرسش نهایی
آیا می‌توان از یک درخواست استغفار در داستان یوسف، که حتی نتیجه نهایی آن در قرآن بیان نشده است، یک راهکار عمومی و روتین برای شفاعت ساخت؛ در حالی که همان قرآن درباره بنی‌اسرائیل از روزی هشدار می‌دهد که شفاعت در آن پذیرفته نمی‌شود و سود نمی‌رساند؟
M.G as ✍
بیان دیدگاه
📓 @qoranme
.
👍2👌2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
.
همتی: نفت ما الان صادراتش تقریباً قطع شده ...وضع مردم می‌تونه بدتر هم بشه ... در یک چارچوبی قرار گرفتیم پر از محدودیتها حل این معادله‌ای که چند تا مجهول داره خیلی سخت است
ما ۵ تا چیز با هم داریم تحریم حداکثری محاصره ، قطع صادرات نفت مون ناترازی بودجه مون این چهار - پنج تا با هم
برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
همتی: نفت ما الان صادراتش تقریباً قطع شده ...وضع مردم می‌تونه بدتر هم بشه ... در یک چارچوبی قرار گرفتیم پر از محدودیتها حل این معادله‌ای که چند تا مجهول داره خیلی سخت است
ما ۵ تا چیز با هم داریم تحریم حداکثری محاصره ، قطع صادرات نفت مون ناترازی بودجه مون این چهار - پنج تا با هم
برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
.
آیا نفتکش ها چراغ خاموش از تنگه رد می شوند؟
برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
آیا نفتکش ها چراغ خاموش از تنگه رد می شوند؟
برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
.
حسینعلی حاجی‌دلیگانی، نایب‌رییس کمیسیون اصل نود مجلس شورای اسلامی، گفت جمهوری اسلامی باید کاری کند که امارات «تا سالیان سال» همه امکاناتش را در اختیار ایران قرار دهد. او افزود غرامت خسارت‌هایی که به گفته او امارات وارد کرده، «شاید به قیمت این باشد که کل سرزمینش را سال‌ها در اختیار ما قرار دهد».
به نظر شما دبی (امارات) رو بدیم ایران یا ایران رو بدیم دبی (امارات)
برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
حسینعلی حاجی‌دلیگانی، نایب‌رییس کمیسیون اصل نود مجلس شورای اسلامی، گفت جمهوری اسلامی باید کاری کند که امارات «تا سالیان سال» همه امکاناتش را در اختیار ایران قرار دهد. او افزود غرامت خسارت‌هایی که به گفته او امارات وارد کرده، «شاید به قیمت این باشد که کل سرزمینش را سال‌ها در اختیار ما قرار دهد».
به نظر شما دبی (امارات) رو بدیم ایران یا ایران رو بدیم دبی (امارات)
برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
👎1😁1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
.
حسینعلی حاجی‌دلیگانی، نایب‌رییس کمیسیون اصل نود مجلس شورای اسلامی، گفت جمهوری اسلامی باید کاری کند که امارات «تا سالیان سال» همه امکاناتش را در اختیار ایران قرار دهد. او افزود غرامت خسارت‌هایی که به گفته او امارات وارد کرده، «شاید به قیمت این باشد که کل سرزمینش را سال‌ها در اختیار ما قرار دهد».
به نظر شما دبی (امارات) رو بدیم ایران یا ایران رو بدیم دبی (امارات)
برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
حسینعلی حاجی‌دلیگانی، نایب‌رییس کمیسیون اصل نود مجلس شورای اسلامی، گفت جمهوری اسلامی باید کاری کند که امارات «تا سالیان سال» همه امکاناتش را در اختیار ایران قرار دهد. او افزود غرامت خسارت‌هایی که به گفته او امارات وارد کرده، «شاید به قیمت این باشد که کل سرزمینش را سال‌ها در اختیار ما قرار دهد».
به نظر شما دبی (امارات) رو بدیم ایران یا ایران رو بدیم دبی (امارات)
برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
.
تنگه، تنگ نیست؛ حسابی گشاد شده!»
سال‌ها تهدید بستن تنگه هرمز، تنها برگ برنده‌ای بود که برای باج‌خواهی روی میز می‌گذاشتند.
حساب‌شان این بود: مسیر عمانی پر از صخره است و باریک، پس نفتکش‌ها ناچارند از آب‌های تحت کنترل ما عبور کنند.
اما پروژه صخره‌زدایی معادله را عوض کرد:
◾️ نفتکش‌ها دیگر نیازی به آب‌های تحت کنترل جمهوری اسلامی ندارند
◾️ تهدید مسدودسازی تنگه بی‌اثر می‌شود
◾️ قیمت نفت با هر تهدید بالا نمی‌رود
◾️ آخرین کارت چانه‌زنی برای رفع تحریم‌ها، آزادسازی پول‌های بلوکه‌شده و نگه‌داشتن هسته‌ای می‌سوزد
شاید همین باشد دلیل آن آتش‌بس و آن مذاکره؛ در روزهایی که همه گمان می‌کردند مهمات آمریکایی تمام شده، مشغول تراشیدن صخره‌ها بودند.
و در نهایت اعتراف خودشان به صفر شدن درآمد نفتی، بهترین گواه است.
نظر شما چیست؟ آیا کارت هرمز برای همیشه سوخته؟ در کامنت‌ها بنویسید و این تحلیل را با دیگران به اشتراک بگذارید.
برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
تنگه، تنگ نیست؛ حسابی گشاد شده!»
سال‌ها تهدید بستن تنگه هرمز، تنها برگ برنده‌ای بود که برای باج‌خواهی روی میز می‌گذاشتند.
حساب‌شان این بود: مسیر عمانی پر از صخره است و باریک، پس نفتکش‌ها ناچارند از آب‌های تحت کنترل ما عبور کنند.
اما پروژه صخره‌زدایی معادله را عوض کرد:
◾️ نفتکش‌ها دیگر نیازی به آب‌های تحت کنترل جمهوری اسلامی ندارند
◾️ تهدید مسدودسازی تنگه بی‌اثر می‌شود
◾️ قیمت نفت با هر تهدید بالا نمی‌رود
◾️ آخرین کارت چانه‌زنی برای رفع تحریم‌ها، آزادسازی پول‌های بلوکه‌شده و نگه‌داشتن هسته‌ای می‌سوزد
شاید همین باشد دلیل آن آتش‌بس و آن مذاکره؛ در روزهایی که همه گمان می‌کردند مهمات آمریکایی تمام شده، مشغول تراشیدن صخره‌ها بودند.
و در نهایت اعتراف خودشان به صفر شدن درآمد نفتی، بهترین گواه است.
نظر شما چیست؟ آیا کارت هرمز برای همیشه سوخته؟ در کامنت‌ها بنویسید و این تحلیل را با دیگران به اشتراک بگذارید.
برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
Forwarded from قرآن
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from قرآن
📓
از آب خواستن از موسی تا « ای موسی پروردگارت را برای [رویاندن گیاهان غذایی اضافه] برای ما بخوان»؛ ظرافتی که نباید نادیده گرفت…
یک تفاوت ظریف در نقل سرگذشت قوم بنی‌اسرائیل هست که اگر به آن دقت نکنیم، ممکن است از یک گزارش قرآنی نتیجه‌ای بگیریم که خود قرآن نگفته است.
بنی‌اسرائیل بعد از نجات از ظلم فرعون، از نعمت‌های الهی برخوردار شدند؛ مَنّ و سَلوی برایشان فراهم شد و خداوند آنان را از روزی‌های پاکیزه بهره‌مند کرد.
بعد مسئله آب پیش آمد.
قرآن در اعراف-۱۶۰ می‌گوید:
یعنی قوم از خود موسی آب خواستند. قرآن نمی‌گوید به موسی گفتند: «از خدایت برای ما آب بخواه.»
در بقره-۶۰ نیز می‌گوید:
سپس خداوند به موسی فرمان می‌دهد با عصایش بر سنگ بزند و دوازده چشمه جاری می‌شود و هر گروه آبشخور خود را می‌شناسد.
پس در ماجرای آب، یک درخواست انسانی وجود دارد: قوم از موسی آب می‌خواهند و موسی نیز برای قومش اقدام می‌کند؛ اما تأمین نهایی آب از جانب خداوند است و قرآن آن را «روزی خدا» می‌نامد.
اما وقتی به ماجرای غذا می‌رسیم، نوع درخواست تغییر می‌کند.
قوم از غذایی که در اختیارشان بود ناراضی می‌شوند و سبزی، خیار، فوم، عدس و پیاز می‌خواهند و به موسی می‌گویند:
یعنی:
اینجا دیگر فقط درخواست یک نیاز از موسی نیست؛ از موسی خواسته می‌شود ربّ خود را برای آنان بخواند تا خواسته‌شان تأمین شود.
نکته مهم همین تفاوت است.
در ماجرای آب، قوم از موسی آب می‌خواهند.
اما در ماجرای غذا، از موسی می‌خواهند ربّ او را برای آنان بخواند.
و جالب اینکه قرآن این درخواست دوم را به عنوان یک روش موفق و قابل الگوبرداری معرفی نمی‌کند.
پاسخ موسی، ارجاع آنان به شهری است که خواسته‌های غذایی‌شان در آن وجود دارد و سپس قرآن پیامد رفتار آنان را با تعبیرهایی مانند خواری، بیچارگی و خشم خدا بیان می‌کند.
حتی در روایت آب نیز قرآن در پایان می‌گوید:
بنابراین مسئله فقط این نیست که «قوم موسی از موسی درخواست کردند».
سؤال مهم‌تر این است:
چه چیزی از او خواستند و درخواستشان چه ماهیتی داشت؟
هر درخواست از یک انسان، لزوماً وساطت دینی نیست. کمک خواستن از یک انسان برای یک نیاز انسانی با این درخواست که او ربّ خود را برای ما بخواند یکسان نیست.
پس این داستان را می‌توان برای امروز یک درس مهم دانست:
قبل از اینکه به یک انسان، حتی انسان بسیار بزرگ و برگزیده، برای ارتباط با خدا دل ببندیم، باید در خود قرآن بررسی کنیم که چه نوع درخواستی مطرح شده و خداوند چه نتیجه‌ای برای آن بیان کرده است.
قرار نیست صرفِ اینکه یک رفتار در قرآن گزارش شده، همان رفتار را بدون بررسی به یک روش عبادی تبدیل کنیم.
قرآن از ما می‌خواهد در آنچه می‌گوییم و آنچه از دیگران می‌خواهیم دقت کنیم.
چون وقتی پای رابطه انسان با خدا در میان است، اصلِ مراجعه باید روشن باشد:
خدا شنواست، نزدیک است و درخواست بنده را می‌شنود.
پس شاید یکی از مهم‌ترین عبرت‌های این داستان همین باشد:
مستندات: بقره-۶۰ و ۶۱، اعراف-۱۶۰، طه-۸۰ تا ۸۲.
M.G as ✍
عضویت در گروه و بیان دیدگاه
📓 @qoranme
.
از آب خواستن از موسی تا « ای موسی پروردگارت را برای [رویاندن گیاهان غذایی اضافه] برای ما بخوان»؛ ظرافتی که نباید نادیده گرفت…
یک تفاوت ظریف در نقل سرگذشت قوم بنی‌اسرائیل هست که اگر به آن دقت نکنیم، ممکن است از یک گزارش قرآنی نتیجه‌ای بگیریم که خود قرآن نگفته است.
بنی‌اسرائیل بعد از نجات از ظلم فرعون، از نعمت‌های الهی برخوردار شدند؛ مَنّ و سَلوی برایشان فراهم شد و خداوند آنان را از روزی‌های پاکیزه بهره‌مند کرد.
بعد مسئله آب پیش آمد.
قرآن در اعراف-۱۶۰ می‌گوید:
«هنگامی که قومش از او آب خواستند...»
یعنی قوم از خود موسی آب خواستند. قرآن نمی‌گوید به موسی گفتند: «از خدایت برای ما آب بخواه.»
در بقره-۶۰ نیز می‌گوید:
«هنگامی که موسی برای قومش آب خواست...»
سپس خداوند به موسی فرمان می‌دهد با عصایش بر سنگ بزند و دوازده چشمه جاری می‌شود و هر گروه آبشخور خود را می‌شناسد.
پس در ماجرای آب، یک درخواست انسانی وجود دارد: قوم از موسی آب می‌خواهند و موسی نیز برای قومش اقدام می‌کند؛ اما تأمین نهایی آب از جانب خداوند است و قرآن آن را «روزی خدا» می‌نامد.
اما وقتی به ماجرای غذا می‌رسیم، نوع درخواست تغییر می‌کند.
قوم از غذایی که در اختیارشان بود ناراضی می‌شوند و سبزی، خیار، فوم، عدس و پیاز می‌خواهند و به موسی می‌گویند:
«فَادْعُ لَنَا رَبَّكَ»
یعنی:
«پس پروردگارت را برای ما بخوان.»
اینجا دیگر فقط درخواست یک نیاز از موسی نیست؛ از موسی خواسته می‌شود ربّ خود را برای آنان بخواند تا خواسته‌شان تأمین شود.
نکته مهم همین تفاوت است.
در ماجرای آب، قوم از موسی آب می‌خواهند.
اما در ماجرای غذا، از موسی می‌خواهند ربّ او را برای آنان بخواند.
و جالب اینکه قرآن این درخواست دوم را به عنوان یک روش موفق و قابل الگوبرداری معرفی نمی‌کند.
پاسخ موسی، ارجاع آنان به شهری است که خواسته‌های غذایی‌شان در آن وجود دارد و سپس قرآن پیامد رفتار آنان را با تعبیرهایی مانند خواری، بیچارگی و خشم خدا بیان می‌کند.
حتی در روایت آب نیز قرآن در پایان می‌گوید:
«وَمَا ظَلَمُونَا وَلَٰكِن كَانُوا أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ»
«آنان به ما ستم نکردند، بلکه به خودشان ستم می‌کردند.»
بنابراین مسئله فقط این نیست که «قوم موسی از موسی درخواست کردند».
سؤال مهم‌تر این است:
چه چیزی از او خواستند و درخواستشان چه ماهیتی داشت؟
هر درخواست از یک انسان، لزوماً وساطت دینی نیست. کمک خواستن از یک انسان برای یک نیاز انسانی با این درخواست که او ربّ خود را برای ما بخواند یکسان نیست.
پس این داستان را می‌توان برای امروز یک درس مهم دانست:
قبل از اینکه به یک انسان، حتی انسان بسیار بزرگ و برگزیده، برای ارتباط با خدا دل ببندیم، باید در خود قرآن بررسی کنیم که چه نوع درخواستی مطرح شده و خداوند چه نتیجه‌ای برای آن بیان کرده است.
قرار نیست صرفِ اینکه یک رفتار در قرآن گزارش شده، همان رفتار را بدون بررسی به یک روش عبادی تبدیل کنیم.
قرآن از ما می‌خواهد در آنچه می‌گوییم و آنچه از دیگران می‌خواهیم دقت کنیم.
چون وقتی پای رابطه انسان با خدا در میان است، اصلِ مراجعه باید روشن باشد:
خدا شنواست، نزدیک است و درخواست بنده را می‌شنود.
پس شاید یکی از مهم‌ترین عبرت‌های این داستان همین باشد:
فقط نپرسیم «چه می‌خواهم؟»؛ بپرسیم «از چه کسی، با چه عبارتی و با چه جایگاهی می‌خواهم؟»گاهی تفاوت یک جمله، تفاوت میان درخواست یک نیاز و قرار دادن دیگری در جایگاه واسطه میان انسان و ربّ اوست؛ و قرآن دقیقاً به همین ظرافت‌هاست که باید با دقت نگاه کرد.
مستندات: بقره-۶۰ و ۶۱، اعراف-۱۶۰، طه-۸۰ تا ۸۲.
M.G as ✍
عضویت در گروه و بیان دیدگاه
📓 @qoranme
.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
.
آیا زدن رادارهای جنوب باعث عدم اطلاع ایران از نفتکش‌های عبوری شده؟
برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
آیا زدن رادارهای جنوب باعث عدم اطلاع ایران از نفتکش‌های عبوری شده؟
برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
Forwarded from قرآن
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
📓
این مراسم بت‌پرستی نیست پس چیه؟!؟
نمونه‌های مشابه در باورهای دینی ما هم وجود داره؟
عضویت در گروه و بیان دیدگاه
📓 @qoran_alive
این مراسم بت‌پرستی نیست پس چیه؟!؟
نمونه‌های مشابه در باورهای دینی ما هم وجود داره؟
عضویت در گروه و بیان دیدگاه
📓 @qoran_alive
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
.
اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، دوم شهریور ۱۴۰۵، از آغاز عملیات «طرد اقتصادی» با هدف قطع شریان‌های اقتصادی جمهوری اسلامی خبر داد.
او گفت که به هر کشور مهلت زمانی داده شده است تا فعالیت‌های مرتبط با حکومت ایران را که آمریکا شناسایی کرده است، متوقف کند. درغیراین صورت آمریکا یک‌جانبه وارد عمل خواهد شد.
او همچنین تحریم‌های جدیدی را اعلام کرد که پنج مورد از حیاتی‌ترین شریان‌هایی را هدف قرار می‌دهد که جمهوری اسلامی در کشورهای دیگر از آن‌ها بهره می‌برد: دارایی‌های دیجیتال، فناوری، طلا، هوانوردی و کشتیرانی.
برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، دوم شهریور ۱۴۰۵، از آغاز عملیات «طرد اقتصادی» با هدف قطع شریان‌های اقتصادی جمهوری اسلامی خبر داد.
او گفت که به هر کشور مهلت زمانی داده شده است تا فعالیت‌های مرتبط با حکومت ایران را که آمریکا شناسایی کرده است، متوقف کند. درغیراین صورت آمریکا یک‌جانبه وارد عمل خواهد شد.
او همچنین تحریم‌های جدیدی را اعلام کرد که پنج مورد از حیاتی‌ترین شریان‌هایی را هدف قرار می‌دهد که جمهوری اسلامی در کشورهای دیگر از آن‌ها بهره می‌برد: دارایی‌های دیجیتال، فناوری، طلا، هوانوردی و کشتیرانی.
برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.