This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
⛽️
بنزینِ بیشتر از سهمیه، با قیمت سوپر؟!
قراره کارت #سوخت جایگاهها جمع بشه؛ یعنی دیگه وقتی سهمیه کارت خودت تموم شد، نتونی مثل قبل روی کارت جایگاه حساب کنی.
سهمیههای فعلی باقی میمونن، اما برای مصرف بیشتر باید #بنزین سوپر با قیمت حدود لیتری ۱۱۰ تا ۱۸۰ هزار تومان بزنی؛ یعنی سفر و رفتوآمد بیشتر، ممکنه خیلی گرونتر تموم بشه!
برای همین هم به مردم گفته شده مصرف روزانهشون رو مدیریت کنن و برای سفر سهمیه نگه دارن، چون تأمین بنزین با مشکل روبهروست.
دیدگاه بگذارید←
Join → @xtooongo
بنزینِ بیشتر از سهمیه، با قیمت سوپر؟!
قراره کارت #سوخت جایگاهها جمع بشه؛ یعنی دیگه وقتی سهمیه کارت خودت تموم شد، نتونی مثل قبل روی کارت جایگاه حساب کنی.
سهمیههای فعلی باقی میمونن، اما برای مصرف بیشتر باید #بنزین سوپر با قیمت حدود لیتری ۱۱۰ تا ۱۸۰ هزار تومان بزنی؛ یعنی سفر و رفتوآمد بیشتر، ممکنه خیلی گرونتر تموم بشه!
برای همین هم به مردم گفته شده مصرف روزانهشون رو مدیریت کنن و برای سفر سهمیه نگه دارن، چون تأمین بنزین با مشکل روبهروست.
دیدگاه بگذارید←
Join → @xtooongo
Forwarded from قرآن
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from قرآن
📓
آیا در مواجهه با احکام ادیان، معیارِ رسول روایتهای شفاهی بود یا متنِ وحی؟
پرسش چالشی
اگر درباره یک حکم دینیِ پیشین اختلافی به وجود میآمد، خداوند از رسول چه میخواست؟
آیا باید به روایتهایی که نسل به نسل و سینهبهسینه نقل شده بود مراجعه میکردند، یا به کتابی که خودِ خداوند آن را نازل کرده بود؟
جالب اینجاست که قرآن در یک مورد، روش برخورد با یک ادعای دینی را بسیار روشن بیان میکند:
«فَأْتُوا بِالتَّوْرَاةِ فَاتْلُوهَا»؛
یعنی: «تورات را بیاورید و آن را بخوانید.»(آلعمران، ۹۳)
این تعبیر، فقط یک درخواست برای آوردن نام یا نقل شفاهی مطالب تورات نیست؛ سخن از آوردن خودِ تورات و خواندن آن است.
در قرآن، تورات به عنوان کتابی الهی معرفی میشود که در آن هدایت، نور و حکم خداوند وجود داشته است:
خداوند میگوید تورات را نازل کرده و در آن هدایت و نور قرار داده است؛ و پیامبران با آن حکم میکردند.
بنابراین وقتی موضوع، حکم دینیِ تورات است، قرآن نقطه رجوع را خودِ تورات معرفی میکند.
حتی در جایی که اهل کتاب نزد رسول برای داوری میآیند، قرآن به وجود تورات در میان آنان توجه میدهد:
یعنی:
«چگونه تو را داور قرار میدهند، در حالی که تورات نزد آنان است و در آن حکم خدا وجود دارد؟»
این پرسش قرآن بسیار قابل تأمل است.
اگر کتاب الهیِ موجود، دارای حکم خداوند است، طبیعیترین راه برای بررسی ادعای مربوط به آن حکم، مراجعه به همان متن است.
به همین دلیل، هنگامی که گروهی درباره حکمی از تورات ادعایی مطرح میکنند، قرآن نمیگوید:
«روایت بزرگان آنان را بیاورید»،
یا «آنچه را عالمانشان سینهبهسینه نقل کردهاند بررسی کنید»،
بلکه میگوید:
این یک روش مهم در شناخت حکم الهی است:
ادعا درباره کتاب خدا باید با خودِ کتاب خدا سنجیده شود.
آیا این روش فقط مربوط به یهودیان است؟
نکته مهمتر این است که قرآن این شیوه را در ارتباط با رسول مطرح میکند.
در آیه ۹۳ آلعمران، برخی درباره حکمی در مورد خوراک ادعا میکنند و خداوند به رسول میگوید:
یعنی:
«بگو: پس تورات را بیاورید و آن را بخوانید، اگر راست میگویید.»
پس رسول برای پاسخ دادن به ادعایی درباره یک حکم دینیِ پیشین، به یک مستند مشخص ارجاع داده میشود: تورات.
اینجا یک اصل روششناختی مهم دیده میشود:
وقتی درباره حکم خداوند ادعایی مطرح است، باید سراغ مستند الهیِ آن حکم رفت، نه صرفاً سابقه و شهرت یک روایت.
تفاوت «کتاب» با «نقل درباره کتاب»
این تفاوت بسیار مهم است.
یک چیز این است که بگوییم:
«این حکم در تورات آمده است.»
در این صورت، قرآن راه بررسی را نشان میدهد:
«تورات را بیاورید و بخوانید.»
اما چیز دیگری است که بگوییم:
«بزرگان ما گفتهاند که این حکم در تورات بوده است.»
اینجا دیگر با خودِ متن روبهرو نیستیم؛ با نقل درباره متن روبهرو هستیم.
این دو از نظر اعتبار یکسان نیستند.
اگر متن قابل دسترسی باشد، چرا باید نقلهای چندلایه جای متن را بگیرند؟
بهویژه هنگامی که موضوع، نسبت دادن یک حکم به خداوند است.
قرآن حتی درباره تحریف نیز معیار را به متن برمیگرداند
قرآن درباره برخی اهل کتاب میگوید:
یعنی کسانی بودند که مطالبی را با دست خود مینوشتند و سپس آن را به خدا نسبت میدادند.
این آیه نیز نشان میدهد که صرفِ نسبت دادن یک سخن به خدا کافی نیست.
باید دید واقعاً چه چیزی در مستند الهی آمده است.
قرآن در برابر نسبتهای دینی، انسان را به دلیل و مستند بازمیگرداند.
پس جایگاه احادیث مکتوب و شفاهی چیست؟
بحث اینجا درباره ارزش تاریخی هر روایت نیست؛ بحث درباره منبع تشریع و اثبات حکم الهی است.
اگر شخصی بگوید:
«این حکم خداوند است.»
سؤال قرآنی این است:
دلیل الهی آن چیست؟
در مورد تورات، پاسخ قرآن روشن است:
«تورات را بیاورید و بخوانید.»
بنابراین اگر بخواهیم این روش را به مسئله منابع دینی تعمیم دهیم، باید میان این دو تفاوت بگذاریم:
متن وحی ← مستند مستقیم حکم
روایت درباره متن وحی ← گزارشی که باید خودش اثبات شود
و اگر روایت شفاهی نسلهای بعدی با متن موجود تعارض پیدا کند، نمیتوان صرفاً به دلیل قدمت یا شهرت روایت، آن را همسنگ متن وحی قرار داد.
رسول؛ مأمور ابلاغ، نه سازنده منبع دیگری برای احکام خدا
قرآن درباره وظیفه رسول میگوید:
M.G as ✍
📓 @qoranme
.
آیا در مواجهه با احکام ادیان، معیارِ رسول روایتهای شفاهی بود یا متنِ وحی؟
پرسش چالشی
اگر درباره یک حکم دینیِ پیشین اختلافی به وجود میآمد، خداوند از رسول چه میخواست؟
آیا باید به روایتهایی که نسل به نسل و سینهبهسینه نقل شده بود مراجعه میکردند، یا به کتابی که خودِ خداوند آن را نازل کرده بود؟
جالب اینجاست که قرآن در یک مورد، روش برخورد با یک ادعای دینی را بسیار روشن بیان میکند:
«فَأْتُوا بِالتَّوْرَاةِ فَاتْلُوهَا»؛
یعنی: «تورات را بیاورید و آن را بخوانید.»(آلعمران، ۹۳)
این تعبیر، فقط یک درخواست برای آوردن نام یا نقل شفاهی مطالب تورات نیست؛ سخن از آوردن خودِ تورات و خواندن آن است.
در قرآن، تورات به عنوان کتابی الهی معرفی میشود که در آن هدایت، نور و حکم خداوند وجود داشته است:
«إِنَّا أَنْزَلْنَا التَّوْرَاةَ فِيهَا هُدًى وَنُورٌ ۚ يَحْكُمُ بِهَا النَّبِيُّونَ الَّذِينَ أَسْلَمُوا...»(مائده، ۴۴)
خداوند میگوید تورات را نازل کرده و در آن هدایت و نور قرار داده است؛ و پیامبران با آن حکم میکردند.
بنابراین وقتی موضوع، حکم دینیِ تورات است، قرآن نقطه رجوع را خودِ تورات معرفی میکند.
حتی در جایی که اهل کتاب نزد رسول برای داوری میآیند، قرآن به وجود تورات در میان آنان توجه میدهد:
«وَكَيْفَ يُحَكِّمُونَكَ وَعِنْدَهُمُ التَّوْرَاةُ فِيهَا حُكْمُ اللَّهِ...»(مائده، ۴۳)
یعنی:
«چگونه تو را داور قرار میدهند، در حالی که تورات نزد آنان است و در آن حکم خدا وجود دارد؟»
این پرسش قرآن بسیار قابل تأمل است.
اگر کتاب الهیِ موجود، دارای حکم خداوند است، طبیعیترین راه برای بررسی ادعای مربوط به آن حکم، مراجعه به همان متن است.
به همین دلیل، هنگامی که گروهی درباره حکمی از تورات ادعایی مطرح میکنند، قرآن نمیگوید:
«روایت بزرگان آنان را بیاورید»،
یا «آنچه را عالمانشان سینهبهسینه نقل کردهاند بررسی کنید»،
بلکه میگوید:
«فَأْتُوا بِالتَّوْرَاةِ فَاتْلُوهَا
«تورات را بیاورید و آن را بخوانید.»
این یک روش مهم در شناخت حکم الهی است:
ادعا درباره کتاب خدا باید با خودِ کتاب خدا سنجیده شود.
آیا این روش فقط مربوط به یهودیان است؟
نکته مهمتر این است که قرآن این شیوه را در ارتباط با رسول مطرح میکند.
در آیه ۹۳ آلعمران، برخی درباره حکمی در مورد خوراک ادعا میکنند و خداوند به رسول میگوید:
«قُلْ فَأْتُوا بِالتَّوْرَاةِ فَاتْلُوهَا إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ»
یعنی:
«بگو: پس تورات را بیاورید و آن را بخوانید، اگر راست میگویید.»
پس رسول برای پاسخ دادن به ادعایی درباره یک حکم دینیِ پیشین، به یک مستند مشخص ارجاع داده میشود: تورات.
اینجا یک اصل روششناختی مهم دیده میشود:
وقتی درباره حکم خداوند ادعایی مطرح است، باید سراغ مستند الهیِ آن حکم رفت، نه صرفاً سابقه و شهرت یک روایت.
تفاوت «کتاب» با «نقل درباره کتاب»
این تفاوت بسیار مهم است.
یک چیز این است که بگوییم:
«این حکم در تورات آمده است.»
در این صورت، قرآن راه بررسی را نشان میدهد:
«تورات را بیاورید و بخوانید.»
اما چیز دیگری است که بگوییم:
«بزرگان ما گفتهاند که این حکم در تورات بوده است.»
اینجا دیگر با خودِ متن روبهرو نیستیم؛ با نقل درباره متن روبهرو هستیم.
این دو از نظر اعتبار یکسان نیستند.
اگر متن قابل دسترسی باشد، چرا باید نقلهای چندلایه جای متن را بگیرند؟
بهویژه هنگامی که موضوع، نسبت دادن یک حکم به خداوند است.
قرآن حتی درباره تحریف نیز معیار را به متن برمیگرداند
قرآن درباره برخی اهل کتاب میگوید:
«فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ يَكْتُبُونَ الْكِتَابَ بِأَيْدِيهِمْ ثُمَّ يَقُولُونَ هَٰذَا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ...»(بقره، ۷۹)
یعنی کسانی بودند که مطالبی را با دست خود مینوشتند و سپس آن را به خدا نسبت میدادند.
این آیه نیز نشان میدهد که صرفِ نسبت دادن یک سخن به خدا کافی نیست.
باید دید واقعاً چه چیزی در مستند الهی آمده است.
قرآن در برابر نسبتهای دینی، انسان را به دلیل و مستند بازمیگرداند.
پس جایگاه احادیث مکتوب و شفاهی چیست؟
بحث اینجا درباره ارزش تاریخی هر روایت نیست؛ بحث درباره منبع تشریع و اثبات حکم الهی است.
اگر شخصی بگوید:
«این حکم خداوند است.»
سؤال قرآنی این است:
دلیل الهی آن چیست؟
در مورد تورات، پاسخ قرآن روشن است:
«تورات را بیاورید و بخوانید.»
بنابراین اگر بخواهیم این روش را به مسئله منابع دینی تعمیم دهیم، باید میان این دو تفاوت بگذاریم:
متن وحی ← مستند مستقیم حکم
روایت درباره متن وحی ← گزارشی که باید خودش اثبات شود
و اگر روایت شفاهی نسلهای بعدی با متن موجود تعارض پیدا کند، نمیتوان صرفاً به دلیل قدمت یا شهرت روایت، آن را همسنگ متن وحی قرار داد.
رسول؛ مأمور ابلاغ، نه سازنده منبع دیگری برای احکام خدا
قرآن درباره وظیفه رسول میگوید:
«فَإِنَّمَا عَلَيْكَ الْبَلَاغُ»
M.G as ✍
📓 @qoranme
.
👍2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
⛽️💳
تعویض رمز کارت سوخت در پمپ بنزین
بفرست برای اونی که ماشین جدید خریده
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
تعویض رمز کارت سوخت در پمپ بنزین
بفرست برای اونی که ماشین جدید خریده
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
.
بزودی همه مردم جراح خود میشوند
برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
بزودی همه مردم جراح خود میشوند
برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
.
محسن رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی جمهوری اسلامی، سهشنبه ۱۹ آبان در گفتوگو با شبکه المیادین لبنان، نزدیک به جمهوری اسلامی، گفت: «اجازه نخواهیم داد حتی یک ذره از مواد هستهای غنیشده از ایران خارج شود». او افزود که جمهوری اسلامی به روسیه نیز اطلاع داده است که همه این مواد برای استفاده داخلی در ایران باقی میماند. رضایی گفت جمهوری اسلامی هماکنون در حال طراحی کشتیها و زیردریاییهایی با پیشران هستهای است و ممکن است در آینده از این مواد برای ساخت نیروگاههای کوچک ماژولاراستفاده کند. او با طرح این پرسش که «چرا باید آن را به خارج بفرستیم؟» تاکید کرد که همه این مواد تحت کنترل جمهوری اسلامی باقی خواهد ماند.
برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
محسن رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی جمهوری اسلامی، سهشنبه ۱۹ آبان در گفتوگو با شبکه المیادین لبنان، نزدیک به جمهوری اسلامی، گفت: «اجازه نخواهیم داد حتی یک ذره از مواد هستهای غنیشده از ایران خارج شود». او افزود که جمهوری اسلامی به روسیه نیز اطلاع داده است که همه این مواد برای استفاده داخلی در ایران باقی میماند. رضایی گفت جمهوری اسلامی هماکنون در حال طراحی کشتیها و زیردریاییهایی با پیشران هستهای است و ممکن است در آینده از این مواد برای ساخت نیروگاههای کوچک ماژولاراستفاده کند. او با طرح این پرسش که «چرا باید آن را به خارج بفرستیم؟» تاکید کرد که همه این مواد تحت کنترل جمهوری اسلامی باقی خواهد ماند.
برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
Forwarded from قرآن
📓
آیا هر رفتار رسول، سنت دینی و حکم خداوند است؟
نقد سنتگرایی بدون مستندات قرآنی؛ با تأمل در آیات سوره تحریم
آیا صرف اینکه رفتاری از رسول بهدرستی نقل شده باشد، برای تبدیل آن به سنت دینی و حکم الزامآور کافی است؟
آیا هر کاری که رسول انجام داده، الزاماً مورد تأیید خداوند بوده و دیگران نیز باید از آن پیروی کنند؟
این پرسش، مرز میان رفتار انسانی، گزارش تاریخی و تشریع الهی را مشخص میکند
پژوهش و بررسی
۱. صحت روایت، به معنای اعتبار تشریعی آن نیست
فرض کنیم همسران رسول کاملاً درست نقل کرده باشند که ایشان برای جلب رضایت آنان، چیزی را که خداوند برایش حلال کرده بود، بر خود حرام کرد.
حتی اگر این گزارش کاملاً صحیح باشد، فقط وقوع یک رفتار را اثبات میکند، نه اینکه آن رفتار حکم خداوند یا سنت دینی باشد.
خداوند در آغاز سوره تحریم میفرماید:
۲. نمونهای پیشین از همین موضوع در زندگی یعقوب
این موضوع سابقهای پیش از رسول اسلام نیز دارد.
خداوند درباره اسرائیل (یعقوب) میفرماید:
جالب اینکه در پیدایش، ۳۲:۳۲ تورات نیز گزارشی از پرهیز بنیاسرائیل از خوردن پیِ مفصل ران، به یاد واقعهای مربوط به یعقوب، آمده است.
بنابراین میتوان این احتمال را مطرح کرد که در فاصله میان رفتار شخصی یعقوب و نزول تورات، برخی از نسلهای بعدی او از روی تقلید، این پرهیز را بهاشتباه یک حکم دینی تلقی کرده باشند؛ درحالیکه آیه قرآن میان تحریم شخصی اسرائیل و احکام الهی تمایز میگذارد.
نکته مهمتر اینکه خداوند بلافاصله در آیه بعد میفرماید:
۳. مشکل سنتگرایی بدون مستند قرآنی
اشکال از جایی آغاز میشود که یک گزارش تاریخی، صرفاً به دلیل انتساب به رسول، به منبع تولید احکام دینی تبدیل شود.
درحالیکه باید میان سه موضوع تفاوت گذاشت:
وقوع یک رفتار از رسول؛
صحت نقل و گزارش آن رفتار؛
تأیید و اعتبار تشریعی آن از سوی خداوند.
اثبات دو مورد نخست، بهتنهایی مورد سوم را اثبات نمیکند.
خداوند درباره وظیفه رسول میفرماید:
همچنین درباره کسانی که بدون اجازه خداوند برای دین حکمسازی میکنند، میفرماید:
ماجرای یعقوب و ماجرای آغاز سوره تحریم، هر دو یک حقیقت مهم را روشن میکنند:
ممکن است رفتاری واقعاً از یک رسول سر زده باشد و نسلهای بعد نیز آن را بهدرستی نقل کنند؛ اما این موضوع بهخودیخود آن رفتار را به حکم الهی تبدیل نمیکند.
حتی ممکن است تقلید از چنین رفتارهایی در طول تاریخ، بهتدریج به عرف و سپس به تصور نادرستی از احکام دین تبدیل شود.
بنابراین، نباید از گزاره «رسول چنین کرد» مستقیماً به نتیجه «خداوند چنین حکم کرده است» رسید.
رفتار تاریخی، گزارش معتبر و حکم الهی سه موضوع متفاوتاند.
مرجع تشریع خداوند است و نسبت دادن هر حکم به دین، نیازمند مستند و مجوز الهی است؛ نه صرفاً یک روایت، هرچند از نظر تاریخی کاملاً صحیح باشد.
M.G as ✍
📓 @qoranme
.
آیا هر رفتار رسول، سنت دینی و حکم خداوند است؟
نقد سنتگرایی بدون مستندات قرآنی؛ با تأمل در آیات سوره تحریم
آیا صرف اینکه رفتاری از رسول بهدرستی نقل شده باشد، برای تبدیل آن به سنت دینی و حکم الزامآور کافی است؟
آیا هر کاری که رسول انجام داده، الزاماً مورد تأیید خداوند بوده و دیگران نیز باید از آن پیروی کنند؟
این پرسش، مرز میان رفتار انسانی، گزارش تاریخی و تشریع الهی را مشخص میکند
پژوهش و بررسی
۱. صحت روایت، به معنای اعتبار تشریعی آن نیست
فرض کنیم همسران رسول کاملاً درست نقل کرده باشند که ایشان برای جلب رضایت آنان، چیزی را که خداوند برایش حلال کرده بود، بر خود حرام کرد.
حتی اگر این گزارش کاملاً صحیح باشد، فقط وقوع یک رفتار را اثبات میکند، نه اینکه آن رفتار حکم خداوند یا سنت دینی باشد.
خداوند در آغاز سوره تحریم میفرماید:
«يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَا أَحَلَّ اللَّهُ لَكَ تَبْتَغِي مَرْضَاتَ أَزْوَاجِكَ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ»(تحریم-۱)این آیه نشان میدهد که رفتار شخصی رسول، حتی اگر واقعاً اتفاق افتاده باشد، لزوماً تشریع الهی نیست. خداوند میان حلالی که خود تعیین کرده و تحریم شخصی رسول تفاوت قائل شده است
ای رسول، چرا برای جلب رضایت همسرانت، چیزی را که خداوند برای تو حلال کرده است بر خود حرام میکنی؟ و خداوند آمرزنده و مهربان است
۲. نمونهای پیشین از همین موضوع در زندگی یعقوب
این موضوع سابقهای پیش از رسول اسلام نیز دارد.
خداوند درباره اسرائیل (یعقوب) میفرماید:
«كُلُّ الطَّعَامِ كَانَ حِلًّا لِّبَنِي إِسْرَائِيلَ إِلَّا مَا حَرَّمَ إِسْرَائِيلُ عَلَىٰ نَفْسِهِ مِن قَبْلِ أَن تُنَزَّلَ التَّوْرَاةُ قُلْ فَأْتُوا بِالتَّوْرَاةِ فَاتْلُوهَا إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ» (آلعمران-۹۳)این آیه نکته مهمی دارد: تحریم شخصی یعقوب پیش از نزول تورات اتفاق افتاده بود و نباید آن را با حکم تشریعی خداوند اشتباه گرفت.
همه خوراکیها برای بنیاسرائیل حلال بود، جز آنچه اسرائیل پیش از نزول تورات بر خودش حرام کرده بود. بگو: تورات را بیاورید و بخوانید، اگر راست میگویید
جالب اینکه در پیدایش، ۳۲:۳۲ تورات نیز گزارشی از پرهیز بنیاسرائیل از خوردن پیِ مفصل ران، به یاد واقعهای مربوط به یعقوب، آمده است.
بنابراین میتوان این احتمال را مطرح کرد که در فاصله میان رفتار شخصی یعقوب و نزول تورات، برخی از نسلهای بعدی او از روی تقلید، این پرهیز را بهاشتباه یک حکم دینی تلقی کرده باشند؛ درحالیکه آیه قرآن میان تحریم شخصی اسرائیل و احکام الهی تمایز میگذارد.
نکته مهمتر اینکه خداوند بلافاصله در آیه بعد میفرماید:
«فَمَنِ افْتَرَىٰ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ مِن بَعْدِ ذَٰلِكَ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ» (آلعمران-۹۴)این هشدار نشان میدهد که نباید یک رفتار یا پرهیز شخصی را بدون مجوز الهی به خداوند نسبت داد
پس هرکس بعد از این، بر خداوند دروغ ببندد، آنان همان ستمگراناند
۳. مشکل سنتگرایی بدون مستند قرآنی
اشکال از جایی آغاز میشود که یک گزارش تاریخی، صرفاً به دلیل انتساب به رسول، به منبع تولید احکام دینی تبدیل شود.
درحالیکه باید میان سه موضوع تفاوت گذاشت:
وقوع یک رفتار از رسول؛
صحت نقل و گزارش آن رفتار؛
تأیید و اعتبار تشریعی آن از سوی خداوند.
اثبات دو مورد نخست، بهتنهایی مورد سوم را اثبات نمیکند.
خداوند درباره وظیفه رسول میفرماید:
«مَا عَلَى الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلَاغُ» (مائده-۹۹)
بر عهده رسول جز ابلاغ نیست.
همچنین درباره کسانی که بدون اجازه خداوند برای دین حکمسازی میکنند، میفرماید:
«أَمْ لَهُمْ شُرَكَاءُ شَرَعُوا لَهُم مِّنَ الدِّينِ مَا لَمْ يَأْذَن بِهِ اللَّهُ» (شوری-۲۱)
آیا آنان شریکانی دارند که برایشان از دین چیزی را تشریع کردهاند که خداوند به آن اجازه نداده است؟
بگو: آیا روزیای را که خداوند برای شما نازل کرده دیدهاید که بخشی از آن را حرام و بخشی را حلال قرار دادهاید؟ بگو: آیا خداوند به شما اجازه داده است یا بر خداوند افترا میبندید؟ (یونس-۵۹)جمعبندی یکپارچه و قابل فهم
ماجرای یعقوب و ماجرای آغاز سوره تحریم، هر دو یک حقیقت مهم را روشن میکنند:
ممکن است رفتاری واقعاً از یک رسول سر زده باشد و نسلهای بعد نیز آن را بهدرستی نقل کنند؛ اما این موضوع بهخودیخود آن رفتار را به حکم الهی تبدیل نمیکند.
حتی ممکن است تقلید از چنین رفتارهایی در طول تاریخ، بهتدریج به عرف و سپس به تصور نادرستی از احکام دین تبدیل شود.
بنابراین، نباید از گزاره «رسول چنین کرد» مستقیماً به نتیجه «خداوند چنین حکم کرده است» رسید.
رفتار تاریخی، گزارش معتبر و حکم الهی سه موضوع متفاوتاند.
مرجع تشریع خداوند است و نسبت دادن هر حکم به دین، نیازمند مستند و مجوز الهی است؛ نه صرفاً یک روایت، هرچند از نظر تاریخی کاملاً صحیح باشد.
M.G as ✍
📓 @qoranme
.
❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
⛽️
عزرائیل در نقش بنزوئیل و گازوئیل
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
عزرائیل در نقش بنزوئیل و گازوئیل
معاون رئیس جمهور اخیرا در مورد حذف کارت سوخت جایگاه ها فرمودن:
اگه میخواید مسافرت برید باید پیش بینی کنین و بنزین دخیره کنین!
حالا این وسط فقط کار عزرائیل شده خبر رسانی به ملت شریف ایران
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
.
شوهر دوم از شوهر اول مهریه خواست!
اصلاً چطور همچین چیزی ممکنه؟ توی این ویدئو، ماجرای پرونده رو از اول تعریف کردم و گفتم چطور پای شوهر دوم به مطالبهی مهریه باز شد.
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
شوهر دوم از شوهر اول مهریه خواست!
اصلاً چطور همچین چیزی ممکنه؟ توی این ویدئو، ماجرای پرونده رو از اول تعریف کردم و گفتم چطور پای شوهر دوم به مطالبهی مهریه باز شد.
𓄂𓆃
اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈
Join → @xtooon
.
🖕1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
.
موسی غنینژاد، اقتصاددان و پژوهشگر فلسفه: اعتقاد مردم را ول کنید؛ دین از سیاست جداست!
دیدگاه بگذارید←
Join → @xtooongo
موسی غنینژاد، اقتصاددان و پژوهشگر فلسفه: اعتقاد مردم را ول کنید؛ دین از سیاست جداست!
دیدگاه بگذارید←
Join → @xtooongo
👍2